Głos Rodziny Nr 4 (7) 2020r/II Przyszłość idzie przez rodzinę i musi przez nią iść św. Jan Paweł II

fot. rkw fot.

Renata Stopa

Nr 4 (7) 2020 rok II

Przyszłość idzie przez rodzinę i musi przez nią iść św. Jan Paweł II

G os Rodziny P I S M O PA R A F I I R Z Y M S K O K AT O L I C K I E J Ś W I Ę T E J R O D Z I N Y W P U Ł A W A C H

Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże

fot. rkw

Wielkanoc w czasach zarazy

Ksiądz oddał respirator młodszemu pacjentowi postanowił jednak zrzec się sprzętu, przekazując go młodszemu pacjentowi leżącemu w tym samym szpitalu. Włoskie media podają, że ksiądz nie znał osoby, którą obdarował respiratorem, a jego gest określono jako przykład

„chrześcijańskiego miłosierdzia”. Krótko po tym, jak duchowny dobrowolnie pozbawił się sztucznego wsparcia w oddychaniu, zmarł z powodu powikłań związanych z koronawirusem. ansa-italia

https://gfx.wiadomosci.radiozet.pl/

N

ie żyje ksiądz Giuseppe Berardelli, u którego wykryto koronawirusa.

Lokalna społeczność starała się pomóc duchownemu, dostarczając mu respirator umożliwiający oddychanie.

Kapłan tuż przed śmiercią zrezygnował jednak z urządzenia, przekazując go młodszemu pacjentowi.

Portal Giornale Lettismo przekazał, że ksiądz Giuseppe Berardelli mieszkał w parafii na terenie Casnigo, czyli małego miasteczka położonego na północ od Bergamo. Już w ubiegłym roku kapłan zaczął uskarżać się na problemy zdrowotne, a jego organizm był poważnie osłabiony. Ostatnio potwierdzono u niego z kolei koronawirusa oraz hospitalizowano w Lovere.

Dzięki staraniom parafian kapłan otrzymał respirator, który umożliwił mu oddychanie. 72-letni Berardelli

Chcę się poświęcić do końca

I

ulian Urban, 38-letni lekarz z Lombardii pisze: „Nigdy w najmroczniejszych koszmarach nie wyobrażałem sobie, że mogę zobaczyć i doświadczyć tego, co dzieje się tutaj w naszym szpitalu od trzech tygodni. Koszmar płynie, rzeka staje się coraz większa”.

Włoska Obrona Cywilna poinformowała wczoraj, że do 5476 wzrosła w niedzielę liczba zmarłych osób zakażonych koronawirusem.

W ciągu ostatniej doby zanotowano następnych 651 zgonów. To wyraźnie mniej niż w sobotę, gdy zmarło prawie 800 osób. Sytuacja pozostaje jednak wciąż bardzo ciężka. O tym, jak wygląda obecnie praca włoskich lekarzy napisał w dramatycznej relacji zamieszczonej Iulian Urban, 38-letni lekarz z Lombardii. „Nigdy w najmroczniejszych koszmarach nie wyobrażałem sobie, że mogę zobaczyć i doświadczyć tego, co dzieje się tutaj w naszym szpitalu od trzech tygodni. Koszmar płynie, rzeka staje się coraz większa. Na początku było kilku, potem dziesiątki, a potem setki, a teraz nie jesteśmy już lekarzami, ale zostaliśmy sortownikami na taśmie i decydujemy, kto powinien

żyć, a kto powinien zostać wysłany do domu, aby umrzeć, nawet jeśli wszyscy ci ludzie płacili przez całe życie podatki we Włoszech” – napisał.

Włoski lekarz podkreśla, że jeszcze dwa tygodnie temu zarówno on, jak i jego koledzy byli ateistami. „To było normalne, ponieważ jesteśmy lekarzami i powiedziano nam, że nauka wyklucza istnienie Boga. Zawsze śmiałem się z moich rodziców, którzy chodzili do kościoła” – dodał. „Dziewięć dni temu przybył do nas 75-letni duszpasterz. Był dobrym człowiekiem, miał poważne problemy z oddychaniem, ale miał przy sobie Biblię i zrobił na nas wrażenie, gdy czytał ją umierającym i trzymał ich za rękę. Wszyscy byliśmy zmęczeni, zniechęceni, wykończeni psychicznie i fizycznie, ale kiedy mieliśmy czas, słuchaliśmy go. Teraz musimy przyznać: my, ludzie, dotarliśmy do naszych granic, nie możemy nic zrobić, żeby każdego dnia nie umierało coraz więcej ludzi. Jesteśmy wyczerpani, mamy dwóch kolegów, którzy zmarli, a inni zostali zarażeni. Zdaliśmy sobie sprawę, że tam, gdzie człowiek nic nie może zrobić, potrzebujemy Boga

i zaczęliśmy prosić Go o pomoc, kiedy mamy tylko kilka wolnych minut” – przyznaje Iulian Urban.

W dalszej części relacji czytamy: „Rozmawiamy ze sobą i nie możemy uwierzyć, że my, zatwardziali ateiści, codziennie szukamy pokoju, prosząc Pana, by pomógł nam się na Nim oprzeć, byśmy mogli opiekować się chorymi. Wczoraj 75-letni duszpasterz umarł. Do tego momentu – mimo ponad 120 zgonów tutaj w ciągu 3 tygodni, mimo że wszyscy byliśmy wyczerpani i zniszczeni – udało mu się, pomimo jego stanu i naszych trudności, przynieść nam POKÓJ, którego nie mieliśmy nadziei odnaleźć. Duszpasterz odszedł do Pana i wkrótce podążymy za nim, jeżeli dalej tak będzie”.

Lekarz przyznaje, że przez 6 dni nie był w domu, nie wie, kiedy ostatni raz jadł i zdaje sobie sprawę ze swojej bezwartościowości na tej ziemi. „Ale chcę się poświęcić do swojego ostatniego oddechu pomaganiu innym.

Cieszę się, że powróciłem do Boga, gdy otaczają mnie cierpienia i śmierć moich bliźnich” – kończy.

RadioMaryja.pl

1

www.bumerangmedia.com

Kardynał Pell niewinny!

S

ąd Najwyższy w Australii uniewinnił kardynała George’a Pella! Duchowny w marcu 2019 r. skazany został na sześć lat więzienia za rzekome molestowanie seksualne dzieci. Teraz został on uniewinniony od stawianych mu zarzutów.

Kard. Pell, były skarbnik Watykanu, jest najwyższym rangą duchownym, który stanął przed sądem za przestęp-

alny. Stolica Apostolska 27 II 2019 r. wszczęła w tej sprawie postępowanie kanoniczne. Kilka miesięcy więzienia było krzywdą zadaną przez niesprawiedliwe orzeczenie ławy przysięgłych. Ale to nic w porównaniu ze zniesławieniem i utratą wiarygodności koniecznej do sprawowania tak ważnej posługi w Kościele, do jakiej został wyznaczony kardynał Pell. Powstał więc problem fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu i winy oskarżycieli ale też niezawinionych udręk i potrzeby przebaczenia winowajcom. „Tygodnik Powszechny” pisząc o sprawie dał wymowny tytuł: Upadek z kościelnego szczytu i wymowne zdjęcie purpurata stojącego przed lustrem. Publikacja sugerowała winę kardynała. Czy czegoś nauczymy się, śledząc tę niełatwą historię?

stwo pedofilii. Dnia 13 marca 77-letni kardynał został skazany za molestowanie w 1996 roku dwóch 13-letnich chórzystów w katedrze w Melbourne.

Duchowny do winy nigdy się nie przyznawał i po skazującym wyroku w marcu wniósł apelację. Sąd Najwyższy jednogłośnie uniewinnił kardynała Pella i nakazał jego zwolnienie z więzienia. W opublikowanym dziś rano przez australijski Sąd Najwyższy oświadczeniu wskazano, że ława przysięgłych, działając racjonalnie, „[...] na podstawie wszystkich dowodów, powinna była mieć wątpliwości co do winy skarżącego w odniesieniu do każdego z przestępstw, za które został skazany”. dam/dorzeczy.pl,Fronda.pl

PS. Postanowieniem sądu niższej instancji kardynał został dożywotnio zarejestrowany jak przestępca seksu-

red.

Lęk nie chroni nas przed śmiercią

N

Zdaniem abp. Aupetit równie ważne jest też zachowanie kościelnych pogrzebów. Potrzebują tego krewni zmarłych. Po rozmowach z merem Paryża ustalono, że w pogrzebach kościelnych może uczestniczyć do 20 osób, zachowujących między sobą odpowiedni dystans. Jeśli służby pogrzebowe odmówią wprowadzenia trumny do kościoła, możemy posłużyć się odpowiednim wózkiem – dodaje metropolita Paryża.

Zapytany, czy osobiście nie boi się koronawirusa, odpowiedział, że wcale.

https://pbs.twimg.com

ie ma powodów, by zakażonym koronawirusem odmawiać posługi duchowej, która może odegrać ważną rolę w ich leczeniu – podkreśla abp Michele Aupetit, arcybiskup Paryża. Ujawnił on, że napisał list do dyrektorów paryskich szpitali, w którym poinformował, że ma 55 młodych kapłanów gotowych do posługi duchowej i sakramentalnej wśród chorych, z zachowaniem wszystkich wymogów bezpieczeństwa.

On sam natomiast, jako były lekarz, jest gotowy opiekować się chorymi.

2

Co więcej, przypuszcza, że sam już był nim zakażony, bo przed 15 dniami miał zaburzenia węchu, ale nie miał innych symptomów. Lęk nie uchroni nas przed śmiercią czy chorobą. Ten, kto się lęka, nie może pokonać wirusa. W obliczu trudnej sytuacji trzeba się zbroić, aby sobie poradzić. A jeśli przyszła moja godzina, to znaczy, że Bóg ją dla mnie wybrał – dodaje abp Aupetit.

Zauważa on, że dzięki tej epidemii ludzie lepiej sobie uświadamiają własną kruchość. Wydawało się nam, że jesteśmy wszechmocni dzięki technice, nad którą mamy pełne panowanie. Ona jednak nie potrafi pokonać tak małego wirusa. Dzięki temu będziemy mniej aroganccy i bardziej pokorni. Będziemy pamiętać, kim jesteśmy, zamiast bawić się w czarodziejów. W każdej katastrofie jest też część odpowiedzialności człowieka. To zbyt łatwe zrzucać całą winę na naturę – powiedział abp Aupetit w wywiadzie dla dziennika „Le Parisien” Krzysztof Bronk – Watykan

taktowała się z lekarzem pierwszego kontaktu. U chorej zdiagnozowano niewydolność oddechową, mimo że wcześniej nie miała problemów ze zdrowiem ani nie cierpiała na żadną inną chorobę. Wieczorem we wtorek kierownictwo szpitala poinformowało, że wynik pierwszego testu okazał się pozytywny. Julie zmarła w nocy z wtorku na środę. „Le Parisien” pisze, że rodzina zmarłej nie rozumie, dlaczego tak długo trzeba było czekać na wynik pierwszego testu i skąd negatywne wyniki późniejszych testów wykonanych w Paryżu. Julie była uczennicą szkoły średniej w Corbeil-Essonnes

https://cdn.i-scmp.com

We

Francji 16-letnia Julie A. jest najmłodszą ofiarą epidemii Covid-19. Opinią publiczną wstrząsnęła informacja, że nastolatka nie miała poważnych objawów, a dwa testy na obecność koronawirusa okazały się negatywne.

O śmierci Julie poinformował w czwartek dyrektor generalny w resorcie zdrowia Jerome Salomon na codziennej konferencji prasowej podsumowującej rozwój epidemii w kraju. Julie była hospitalizowana od poniedziałku na oddziale intensywnej terapii w szpitalu w miejscowości Longjumeau, na południe od Paryża z powodu trudności z oddychaniem.

w typowy sposób zwalcza przeciwciałami, ale może dojść do poważnego

To ostrzeżenie dla młodych!

Nastolatka została jednak przewieziona do szpitala im. Necker w Paryżu, specjalizującego się w leczeniu dzieci i młodzieży. „Nigdy nie będziemy mieli odpowiedzi, co tak naprawdę się stało, to jest nie do zniesienia” – powiedziała agencji AFP matka dziewczyny, Sabine.

Jak poinformowała, jej córce zrobiono dwa testy na obecność koronawirusa, które dały wynik negatywny. „Julie od tygodnia miała łagodny kaszel, który leczyła syropem, ziołami, inhalacjami – powiedziała dziennikowi „Le Parisien” siostra zmarłej, Manon. – Julie zaczęło się błyskawicznie pogarszać.

W weekend suchy kaszel przekształcił się w mokry i duszący”. Rodzina skon-

w departamencie Essonne w regionie Ile-de-France. Jak informuje gazeta, po maturze chciała pracować przy organizacji eventów; pasjonowała się muzyką i tańcem.

Pogrzeb, w którym będzie mogło wziąć udział tylko 10 osób ze względów na obowiązującą w kraju kwarantannę, odbędzie się w najbliższy poniedziałek. Zdaniem Salomona śmierć 16-letniej Julie jest ostrzeżeniem dla młodych osób. „To ważna informacja, ponieważ ciężkie formy Covid-19 u młodych osób są niezwykle rzadkie” – ocenił. „Ciężki przebieg choroby pojawia się w szczególności w niektórych infekcjach wirusowych, które organizm

stanu zapalnego. Nasz układ odpornościowy nie zna koronawirusa, bo się z nim nie zetknął wcześniej” – tłumaczył w BFM TV konsultant ds. zdrowia dr Alain Ducardonnet. Apelował, aby w przypadku pogorszenia się stanu zdrowia i trudności w oddychaniu natychmiast dzwonić po pogotowie. „Stan chorego może się pogorszyć w ciągu 24–36 godzin” – przestrzegł.

Według francuskiej państwowej agencji zdrowia publicznego grupa wiekowa 15–44 stanowi tylko 8% przypadków Covid-19 przyjętych na intensywną opiekę medyczną. Połowa przyjętych osób w tej kategorii wiekowej miała współistniejące choroby. „Drogi Misyjne”, 27.03.2020

Ideologia w czasach zarazy

D

nia 8 marca w stolicy Hiszpanii 120 000 feministek i aborcjonistek wyszło na ulice w ramach tzw. „manify”, mimo, że już wtedy było 1000 osób zakażonych wirusem. Małgorzata Wolczyk z Radia Wnet relacjonowała: „Niestety, dzień wcześniej większość mediów przestała publikować dane o epidemii, uspakajając, że jest za dużo paniki, że nic się nie dzieje. Do udziału w tej propagandowej akcji zachęcała rządząca Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza a na czele pochodu przeszła tamtejsza wicepremier

i minister ds. równouprawnienia płci Carmen Calvo oraz żona premiera Hiszpanii Begona Gomez, u których stwierdzono potem koronawirusa.

Demonstrantki niosły m.in. transparent z napisem: „Męskość zabija częściej niż korona wirus”. Tego samego dnia w samym tylko Madrycie było już ok. 200 przypadków zachorowań.

Wielkie manifestacje aborcjonistyczne, oprócz Madrytu, odbyły się 8 marca również w Barcelonie i Bilbao. Teraz te trzy regiony przodują we wszystkich statystykach obecności wirusa w Hiszpanii.

W ten sposób doszło do sądnego dnia w Hiszpanii, gdy zamiast odwołać wszystkie imprezy masowe (mecze na stadionach, mityngi polityczne), stworzono swoisty teatr, by mogły wybrzmieć ideologiczne hasła o maczyzmie, o wojnie płci, itp.

Dzisiaj w Madrycie jest ich już ponad 14 000 a w całej Hiszpanii ponad 49 000. W samym Madrycie jest już zarażonych prawie 14 600 zarażonych i 1825 zmarłych. Widzimy, że stolica kraju zaraża resztę kraju nie tylko wirusem ale także ideologią. man.of.Stagira/26.3.20

3

Domysły, hipotezy, fakty

J

eszcze nie tak dawno uważano, że świat liczy ok. 14 miliardów lat.

Ale odkrycia w Kanadzie dostarczają dowodów, że świat jest o wiele młodszy. Dowodem są znaleziska skalne na wschodnim brzegu Zatoki Hudsona. To najstarsze poznane dotąd skały datowane na ok. 4 mld lat. Kiedyś wiek określano poprzez wynajdywanie w nich szczątków organicznych. Niestety metoda ta nie sprawdza się przy badaniu skał magmowych, powstałych w ogniu erupcji wulkanicznych.

A w ogóle, skały są starsze niż późniejsze organizmy roślinne i zwierzęce.

Pomocą w poszukiwaniach jest badanie izotopowe. Naukowcy kanadyjscy i amerykańscy użyli dwóch rzadkich pierwiastków: neodymu – 142 i samaru – 146., których czas połowicznego rozpadu wynosi 103 mln lat.

Tą drogą określili wiek skał w przedziale 3,8–4,2 mld lat z dokładnością plus minus kilkudziesięciu milionów lat. Co prawda, w odległej tysiące ki-

lometrów Australii geolodzy znaleźli pojedyncze ziarnka minerału zwanego cyrkonem, które pochodziły sprzed 4,36 mld lat, ale jeśli chodzi o lite skały znalezisko nad Zatoką Hudsona jest najstarsze!

Jedna z teorii mówi, że Ziemia powstała z dysku gazu i pyłu otaczającego „młode” Słońce. Niedługo potem uderzył w nią obiekt wielkości dzisiejszego Marsa, o średnicy 6,5 tys. km, który ją praktycznie rozerwał na strzępy. Część z nich utworzyła potem Księżyc. Gigantyczna energia zaczęła topić wczesną skorupę ziemską. W przestrzeni pojawiły się ogromne ilości lawy, pyłu i okruchów skalnych. Ziemia wtedy zaczęła powstawać jak Feniks z popiołów.

Ten gigantyczny kataklizm praktycznie wyzerował wiek naszej planety. Z tego okresu pochodzą najstarsze meteoryty na Ziemi. Taki jest też wiek próbek przywiezionych z Księżyca.

To co było wcześniej jest obłokiem niewiedzy i nazywane bywa „ciem-

nowieczem”. To dlatego znalezisko nad Zatoką Hudsona jest tak ważne.

O dziwo, najstarsze ślady życia pochodzą sprzed 3,8 mld lat a znaleziono je na Grenlandii. Niektórzy naukowcy uważają je nie tyle za dowody, co poszlaki. Jednak dalej nie wiemy skąd wzięło się życie. Ci, którzy nie uznają istnienia Boga i aktu stwórczego, nie są w stanie odpowiedzieć na kluczowe pytanie interesujące gatunek ludzki.

Homo sapiens pojawił się dość późno – prawdopodobnie około 200 tysięcy lat temu, na terenie dzisiejszej Afryki, gdzie są najstarsze stanowiska antropologiczne. Niektórym trudno przyjąć, że nasi prarodzice mogli być czarnoskórzy. Widzimy więc, że miliardy lat toczyły się bez udziału ludzi jako świadków. Dlatego snujemy domysły i tworzymy kolejne hipotezy.

Brakuje nam często dowodów, na które wyczulony jest coraz bardziej sceptyczny człowiek. red.

Duchowni umierają ze swoimi wiernymi

C

https://ocdn.eu/images/pulscms/

zternastu zakonników ksawerianów zmarło ostatnio w klasztorze w Parmie, na północy Włoch, gdzie szerzy się koronawirus. Przypuszcza się, że to nim zostali zakażeni misjonarze, którzy wcześniej przebywali na różnych kontynentach i byli narażeni na różne choroby. W Parmie znajduje się dom Zgromadzenia Braci Świętego Franciszka Ksawerego, w którym mieszka kilkudziesięciu zakonników, przede wszystkim seniorzy po powrocie z misji w Afryce, Azji i Ameryce Południowej.

Media zauważają, że zakonnicy ci ze względu na miejsca swej posługi mieli zawsze podwyższoną odporność.

Ostatnio w ciągu niespełna dwóch tygodni zanotowano tam wśród nich serię zgonów.

– Śmiertelność jest nadzwyczaj wysoka. Nie możemy potwierdzić, że to z powodu koronawirusa, bo nie wykonano testów z wyjątkiem jednego współbrata; wyniku jeszcze nie znamy – powiedział cytowany przez prasę przełożony ksawerianów we Włoszech Rosario Giannattasio. Jak zaznaczył,

o sytuacji zawiadomiono miejscowe władze sanitarne.

Pomieszczenia w budynku zostały zdezynfekowane, a zakonnicy mają kwarantannę. – Nasza diecezja płaci bardzo wysoką cenę pod względem liczby ofiar – powiedział biskup Parmy Enrico Solmi. W mieście i okolicach zmarło ostatnio pięciu proboszczów.

Wczoraj włoskie media zwróciły uwagę, że liczba zmarłych we Włoszech w ciągu ostatniej doby osób zakażonych koronawirusem wynosi 712, czyli o 50 więcej, niż wynika z czwartkowego raportu Obrony Cywilnej. Wyjaśniły, że bilans OC nie uwzględnił 50 zgonów z regionu Piemont. To oznacza, że łączna liczba zmarłych wzrosła we Włoszech do 8215.

PAP/27.03.2020

PS. Z wcześniej ogłoszonych danych wynika, że zakażonych koronawirusem jest ponad 6200 pracowników włoskiej służby zdrowia. To dziewięć proc. całego personelu medycznego we Włoszech.

4

W

regionie Bergamo 13 sióstr zakonnych oddało swe życie na pierwszej linii walki z epidemią. Wszystkie należały do włoskiego Instytutu Sióstr Ubogich.

– Wiele naszych sióstr pracujących wśród chorych przebywa obecnie na kwarantannie w obawie przed zakażeniem. Sytuacja wygląda podobnie w innych zgromadzeniach pracujących w szpitalach i domach opieki – mówi Radiu Watykańskiemu s. Carla Fiori, która sama właśnie przechodzi kwarantannę.

nie osób starszych. Wczoraj zmarła s. Costantina Ranioli, która do końca posługiwała w szpitalu. To bardzo trudne chwile, odwołujemy się w nich do naszego charyzmatu: przyjmować i leczyć chorych, nawet za cenę własnego życia – podkreśla s. Fiori.

– Praktycznie każdego dnia otrzymujemy informacje o śmierci lekarzy i pielęgniarek. Wiemy, że w regionie Bergamo zmarło wiele sióstr zakonnych i co najmniej dwudziestu kapłanów. Mamy informacje o wielu zakażeniach w różnych zgromadze-

Przełożona prownicjalna Instytutu Sióstr Ubogich w regionie Lombardii, stanowiącym epicentrum epidemii we Włoszech, wskazuje, że prywatne placówki zakonne starają się m.in. odciążyć przepełniony do granic wytrzymałości szpital Jana XXIII w Bergamo, przyjmując u siebie lżejsze przypadki. Na co dzień w tym regionie jej instytut prowadzi szpital, dwa domy starców oraz ośrodek dla niepełnosprawnych.

– Straciłyśmy już 13 sióstr, a także wielu naszych podopiecznych, głów-

niach – mówi papieskiej rozgłośni s. Carla Fiori.

S. Fiori przypomina, że sześć sióstr z jej zgromadzenia oddało życie w minionych latach walcząc z epidemią eboli w Afryce.

– Nasz założyciel bł. Luigi Maria Palazzolo mawiał, że musimy mieć wielkie serca i być dyspozycyjne, nieść pomoc ludziom wszędzie tam, gdzie jest najtrudniej. Innymi słowy mamy być blisko cierpiącego człowieka zawsze na pierwszej linii – podkreśla KAI /27.03.2020 włoska zakonnica.

Niebezpieczna zabawa wirusami

N

aukowc y stworzyli bojową wersję ptasiej grypy, a teraz rozważają opublikowanie wyników na temat tej broni biologicznej.

To brzmi jak scenariusz dziwacznego komiksu science-fiction, ale naukowcy naprawdę stworzyli bojową wersję wirusa H5N1 ptasiej grypy, i rzeczywiście rozważają opublikowanie badań. Eksperymenty, w których poddano wirusa mutacji w sumie 5 razy, doprowadziły do wyhodowania wysoce zaraźliwej odmiany, którą testowano na fretkach – zwierzętach wykorzystywanych przy badaniach nad ludzką grypą.

Oczywiście wielu naukowców ostrzegają, że jeśli badania te będą podane do publicznej wiadomości mogłoby doprowadzić do budowy śmiercionośnej broni biologicznej.

Stworzenie wysoce zaraźliwego wirusa może spowodować powszechne infekcje. W ostatnich latach wirus H5N1 zakażał ptaki i inne zwierzęta, ale również zakaził około 500 osób.

Dr Thomas Inglesby, ekspert w dziedzinie bioterroryzmu i dyrektor Centrum Bezpieczeństwa Biologicznego z Centrum Medycznego Uniwersytetu Pittsburgh, stwierdza, że jest to po prostu zły pomysł dla naukowców aby militaryzowali ptasią grypę, nie mówiąc już o publikowaniu wyników: „To są bardzo niebezpieczne pomysły aby naukowcy, zmieniali śmiertelnego wirusa w śmiertelnego wirusa i dodatkowo bardzo zaraźliwego. A drugim złym pomysłem jest publikacja tego jak do tego doszli tak aby inni mogli to skopiować”, powiedział Inglesby.

Anthony Gucciardi

https://pl.wikipedia.org/wiki/Piotrowin

Leczyć za cenę własnego życia

Stanisław Miecz nad Tobą i gniew króla ale wyżej jest sklepienie Ten, który was obu stworzył i pozwala żebyś w bólach w śmierci samej siebie złożył na katedry korporale wśród chorału i kadzideł aromatu i nie w ludzkiej powstał chwale ale w Bożej nam i światu jako znak dla tych co idą wbrew i obok za daleko w pustkę ślepą i z pośpiechem tu nad mętną sumień rzeką świeżych łask bądź nam oddechem rkw

5

Panie ratuj, giniemy!

6

Istotnie, kiedy został wezwany, natychmiast ocalił swoich załamanych uczniów.

Burza odsłania naszą bezradność i odkrywa te fałszywe i niepotrzebne pewniki, z jakimi zbudowaliśmy nasze programy działania, nasze plany, nasze nawyki i priorytety. Pokazuje nam, jak uśpiliśmy i porzuciliśmy to, co karmi, podtrzymuje i daje siłę naszemu życiu i naszej wspólnocie. Burza odsłania wszystkie plany „zapakowania” i zapominania o tym, co karmiło dusze naszych narodów; wszystkie te próby znieczulenia pozornie „zbawczymi” nawykami, niezdolnymi do odwoływania się do naszych korzeni i przywoływania pamięci naszych starszych, pozbawiając nas tym samym odporności niezbędnej do stawienia czoła przeciwnościom losu.

Wraz z burzą opadła maska tych stereotypów, za pomocą których ukrywaliśmy nasze „ego”, stale się martwiąc o własny obraz. Po raz kolejny odkryto tę (błogosławioną) wspólna przynależność, od której nie możemy uciec: przynależność jako braci. „Czemu tak bojaźliwi jesteście?

Jakże wam brak wiary?”. Panie, dziś wieczorem Twoje Słowo uderza i dotyka nas wszystkich. W tym naszym świecie, który kochasz bardziej niż

my, ruszyliśmy naprzód na pełnych obrotach, czując się silnymi i zdolnymi w każdej dziedzinie. Chciwi zysku, daliśmy się pochłonąć rzeczom i oszołomić pośpiechem. Nie zatrzymaliśmy się wobec Twoich wezwań, nie obudziliśmy się w obliczu wojen i planetarnych niesprawiedliwości, nie słuchaliśmy wołania ubogich i naszej poważnie chorej planety. Nadal byliśmy niewzruszeni, myśląc, że zawsze będziemy zdrowi w chorym świecie.

Teraz, gdy jesteśmy na wzburzonym morzu, błagamy cię: „Zbudź się Panie!”. „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?”. Panie, kierujesz do nas apel, apel o wiarę. Jest ona nie tyle przekonaniem, że istniejesz, ile przyjściem do Ciebie i zaufaniem Tobie.

W tym Wielkim Poście rozbrzmiewa Twój naglący apel: „Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem” (Jl 2,12).

Wzywasz nas, byśmy wykorzystali ten czas próby jako czas wyboru. Nie jest to czas Twojego sądu, ale naszego osądzenia: czas wyboru tego, co się liczy, a co przemija, oddzielenia tego, co konieczne od tego, co nim nie jest.

Jest to czas przestawienia kursu życia ku Tobie, Panie, i wobec innych. I możemy spojrzeć na wielu przykładnych towarzyszy drogi, którzy w obliczu strachu zareagowali oddając swoje ży-

www.rmf24.pl

G

dy zapadł wieczór” (Mk 4, 35).

Tak zaczyna się usłyszana przez nas Ewangelia. Od tygodni wydaje się, iż zapadł wieczór. Na naszych placach, ulicach i miastach zebrały się gęste ciemności; ogarnęły nasze życie, wypełniając wszystko ogłuszającą ciszą i posępną pustką, która paraliżuje wszystko na swej drodze. Czuje się je w powietrzu, dostrzega w gestach, mówią o tym spojrzenia. Przestraszyliśmy się i zagubiliśmy. Podobnie jak uczniów z Ewangelii ogarnęła nas niespodziewana i gwałtowna burza.

Uświadomiliśmy sobie, że jesteśmy w tej samej łodzi, wszyscy słabi i zdezorientowani, ale jednocześnie ważni, wszyscy wezwani do wiosłowania razem, wszyscy potrzebujący, by pocieszać się nawzajem. Na tej łodzi... jesteśmy wszyscy. Tak jak ci uczniowie, którzy mówią jednym głosem i wołają w udręce: „giniemy” (w. 38), tak i my zdaliśmy sobie sprawę, że nie możemy iść naprzód każdy na własną rękę, ale jedynie razem. Łatwo odnaleźć się w tym opisie.

Trudno zrozumieć postawę Jezusa.

Podczas gdy uczniowie są naturalnie zaniepokojeni i zrozpaczeni, On przebywa na rufie, w tej części łodzi, która idzie na dno jako pierwsza. I co czyni?

Mimo rozgardiaszu śpi spokojnie, ufając Ojcu – tylko wówczas widzimy w Ewangelii Jezusa śpiącego. Kiedy następnie został zbudzony, uciszywszy wiatr i wody, zwrócił się do uczniów z odcieniem wyrzutu: „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?” (w. 40).

Postarajmy się to zrozumieć. Na czym polega brak wiary uczniów, w odróżnieniu od ufności Jezusa? Oni nie przestali w Niego wierzyć, istotnie, wzywają Go. Ale zobaczmy, jak Go wzywają: „Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?” (w. 38). Nie obchodzi Cię to: myślą, że Jezus się nimi nie interesuje, że się o nich nie troszczy. Wśród nas, w naszych rodzinach, jedną z rzeczy, która boli najbardziej jest to, kiedy słyszymy: „Czy tobie na mnie nie zależy?”. To zdanie boli i rozpętuje burze w sercach. Musiało też wstrząsnąć Jezusem. Bo nikomu nie zależy na nas bardziej, niż Jemu.

cie. To sprawcza moc Ducha zstępująca i ukształtowana w odważnych i wielkodusznych aktach poświęcenia się.

Jest to życie Ducha zdolne do wyzwolenia, docenienia i ukazania, że nasze życie jest utkane i podtrzymywane przez zwykłych ludzi – zwykle zapomnianych – którzy nie pojawiają się w nagłówkach gazet i magazynów, ani na wielkich wybiegach ostatniego spektaklu, ale bez wątpienia zapisujących dziś decydujące wydarzenia naszej historii: lekarzy, pielęgniarzy i pielęgniarki, pracowników supermarketów, sprzątaczki, opiekunki, przewoźników, stróżów porządku, księży, zakonnice i bardzo wielu innych, którzy zrozumieli, że nikt nie zbawia się sam. W obliczu cierpienia, gdzie miarą jest prawdziwy rozwój naszych narodów, odkrywamy i doświadczamy modlitwy arcykapłańskiej Jezusa: „aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 21). Ileż osób codziennie wykazuje się cierpliwością i nadzieją, starając się nie siać paniki, lecz współodpowiedzialność.

Iluż ojców, matek, dziadków i babć, nauczycieli ukazuje naszym dzieciom, za pomocą małych, codziennych gestów, jak stawić czoła kryzysowi i przejść przez niego, dostosowując nawyki, wznosząc oczy i rozbudzając modlitwę. Ileż osób się modli, ofiarowuje i wstawia się dla dobra wszystkich. Modlitwa jest cichą posługą: to nasza zwycięska broń. „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?”. Początkiem wiary jest świadomość, że potrzebujemy zbawienia. Nie jesteśmy samowystarczalni, sami toniemy; potrzebujemy Pana jak starożytni żeglarze gwiazd.

Zaprośmy Jezusa do łodzi naszego życia. Przekażmy Mu nasze lęki, aby On je pokonał. Podobnie jak uczniowie doświadczymy, że z Nim na pokładzie nie dojdzie do katastrofy. Bo Boża moc polega na skierowaniu ku dobru wszystkiego, co się nam przytrafia, także rzeczy złych. Wnosi On w nasze burze pokój ducha, bo z Bogiem życie nigdy nie umiera.

Pan rzuca nam wyzwanie i w czasie burzy zaprasza nas do rozbudzenia i uaktywnienia solidarności i nadziei zdolnych nadać trwałość, wsparcie i znaczenie tym godzinom, w których wszystko wydaje się roztrzaskiwać.

Pan się budzi, aby rozbudzić i ożywić naszą wiarę paschalną. Mamy kotwicę:

Osobno z konieczności z wyboru tak bardzo osobno że jedni drugich oddechy zapomną że przestają pamiętać jak piękny jest dotyk i ciepło bezpieczne bez gorączki lęku osobno tłumimy osobne tęsknoty bojąc się światła osobno po ciemku

w Jego krzyżu zostaliśmy zbawieni.

Mamy ster: w Jego krzyżu zostaliśmy odkupieni. Mamy nadzieję: w Jego krzyżu zostaliśmy uzdrowieni i ogarnięci, aby nic i nikt nas nie oddzielił od Jego odkupieńczej miłości. Pośród izolacji, w której cierpimy z powodu braku uczuć i spotkań, doświadczając braku wielu rzeczy, po raz kolejny posłuchajmy wieści, która nas zbawia: On zmartwychwstał i żyje obok nas. Pan nas wzywa ze swego krzyża do odkrycia na nowo życia, które nas oczekuje, do spojrzenia na tych, którzy nas potrzebują, aby umocnić, rozpoznać i pobudzić łaskę, która jest w nas.

Nie gaśmy knotka o nikłym płomieniu (por. Iz 42, 3), który nigdy się nie niszczy, i pozwólmy, aby rozpalił nadzieję.

Przyjęcie Jego krzyża oznacza odnalezienie odwagi, by wziąć w ramiona wszystkie przeciwności obecnego czasu, porzucając na chwilę naszą tęsknotę za wszechmocą i posiadaniem, by uczynić miejsce dla twórczości, którą może wzbudzić jedynie Duch. Oznacza odnalezienie odwagi do otwarcia przestrzeni, gdzie wszyscy mogą się poczuć powołanymi i zezwolić na nowe formy gościnności, braterstwa i solidarności. W Jego krzyżu zostaliśmy zbawieni, aby przyjąć nadzieję i pozwolić, aby to ona umocniła i wspierała wszystkie środki i możliwe drogi, które mogły by nam pomóc strzec siebie oraz strzec innych. Przyjąć Pana, aby przyjąć nadzieję. Oto moc wiary, która wyzwala ze strachu i daje nadzieję. „Czemu tak bojaźliwi jesteście?

Jakże wam brak wiary?”. Drodzy bracia i siostry, z tego miejsca, które opowiada o skalistej wierze Piotra chciałbym dziś wieczorem powierzyć was wszystkich Panu, za wstawiennictwem Matki Bożej, Uzdrowienia Jego ludu, Gwiazdy wzburzonego morza. Z tej kolumnady, która obejmuje Rzym i świat niech zstąpi na was, jak pocieszający uścisk, błogosławieństwo Boże. Panie, pobłogosław świat, daj zdrowie ciałom i pocieszenie sercom. Chcesz, byśmy się nie lękali. Ale nasza wiara jest słaba i boimy się. Ale Ty, Panie, nie zostawiaj nas na łasce burzy. Powtórz raz jeszcze: „Wy się nie bójcie!” (Mt 28,5).

A my, razem z Piotrem, „wszystkie troski przerzucamy na Ciebie, gdyż Tobie zależy na nas” (por. 1 P 5, 7).

osobno do bólu i może do raju tak ciąży nam czyjaś obecność osobność przeklęta jak piekło na wieczność osobno pragniemy pokonać zarazę lecz kto nas przekona że można pokonać to razem

papież Franciszek

rkw

W trzewia sklepów z podwyżką niekiedy z przeceną wchodzimy osobno a dziwnie stajemy na zewnątrz apteki mijając pandemię do śmierci podobną osobno czekamy na leki osobno w kościołach przywykłych do tłumów gdzie Bóg jeszcze został pomimo zwątpienia osobna osobność i dyktat rozumu to krzyż dla sumienia osobno chciwości rachunków iloczyn i trudów nierównych niechciany iloraz osobno stawiamy osobność przed oczy sprawdzając czy nie jest już chora

7

Kościół po pandemii

J

eśli jest prawdą, że kończy się dotychczasowy, znany nam świat i rodzi się nowy, którego nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić, to trzeba pytać jaki Kościół objawi się światu po pandemii? Pytanie dotyczy zarówno laikatu jak i pasterzy. Z tym, że pasterzy nieporównanie bardziej, bo to oni mają odnaleźć, przywołać i poprowadzić owce, które rozproszyły się we wszystkich możliwych kierunkach, nasłuchując różnych głosów, bowiem w krótkim czasie namnożyło się fałszywych objawień i fałszywych proroków! Skala dezorientacji i zagubienia jest naprawdę poważna. Nie należy jej lekceważyć, tylko potraktować tak, jak na to zasługuje.

W Archidiecezji Lubelskiej ma się odbyć synod, który z oczywistych powodów został przesunięty w czasie.

To dobrze! Bo życie dało nam nowe instrumentum laboris, którego nikt wcześniej nie umieścił w żadnym kwestionariuszu synodalnym. Nie wolno nam zmarnować doświadczenia pozyskanego na polu duszpasterskim, katechetycznym, ewangelizacyjnym, liturgicznym czy medialnym, dzięki naszym wysiłkom a często wbrew naszym wysiłkom.

W stosunkowo krótkim czasie wydarzyło się tak wiele, że pojedynczy ludzie, nawet wybitni i świętobliwi, nie są w stanie samemu ogarnąć. Potrzebujemy mądrej dyskusji i odważnych decyzji, którym nie towarzyszą zaraźliwe lęki, toksyczne osądy czy niepotrzebne emocje. Życia po pandemii muszą uczyć się wszyscy, bo nikt nie ma wystarczającej wiedzy i doświadczenia, by w tych trudnych czasach uchodzić za ucztującego w dobrych radach mędrca.

Darujmy sobie odpowiedzi ogólnikowe, oczywiste, które brzmią znajomo. Spoufalenie z prawdą prowadzi często do lekceważenia prawdy a w konsekwencji do jej odrzucenia.

Zapytajmy wprost: Co nam pokazała i uświadomiła pandemia w wymiarze duchowym? Jakie słabości i braki możemy a nawet powinniśmy, zobaczyć w sobie i w relacjach z wiernymi?

Klęska bywa błogosławieństwem, jeżeli nie jest przeżywana jako prze-

8

kleństwo! Może być najprawdziwszą łaską, jeśli odkrywamy w niej Boga, Jego miłosierne a zarazem karcące nas, ojcostwo. W świecie Boga nie ma przypadków, więc i żadna klęska nie dzieje się przypadkiem. Nie dzieje się poza wiedzą i wolą Wszechmogącego.

Jeśli więc, to wszystko się stało i dzieje nadal, to dlatego, że Bóg z jakiegoś powodu dopuścił. Czy znamy i czy w ogóle chcemy znać ten powód?

Może się okazać, że to odkrycie może nas rozczarować, może nas zaboleć nie mniej niż sama klęska!

W historii biblijnej opisanych jest wiele klęsk, które niszczyły zarówno pogan jak i naród wybrany, nie robiąc przy tym żadnej różnicy, ale czasami ujawniała się różnica w przeżywaniu tych doświadczeń. Dla mnie jedną z najbardziej paradoksalnych i wstrząsających pozostaje modlitwa proroka Eliasza, który w obliczu narastającego bałwochwalstwa i zbiorowej apostazji, prosi Boga o klęskę suszy. Taka modlitwa mogła być nawet źródłem zgorszeń. I pewnie była.

Prorok widział, że dobrobyt demoluje wewnętrznie ludzi, czyniąc z nich zakładników. Dobrobyt jest jak cukier – uzależnia, ponieważ zaspakaja w mózgu ośrodek przyjemności. Problem tkwi w tym, że z czasem, sygnał staje się coraz słabszy. Więc trzeba konsumować więcej, aby uzyskać ten sam efekt. Niewola własnych pragnień bywa gorsza od zniewolenia cudzymi.

Co prawda, my wiemy nieporównanie więcej niż ludzie w czasach biblijnych, a paradoksalnie bywamy bardziej zniewoleni niż oni.

Prorok Eliasz modlił się o klęskę suszy. I co najważniejsze, Pan Bóg go wysłuchał! Przez ponad trzy lata, na Ziemię Obiecaną nie spadła kropla deszczu. Jak to wytłumaczymy, że Bóg wysłuchał modlitwy o klęskę, która w konsekwencji zabiła wielu ludzi? I jak wytłumaczymy fakt, że samotna modlitwa papieża Franciszka, zanoszona w imieniu całej ludzkości, na pustym Placu w. Piotra, póki co nie została wysłuchana. Jak widać, pandemia trwa i nic nie zapowiada jej końca. Podziwiam papieża Franciszka, że podjął ryzyko związane z publiczną

modlitwą. Ale czy mógł inaczej? Czy Kościół i wielu spoza Kościoła, nie czekało na taką modlitwę? Teraz wszyscy musimy żyć ze świadomością, że nie została wysłuchana a przynajmniej nie tak, jakbyśmy sobie tego życzyli.

Bóg najwyraźniej przewidział inny, trudniejszy scenariusz i dla papieża i dla nas wszystkich.

Pewien anglikanin James I. Packer, napisał: „Doktryna o Opatrzności uczy chrześcijan, że nigdy nie znajdą się w szponach ślepych sił – fortuny, przypadku, szczęścia, losu. Wszystko, co im się przydarza jest przez Boga zaplanowane, a każde zdarzenie stanowi nowe wezwanie do zaufania, posłuszeństwa i radowania się ze względu na zrozumienie, że wszystko dzieje się dla ich duchowego i wiecznego dobra”.

Czy rację ma ów anglikanin, czy racja jest po stronie tych, którzy swojej pobożności używają tylko do tego, by wymóc na Bogu jakąś zmianę? Gdy słyszę powtarzające się wypowiedzi hierarchów, że Bóg nie karze człowieka, to przypomina mi się katechizm, którego uczyłem się do Pierwszej Komunii Świętej. Jedna z głównych prawd wiary, których znajomością musiałem się wykazać, żeby zostać dopuszczonym do stołu Pańskiego, mówi: „Bóg jest sędzią Sprawiedliwym, który za dobro wynagradza a za zło karze”. Mamy więc problem: Bóg każe, czy nie każe?

Ludzie słabej wiary modlą się wyłącznie o urodzaje i pomyślność, nie wyobrażając sobie, że mogłoby być inaczej. Pomyślność oznacza, że coś dzieje się po myśli. Ale kto wie co to znaczy? Pomyślnie to znaczy po czyjej myśli? Po myśli Boga czy po myśli nas, ludzi? Wiosną każdego roku, księża w Polsce odprawiają tysiące Mszy Świętych przy okazji poświęcenia pól, po to, by Pan Bóg dał i zachował życie i urodzaje. Śpiewamy Suplikację Jana Kasprowicza: „Od powietrza, głodu, ognia i wojny zachowaj nas Panie!” Teraz jest pandemia i jej skutki, czy staniemy na rozstajach dróg, przy krzyżach i kapliczkach, choćby w mocno okrojonym składzie, by nie prosząc o nic, dziękować Bogu, że nas ocalił? Ponad 99,9% Polaków z pewnością przeżyje pandemię, ale

pojawić się władza, która powołując się na inne, też wyższe konieczności i racje, ustanowi prawo, któremu Kościół nie będzie mógł się sprzeciwić, bez wejścia w konflikt z systemem władzy i dużą częścią społeczeństwa. Niestety, w obliczu pandemii większość pasterzy zaczęła mówić językiem rządzących i opozycji, używając nie tylko tych samych argumentów, poszła o wiele dalej: chodzenie do kościoła w czasie pandemii uznała za grzech i brak miłości bliźniego, w tym także brak miłości do pasterzy.

A jeśli państwo będzie zmuszało obywateli do powszechnych szczepień? Po której stronie stanie Kościół?

Będzie „za” czy „przeciw”? Już teraz w Danii po wprowadzeniu stanu wyjątkowego, rząd może zmuszać ludzi do przyjęcia szczepionki przeciw koronawirusowi, mimo że jej jeszcze nie wykryto. Prawo nadzwyczajne daje władzom szerokie uprawnienia do walki z pandemią COVID-19 i pozostanie w mocy do marca 2021 r.

Obywatele, którzy odmówią poddania się badaniu na koronawirusa zostaną ukarani grzywną i potencjalnym czasem więzienia, a także nie będą mogli wchodzić do sklepów, instytucji publicznych oraz szpitali i jednocześnie nie będą mogli korzystać z transportu publicznego. Brzmi to apokaliptycznie, ale przecież słowo Apokalipsy jest częścią objawienia i musi się wypełnić.

Przykładem może być Irlandia, która w 2015 r. jako jedyny kraj na świecie na drodze powszechnego referendum, zmieniła konstytucyjne zapisy dotyczące małżeństwa i rodziny. Wystarczyła 60-procentowa frekwencja i większość z 3,2 mln uprawnionych która opowiedziała się za zmianą dotychczasowego paradygmatu, by doszło do prawdziwej

rewolucji kulturowej a Irlandia stała się innym społeczeństwem. Kościołowi, który stanął na rozdrożu, pozostało jedynie ubolewanie!

Po trzecie: Wielu już mówi, że nie potrzebuje ogniwa pośredniego w relacji do Pana Boga. Nie potrzebuje pośrednictwa zbawczego Kościoła. Zdaniem wielu Kościół nie tylko nie pomaga wierzyć ale wręcz przeszkadza. Dlatego ten nieplanowany „urlop” czy „wakacje” od Kościoła, nie były i nie są dla nich żadnym dramatem. Są odkryciem: Mogę uchodzić albo uważać się za wierzącego, bez całej tej ociężałej, kostycznej i momentami bezdusznej instytucji, której przestraszeni funkcjonariusze w większości się pochowali, by bezpiecznie przeczekać nadchodzącą trąbę powietrzną, która zmiecie dużą część świata, który stworzyli w imię Boga.

Po czwarte: Wielu wróci do Kościoła duchowo zwiedzionym, poturbowanym i pobitym. Nie mając konstruktywnej interpretacji tego, co się dzieje i własnych lęków, będzie ocierać się frustrację, nostalgiczny smutek lub wręcz o depresję. Na ich wewnętrzne doznania będą nakładać się nieopisane problemy społeczne i ekonomiczne.

Pewne wyobrażenia o życiu fajnym i bezpiecznym, o wiecznej hossie i czerpaniu garściami ze wszystkich straganów i stołów, legną w gruzach. A co jeśli załamią się sztandarowe projekty socjalne i pojawi się dawno niewidziane bezrobocie? Czy duszpasterze potrafią takim ludziom towarzyszyć? Czy ich nie opuszczą jako rozczarowanych a może nawet - przegranych? Czy sami nie ulegną frustracji na skutek opustoszałych świątyń i problemów z utrzymaniem parafii? Czy zechcą słuchać smutnych historii mówiących o upadku karier, kryzysach małżeńskich, bankructwach,

www.origo.hu

ilu z tych, którzy przeżyją, zechce się nawrócić? Ilu wyciągnie właściwe wnioski? Ilu dokona koniecznych korekt i przewartościowań widząc, że Bóg nad nimi się zmiłował?

Wróćmy jednak do pytania z początku naszych rozważań: Jaki będzie Kościół po pandemii? Po pierwsze: nie wiemy ilu ludzi wróci do normalnych praktyk religijnych i liturgii przeżywanej wspólnie w parafii! Boję się, że wielu zostanie na poziomie transmisji, on-line, You Tube itp. Kościół dość sprawnie i na niespotykaną dotąd skalę, przeniósł się ze swoją posługą do sieci. Internet stał się dla niego gigantyczną protezą! Czy to dobrze? Nie ma jednoznacznej dopowiedzi! Wśród niewątpliwych plusów jest powszechność i wyjątkowa łatwość sięgania po pewne dobra duchowe, niemal w każdym miejscu i czasie, także tam, gdzie trudno choćby o namiastkę sacrum.

Tajemnicą pozostaje, co w czasie transmisji robią słuchacze i widzowie.

Czy przeżywają pobożnie? Czy włączają się w dialog liturgiczny? Co z tą dyskutowaną powszechnie Komunią pragnienia, gdy przytłaczająca większość katolików została bez spowiedzi? Co z parzeniem kawy, jedzeniem ciasteczek, wysyłaniem SMS-ów, głaskaniem przymilnego czworonoga, walką o pilota i zachowaniem tych domowników, którzy są niewierzący albo niepraktykujący i nie podoba im się, że Kościół przyszedł do zięcia tylko dlatego, że teściowa u której mieszka, jest bardzo pobożna? Itd. itp.

Po drugie: Pewnych łask, choćby chrztu, bierzmowania, ślubu, spowiedzi czy relacji wspólnotowych, nie da się przenieść do mediów. One są możliwe tylko „na żywo”, bezpośrednio, w kontakcie międzyludzkim, z zachowaniem koniecznej materii i formy sakramentalnej. Po raz pierwszy w najnowszej historii, Kościół decyzjami władzy świeckiej został bezdyskusyjnie i kategorycznie podporządkowany.

Ostatnio robili tak komuniści. Nastąpiła rzeczywista, uzasadniona wyższą koniecznością, ingerencja państwa w najbardziej wewnętrzną strukturę Kościoła tj. w życie sakramentalne, które stanowi o naszej tożsamości! To precedens, który umyka wielu komentatorom. Może on jednak mieć niezwykle brzemienne konsekwencje na przyszłość, bowiem już wkrótce może

9

ks. Ryszard K. Winiarski

10

O nadziei w cierpieniu

Ś

więty Augustyn mówi, że nawet gdyby się nie spodziewał nieba i nie bał piekła, to i tak nie przestałby kochać Boga, bo jest On doskonały i godny miłości. I ten nieskończenie dobry Pan obiecuje nam jeszcze nagrodę wieczną, żeby tym bardziej pociągnąć nas do Siebie.

Jeśli godnie wypełnimy przykazanie miłości Boga, znajdziemy szczęście na ziemi i osiągniemy chwałę w niebie.

Wiara uczy nas, że Bóg widzi wszystko i jest On świadkiem naszych czynów i naszych cierpień. Natomiast cnota nadziei każe nam zdać się całkowicie na Jego wolę, z przeświadczeniem, że On będzie nas wynagradzał przez całą wieczność. To ta wspaniała cnota w cierpieniach podtrzymuje męczenników, w pokutach – pustelników, w boleściach – chorych. [...] Żeby nasze uczynki miały zasługę na życie wieczne, muszą się z nimi łączyć trzy warunki: wiara – która nam wskazuje Boga obecnego wszędzie; nadzieja – która każe nam działać tak, byśmy podobali się Bogu; i miłość – która każe nam lgnąc do Boga, jako do najwyższego Dobra. [...] Spytacie mnie, co znaczy mieć nadzieję. Mieć nadzieję to wzdychać za czymś, co ma nas w przyszłym życiu uczynić szczęśliwymi, to gorąco pragnąć uwolnienia z nieszczęść doczesności, to podążać dóbr takich, które nas mogą zaspokoić całkowicie.

Pewien kapłan wygłaszał w szpitalu kazanie o sensie cierpienia. Słuchał tego człowiek, który chorował wiele lat. Nagle zaczął płakać. Ksiądz spytał go co się stało. Chory odpowiedział: „Tyle lat choruję i wszystkie zasługi

obraz Evelyn de Morgan (1850-1919), Nadzieja

marazmie i poczuciu krzywdy? Czy będą w stanie, mimo wszystko, być zwiastunami nadziei i dawać otuchę.

Ważne będzie nie tylko „co” ale także „jak”, będzie mówił Kościół.

Papież Franciszek mówił w orędziu wielkanocnym: „To nie jest czas no obojętność”. Potrzeba dużo ciepła i zrozumienia, niezwykłej pokory i wielkiego męstwa, by prowadzić innych. Księga Liczb wielokrotnie mówi o trudnej relacji charyzmatycznego Mojżesza i szemrzących ludzi, którzy mieli dość wszystkiego: pustyni, własnych pragnień, obecności bliźnich, skorpionów, jadowitych węży, milczenia Boga, bezczynności a nawet manny z nieba. Mojżesz nie porzucił powierzonych mu ludzi, nie potępił ich, był z nimi aż do bram Ziemi Obiecanej i kresu własnych możliwości.

Był świadkiem ludzkich grzechów i Boskich cudów. Wrócił do Izraelitów z wygnania, aby ich poprowadzić nie dlatego, że czuł się silny ale dlatego, że miał doświadczenie mocy samego Stwórcy. A potem konsekwentnie był z nimi tak długo, jak tego chciał Bóg.

Myślę, że teraz obowiązkową lekturą dla nas powinna być Księga Wyjścia, potem Księga Liczb a potem Księga Powtórzonego Prawa.

Potrzebny jest też jakiś zbiorowy egzorcyzm narodu ukąszonego przez demona, który ciągle wsącza kłamliwe interpretacje i fałszywe obietnice; który proponuje wiarę w człowieka, wyrażającą się wątpieniem w Boga.

Potrzebny jest egzorcyzm społeczeństwa, które doświadczyło własnej niemocy i bezsilności a jednocześnie, które wielorako zbluźniło przeciwko Bogu i Kościołowi. Ale czy wierzymy, że tą pandemią i wszystkimi jej przejawami posłużył się także demon? Czy w ogóle wierzymy, że on jest? Potrzebny jest egzorcyzm, który uwolni nas od smutku, przygnębienia, zawiści, gniewu, rozpaczy i wielu niemiłosiernych osądów. Potrzebne jest uwolnienie wielu serc od lęków, arogancji i zatwardziałości. Egzorcyzm jeśli połączony będzie z autentycznym pragnieniem uwolnienia się, jest bramą ku nawróceniu. Wszyscy potrzebujemy nawrócenia, jeśli nie chcemy się pogrążyć w odmętach trudnej doczesności. Ziemia Obiecana będzie po wszystkim!

straciłem z powodu mojej niecierpliwości i narzekań. A przecież, gdybym ze spokojem znosił chorobę, jak wielkie bym zebrał skarby na życie wieczne”. Św. Felicyta swojego najmłodszego syna, idącego na męczeństwo, zagrzewała do męstwa i odwagi mówiąc: „ Synu mój, popatrz w niebo – ono będzie twoja nagrodą. Za chwilę twoje cierpienia skończą się na zawsze”. Św. Serapion nie tylko sprzedał swoje mienie, ale sprzedał samego siebie, żeby wykupić z niewoli jeńca.

Kiedy św. Hieronimowi przyjaciele powiedzieli, że zbliża się już jego śmierć, on zebrał ostatnie siły i zawołał: „O błoga i dobra nowino!

O śmierci, przybywaj szybko, bo już dawno tęsknię za tobą! Przybywaj, a wyrwij mnie z nędz tego świata i połącz ze Zbawicielem. Przyjaciele, kto chce mieć śmierć słodką i spokojną, niech chodzi drogą, którą nam wskazał Jezus Chrystus i niech się nieustannie umartwia”.

Gdy św. Klemens, męczennik po 32 latach więzienia dowiedział się, że skazano go na śmierć miał powiedzieć: „O błoga nowino! Żegnam cię więzienie i was tortury i kaci! Oto koniec mojego życia i mojej udręki. Jak droga mi jesteś, śmierci! Ach, nie spóźniaj się! Chodź uwieńcz mnie chwałą i na zawsze połącz mnie z Bogiem”.

Wielki papież, Innocenty I, pokryty wrzodami od stóp do głowy, nieustannie wzdychał za nowymi cierpieniami i modlił się: „ Boże pomnóż moje boleści, ześlij na mnie dużo cięższe choroby, byle byś mi tylko udzielił nowych łask! – Dlaczego prosisz Boga o przymnożenie boleści, skoro cały jesteś pokryty ranami?” Odpowiadał: „Nie wiecie jaka to wielka zasługa cierpieć z miłości do Chrystusa. Gdybyście pojęli znaczenie krzyża, pokochalibyście go z całej duszy”.

Jest różnica, gdy śmierć odrywa człowieka od rzeczy, którymi gardził, albo od rzeczy które miłował i do których się przywiązał. Św. Augustyn zwykł mawiać: „Bardziej się boję z powodu zmarnowanych łask, niż z powodu popełnionych grzechów”. zebrał rkw

https://2.bp.blogspot.com

W

spólnoty Anonimowych Alkoholików oraz Al-Anon (gromadząca krewnych i przyjaciół alkoholików) proponują swoim członkom pracę nad rozwojem osobistym.

Odbywa się ona w oparciu o program zwany przez Anonimowych Alkoholików Dwunastoma Krokami, a przez członków Al-Anon Dwunastoma Stopniami. Realizacja tych siostrzanych programów prowadzi do zdrowienia alkoholików i ich rodzin.

Stopień Trzeci Al-Anon: Postanowiliśmy powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga – jakkolwiek Go pojmujemy. *** Mam 63 lata i od kilku lat uczestniczę w spotkaniach Al-Anon. Mój mąż jest osobą uzależnioną od alkoholu od swych młodzieńczych lat. W moim rodzinnym domu nie było alkoholu i dopiero w codziennym życiu z uzależnionym mężem odczułam jak poważnym problemem jest alkoholizm.

Zanim podjęłam decyzję, o jakiej

li, że nie jestem już sama ze swoim problemem, że jesteśmy wspólnotą rozumiejących się ludzi. Na mityngu panuje niezwykła atmosfera szacunku, miłości i zrozumienia. A między nami jest Ten, który rzucił każdemu z nas tę ostatnią deskę ratunku. Program Dwunastu Stopni jest prawdziwym darem z nieba dla ludzi znękanych i zniszczonych przez życie.

Stopień Trzeci mówi, że to właśnie Bóg chce wziąć na siebie cały bezmiar

Mam na imię Magdalena i jestem uzależniona. Od alkoholu i narkotyków. Trzeźwa od 11 miesięcy.

To najpiękniejsze 11 miesięcy mojego życia.

Kiedy w moim nałogu osiągnęłam swoje własne dno i gdy po wielu próbach zerwania z nałogiem doszłam do tego, że sama sobie nie poradzę, zgłosiłam się na leczenie. Po wyjściu z ośrodka dużo się modliłam, chodziłam do kościoła, ale wciąż robiłam

Zaufaliśmy Bogu mówi Stopień Trzeci, musiałam najpierw uznać swoją bezsilność wobec problemu alkoholowego, który doprowadził moją rodzinę do destrukcji i ogromnego cierpienia wszystkich jej członków. Ponadto musiałam uwierzyć, że Siła Większa niż moja własna może mi przywrócić równowagę ducha i umysłu (jak mówi Stopień Drugi).

Myślę, że stało się to możliwe przez uczestnictwo w spotkaniach Al-Anon.

Ta wiara przychodzi stopniowo przez słuchanie doświadczeń innych członków wspólnoty, czytanie literatury Al-Anon itp. Decyzja powierzenia swojego życia Bogu jest tak naprawdę najważniejszą decyzją w życiu.

Wymaga odwagi i zaufania, że Bóg, któremu powierzam swoje życie, mnie nie zawiedzie. Jest, można powiedzieć, ostatnia deską ratunku dla tych, którzy są rozbitkami na wzburzonym oceanie. Moje życie było pełne cierpienia, o którym nie umiałam mówić. Czułam się odizolowana od reszty świata, bo nikt mnie nie rozumiał, a co gorsze miałam wrażenie, że nie chciał rozumieć. Na spotkaniach grupy Al-Anon słuchałam co mówią inni poranieni tak samo jak ja i odkrywałam powo-

zła, którego doświadczyliśmy. Chce wziąć nas za rękę i prowadzić przez dalsze życie. Uczymy się dzień po dniu, w jaki sposób korzystać z pomocy i dać się prowadzić przez Tego, który, jak widzimy coraz wyraźniej, kocha nas i chce dla nas dobra. Nie zawsze jest to dla mnie łatwe, bo muszę pozwolić, aby Bóg wziął moje sprawy w swoje ręce, czyli muszę zrezygnować z kierowania moim życiem. Kiedyś pozwalałam, aby to osoba uzależniona kierowała mną i moją rodziną. Dziś widzę, że kiedy coraz częściej oddaję kierownictwo Bogu, to moje życie staje się piękniejsze. A we mnie rodzi się wdzięczność wobec Boga, bo wyraźnie czuję Jego miłość do mnie. Bóg uczy mnie też kochać siebie, Jego samego i ludzi. Daje mi wolność, do niczego mnie nie przymusza i nigdy nie wycofuje swojej miłości do człowieka, nawet gdy ten bardzo mocno się od Niego oddala.

Lucyna

*** Krok Trzeci Anonimowych Alkoholików: Podjęliśmy decyzję, aby powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, tak jak Go rozumieliśmy.

po swojemu i podejmowałam własne decyzje. Po trzech miesiącach wróciłam do nałogu. Byłam w szoku! Po tym wszystkim co zdołałam zrobić?!

Po terapii?! Dzięki Bogu nawrót trwał tylko kilka dni, po których trafiłam na swój pierwszy w życiu miting AA. Od razu rozpoczęłam pracę na programie 12 Kroków i znalazłam osobę, która pomogła mi go zrozumieć i zastosować w moim życiu. Ucząc się żyć zgodnie z programem AA nadal się modliłam, tylko że tym razem uznałam swoją bezsilność wobec uzależnienia i powierzyłam swoje życie i swoją wolę Bogu. Straciłam wiarę, ale wiarę w siebie. Tym samym zrobiłam miejsce Bogu, a On przez te zaledwie 11 miesięcy zdołał odmienić moje życie w sposób dla mnie spektakularny.

Wystarczyło tylko podjąć decyzję, zrezygnować z siebie i całkowicie mu się powierzyć... No i trochę pracy własnej – Bóg za nas nie założy butów i nie wyjdzie z domu na miting...

Dziś jestem szczęśliwa, pogodna i odpowiedzialna. Trzy razy w tygodniu uczestniczę w mitingu, bez którego już nie wyobrażam sobie życia.

Magdalena

11

K

ościół preferuje pochówek ciał, chociaż nie zakazuje kremacji.

Domaga się przechowywania prochów w miejscu świętym, zakazując ich rozrzucania a także przerabiania na pamiątki, biżuterię czy inne przedmioty – czytamy w opublikowanej przez Kongregację Nauki Wiary instrukcji Ad resurgendum cum Christo (Ku zmartwychwstaniu z Chrystusem)”. Dotyczy ona pochówku ciał zmarłych oraz przechowywania prochów w przypadku kremacji.

Dokument zatwierdził i polecił opublikować Papież Franciszek.

„Nie może zatem pozwolić na postawy i obrzędy, które uwzględniają błędne pojęcie śmierci, postrzeganej zarówno jako ostateczne unicestwienie osoby, jak i chwilę jej fuzji z matką naturą lub ze wszechświatem, jako etap w procesie reinkarnacji, lub też jako ostateczne wyzwolenie z «więzienia» ciała”. Pochówek na cmentarzach lub w innych miejscach świętych właściwie odpowiada współczuciu i szacunkowi, jakie należą się ciałom zmarłych, zaś Kościół uważa go za uczynek miłosierdzia względem ciała. Pochówek ciał zmarłych na cmentarzach lub

muszą być przechowywane z zasady w miejscu świętym, czyli na cmentarzu, lub jeśli trzeba w kościele albo na terenie przeznaczonym na ten cel przez odpowiednie władze kościelne”. Dokument wyraźnie zakazuje przechowywania prochów w miejscu zamieszkania, chyba że z ważnych powodów zezwoli na to ordynariusz miejsca po porozumieniu z Konferencją Episkopatu. Jednakże prochy „nie mogą być rozdzielane między poszczególne ogniska rodzinne i zawsze należy zapewniać im szacunek oraz odpowiednie warunki przechowywa-

Co z kremacją ciał?

W instrukcji przypomniano, że od ponad pół wieku Kościół zezwala na kremację zwłok, pod warunkiem, by „wybór nie wynikał z «odrzucenia chrześcijańskich dogmatów, i nie był z nienawiści do religii katolickiej i Kościoła»”. Zmartwychwstanie Jezusa jest kulminacyjną prawdą wiary chrześcijańskiej. Stąd Kościół usilnie zaleca, by ciała zmarłych chowane były na cmentarzu lub w miejscu świętym. Zaznacza, iż pochówek jest najbardziej odpowiednią formą wyrażenia wiary i nadziei w zmartwychwstanie ciała, uwypuklając godność ciała ludzkiego.

w innych miejscach świętych sprzyja pamięci i modlitwie za zmarłych ze strony rodziny i całej wspólnoty chrześcijańskiej.

Instrukcja zaznacza, że wybór kremacji nie może być sprzeczny z jasno wyrażoną wolą zmarłego. Podkreśla, że „Kościół nadal preferuje pochówek ciał, jako że w ten sposób okazuje się większy szacunek zmarłym; kremacja jednak nie jest zakazana, «chyba że została wybrana z powodów sprzecznych z nauką chrześcijańską»”.

Wskazuje się ponadto, że jeśli wybrano kremację, „prochy zmarłego

nia”. Instrukcja wyraźnie stwierdza, że „nie należy zezwalać na rozrzucanie prochów w powietrzu, na ziemi lub w wodzie albo w inny sposób, ani też przerabianie kremowanych prochów na pamiątki, biżuterię czy inne przedmioty”. Wreszcie podkreśla, że „w przypadku gdy zmarły notorycznie żądał kremacji i rozrzucenia własnych prochów w naturze z powodów sprzecznych z wiarą chrześcijańską, należy, zgodnie z prawem, odmówić przeprowadzenia uroczystości pogrzebowych”. st (KAI) / Watykan

Szkolny błąd Szwajcarów

S

zwajcaria to kraj niewątpliwie bogaty i dobrze zorganizowany.

Dla wielu stanowi wzorzec. To kraj który chroni zasoby naturalne ale także wybiega w przyszłość, która nie zapewne nie będzie wolna od wielu zagrożeń i wyzwań. Szwajcarzy drążą tunele, które służą nie tylko do obsługi ruchu kołowego.

Alpejski tunel Sonneberg pod Lucerną może jednorazowo pomieścić ok. 20 tys. ludzi. Ma swoje centrum zarządzania, centralę telefoniczną, rozgłośnię radiową i możliwość zorganizowania szpitala z kilkunastoma tysiącami łóżek. Konstrukcja wydrążona w litej skale może przetrzymać uderzenie bomby o mocy 1 megatony,

12

czyli 70 razy silniejszej od tej, którą Amerykanie zrzucili na Hiroszimę.

Jedno ze skrzydeł gigantycznych wrot, odcinających drogę wjazdową do tunelu waży 350 ton i ma grubość 1,5 metra.

W Szwajcarii każdy blok musi mieć schron atomowy. Helweci mają w sumie ok. 8 tysięcy bunkrów i ponad 300 tysięcy schronów. Mogą pomieścić w nich 9 mln osób czyli o 1,5 mln więcej niż liczba ludności tego niewielkiego kraju. W schronach przechowują zapasy antybiotyków, insuliny, szczepionek, ryżu, oleju opałowego, tytoniu. Także materiał genetyczny wielu ludzi, zwierząt i roślin. Ukrywają zasoby złota, diamentów, patenty

wielu wynalazków, akty notarialne najcenniejszych nieruchomości, najróżniejsze aktywa i wiele innych tajemnic, których nie podają do publicznej wiadomości.

I o dziwo, w tej pięknej i perfekcyjnie zorganizowanej społeczności zabrakło etanolu. W obliczu pandemii koronawirusa okazało się, że dwa lata temu rząd federalny zlikwidował 8–10 tys. ton tego surowca, który stanowi podstawowy składnik substancji służących do dezynfekcji. Cóż, zdarza się to nawet najlepszym. Nawet Szwajcarzy nie są doskonali. Właśnie teraz szukają źródeł surowca i winnych tego stanu rzeczy. red.

Małpia lekcja kryzysu ekonomicznego 35 dolarów, a gdy mężczyzna wróci z miasta, odsprzedacie mu je po 50 dolarów. Wieśniacy wydobyli wszystkie oszczędności i wykupili wszystkie

małpy. I nigdy więcej nie zobaczyli ani owego mężczyzny, ani jego asystenta, tylko wszędzie małpy. Witajcie na Wall red.

Street!

fot. rkw

D

awno temu w wiosce w Indiach pewien mężczyzna ogłosił, że będzie kupował małpy po 10 dolarów za sztukę. Wieśniacy, widząc że małp dokoła jest pod dostatkiem, wyruszyli do lasu, aby je chwytać.

Mężczyzna kupił tysiące małp po 10 dolarów, ale kiedy ich populacja zaczęła się zmniejszać, wieśniacy zaprzestali starań.

Mężczyzna zatem ogłosił, że zapłaci za małpę po 20 dolarów. Wieśniacy zaczęli starać się bardziej i znowu zaczęli łapać małpy. Wkrótce populacja małp spadła jeszcze bardziej i ludzie zaczęli wracać do domów.

Stawka wzrosła do 25 dolarów za sztukę a małp zrobiło się tak mało, że problemem było w ogóle zobaczyć jakąś małpę, a co dopiero złapać. Mężczyzna zatem ogłosił, że zakupi małpy po 50 dolarów za sztukę!

Musiał jednak udać się miasta w ważnych interesach, a w wiosce został jego asystent, by prowadzić skup w jego imieniu. Asystent zaproponował wieśniakom: Popatrzcie na tę ogromną klatkę i te wszystkie małpy, które zebrał. Sprzedam je wam po

Nie jesteśmy sami

W

sytuacji beznadziejnej, gdy zapada ciemna noc – a w Piśmie Świętym, kiedy jest mowa o zapadnięciu nocy, chodzi całkowite ciemności, których nie rozświetla żadna gwiazda – wtedy, gdy ludzie są już całkowicie bezradni, przychodzi Słońce Sprawiedliwości. Bóg nigdy nas nie opuszcza, jest nieustannie wśród nas, kocha ten świat, nie wyrzeka się go.

Gdy gwiazdy gasną na niebie, jest jeszcze Matka Boża gotowa wypełnić wolę Bożą, jest Duch Święty, jest Bóg, który czuwa nad światem. Obudzić w ludziach tę wiarę w obecność Bożą, tę świadomość, że nie jesteśmy sami w zmaganiu się z ze złem, w walce o dobro, w rozwijaniu miłości, życzliwości, w poświęceniu się dla innych – to bardzo ważna misja.

Wiara chrześcijańska, czyli nasz bezpośredni kontakt z Bogiem, jest nieodłącznie związana z codziennym życiem.

Chrystus przyjmuje ludzka naturę, prawdziwe człowieczeństwo, żyje w tym świecie, je, pracuje, przebywa z innymi ludźmi, bawi się na weselu, wylewa łzy na pogrzebie, wzrusza się widokiem zagrożeń czyhających nad miastem Jeruzalem, kocha swoją ziemską ojczyznę.

Nie możemy więc zapominać, że nie ma prawdziwej wiary bez życia, bez zanurzenia się w nasze środowisko, bez odpowiedzialności za to, co się dzieje wokół nas. Wszyscy wierzący powinni tworzyć tę rzeczywistość według chrześcijańskiego sumienia.

Nie można być obojętnym wobec tych, którzy głoszą kłamstwa, wmawiają ludziom rzeczy nieprawdziwe.

Kiedy dziesięciu ludzi powie zdrowemu człowiekowi, że źle wygląda i że jest chory, to on się położy do łóżka.

Ten psychologiczny mechanizm tak działa i trzeba mieć tego świadomość.

To wielkie zło, jeśli sączy się nieufność i nienawiść, wmawia się ludziom, że będą szczęśliwsi, kiedy odejdą od Bożego prawa, kiedy odwrócą się od Boga, kiedy staną się egoistyczni, kiedy zamkną oczy na grzech, kiedy będą tolerancyjni wobec nienawiści.

Nieprawda, nie będą! Trzeba ciągle promować dobro i życzę tej siły ducha wszystkim mającym nadzieję zbawienia, żeby mieli odwagę wkraczania z prawdą, dobrem i miłością we wszystkie życiowe sytuacje. abp senior Józef Michalik

13

K

warantanna – „odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych”.

Tyle definicja. Niestety wszyscy zostaliśmy zmuszeni też do kwarantanny od Pana Boga. Nikt nie pozostawił nam wyboru. Nikt nie zapytał jak się z tym czujemy? Chcemy czy nie chcemy?

Wszystkie środki zostały przekierowane na to, by walczyć o nasze ciało, a co z duszą? Wolność jest darem od Pana Boga, mamy władzę czynienia lub nie czynienia czegoś zgodnie z naszym sumieniem. Podczas ogólnej kwarantanny wielu z nas katolików zostało postawionych przed trudnym wyborem, często przeciwko własnemu sumieniu.

Pan Bóg nam zaufał bo nas kocha i dlatego dał nam wolną wolę. Dlaczego teraz nie możemy z tego korzystać?

Dlatego, że pojawiły się argumenty, że w kościołach ludzie będą się masowo zakażać, bo jest to duże skupisko lu-

że odejście od Sakramentów świętych Kościoła, jest dla naszego dobra. Od kiedy to odejście od Chrystusa stało się naszym dobrem? Czyn moralnie dobry zakłada jednocześnie dobro przedmiotu, celu i okoliczności. Wybrany przedmiot (limity w kościołach) już sam w sobie może uczynić złym całość działania, nawet gdy intencja (zdrowie wiernych)jest dobra. Dobra intencja nie czyni dobrym działania, które samo w sobie jest złe, ponieważ cel nie uświęca środków.

Wielu z nas czuje wielki żal do tych pasterzy Kościoła, którzy mówili, że chodzenie do kościoła w czasie pandemii to grzech. Mamy godność Bożą i nie powinniśmy być zmuszani do działania wbrew sumieniu i nikt też nie powinien spotykać się z przeszkodami, gdy działa zgodnie ze swoim sumieniem również w sprawach religijnych.

W ilu domach rozegrał się dramat sumienia? Ilu z nas usłyszało: „Nie pójdziesz do Kościoła!”, „Idąc, pozabi-

gorzka prawda, która również mnie dotyczy. Jemy za dużo, pijemy za dużo, jeździmy za szybko, pracujemy za długo, żyjemy zbyt intensywnie – nie boimy się śmierci. To chyba dobrze.

Szkoda tylko, że boimy się umrzeć, a przecież mamy szansę na niebo. Może gdybyśmy bardziej zaufali Panu Bogu, a mniej wierzyli fałszywym prorokom, bylibyśmy szczęśliwsi i nie bali się też chrześcijańskiego życia. Może nie musielibyśmy wybierać między opinią publiczną, rodziną a pójściem do Kościoła.

Jeśli bylibyśmy bardziej pewni tego, że Pan Jezus naprawdę żył i umarł za nas na krzyżu wszyscy wokół też widzieliby że nasz wybór to nie fanaberia i widzimisię ale miłość do Boga.

I może zaczęli by zazdrościć tej miłości i chcieli poznać Tego, którego tak miłujemy. Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jeżeli was świat znienawidzi, wiedzcie, ze Mnie wpierw znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał, jako swoją własność...”

Kwarantanna od Pana Boga

www.architekturaibiznes.pl

dzi. Czy aby na pewno skoro kasjerki w marketach nie chorują? Jeżeli chodząc do kościoła mniej lub bardziej wypełniając przykazania Boskie (nawet święci grzeszyli!), dbając o swoje życie duchowe można komuś zarzucić brak odpowiedzialności za zdrowie drugiego człowieka. Czy mając wiedzę i świadomość zagrożenia będę bezmyślnie się narażać? Nie wiem. Nikt nie dał mi takiego wyboru.

Nieznający Jezusa najgłośniej krzyczą, opluwają, wyśmiewają i szykanują w imię wolności. A moja wolność?

Jest w Polsce kilkadziesiąt milionów katolików, a daliśmy sobie wmówić,

jasz nas wszystkich”, „Jak pójdziesz do kościoła to...”, „Boje się...” itd.

Ilu z nas wyparło się Jezusa jak Piotr, ze strachu o życie własne i najbliższych? Jak wielu ma wciąż wyrzuty sumienia ale strach przed ludźmi, opinią, oceną, środowiskiem karze nam milczeć? Piotr wrócił do Jezusa nie wiedząc jakie wspaniałe życie szykuje mu Chrystus. My chociaż już to wszystko wiemy dalej jesteśmy sparaliżowani strachem.

Na pytanie rzucone mojemu nastoletniemu dziecku czy boi się śmierci, odpowiedziało, że nie boi się umrzeć.

I w tej odpowiedzi zawarta jest cała

Wielu wykorzystuje sytuacje, celowo zarzuca nieodpowiedzialność praktykującym wiernym, a diabeł zaciera ręce. Odnoszę wrażenie, że szatan znalazł w końcu sposób, żeby odsunąć nas od Pana Boga bo żadna transmisja on-line nie zastąpi mi pełnego udziału w Eucharystii. Bez walki, rozlewu krwi męczenników osiąga swój cel. I tu tkwi prawdziwy paradoks: W imię subiektywnie pojmowanego dobra, oddalamy się od Kościoła, a tym samym od Boga. Szatan wykorzystuje nasz strach przed śmiercią chociaż jest to jedyna pewna rzecz, która nas nie ominie.

Strach rządzi naszymi sumieniami, truje i niszczy nasze dusze. A może wystarczy powiedzieć jak św. Faustyna: „Jezu Ufam Tobie” albo jak ks.

Dolindo: „Panie Jezu, Ty się tym zajmij”. Może lekarstwem jest naprawdę zaufać swojemu sumieniu i przestać się bać. Pan Bóg poradzi sobie z tym wirusem, gdy będzie jego wola, a nie nasza. Rozumiem i szanuję prawo do innego zdania na temat ograniczeń wiernych w Kościele. Osobiście zachowałam się jak Piotr i to właśnie skłoniło mnie to takich przemyśleń.

IWT

14

S

usan Tollefsen to najstarsza Brytyjka, która poddała się zapłodnieniu metodą in vitro. Za pomocą tej metody zaszła w ciążę w wieku 57 lat. Wiele osób krytykowało tę decyzję twierdząc, że jest zbyt stara, by zostać matką. Kobiteta nie przejmowała się tymi zarzutami. Jak wygląda jej życie teraz, kiedy w wieku 61 lat wychowuje 3-letnią Freyę?

Tollefsen zdecydowała się na późne macierzyństwo, gdyż była przekonana, że w razie problemów zdrowotnych dzieckiem zajmie się jej 11 lat młodszy partner Nick Mayer. Ale jak ujawniła The Mail on Sunday, para rozstała się.

Tymczasem Susan przyznaje, że część zarzutów, które słyszała przed decyzją o sztucznym zapłodnieniu okazała się słuszna. Kobieta ze swym partnerem, wydała ponad 15 tys. funtów na lecze-

nie bezpłodności w Rosji, po tym jak odmówiono jej – ze względu na wiek – przeprowadzenia procedury in vitro w brytyjskich klinikach. Freya, córka Tollefsen, urodziła się przez cesarskie cięcie w marcu 2008 roku.

Tollefsen i Mayer nie są już razem.

Kobieta poważnie obawia się o to, że może zapaść na ciężką chorobę albo przedwcześnie umrzeć i nie będzie w stanie opiekować się swoim dzieckiem. Kobieta w wywiadzie dla gazety „The Daily Telegraph” opowiadała o poważnej chorobie, na którą cierpiała podczas Świąt Bożego Narodzenia.

Była tak bardzo chora, że nie mogła się opiekować swoją córką. Wtedy właśnie zdała sobie sprawę, że źle zrobiła decydując się na zapłodnienie pozaustrojowe w tak późnym wieku.

Tollefsen obecnie wzywa do wprowa-

dzenia przepisów, które uniemożliwią kobietom po menopauzie korzystanie z takich metod.

– Niczego nie żałuję – zaznacza Susan. – Jednak teraz zgadzam się, że istnieją pewne przeciwwskazania do wychowywania dzieci w takim wieku. Robię się smutna, kiedy uświadamiam sobie, że mój czas ucieka.

Gdybym mogła zmienić jedną rzecz w moim życiu, zdecydowałabym się na urodzenie dziecka wcześniej. Chciałabym patrzyć, jak Freya dorasta, bierze ślub i ma swoje dzieci.

– Robię wszystko, by wychować ją na osobę całkowicie niezależną. Jednak wizja tego, że umrę, gdy będzie jeszcze młoda, łamie mi serce. – mówi Susan. Przyjście na świat dziecka była dla niej kompletną rewolucją. Opieka nad córką całkowicie zmieniła jej rytm dnia i relacje z partnerem. Niestety, jak u wielu par, presja i odpowiedzialność sprawiły, że partnerzy zaczęli się od siebie oddalać.

– Czułam, że cały mój świat zaczął kręcić się wokół dziecka. Nick natomiast nadal pasjonował się piłka nożną, szczególnie drużyną West Ham. Miałam wrażenie, że nasza rodzina liczy cztery osoby: mnie, Freyę, Nicka i drużynę. Każdej soboty partner chciał oglądać męcz, obojętnie czy byliśmy w domu czy na wycieczce.

Miałam wrażenie, że Nick nie chciał poświęcać swojego życia dla córki. kobieta.wp.pl/kat

www.mirror.co.uk

https://www.thesun.co.uk

Zbyt późne macierzyństwo

15

Ta’ Pinu – maltańska Częstochowa

J

est na świecie wiele miejsc świętych w których wierni doznają wielu Łask Bożych, a ich modlitwy są wysłuchiwane a oni sami doświadczają owoców Cudownej Łaski Bożej.

Pielgrzymując po Europie śladami naszego Papieża Jana Pawła II można odwiedzić piękny kraj położony na południu Europy-Maltę. Malta jest położona na Morzu Śródziemnym w odległości ok. 80 km od włoskiej wyspy Sycylii i 120 km od wybrzeży Afryki. Jest to kraj zamieszkały przez ok. 490 000 mieszkańców z których ok.

90 % deklaruje się jako wierzący i należący do Kościoła rzymskokatolickiego.

Na małej wyspie Gozo, drugiej co do wielkości w archipelagu Wysp Maltańskich, w miejscowości Gharb znajduje się Bazylika Mniejsza – Ta’Pinu z cudownym obrazem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Sanktuarium odwiedzane jest co roku przez ok. 500 000 pielgrzymów z całego świata, którzy polecają Matce Bożej swoje troski, prośby i niepokoje, będące częścią składową życia człowieka.

Szczególnym miejscem w świątyni jest cudowny obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, namalowany w 1619 r. przez malarza Amadeo Perugino, za który zapłacił ówczesny właściciel ziemski Pinu Gauci.

Początek sanktuarium dały objawienia z 22 czerwca 1883 r. Oto wracającej z pola wieśniaczce Karmni Grima objawił się Głos który nakazał jej trzykrotne odmówienie modlitwy Zdrowaś Maryja.

Potem, zgodnie także z przepowiednią usłyszaną przez tę wieśniaczkę zapadła ona sama w roczną chorobę po czym została cudownie uzdrowiona za wstawiennictwem Maryi. Podobnie znajomy wieśniaczki, Francesco Portelli, za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny doznał łaski uzdrowienia swojej matki, która była nieuleczalnie

chora. Po analizie tych wypadków przez biskupów Malty zostały one uznane za cud i od tamtego czasu miejsce to stało się celem pielgrzymek wiernych z Malty a wkrótce i z całego świata.

Aby sprostać wzrastającej ilości pielgrzymów rozpoczęto budowę nowego kościoła ale i tu podczas rozbiórki starego kościoła robotnik wbijając pierwszy kilof złamał rękę. Uznano to za cudowną interwencję i odstąpiono od rozbiórki.

Przybudowę kontynuowano budując nową świątynie z zachowaniem dotychczasowych fundamentów. Świątynię w obecnym kształcie ukończono w 1931 r., ale cały czas jest rozbudowywana i dokładane są kolejne elementy na zewnątrz budowli.

Sanktuarium mierzy 61 m wysokości i góruje nad całą okolicą wyspy Gozo pięknie wpisując się w krajobraz Malty. Świadectwa działania Matki Bożej obecne są w wotach zgromadzonych na ścianach świątyni i korytarzach prowadzących do kaplic. Są to tysiące obrazów z podziękowaniami, gipsy i protezy, kule i kaski motocyklowe oraz uderzająca ilość ubranek dziecięcych świadczących o narodzinach oczekiwanych maluchów.

To świadectwo ogromu łask Bożych otrzymanych przez ludzi w potrzebie i potwierdzających fakt, że w tym miejscu zostali wysłuchani.

Wśród wielu pielgrzymów odwiedzających Bazylikę Ta’Pinu był papież Święty Jan Paweł II, który podczas swojej pielgrzymki śladami Apostoła Św. Pawła odwiedził bazylikę w dniu 26 maja 1990 r. Najważniejszym wydarzeniem tej pielgrzymki była Msza św. w Sanktuarium Maryjnym Ta’Pinu na wyspie Gozo. Przemówienie Jan Paweł II poświecił rodzinie zachęcając zgromadzonych do wspólnej modlitwy w rodzinach.

Na pamiątkę swojego pobytu Jan Paweł II ofiarował Matce Bożej Ta’Pinu

PISMO PARAFII RZYMSKOKATOLICKIEJ ŚW I Ę T E J RO DZ I NY W PU Ł AWACH

16

– pięć złotych gwiazd, które są umieszczone na obrazie w okolicy głowy Maryi. W czasie tej pielgrzymki Ojciec Święty w najstarszym sanktuarium w Mellieha, spotkał się z rodzinami misjonarek i misjonarzy maltańskich pracujących na całym świecie. Papież także odwiedził w Rabacie, pierwszej stolicy Malty, grotę św. Pawła, w której apostoł przebywał trzy miesiące.

Ojciec Święty Benedykt XVI odwiedził to sanktuarium w kwietniu 2010 r. i ofiarował na pamiątkę złotą różę obecną na dole obrazu. Wielu Maltańczyków obdarza wielkim szacunkiem naszego Ojca Świętego wciąż go wspominając, oddając mu cześć i polecając się jego wstawiennictwu.

W otoczeniu bazyliki na górze Ghammar znajdują się przepiękne stacje Drogi Krzyżowej w formie rzeźb. Stacja XII – „Jezus umiera na krzyżu”, jest umieszczona na szczycie góry, gdzie zlokalizowany jest Amfiteatr o doskonałej akustyce umożliwiającej odprawianie nabożeństw bez mikrofonu. Warto na trasie swoich pielgrzymek umieścić Maltę i wyspę Gozo oraz zachować w swoim sercu obraz Wniebowzięcia NMP jako miejsca gdzie możemy polecić swoje troski i prosić o łaski zachowania w zdrowiu i bezpieczeństwie dla naszych bliskich i nas samych.

Podobnie jak w innych sanktuariach, tutaj Matka Boska Ta’Pinu otacza łaską pielgrzymów i sprawia, że wyjeżdżają pokrzepieni na duchu i urzeczeni pięknem miejsca gdzie znajduje się to sanktuarium. Warto skorzystać z tych łask a w codziennych modlitwach wspomnieć Madonnę Ta’Pinu jako opiekunkę naszych rodzin i pocieszycielkę naszych trosk szczególnie teraz, gdy naszą ojczyznę spadają niepokoje i lęki o zdrowie najbliższych w dobie pandemii.

Barbara i Andrzej Pruchniakowie

Adres redakcji: ul. Saperów Kaniowskich 2, 24-100 Puławy; e-mail: ryszard.k.winiarski@gmail.com; https://pulawy-swrodziny.kuria.lublin.pl Z E S P Ó Ł R E D A K C YJ N Y: ks. Ryszard Winiarski – red. prowadzący, Agnieszka Kawka, Wojciech Kostecki, Joanna Kurlej – korekta, Wojciech Olech, Anna Różycka, Tomasz Sajnog, Justyna Szychowska, Andrzej Więcławski

Bazylika Mniejsza

Cudowny Obraz Wniebowzięcia NMP

Kaplica cudownego obrazu

Maltańska Częstochowa

fot. B. i A. Pruchniakowie

Świadectwa pielgrzymów i wota dziękczynne za udzielone łaski w Bazylice Ta’Pinu na Malcie

Panorama Bazyliki i stacji Drogi Krzyżowej

www.maltaigozo.pl

Zdjęcia z pielgrzymek papieskich do Sanktuarium Ta’Pinu z 1990 r i 2010 r.

Stacja Drogi Krzyżowej na szczycie amfiteatru na Gozo na Malcie

Barbara i Andrzej Pruchniakowie w pielgrzymce śladami Jana Pawła II na Malcie

fot. rkw

Prace wykończeniowe przy świątyni IV 2020 r.