Głos Rodziny Nr 5 (8) 2020r/II Przyszłość idzie przez rodzinę i musi przez nią iść św. Jan Paweł II

św. Jan Paweł II

G os Rodziny P I S M O PA R A F I I R Z Y M S K O K AT O L I C K I E J Ś W I Ę T E J R O D Z I N Y W P U Ł A W A C H

fot. rkw

Adam Bab – nowy biskup pomocniczy w Lublinie „Twoja wola– moim pokarmem”

fot. arch. archidiecezji lubelskiej

ISSN 2719-4663

Nr 5 (8) 2020 rok II

Przyszłość idzie przez rodzinę i musi przez nią iść

Krzyż i jego twórca

fot. rkw

W pracowni Piotra Janka powstaje zamówiona przez parafię rzeźba Ukrzyżowanego.

Postać Jezusa ma prawie 150 cm wys. i jest wykonywana w drewnie dębowym

Fragment mowy św. Pawła przed Neronem

(wg apokryfów)

N

malował Michelangelo Merisi da Caravaggio

aukę mojego Mistrza, o którą mnie pytasz, rozumieją tylko ci, którzy wierzą czystym serce.

Nauczałem o pokoju i miłości. Głosiłem słowa pokoju od Jerozolimy aż do Ilirii [obecnie są to tereny: Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry, Serbii, Albanii i Macedonii Północnej – przyp. red.].

Nauczałem, aby się wzajemnie szanować. Uczyłem dostojnych i bogatych, aby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w bogactwach, lecz w Bogu. Uczyłem mniej bogatych, aby zadowolili się swoim pożywieniem i ubiorem. Uczyłem biednych, aby radowali się w swym niedostatku. Uczyłem ojców, aby synów swoich nauczali bojaźni Bożej. Nauczałem synów posłuszeństwa dla rodziców i przestrzegania napomnień. Nauczałem posiadających, aby pilnie płacili podatki.

Uczyłem kupców, aby płacili podatki urzędnikom państwowym. Uczyłem żony, aby kochały swoich mężów i szanowały ich jak panów. Uczyłem mężów, aby dochowali wierności małżonkom.

I jak małżonek karze swą żonę za niewierność, tak mężów wiarołomnych skarze sam Bóg. Uczyłem również panów, aby łagodnie obchodzili się ze swoimi sługami. Uczyłem niewolników, aby wiernie i jakby Bogu, służyli swoim panom. Uczyłem Kościół, aby oddawał cześć Bogu jedynemu i wszechmogącemu, niewidzialnemu i niepojętemu.

Rocznicowe kazanie i zmiany

W

niedzielę 28.06 br. ks. kan.

Ryszard Gołda wygłosił w naszym kościele homilię z okazji 30 rocznicy poświęcenia krzyża misyjnego, który dał początek naszej parafii. Kaznodzieja w 1990 r., był proboszczem i dziekanem puławskim. Ówczesny pasterz diecezji, arcybiskup Bolesław Pylak, poprosił go, aby wskazał kandydata na proboszcza parafii, która miała dopiero powstać. Ks. Gołda uznał, że optymalnym kandydatem będzie ks. Tadeusz Siwkiewicz, pełniący dotychczas obowiązki wikariusza w Parafii Miłosierdzia Bożego. I tak się stało. Pasterz diecezji, opierając się na

rozeznaniu dziekana, nominował na proboszcza ks. Siwkiewicza.

Krzyż został przeniesiony procesyjnie, na ramionach parafian ulicami miasta, z ul. Kowalskiego na osiedle Niwa. I tak się zaczęło. Potem było poszukiwanie dokładnej lokalizacji, plany i budowa tymczasowej kaplicy.

Dorasta już drugie pokolenie w blasku tego krzyża. Tyle zmieniło się wokół i w nas samych. Kaznodzieja zwrócił uwagę wiernym na ogrom dokonanego i stale dokonującego się tutaj dobra. Podziękował poprzednim proboszczom, wszystkim ofiarodawcom i dobroczyńcom. Złożył też życzenia

duchowego wzrastania w nadziei, która nigdy nie zawodzi.

Niedziela 28.06, była także dniem Pierwszej Komunii Św. dla jednej z czterech klas. W związku z pandemią pierwotny termin i wspólna uroczystość czterech klas, okazały się niemożliwe. Tego dnia po raz ostatni przy ołtarzu stanęli dwaj dotychczasowi wikariusze: ks. Piotr Jasiński i ks.

Albert Chaciewicz. Decyzją arcybiskupa lubelskiego zostali przeniesieni do posługi w Łopienniku i Suchowoli.

Dziękujemy im za kilkuletnią pracę wśród nas. red.

1

Objawienia przyszłości Kościoła

2

do swego dawnego świeckiego imienia i godności kardynała. Nadal nosi tytuł papieża, a wszyscy zwracają się do niego „Jego Świętobliwość”. A podczas zaprzysiężenia gwardzistów eksponowane są dwa herby papieskie. Franciszek na co dzień nosi jedynie pierścień biskupi, a papieski wkłada rzadko, tylko na wyjątkowe okazje. Sam siebie nazywa najczęściej Biskupem Rzymu, a nie papieżem.

Nigdy w historii Kościoła nie było takiej sytuacji. W czasach, gdy pojawiało się dwóch Następców św. Piotra, zawsze prowadzili ze sobą wojny, których celem było uznanie jednego z nich za prawowitą głowę Kościoła.

Warto zastanowić się nad trzecią tajemnica fatimską, której interpretacja nie do końca jest ostateczna. Siostra Łucja najpierw mówi, że dzieci ujrzały papieża a potem relacjonuje, że ujrzały „coś przypominającego ludzi odbitych w lustrze, gdy przed nim przechodzą.

Był to biskup ubrany na biało. Wydawało się chodzi o Ojca Świętego”.

Wydaje się, że chodzi tu o dwie różne postacie. Pastuszkowie nigdy wcześniej nie widzieli biskupa, a biskup nigdy nie chodzi ubrany na biało. Skąd więc wiedzieli, że duchowny w bieli jest biskupem i wydawało im się, że może być papieżem?

Dziwne, że w 2017 r. w drodze do Fatimy Franciszek powiedział, że przy-

bywa tam, jako „biskup w bieli”. Tym samym nawiązał do trzeciej tajemnicy.

Do dzisiaj nie wiemy, jakie jest znaczenie tych dwóch postaci. Wiadomo, że siostra Łucja pozostawiła po sobie wiele pism, które są obecnie badane. Wiele jest zapisków z treścią objawień, jakich doświadczyła w swoim życiu. Część z nich dotyczy przyszłości Kościoła.

W trzeciej tajemnicy mówi się wyraźnie, że papież zostanie zabity, a nie ranny, czyli to nie dotyczy Jana Pawła II, który po zamachu został uratowany.

W innym objawieniu maryjnym, z roku 1846 z La Salette, jest mowa, że papież zostanie ciężko ranny. Nie można więc, interpretować przesłania Matki Bożej dowolnie. Dlatego wydaje się, że chodzi o dwa różne zdarzenia: o zranienie papieża, co spotkała Jana Pawła II i o zabicie papieża, a to jeszcze nie nastąpiło. Maryja chce przygotować chrześcijan na ważna wydarzenia.

Zapowiada prześladowania za wiarę i chce pomóc w wytrwaniu w wierze w czasach trudnych.

Kardynał Joseph Ratzinger, który jest autorem interpretacji tajemnicy fatimskiej, dwukrotnie inaczej do niej podszedł. Raz w 2000 r., a drugi w roku 2010. Wtedy to, gdy przybył do Fatimy, powiedział: „Łudziłby się ten, kto sądziłby, że prorocza misja Fatimy została zakończona”. Dziesięć lat wcześniej uważał inaczej. Nie wia-

www.katholisch.de

W

iele objawień mar yjnych, zarówno sprzed wieków, jak i nam współczesnych, mówi o męczeństwie Kościoła. Szczególną rolę odgrywają w niektórych z nich proroctwa dotyczące dwóch papieży.

Proroctw maryjnych nie należy traktować jako apokaliptycznych wizji, którymi straszy się wiernych.

Włoski watykanista Saverio Gaeta w swej najnowszej książce „Proroctwa o dwóch papieżach” analizuje problem objawień świętych i mistyków katolickich na temat dwóch papieży sprawujących władzę. Przeanalizował objawienia na przestrzeni ostatniego tysiąclecia – od św. Hildegardy z Bingen po czasy współczesne. Święta Hildegarda, która żyła w latach 1098–1179, została uznana za świętą dopiero przez Benedykta XVI, który ogłosił ją również doktorem Kościoła. W swych bogatych dziełach pozostawiła także treść objawień, jakie przekazała jej Matka Boża.

Kościół uznaje także objawienia prywatne (niektóre!), ale nie dodają one niczego do Ewangelii, „lecz raczej pomagają lepiej odczytywać przesłanie chrześcijańskie w kontekście otaczającej nas rzeczywistości”.

Gaeta, jak w mozaice, stara się ułożyć treść wszystkich objawień niemieckiej mistyczki bł. Katarzyny Anny Emmerich, która żyła w latach 1774–1824.

W nocy z 12 na 13 maja 1820 roku miała wizję, w której zobaczyła „obraz dwóch kościołów i dwóch papieży”.

Gaeta dotarł także do innych objawień prywatnych, w których występuje podobny obraz wspólnej koegzystencji dwóch papieży. Można to odczytywać w kontekście obecnej sytuacji, w której w Watykanie żyją dwaj papieże: Franciszek i emerytowany Benedykt XVI. Formalnie papieżem jest Franciszek, ale obecność Benedykta w Watykanie i jego sposób rezygnacji tworzą niezwykłą sytuację. Od czasów Celestyna V, który w 1294 r. ustąpił ze Stolicy Piotrowej, taki wypadek nie miał miejsca. Ale różnice abdykacji Celestyna V i Benedykta XVI są dość wyraźne.

Benedykt w odróżnieniu od Celestyna V nie wyjechał z Rzymu, zachował swój herb papieski oraz białą szatę, która jest strojem pontyfikalnym, nie wrócił też

https://slonecznystok.pl

Mistyczka, bł. Anna Katarzyna Emmerich

Iwona Galińska „Moja rodzina” 9/2019

www.misjatravel.pl

padła wielka ciemność., a kiedy indziej słowami Matki Bożej zwracała się do księży: „Wy, kapłani śpicie, a owczarnia płonie ze wszystkich stron. Nic nie robicie. Gdybyście wypowiedzieli chociaż jedno Ojcze nasz [...] W ich oczach wszystko idzie dobrze, byle tylko doznawali chwały tego świata”. Zaś Pedro Regis z Anguera, który przeżywa objawienia maryjne od 1987 r. do dziś, tak mówi: „Przyszłość Kościoła będzie naznaczona wielkim rozłamem i smutną religijną dyktaturą”. W grudniu 2008 r. Maryja przekazała mu słowa: „Kościół Mojego Jezusa będzie nosił ciężki krzyż. Nadejdzie dzień, kiedy będą dwa trony, ale tylko jeden będzie tronem prawdziwego Następcy Piotra. To będzie czas wielkiego zamętu duchowego w Kościele”.

Te wszystkie proroctwa nie zakładają, że wizje są ostateczne, że nie

www.krakturs.com

domo, co wpłynęło na to, że zmienił zdanie.

Oprócz tajemnicy fatimskiej istnieją jeszcze inne objawienia, które mówią o dwóch papieżach – to wizja bł. Katarzyny Anny Emmerich z 1829 roku i współczesne objawienie Pedro Regisa z Brazylii. Mówi się w nich o dwóch papieżach, ale także o dwóch Kościołach, czyli niebezpieczeństwie rozłamu. Te wizje nie mogą dotyczyć Franciszka i Benedykta.

Gaeta w swej książce mówi o kilku powtarzających się motywach w objawieniach dotyczących przyszłości Kościoła. To walka wewnątrz Kościoła między kardynałami a biskupami.

Z tym mamy już do czynienia w Watykanie w 2014 r., gdy hierarchowie zaczęli występować jedni przeciwko drugim w sprawach rozumienia prawd wiary i moralności. Drugi motyw to demoniczne ataki na rodzinę, małżeństwo i macierzyństwo.

A trzeci watek to apostazja na szczytach Kościoła. W wielu objawieniach jest mowa także o papieżu heretyku.

Mistyk włoski Bruno Cornacchiola w 1988 r. miał wizję, którą tak skomentował: Oby się to nigdy nie spełniło. To zbyt bolesne i ufam, że Bóg nigdy nie dopuści, aby papież wyparł się wszystkich prawd wiary i postawił się w miejscu Boga”.

Czy to we wczesnych objawieniach, czy w tych z naszych czasów dużo miejsca zajmuje wątek męczeństwa Kościoła i kapłanów. Katarzyna Anna Emmerich pisała: „Ujrzałam, jak stawało się oziębłe duchowieństwo i za-

ma od tego odwrotu. Mówią jedynie o zagrożeniach, które dzięki modlitwie można odwrócić. Najlepszym przykładem jest biblijna Niniwa, która została uchroniona od zagłady dzięki nawróceniu się jej mieszkańców po proroctwach Jonasza. Tylko modlitwa i pokuta mogą odwrócić rzeczywistość zapowiadaną w objawieniach. Matka Boża wyraźnie nakazała Pedro Regisowi: „Módlcie się za Kościół mojego Jezusa. Stado się rozproszy i wilki w skórze baranka będą przyciągać uwagę. Nadejdą czasy, kiedy nieliczni będą bronić prawdy i odstępstwo będzie widoczne w każdym miejscu. Źli pasterze upadną i nie podniosą się na nowo. Z nielicznymi pasterzami, którzy pozostaną, nastanie dla Kościoła nowy czas. Nieliczni wierni, dzięki łasce Mojego Jezusa, przyczynią się do wielkiego triumfu Boga”.

Wcześniej jeszcze żyjąca w latach 1943–1976 włoska mistyczka, Teresa Musco słowami Maryi przestrzegała: „Na różańcu módlcie się za papieża, biskupów i kapłanów. Działanie szatana przeniknie nawet Kościół do tego stopnia, że będzie można zobaczyć kardynałów sprzeciwiających się innym kardynałom i biskupów występujących przeciwko innym biskupom.

Kapłani, którzy Mnie czczą, będą wyszydzani i prześladowani przez swoich współbraci [...] Świątynie i ołtarze będą plądrowane: Kościół będzie pełen tych, którzy pójdą na kompromis a szatan będzie kusił wielu kapłanów i osoby konsekrowane, by opuściły służbę Panu”.

Figura Matki Bożej i sanktuarium MB w Akita (Japonia)

3

C

hrześcijaństwo jest jedyna religią, w której możemy rozmawiać z Bogiem, wszechmocnym Stwórcą i najczulszym Tatusiem (Abba). Chcę ci opowiedzieć drogi bracie i droga siostro z mojej parafii, jak Bóg ratował mnie przez właśnie bezpośrednią rozmowę ze Sobą. Na drugim roku studiów, wstałam nagle pod koniec „majówki” i wyszłam, krzycząc w duszy, że ja w to wszytko już nie wierzę. Przekreśliłam tym samym, moje uczestnictwo w oazie i piesze pielgrzymki na Jasną Górę.

Nawiasem mówiąc, nazbyt ckliwy kult maryjny niektórych uczestników bardzo zachwiał moją postawą.

zem wyjeżdżaliśmy w różne miejsca.

Ze wspólnego wyjazdu na narty do Wisły, gdzie mieszka dużo braci protestantów, zapamiętałam taki obrazek: córka siedząca na stołku w kuchni czytała Biblię mamie zagniatającej ciasto.

Do dziś są dla mnie wzorem.

Jednak inny wyjazd stał się dla mnie kamieniem milowym na drodze wiary.

Chciałam w końcu podjąć decyzję, czy z obserwatora staję się członkiem ich Kościoła. Poszłam samotnie nad jezioro, usiadłam na pomoście i z głębi serca zapytałam Boga, czy to, co oni mówią jest prawdą. Pamiętam tylko cichy szum drzew i delikatne fale i żadnej odpowiedzi. Wróciłam do grupy i nagle...

Pozostał jednak problem mojej relacji z Maryją. Słyszałam o objawieniach w Medjugorie, więc pojechałam tam z pielgrzymką (teraz wiem, że wówczas obowiązywał kościelny zakaz organizowania tam pielgrzymek), moja wiara co prawda wzrosła, ale z fałszywymi domieszkami. To jakby ktoś do tej niewątpliwej słodyczy, domieszał jakiejś trucizny.

Prawdziwym przełomem okazała się Nowenna Pompejańska. Odmówiłam ją kilka lat temu w intencji uzdrowienia mnie z bolesnej choroby, która uniemożliwiała mi normalne funkcjonowanie, pracę, wychowanie dzieci. Już po odmówieniu nowenny,

Uzdrawiająca moc modlitwy

Studiowałam z kolegą, który należał do jednego z Kościołów protestanckich. Zachęcał mnie, żebym zobaczyła jak wygląda „prawdziwa wiara” (czy my katolicy, nie powinniśmy w ten sposób działać?). Większość tamtejszych wyznawców miała poglądy polityczne zbliżone do moich, czyli wolnorynkowe, byli dobrze wykształceni, zdyscyplinowani, pracowici, gościnni.

Zaczęłam z nimi sympatyzować, ra-

w oczach pastora zobaczyłam czyste zło. Tak złych oczu nie widziałam nigdy wcześniej. Siedział nad ogniskiem, więc mogło to wzmacniać efekt, ale u pozostałych czegoś podobnego nie zauważyłam. Szczerze mówiąc, skóra mi ścierpła. Następnego dnia okazało się, że ktoś musi wracać i ma miejsce w samochodzie. Było już dla mnie oczywiste, że powinnam je zająć.

Po powrocie, moja kochana mama umówiła mnie na rozmowę z księdzem w parafii. Do dziś jestem im obojgu ogromnie wdzięczna. Przede wszystkim kapłan wyjaśnił mi, że pierwsza protestancka zasada sola Scriptura (tylko Pismo) jest ułudą, chociażby z tego względu, że nie znam języków oryginalnych Biblii, kontekstu historycznego itd. Poza tym nie musiał wiele mówić, Pan Bóg zaczął sam działać, bo ktoś Go w modlitwie do tego namówił. Po spowiedzi wróciłam do Kościoła Katolickiego.

wybieraliśmy się z rodziną 15 sierpnia do kościoła na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny popularnie Matki Bożej Zielnej.

Miałam wtedy bardzo dużo kwiatów w ogródku, więc uzbierał się piękny bukiet. Pod koniec Mszy usłyszałam, cichy głos: „Wróć do ziół”.

Po tym zdarzeniu wybrałam się do ojców bonifratrów w Warszawie (na ul. Sapieżyńskiej – polecam). Internista zielarz, po badaniu zalecił mi mieszankę z ok. 40 ziół w różnych proporcjach. Pamiętam moją radość, jak po tygodniu picia wywarów, wsiadłam na rower. Cieszyłam się jak dziecko.

Do dzisiaj stosuję tę samą terapię.

Mogłam odstawić chemiczne specyfiki, mniej skuteczne i dające wiele skutków ubocznych. Mój stan zdrowia nie jest idealny, ale bardzo nie chciałabym wrócić do tego sprzed lat. Warto słuchać natchnień, które przychodzą na ES modlitwie. Chwała Panu.

Komunikat proboszcza

I

nformujemy, że od 1 września br. nastąpi zmiana godziny wieczornej Mszy Świętej. Zamiast dwóch Mszy św. o 17.00 i 18.30, będzie tylko jedna o g. 18.00 – koncelebrowana. W związku z tym zmieni się godzina Wieczernika Fatimskiego oraz godziny popołudniowe kancelarii. Kancelaria będzie czynna dłużej, od g. 16.30 do 18.00.

4

Wraz ze zmianą czasu wieczorna Msza św. będzie odprawiana odpowiednio według czasu zimowego lub letniego. Dodatkowo, po wakacjach, od poniedziałku do piątku, będzie odprawiana Msza św. w Godzinę Miłosierdzia o 15.00 połączona z Koronką do Bożego Miłosierdzia. Już można zamawiać intencje mszalne.

Wtedy też będzie dyżur w konfesjonale i możliwość sakramentalnej spowiedzi.

Informacje te znajdą się na nowej stronie internetowej parafii, która jest w trakcie opracowywania i będą podawane w ogłoszeniach parafialnych. proboszcz

Wyzwanie „Wyznań” grzechu nawet jeśli wewnętrznie dziecko nie ma takich intencji. Odpowiada na pytanie dlaczego tak się dzieje i co do tego prowadzi.

Statystycznie najwięcej odejść od Kościoła przypada na okres studiów.

Młodzi ludzie zaczynają zadawać pytania, poszukują potwierdzenia, wątpią w dogmaty i podważają autorytety. Święty Augustyn też tego doświadczył.

Przez dziewięć lat żył w ciemności i nic czego się dotknął nie zaspokajało jego wewnętrznego głodu. Nic dziwnego, bo przecież żaden człowiek, rzecz czy doświadczenie nie jest w stanie

https://pl.wikipedia.org

Po

rozpoczęciu czytania „Wyznań” już wiedziałam dlaczego Święty Augustyn stawał w ostatnim czasie na mojej drodze i tak często słyszałam jego słowa wypowiadane ustami innych. Spodziewałam się trudnego i niezrozumiałego języka, zawiłych treści, które trudno będzie pojąć, a spotkała mnie taka niespodzianka. Niesamowite jest przede wszystkim bogactwo języka, którego używa św. Augustyn do opisania swojej miłości do Pana Boga. Każde słowo skierowane do Stwórcy jest wyrazem pokory, oddania, ufności i uniżenia.

Ukazuje czytelnikowi jak on sam jest ubogi w okazywaniu swojej miłości do Boga i jak długa czeka go droga, żeby choć o krok zbliżyć się do wieczności z Chrystusem.

Niemożliwością jest opisać wszystkiego czego dotyka opisane życie św.

Augustyna ale moją uwagę zwróciły szczególnie jego spostrzeżenia, że w każdej chwili swojego życia jest i powinno być miejsce dla Pana Boga.

Uderzyło mnie to, że pomimo upływu szesnastu stuleci „Wyznania” poruszają problemy, które są aktualne i dziś w życiu każdego z nas. Święty Augustyn dowodzi, że nauka pod przymusem, zagrożona karą nigdy nie przyniesie oczekiwanych efektów. Pisze, że to naturalna ciekawość jest kluczem do dobrych wyników poznania. Obecnie neurodydaktyka, która jest stosunkowo nową dziedziną nauki, odkrywa znaczenie nauki przyjaznej mózgowi. Św. Augustyn bez współczesnego obrazowania mózgu, wiedział o tym w IV w. n.e. Obecnie w szkole też widzimy, że bardziej ceni się kształtnie pisane litery niż pomoc oferowaną koledze. To niestety dowodzi tego, że od najmłodszych lat stępiamy wrażliwość dzieci na potrzeby innych w imię osiągania przez nie sukcesów i pożądanych wyników w nauce, zamiast doceniać miłość do „bliźniego swego”. Każdy rodzic mający w domu dorastającego nastolatka wie z jakimi problemami i zagrożeniami trzeba się zmierzyć i jak łatwo można stracić kontrolę nad dzieckiem. Św. Augustyn też pokazuje jak w tym wieku wpływ rówieśników może doprowadzić do

Św. Augustyn i św. Monika – obraz autorstwa Ary Scheffer, 1846

zaspokoić naszych pragnień tak jak to jest w stanie uczynić Pan Bóg. Siedemnaście stuleci pokazuje, że nasze serca wciąż są takie, i tak same. Tłumaczenie naszych występków „czasami” jest tylko oszukiwaniem własnego sumienia, które przykrywamy hałdami brudnych grzechów. Czasem nasze sumienie przekopuje się przez brudy naszego życia ale zaraz skutecznie przekładamy je kolejną wymówką; że świat, że ludzie, że trudno, że wszyscy... Święty Augustyn nie koloryzuje, nie ubarwia

swojego życia, jest autentyczny i szczery w swojej relacji z Panem Bogiem.

O Jezu, jak daleko ja jestem i jaką drogę muszę przebyć żeby zedrzeć z serca tę zasłonę, która okryła i spętała moje myślenie o Tobie. Teraz widzę, że moje życie nie jest nawet okruchem, który mogłabym Ci ofiarować. Ty Panie, który jesteś w każdej minucie mojego życia, który wielokrotnie wołałeś ustami innych ludzi i nigdy się nie poddajesz, napotykasz nieustannie mur mojej bylejakości i ostrożności. Święty Augustyn obnaża nasze zakłamanie. Uśpiliśmy nasze sumienia podłączając do nich kroplówkę zwaną cywilizacją, technologią, bezpieczeństwem, dobrobytem, która sączy znieczulenie na drugiego człowieka. Żyjemy bliżej siebie niż kiedykolwiek wcześniej, a dzielą nas lata świetlne w naszych relacjach. Wstydzimy się być lepszymi ludźmi chociaż nieustannie pokazujemy się z jak najlepszej strony. Mamy do stracenia życie wieczne, a mimo to robimy minimum dla siebie i dla Pana Boga. Miłość do Jezusa to nie tylko godziny spędzone w Kościele. Każda minuta naszego życia może być świadectwem naszej miłości. Pan Bóg, który przemawia przez nasze sumienia, woła do nas ale nie zawsze chcemy słuchać.

W najgłębszym zakamarku naszego serca jest Jego mieszkanie ale my chyba zgubiliśmy do niego drogę. Klucze dane nam przez naszego Ojca leżą na wierzchu tylko my nie wiemy do czego one pasują. Pismo Święte, które jest mapą do domu Boga jeśli tylko będzie przez nas używane, wskaże nam właściwy kierunek. Święty Augustyn i jego życie jest jak nawigacja GPS, która doskonale potrafi zlokalizować kierunek do Najczulszego Ojca ale do jego drzwi musimy zapukać sami.

Ile to już razy staliśmy pod tymi drzwiami? Śmierć matki, ojca, upragnionego dziecka, choroba, porażka, upadek, zwycięstwo..., a gdyby tak zapukać do Pana Boga tak zwyczajnie bez powodu. Pójść jak do przyjaciela bez zapowiedzi na kawę. Po prostu chcieć z Nim być codziennie nie tylko od święta i w niedzielę.

IWT

5

Tylko poznanie siebie pozwala zdrowieć

W

spólnoty Anonimowych Alkoholików oraz Al-Anon (gromadząca krewnych i przyjaciół alkoholików) proponują swoim członkom pracę nad rozwojem osobistym.

Odbywa się ona w oparciu o program zwany przez Anonimowych Alkoholików Dwunastoma Krokami, a przez członków Al-Anon Dwunastoma Stopniami. Realizacja tych siostrzanych programów prowadzi do zdrowienia alkoholików i ich rodzin.

Stopień Czwarty Al-Anon: szczery i odważny rachunek sumienia Stopień I, II i III mają na celu pojednać mnie z „moją Siłą Wyższą”, czyli Bogiem. Stopień IV, V i VI mają na celu pojednać mnie z samą sobą. Stopień VII, VIII i IX mają na celu pojednać mnie z innymi, natomiast stopień X, XI i XII są kontynuacją poprzednich stopni poprzez wprowadzenie ich w moje aktualne życie.

Przyszedł więc czas na kolejny ważny stopień – Stopień Czwarty, który brzmi „Przeprowadziliśmy szczery i odważny rachunek sumienia”. Jak już wspomniałam wcześniej, ma on pojednać mnie z samą sobą, czyli muszę poznać istotę swoich błędów, ale aby ją poznać, muszę poznać siebie samą.

W tym stopniu mam odkryć prawdę i spróbować zobaczyć siebie, jaką w rzeczywistości jestem. Zdałam sobie sprawę z tego, że zamiast szukać wad u innych, powinnam pracować nad sobą i zrobić szczerą i uczciwą inwenturę moralną. Wszystko, co w sobie znalazłam było okropne, chociaż bez pomocy mojego sponsora (w Al-Anon sponsorem nazywamy osobę wspierającą w osobistej pracy na programie) nie umiałam nazwać swoich wad po imieniu. Co gorsze nie umiałam znaleźć w sobie zalet.

Aby uczciwie przeprowadzić moralną inwenturę, musiałam wziąć kartkę papieru, podzielić ją na pięć kolumn. W pierwszej – sporządziłam listę osób, które mnie skrzywdziły od czasu jaki pamiętam, czyli od mojego dzieciństwa. W drugiej – opis sytuacji, czyli w jaki sposób mnie skrzywdziły.

6

W trzeciej – czego to dotyka we mnie (np. ambicja, poczucie własnej wartości itp.). W czwartej – jakie wady charakteru mną kierowały. I w piątej – co mogę z tym zrobić (np. przebaczyć). Na początku nie rozumiałam jakich wad charakteru mam się w sobie doszukiwać, skoro to ktoś mnie krzywdził. Ale z pomocą mojej sponsorki zrozumiałam, że chodzi o wady charakteru, które się we mnie rodziły, kiedy doświadczałam krzywdy. I tak na przykład... Zazdrość zrodziła się we mnie, kiedy to mama faworyzowała moją starszą siostrę. Zawiść, użalanie się nad sobą i brak poczucia bezpieczeństwa rodziły się, gdy mój tata bił mnie pasem za złe oceny. Te wady, które się we mnie zrodziły miały wpływ na moje dalsze życie, a emocje które we mnie buzowały, doprowadziły do tego, że nie radziłam sobie z życiem.

Byłam przerażona, gdy odkryłam prawdę o sobie, ale dzięki tej prawdzie pozbyłam się uraz do ludzi, których nienawidziłam, a także do siebie, gdyż siebie też nienawidziłam. Poczułam się wolna. Dzięki mojej sponsorce zrozumiałam, że moje zachowania były spowodowane tym, że takich mnie nauczono i nie umiałam żyć inaczej.

Tak samo moi rodzice zachowywali się tak a nie inaczej, gdyż im również takie zachowania zostały przekazane.

Następuje teraz pytanie: co dalej?

Poznałam istotę swoich błędów, poznałam siebie, ale jak dalej żyć? Sponsorka pokazała mi wyraźnie, że oprócz wad mam też zalety (np. szczerość, uprzejmość, pracowitość, troskliwość) i muszę nauczyć się zastępować wady

zaletami. Wyjaśniła mi, że muszę najpierw pokochać siebie, aby móc pokochać innych, że muszę nauczyć się mieć dobre relacje z ludźmi i Bogiem, ale przede wszystkim z sobą samą.

Stopień Czwarty dał mi narzędzia, które pozwolą odnaleźć równowagę, akceptację i miłość do samej siebie i innych osób ważnych w moim życiu.

Przede wszystkim wyzbyłam się gniewu i uraz. Stałam się spokojniejsza, radośniejsza, odpowiedzialna.

Beata

Wnikliwa i odważna osobista inwentura moralna Jestem Tomek. Alkoholik. Mam prawie 50 lat i nieodparte wrażenie, że żyję od niedawna. Historia mojego życia jest taka, jakich wiele wśród nas – alkoholików. Spróbowałem alkoholu już w szkole podstawowej i od tamtej pory towarzyszył mi już zawsze. Piłem coraz częściej i coraz więcej. Nie wiem, kiedy przekroczyłem granicę choroby, dość, że w wieku 20–21 lat byłem już na pewno uzależniony. Oczywiście nie dopuszczałem do siebie tej myśli, ale nie byłem w tym wyjątkowy, ten stan umysłu mają wszyscy alkoholicy, choć sprawę z tego zdają sobie tylko trzeźwiejący. Choroba moja rozwijała się bez większych przeszkód, moje wysiłki by ją zatrzymać były powierzchowne i nie przynosiły trwałych rezultatów.

Przeszkodą na mojej równi pochyłej stała się moja żona, Jej chęć normalnego życia. Trudne doświadczenia, odwaga i konsekwencja Ani postawiły mnie przed wyborem – albo rodzina, normalność i życie, albo samotność,

Męski świat To jest męski świat To jest męski świat, Ale byłby on niczym (nie znaczyłby nic) Niczym, bez kobiety albo dziewczyny Widzisz, mężczyzna stworzył samochód http://alkoholizm-info.pl

byśmy mogli ruszyć w drogę Mężczyzna stworzył pociąg, by wozić ciężkie ładunki Mężczyzna stworzył światło elektryczne, destrukcja i śmierć. Trafiłem na terapię i przestałem pić. Aż tyle i tylko tyle.

Przez około 10 lat nie piłem. Nie należałem do żadnej wspólnoty, nie utrzymywałem kontaktu ze znajomymi z terapii, nie byłem blisko Boga...

Ja nie piłem. Nie piłem i to mi wystarczało, mój cel został osiągnięty.

Czy byłem szczęśliwy? Wydawało mi się, że tak... Dziś wiem jak daleko byłem od szczęścia i trzeźwości... Zapiłem. Zeszłej jesieni przyszedł jakiś zwykły dzień i choć nie wydarzyło się nic szczególnego, wypiłem kieliszek wódki. Jeden mały kieliszek. Jedyny tego dnia... Ten kieliszek strącił mnie w przepaść, z której dna nie widziałem nic, otaczał mnie tylko strach.

Wygrzebałem z pamięci numer telefonu do przyjaciółki. Napisałem, co się stało i dowiedziałem się o najbliższym mityngu. Przyjechałem na spotkanie... i dopiero tutaj zaczyna się moja historia.

Mam na imię Tomasz i jestem alkoholikiem. Wypadki potoczyły się szybko. Przyjeżdżałem na mityngi i chłonąłem całym sobą doświadczenia innych. Czerpałem. Brałem pełnymi garściami dobro, nadzieję i ufność zawartą w wypowiedziach innych alkoholików. Poczułem, że znalazłem swoje miejsce, postanowiłem odnaleźć siebie. Zapytałem przyjaciela, który intrygował mnie od samego początku, czy nie przeprowadziłby mnie przez Program Dwunastu Kroków, czy nie zechciałby zostać moim sponsorem.

Zgodził się bez chwili namysłu i zaczęliśmy pracę. Każdy z przepracowanych do tej pory kroków był dla mnie ważny. Jedne były łatwiejsze, inne bardziej wymagające, ale szczególne znaczenie miał dla mnie krok IV.

Musiałem zrobić własny wnikliwy i odważny moralny rachunek sumienia. Strach znowu zapukał do drzwi mojego serca... Zdałem sobie sprawę jak bardzo boję się sam siebie, swojego dotychczasowego życia, jak bardzo boję się, że odkurzone sumienie się zaogni, blizny się otworzą i poczuję ból... Strasznie się bałem.

Usiadłem i zacząłem przywoływać z pamięci osoby, zdarzenia, reakcje, emocje... Z początku wydawało mi się, że nie będzie tego wiele, ale jedne wspomnienia wyciągały z czeluści pamięci inne, te zaś kolejne... jakby były ze sobą powiązane jakimś niewidzialnym sznurem. Jedne wywoływały uśmiech, inne rumieniec wstydu, a jeszcze inne wyrzuty sumienia, żal i smutek. Długo to trwało, ale wydobyłem wszystko to, co w jakikolwiek sposób wryło się w moją pamięć.

Przelałem to wszystko na papier i raz jeszcze przeczytałem. W zeszycie długopisem namalowany byłem JA. Tam były wszystkie moje wady, przywary, braki emocjonalne, wszystkie moje uczucia, emocje i lęki... Tam pojawił się człowiek bez maski, makijażu oszustwa, obnażony ze wszystkich zasłon próżności, egoizmu i pychy. Już nic nie było takie samo.

Poczułem ulgę i spokój. Wyciszyłem się i zapragnąłem żyć inaczej.

Poczułem, że wyciągnąłem z siebie wszystkie złe rzeczy i że dopiero teraz jestem w pełni gotowy do położenia fundamentów pod rozwój duchowy, do rozpoczęcia nowej drogi życia. Ten krok mnie zmienił. Jestem Tomek.

Jestem Anonimowym Alkoholikiem.

Jestem szczęśliwy.

Tomek

by wyrwać nas z ciemności Mężczyzna stworzył łódź, jak pięknie o tym mówi Biblia: „Noe stworzył arkę” Mężczyzna myśli o naszych dzieciach, o dziewczynkach i o chłopcach To dzięki mężczyźnie są szczęśliwi, bo mężczyzna robi dla nich zabawki Mężczyzna robi wszystko, wszystko co w jego mocy, wszystko, co umie, nawet jeśli zarabia pieniądze to po to, by kupować od innego mężczyzny To jest świat mężczyzn, to jest świat mężczyzn ale nie znaczy on nic, nic, nawet drobnostki, bez kobiety czy dziewczyny Och jak bardzo, jak bardzo mężczyzna potrzebuje kobiety, współczuję mężczyźnie, który nie ma kobiety, pozostaje zagubiony na odludziu, pozostaje zagubiony w goryczy, pozostaje zagubiony w samotności I nie ma sensu, jeśli żyje tylko sam dla siebie Tekst piosenki Jamesa Browna

7

T

ytuł Matki Bożej Nieustającej Pomocy jest na trwałe związany z dostojnym wizerunkiem Maryi, czczonym w Rzymie. Obraz namalowany na desce o wymiarach 54×41,5 cm, pochodzenia bizantyńskiego, przypomina niektóre stare ikony ruskie nazywane Strastnaja tj. cierpiące. Jego autorstwo jest przypisywane jednemu z mnichów prawosławnych z zakonu bazylianów. Według niektórych źródeł został namalowany na Krecie w IX w.; inne źródła mówią o wieku XII i pochodzeniu z Bizancjum lub z klasztoru na świętej Górze Athos.

Kiedy i w jakich okolicznościach obraz powstał, a potem dotarł do Rzymu – nie wiemy. Jedna z legend mówi, że do Europy obraz został przywieziony przez bogatego kupca. Gdy podczas podróży na morzu rozszalał się sztorm, kupiec pokazał obraz przerażonym współtowarzyszom i wezwał do wspólnej modlitwy do Matki Bożej, która ocaliła statek. Po szczęśliwym przybyciu do Wiecznego Miasta ikona

Dla propagowania kultu ponad 100 autorów w różnych językach wydało rozmaite opracowania. Ogromne powodzenie miały także małe obrazki z odpowiednimi wezwaniami. Rozchodziły się one w wielomilionowych nakładach. W 1876 r. ustanowiono święto Maryi Nieustającej Pomocy na dzień 26 kwietnia, które przy okazji reformy liturgicznej Soboru Watykańskiego II, przeniesione zostało na dzień 27 czerwca.

Niezwykła jest wymowa teologiczna tego wizerunku. Przedstawia cztery postacie: Maryję z Dzieciątkiem oraz świętych Archaniołów: Michała (po lewej) i Gabriela (po prawej). Maryja jest przedstawiona w czerwonej tunice, granatowym płaszczu (zielonym po spodniej stronie) i w niebieskim nakryciu głowy, które przykrywa czoło i włosy. Na środkowej części welonu znajduje się złota gwiazda z ośmioma prostymi promieniami. Głowę Maryi otacza kolisty nimb, charakterystyczny dla kreteńskiej szkoły ikonopistów.

i gwoździe niesione przez Archanioła Gabriela wydaje się przerażać małego Jezusa. Po drugiej stronie obrazu Archanioł Michał ukazuje inne narzędzia męki krzyżowej: włócznię, trzcinę z gąbką i naczynie z octem.

Maryja, pomimo że jest największą postacią obrazu, nie stanowi jego centralnego punktu. W geometrycznym centrum ikony znajdują się połączone ręce Matki i Dziecięcia, przedstawione w taki sposób, że Maryja wskazuje na swojego Syna, Zbawcę ludzkości.

Niezwykle ważna jest teologiczna wymowa związanego z wizerunkiem tytułu. Maryja jest Matką Kościoła, ludu Bożego, który Jej Syn nabył swoją najdroższą Krwią. Jest Matką każdego z nas. Apostoł Paweł mówi: „Bo jeden jest Bóg; jeden też pośrednik między Bogiem i ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który wydał samego siebie na okup za wszystkich” (1 Tm 2, 5–6).

Nie przeszkadza to jednak bynajmniej, byśmy mogli mówić o udziale Matki w pośrednictwie Syna, tak jak między

Matka Boża Nieustającej Pomocy

8

Oblicze Maryi jest lekko pochylone w stronę Dzieciątka trzymanego na lewej ręce. Prawą dłonią, o nieco dłuższych palcach, charakterystycznych dla obrazów typu Hodegetria („wskazująca drogę”), Maryja obejmuje ręce Jezusa. To najstarszy i najbardziej rozpowszechniony typ ikonograficzny przedstawienia Bogurodzicy.

Jej spojrzenie charakteryzuje czuły smutek. Maryja nie patrzy na swojego Syna, lecz zdaje się przemawiać do patrzącego na obraz. Miodowego koloru oczy i mocno podkreślone brwi dodają obliczu piękna i dostojeństwa.

Dzieciątko Jezus przedstawione jest w całości. Spoczywając na lewym ramieniu Matki, rączkami ujmuje mocno Jej prawą dłoń. Przyodziane jest w zieloną tunikę z czerwonym pasem i okryte czerwonym płaszczem. Opadający z nóżki prawy sandał pozwala dostrzec spód stopy, co może symbolizować prawdę, że będąc Bogiem, Jezus jest także prawdziwym człowiekiem.

Stopy, układ ciała i spojrzenie Dzieciątka wyrażają jakby odruch nagłego lęku przed czymś, co ma niechybnie nastąpić. Wizja męki i cierpienia, wyrażona poprzez krzyż

ludźmi, matka przez sam fakt zrodzenia, ma udział w życiu i aktywności dzieci. Żadną miarą nie przyćmiewa i nie pomniejsza jedynego pośrednictwa Chrystusowego, lecz ukazuje jego moc.

fot. rkw

została umieszczona w kościele św.

Mateusza, obsługiwanym przez zakon augustianów. Z archiwów 1503 r. wynika, że w ostatnich latach XV wieku wizerunek był już w Wiecznym Mieście czczony i uważany za łaskami słynący.

Przez stulecia przechowywano go w tym samym kościele. Zwano go Madonna miracolosissima – Madonna Najcudowniejsza. Gdy w roku 1812 wojska Napoleona zniszczyły kościół, mnisi wywędrowali do Irlandii. Kult cudownego obrazu wtedy przygasł, na co wielu się skarżyło.

W grudniu 1866 r. Pius IX powierzył obraz redemptorystom, którzy umieścili go w głównym ołtarzu kościoła św.

Alfonsa przy via Merulana. Od tego czasu datuje się niebywały rozkwit kultu Matki Bożej Nieustającej Pomocy, propagowanego przez duchowych synów św. Alfonsa Marii Liguoriego.

Dnia 23 czerwca 1867 r. dokonano uroczystej koronacji obrazu. Kilka lat później powstało arcybractwo Maryi Nieustającej Pomocy i św. Alfonsa.

Równocześnie powstawały kopie, które redemptoryści umieszczali w swoich kościołach w wielu krajach, w tym także na ziemiach polskich.

Ornat ufundowany przez małżonków Justynę i Dariusza

Szczęśliwi jubilaci

P

rywatnie, od wielu lat są przyjaciółmi. W tym samym czasie przeżyli oświadczyny. Tego samego dnia, w dwóch różnych miejscach stanęli na ślubnym kobiercu, nie mogąc być gośćmi na swoich weselach.

Piękną okazją do wspólnego dziękczynienia była jubileuszowa Msza św., w 20 rocznicę ślubu, w niedzielę 19.07 br. Gratulujemy jubileuszu i przyjaźni w tym trudnym świecie. red.

Konstytucja Dogmatyczna o Kościele Soboru Watykańskiego II mówi: „Cały bowiem wpływ zbawienny Błogosławionej Dziewicy na ludzi wywodzi się nie z jakiejś konieczności rzeczowej, lecz z upodobania Bożego, i wypływa z nadmiaru zasług Chrystusowych, na Jego pośrednictwie się opiera, od tego pośrednictwa całkowicie jest zależny i z niego czerpie całą moc swoją. Nie przeszkadza zaś w żaden sposób bezpośredniej łączności wiernych z Chrystusem, przeciwnie, umacnia je” (KK, nr 60) i dalej: „Macierzyństwo Maryi w ekonomii łaski trwa nieustannie – poczynając od aktu zgody, którą przy zwiastowaniu wiernie wyraziła i którą zachowała bez wahania pod krzyżem – aż do wiekuistego dopełnienia się zbawienia wszystkich wybranych. Albowiem wzięta do nieba, nie zaprzestała tego zbawczego zadania, lecz poprzez wielorakie swoje wstawiennictwo zjednuje nam dary wiecznego zbawienia. Dzięki swej macierzyńskiej miłości opiekuje się braćmi Syna swego, pielgrzymującymi jeszcze i narażonymi na trudy i niebezpieczeństwa, dopóki nie zostaną doprowadzeni do szczęśliwej ojczyzny.

Dlatego to do Błogosławionej Dziewicy stosuje się w Kościele tytuły: Orędowniczki, Wspomożycielki, Pomocnicy, Pośredniczki. Rozumie się jednak te tytuły w taki sposób, że niczego nie ujmują one ani nie przydają godności i skuteczności działania Chrystusa jedynego Pośrednika… Kościół nie waha się jawnie wyznawać taką podporządkowaną rolę Maryi; ciągle jej doświadcza i zaleca ją sercu wiernych, aby oni wsparci tą macierzyńską opieką, jeszcze silniej przylgnęli do Pośrednika i Zbawiciela” (KK, nr 62). oprac. rkw

fot. rkw

Kościół św. Alfonsa Liguori przy via Merulana w Rzymie

Szczęśliwi jubilaci i przyjaciele, Iwona i Tomasz oraz Anna i Krzysztof razem z dziećmi, znaleźli się w obiektywie proboszcza

Trzecie dziecko zmodyfikowane genetycznie?

W

zeszłym roku w Chinach przyszły na świat pierwsze zmodyfikowane genetycznie bliźnięta.

Naukowcy odpowiedzialni za ten wątpliwy etycznie eksperyment zostali aresztowani, a 30 grudnia 2019 roku chiński sąd ogłosił wyrok w ich sprawie.

Jednocześnie w komunikacie dał do zrozumienia, że bliźniaki nie były jedynymi, które zostały zmodyfikowane.

O trzecim dziecku niewiele wiadomo.

W raporcie przedstawionym na stronie chińskiej agencji informacyjnej Xinghua pojawiła się informacja o skazaniu chińskich naukowców, którzy eksperymentowali z ludzkim genomem. He Jiankui został skazany na trzy lata więzienia i ukarany grzywną w wysokości ok. 430 000 dolarów. Jego dwaj pomocnicy Zhang Renli i Qin Jinzohu skazani zostali odpowiednio na dwa lata i na 18 miesięcy oraz na kary grzywny.

W raporcie uwagę przykuwa jednak inna informacja. Czytamy, że zespół zrekrutował osiem par wolontariuszy, w tym mężczyzn, którzy byli nosicielami wirusa HIV. Po zmodyfikowaniu zarodków zaimplementowano je ko-

bietom, w wyniku czego przyszło na świat troje dzieci. Do tej pory mówiono tylko o bliźniakach, które dostały imiona Lulu i Nana. Nie wiadomo, co dzieje się z dziećmi. Z komunikatu dowiadujemy się, że urodziło się jeszcze trzecie dziecko.

Po raz pierwszy informację o genetycznie zmodyfikowanych bliźniętach podano w listopadzie 2018 roku.

W styczniu 2019 z He Jiankui rozmawiał William Hurlbut, genetyk ze Stanford. Miał się wtedy dowiedzieć o tym, że jeszcze jedna kobieta zaszła w ciążę w wyniku zaimplementowania zmodyfikowanego zarodka. Według obliczeń dziecko miało przyjść na świat w lipcu 2019 roku.

Do tej pory nikt oficjalnie nie potwierdził tej wiadomości. Nie wiadomo jakiej płci jest dziecko, czy jest zdrowe i czy w ogóle żyje.

Podczas procesu naukowcy przyznali, że ich czyny spowodowane były pogonią za sławą i osobistym zyskiem, a także że poważnie zakłóciły porządek medyczny. Źródło: sciencealert.com, xinhuanet.com Magda Ważna

9

Ty byłeś moją podporą od narodzin od łona matki moim opiekunem... (Psalm 71.6)

Rodziłam w Godzinę Miłosierdzia Bożego

N

fot. rkw

azywam się Justyna, jestem mężatką, mamą trójki wspaniałych dzieci. To Bóg wybrał mnie na ich matkę, ich życie jest cudownym darem dla nas i szczególnym błogosławieństwem. Każde dziecko to błogosławieństwo, jeśli ktoś myśli inaczej jest w dużym błędzie.

Kiedy nasz pierwszy syn miał 2 latka, zapragnęliśmy, aby nasza rodzina powiększyła się. Nie bez znaczenia było to, że stosowaliśmy naturalne metody panowania rodziny, wypełnialiśmy plan Boga i ufnie zgadzaliśmy się z jego wolą. W ciągu miesiąca zaszłam w ciążę. Radość była wielka, cieszyliśmy się niezmiernie. Kiedy poszłam do lekarza, potwierdził, że jestem w ciąży, że dziecko jest żywe, ale powiedział coś jeszcze, że widzi krwiaka na macicy i na razie nie powinnam się tym niepokoić, że czasami tak się zdarza i że powinien w najbliższym czasie się wchłonąć. Skoro tak powiedział byłam spokojna, przecież lekarz wie co mówi. Dla pewności, że krwiak się wchłoną, kazał mi przyjść do siebie za dwa tygodnie.

Oczywiście pojawiłam się na wizycie, ale to co usłyszałam poruszyło mnie całkowicie i zwaliło z nóg.

Krwiak, który miał się wchłonąć, był ogromny, o wiele większy od dziecka, które nosiłam w łonie, jednak najgorsze było to, że był w miejscu, w którym tworzyło się łożysko. Lekarz po badaniu USG pokręcił znacząco głową.

Chciałam rozpaczliwie wymusić na nim, żeby powiedział mi, że wszystko będzie dobrze, tak bardzo chciałam to usłyszeć, że moje dziecko jest bez-

10

pieczne. Ale lekarz nie mógł mi tego powiedzieć, za to był bardzo szczery, powiedział, że nie wie jak to się skończy, że jest to ciąża zagrożona, że muszę brać leki na podtrzymanie. Oczywiście muszę leżeć w domu, w łóżku, żadnego wysiłku, dźwigania, stresu, nic z tych rzeczy. Czułam jak łzy napływają mi do oczu. Wracałam do domu pełna żalu i pretensji, że to niesprawiedliwe, że dlaczego to mnie spotkało? A mimo tych sprzecznych uczuć z modlitwą na ustach „Boże pomóż”.

Kiedy dotarłam do domu zapłakana, pierwszą osobą, której się wypłakałam była moja mama, męża nie było, był w pracy. Pamiętam jak mama wysłuchała mnie i mocno przytuliła mnie, wtuliłam się w jej ramiona jak bezbronne dziecko, a ona powiedziała wszystko będzie dobrze zobaczysz, Bóg czuwa nad Tobą, nad Twoim dzieckiem, Jest Wszechmogący, wszystko może, nie trać nadziei, będziemy się modlić. Pochwyciłam się tych słów, jak ktoś kto tonie, traci grunt pod nogami, ktoś co już nic nie może sam, jest bezradny i klęknęłam przy stole, wraz z nią. Wzięłam do ręki obrazek jeszcze wtedy Błogosławionego Jana Pawła II oparty o krzyż, który stał na stole. Muszę o tym powiedzieć, odkąd pamiętam w moim rodzinnym domu na stole zawsze stał Krzyż(Pasyjka) i figura Matki Bożej Niepokalanej. Jak bardzo ten krzyż był mi wtedy bliski – symbol cierpienia, zbawienia i zwycięstwa, ja wtedy też cierpiałam. Na stole był też obrazek Jezu Ufam Tobie, na którego odwrocie była Koronka do Miłosier-

dzia Bożego. Znałam tą modlitwę doskonale, bo w moim rodzinnym domu bardzo często ją słyszałam o godz. 15.00, kiedy moi rodzice i babcia modlili się razem z Radiem Maryja. Można powiedzieć, że rozpoczęliśmy szturm nieba. Koronka do Miłosierdzia Bożego stała mi się bardzo bliska. Prosiłam Boga, aby ocalił moje dziecko. Kiedy poszłam za 2 tygodnie do lekarza okazało się, że krwiaka nie ma, całkowicie zniknął. Byłam bardzo szczęśliwa, Bóg mnie wysłuchał, słyszałam bicie serca mojego dziecka, cudowne uczucie. Leki musiałam brać jeszcze bardzo długo i prowadzić oszczędny tryb życia, ale co to znaczy w moim przypadku, to niemożliwe. Przecież miałam małego synka, który miał zaledwie 2 latka, była jeszcze mama i babcia, którym miałam pomagać, Przecież po to wróciłam do domu rodzinnego, żeby być oparciem dla mamy, kiedy zmarł tata i pomagać jej w opiece nad babcią. Mama chorowała, często źle się czuła, bywały tygodnie, że kilka razy w tygodniu wzywałam pogotowie o różnych porach dnia i nocy. Żyłam w ciągłym napięciu, strachu i lęku. A jeśli chodzi o babcie miała już 100 lat. Chociaż była jeszcze osobą chodzącą, to potrzebowała opieki drugiej osoby, pomocy w prostych czynnościach: ubranie się, umycie, toaleta. Mąż pomagał mi ile mógł, ale zazwyczaj nie było go, całymi dniami był w pracy. Pan Bóg dał nam jednak siłę, że przeszliśmy przez to wszystko.

Modlitwa nas jednoczyła. Codziennie odmawialiśmy Koronkę do Miłosierdzia Bożego, sama modliłam się jeszcze do Błogosławionego Jana Pawła II. Dołożyłam jeszcze jedną intencję do naszej codziennej modlitwy prosiłam, aby nasze dziecko urodziło się z godnością Dziecka Bożego i o poszanowanie mojej godności. Pierwszy poród wspominam ze smutkiem w sercu, mam tu na myśli sposób jaki zostałam potraktowana, można powiedzieć jak intruz, który zakłóca sobotni wieczór. Tylko ja tego wieczoru byłam na porodówce, usłyszałam wtedy wiele przykrych słów, po prostu prze-

fot. rkw

szkadzałam. Gdyby nie ja, położna i lekarz mieliby spokojną noc. Syna urodziłam dopiero nad ranem. Wracając jednak do mojego drugiego dziecka Bóg wysłuchał mnie we wszystkim.

W szpitalu, w którym rodziłam nikogo nie znałam, wszyscy ludzie, położne, lekarze byli dla mnie zupełnie obcy, spotkałam ludzi, dla których praca była powołaniem i służbą drugiemu człowiekowi. Na początku zostałam przyjęta na normalną salę, ale o godzinie 12.00 bóle zaczęły się na dobre, skurcze były częstsze i dłuższe, bardziej bolesne, więc trafiłam na porodówkę. Jezus trzy godziny konał na krzyżu, ja swoją córeczkę urodziłam w Godzinie Miłosierdzia Bożego, przyszła na świat o godzinie 15.15.

Kiedy mój mąż zadzwonił do mojej mamy i powiedział, że już urodziłam, że Ania jest zdrowa, że urodziła się o godzinie 15.15, mama powiedziała, że wtedy z babcią odmawiały Koronkę do Miłosierdzia Bożego modląc się o szczęśliwe rozwiązanie dla mnie i zdrowie dla naszej córeczki.

Jak niezgłębione jest Miłosierdzie Boże, Bóg wysłuchał naszych błagań i obdarzył szczególną łaską uczestnictwa w Jego cierpieniu. Kiedy cierpimy Jezus jest najbliżej nas. Nasza córeczka otrzymała Chrzest Święty 26 sierpnia w Święto Matki Bożej Częstochowskiej, Maryja była obecna przy narodzinach naszego dziecka, bo na moich ustach przez cały czas była modlitwa „Zdrowaś Maryjo”.

Nasze trzecie dziecko, było wielkim błogosławieństwem od Boga.

Pragnęliśmy, aby nasza rodzina powiększyła się i Pan Bóg wysłuchał naszych błagań. Bardzo szybko zaszłam w ciążę. W piątym tygodniu ciąży miałam plamienia, znów musiałam brać leki na potrzymanie i odpoczywać.

Wtedy jeszcze bardziej zbliżyłam się do Boga, od samego początku, kiedy pojawiło się w nas pragnienie, żeby ponownie zostać matką i ojcem, zawierzyliśmy i całkowicie oddaliśmy nasze dziecko Maryi.

Od chwili poczęcia ukryliśmy je w Jej Niepokalanym Sercu. Ona była przy nas, przez cały okres ciąży i błogosławiła nam, była też przy narodzinach naszego syna. Codziennie odmawiałam Koronkę do Miłosierdzia Bożego i codziennie uczestniczyłam we mszy świętej. Moje dziecko

Rodzina J. i D. Gnieciaków

karmiło się Ciałem i Krwią Jezusa będąc jeszcze w moim łonie. Słyszało moją modlitwę, paciorki różańca przesuwane w palcach. Modliłam się też za wstawiennictwem już wtedy Świętego Jana Pawła II i wszystkie moje modlitwy zostały wysłuchane.

Do szpitala musiałam położyć się ponieważ byłam już po terminie, a nasz skarb jednak się nie śpieszył, dopiero po kilku dniach coś zaczęło się dziać.

Bóle na dobre zaczęły się o godzinie 12.00 w południe, kiedy dzwony w kościołach biją na Anioł Pański, wyraźnie je słyszałam, skurcze stawały się częstsze, przybierały na sile. Syn urodził się w piątek o godzinie 15.55.

Muszę o tym wspomnieć, że miałam przy sobie różaniec, który ściskałam w rękach mówiąc między bólami „Zdrowaś Maryjo”. Wiem, że Maryja była przy mnie tak jak była pod Krzyżem swojego syna. Czuwała nade mną i naszym synkiem. Podczas porodu kilka razy zanikło tętno, a mimo tego nasz syn urodził się zdrowy.

Narodziny dziecka to prawdziwy cud, jeden z najpiękniejszych. Kiedy rodzi się dziecko Bóg zostaje Ojcem, a Maryja zgodnie z testamentem z krzyża zostawionym przez Jezusa zostaje Matką. Nasz syn Adaś urodził się 8 marca w Dzień Kobiet, a czy Maryja nie jest najpiękniejszą z nas?

Zdecydowanie tak! Mistycy, którzy ją widzieli płaszczą ze szczęścia, gdyż nigdy nie widzieli piękniejszej osoby od niej, płaczą bo nie mogą słowami oddać jej piękna. Maryja jest piękna!

Nasz syn otrzymał chrzest święty 26 maja w Dzień Matki, a czyż Maryja nie jest Matką nas wszystkich, to kolejny wyjątkowy dzień.

O to moja historia, już wiecie jak niezgłębione jest Miłosierdzie Boże, dwójka moich dzieci urodziła się w Godzinie Miłosierdzia.

Nie muszę wam chyba mówić, jakie były moje pierwsze kroki po wyjściu ze szpitala. W pierwszą niedzielę po powrocie do domu razem z mężem braliśmy nasze nowo narodzone dzieci i szliśmy do kościoła na mszę świętą by przedstawić Bogu nasze dzieci i podziękować mu za ich życie, zawierzyć i oddać w Maryi opiekę. Niektórzy moi bliscy, szemrali za moimi plecami, że jestem głupia, brać kilku dniowe dzieci do kościoła, przecież tam pełno ludzi, zarazków.

O Jezu jak oni strasznie się mylą.

Nasze dzieci nie są naszą własnością, należą do Boga, są nam dane na jakiś czas, Bóg wybrał nas na ich rodziców, jesteśmy narzędziem w jego rękach. Kiedyś będziemy musieli pozwolić im wyfrunąć z gniazda, biada nam jeśli będziemy zgorszeniem, choć by dla jednego z tych maluczkich.

Muszę Wam jeszcze powiedzieć o czymś ważnym, kiedy jesteśmy z dziećmi w kościele na niedzielnej Eucharystii, widzę coś niezwykłego w zachowaniu naszego najmniejszego dziecka. Nasz syn ma trochę lepiej niż rok, a w kościele zachowuje się tak bardzo grzecznie, jakby to miejsce było mu znane, bliskie sercu. Nie boi się pieśni, głośnych organów, czy dźwięku dzwonków. Myślę, że rozpoznaje te dźwięki, bo słyszał je codziennie będąc w moim łonie. Myślę, że czuje jak blisko jest Boga i jak bardzo jest dla niego ważny, stworzony z miłości, tak jak każdy z nas Ty, ja, każdy człowiek na świecie.

Justyna, mama Krzysia, Ani i Adasia

11

Mamo, nie wierzę w Boga

Katecheza Niech nie wierzy w Boga, jeżeli uważa, że Go nie ma, ale na lekcje religii będzie chodzić. Zauważyłam, że wątpiący bardzo interesują się religią i szukaniem racjonalnych argumentów dla swoich przekonań. Dlatego chcę, żeby Ola pomimo wszystko chodziła na katechezę, aby uczyła się konfrontować swoje poglądy z poglądami ludzi wierzących. Chcę, by poznawała doświadczenia religijne innych ludzi.

Z religii oczywiście przynosi dwóje, ale przynajmniej słucha i myśli. Nie podoba się jej to, że nie pozwalam jej wypisać się z katechezy. Argumentuje niechęć do tych lekcji niskim poziomem prowadzonych zajęć – katechetka realizuje program, ale w ogóle nie porusza tematów, które są istotne dla doświadczenia wiary młodych, zbuntowanych przeciwko religii i Kościołowi ludzi.

Dzieci są bystrymi obserwatorami życia. Nie znoszą rażącego braku konsekwencji osób dorosłych. Oczekują, że ksiądz, katecheta, mama, nauczyciel będą autorytetami, a ci niestety nimi nie są. Każdy więc na własną rękę szuka swojego mistrza. Nawet wtedy, gdy nigdy nie spotkają go w swoim życiu, to i tak zawsze będą jego ob-

12

raz nosić w samym sobie. To, czego Ola nie dostaje na lekcji religii, musi dostać ode mnie. Ateiści i agnostycy podświadomie oczekują potwierdzenia obecności Boga w świecie, wręcz żądają, by dowodem na Jego istnienie byli obdarzeni charyzmą ludzie wierzący, świadkowie wiary. Dla Oli takim ideałem jest Jan Paweł

Wygodny ateizm Świat nastolatka jest pełen sprzeczności i negacji. Pewne wartości ulegają dewaluacji, inne są idealizowane. Nie mogę się tym zbytnio przejmować, tak jak nie mogę przejmować się zbytnio chorobą, którą trzeba przejść. Mogę tylko obserwować i sprawdzać, czy ten patologiczny stan nie obejmuje zbyt wielu obszarów życia. Bunt przeciwko Bogu może być także sprzeciwem wobec religii jako systemowi norm moralnych, które należy przyjąć i nimi żyć. Dlatego życie Ewangelią wydaje się zbyt trudne, gdy jeszcze nie doświadczyło się bliskiego spotkania z Jezusem.

Ateizm bywa wygodną hipotezą, dzięki której sumienie zostaje zwolnione z obowiązku posłuszeństwa religijnym nakazom. Odrzucenie wiary staje się manifestacją własnej niezależności, wolności wyboru pewnych wartości i odrzucenia tego, co niewygodne, trudne. Zwłaszcza dotyczy to chrześcijańskiej etyki seksualnej.

Jedynym oparciem dla dorastającego dziecka jest wzajemna miłość rodziców oraz ich wspierająca miłość

do dzieci. Jeżeli teraz jej zabraknie, jeżeli w tym momencie życia nie daje się pozytywnych wzorów, to bunt nastolatka może przybrać różne formy autodestrukcji. Nieszczęśliwy młody człowiek potrafi robić różne rzeczy, by ukarać rodziców za brak miłości.

Wobec wierzących bywa niezwykle wymagający, oczekuje, by żyli tym, w co wierzą. Gdy widzi w ich postępowaniu jakieś kłamstwo, demonstracyjnie odrzuca wiarę i ich wartości, by w ten sposób zwrócić uwagę na swoje cierpienie.

Klęcznik papieża Moje własne długoletnie doświadczenie agnostycyzmu pozwala mi zachować pewną tolerancję, dzięki czemu dialog z córką jest możliwy bez wywierania na nią presji, by przyjęła moje wartości i poglądy. Nie chciałabym, żeby Ola należała do jakiejś wspólnoty wbrew sobie. Przez kilka lat należała do „Krucjaty Maryjnej”, zapisała się tam razem z koleżankami z klasy. Odeszła, gdy stwierdziła, że jest w tej wspólnocie zbyt duża rozbieżność między wypełnianiem kultu, a miłością bliźniego.

Grupa zbierała się bardziej dla własnej satysfakcji niż jakiegoś Bożego działania. Nie starałam się przekonać jej, by została. Może dlatego, że rozumiem niechęć do takich form towarzyskich, pseudo-religijnych spotkań. Jednak większym powodem do zmartwienia byłoby to, gdyby Ola w tym momencie szukała jakiś alternatywnych form życia religijnego.

fot. rkw

P

ewnej niedzieli moja nastoletnia córka oznajmiła mi, że nie pójdzie na Mszę św. Zapytałam o powód, chociaż spodziewałam się, jaką dostanę odpowiedź. I rzeczywiście usłyszałam: „Bo nie wierzę”. Wtedy zadałam jej pytanie: „A skąd wiesz, że nie wierzysz?”. To pytanie pozostaje nadal otwarte, a Ola pewnie długo będzie szukać na nie odpowiedzi. Póki co praktyki religijne zawiesiła „aż do odwołania”. Gdy pojawiają się wątpliwości, wtedy szuka się potwierdzenia, że Bóg istnieje, nawet jeśli nie można już wierzyć w Niego swoją naiwną, dziecięcą, ufną wiarą.

Nie mogę zmusić Oli do wiary, tak jak nikogo nie można zmusić do miłości. Nie zmuszę jej do tego, by zapisała się do harcerstwa czy wstąpiła do jakiejś partii. Ola jest uczciwa. Uważa, że nie może modlić się wspólnie na Mszy św. z tymi, którzy oddają Bogu cześć.

Starsza siostra Oli też jest ateistką.

Gdy była dzieckiem, jakiś ksiądz przegonił ją w czasie modlitwy z klęcznika, bo okazało się, że kiedyś modlił się na nim... papież. Myślę, że Jan Paweł II nie miałby nic przeciwko temu, by jakieś dziecko korzystało z tego samego klęcznika.

Ludzie w różny sposób reagują, gdy mówię, że moje dzieci porzuciły wiarę. Zazwyczaj chcą obarczyć mnie odpowiedzialnością za ten rzeczy, wzbudzić we mnie poczucie winy.

Ze stoickim spokojem tłumaczę, że szukanie Boga jest bardziej uczciwe niż bezmyślna, pozbawiona refleksji religijność. Teraz moje obie córki sympatyzują z buddyzmem uważając, że gdyby już miały wybrać jakąś religię, to zostałyby buddystkami, bo tam nie ma kultu Boga. Dla moich dzieci to niepojęte, że z imieniem Boga na ustach można okazywać innym wyższość i pogardę z powodu odmiennych przekonań.

Niedziela hospicyjna w naszej parafii fot. rkw

Apostoł w suszarni Bunt przeciwko Bogu wynika z buntu przeciwko rodzicom. Gdy nasze dzieci mówią o tym, jaki jest Bóg, wypowiadają się w sposób, który jest dokładnym odzwierciedleniem naszych rodzinnych relacji. Mam poczucie winy tylko z tego powodu, że sama nie jestem dobrą chrześcijanką i wzorem, który pociąga innych do Boga. Dlatego modlę się za tych, których stale zawodzę. Codziennie modlę się za moje dzieci i proszę Boga, by prowadził je swoimi drogami do Kościoła.

Kiedyś ksiądz chodzący po kolędzie pobiegł za moimi córkami do suszarni, gdzie się przed nim ukryły. Stukał do drzwi, namawiał je do wyjścia, aż wreszcie zrezygnował. Podobał mi się jego misyjny zapał, ale myślę, że modlitwa za tych, którzy wątpią, jest jedynym sposobem wyproszenia dla nich łaski wiary.

Mój stały spowiednik zapytany o to, co mam robić, gdy moje dzieci nie wierzą w Boga, odpowiedział: „Nic”. Mam tylko się z nimi zaprzyjaźnić. Kochać i wymagać. Wtedy między nami będzie Bóg i Jego miłość, na którą pewnego dnia otworzą swoje serca.

Agnieszka Łysińska, rocznik 1964, matka czworga dzieci, doktorantka na UPJPII Miesięcznik Katolicki „List”

13

www.nbcnews.com

Demokracja więcej niż ułomna

N

ie jestem wielkim fanem demokracji, która robi wszystko, bym jej nie polubił, bym się do niej zniechęcił i zwyczajnie bał. Powtarzany wielokrotnie slogan: „Nic lepszego ponad demokrację nie wymyślono” zwyczajnie mnie mdli i jest całkowicie jałowy. Jeśli nawet to prawda, to przecież można demokrację poprawić, oprzeć na wartościach ogólnoludzkich a nie redukować wszystkiego do wyników wyborów. Ryzyko, że demokratyczny mandat uzyska dyktator, szarlatan lub jedynie słuszna partia, jest wielkie.

Przerabiały to Niemcy, gdy wskutek wyborów do władzy doszedł legalnie wybrany malarz z charakterystycznym wąsikiem, który demokratą bynajmniej nie był. Wykorzystał demokrację jak krowę dojną albo jak gwałciciel wykorzystuje spotkaną w lesie dziewczynę. To nie był niegroźny flirt ani słodkie uwiedzenie to był brutalny gwałt na demokracji: demontaż systemu wielopartyjnego, ustawy norymberskie, „Noc kryształowa”, pogromy Żydów, spis ludności, obozy pracy, nocne marsze, tajna policja a nawet zawładnięcie sztuki na użytek zbrodniczej ideologii. Wyborcy niemieccy w 1933 roku zafundowali nie tylko sobie, ale także reszcie świata, rządy narodowego socjalisty, owładniętego maniakalną wizją Tysiącletniej Rzeszy, który rozpętała najstraszliwszą z wojen i rozpaliła krematoria.

Oczywiście, moi adwersarze, których mam z każdym rokiem coraz

14

więcej, powiedzą, że przytaczam przypadek skrajny i nazbyt oczywisty.

A poza tym od czasów Adolfa Hitlera minęło kilkadziesiąt lat i Europa czegoś się nauczyła. Ośmielam się mieć inne zdanie: cynizm europejskich elit politycznych nie zmniejszył się, wprost przeciwnie, zwiększył się radykalnie, na szczęście brakuje porównywalnego szarlatana, który gotów będzie na wszystko.

W takim razie przytoczę przykład całkiem niedawny z samego serca z Brukseli. W Belgii przerywanie ciąży dopuszczono w 1990 r. za czasów premiera Wilfrieda Martensa, szefa chrześcijańskiej demokracji (!). Czy jest przejawem demokracji, że ci, którzy mieli szczęście urodzić się, odmawiają prawa do życia nienarodzonym? Jeszcze ciekawsza jest historia kluczowego polityka sceny belgijskiej, który do niedawna był prezydentem Unii Europejskiej. Nazywa się Herman Van Rompuy.

Gdy premierem koalicyjnego rządu chadeków i socjalistów był Martens rozpętano kwestię legalizacji aborcji. Aby projekt takiej ustawy mógł przejść socjaliści sprzymierzyli się z liberałami przeciwko chadekom.

Co zrobili ci ostatni? Nic! Nie zagrozili żadnym kryzysem rządowym. Liczyli jedynie na ciszę mediów, także tych związanych z opcją chrześcijańską.

W grze był jeszcze bezdzietny król Baldwin I, pobożny katolik. Zgodnie z konstytucją królewski podpis nadawał każdej ustawie moc wiążącą.

Niestety, król nieopatrznie zwierzył się do przyjaciół: „Prędzej abdykuję, niż miałbym podpisać taką ustawę”. Jeden z dziennikarzy, Paul Belien, gdy zdobył tę wiadomość, chciał ją opublikować na łamach „Gazet van Antwerpen” związanej z chadecją, ale jej redaktor naczelny, były rzecznik premiera Martensa, nie zgodził się na to. Doszło więc do prawdziwej manipulacji, o której dowiedzieliśmy się z innego źródła. Dziennikarz opublikował tę wiadomość tyle, że na łamach „Wall Street Journal”. Oburzony premier Martens zrobił awanturę redakcji. Nikt w Europie nie protestował, że politycy kneblują usta mediom!

Ustawa została przegłosowana w parlamencie belgijskim w 1990 roku. Wszyscy myśleli, że król tylko blefował. Jednak odmówił podpisu.

Wtedy media rozpoczęły akcję dezinformacyjną. Agencja Associated Press podała, że rząd zawiesił króla na jego wniosek. Niektórzy wmawiali, że to sam król zaproponował prawne rozwiązanie, które pogodzi prawa demokracji parlamentarnej z prawem króla do klauzuli sumienia.

Negocjacje między rządem a królem były poufne(!) i to z woli rządu. Opinia publiczna była zbywana milczeniem.

Wybrano rozwiązanie skandaliczne.

Powołano się na zapis, który mówi o przypadku, gdy król nie jest zdolny sprawować swojego urzędu. W takiej sytuacji jego kompetencje przejmuje rząd i parlament. Użyto więc ustawy, którą wykorzystano ostatni raz w czasie II wojny światowej, gdy króla trzymali w swoich rękach narodowi socjaliści. Rząd ogłosił, że jest to ten przypadek, premier z ministrami podpisali ustawę. Następnego dnia, o zgrozo, parlament przywrócił króla na tron! Gdy wspomniany dziennikarz o tym napisał, stracił pracę! Nikt nie wziął go w obronę, żadne medium nie biło na alarm. Dziennikarz stał się ofiarą na ołtarzu demokracji.

Wtedy właśnie wzeszła gwiazda Van Rompuya, który prywatnie był przyjacielem dziennikarza. Cynicznie poparł on wszystkie podjęte działania. Niedługo potem Van Rompuy został ministrem finansów, przewod-

niczącym parlamentu, premierem Belgii i wreszcie – prezydentem Unii Europejskiej. Tak oto za ubezwłasnowolnienie króla-katolika, ambitny narcyz został wyniesiony na piedestał.

To, że wydarzenie nie ma nic wspólnego z Ewangelią, wydaje się oczywiste.

Ale ono nie ma nic wspólnego z demokracją. Gdzie w tym wszystkim jest honor, lojalność i zwykła przyzwoitość?

Gdzie w tym wszystkim jest sumienie?

Gdzie system wartości? Dodatkowym nieszczęściem jest fakt, że to wszystko dzieje się pod płaszczykiem chrześcijaństwa, ubrane w szaty partii chrześcijańskich demokratów!

Jak można było powierzać stery unijnej wspólnoty tak wielkiemu cynikowi, który uważa, że cel uświęca środki? Jak demonicznie brzmią słowa, które Donald Tusk skierował do Hermana Van Rompuya, przejmując przewodnictwo Komisji Europejskiej: „O mój Boże! Herman wyznaczył wysokie standardy pracy”. No cóż, każda mrówka ma swój kopiec. Jeśli człowiek z taką przeszłością stanowi unijny wzorzec, to nie dziwię się niczemu.

Ale niech nikt nie wymaga ode mnie wiary w demokrację. Tu nie ma w co wierzyć. Nie wierzę i nie zamierzam nawracać nikogo na demokrację.

Przykład z polskiego podwórka.

Pogarda tzw. elit wobec zwykłych ludzi jest porażająca. Oto prof. Magdalena Środa, cytując zresztą Woody Allena, zaczęła mówić o ciele migdałowatym.

Na antenie Radia TOK FM stwierdziła: „Może tak jest, że 40 procent naszego społeczeństwa ma za duże albo za małe ciałko migdałowate w mózgu i reprezentuje poglądy ksenofobiczne i żadne racje, tego stanowiska nie zmienią. Wyborcy PiS mają pewne niedobory”. Przypomnijmy, że ciało migdałowate odpowiada za zachowania i za pamięć emocjonalną. Zdaniem niewątpliwej „demokratki” duża część Polaków to gorsi ludzie, z jakimś skrywanym defektem zaburzeń emocjonalnych. Czemu pozwalamy tej kobiecie bezkarnie obrażać kilkanaście milionów Polaków?

Inny przykład. Po wyborach prezydenckich pojawiła się narracja, że Andrzej Duda, wybrany ponownie na prezydent RP, ma słaby mandat społeczny, ponieważ wygrał niewielką różnicą, zaledwie 400 tysięcy głosów tj.

2,06 %. Przypomnę, że John F. Kennedy

wygrał wybory prezydenckie w 1960 r. różnicą zaledwie 0,2%. (tj. 119 450 głosów). Zdecydowały tzw. głosy elektorskie, których JFK miał 303 wobec 219 Richarda Nixona i nikt w USA nie kwestionował wyniku elekcji.

Podobnie niewielka różnica miała miejsce przy wyborze 36. prezydenta Stanów Zjednoczonych w roku 1968.

Richard Nixon wygrał Hubertem Humphreyem stosunkiem 43,72 do 42,60%. James Carter w walce o fotel prezydencki pokonał Geralda Forda dokładnie taką samą różnicą (2,06%) jaką znamy z tegorocznych wyborów w Polsce (50,06% do 48,00%). Carter miał zaledwie 57 głosów elektorskich więcej, w nieporównanie większym kraju! Ostatecznie, kilkudziesięciu ludzi zdecydowało o tym, kto stał się przywódcą supermocarstwa.

Jeszcze większą dramaturgię miały wybory 43. prezydenta USA. Został nim George W. Bush. W sumie zdobył o 456 tysięcy głosów mniej niż demokrata Al Gore. Niektórzy jeszcze pamiętają horror ręcznego liczenia głosów na Florydzie. O wszystkim przesądziło zaledwie pięć (!) głosów elektorskich. Aż trudno uwierzyć: pięciu ludzi wobec 100 milionów uprawnionych do głosowania (!)

Nie mniejsze zdumienie wywołał demokratyczny wybór obecnego

prezydenta USA, Donalda Trumpa.

W bezpośrednim pojedynku z Hillary Clinton, zdobył mniej głosów wyborców. Różnica wyniosła ćwierć miliona głosów (tj. 0,2%). Za to aż 77 elektorów więcej opowiedziało się za Trumpem i mamy w Białym Domu miliardera, będącego pierwszą osobą na tym stanowisku, która nie zajmowała żadnego stanowiska w wojsku ani w rządzie. Obecny prezydent nie był ani senatorem, ani kongresmenem.

Za to obejmował urząd jako najstarszy i najbogatszy prezydent w historii Stanów Zjednoczonych.

Czy więc przyjmujemy inną miarę i inne standardy wobec demokracji zachodnich, a inne wobec, jakże ułomnej, demokracji w Polsce? To też może być element manipulacji – zasiewanie zwątpienia i podsycanie buntu! A już wzywanie do bojkotu produktów polskich rolników, którzy zagłosowali jak chcieli, jest sabotażem, za który wielu będzie musiało się kiedyś wstydzić.

W Ameryce jest podobno przyjęte, że nie należy pytać o trzy rzeczy: kto z kim śpi, kto ile ma pieniędzy i na kogo głosował? Może warto, by Polacy zaczęli tę zasadę stosować. Szybko może się okazać, że ktoś jest cudzołożnikiem, ma lewe pieniądze i bezkarnie zmienia sympatie wyborcze. ks. Ryszard Winiarski

15

Patrzę oczami męża i ojca

W

ostatnim czasie wiele słyszymy medialnych treści na temat wolności wyboru w kwestiach związanych z rodziną i małżeństwem.

Również wybory prezydenckie stały się pożywką dla podsycania emocji i lansowania „nowoczesnych” modeli życia wśród Polaków. Patrzę na to oczami męża i ojca prowadzącego hotel w Lubelskiem w trudnych czasach epidemii.

Od kilku lat zauważam wyraźny wzrost liczby rodzin z dziećmi odwiedzających nasz hotel. Myślę, że prorodzinna polityka właśnie dała im szansę na taki wypoczynek. Wiem, że „500+” (zresztą często krytykowane przez przedsię-

biorców za osłabienie rynku pracy) jest dużym wsparciem dla rodzin.

Teraz słyszymy więcej o projekcie Karty Rodziny proponowanej przez prezydenta Andrzeja Dudę. Po przeczytaniu, nie doszukałem się w jej treści nic nadzwyczajnego. Rodzina, którą tworzy mężczyzna i kobieta, obrona życia, wsparcie finansowe dla matek, seniorów, obrona przed ideologią LGBT, prawnie zagwarantowana ochrona przed pornografią i seksualizacją dzieci. To są zwyczajne podstawy życia społecznego. Chcę w tym miejscu zadać pytanie: „Dlaczego w Polsce można bezkarnie głosić hasła i programy

wyborcze zagrażające tym wartościom?

Na ile można zagłuszyć sumienie, żeby słuchać tego z obojętnością?”

Nie wiem jaka będzie przyszłość, ale trudno mi wyobrazić sobie sytuację, że na długi weekend majowy zamiast rodziny rozbrykanych dzieci z mamą i tatą odwiedzi nas w hotelu jakaś obca naszej cywilizacji konstelacja... Chociaż obecnie dzieje się tak już w wielu krajach, mam wciąż nadzieję, i modlę się za to, że my Polacy raz jeszcze staniemy na wysokości zadania, choćby tak jak 100 lat temu, gdy odzyskiwaliśmy utraconą niepodległość. rj

Ołtarze – dzieło chińskich rąk

N

wodem pochodzenia z Państwa Środka są zdjęcia wykonane przez przedstawiciela firmy w miejscu, gdzie przez kilka miesięcy wycinano z bezkształtnego bloku skalnego poszczególne elementy i polerowano wszystkie detale.

wie Anna i Bonifacy Deczkowscy.

Niestety p. Bonifacy krótko mógł się cieszyć pięknem zamówionego ołtarza, bowiem zmarł 3 miesiące później (+30.05.2014). Pewnie to nie jedyny ofiarodawca, który odszedł do

manufakturze. Potem zostały nadane drogą morską do Polski. Z portu w Gdańsku po załatwieniu wszystkich procedur celnych zostały przewiezione do Puław. Na placu budowy zamówiona przesyłka pojawiła się 7.02.2014 r. Do-

Na jednym ze zdjęć widzimy chińskie pracownice, które ręcznie polerują pulpit ambony. Koszt zamówienia wraz z transportem wyniósł ponad 190 tys. zł. Strategiczną ofiarę na główny ołtarz złożyli małżonko-

Pana, zanim nasza świątynia została otwarta dla kultu Bożego.

Wszystkim, którzy złożyli jakąkolwiek ofiarę dziękujemy tu, na ziemi modlitwą, wierzymy, że w niebie Pan Bóg osobiście uhonoruje darczyńców.

fot. arch. parafii

ie wszyscy wiedzą, jak daleką drogę przebyły ołtarze i ambona, zanim zostały wstawione w prezbiterium kościoła Świętej Rodziny w Puławach. Zostały wykonane z białego marmuru (white marble) w chińskiej

proboszcz

Przepisuję teksty i nagrania Puławy (Gościńczyk), tel. 695 418 136

ISSN 2719-4663

PISMO PARAFII RZYMSKOKATOLICKIEJ ŚW I Ę T E J RO DZ I NY W PU Ł AWACH

16

Adres redakcji: ul. Saperów Kaniowskich 2, 24-100 Puławy; e-mail: ryszard.k.winiarski@gmail.com; https://pulawy-swrodziny.kuria.lublin.pl Z E S P Ó Ł R E D A K C YJ N Y: ks. Ryszard Winiarski – red. prowadzący, Agnieszka Kawka, Wojciech Kostecki, Joanna Kurlej – korekta, Wojciech Olech, Anna Różycka, Tomasz Sajnog, Justyna Szychowska, Andrzej Więcławski

fot. Hubert Bakinowski

Pierwsza Komunia w wakacje

Parafianie z pasjÄ…

fot. rkw

Teresa Dobrzyńska przez swoje obrazy obecna w wielu domach