Page 1

nr 5 okt 2010

Magazine over leven, wonen en werken met een lichamelijke beperking

Vrienden maken Seksualiteit deel 3

WK

Zwemmen


ikSta

www.doove.nl/lifestand

STAAN heeft medische, psycho-sociale en functionele voordelen, zowel thuis als op het werk. Voor iedereen die zelf wil STAAN verzorgt Doove Products kosteloze passingen aan huis. U kunt zich gratis aanmelden via www.doove.nl/lifestand. Voor meer informatie kunt u ook mailen naar lifestand@doove.nl.

DOOVE PRODUCTS


Colofon 9e jaargang nr. 5, oktober 2010 Support Magazine, vakblad over leven, wonen en werken met een lichamelijke beperking Website www.supportmagazine.nl Hoofdredacteur Joeri van der Kloet, tel. 0174 - 389 686, fax 0174 - 315 003, e-mail: joeri.van.der.kloet@lakerveld.nl Eindredactie Ad van Gaalen Redactie Monique Wijnen, Hans Hendriksen, Mirjam Mos Vormgeving Mandy Wagner Fotografie Joeri van der Kloet, Marco Zuijdwijk, Monique Velzeboer, Bart van Vliet, RvdHfoto.nl, Tjarco van der Kloet Aan dit nummer werkten mee Kees van Breukelen, Nita Bharos, Marian Plak Omslagfoto Joeri van der Kloet Advertenties Sonja Bruin, tel. 0174 - 389 683, fax 0174 - 315 002. e-mail: sonja.bruin@lakerveld.nl Mediaorder Ronald Romijn, tel. 0174 - 389 682, fax 0174-315002, e-mail: ronald.romijn@lakerveld.nl. Sonja Bruin, tel. 0174 - 389 683, fax 0174 - 315 002, e-mail: sonja.bruin@lakerveld.nl Klantenservice tel. 0174 - 315 000, fax 0174 - 315 001, e-mail: klantenservice@lakerveld.nl Abonnementen Irene Semp, tel. 0174 - 389 693, fax 0174 - 315 002, e-mail: irene.semp@lakerveld.nl Support Magazine verschijnt 6x per jaar. Abonnees ontvangen gratis de jaarlijks verschijnende Support Vakantiegids. Jaarabonnement: Nederland & België: _ 23,50 Overige landen _ 28,60 Losse nummers: _ 7 inclusief verzendkosten. Voorgaande nummers en collectieve abonnementen op aanvraag: tel. 0174 - 389 693. Abonnementen kunnen elk gewenst moment ingaan en worden na een jaar automatisch verlengd. Opzeggen kan tot twee maanden voor het einde van de abonnementsperiode. Uitgave Support Magazine is een uitgave van Uitgeverij Lakerveld bv, Postbus 160, 2290 AD Wateringen, Turfschipper 53, 2292 JC Wateringen, tel. 0174 - 315 000, fax 0174 - 315 001, e-mail: uitgeverij@lakerveld.nl, website: www.lakerveld.nl Uitgever/directeur Ad van Gaalen, adjunct-directeur Henk Marin Klaassen, hoofd verkoop Richard van der Hak, hoofd abonnementen Irene Semp, hoofd administratie Ed Kok, public relations Pauline Montfoort. Persoonsgegevens Support Magazine legt gegevens van lezers vast voor de uitvoering van de (abonnements)overeenkomst. Deze gegevens kunnen worden gebruikt om u te informeren over andere producten en diensten. Als u hier geen prijs op stelt dan kunt u dat laten weten bij irene.semp@lakerveld.nl of bellen naar 0174 - 389 693.

Voorwoord Rekenmachine Weet u wat zo vreemd is? Dat mensen met een beperking die een baan hebben waarbij ze flink wat uren maken er in materieel opzicht soms beroerder vanaf komen dan mensen die veel minder uren werken. Zo sprak ik laatst iemand die een volledige baan heeft en daarmee een salaris verdient waarmee hij net boven de inkomensgrens komt om aanspraak te kunnen maken op een aangepaste auto. De aanpassingen kreeg hij wel vergoed, maar de auto diende hij zelf te kopen. Hij verdient echter nou ook weer niet zoveel dat hij er zelfs maar een tweedehands middenklasser van kan rijden. Het werd dus een tweedehands VW Polo, zelf betaald, met aanpassingen, door het UWV betaald. In diezelfde week sprak ik iemand die veel minder uren maakt en dus niet boven die inkomensgrens uitkomt. Hij rijdt in een gloednieuwe aangepaste VW Transporter, helemaal betaald door het UWV. In aanmerking komen voor een Wajong lijkt, zeker gezien de enorme toestroom van de afgelopen jaren, niet heel erg ingewikkeld te zijn. En in sommige gevallen krijg je dan een hele rare situatie. Je vindt een baan en je gaat geld verdienen. Dat gaat echter niet zomaar, want je moet dat met een rekenmachine gaan doen. Wat je verdient wordt namelijk gekort op je Wajong, dus wil je er op vooruit gaan, moet je soms ineens heel wat gaan werken. Maar pas op, want als je over een inkomensgrens heengaat, moet je ook ineens je auto zelf gaan betalen. Het kan dus financieel aantrekkelijk zijn om niet te veel te gaan werken. Dan zegt u misschien: ‘Ja, maar een expert bepaalt toch voor hoeveel procent je arbeidsongeschikt bent en hoeveel je dus moet werken?’ Klopt, maar zeg nu eerlijk: geen enkele beperking is hetzelfde en geen baan is hetzelfde. Want hoe meet een expert moeheid en energie? Hoeveel procent u bent afgekeurd is dus een tamelijk arbitrair gegeven. Nu is geld niet het enige dat een rol speelt en het sociale of maatschappelijk aspect van werken is misschien voor heel veel mensen veel belangrijker dan wat dat rekenmachientje u vertelt. Wat veel - fulltime werkende - mensen waarschijnlijk wél hopen is dat de nieuwe regering werken nu eindelijk eens lonend maakt en dat het lastiger wordt om aan de hand van die rekenmachine te bepalen of u meer of minder wilt gaan werken. En weet u: als het goed is, blijft er dan ook meer over voor de mensen die gewoon echt niet kunnen werken, want die zijn er ook.

Joeri van der Kloet, Hoofdredacteur ISSN 1569-3228 Copyright © 2010 Uitgeverij Lakerveld bv Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze ook, zonder schriftelijke toestemming vooraf van de uitgever.

Support magazine - oktober 2010

3


Met terugrolbeveiliging

Alber® e-motion M15

Rijden met de Alber® e-motion betekent méér rijden met méér gemak. De e-motion M15 is een aandrijfsysteem dat gemakkelijk te monteren is op de meeste handbewogen rolstoelen. De onopvallende elektromotoren in de wielnaven van de e-motion M15 zorgen voor extra duwkracht. De unieke e-motion aandrijfondersteuning in de wielnaaf bevordert actief bewegen en biedt zelfstandigheid. Ook voor rolstoelgebruikers met een verminderde armkracht.

Kijk voor meer informatie op www.invacare.nl of bel 0318-695757


Inhoud

nr 5 oktober 2010

De beste zonder goud Annette Roozen is een talent op de 100 meter sprint, ze traint keihard, maar ze heeft nog geen olympische gouden medaille weten te halen. Hoe dat komt? Laten het op een samenloop van omstandigheden houden. In 2012 wil ze in Londen die medaille wél gaan halen.  Pag. 6

Gezonder met tai chi Geloof het of niet, maar van tai chi word je gezonder. En het mooie is: je hoeft er niet eens in te ‘geloven’. Als je er voor open staat kan je houding verbeteren, houd je meer energie over en zo zijn er nog wel meer prettige effecten.  Pag. 8

Net even anders

6

Driewielers zijn handig: met een verminderd evenwichtsgevoel kun je namelijk toch fietsen. De meeste driewielers zien er echter niet uit en da’s jammer, want je wilt eigenlijk niet te veel opvallen op straat. Huka maakt tegenwoordig gelukkig een lijn prachtige en hippe driewielers.  Pag. 18

En verder Colofon Voorwoord Column Kees Bikkel Anne Kleren maken de man Eten met Nita Fokuswonen Armon armondersteuning Veilig de winter door Column Marian Body & Mind Cappies Beugels zonder boren Mens & Auto Vrienden maken Küschall KSL WK Zwemmen Nieuws Seksualiteit, deel 3

3 3 11 12 14 17 21 22 24 25 26 30 32 35 36 40 42 45 46

8

18

Advertentie-index B&S revalidatie Bever TMC Coloplast Doove Products Double Performance Dwarslaesie organisatie ErgoShop Fokus Handicare

44 35 34 2, 51 52 44 44, 45 21 29

Handy-Brains Huka Invacare Lagooni Permobil  Pronk Ergo Sunrise medical ThyssenKrupp

Support magazine - oktober 2010

44 20 4 29 20 44 39 34

5


De beste zon Annette Roozen (34) is een atleet met een bijzonder talent. Zonder al te veel training liep ze namelijk een wereldrecord op de honderd meter. Toch wist ze in Beijing niet de gouden medaille op die afstand te halen. In Londen wil ze zich gaan wreken.

sport

Het is een typische herfstavond. Het is niet heel erg koud, maar het regent dat het plenst. Annette komt net aangesprint en veegt het zweet en regenwater van haar gezicht. ‘Lekker weertje om te trainen’, zegt ze vrolijk. Loop je met Annette over het sportterrein, wordt ze om de paar meter aangeklampt. Duidelijk is dat ze er zo vaak traint dat ze zo ongeveer tot de inventaris moet worden gerekend. Toch was dat aan het begin van haar carrière wel anders. Annette: ‘In 1997 liep ik zonder heel veel voorbereiding een wereldrecord op de honderd meter. De mensen wisten niet wat er gebeurde. Dat wereldrecord heb ik jarenlang gehouden en steeds verbeterd.’

6

Postbode Als Annette vijftien jaar is, wordt er botkanker geconstateerd. Ze belandt in de medische molen van scans, biopten, chemo en een operatie. ‘Ik hoorde pas donderdag dat ik de maandag erop waarschijnlijk mijn been zou verliezen. Ik weet nog dat ik tegen m’n moeder zei: “Wat moet ik nu met één been?”. Maar goed, daarna gaat

Support magazine - oktober 2010

het leven gewoon door en ik zit niet snel bij de pakken neer. Ik wende vrij vlot aan mijn prothese en ik deed er alles aan om zo normaal mogelijk te zijn. Ik kreeg krukken, maar die gooide ik na de revalidatie meteen in de schuur. Ik zou natuurlijk niet m’n hele leven met krukken gaan lopen. Eigenlijk deed ik expres dingen die je met een prothese misschien niet zou doen. Weet je, de buitenwereld maakt je vaak gehandicapter dan je zelf echt bent. Ik was na verloop van tijd zo gewend geraakt aan die prothese dat ik echt niet meer beter wist. Ik had zelfs een bijbaan als postbode. Ik kan ook gewoon prima lopen op m’n prothese.’ Touwtje springen Wanneer Annette min of meer toevallig naar een sportdag voor mensen met een amputatie gaat, ziet ze voor het eerst wat er allemaal mogelijk is met een prothese. Annette: ‘Je kon daar van alles proberen en ik weet nog goed dat ik met mijn prothese probeerde touwtje te springen. De mensen om me heen begonnen spontaan te klappen, maar ik snapte niet waarom. Blijkbaar ging het me goed af. Een fabrikant van protheses liet me een sportprothesevoet proberen en meteen was ik onder de indruk van het gemak waarmee ik ineens weer kon rennen. Het ging eigenlijk vanzelf. Die man vond het blijkbaar ook goed gaan, want ik mocht de prothesevoet van hem houden als ik hem beloofde er veel mee te gaan trainen.’ ‘Ik begon te trainen en schreef me in voor een wedstrijd. Gewoon om eens te proberen of ik het wel echt leuk vond. Toen ik na mijn sprint op het bord keek en allerlei mensen heel verwonderd naar me zag kijken, wist ik dat er iets bijzonders gebeurd was.

Blijkbaar had ik daar een wereldrecord gerend. Heel vreemd was dat, maar ook wel leuk. Na die dag wist ik dat ik er verder mee moest. Sja, ik was ineens ook titelhouder op de honderd meter, dus ik zat ook meteen in de nationale selectie. Vanaf dat moment was het flink trainen om de techniek onder controle te krijgen. Toch zou ik pas later echt serieus gaan sporten.’’ RTV De journalistiek trekt harder dan de sport, want Annette begint vol goede moed aan de studie journalistiek en studeert in korte tijd af. Al snel heeft ze een baan als redacteur bij RTV Utrecht. ‘En daar werk ik nog steeds’, lacht Annette. ‘Toen ik dat eenmaal had afgerond begon ik veel serieuzer met de sport om te gaan. In de tijd dat ik gestudeerd had, was er ineens veel concurrentie bijgekomen. Als ik nog wilde meekomen, was het hard werken geblazen. Ik ging dus intensiever en gerichter trainen.’ ‘Het springen kwam er na verloop van tijd bij. In eerste instantie vond ik het lastig, omdat je veel techniek nodig hebt om een goede sprong te maken, terwijl het sprinten me meteen al goed af ging. Bij het springen moet je precies goed uitkomen met je voeten om ook maar überhaupt te kunnen springen. Toch vind ik het nu enorm leuk om te doen. Het past goed bij me.’ Tranen Het publiek op de tribunes van het atletiekstadion in Bejijng heeft hoge verwachtingen van Annette als ze zich klaarmaakt om haar eerste gouden olympische medaille te incasseren. ‘Ik liep echt niet lekker op dat moment’, vertelt Annette. ‘Ik had last van m’n


der

goud

voet, had net een nieuwe sportprothese, voelde me niet goed en ik zat dan ook ruim boven de zeventien seconden, terwijl ik normaal ergens rond de zestien en een half zit. Mijn belangrijkste tegenstander, Perla Bustamente, die normaal boven de zeventien seconde zit, kwam ineens op zestien komma drie uit! Ongelofelijk was dat. Mijn wereldrecord aan diggelen. Je zag de teleurstelling op de gezichten, want ik zou gewoon goud gaan halen. Tegenover de pers probeerde ik me nog groot te houden, maar toen ik eenmaal mijn moeder aan de telefoon had, kwamen de tranen. Het heeft ook echt even geduurd voordat ik daar overheen was. Je moet je voorstellen dat ik in Athene eigenlijk al goud had kunnen halen, maar er waren te weinig aanmeldingen voor de honderd meter, dus die ging niet door. Ik was dus alweer vier jaar volle bak aan het trainen voor die medaille.’

Vreselijk! Ik kan nu voor het eerst sinds maanden voorzichtig aan weer een beetje rennen, maar ik ben bang dat het nu een gevoelig punt blijft. Gek genoeg heb ik na die val ook weer veel meer last van fantoompijn. Ik heb van alles geprobeerd, maar ik kom er maar niet van af.’

Londen In 2012 hoopt Annette nu eindelijk die felbegeerde gouden medaille in Londen te gaan halen. ‘Ik ben heel lang recordhouder op de honderd meter geweest, maar heb nog geen olympisch goud. Dat moet nu toch echt wel gaan gebeuren hoor...’

Emmer sop Ondanks de teleurstelling in China heeft Annette de draad weer opgepakt: ‘Ik train vijf à zes keer per week op de baan en daarnaast besteed ik aardig wat tijd aan krachttraining. De trainingsvorm is bij sprinters erg belangrijk. Als ik zomaar rondjes ga lopen, wordt mijn sprint er slechter van. Je gebruikt voor duursporten namelijk een compleet ander type spiervezel dan voor het explosieve sprinten. Het springen past daar wel weer heel goed bij.’ Onlangs ging het weer mis: Annette huppelde op één been met een emmer sop de badkamer in toen ze mis hupte. ‘Ik had natuurlijk gewoon die emmer moeten laten vallen, maar in een reflex houd je dat ding vast. Ik viel dus precies op mijn stomp en er vloog een schok van pijn door me heen.

Support magazine - oktober 2010

7


gezondheid 8

Support magazine - oktober 2010


Gezonder

met tai chi Van tai chi word je gezonder: je houding verbetert, je houdt meer energie over en lichaamsdelen die je nooit gebruikte, worden nu weer ingezet. Bovendien hoef je er niet in te ‘geloven’, want Georgia, ervaren tai chi’er, is biomedisch wetenschapper en zo nuchter als wat. ‘Als je er maar wél voor open staat’, zegt ze.

Sla je normaal meteen de pagina om bij het zien van zo’n ‘zweverig’ artikel? Blijf nu dan toch maar even lezen, want niet alles dat uit het verre oosten komt, wordt omgeven door ingewikkelde verhalen over energie en meridianen. Of lees je juist graag over Oosterse filosofiën? Dan is het misschien wel prettig om er ook eens een wetenschapper over te horen praten. Georgia Castro Luiz Tinga groeide op in Brazilië als kind van een Braziliaanse moeder en Nederlandse vader. Door een auto-ongeluk - ze werd aangereden terwijl ze langs de weg liep - raakte ze verlamd tot aan haar middel en belandde ze in een rolstoel. Jarenlang was haar onderste helft van haar lichaam iets dat er maar een beetje bij hing, tot ze in aanraking kwam met tai chi. Georgia: ‘De aanleiding om de Oosterse sport eens te proberen was dat mijn gezondheid achteruit begon te gaan. Ik had, net als heel veel andere mensen met een dwarslaesie, last van een slechte houding. Ik had een slechte zithouding in de stoel en had ook nog eens een scoliose, dus een zijwaartse kromming van de wervelkolom. Mijn benen waren mager en ook mijn spijsvertering en blaas hadden te lijden van het zitten in de stoel en het gebrek aan beweging. Daarnaast had ik ook nog eens RSI-achtige klachten.’

Onmogelijke houding Hoewel ze in eerste instantie wat wordt afgeschrikt van het affiche met daarop een vrouw in een - voor mensen in een rolstoel - onmogelijke houding, besluit ze toch eens een poging te wagen. En met succes: ‘Ik was de enige in een rolstoel, maar de lerares dacht gelukkig goed met me mee. Al improviserend kon ik een aantal oefeningen prima uitvoeren.’ Georgia zet door en na een aantal maanden begint ze het effect te merken. Door het vele rekken en strekken worden haar gewrichten soepeler en gaat ze rechter zitten. ‘Dat waren al enorme verbeteringen voor me’, legt ze uit. ‘Maar nog veel belangrijker was dat ik mijn verlamde lichaam weer een beetje begon te voelen. Het is heel moeilijk uit te leggen, maar na mijn ongeluk voelde mijn onderlichaam aan als balast, iets dat ik alleen maar meesleep, omdat het aan me vastzit. Door de tai chi oefeningen is dat langzaam aan veranderd. Kijk, ik ben nog steeds verlamd hoor. Als je in mijn been knijpt voel ik niks, maar toch is het anders. Doordat je veel meer met je houding bezig bent, rekt en strekt en je aandacht vestigt op je verlamde lichaam, verandert je perceptie. Mijn benen voelen weer aan als een onderdeel van mijn lichaam.’ Klinkt behoorlijk vaag, zeker uit de

mond van een wetenschapper. Georgia lacht: ‘Snap ik, maar het is niet beter uit te leggen vrees ik. Toch waren er ook echt fysieke aspecten te constateren. De spieren in mijn kuiten kregen weer meer omvang door de oefeningen. Ik kan ze natuurlijk niet actief bewegen, maar wel indirect belasten. Dat heeft toch een behoorlijk effect.’ Onzekerheden Het duurde wel even voordat de tai chi haar vruchten begon af te werpen. Georgia: ‘Mensen zonder functiebeperking zijn vaak een paar maanden bezig voordat ze iets beginnen te merken van de positieve effecten. In een rolstoel duurt dat nog langer en je moet dus wel echt geduld en doorzettingsvermogen hebben om het vol te houden. Gedurende die tijd moet je open staan voor het karakter van tai chi. Men heeft het over energie en meridianen en  >>

De cursus tai chi van Georgia duurt vijf weken, begint in week 44 en zal plaatsvinden in het sport- en fitnesscentrum van het revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht. De kosten zullen e 45 p.p. bedragen. Meer informatie over de cursus en tai chi zal binnenkort te vinden zijn op www.vol-ledig.nl.

Support magazine - oktober 2010

9


gezondheid

>>

10

kritisch denkende mensen hebben daar niet altijd even veel zin in. Ik kan echter uit ervaring zeggen dat het prima te doen is. Als wetenschapper denk ik in cellen en organen en tijdens de tai chi gebruik ik de Oosterse filosofie als werkmodel. Je kunt namelijk best ergens voor open staan, zonder er direct in te geloven. Ik draag geen Oosterse gewaden, brand geen wierook tijdens de oefeningen en heb nog nooit een boek over tai chi gelezen. Dat is allemaal niet nodig om het te beoefenen. Tai chi hoeft niet iets mystieks of spiritueels te zijn. Dat maken mensen er vaak van, maar het is niet nodig om de sport te beoefenen.’ Toch bemerkt Georgia dat de sport ook effect heeft op haar mentale conditie: ‘Het accepteren van mijn handicap is een van de moeilijkste dingen die ik ben tegengekomen in mijn leven. Je moet er mee leren leven, maar accepteren is niet hetzelfde als begraven. Ik leefde eigenlijk alsof ik geen handicap had. Ik vermeed iedereen die ook een handicap had, wilde het er niet over hebben en deed er alles aan om zo gewoon mogelijk te leven. Voor mij was het een bevrijding om te kunnen constateren dat die handicap juist wel een issue is. Door te accepteren dat je onzekerheden hebt over je handicap ben ik minder onzeker geworden. Ja, gek he? Maar het is echt zo.’

Support magazine - oktober 2010

Keukenstoel Maar wat is tai chi nu dan eigenlijk precies? En hoe doe je het als je in een rolstoel zit? Georgia: ‘Oorspronkelijk is tai chi in China ontstaan als verdedigingskunst. In de loop van de tijd heeft tai chi zich daarnaast ook ontwikkeld als bewegingskunst en als bevorderend voor de gezondheid. Tegenwoordig kun je kiezen om alleen oefeningen te doen die gericht zijn om je gezondheid te bevorderen (qigong), of tai chi chuan, de verdedigingskunst en bewegingskunst. Ik beoefen beide. Kijk maar, deze beweging is een afweerbeweging. Je voert hem ook krachtig uit. Je boefent de sport - ook al gebruik ik het woord ‘sport’ liever niet - door de verschillende cycli van bepaalde bewegingen, zo goed mogelijk uit te voeren. Die cycli noem je ‘de vorm’ en ze zijn er op gemaakt om je lichaam sterker en soepeler te maken. Je spant spieren aan, rekt pezen en spieren op en je gewrichten worden soepeler, doordat je bewegingen maakt die je anders niet zo snel zou maken. In een rolstoel is het niet anders, zij het dat je niet kunt staan. Toch kun je je onderlichaam bij de vormen betrekken en daarmee positieve effecten verkrijgen.’ Je kunt tai chi beoefenen vanuit je rolstoel, maar beter is het om op een gewone keukenstoel te gaan zitten. Georgia: ‘In je rolstoel is bijna alles voorgevormd en daardoor heb je niet

de bewegingsvrijheid die je zou moeten hebben. Als je een goede rompfunctie hebt en een transfer kunt maken, kun je het beste een keukenstoel gebruiken, eventueel met je rolstoelkussen of een gelkussen op de zitting. Je voetenplank houdt bijvoorbeeld je voeten bij elkaar, terwijl je eigenlijk met iets gespreide benen veel stabieler je oefeningen kunt doen. Hetzelfde verhaal geldt voor je bekken. In de meeste actieve rolstoelen zit je in een lichte wig met niet al te veel bewegingsvrijheid. Op een stoel kun je alle kanten op.’ Cursus Voor Georgia is het duidelijk dat tai chi in alle opzichten positief is, maar helaas zijn er nog maar weinig mensen met beperking die de sport beoefenen. ‘Ik ben een lerarenopleiding begonnen om in eerste instantie mezelf verder te verdiepen in tai chi. Toen kwam het idee om les aan anderen te geven. Ik ben nu samen met een collega bezig om in Utrecht een cursus op te zetten, specifiek voor mensen met een beperking. Het mooie daarvan is dat we meteen kunnen aandragen hoe je de vorm kunt beoefenen, terwijl je in een stoel zit. Je kunt natuurlijk ook naar een andere vereniging gaan en eens kijken hoe het je daar bevalt. Hoe je het ook doet, als je open staat voor tai chi, zul je er veel aan hebben.’


Column kkees van bbreukelen k l Handbikes en de WMO Het blijkt nog steeds moeilijk om een handbike te definiëren in het kader van de WMO. Vervoersvoorziening? Sportrolstoel? Wat te doen met het verschil tussen aankoppelbare handbike en vast-frame handbike? Wel verstrekken/niet verstrekken? Een overzicht is hier op zijn plaats. De feiten 1. Alhoewel de aankoppelbare handbike doorgaans verstrekt wordt als vervoersvoorziening naast de handbewogen rolstoel, kan deze, daarnaast, zeker ook gezien worden als sportvoorziening en moet dan ook als zodanig (als sportrolstoel) verstrekt kunnen worden. Niet het instrument zélf bepaalt namelijk of het een vervoers- of sportvoorziening is. Nee, de inténtie van de gebruiker bepaalt dit. Reeds in 1999 heeft de rechtbank in Assen bepaald dat de aankoppelbare handbike, naast vervoersvoorziening, ook aangevraagd moet kunnen worden als sportvoorziening (kenmerk, 98/735 WVG P07 G01). 2. Voor de vast-frame handbike geldt precies hetzelfde. Deze kan verstrekt worden als vervoersvoorziening, maar moet ook verstrekt kunnen worden als sportrolstoel. Dit laatste heeft de rechtbank in Utrecht in 2008 ook aangegeven (Zaaknummer SBR 07/2706).

Drs. Kees van Breukelen, Rolstoel-ergonoom. Doet sinds 1980 praktijkgericht onderzoek op het gebied van rolstoelen en handbikes. Kees is technisch directeur van een (sport) rolstoel en handbike speciaalzaak.

De moeilijkheden 1. Piet vraagt een aankoppelbare handbike aan als sportrolstoel. Zijn gemeente reageert hierop negatief door te stellen: ‘Een handbike als sportvoorziening is een voorziening die niet vanuit de WMO wordt verstrekt’. Echter, de WMO is een ‘participatie-wet’. De gemeente mag zijn verzoek om met een aankoppelbare handbike in de sport te participeren, niet weigeren. Dit is door de rechtbank reeds eerder bepaald: zie feit 1. 2. Annet wil haar vast-frame handbike, destijds als vervoersvoorziening verstrekt, behouden als sportrolstoel, nu ze een electrische scootmobiel nodig heeft. Deze laatste voorziening wordt haar, uiteraard als vervoersvoorziening, verstrekt omdat haar lichamelijke situatie (MS) verslechtert. De gemeente wil echter de vast-frame handbike innemen als de scootmobiel verstrekt gaat worden. Ook zij krijgt te horen: ‘Een handbike als sportvoorziening is een voorziening die niet vanuit de WMO wordt verstrekt’. Ironisch is in dit geval dat dezelfde gemeente zowel in 2007, 2008 als in 2009 vast-frame handbikes heeft verstrekt als sportvoorziening. Als de gemeente merkt dat ze dit niet gaan winnen gezien bovenstaande ironie en eerdere rechterlijke uitspraak (feit 2), gooien ze het over een andere boeg: Annet zwemt al, is lid van een zwemvereniging en waarom zou de gemeente dan nog een sportrolstoel verstrekken? Uitspraak volgt nog. 3. Willem heeft een aankoppelbare handbike, verstrekt als vervoersvoorziening. Hij vraagt een vast-frame handbike aan, want hij wil participeren in het wedstrijdcircuit van RRCN/KNWU. Nee, zegt de rechter: je hebt al een handbike. Ga daar maar mee sporten. Deze rechter is blijkbaar niet op de hoogte van de eerdere rechterlijke uitspraak, die luidt: ‘...stellingname dat toekenning van de handbike als vervoersvoorziening de behoefte ondervangt om eiser nog een sportrolstoel te verschaffen, kan de rechtbank evenmin onderschrijven.’ Gemeenten, er is niks mis mee dat er kritisch gekeken wordt naar de aanvragen voor hulpmiddelen binnen de WMO. Maar zorg er te allen tijde voor dat, met het oog op participatie, de WMO zorgvuldig, consistent en legitiem wordt uitgevoerd. Support magazine - oktober 2010

11


maatschappij 12

Support magazine - oktober 2010


Bikkel

Anne

Begin dit jaar werd Anne Mreijen tot ‘Bikkel van het jaar’ verkozen door de Bart Foundation. De foundation helpt jonge ondernemers met een lichamelijke beperking bij het opzetten van hun eigen bedrijf. Anne begint een tijdschrift voor chronisch zieke jongeren.

In een oud pand, maar op een mooie lokatie in Haarlem is het kantoor van ‘Stichting Bikkel Anne’ gevestigd. Meteen om de hoek is de kamer waar de redactie zetelt, ook al ligt de redactie in dit geval. Drain Anne is geboren met een waterhoofd en daardoor heeft ze als kind altijd al last gehad van hoofdpijn en vermoeidheid. De afgelopen jaren heeft ze echter om de haverklap gezeur met de drain en andere hulpmiddelen die in haar lijf zijn geplaatst om het hersenvocht goed af te voeren uit haar hoofd. Zo ook nu. Anne: ‘Er zit ergens een bacterie in m’n drain en daardoor heb ik erg weinig energie. Per dag kan ik misschien één a twee uur iets doen.’ En dat is niet erg veel als je bedenkt waar ze mee bezig is. ‘Ik heb al heel lang de wens een blad te maken voor jongeren die chronisch ziek zijn. Kijk, er zijn wel heel veel blaadjes, maar die zijn allemaal zo zeurderig. Jullie blad is de enige uitzondering, maar dat richt zich meer op mensen met een functiebeperking en is niet heel specifiek bedoeld voor jongeren.’ Inspiratie Unlimited Magazine, want zo heet Anne’ s nieuwe blad, zal nauwelijks ingaan op gezondheid en hulpmiddelen, maar vooral aandacht hebben voor lifestyle onderwerpen die eigenlijk niets met je ziekte te maken hebben, maar toch ook weer wel. Anne: ‘Kijk, ook met een chronische ziekte kun je sporten, alleen moet het soms net even anders dan

men normaal doet. Seks is ook zoiets. Met een chronische ziekte kan dat toch net even, of misschien zelfs heel anders zijn. Ik denk dat heel veel jongeren met zulk soort onderwerpen in hun maag zitten en daar moeten we dus over schrijven. Andere verhalen dienen ter inspiratie voor de lezers. Ook al zullen ze dat doel dat de geïnterviewde heeft bereikt misschien nooit halen, toch is het goed om er over te lezen, want je trekt jezelf er aan op.’ Keihard lachen Een heel belangrijk instrument om de lezer te bereiken is humor. Anne: ‘Als je ziek bent, heb je al genoeg serieuze dingen om je heen. Soms kun je er maar beter keihard om lachen. Mensen die niet ziek zijn, snappen dat niet altijd, maar toch is het echt zo. Als de verhalen over je ziekte gaan zullen ze over het gevoel gaan en het omgaan met de pijn.’ Dummy Unlimited Magazine wordt niet alleen vóór jongeren met een chronische ziekte gemaakt, maar ook nog eens dóór deze jongeren. Hoe gaat dat precies in z’n werk? Anne: ‘Door de verkiezing op BNN heb ik natuurlijk veel publiciteit gekregen en een aantal jongeren voelde zich zo aangesproken door mijn initiatief dat ze wilden meedoen om het blad te maken.’ Gelukkig hoeft Anne niet alles zelf te doen, want de jongeren die het blad gaan maken worden in eerste instantie ondersteund door een aantal professionele bladenmakers. ‘Daardoor hebben

we een mooie dummy (voorbeeld-tijdschrift, red.) kunnen maken om mensen te laten zien wat we precies willen met het blad’, zegt Anne. Omdat Unlimited Magazine onafhankelijk wil zijn, zullen de inkomsten uit abonnementen en advertenties moeten komen. Het startkapitaal is gegeven door de Bart Foundation, maar straks zal het blad op eigen benen moeten staan. Zielig? Het meedoen aan de Bikkelverkiezing brengt een filosofisch probleem met zich mee. Enerzijds wil je laten zien dat je met een chronische ziekte niet zielig bent en dat je veel meer kunt dan velen denken. Anderzijds heb je de aandacht van het Tv-kijkend publiek nodig dat naar je kijkt, omdat je die ziekte hebt. Of ervaart Anne dat heel anders? ‘Nou, eigenlijk is het een soort koorddans waarop je balanceert tussen zielig en niet zielig zijn. Ik heb er van te voren goed over nagedacht of ik nou echt met m’n hoofd en m’n ziekte op Tv moest komen. Sommige mensen vonden de verkiezing een freakshow, maar ik heb dit uiteraard anders ervaren. Het is belangrijk dat de bottomline van het verhaal is dat ik ondanks die beperking heel veel kan en dat een chronische ziekte dus niet het einde van de wereld is. Er zullen ongetwijfeld mensen hebben gekeken omdat ze het zo zielig vinden, maar ik hoop dat het gros van de mensen het positieve verhaal heeft weten te onthouden.’ www.unlimitedmagazine.nl Support magazine - oktober 2010

13


Kleren maken

de man

Als geen ander weet Nora Phillipson hoe het is om geschikte kleding te vinden als je een functiebeperking hebt. Nora (48), die sinds haar zesde een been-orthese heeft door kinderpolio, begon vorig jaar met haar bedrijf ‘Nora Aangepaste

werk

Kleding’ in Hengelo.

14

Links en rechts in het atelier van Nora staan paspoppen met allerlei leuke jurkjes. Op een tafel staan een paar naaimachines en binnen handbereik allerlei garen en stoffen. Aan de muur hangen ontwerpen, getekend in ingewikkeld uitziende schema’s. Hoe is Nora hier in terecht gekomen? ‘Toen ik 24 was, ben ik verhuisd met mijn familie vanuit Syrië naar Nederland. Ik leerde hier mijn man kennen en ging in Hengelo wonen’, zegt Nora. Nadat ze de Nederlandse taal onder de knie heeft, besluit ze op haar dertigste om haar eigen naaiatelier in Hengelo te starten. ‘In Syrië had ik dat ook al, daar haalde ik in 1984 mijn diploma voor coupeuse. In Nederland gaat een eigen bedrijf opzetten er wel iets anders aan toe, dus bij de organisatie ‘Vrouw en eigen bedrijf’, volgde ik een cursus hoe je het beste je eigen bedrijf kunt starten.’ Tijdens de cursus geeft Nora ook naailessen aan allochtone vrouwen. ‘Ik wilde graag iets voor die groep doen. Ik hoorde tijdens mijn taallessen dat ze

Support magazine - oktober 2010

iemand voor naailessen zochten voor die vrouwen. Ik ben gek op mijn werk, dus toen ben ik de lessen meteen gaan geven.’ Na die cursus weet ze genoeg: ze start direct met haar eigen bedrijf. Verstellen Nora begint eerst vooral met het verstellen van kleding. Dit neemt een andere wending wanneer ze zelf kleding in de stad wil kopen. ‘Ik maak normaal al mijn kleding zelf, maar op een dag hoorde ik dat ik die avond onverwacht een feestje zou hebben. Dus besloot ik om naar de stad te gaan voor nieuwe kleding. Ik had namelijk geen tijd om zelf nog iets te maken. In het winkelcentrum kreeg ik ineens door hoe lastig het is om passende kleding te vinden voor iemand met een orthese. Om nog maar niet te beginnen over het passen van de kleding in een smal kledinghokje. Ik heb mijn zus gebeld en die is me komen helpen.’ Vanaf dat moment heeft Nora het idee om iets op kledinggebied te doen voor mensen met een functiebeperking. ‘Mijn kinderen waren in die tijd nog jong, dus heb ik nog even gewacht met het benaderen van zo’n nieuwe doelgroep, aangezien dat toch veel tijd in beslag neemt.’ Aangepast Wanneer haar kinderen Vivian en JeanPaul dertien en achttien jaar zijn, besluit Nora om haar bedrijfsnaam van ‘Nora Verstelatelier’ om te dopen in ‘Nora Aangepaste Kleding’. Op het moment doet Nora verstelwerkzaamheden voor mensen met en zonder functiebeperking. ‘Daarnaast doe ik reparaties, maar men kan hier ook terecht voor kleding

op maat. Die kleding maak ik helemaal zelf. Ik richt me dan vooral op mensen met een functiebeperking. Samen met een klant bespreek ik de wensen en bedenken we oplossingen voor de kleding, waardoor de beperking zo min mogelijk opvalt of tot last is bij het dragen van de kleding. Door mijn eigen ervaring met de orthese, weet ik waar mensen met een functiebeperking tegenaan lopen. Mijn werk is mijn hobby. Ik vind het heel fijn als mensen blij met hun kleding de deur uitgaan. Soms vinden ze het “een verademing” om eindelijk eens passende kleding te dragen. Dat is goed om te horen.’ Oplossingen Nora draagt zelf het liefst stretch. ‘Dit zit het meest comfortabel. Jeans zijn vaak stijf, maar daar heb je tegenwoordig ook stretch in. Ik draag vaak een zwarte broek of donkere stretch jeans, dat kleedt af. Het liefst heb ik daar wel iets kleurrijks op om het een beetje vrolijk te houden.’ Je kunt met kleding heel veel kanten op. ‘Je kunt er een hoop mee verbergen, een bobbel kun je bijvoorbeeld verbergen door iets te dragen met veel plooien. En een stoma, verberg ik zo in een band in de kleding, dat je er niets van ziet. Een jurk die schuin afloopt, kan een prothese verbergen, maar laat wel een stukje bloot zien bij het andere been, mocht iemand toch een sexy jurk willen. Mensen in een rolstoel hebben vaak last van een blote rug, dus dan maak ik bijvoorbeeld de achterkant hoger.’ Verder werkt Nora graag met klittenband of drukknoopjes, omdat deze gemakkelijk aan en uit te doen zijn.  >>


‘Ik heb een tijd bijna alleen maar avondjurken gemaakt, maar daar ben ik mee gestopt. Ik vind het wel nog steeds heel leuk om te doen. Deze jurk heb ik bijvoorbeeld gemaakt voor iemand met een prothese aan het rechterbeen. Daar valt de jurk helemaal over het been heen, maar de aandacht wordt naar de andere kant getrokken, doordat daar glinstering in de jurk zit en een stukje bloot been te zien is. Je kunt de jurk ook met een mooie sjaal in dezelfde stof en kleur dragen.’

‘Dit is een hip truitje voor de jongeren onder ons. Ook hier kun je weer het accent verleggen van je beperking naar bijvoorbeeld de boezem of naar de glinsterende bandjes aan het truitje, die je omhoog en omlaag kunt dragen. Het is belangrijk te accentueren wat je hebt.

Support magazine - oktober 2010

15


‘Dit jasje is zowel geschikt voor een feestelijk diner of voor een luxe zakenlunch. Je kunt het bijvoorbeeld combineren met een zwarte broek of rok. Door de glinstering in het jasje en door de kraag en de stof, trekt het jasje de aandacht. Dat is mooi als je bijvoorbeeld een beperking hebt aan je benen, daar wil je dan niet de nadruk op leggen.’

‘Dit zomerse jurkje is heerlijk voor de warme dagen. Door de soepele stof, valt het jurkje mooi, ook wanneer je zit.’

‘Een cape is lekker warm voor de koudere dagen en makkelijk over het hoofd aan te doen. In principe is de cape geschikt voor iedereen met een functiebeperking, omdat er geen mouwen aan zitten.’

en energie om alles op te laten meten. We nemen daar rustig alle tijd voor en ik bewaar alle maten. Daardoor is het vaak niet nodig om voor een volgend nieuw kledingstuk alles weer opnieuw te meten. Tenzij ze natuurlijk schommelen met hun gewicht, dan meten we opnieuw. Omdat ik het meten uitgebreid en zorgvuldig doe, blijkt bij het napassen dat alles meestal direct goed zit en dat ik niets meer hoef te verstellen.’

werkruimte en een kleine wachtruimte, waar ze ook enkele kledingstukken heeft uithangen. Het is haar wens om een atelier buiten de deur te hebben. ‘Ik zou graag een grote zaak willen, waar ik ook plek heb voor allerlei materialen, zodat ik die direct aan de klant kan laten zien. Helaas kost het heel veel geld om dat allemaal aan te schaffen, om maar niet over de kosten van het huren voor een grote ruimte te spreken. Voorlopig zit ik prima aan huis, met mijn beperking is dat ook wel een voordeel.’

>> Meten Nora krijgt allerlei klanten aan huis in haar atelier. ‘Ik werk vooral voor vrouwen, maar ik pas ook wel kleding voor enkele mannen aan. Ik heb klanten in een rolstoel of klanten met bijvoorbeeld een prothese of stoma.’ In principe komen klanten bij Nora, maar een enkele keer gaat zij naar de klant. ‘Ik heb bijvoorbeeld een klant die alleen maar op bed kan liggen, dan ga ik daar natuurlijk langs.’ Ze is heel nauwkeurig in het opmeten van maten. ‘Het kost mensen met een functiebeperking vaak aardig wat tijd

werk

Nora van Nora Aangepaste Kleding in Hengelo, maakt speciaal kleding voor mensen met een functiebeperking. Foto: Tjarco van der Kloet

16

Support magazine - oktober 2010

Toekomst Nora’s atelier aan huis bestaat uit een


Column eten t mett nita it Stamppot Nu het volop herfst is, mogen de stamppotjes weer op tafel worden gezet. Nita: ‘En stamppot is lekker makkelijk te maken, nooit erg duur, goed te bewaren en bijna iedereen vindt het lekker.’ Toch vinden veel mensen het maar niks: aardappels schillen, groente snijden, pureren... kan dat niet makkelijker? Nita: ‘Je kunt natuurlijk al voorgesneden groenten nemen, maar als je zelf kunt snijden zou ik dat altijd doen. Bij deze andijviestamppot ben ik tien minuutjes bezig geweest met snijden en schoonmaken, maar dan is je groente wel echt dagvers en het scheelt je een euro op een recept voor vier personen. Voor de puree zou je poeder kunnen nemen, maar dat verschil proef je direct. Een alternatief is dat je aardappels van de nieuwe oogst neemt. Die hoef je niet te schillen en dat scheelt je een hoop tijd. Voor het pureren heb je wel flink wat kracht nodig.’

Voor de Surinaamse Nita Bharos is koken, samen eten en gastvrijheid minstens zo belangrijk als een dak boven je hoofd. Acht jaar geleden liep ze door een hersenbloeding een halfzijdige verlamming op. Ondanks haar fysieke beperking vind je haar elke dag weer in de keuken.

‘Goed, het recept dan. Snijd een flinke krop andijvie in fijne reepjes, tenzij je een zakje groenten gebruikt. Zorg ervoor je dat je minstens een halve kilo andijvie hebt. Neem twee kilo nieuwe aardappels en was ze goed schoon. Verwijder pitten en andere plekjes. Snijd ze in stukken om ze sneller gaar te laten koken. Ik heb de Opperdoezers van de AH gebruikt en dat zijn echt heerlijke aardappeltjes hoor. Ondertussen snijd je een stuk of drie uien in ringen en zet je een koekepannetje op met tweehonderd gram spekreepjes. Goed bakken en als ze bijna klaar zijn gooi je de uien erbij. Pers twee teentjes knoflook en doe die bij het uienmengsel. Nog even lekker laten pruttelen en dan laten staan. Ondertussen zijn je aardappels waarschijnlijk gaar en kun je gaan pureren. Oh ja, het geeft niet als er nog wat stukjes aardappel heel blijven, want dat is alleen maar lekker. Giet niet al het kookvocht af, want dat maakt het pureren makkelijker. Als je het lekker wilt maken, vervang je het kookvocht door melk. Dan een klontje boter en flink wat zwarte peper erbij doen. Vervolgens kun je de gesneden andijvie er doorheen roeren. Als de stamppot te droog is, gewoon wat melk erbij, tot je tevreden bent.’ ‘Giet het bakvet van de spekjes weg, tenzij je een wat zwaardere maaltijd wilt hebben. In dat laatste geval zou ik geen boter door de puree doen. Dan wordt het wel erg vet. Gooi het mengsel door de puree en roer het goed door. Voeg vervolgens zo’n tweehonderd gram geraspte kaas toe aan de stamppot en roer ook dat weer goed door. Met de kaas en spekjes is je stamppot waarschijnlijk ook meteen zout genoeg, maar wel even proeven natuurlijk. Misschien nog een beetje extra peper erbij en dan smullen maar!’

Support magazine - oktober 2010

17


Net even

anders Driewielers waren tot voor kort in één oogopslag te onderscheiden van fietsen met twee wielen. En dat vindt lang niet iedereen prettig, want je wilt vaak juist niet opvallen met je handicap. Bij de gloednieuwe modellen van Huka moet je wel drie keer kijken voor je ziet dat het om

MOBILITEIT

een driewieler gaat.

18

‘Zeg nou zelf,’ vindt Eric van Olst, hoofd product management bij Huka, ‘je ziet zoveel mooie fietsen op straat in allerlei trends, soorten en maten. Waarom zou je dan van een driewieler een opvallend ander design maken? Handicaps leiden toch al vaak tot allerlei stigmatiserende gedachten, maar als je zo’n driewieler heel nadrukkelijk als driewieler vorm geeft, wordt dat gestigmatiseer er zeker niet minder op.’ En bij Huka kan men het weten: Huka levert namelijk al sinds halverwege de jaren tachtig, naast heel veel andere revalidatieproducten, driewielerfietsen. Daarbij ging ook Huka nog niet echt mee in allerlei modieuze verschijnselen. Eric: ‘Eind jaren tachtig werden de ATB-fietsen ineens populair. Je zag iedereen er op rijden, los van of ze een boodschapje dingen halen, of echt de paden af gingen. Wij hebben toen enkele kenmerken van die fietsen in onze driewielers verwerkt in de

Support magazine - oktober 2010

Huka AT-driewieler. Die fiets werd een succes, niet zozeer vanwege wat overeenkomsten met andere fietsen, maar omdat het een enorm degelijk en betrouwbaar ding was en daarnaast prefect aansloot op de behoeften van de gebruikers. De fietsen bleven jarenlang gelijk qua model en vormgeving. Hier verouderden de fietsen wat het uiterlijk betrof.’ Hip Er is echter heel wat veranderd in de branche, meent Eric: ‘Je ziet dat mensen meer met emotie producten kiezen dan vroeger. Toen moesten dingen vooral heel lang meegaan en hoe het er uitzag, ach, dat was minder belangrijk. Nu is het belangrijk dat producten hip zijn en dat ze uitstralen wat en wie je bent. Kijk maar naar telefoons, naar radio’s, naar auto’s. Niet voor niets zijn wagens als de Mini Cooper en de Fiat 500 mateloos

populair. Ze zijn retro, mooi en ze zeggen dat jij als bestuurder oog hebt voor stijl. Hetzelfde zie je bij fietsen. Je hebt ineens cruisers en transportfietsen, iets wat we nooit eerder zagen. Retro is het toverwoord. Je ziet weer leren handvaten, bagagerekjes, bloemetjesdessins in de fietstassen. Ook je fiets moet uitstralen dat jij oog hebt voor ontwerp en dat je graag mee wilt doen met de trends of je nu een beperking hebt of niet.’ ‘Waarom zou je dan nog driewielers bouwen die er compleet anders uitzien dan de fietsen die je in het straatbeeld tegenkomt?’ vervolgt Eric. ‘We hebben namelijk alle kennis in huis om een hippe driewieler te ontwerpen die minstens zo sterk en functioneel is als een traditioneel model. En het hoeft ook niet meer te kosten dan een fiets die minder hip is. Op deze manier geven wij de gebruiker de kans om gewoon te zijn, zelfs met een driewielfiets.’


Doodnormaal Het resultaat mag er zijn. Drie nieuwe fietsen staan trots te pronken in de showroom van Huka. Meteen in het oog springt het model Country met z’n crèmewitte lak met subtiele tekening op het frame, bruin leren zadel en dito handvaten en hippe, bijpasende fietstassen. Het is dat er twee achterwielen te zien zijn, maar als je vluchtig naar de fiets kijkt, zie je het nauwelijks. Hetzelfde geldt voor de Granny, een ogenschijnlijk doodnormale omafiets, maar dan met drie wielen. Eric: ‘Als je de schoolgaande jeugd bekijkt, zie je ze bijna allemaal op omafietsen rijden. Die zitten lekker, zijn hartstikke sterk en zien er altijd goed uit. Drie goede redenen om daar een driewieler van te maken. We hebben dus de uiterlijke kenmerken, zoals die boog in het frame en zo’n mooi zwart kettingkastje in een stevig ontwerp omgezet wat qua functiona-

liteit perfect aansluit op de behoeften van de gebruiker’. De derde fiets is duidelijk de sportiefste van het stel: Een fraai wit frame, met fel oranje accenten, een comfortabel vlinderstuur en een mooie transparante kettingkast. Eric: ‘Toerfietsen zijn enorm populair zowel bij de jeugd als de volwassenen en ouderen. Senioren die bang zijn om te vallen met een tweewieler, kiezen zonder bedenkingen nu graag een City driewieler omdat deze er absoluut niet meer ‘gehandicapt’ uitzien. Er zijn heel veel ouderen die nu een scootmobiel rijden die nog veel actiever hadden kunnen fietsen met een mooie driewielfiets. Ook omdat deze driewielfietsen met elektro-ondersteuning kunnen worden uitgerust.’ Made in Holland Voor alle Huka modellen geldt: een fiets is maatwerk. Eric: ‘We heb-

ben zoveel maten en opties dat we geen fietsen op voorraad maken. We werken volledig opdrachtgestuurd, dus dan weet je altijd zeker dat je de optimale fiets krijgt. Overigens kunnen we binnen vijf werkdagen een bestelde fiets bij de dealer afleveren, dus je hoeft nooit lang te wachten. We monteren die fietsen namelijk zelf in huis. Het overgrote deel van de onderdelen komt hier ook uit de buurt en dat werkt prettig. Als ik een andere bestickering, of een ander kleurtje wil, loop ik even naar de buren en regelen we het meteen. Huka is dus echt nog ‘Made in Holland’. Ook belangrijk is de persoonlijke benadering van Huka. Eric: ‘We doen zelf veel passingen, omdat we dan het contact met de eindgebruiker kunnen houden. We onderscheiden ons daarmee in de markt en dat is goed.’ www.huka.nl Support magazine - oktober 2010

19


ka

Hu

by

ka

Cit y

b Countr y

yH

u

Omdat je soms niet anders wilt zijn. by Huka

www.huka.nl

info@huka.nl

de nieuwe revolutie in zitsystemen

‘Iedereen heeft het recht zijn functiebeperking te compenseren met de meest innovatieve technologie’ Per Uddén

The Power of Mobility

www.permobil.com


‘Ik kan mijn dag indelen

zoals ik zelf wil’

Vrijheid en gewoon wonen, terwijl je een lichamelijke handicap hebt? Zelf bepalen wat je doet en wanneer? Dat kan met Fokus. Fokus verleent namelijk assistentie bij algemene dagelijkse levensverrichtingen (ADL) aan mensen met een lichamelijke handicap. Het bijzondere van Fokus is dat de cliënt bepaalt welke assistentie wordt verleend en wanneer en hoe dit gebeurt. ‘Fokus betekent voor mij vrijheid,’ zegt de 29-jarige Suzanne. ‘Dankzij Fokus kan ik het leven leiden dat ik graag wil. Ik kan opstaan wanneer ik wil, kan thuiskomen wanneer ik wil en ga zo maar door. En doordat ik gewoon tussen andere mensen in de buurt woon, heb ik geen stempel van gehandicapt. Fokus is voor mij de ideale manier om zo gewoon mogelijk te leven.’

Open dagen Tijdens de Week Chronisch Zieken laat Fokus iedereen graag kennismaken met het unieke Fokusconcept. Op dertien locaties wordt daarom een open dag georganiseerd. Iedereen is welkom! Het programma varieert per open dag. In de ADLeenheid is informatie beschikbaar en worden demonstraties gehouden, er kan een Fokuswoning worden bezichtigd en medewerkers en cliënten zijn paraat voor alle mogelijke vragen. Fokus organiseert de volgende open dagen Vrijdag 5 november 13.30 - 17.00 u Uden Veilingstraat

Veilingstraat 141, 5404 NZ

14.00 - 18.00 u Assen Troelstralaan

Mr. P.J. Troelstralaan 313, 9406 BC

15.00 - 18.00 u Amsterdam Gein

Weth.Ed Polakstraat 31, 1107 CV

Zaterdag 6 november 10.00 - 14.00 u IJsselstein IJsselveld-West Marinus Vermeerplein, 3402 HZ

Suzanne woont in een Fokuswoning in Amsterdam: ‘De zekerheid dat iemand mij kan helpen is belangrijk. In de woning zit een alarm-intercomsysteem waarmee ik de ADL-assistent kan oproepen. Die is binnen een paar minuten aanwezig of laat weten hoe lang ik moet wachten. Als er sprake is van een noodgeval is er sowieso binnen vijf minuten iemand bij me.’ Cliënten van Fokus kunnen 24 uur per dag assistentie inroepen bij algemene dagelijkse levensverrichtingen (ADL). Bijvoorbeeld bij lichamelijke verzorging, aan- en uitkleden, toiletgang, eenvoudige verpleegtechnische assistentie en hand- en spandiensten. Suzanne: ‘Ik roep de ADL-assistent op wanneer ik hulp nodig heb en geef vervolgens aanwijzingen over wat er moet gebeuren. Daardoor kan ik zelf mijn dag indelen zoals ik graag wil’.

11.00 - 15.00 u ‘s-Gravenzande Vreelande Gasthuislaan 19, 2694 BD Maandag 8 november 14.00 - 17.00 u Zaandam De Waaier

Jan Bonekampstraat 42, 1501 XW

Dinsdag 9 november 14.00 - 19.00 u Kerkrade Pieterstraat

Lindenlaan 44/A, 6463 GK

Woensdag 10 november 10.00 - 16.00 u Arnhem Kronenburg

Kronenburg-Promenade 50, 6831 EB

14.00 - 18.00 u Groningen Beijum

Atensheerd 88, 9737 TE

Donderdag 11 november 13.00 - 17.00 u Helmond Parc Viverre

De Wieken 6, 5707 CW

14.00 - 17.00 u Spijkenisse Zeeheldenbuurt M.A. de Ruyterstraat 29, 3201 CK

Meer informatie? Kijk dan op www.fokuswonen.nl of bel met het Servicepunt nieuwe cliënten: (050) 521 72 72.

Zaterdag 13 november 11.00 - 15.00 u Deventer Het Brunsvelt

Kranenburg 59, 7423 BH

13.00 - 17.00 u Roosendaal Oliemolen

Oliemolen 116, 4701 KM

Support magazine - oktober 2010

21


Gewichtlo

voor je arm Als je een spierziekte of een andere beperking hebt waardoor je niet meer in voldoende mate je handen en armen kunt gebruiken, word je behoorlijk beperkt in je functionaliteit. Door gebruik te maken van armondersteuning kun je ineens veel meer dan je denkt.

TECHNIEK

Veel mensen met een beperking zijn voor veel ADL-handelingen afhankelijk van assistentie of iemand anders, terwijl ze zelf de meeste handelingen zouden kunnen uitvoeren als ze net wat meer spierkracht in hun armen en handen zouden hebben. Zonde, want ze kunnen de beweging wel initiëren, maar niet meer uitvoeren. De spieren zijn namelijk te zwak om de zwaartekracht te overwinnen. Tenzij je die zwaartekracht weet uit te schakelen.

22

Ophaalbrug Dat je daarvoor op de maan moet zijn? Of onder water? Maar om nu voor elke ADL-handeling het zwembad in te springen of de spaceshuttle te lanceren, is ook weer zo wat. Gelukkig kan de zwaartekracht ook op een simpeler manier worden gecompenseerd. Peter Mastenbroek van Microgravity Products legt uit hoe:

Support magazine - oktober 2010

‘Als je goed kijkt naar een ophaalbrug zie je meestal dat de brug omhoog gehaald wordt doordat een enorm contragewicht naar beneden zakt. Je heft dan de zwaartekracht van het bruggedeelte eigenlijk op door een ander gewicht naar beneden te laten zakken. Zo zou je ook de zwaartekracht op je arm kunnen compenseren. Je hangt een gewicht, dat net zo zwaar is, via een katrolmechanisme aan een steun waar je arm in rust en dan zweeft je arm in de lucht.’ Dat is mooi, maar zo’n contragewicht is niet erg handig toch? ‘Klopt,’ zegt Peter, ‘en daarom maken we gebruik van veren. Die kun je veel compacter maken en zijn dus makkelijker in een kleine behuizing te verwerken. Vergelijk het maar met klokken. De oude klokken voor aan de muur werkten ook met contragewichten, maar in de polshorloges werden veren gebruikt.’ Omgekeerde fouten Het klinkt simpel, maar dat is het zeker niet. Om een mechanisme te maken dat goed functioneert moet alles kloppen. Peter: ‘We maken gebruik van lineaire veren. Die zorgen ervoor dat op elk punt van de veer en bij elke uitrekking de kracht op het object dat met de veer verbonden is, even groot is. Nu is een horloge een betrekkelijk eenvoudig mechaniek om te maken, omdat de beweging maar één kant op gaat. Een arm gaat echter alle kanten op en vooral het ellebooggewricht is een complex geval. Welk mechaniek je ook maakt: er zitten altijd fouten in. De truc die wij daarvoor hebben bedacht is om dezelfde fouten, maar

dan omgekeerd, in het mechaniek te brengen en het netto resultaat is dan een neutrale beweging. We noemen het mechaniek trouwens Microgravity, zoals in de naam van van ons bedrijf.’ Tandenpoetsen Een van de producten die uit is gerust met zo’n microgravity-systeem is de Armon Ayura. ‘De Ayura het resultaat van flink wat ontwikkeling’, legt Peter uit. ‘Ik heb een dochter die een spierziekte heeft en op het moment dat zij haar armen niet meer kon gebruiken gingen we op zoek naar een techniek om haar die functie weer te kunnen geven. Op de hulpmiddelenmarkt kon ik toen eigenlijk niks fatsoenlijks vinden en toen ben ik zelf maar gaan nadenken over een oplossing. Ik maakte destijds bureaustoelen waar een zwaartekrachtcompensatiesysteem in zat en het leek me wel wat om die techniek in een armondersteuning toe te passen.’ In 2006 wordt de eerste armondersteuning gebouwd en al snel volgen verbeteringen en extra modules. De Ayura is bijvoorbeeld uitgerust met een rem, waarmee de beweging van de arm in vier richtingen afzonderlijk kan worden geblokkeerd. Peter: ‘Mensen met een spierziekte hebben vaak moeite om het hoofd lang overeind te houden. Door de rem in de verticale beweging naar onder vast te zetten, kunnen ze met de kin even lekker op de hand leunen, zonder dat die wegschiet. Maar ook voor telefoneren, tandenpoetsen en opmaken is dat een handige functie.’


osheid

Een andere module is de tilt. ‘Daarmee kun je het zwaartepunt van de armondersteuning aanpassen. Als je de laatste tien centimeter van de beweging niet op eigen kracht kunt maken, verschuif je het zwaartepunt wat en dan schuift de armondersteuning vanzelf weer naar z’n balanspunt toe.’ Dat lijkt moeilijker dan het is, want het is een kwestie van een druk op de knop. De Ayura mag dan voor het grootste deel uit mechanische onderdelen bestaan, de aansturing geschiedt electronisch en dat is wel zo prettig.

‘Je kunt als optie zelfs een draadloze bedieningsunit kiezen,’ zegt Peter. ‘En we zijn bezig een ring te ontwikkelen die je om je vinger schuift, waarmee je nog makkelijker de Ayura kunt aansturen.’ Uitdrukken Annette heeft een spierziekte en zij dankt haar onafhankelijkheid aan de Ayura: ‘Zonder armondersteuning kan ik eigenlijk heel weinig zelf doen. Tanden poetsen, opmaken, eten, eigenlijk heel veel dingen waarbij ik mijn armen nodig heb, kan ik nu gewoon

weer zelf doen. Het feit dat ik daardoor zelfstandiger ben en minder hulp nodig heb is natuurlijk geweldig! Ik kan me ook voorstellen dat de aanschaf van zo’n apparaat voor de zorgverzekeraar snel is terugverdiend, want het scheelt heel veel hulpverlenersuren. Met de armondersteuning kan ik zelfs weer dansen, iets wat eerst niet kon. Met dans en theater kan ik mezelf uitdrukken en dat is net zo belangrijk als voor jezelf kunnen zorgen.’ www.armanproducts.com

Support magazine - oktober 2010

23


Met de vorige winter nog vers in het geheugen kan het geen kwaad om komende winter iets beter voorbereid op pad te gaan met de auto. Dat betekent dat je uitrusting goed in orde moet zijn, maar ook dat je kennis en kunde op peil dienen te zijn.

Veilig de winter door

mobiliteit

Het leek maar niet op te houden begin dit jaar. De eerste paar dagen sneeuw zijn leuk, maar na een week hebben we het wel weer gezien. Dit jaar kwam er maar geen einde aan en dat hebben we gemerkt op de weg: files alom.

24

Winteractie Zelfs de meest ‘nuchtere’ Nederlander die nooit meedoet aan ‘al die onzin’ begon zich serieus af te vragen of een setje winterbanden wellicht een goed idee zou zijn. Het resultaat: de banden waren niet aan te slepen. Met winterbanden alleen kom je er echter ook niet altijd, want voertuigbeheersing is minstens zo belangrijk. Want wat doe je als je auto niet meer doet wat jij wilt? Bever Auto-aanpassingen heeft al enige tijd een anti-slipcursus in het aanbod zitten, maar dit najaar doet het bedrijf er nog een schepje bovenop. Ans van den Broek van Bever legt uit: ‘Veiligheid is ontzettend belangrijk op de weg. Dat geldt natuurlijk altijd, maar als de weersomstandigheden slecht zijn, wordt het moeilijker om je veilig te ver-

Support magazine - oktober 2010

plaatsen over de weg. Voor aangepaste auto’s geldt precies hetzelfde als voor de andere auto’s. Ook die moeten zijn uitgerust met goede banden en de juiste vloeistoffen. We organiseren daarom op 1 en op 7 november een speciale winteractie voor berijders van aangepaste auto’s.’ Onder- en overstuur Op het Safety Experience Centre in Rosmalen krijgen de deelnemers een grondige anti-sliptraining waarin wordt geoefend met de auto onder gladde omstandigheden. Ans: ‘Deelnemers krijgen een rem- en uitwijkproef waarbij ze zelf kunnen ervaren hoe snel de remweg toeneemt bij hogere snelheden. Bovendien leren ze écht te remmen en gebruik te maken van het ABS van de auto. Daarnaast wordt er met onderstuur en overstuur geoefend op de cirkelbaan. Vooral onderstuur is met een voorwielaangedreven auto en een gladde bocht een zeer realistische situatie. Het nare is dat mensen een tamelijk tegennatuurlijke reactie moeten hebben om het onderstuur op

te vangen. Daarom is het goed om dat te trainen. Op de ijsbaan kunnen mensen tenslotte al het geleerde op een circuit in de praktijk brengen.’ Goodies Maar er is nog meer te doen en te krijgen: er worden gratis goodybags uitgedeeld met allerlei winterse benodigheden, zoals slotontdooier en ruitewisservloeistof. Een ruitenexpert controleert je auto ter plekke op sterretjes in de ruit en repareert die zo nodig waar je bij staat. Een bandenspecialist kijkt of je banden nog in goede conditie zijn en geeft advies over de eventuele aanschaf van winterbanden. Tenslotte krijg je een inlogcode voor infoplatform.nl, een site boordevol online trainingen, tests en tips voor de automobilist. De Winterspecial wordt georganiseerd op het terrein van het Safety Experience Centre in Rosmalen en kost 129 euro per persoon. Lezers van Support mogen de tweede persoon voor de helft van de prijs meenemen. Aanmelden doe je door een mail te sturen naar avdbroek@bevertmc.nl. Let op: vol is vol.


column marian plak l k De vlag uit Marian Plak is lerares Nederlands en moeder van drie kinderen. De jongste, Floris, heeft een zeldzame spierziekte. Desondanks leidt het gezin een zo normaal mogelijk leven. Marian schrijft over alledaagse en soms wat minder alledaagse onderwerpen daaruit.

Zaterdagochtend gaat de telefoon. Het is nog vroeg, misschien wel te vroeg voor een telefoontje, maar ik neem toch op. Mijn schoonzus en zwager bellen met de mededeling dat de oorzaak van het ontstaan van de spierziekte FSHD bekend is. Voorpaginanieuws op de site van het NRC. Ik zit meteen rechtop in bed. Mijn schoonzus leest het artikel voor. Het komt niet echt bij me binnen en zeg dat ik meteen ga kijken. Ja, ook op mijn eigen computerscherm verschijnt het berichtje. Ik spurt naar de brievenbus en ook in de krant lees ik het goede nieuws over de progressieve spierziekte van mijn zoon. De telefoontjes, mailtjes en krantenknipsel rollen in korte tijd bij ons binnen. Uren later begin ik me langzaam te realiseren wat dit bericht voor Floris kan betekenen. Ik begrijp en lees ook tussen de regels door dat er niet meteen een medicijn of therapie voor handen is, maar dat dit wel een begin is van een nieuwe fase. Floris is pas dertien en heeft dus de tijd. Sinds de diagnose werd gesteld, heb ik mezelf nooit toegestaan om te dromen over een kans op genezing. De wetenschap dat Floris deze spierziekte heeft en daar ook zijn hele leven mee zou moeten doen, was in mijn gedachten een voldongen feit. Daar zijn mijn man en ik naar Floris toe ook altijd eerlijk in geweest. ’Kan ik beter worden?’ ‘Nee Floris, helaas niet.’ Die middag ging ik met een kopje koffie even rustig in de tuin zitten. Voor het eerst gunde ik mezelf een moment van fantaseren over een gezonde zoon. Ooit overviel me tijdens een kerstgala op de school waar ik les geef, een steek van jaloezie toen ik twee achttienjarige examenleerlingen in smoking, dansend op de bar zag staan. De meest simpele dingen kwamen in me op: Floris die perfect gearticuleerd ‘Mama’ tegen me zou zeggen, wat ik uit zijn mond nooit duidelijk gehoord had, Floris op een gewone fiets naar het strand, Floris voetballend met andere jongens... Maar ook Floris weg van zijn veilige mytylschool, ineens naar een grote scholengemeenschap met duwende en trekkende leerlingen op de trap. Floris die ineens meer verplichtingen zou hebben en een enorme inhaalslag zou moeten maken in de wereld van de gezonde, vaak gehaaste en streberige medemens. Onvoorstelbaar veel tegenstrijdige gedachten dwarrelden door mijn hoofd die voelde als een rijpe tomaat waarin heel hard geknepen werd. Melancholische gevoelens en gevoelens van opluchting en blijdschap wisselden elkaar af. Floris merkte inmiddels wel dat er iets aan de hand was en dat het met hem te maken had. Ik liet hem eerst rustig alle krantenknipsels lezen. Floris was gematigd enthousiast en wist ook heel duidelijk met zijn gevoel geen raad. We raakten met elkaar in gesprek. Hij begreep heel goed dat we niet meteen een pil konden gaan halen, maar wilde toch wel heel graag zo snel mogelijk een afspraak met zijn behandelend arts om dit nieuws te bespreken. Ik adviseerde hem om op te schrijven wat hij wilde weten en wilde zeggen, zodat hij zelf het woord kon voeren. Laten we dit nieuws maar eens een paar dagen op ons in laten werken, spraken we uiteindelijk na een lange stilte af. Vragen? Mail Marian op marian.plak@planet.nl

Support magazine - oktober 2010

25


mind

26

Support magazine - oktober 2010


In Body & Mind laten de geportretteerden zichzelf zien. Tijdens een fotoshoot met fotografe Monique Velzeboer vertellen ze over hun leven, hun drijfveren en hun lichaam. Deze keer: “de op twee vierkante meter bezige bij� Astrid van der Helm.

Support magazine - oktober 2010

27


>>

Body Astrid komt zo´n kleine veertig jaar geleden - nog net niet voor de tap - ter wereld. ‘Mijn ouders zaten allebei in de horeca. Niet zo gek natuurlijk dat ik daar zelf ook in beland ben. Koken was mijn passie. Als chef-kok heb ik heel wat lekkere gerechten verzorgd in binnen- en buitenland. Ik werkte veel. Dit ging echter steeds moeilijker vanwege hevige pijnklachten. Het werd zelfs zo erg dat ik ´s avonds laat met de auto van het werk naar huis reed en me eigenlijk niets meer van die hele rit kon herinneren. Door de pijn in mijn benen kwam ik nauwelijks de auto uit en ik klom vervolgens op mijn kont de trap op. Dokters konden niets vinden. Ik kreeg van de huisarts het advies een goede psychiater te zoeken. ‘Niet zeiken, gewoon doorgaan,’ dacht ik. Om het toch iets rustiger aan te doen begon ik als regiomanager in de bedrijfscatering. Een jaar of elf geleden ben ik op mijn werk uitgegleden en kon ik vanwege scheurtjes in mijn ruggenwervel niet meer lopen. Ik had de week voor het ongeval mijn man Thom leren kennen. Ik ben meteen bij hem ingetrokken. In zijn flatje in Hoek van Holland kon ik ook geen kant op, maar we waren in ieder geval samen. Ik kwam bij een nieuwe huisarts die, gezien de klachten, dacht dat ik MS had. Hij stuurde me door naar een revalidatiearts in Delft, die de diagnose Elhers Danlos Syndroom - een bindweefselaandoening waardoor mijn gewrichten hypermobiel zijn - stelde. Ik heb een zeer progressieve vorm en inmiddels luidt de diagnose EDS Type 4, wat inhoud dat mijn vaten verslappen, waardoor grote problemen kunnen ontstaan bij bloedingen. Ook wordt, als gevolg van problemen aan mijn aorta, het bloed niet goed door mijn lijf gepompt. Hierdoor heb ik hartritmestoornissen en andere hartklachten opgelopen. Daarnaast word ik de laatste jaren geveld door hevige maag- en darmproblemen. Ik kon al niet meer koken, maar nu is - door de ziekte van Crohn - lekker eten ook niet meer mogelijk. Door de enorme pijn en vermoeidheid ben ik aan bed gekluisterd.’ Wat blijft er dan nog over om voor te leven?

Mind ‘Heel veel’, zegt Astrid met een grote lach, ‘maar dan wel vanuit mijn bed. Het is de kunst om te kijken naar je mogelijkheden. Zo heb ik jaren lang in de cliëntenraad van de WVG (voorloper op de WMO) gezeten. Daarnaast deed en doe ik nog steeds - ook al heb een jaar geleden officieel afscheid genomen - veel voor het Gehandicapten Platform. Ik klop

mezelf niet graag op de borst, maar we hebben al heel wat bereikt; zo is het vervoer op maat in Hoek van Holland goed geregeld en is het strand toegankelijk. Het voordeel is de korte lijntjes. Ik grap weleens: ‘Hier worden zaken geregeld op de vleeswarenafdeling van de supermarkt en bij de pizzeria.’ Is er een probleem dan weten we elkaar altijd te vinden. Eens in de zoveel tijd hebben we op het gebied van wonen, zorg, welzijn en veiligheid groot overleg. Wij van het platform, mensen van MEE, Humanitas, de ouderenvereniging, brandweer, politie en gemeente komen bij de woningbouwvereniging bijeen en bespreken wat er moet gebeuren. Ik vind het belangrijk om hier fysiek bij te zijn, maar helaas lukt dit niet altijd. Om toch aanwezig te kunnen zijn, heeft de woningbouwvereniging ervoor gezorgd dat ik via de digitale weg - MSN of Skype - mijn stem kan laten horen. Kleinere overleggen vinden altijd plaats bij mij thuis, rondom het bed. Iedereen kent hier de weg naar het koffiezetapparaat.’ Astrid kijkt met een warme blik naar Thom. Ze hebben laatst hun tienjarig huwelijk gevierd, in Amerika. ‘Het was nu of nooit! Ik ben blij dat we zijn gegaan, maar ik moet het nu wel bezuren. Gelukkig is Thom er altijd voor me. Daarnaast is Mellis mijn grote steun en toeverlaat. Vanaf het eerste moment dat ik Mellis zes jaar geleden zag, was ik verliefd. Het is onbeschrijfelijk hoeveel hij voor me betekent. Dit gun ik een ieder met een lichamelijke of psychische beperking. Daarom ben ik werkzaam bij Bulters + Mekke Hulphonden. Vanuit mijn bed verzorg ik de intakegesprekken, de contacten met ziektekostenverzekeraars en andere hulphondenorganisaties. Naast lezen en recensies schrijven behoren deze werkzaamheden toch wel tot mijn grootste passie. En mijn passie zorgt er weer voor dat ik iedere dag een doel voor ogen heb om na te streven.’ Tekst: Monique Wijnen Fotografie: Monique Velzeboer M.m.v. Handicare

Ook in Body & Mind? Stuur dan een brief of e-mail met je foto, naam, adres en telefoonnummer naar Support Body & Mind, postbus 160, 2290 AD Wateringen of naar joeri.van.der.kloet@lakerveld.nl. Deze rubriek is tot stand gekomen i.s.m. Handicare (voorheen movingpeople.net). Alle geportretteerden staan midden in het leven. Dat is precies wat Handicare met haar producten beoogt: maximale vrijheid en onafhankelijkheid. En omdat elk mens uniek is, gaat Handicare bij de ontwikkeling van haar mobiliteitsproducten uit van persoonlijke mogelijkheden en wensen. www.handicare.com

28

Support magazine - oktober 2010


[100% Rollator] 100% Vertrouwen 100% Veiligheid 100% Comfort 100% Zekerheid

Gemino 30, de 100% rollator van Handicare De Gemino 30 staat voor 100% vertrouwen, veiligheid, comfort en zekerheid. Deze lichtgewicht design rollator is makkelijk en veilig in gebruik door de een足 voudig in hoogte verstelbare duwhandvatten en het unieke vouwklik systeem. En eenmaal dichtgevouwen, neemt u hem gemakkelijk mee. Uiteraard rijdt de Gemino 30 bijzonder licht en is erg stabiel. Het brede zitvlak, een royale, makkelijk afneembare mand en de ge足 誰ntegreerde reflectoren zorgen ervoor dat de Gemino 30 de 100% rollator is!

www.handicare.com


Op 21 augustus werd er tijdens het tvprogramma ‘Cappies 2010’ een nieuwe kind-ambassadeur gekozen. Sander Smale mag komend jaar de belangen van kinderen met een beperking behartigen. Een nieuwe volwassen ambassadeur blijft echter uit. De reden?

maatschcappij

Het WK-voetbal.

30

Support magazine - oktober 2010

Tekst: Joeri van der Kloet


Ambassadeur:

wel een kleine, geen grote Voor wie het niet gezien heeft: bij de ‘Cappies’, een samenvoeging van de woorden ‘handicap’ en ‘capability’, worden kinderen met een beperking, maar met een bijzonder talent, aan het publiek gepresenteerd. Na een zenuwslopende stemming wordt er een winaar bekend gemaakt en die mag zich vervolgens een jaar lang ambassadeur noemen. Zingen En de winnaar is.... Sander Smale! Stralend neemt Sander de prijs in ontvangst, duidelijk verrast door zijn overwinning. Hij vertelt daarna enthousiast: ‘Er stonden wel zestig mensen achter de schermen en het was best spannend. Ik wist ook niet dat ik samen zou zingen met Thomas Berger, dus dat was echt een verassing.’ Voor Sander is zingen een van de leukste dingen die je kunt doen: ‘Ik ben gewoon thuis een beetje begonnen met zingen en nu zit ik een koor waarmee we ook optreden.’ Maar nog belangrijker is het dat hij nu kan laten zien dat mensen met een beperking helemaal niet zielig zijn. Sander: ‘Mensen denken nog wel eens dat je ook meteen dom bent als je niet kunt zien. Soms vragen mensen aan mijn vader of moeder of ik blind ben met zo’n heel stom stemmetje, terwijl ik er gewoon bij sta. Of soms doen mensen echt naar tegen je. Ik ben eens een keertje bekogeld geweest met zand door andere jongens. Je kunt dan maar het beste gewoon

doorlopen en doen alsof er niks aan de hand is.’ Maar wat denkt Sander de komende tijd te gaan doen als ambassadeur? ‘Natuurlijk zingen voor allerlei mensen en misschien wat dingen openen, maar ik wil ook echt dingen doen voor mensen met een handicap. Er zijn bijvoorbeeld nog veel te weinig ribbeltegels in Nederland, terwijl ik ze echt heel hard nodig heb om mijn weg te kunnen vinden. Misschien kan ik daar wel wat aan veranderen. Ook musea moeten toegankelijker en leuker worden voor mensen met een visuele beperking. Daar ga ik ook wat aan doen...’ Merkwaardig De volwassen variant van de ‘Cappies’, de ‘Cap-Awards’ bestaat al langer en bracht reeds vier ambassadeurs voort. Dit jaar bleef het echter angstvallig stil rondom de Cap-Awards. Heeft het ambassadeurschap z’n langste tijd gehad? Of heeft Lucille Werner het wel gezien met de CAP-Awards? Lucille is helaas te druk met opnames om commentaar te geven, maar de directeur van het Revalidatiefonds, Mechteld van den Beld, legt uit: ‘Het kwam dit jaar niet goed uit, want we zaten met het WK. Er was dus geen moment te plannen waarop er voldoende mensen zouden kijken.’ Dus door het WK, waarvan we al vier jaar weten dat het er aan zit te komen, is er nu geen ambassadeur? Is dat niet een beetje vreemd? Mechteld: ‘Van

tv-programmering heb ik geen verstand. Ik heb van Lucille begrepen dat het dit jaar niet kon, omdat de programma’s die in juli zouden worden uitgezonden, doorschoven naar de volgende maand. Lucille is overigens ook bezig met een Europese variant van de Cap-Awards. We moeten daar maar even geduldig op wachten.’ Maar is het niet enorm merkwaardig dat vier ex-ambassadeurs zich allemaal een jaar lang hebben ingezet voor mensen met een beperking om vervolgens voor een voetbaltoernooi te moeten wijken? Je zult je maar een jaar lang uit naam van het Revalidatiefonds in alle hoeken en gaten van Nederland lintjes hebben doorgeknipt, om vervolgens te moeten vaststellen dat je toch niet zó hard nodig bent... ‘Nou, nou, ze hebben echt wel meer gedaan dan dat hoor’, reageert Mechteld enigszins verontwaardigd. ‘Ze hebben overal en nergens deuren weten te openen die anders dicht waren gebleven.’ Maar hoe moet dat nu als er geen nieuwe ambassadeur komt? ‘We hebben met de oud-ambassadeurs afgesproken dat zij nog wat taken zullen uitvoeren’, weet Mechteld. Het had toch ook veel simpeler gekund? Gewoon een ambassadeur kiezen zonder die tv-uitzending, maar door een vacature uit te schrijven? ‘Ja, hadden we kunnen doen’, zegt Mechteld. ‘Maar we vonden die media-aandacht ook wel belangrijk.’ Support magazine - oktober 2010

31


Beugels

zonder boren Beugels zijn voor veel mensen met een beperking onmisbaar om uit bed, van de WC en uit bad te kunnen komen. Om te bepalen waar de beugels het beste geplaatst kunnen worden, krijg je vaak een tijdelijke mobiele beugel aan de muur. Die mobiele beugels blijken

WONEN

echter een uitkomst te zijn.

32

Support magazine - oktober 2010

Stel: je hebt een spierziekte en naast je bad is een beugel geplaatst. Na verloop van tijd kun je de arm waarmee je de beugel vasthield, niet meer gebruiken en moet de beugel verplaatst worden. Erg fijn is dat niet, want je ooit zo mooie badkamer wordt al snel een verzameling van boorgaten. Waarom heb je die mobiele beugel die met zuignappen aan de muur vast zat niet gewoon gehouden? ‘Precies op die manier is het gebruik van de mobiele beugels van Mobeli ontstaan’, zegt mede-directeur Frans Biemans van Almepro, de importeur van Mobeli-beugels. ‘In eerste instantie

werden die mobiele beugels gebruikt om te bepalen waar de vaste beugel zou moeten komen, maar mensen die een beperking hadden waarbij veranderingen optraden, hielden die mobiele beugel liever wat langer in huis. Dat was niet alleen prettig voor de mensen die gebruik maakten van de beugels, maar ook voor de woningbouw. Zij hoefden bij een eventuele verhuizing geen beugels te verwijderen, gaten dicht te kitten en weer nieuwe beugels te plaatsen. Nee, ze verplaatsten de mobiele beugels gewoon. En ook de aanpassers zelf hadden er profijt van, want de klanten konden zelf


de beugels verplaatsen, zonder dat er een monteur aan te pas hoefde te komen.’ Oplossing Inmiddels is de mobiele beugel razend populair, want niet alleen mensen met een beperking maken graag gebruik van de beugels, ook ouderen hebben de hulpmiddelen gevonden. ‘Zeker als het om een tijdelijke oplossing gaat, is een mobiele beugel een uitstekende oplossing’, vertelt Frans. Maar hoe werkt zo’n beugel nu? Is een zuignap sterk genoeg om je lichaamsgewicht te houden? ‘Zo’n beugel wordt voorzien van twee of vier zuignappen’, legt Frans uit. ‘Bij twee zuignappen is de trekkracht zo’n 75 kilo. Dat lijkt weinig, omdat de meeste mensen meer wegen, maar je gaat niet met je volle gewicht aan een beugel hangen. Meestal sta je met een been op de grond, of heb je contact met een andere beugel of oppervlakte. Inmiddels hebben allerlei consumentenorganisaties zich over die beugels gebogen en is de conclusie dat

die zuignappen sterk genoeg zijn. Bij een bad, of bij hele zware mensen kunnen we beugels van vier zuignappen voorzien. Als je uit bad komt heb je namelijk extra kracht nodig om de weerstand van het water te doorbreken. Met vier zuignappen kom je op 125 kilo en dat is echt meer dan genoeg.’ Voeg Om de zuignappen effectief te laten hechten is een gladde ondergrond vereist. ‘Het liefst hebben we tegels,’ zegt Frans, ‘maar een andere gladde ondergrond kan ook. Er zijn beugels die een verstelbare greep hebben, zodat je flexibel bent in waar je ze plaatst. Als je net met de zuignap uitkomt bij een voeg, kun je de greep niet plaatsen. Nu schuif je de greep iets uit, zodat de zuignap wel op een tegel kan worden geplaatst.’ De zuignappen zijn weliswaar enorm sterk, maar dienen wel om de zoveel tijd opnieuw te worden bevestigd. Frans: ‘Soms is dat eens in de paar maanden, soms moet het wat vaker. Dat hangt af

van je ondergrond. We hebben een serie handgrepen met een veiligheidsindicator. Die geeft precies aan wanneer de zuignap opnieuw moet worden bevestigd.’ Loze wandjes Er zijn echter nog meer toepassingen, want een mobiele beugel kun je gemakkelijk meenemen. Frank: ‘Als je op vakantie gaat, of ergens moet logeren, kun je gewoon een beugel meenemen. Aanpassingen in een hotel zijn lang niet altijd in orde en met een mobiele beugel weet je zeker dat je de juiste beugel op de juiste plek hebt zitten. We hebben ook klanten die de beugels plaatsen in hun camper of op hun boot. In die loze wandjes kun je doorgaans niks schroeven, maar een beugel met zuignappen werkt wel.’ Echt goedkoop zijn de beugels niet: de kleinste, niet verstelbare variant met twee zuignappen kost 95 euro, maar daar heb je wel een hoop gemak van. Meer info: www.mobeli.de Support magazine - oktober 2010

33


Meld je nu aan! en ontvang

Forum • Expertpanel • Vind oude vrienden

Gratis

een USB-stick met handige tips

Wél dwars niet lazy? SpinalNet.nl is dé website voor en door mensen met een dwarslaesie. Je vindt hier allerlei informatie over bijvoorbeeld aanpassingen in je woning, vakantie, werk en studie, kortom alles wat je tegenkomt in het dagelijks leven met een dwarslaesie. Vragen? mail: info@spinalnet.nl

WWW.SPINALNET.NL CAI1176_4_SpinalNetAdv_1/2Liggend 1

23-09-10 11:47

Onze veelzijdige trapliften zijn geschikt voor iedereen !

Waarom kiezen voor ThyssenKrupp? • meerdere verdiepingen overbruggen • ruimtebesparende verticale stop • trapleuning blijft zitten • plaatsing binnenzijde veiliger • parkeerbocht ‘om de hoek’ • subsidie via WMO / PGB mogelijk • 24/7 landelijk servicenetwerk • duurzame oplossingen • trapliftspecialist sinds 1957

Levant traplift

Swing traplift

Naam:....................................................................................... Adres:....................................................................................... PC + Plaats:................................................................................. Telefoon:.......................................................................................

rechte trappen - trappen met bochten - wenteltrappen 10_support-magazine_editie5_v2.indd 1

Stuur de bon in een ongefrankeerde envelop naar: ThyssenKrupp Monoliften BV - Antwoordnummer 170 - 2920 VB Krimpen ad IJssel

10supportmagazine5

Graag ontvang ik informatie over uw veelzijdige trapliften

ThyssenKrupp

Voor meer informatie bel gratis 0800-5003 of ga naar www.tkmonoliften.nl

27-9-2010 12:49:32


mens & auto

‘De Clio is nog steeds een

lekkere compacte auto’ Mariska Hulshof haalde vorige week haar nieuw aangepaste Renault Clio op en nu al heeft ze er vierhonderd kilometer mee gereden. Vanwaar die Ans van den Broek reislust? ‘Nou,’ lacht Mariska, ‘ik rijd van Bever: elke dag honderd kilometer enkele Ans: ‘Niet iedereen weet dat je reis naar mijn werk, dus dan tikt het ook een tweedehands auto mag behoorlijk aan.’ aanpassen. Als je er voor zorgt Mariska kocht haar Clio tweededat hij minstens zeven jaar meehands, maar met een lage kilomegaat, is het geen probleem.’ terstand. ‘Ik kan eens per zeven jaar nieuwe aanpassingen vergoed krijgen, dus ik wil zeker weten dat mijn auto zo lang meegaat’, legt ze uit. Voorheen reed Mariska in een Renault Twingo en dat beviel haar zo goed dat ze besloot om opnieuw een Renault te kopen. ‘Ik wilde wel een wat groter model, want ik maak toch heel wat kilometers. Een grotere auto is comfortabeler, veiliger, maar de Clio is nog steeds een lekker compacte auto. Omdat Mariska een spierziekte heeft, is de Clio

uitgerust met een aantal aanpassingen. ‘De rembekrachtiging is gemodificeerd zodat ik minder druk hoef te zetten om te remmen’, legt Mariska uit. ‘De auto is voorzien van een automaat, maar ik rem met mijn linkervoet. Daarom is er een remkantelsysteem aangebracht waardoor ik mijn voet op een voorgevormd pedaal kan zetten. Ik heb ook een zittingheffer in de auto, want ik kan niet zelfstandig opstaan. Met een afstandsbediening breng ik de stoel omhoog en dan kan ik me als het ware van de stoel laten glijden. Werkt perfect!’ Mariska gebruikt voor de langere afstanden een rolstoel en om haar auto te beschermen is de kofferbak uitgerust met een fraaie rubbermat. ‘Zo schuift de stoel niet heen en weer en blijft je auto gewoon netjes’, zegt Mariska. Mariska liet haar auto bij Bever aanpassen en niet zonder reden: ‘Het is mijn derde auto op rij die ik daar heb laten aanpassen en het bevalt me uitstekend. Ik ken de mensen in Andelst inmiddels, zij kennen mij en het zit lekker in de buurt. Het geeft me een prettig gevoel dat als er iets aan de hand is, ik snel geholpen kan worden.’ Foto: Bart van Vliet

Deze pagina wordt u aangeboden door Bever Autoaanpassingen

www.beverautoaanpassingen.nl Support magazine - oktober 2010

35


Vrienden

maken

Een bekend fenomeen: je verhuist en moet opnieuw beginnen met het opbouwen van een vriendenkring.

vakantie

Marjo Lelie liep daar een paar jaar

36

Support magazine - oktober 2010

geleden tegenaan en besloot mee te doen aan een ‘contact-campagne’ van het Rode Kruis. Het leidde tot de oprichting van ‘Leven en Lef’, een vriendengroep van mensen met en zonder lichamelijke beperking.


tijdens de eken bakken

Pannenko

vakantieweek

Het is een van de meest gehoorde argumenten om niet te verhuizen: je vrienden die ineens verder van je vandaan wonen. Doe je het toch, zul je in je nabije omgeving op zoek gaan naar nieuwe contacten en dat valt niet altijd mee. Marjo Lelie besloot om het anders te doen: ‘Ik belandde op de website “maak contact” van het Rode Kruis waar ze mensen zochten die contact wilden leggen met mensen die een beperking hadden om samen activiteiten te ondernemen. Het leek me leuk om eens te proberen en zodoende kwam ik in contact met verschillende mensen. Die actie van het Rode Kruis bracht me op het idee om zelf een groep mensen bij elkaar te brengen.’ Vilten Zo gezegd, zo gedaan. Marjo begon met een groepje gelijkgestemden de vriendenclub ‘Groupactive’. Het idee: vrienden maken door het hele land waarmee je twee keer per maand iets leuks onderneemt. En zo is het nog steeds. Marjo: ‘Die activiteiten kunnen echt van alles en nog wat zijn. We wandelen veel, doen andere actieve en sportieve dingen, maar ook allerlei culturele dingen. Belangrijk is dat je open moet staan voor activiteiten die je normaal misschien nooit zou doen. Zo gingen we een tijdje geleden met z’n allen vilten. Toevallig waren er alleen maar mannen van de partij, dus dat kon lastig worden. We gingen allemaal enthousiast aan de slag en al

ne.

in de Dordog

Na het roeien lekker zwe

mmen.

die kerels zaten heel fanatiek bloemen te vilten van wol. Als je per definitie dat soort dingen niet wilt doen, is ‘Leven en Lef’, want dat is onze nieuwe naam, niks voor jou.’ Betaalbaar De vriendengroep spreekt inmiddels regelmatig af. ‘We zien elkaar twee keer per maand bij een activiteit, meestal in het weekend, want we hebben allemaal gewoon een baan. Daarnaast gaan we één keer per drie maanden een weekend met z’n allen weg en eens per jaar gaan we een hele week met elkaar op pad’, vertelt Marjo. Klinkt duur, maar dat is het helemaal niet: ‘We zorgen ervoor dat de activiteiten zo goedkoop mogelijk zijn, want niet iedereen heeft het even breed en we willen de club ook toegankelijk houden. Die workshop vilten bijvoorbeeld, heb ik zelf gegeven, want dat is een hobby van me. Een van de leden bouwt modelvliegtuigjes en ook dat hebben we een keer met z’n allen gedaan. Culinaire dingen hoeven ook niet zo gek veel geld te kosten, want dat doen we bij iemand thuis en we houden de ingrediënten ook betaalbaar,’ zegt Marjo. Zo ook de weekendjes: ‘We huren onze huisjes zo goedkoop mogelijk en vaak kunnen we terecht in een clubhuis van Scouting. We zijn namelijk onderdeel van die organisatie, vooral om verzekerd te kunnen zijn als activiteitengroep. Als er dus een keer iets gebeurt, krijgen we geen gehannes over wiens verzekering moet worden ingezet.’ Overigens betekent de keuze voor

betaalbare accommodatie ook dat de aanpassingen er soms bij inschieten. Marjo: ‘Kijk, de lokatie moet toegankelijk zijn, maar dat betekent niet dat alles drempelvrij is en automatisch open en dicht gaat. Onze leden zijn avontuurlijk ingesteld en zijn prima in staat een hobbeltje te nemen. Vaak nemen we onze eigen drempelplaten mee, om zodoende een betaalbaar huisje toch toegankelijk te maken. Er moet natuurlijk geen trap in zo’n huisje zitten, maar als je een paar honderd euro kunt besparen door géén aangepast huisje te nemen, doen we dat, mits de situatie het toelaat. Wilko bijvoorbeeld, zit in een rolstoel en neemt z’n eigen douche- en toiletstoel mee. Zolang de douche dus breed genoeg is, kan hij daar gebruik van maken.’ En als we het toch over douchen hebben, hoe zit het eigenlijk met de ADLhandelingen? Marjo: ‘Voorwaarde is dat je zelfstandig bent, dus zonder hulp van de anderen jezelf kunt verzorgen en verplaatsen. In de praktijk gaan we daar vrij pragmatisch mee om. Als we ergens komen waar een trap is en we per se omhoog of omlaag moeten, sjouwen onze sterke mannen de andere groepsleden mee, maar als je te zwaar bent om getild te worden, kan dat niet. Het kan ook zijn dat je niet ADL-zelfstandig bent en een hulp meeneemt, of ter plaatse regelt. Ook dat kan, maar dan moet het niet zijn dat een hulpverlener ook de hele tijd aanschuift bij de activiteiten, terwijl hij of zij daar eigenlijk geen zin in heeft.’ >> Support magazine - oktober 2010

37


>>

vakantie

Helemaal boven: Bloemen vilten van wol met de viltworkshop. Boven: Mannen met maskers, van chocolade. Onder: Samenwerking: een paar handige mannen maakten dit MDF-stoeltje om Wilco mee te kunnen nemen in de roeiboot.

38

Support magazine - oktober 2010

Kennismaking Een van de belangrijkste dingen van ‘Leven en Lef’ is dat het karakter van een vriendengroep behouden blijft. Marjo: ‘We hebben ook wel leden gehad die dachten dat we een soort activiteitenbureau waren. Dat is dus echt niet de bedoeling. Als lid doe je en denk je mee over de activiteiten en help je daarna ook gewoon met opruimen. Je kunt niet alleen maar consumeren, maar je moet ook echt iets bijdragen in de groep. In het dagelijks leven ben ik activiteitentherapeut bij een revalidatiecentrum en dat is goed om als achtergrond te hebben, maar onze ontmoetingen moeten echt leuk zijn, en niet voelen als een tweede baan.’ Het aantal leden schommelt wat en hangt nu al een tijdje rond de vijf mensen, die inmiddels een soort vaste kern vormen. Is het niet moeilijk om als nieuweling geaccepteerd te worden door die groep? ‘Dat valt mee hoor’, zegt Marjo. ‘Iedereen binnen de groep is lid om nieuwe mensen te leren kennen en heeft dus interesse in jou als nieuw lid. Wel houden we een vrijblijvende kennismakingsperiode van drie maanden aan, waarin beide partijen de kans krijgen om te kijken of de

‘click’ groot genoeg is om door te gaan. In die kennismakingsperiode betaal je ook nog geen contributie - 45 euro per jaar - en hoef je alleen bij te dragen aan de kosten van de afzonderlijke activiteiten. Toevallig zijn er vorige week net weer drie nieuwe potentiële leden bijgekomen. Daarmee beginnen we nu dus de kennismakingsperiode.’ Reden nog excuus Wat ooit begon als een initiatief om mensen met en zonder beperking met elkaar in contact te brengen is nu niet eens meer een issue. Marjo: ‘Het gaat er bij ons simpelweg om dat we plezier maken met z’n allen. Als je dat ziet zitten en je kunt je vinden in onze ideeën, ben je welkom. Je eventuele beperking is geen reden, maar ook geen excuus om wel of niet lid te worden. Er is ook geen hoger doel of reïntegratie-filosofie, nee, we maken gewoon lol. We zien de beperking na een tijdje niet eens meer.’ Meer info: www.levenenlef.nl Foto’s: Leven en Lef


Salsa M Optimale Indoor manoeuvreerbaarheid met uitstekende Outdoor prestaties Met de Midwielaandrijf-technologie heeft de Salsa M een uiterst compacte draaicirkel voor optimale wendbaarheid binnenshuis. De geringe breedte zorgt ervoor dat je eenvoudig door deuropeningen kunt rijden en makkelijk toegang hebt tot kleine ruimtes. De door Quickie gepatenteerde all-wheel ophanging en anti-pitch technologie zorgen voor uitstekende comfort, stabiliteit en dat je veilig obstakels kunt nemen bij buitenshuis gebruik.

www.quickiepower.com


Licht en

bruikbaar Een lichte rolstoel bouwen is één ding, maar een lichte rolstoel ontwerpen die ook nog eens tegen de mishandelingen van het dagelijks gebruik bestand is, dat is een heel ander verhaal. Het is Küschall weer gelukt met de KSL. Tenminste, dat vindt tennisser

techniek

Maikel Scheffers.

40

Support magazine - oktober 2010


Het gaat misschien wat ver om Rainer Küschall de uitvinder van de actieve rolstoel te noemen, maar toch heeft hij een flinke vinger in die pap gehad. Voor wie het nog niet weet: Rainer Küschall brak zijn nek door een duik in een zwembad toen hij zestien jaar oud was. Hij revalideerde en vond de rolstoelen die beschikbaar waren veel te zwaar en onhandig. Hij besloot daarom om zelf een stoel te bouwen. Enkele jaren later waren zijn stoelen niet aan te slepen, verhuisde hij zijn productie naar een grote fabriek en nog wat later kon je ook in Amerika zijn stoelen kopen. Inmiddels is Küschall onderdeel van Invacare en Rainer ontwerpt nog steeds actieve rolstoelen. Rigide De Küschall Super Light (KSL) is een van de lichtste stoelen op de markt, ook al lijkt dat in eerste instantie niet zo door het genoemde gewicht van 6,7 kilo. Productmanager Julie Ott van Küschall: ‘Veel fabrikanten wegen alleen het frame zonder remmen en wielen en nemen dan ook nog eens de smalste afmetingen. Dat levert natuurlijk geen betrouwbaar vergelijkingsmateriaal op. Wij wegen de gemiddelde maat van de KSL, rusten hem uit met de standaard wielen, remmen en bekleding. Laten we de wielen er af, komen we aan 4,5 kilo.’ Gewicht is belangrijk, maar rijeigenschappen zijn minstens even

belangrijk. Julie: ‘De KSL is enorm rigide doordat in de constructie zo weinig mogelijk gebruik is gemaakt van geschroefde verbindingen. Lasnaden zijn steviger en leveren bovendien minder gewicht op. Het gebruikte aluminium is ook enorm stijf en van een hoge kwaliteit. De buizen kunnen daardoor dunner zijn dan normaal en ook dat bespaart weer gewicht. Voor het maken van de camberbar is gebruik gemaakt van carbon, uiteraard ook weer van de hoogst mogelijke kwaliteit.’ Zoals bij alle handbewogen rolstoelen van Küschall heeft Rainer een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van de KSL. Julie: ‘Het minimal frame design kun je ook in de KSL weer terugzien. Minimalisme als het om design gaat, maar wel met maximale prestaties. Rainer probeert alle ontwerpen zelf uit en houdt alle technische aspecten zeer goed in de gaten.’ Details Maikel Scheffers rijdt inmiddels een half jaar rond in de KSL. Hij is er tevreden mee en dat zegt wat, want rolstoelen krijgen het bij hem flink voor de kiezen. Maikel: ‘Ik doe niet moeilijk over een stoepje. Daar ga ik gewoon op en ook weer af. Als een stoel daar niet tegen kan of heel bibberig wordt, krijg je mij niet enthousiast.’ Aan de andere kant is het gewicht wel een belangrijk punt. ‘Je gebruikt

de hele dag je armen en de belasting daarvan is al aan de hoge kant. Als je dan je armen, schouders en polsen wat kunt ontlasten, is dat mooi meegenomen. Vooral bij het in- en uitstappen van de auto is het prettig dat de KSL zo licht is. Ik trek de stoel namelijk over m’n schoot de auto in en dan voel je elke kilo wel degelijk. Vergeleken met m’n vorige stoel ben ik er drie kilo op vooruit gegaan en dat is best de moeite. Met het aanzetten bijvoorbeeld moest ik in het begin echt even wennen. Je rolt harder bij dezelfde kracht en dat betekent krachtbesparing, maar ook even aanpassen.’ Ook over de ‘looks’ is Maikel te spreken: ‘Hij ziet er mooi strak uit en heeft fraaie details. Kijk, hier zie je het logo van Küschall in het frame verwerkt en hier op dit dopje kun je ook het logo zien. Vrijwel alle andere rolstoelbouwers stoppen daar een zwart plastic dopje op, maar bij Küschall is het net even anders. Volgens mij ligt dat aan Rainers fascinatie voor de autosport. Daar kijken ze ook op een heel ander niveau naar producten.’

De KSL is sinds begin 2010 verkrijgbaar, heeft als optie een vouwbare rugleuning en wordt vanaf begin 2011 in twee extra zitdieptes geleverd. Meer info: www.invacare.nl

Support magazine - oktober 2010

41


WK Zwemm Toernooien voor sporters met een beperking worden nogal eens slecht bezocht en blinken ook niet altijd uit in organisatorische prestaties. Zo niet het WK zwemmen dat in augustus in Eindhoven werd georganiseerd. Strakke organisatie, voldoende belangstelling en veel medailles.

Waar je doorgaans als enige met een camera langs de zijlijn staat, moet je bij het WK zwemmen van te voren accrediteren, aangeven wat je komt doen en in de korte tijd dat we in de speciaal voor fotografen bestemde bak staan, worden twee mensen vriendelijk doch dringend verzocht de bak te verlaten, omdat ze wel een perskaart hebben, maar geen foto-hesje dragen. Voor de bezoekers geldt hetzelfde. Meestal krijg je de sporthal niet eens voor de helft vol als je de kaarten gratis uitdeelt, maar hier in Eindhoven zijn verschillende wedstrijden uitverkocht. Volle tribunes dus, tientallen vrijwilligers overal en nergens, een studio op lokatie van de BBC, een planning van minuut tot minuut - die ook nog eens klopt als een bus - en zo kunnen we nog wel even doorgaan.

SPORT

Traantje De sfeer is uitgelaten. Toeschouwers juichen als hun favoriet aan de rand

42

Support magazine - oktober 2010

van het zwembad verschijnt en kijken gespannen naar het levensgrote scherm als de race is begonnen. Is de wedstrijd gestreden, staan, of zitten de volgende kandidaten alweer klaar om de volgende race te beginnen. Als toeschouwer zie je nergens zoveel sport per uur als hier. Als een serie wedstrijden is afgerond, vindt direct de prijsuitreiking plaats en ook hier waan je je op de olympische spelen. Een podium, vlaggen van de winnaars die omhoog worden gehesen, het volkslied, een close-up van de winnaar die natuurlijk net een traantje weg pinkt op het grote scherm en daarna een fotomoment voor de pers. Niels Cannegieter is Communicatiemanager voor de stichting WK-zwemmen 2010: ‘Het WK zwemmen is inmiddels uitgeroepen tot het beste WK-Zwemmen ooit door de bezoekers en sporters en dat is natuurlijk hartstikke goed nieuws. Zwemmen is een aantrekkelijke sport en met deze organisatie hebben we daar


men ook echt wat van weten te maken. Zo ontvingen we 6500 bezoekers in 7 dagen, waarvan een aanzienlijk deel hun kaartje moest kopen en geen familie of vrienden onder de sporters had.’ ‘Ook de media was goed vertegenwoordigd bij dit evenement, vervolgt Niels. ‘Wij deden zelf de productie van beeld en geluid en op verschillende media was dit goed te volgen. Zo waren we te zien bij het jeugdjournaal, op omroep Brabant, Goed TV, RTL Boulevard, SBS Shownieuws en verschillende buitenlandse media. Alleen de NOS ontbrak helaas. Via via hoorde ik dat ze er achteraf spijt van hebben, gezien de enorme belangstelling van andere media.’ classificatie De zwemsport voor mensen met een beperking zit duidelijk in de lift. Niet alleen vanwege het organisatorische succes van dit evenement, maar ook om de medailles die de Nederlandse sporters

2010 wisten binnen te halen. Twee gouden medailles, vijf zilveren en vier bronzen exemplaren is het resultaat. En dat is meer dan verwacht. Twee jaar geleden werden namelijk nog twee medailles minder gehaald. Een van die medaillewinnaars is Michael Schoenmaker, ook wel bekend als ‘Schumi’ vanwege de gelijkenis van naam met coureur Michael Schumacher. Hij heeft een goed toernooi achter de rug met een vierde plaats op de 50 meter schoolslag, een vijfde plaats op de 100 meter vrije slag en een vijfde plaats op de 200 meter vrije slag. Of hij daar tevreden mee is? ‘Zeker wel’, zegt de 27 jarige zwemmer. ‘Ik heb de afgelopen jaren hard getraind en blijkbaar dus met succes. Ik ben al wel een jaar of twaalf aan het zwemmen, maar pas sinds 2007 ben ik er echt heel serieus mee bezig. Ik train nu zo’n vijftien uur in de week en doe veel mee aan wedstrijden. Die ervaring maakt dat je

meer vertrouwen krijgt in je training en daardoor zwem ik minder gespannen. Dat het WK nu in Nederland werd gehouden is natuurlijk prachtig, want daardoor konden veel meer mensen in mijn familie en vriendenkring van de partij zijn.’ Michael liep hersenletsel op bij de geboorte en hield er spasticiteit en scoliose aan over. Als jonge knul was hij altijd al geïnteresseerd in sport en toen zijn behandelend arts hem adviseerde te gaan zwemmen, had hij weinig nodig om enthousiast te worden. Michael zwemt de schoolslag in klasse SB3, een aanduiding die de ernst van zijn functiebeperking aangeeft. Hoe hoger het getal, hoe zwaarder de beperking. De schaal start bij SB1 en eindigt bij SB10. In andere zwemwijzen gelden weer andere classificaties en daarnaast is er een aparte classificatie voor zwemmers met een visuele beperking. Ook Michael is enthousiast over het WK: ‘Dit is echt een van de beste toernooien die ik ooit gezwommen heb!’

Support magazine - oktober 2010

43


Paravan® ZOETERMEER - HALFWEG - EINDHOVEN - HOOGEVEEN - SITTARD - BRUGGE (BE)

Aangepast sanitair

De nieuwe norm in mobiliteit

Pronk ergo levert en installeert producten voor mensen met een functiebeperking met als doel: langer zelfstandig thuis kunnen functioneren. Mensen met functiebeperkingen aan armen en / of schouders kunnen problemen ondervinden bij het zichzelf reinigen na de toiletgang. Dit geldt vaak ook voor mensen met een chronische ontsteking in schaam- en anusstreek, darmaandoeningen en vrouwen in de kraamtijd. Met de douche-/föhncombinaties van Pronk ergo behoort dat tot het verleden. Dit product reinigt en verzorgt de gebruiker na ieder toiletbezoek met warm water, waarna (automatisch) de droogfunctie in werking wordt gesteld (föhn). Dit betekent meer privacy, een grotere zelfstandigheid en een verbeterde hygiëne voor de gebruiker en een verlichting van de taken voor de verzorging. Deze douche-/föhninstallatie kan met een afstandsbediening uitgevoerd worden en is op bijna elke toiletpot te monteren.

B&S biedt een compleet pakket aan diensten en producten op het gebied van mobiliteit bij lichamelijke beperkingen. Van wandelstok tot complete auto-aanpassing, u vindt er alles over op onze nieuwe website:

Onze gespecialiseerde adviseurs vertellen u graag vrijblijvend alles over de mogelijkheden. Showroom bezoek alleen op afspraak.

telefoon 079-361 13 40

onbeperkt in beweging.nl

www.pronkergo.nl Zelfstandiger in beweging!

Informatie over 10_supportmagazine_ed05.indd 1 hulpmiddelen vrij toegankelijk op het

internet

telefoon: 0031 (0)229 285010 - e-mail: info@onbeperktinbeweging.nl

Bedoeld voor gebruikers en 21-9-2010 14:44:09 Paravan_buiten_90x132.indd 1 zorgverleners .

Meer informatie specifiek voor dwarslaesie? 24-08-2010

* Productinformatie * Wie doet wat * Wet- en regelgeving * Classificaties * Nieuws * Jurisprudentie en naslagwerken (abonnees)

www.handy-wijzer.nl

www.handy-wijzer.be

Lees behalve Support Magazine ook De Ketting. Kijk op: www.dwarslaesie.nl of vraag een proefnummer: Dwarslaesie Organisatie Nederland Postbus 6124 9702 HC Groningen 0900-2021229 Dwarslaesie Organisatie Nederland is de Nederlandse organisatie van mensen met een dwarslaesie. Binnen deze organisatie helpen mensen met een dwarslaesie elkaar bij alle voorkomende problemen.

Kijk ook eens op www.supportmagazine.nl

12:27:25


Nieuws NuDrive Onderzoek heeft aangetoond aan dat langdurig rolstoelgebruik leidt tot slijtage en blessures aan het schoudergewricht. Meditas introduceert de NuDrive. Dit aandrijfsysteem zorgt voor een minder belastende houding en vraagt tot 40% minder kracht bij het voortbewegen. Het voorkomt lichamelijke problemen en vergroot de mobiliteit en zelfredzaamheid van rolstoelgebruikers, waardoor de zorgverleners worden ontlast. Het gepatenteerde NuDrive-aandrijfsysteem is ontwikkeld door de Brit Robert Orford in samenwerking met het Royal National Orthopaedic Hospital in Groot Brittannië. Het ontwerp won al verschillende prijzen, zoals de Audi Young Designer of the Year Award en de BHTA Independent Living Design Award. Het systeem werd eind 2008 in Groot Brittannië geïntroduceerd en werd daar zeer positief ontvangen. Exclusief importeur voor Nederland is de firma Meditas BV.

De Lagooni Extra In de praktijk blijkt dat er nauwelijks douche-toiletrolstoelen zijn, die kunnen worden gebruikt door zwaardere mensen. Aangezien Lagooni zich specialiseert in maatwerk douche-toiletrolstoelen, hoort dit dan ook vanzelfsprekend in haar assortiment thuis. Zodoende is de Lagooni extra ontwikkeld. De Lagooni extra heeft exact dezelfde hoogte- en ruginstelmogelijkheden als de Lagooni life en kan eenvoudig meegenomen worden op vakantie. Het frame is breder en steviger, maar de Lagooni extra kan toch nog steeds door een ‘gewone’ deur. Specifieke individuele aanpassingen kunnen, net als bij de andere Lagooni modellen ook op de Lagooni extra worden toegepast. Voor meer informatie: 0174-281551 of info@lagooni.com, www.lagooni.com

B&S nu ook in Amersfoort B&S opende onlangs in Amersfoort een nieuwe vestiging aan de Xenonweg op nummer 7. De showroom en werkplaats zijn inmiddels volledig ingericht en het personeel is er klaar voor om je op het gebied van autoaanpassing en revalidatietechniek van dienst te zijn. Ook ben je voor het huren en kopen van aangepaste auto’s en voor het nemen van aangepaste rijlessen in AmersMeer handige foort van harte welkom. producten vindt u op Meer informatie? 033-7440220 of www.handy-wijzer.nl www.onbeperktinbeweging.nl

Evenement Zandvoort Drugs in rolstoel Op het vliegveld van Tokio is een man opgepakt die drugs smokkelde in zijn rolstoel. Het spul zat verstopt in het kussen waar de 47-jarige man op zat. Het is niet duidelijk om welke drugs het ging. De man wordt sinds zijn arrestatie vastgehouden. Hij was in Hongkong op het vliegtuig gestapt. De douane zegt dat de man misbruik probeerde te maken van de manier waarop medewerkers met gehandicapten omgaan. Of de drugssmokkelaar ook echt een handicap heeft, is niet duidelijk.

Op 24 september mochten enkele gelukkige berijders van aangepaste auto’s hun eigen bolides op het circuit van Zandvoort uitproberen. Ter gelegenheid van het dertig jarig bestaan van een Noorse coureursclub voor aangepaste auto’s werd voor één keer de slagboom geopend en konden de automobilisten achter een Ferrari pacecar over het circuit scheuren. ‘Het was echt geweldig om tussen de snelle bolides met onze eigen wagens te rijden,’ vertelt Ifor enthousiast. ‘Echt een super-ervaring!’

Foto’s: RvdHfoto.nl


gezondheid

Seksualiteit deel 3:

46

Support magazine - oktober 2010


Wie kan helpen? In eerdere nummers van Support Magazine heb je meer kunnen lezen over seksualiteit. Daarbij kwam onder andere het bespreekbaar maken met je partner of een ander persoon die dicht bij je staat aan bod. In dit artikel kun je lezen waar je met je vragen terecht kunt als je er zelf niet uitkomt.

Seksualiteit is binnen onze samenleving één van de moeilijkste onderwerpen om over te praten. Op de een of andere manier lijkt het ‘not done’ te zijn om vragen te stellen of problemen op dit vlak te bespreken. Vaak schaam je je om over het onderwerp te beginnen en dus houd je eventuele problemen voor je. Hierdoor lijkt het alsof er niets aan de hand is, terwijl je wel degelijk problemen kunt hebben met seksualiteit. Het is een goed idee om problemen met seks eerst met je partner te bespreken, of - wanneer je die niet hebt - met een persoon die je vertrouwt. Hoe je dat het beste aanpakt kon je lezen in het tweede deel over seksualiteit in Support Magazine 1 van dit jaar. Als je er met je partner of vertrouwenspersoon niet uitkomt, is het misschien een goed idee om een professional in te schakelen. Maar hoe doe je dat precies en bij wie moet je zijn? Drempel Tot een jaar of vijftien geleden was seksualiteit niet iets wat je zomaar met een hulpverlener besprak, of het moest een seksuoloog zijn. Er is echter flink wat veranderd in de hulpverlening. Men erkent inmiddels dat seksualiteit een aspect is dat ook in de revalidatie niet

te verwaarlozen valt. Door hulpverleners - in de breedste zin van het woord - trainingen en cursussen aan te bieden wordt enerzijds de kennis over seksualiteit bij een functiebeperking vergroot en anderzijds de drempel weggenomen om te praten over dit onderwerp. Ook voor een hulpverlener geldt, net als voor vele andere mensen, dat het lastig kan zijn om over seksualiteit te praten. De ene hulpverlener zal er makkelijker over praten dan de ander en bovendien geldt: hulpverleners die vooral op het sociale vlak werken, zullen er doorgaans makkelijker met je over kunnen praten. Als de hulpverlener toch niet zelf het onderwerp ter sprake brengt en je er toch graag over wilt praten, kun je met onderstaande vragen het ijs breken. • “U vindt het vast niet erg als ik iets over seks vraag?” • “Wat denkt u. Zal ik mijn vragen over seksualiteit bij u neerleggen? Of heeft u goed contact met een seksuoloog?” • “Ik denk dat het noch voor mij, noch voor u gemakkelijk is om over seks te praten, maar toch zou ik het er nu graag over willen hebben” • “Voorlopig hoef ik nog geen oplossingen voor mijn seksuele probleem. Maar ik zou al wel graag antwoord wil-

len op de vragen die me bezighouden” • “Zoals ik om me heen hoor, hebben veel mensen seksuele problemen na een ongeval. Waarom vraagt u daar nooit naar bij mij?” Welke professional In feite zou je bij een iedere hulpverlener je vraag neer moeten kunnen leggen. Het meest voor de hand liggend is om jouw of jullie situatie te bespreken met een hulpverlener die je al kent en waar je een (goede) band mee hebt, bijvoorbeeld een behandelend arts. Maar dit kan juist ook een drempel zijn; soms praat je over seks makkelijk met iemand die je nog helemaal niet kent. Hieronder volgt een aantal disciplines waartoe je je zou kunnen wenden. Tevens hebben we een aantal mensen gevraagd naar wat zij, binnen hun vak, voor je kunnen betekenen. De huisarts De huisarts is je eerste aanspreekpunt als je niet verblijft in een revalidatiecentrum. Hij of zij is dus degene die moet bepalen hoe je probleem het beste opgelost kan worden. ‘Als het probleem complex is, schakel ik de hulp in van een seksuoloog en revalidatie-arts’, legt een huisarts uit. ‘Voor wat eenvou- >> Support magazine - oktober 2010

47


gezondheid

>>

48

diger problemen kan ik op twee manieren helpen: met medicatie en met gesprekken. Vaak kun je met een aantal korte gesprekken al heel wat betekenen en bovendien kan ik vaak al vaststellen of het probleem een echte lichamelijke oorzaak heeft, of dat er iets tussen de oren zit. In het laatste geval kan dat een enorme geruststelling voor de hulpvrager zijn. Seksualiteit is een onderdeel van het huisartsenprogramma, maar het houdt niet over. De ene huisarts zal je beter kunnen helpen dan de ander, dus als je het gevoel hebt dat je niet verder komt, kun je rustig om een doorverwijzing naar de seksuoloog vragen.’ De revalidatiearts De revalidatiearts behandelt breed. Hij / zij werkt bija altijd samen met een team van professionals zoals een seksuoloog, fysiotherapeut, psycholoog en andere hulpverleners. Wat hem vaak onderscheidt van andere hulpverleners is de mogelijkheid om medicijnen voor te schrijven.

Support magazine - oktober 2010

‘Bij ons komt seksualiteit aan bod vanuit de hulpverlener’, vertelt een revalidatiearts desgevraagd. ‘In de anamnese heeft seksualiteit gewoon een plaats gekregen, net als alle andere te behandelen onderwerpen. Uiteraard laat ik van het individu afhangen hoe ver we op het onderwerp ingaan. Sommige mensen hebben er niet zo’n behoefte aan, of hebben echt geen seksuele problemen. Dan kunnen we het kort houden. Het opnemen in de anamnese is het resultaat van een verandering binnen de revalidatie. Hulpverleners worden nu echt opgeleid om kennis te hebben van seksualiteit en om het onderwerp bespreekbaar te maken.’ De specialistisch verpleegkundige De verpleegkundige kom je binnen een revalidatiecentrum elke dag tegen en daarom is deze persoon misschien bij uitstek geschikt om seksuele problemen mee te bespreken. Je ziet de verpleegkundige echter meestal in een ruimte

waarin ook andere mensen verblijven en dat is misschien niet zo’n goed moment om het er over te hebben. Natuurlijk kun je even vragen om een gesprek onder vier ogen, want ook de verpleegkundige heeft voldoende kennis in huis om je te helpen met vraagstukken over seksualiteit. Hij of zij weet ook goed wie je eventueel verder zou kunnen helpen. De verpleegkundige heb je ook nodig als je een uurtje samen met je partner wilt kunnen zijn. Hij of zij kan dat vaak regelen. ‘Ik werk nu 25 jaar op de dwarslaesieafdeling,’ vertelt een specialistisch verpleegkundige, ‘en heb veel zien veranderen op het gebied van seksualiteit. Toch krijg ik nog maar weinig directe hulpvragen en zelf zal ik er ook niet zomaar over beginnen. Vooral omdat je de cliënt niet zo vaak een op een spreekt. In ons revalidatiecentrum krijgen mensen met een dwarslaesie een vrij uitgebreide cursus over omgaan met hun beperking. Daar zit ook een module over seksualiteit in die een mid-


Als je van plan bent een gesprek te beginnen met een hulpverlener kan het goed zijn om even na te denken over hoe je dat gaat aanpakken. Een goede voorbereiding is het halve werk. • Heb je vragen of problemen, zet die alvast zo duidelijk mogelijk op papier • Oefen het gesprek van tevoren, bijvoorbeeld met je partner of met een andere persoon waarmee dit kan • Neem, als je een partner hebt, hem of haar ook mee naar het gesprek • Maak duidelijk wat je bedoelt: “Ik zit met... Heeft u antwoord op die vraag?” • Of “Ik zit met... Denkt u dat er een oplossing is voor dat probleem? • Vraag door wanneer je de arts even niet begrijpt of jij je niet begrepen voelt • Heel belangrijk: laat je niet afwimpelen! Als de arts jouw vragen rondom seks doorschuift naar de volgende keer, sta er dan op dat je die volgende keer ook echt aandacht krijgt voor je seksuele probleem Belangrijk is dat jij je bewust bent van de vragen of problemen die je rondom seksualiteit hebt en dat je je realiseert dat je niet de enige bent die met deze vragen of problemen rond loopt. Je bent niet de enige die het moeilijk vindt om over seks te praten, maar er zijn mensen die met je mee kunnen denken. Zoals de ervaren seksuoloog op het gebied van seksualiteit en handicap, Woet Gianotten, zegt: ‘Jouw seksuele vragen of problemen hebben recht op professionele aandacht!’

dag duurt. Daarmee bieden we cliënten ook de mogelijkheid om bij problemen een willekeurige hulpverlener aan z’n jasje te trekken.’ De seksuoloog Een seksuoloog is vaak een psycholoog die gespecialiseerd is in het behandelen van seksuele problemen. Seksuologen die verbonden zijn aan een revalidatiecentrum hebben daarnaast nog eens een grote kennis van seksualiteit bij een functiebeperking. ‘Vergis je niet in de cijfers’, zegt een seksuoloog. ‘Mensen met een beperking met een goed seksleven zijn een kleine minderheid. Dat erkennen en er vervolgens met je partner en een professional over praten is de eerste stap die je moet maken. Vervolgens gaat het er vooral om dat je leert om te gaan met je veranderde seksleven. Voor de meeste ADL-handelingen heb je aanpassingen nodig, dus voor je seksleven ook. Als je je beperking kunt accepteren en er mee om kunt gaan, ben je al een heel eind op

weg. Voor specifieke seksuele problemen kunnen we oplossingen vinden, maar verwacht niet dat er altijd kant-enklare middelen op de planken liggen.’ ‘Wat mij betreft zijn er twee doelen,’ vertelt een andere seksuoloog, ‘iedereen die een functiebeperking heeft of oploopt krijgt de mogelijkheid om over seksuele problemen te praten. In het begin van de revalidatie staat je hoofd daar nog niet naar, maar dat kan komen. Het tweede doel is dat iedereen daarna te allen tijde met z’n seksuele problemen langs moet kunnen komen. Wat we daaraan precies kunnen doen, hangt natuurlijk af van het probleem, maar op verschillende manieren zijn er effectieve behandelingen te geven.’ Voor een consult van een seksuoloog, buitenom het revalidatiecentrum heb je een verwijzing van de huisarts nodig. Op de website van intermobiel (www. intermobiel.com) kun je een zogenaam E-consult aanvragen: een anoniem en kosteloos electronisch consult bij een seksuoloog.

De maatschappelijk werker De maatschappelijk werker vind je overal: in ziekenhuizen en bij jou om de hoek. Hij of zij is gespecialiseerd in psychosociale problematiek en kan jou en je partner helpen bij het zoeken naar antwoorden op de vragen die je hebt. ‘Mijn ervaring is dat wanneer je vragen of problemen hebt op het gebied van seksualiteit en je hebt een beperking, je niet terecht kunt bij de maatschappelijk werker om de hoek,’ vertelt een maatschappelijk werker. ‘Zij hebben - op een enkele uitzondering na - niet die specifieke kennis paraat. Je kunt het treffen dat een maatschappelijk werker samen met je op zoek gaat naar antwoorden en eventuele oplossingen. Maar ik zou zeggen dat je met seksuele vragen en problemen beter af bent binnen een revalidatiecentrum of bij de Rutgers Nisso Groep (www. rutgersnissogroep.org) in Utrecht. Er is een aantal medewerkers die zich hebben gespecialiseerd in seksualiteit en handicap.’ Support magazine - oktober 2010

49


Kun je aan Oosterse bewegingskunst doen als je in een rolstoel zit? Wetenschapper Georgia Castro Luiz Tinga vindt van wel. Lees elders in deze editie het uitgebreide artikel over tai chi, ook wel bekend als Chinees schaduwboksen. Jarenlang beschouwde Georgia de onderste helft van haar lichaam als iets dat er maar een beetje bij hing. Tot ze de in aanraking kwam met tai chi. Georgia: “Doordat je veel meer met je houding bezig bent, rekt en strekt en je aandacht vestigt op je verlamde lichaam, verandert je perceptie. Mijn benen voelen weer aan als een onderdeel van mijn lichaam.” Georgia start momenteel een cursus tai chi voor mensen met een lichamelijk beperking. Support Magazine houdt u graag op de hoogte van alles wat goed is voor de fysieke én de mentale conditie. Heeft u al een abonnement?

Altijd iets te beleven

met Support Magazine JA, ik neem een

abonnement!

Ik ontvang zes edities van Support Magazine plús de jaarlijks verschijnende Support Vakantiegids. Ik kies voor: een jaarabonnement met welkomstkorting: ik betaal het eerste jaar € 20,50 in plaats van € 23,50. een jaarabonnement met als welkomstgeschenk het boek Rolstoelkunde van Kees van Breukelen ter waarde van € 12,50. Ik betaal € 23,50.

vul nu de bon in voor een abonnement Naam Adres Postcode en plaats Telefoon E-mail Handtekening

Ja, u mag mij bellen voor informatie indien nodig.

Stuur de bon in een envelop zonder postzegel naar: Support Magazine Antwoordnummer 20014 2290 VG Wateringen

Abonneren kan ook via: www.supportmagazine.nl e-mail: irene.semp@lakerveld.nl telefoon: 0174-31 50 00

Jaarabonnementen worden na een jaar automatisch verlengd. Opzeggen kan tot twee maanden voor het einde van de abonnementsperiode.


DOOVEHEALTHYLIVING

GEZOND zijn begint niet in de praktijk van de dokter. Ons welzijn begint met keuzes die we dagelijks maken. Doove Healthy Living is een compleet gezondheidswarenhuis van 3000 m 2 . We bieden u producten die uw leven veraangenamen, die uw vrijheid en zelfstandigheid vergroten en producten die preventief werken voor uw gezondheid. Kijk ook op onze webshop www.doovehealthyliving.nl voor producten en informatie op het gebied van gezondheid en mobiliteit.

industrie terrein KOu We HOeK 4

2741 PX Waddin Xveen (12 KM van rOtterda M)

0182 624 999


RGK Hi Lite Dance

RGK GS Dance

Chromoly | Titanium

Chromoly | Titanium

Wolturnus Tukan

GTM Tango

Aluminium 7000 met hitte nabehandeling

Aluminium 7000

Compact, ongekend draaivermogen, stijf en licht van gewicht zijn de belangrijkste kenmerken van deze specifiek voor dansen gebouwde high performance rolstoelen. Volledig op maat en ergonomisch correct. In combinatie met de in het frame geïntegreerde "ergo-zit" krijg je een optimale zithouding: het bekken rechtop en een op de juiste wijze ondersteunde rug. Zo kun je dansbewegingen mooi en efficiënt uitvoeren. Leverbaar in verschillende frame designs van chromoly, titanium of aluminium. Deze stijlvolle dansrolstoelen uitproberen? Maak een afspraak! Double Performance: rolstoel & handbike expertisecentrum Double Performance B.V. Antwerpseweg 13/1 2803 PB Gouda, Nederland

tel: + 31(0)182 - 573 833 email: reacties@doubleperformance.nl website: www.doubleperformance.nl

© Double Performance

Dansrolstoelen

Support Magazine oktober 2010  

Tijdschrift over leven, wonen en werken met een lichamlijke beperking

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you