Issuu on Google+

#47 #46

Jeugdsentiment


2


In deze tijden van samenzijn en terugblikken, willen we nog wel eens wat verder terugkijken dan alleen het afgelopen jaar. Met weemoed en een glimlach op ons gezicht denken we terug aan die goede oude tijd toen mama en papa nog voor je zorgden en altijd bij je waren als je ze nodig had. En zo is de link met het thema van deze Prik gelegd: Jeugdsentiment. Maar als je dan zo terugkijkt, kom je vaak tot de conclusie dat je als kind toch ook wel habits had waarvan mensen je nu echt een freak zouden vinden als je daar niet overheen gegroeid was. Zo heeft mijn zusje bijvoorbeeld een fase gehad dat ze, zodra ze thuiskwam van school, tegelijk met haar jas en schoenen ook haar broek uitdeed en de rest van de middag in onderbroek ronddartelde. Say what? Ja… En ikzelf heb mijn moeder meerdere keren helemaal gestoord gekregen door in het midden van mijn kamer te gaan zitten(of de gang, had ik ook geen moeite mee) en vervolgens alle spullen die ik kon vinden en die los zaten in een kring om mij heen te verzamelen. Kijk mama!:D Wel fijn dan ik daaroverheen gegroeid ben voordat ik oud genoeg was om mijn eigen kamer op te moeten ruimen… En nou niet je hoofd schudden en denken ‘stelletje whacko’s’, want ik weet zeker dat je zelf ook wel rare kindergewoontes had (of hebt?). Ben je benieuwd naar de rare kindergewoontes van je medestudenten? Blader dan snel door naar blz. 8 en lach je een breuk, genietend van dat heerlijke gevoel: Jeugdsentiment. Ayla Turan Bestuurslid Intern

4

Rare Kindergewoonten Wat voor rare dingen deden je studiegenoten toen ze nog klein waren?

10 Achter de buis...

De leukste tv-programma van

vroeger

12 Fotocollage 5

Tweelingtaal

14 Gedicht

6

8

Bah, Ik Lust Geen Spruitjes!

19 Recept: Zandkoekjes 20 Mythbusters:

Sinterklaas

Dickie Dick

23 Dokter Prik 16 Net niet verschenen

Je zal het maar hebben: Dementie

18 MeGala

HBO!

kinderverhaaltjes

24 Thuis bij Dr. Bindels 17 Het Sentiment

probleem

3


Rare kindergewoonten Iedereen had wel een rare kindergewoonte, waarvan het maar goed is dat je eroverheen gegroeid bent door de jaren heen. De Prik-redactie vroeg wat rond op de faculteit en dit zijn de (sommige meer dan andere) herkenbare en hilarische dingen die jullie deden toen jullie klein waren!

Als we in de klas een nieuwsbrief mee naar huis kregen voor onze ouders, rook ik er altijd aan, omdat ik het papier zo lekker vond ruiken. Toen al snuiven he...

Als je ziek bent je bed naar de bank verhuizen om vervolgens de hele dag lang kinderprogramma’s te kijken op tv.

Duimen/niet kunnen slapen zonder je lievelingsknuffel.

Op de basisschool speelden we de pauze altijd ‘paardje’ en dan huppelden we briesend en hinnekend rondjes in het park alsof we aan het paardrijden waren. En simpel takje voldeed als zweep. Nasty

Ik wou een periode lang niets anders drinken dan Yogi Yogi, mijn zus dronk altijd Chocomel, en mijn broer nam niets anders op zijn brood dan Nutella. Niets zo belangrijk als veelzijdige voeding

Als ik thuis ben en mijn ouders kijken tv ga ik altijd lekker tegen mijn moeder aanliggen op de bank.

Zand eten in de zandbak. Wat is de lol aan zandtaartjes maken als je ze vervolgens niet op mag eten?

Barbie en Ken laten zoenen.

Toen ik klein was zocht ik allemaal feitjes op over de planeten en probeerde ik alle landen van de wereld uit mijn hoofd te leren.

Ik zong altijd op de fiets en als er dan iemand aankwam stopte ik gauw, om, zodra de tegenligger voorbijgefietst was, weer door te gaan waar ik gebleven was. Wij verstopten ons altijd achter de bank om onze ouders te laten schrikken als ze de kamer binnenkwamen Ik ging in de schuur voor de droger zitten omdat dat ding warme lucht uitblies. Dat was mijn relaxmomentje van de week.

Tot ver in mijn middelbare schooltijd kwam mijn moeder nog even naar boven om een kusje te geven voor het slapengaan.

4

Snotjes uit je neus peuteren om ze eerst te bewonderen en ze vervolgens stiekem op te eten.


e

Tweelingtaal Door: Kim van Ulsen In het kader van al het jeugdsentiment en al die opborrelende jeugdherinneringen, wil ik jullie graag attenderen op een speciale jeugdherinnering in het bijzonder. Want wie was jou allereerste vriend? Misschien je ‘grote’ broer of zus, je neefje die 3 dagen voor jou was geboren of een onzichtbare vriend. Maar een aantal van ons kwam zijn eerste vriend al in de baarmoeder tegen. Dat ik een tweeling bedoel lijkt me dan nogal wiedes. Nu zijn we allemaal medische studenten, dus over de wonderen van het leven hoef ik op deze pagina niet uit te wijden. Wel wil ik het hebben over het begrip taal. Want waar je met je broer een geheime taal had verzonnen en jij de enige was die je onzichtbare vriend kon verstaan, kon de tweeling dat nog een stap verder nemen, namelijk: De Tweelingtaal. Ongeveer 40% procent van alle tweelingen ontwikkelt in de eerste jaren een eigen taal. Deze taal is primitief en bevat vaak veel gebaren, maar weinig verschillende klanken. Hoewel ouders en andere gezinsleden vaak wel de betekenis van bepaalde expressies kunnen achterhalen, spreken tweelingen deze taal meestal niet met anderen. Tweelingen tonen ten opzichte van hun eenling-leeftijdsgenoten vaak een lichte taal achterstand, maar deze wordt in de meeste gevallen na enkele jaren ingehaald. De wetenschappelijke namen voor een taal die slechts door enkele personen wordt gesproken, zoals de tweelingtaal zijn cryptophasia of ideoglossia. Waarom tweelingen een eigen taal ontwikkelen is nog steeds niet duidelijk. Taalachterstanden kunnen veroorzaakt worden door fysiek letsel of hersenletsel als gevolg van een premature geboorte. Toch denkt men dat de hoofdzaak ligt in het gelimiteerde contact dat tweelingen met andere kinderen hebben. Doordat tweelingen vaak alleen met elkaar spelen, pikken ze niet de taalvaardigheden van andere kinderen op. Ook zullen ze verkeerde uitspraken van elkaar overnemen wanneer ze met elkaar proberen te spreken. Belangrijk is dan ook dat de verzorgers van tweelingen veel tegen ze praten. Doordat tweelingen vaak meer energie van de ouders vergen, schiet dat er nog wel eens bij in. Soms kan ook vroegtijdig logopedie helpen bij het ontwikkelen van de spraak. Hoewel de Youtube-filmpjes van babbelende tweelingen erg schattig zijn, is het belangrijk om juist taalgebruik te stimuleren. Praten, voorlezen en deelname aan een gesprek stimuleren zijn allemaal methodes om de taalvaardigheid te ontwikkelen. Daarnaast komt het nog wel eens voor dat de ene tweeling de woordvoerder gaat spelen voor de ander, zodat slechts een van de twee zijn spraak gebruikt. Dus hoewel de tweeling op Youtube een extreem intrigerend gesprek lijkt te hebben, bevat het in werkelijkheid maar weinig verbale ontwikkeling. Hoogstwaarschijnlijk imiteren ze slechts gesprekken die hun ouders met elkaar hadden. En binnen een paar maanden of wanneer ze naar een dagverblijf of de basisschool gaan, leren ze hun tweelingtaal af en kan de rest van de wereld ze ook verstaan. Maar toch, het blijft wel superschattig.

5


door: Laura Schipper Heb je je wel eens afgevraagd waarom kinderen geen groenten lusten? Zien groenten er dan zo vies uit? Of is het afschrikwekkend dat er vitaminen en mineralen inzitten en dat mama vindt dat het goed voor je is? Er is een logische verklaring voor. Groenten hebben een bittere of een opvallende smaak, daar houden kinderen helemaal niet van. Het schijnt zelfs genetisch bepaald te zijn dat we niet van bitter en zure smaak houden. Van oudsher wordt dit namelijk als slecht bestempeld. Veel planten die bitter of zuur smaken zijn namelijk giftig. Dit hebben onze voorouders zeker ondervonden!

Genetisch bepaald, hoe zit dat dan? Dit heeft te maken met het zijn van een zogenaamde ‘supertaster’, als je een supertaster bent, neem je smaak met een veel grotere intensiteit waar. Dit is vastgelegd in het TAS2R38-eiwit afkomstig van het PAV-allel, dat ook de gevoeligheid bepaald voor de bitter-component PROP. Mensen met een bepaald haplotype voor dit PAV-allel zijn erg gevoelig voor de smaak bitter.

6

Maar hoe komt het dan dat volwassenen die groenten wel lusten? Als kind lustte je waarschijnlijk ook weinig groenten, maar nu je ouder bent, heb je niet meer zoveel te klagen over de broccoli en de prei. Veel vrouwen stouwen zelfs met veel plezier groenten, en met name sla naar binnen… want daar worden ze niet dik, het is zelfs goed voor de lijn! Groenten lusten is niet alleen een kwestie van simpelweg leren eten. Bij kinderen hangt het zijn van een ‘supertaster’ samen met zowel een homozygoot haplotype van het PAV-allel als een heterozygoot haplotype. Bij volwassenen hangt dit voornamelijk samen met een homozygoot haplotype van het PAV-allel. Dit zou erop duiden dat bij veel mensen met een heterozygoot haplotype van het PAV-allel de sterke gevoeligheid voor de smaak bitter en het zijn van een ‘supertaster’ op den duur verdwijnt. Ook heeft de gevoeligheid voor de smaak bitter te maken met de smaakpappillen in je mond. Bij kinderen liggen smaakpapillen over de hele mond verspreid. Ze hebben veel smaakpappillen en reageren dus hevig op voedsel met een net iets aparte smaak. Volwassen hebben minder smaakpapillen en deze liggen dan alleen nog op de tong. Ze zullen minder last hebben van een bittere of zure smaak van voedsel.


Hoe kun je kinderen dan wel groenten laten eten? Een vraag die bijna iedere moeder tot wanhoop drijft en waar vele voedingsdeskundigen zich over gebogen hebben. IdeeĂŤn en tips zijn er genoeg bedacht, maar welke tips werken nou echt? Wij hebben de beste tips voor je op een rijtje gezet!

Tip 1: Goede voorbeeld Ga zelf niet die stukjes prei of ui uit je eten vissen, omdat je die nou net iets minder lekker vindt. Kinderen die zien dat en nemen het gegarandeerd over!

Tip 2: niet dwingen Neem je kind niet in de houdgreep om dat stukje broccoli naar binnen te krijgen. Als een kind gedwongen word om groente te eten, zal het langer duren voordat hij of zij het uit zich zelf zal gaan eten! Laat het kind gewoon af en toe proeven, meestal zal het kind de groenten vanzelf wel gaan lusten! Het is gewoon een kwestie van laten wennen en geduld hebben.

Tip 3: kleuren doen wonderen Prei, spruitjes, erwtjes, brocolli, courgette‌ allemaal groene groenten. Na het koken is de felle kleur eraf en ziet het er maar vies uit. Zet ook eens gele paprika, een rode tomaat of oranje worteltjes op tafel, dat geeft het eten al veel meer kleur en het zal er veel aantrekkelijker uitzien.

Tip 4: weg met die bittere smaak Verdoezel die bittere smaak met een beetje suiker of een lekkere saus. Dit wekt minder afkeer op bij kinderen en zo komen ze wel aan die 200 gram groenten per dag!

Tip 5: combineer bitter met zoet Niet alleen suiker kan gebruikt worden om die bittere smaak te verdoezelen, maar ook bepaalde groenten kunnen hiervoor gebruikt worden. Tomaten en worteltjes hebben een zoete smaak! Wanneer je dit mengt met bittere groenten maskeer je de bittere smaak! Hopelijk heb je later wat aan deze tips als je kind geen groente wil eten! Overigens doet niet ieder kind lastig met groenten! Dus wie weet heb je later geluk en hoef je de groenten niet te gaan verstoppen en kom je ze ook niet tegen in de bloempot, met het bloemen water geven!

7


Je zal het maar hebben Door: Talitha Kunneman “Zo’n ochtend dat je verward wakker wordt door een vreemde droom of omdat je je niet zo op je gemak voelt. Zo word ik elke dag wakker. Ik weet wel dat ik thuis ben, en mijn leven verder goed is, maar toch knaagt er iets. Zo werd ik laatst, een van mijn laatste nachten, wakker met het idee dat ik opgesloten zat. Ik liep mijn bed uit en zocht naar iets wat me gerust stelde. Maar alles lag anders. Ook was mijn man niet thuis gekomen. Het voelde niet goed. Ik liep de gang op om naar mijn zoontje te gaan kijken. Hij moest zo naar school en was op die leeftijd dat hij nog geholpen moest worden met van alles terwijl hij het al wel kon. - Meer voor de aandacht waarschijnlijk. - Ik liep nog steeds op de gang. Er leek geen einde aan te komen. Zijn kamer was aan het eind van de gang, maar er leek geen einde te komen. Het was een lange witte gang, met fel licht dat overal vandaan leek te komen. Ik droomde nog. Ik was er heilig van overtuigd dat ik zo wakker zou worden. Ik sloeg mezelf in het gezicht. Er gebeurde niets. Nog eens, maar tevergeefs. Er kwam een meisje vanuit het witte licht aan het eind van de gang naar me toe gelopen. Ze keek me boos aan, maar zonder te veel emotie. Ik deinste terug en liep een stukje terug. Maar nu was ook aan de andere kant een lange witte gang. Waar was mijn slaapkamer? En mijn gezin? Mijn zoon moest naar school. Ik moest hem brengen. Ik keek vluchtig achterom en zag dat het meisje al vlakbij was. Ik durfde niet naar haar te kijken. Toen ik een hand op mijn schouder voelde, verstijfde ik even. Het was echt, ik werd niet wakker. “Mevrouw van Doorn, wat doet u uit bed? Bent u weer opzoek gegaan naar uw zoon?” “Die moet naar school, ik moet hem brengen. Weet u waar hij is?” Het meisje pakte me bij de arm en liep een stukje verder door de gang, “Uw man heeft hem al gebracht, oké? Gaat u maar terug naar uw kamer. Hier rechts, goed zo...” zuchtte ze, en draaide zich meteen weg toen ik binnen was. Ik stond nog steeds bij de deur toen ik voetstappen hoorde. Er kwam iemand deze kant op. “Een goedemorgen van Doorn.” Aan de stem kon ik horen dat het het meisje van de gang was die sprak, “U komt voor uw moeder neem ik aan? Ze was vanmorgen weer even de weg kwijt en liep door de gangen opzoek naar u, denkend dat u nog een kind was. Het gaat de laatste tijd wat slechter met uw moeder. Ze leeft steeds verder terug in de tijd. En om elke dag de dood van je man opnieuw te moeten beleven is niet makkelijk. Denken dat je een jonge zoon hebt, die vervolgens 10 jaar ouder blijkt te zijn. Het is allemaal niet makkelijk. Voor u ook niet.” “Nee...” zei een mannelijke stem zuchtend, terwijl de deur openging. Er stond een man in de deuropening, en keek me teleurstellend aan. “Ik ben het”, zei hij terwijl hij naar me toeliep “Thomas, je zoon.””

8


Dementie Dementie (alzheimer, meest voorkomende) is een veel voorkomende ziekte, waar iedereen mee in aanraking komt. Voor deze ziekte bestaat geen genezing, niet eens een middel dat de vordering van de ziekte kan remmen. PatiĂŤnten met dementie leven gemiddeld maar 8 jaar met de ziekte en overlijden uiteindelijk aan de gevolgen ervan. Hiermee is dementie de 6e doodsoorzaak in de westerste cultuur. In Nederland leiden 270.000 mensen aan dementie. Ondanks dat leeftijd de grootste risicofactor is, en meer dan 20% van de 80-jarigen dementie heeft, lijden in Nederland 120.000 mensen jonger dan 65 jaar aan dementie. Het gaat hierbij niet alleen om geheugen verlies. Alle delen van de hersenen worden langzamerhand aangetast. Verlies van taal- en communicatieve vaardigheden, desoriĂŤntatie van plaats en tijd, niet meer kunnen oordelen, leerproblemen, verandering van persoonlijkheid, lichamelijke handelingen, verlies van inzicht om voorwerpen te gebruiken, taken die men altijd uit routine heeft gedaan gaan niet meer automatisch en zo zijn er nog een heleboel andere symptomen van dementie. Het gaat niet zomaar om een lichamelijke ziekte, maar een mentaal zware last voor patiĂŤnt en naaste omgeving. Hopelijk wordt er snel een remmend of genezend middel gevonden, om te voorkomen dat wij eindigen als mevrouw van Doorn.

9


ACHTER DE BUIS... Schuif gezellig aan, laat je speelgoed staan.. voor sesamstraat. De liedjes zitten nog steeds in mijn hoofd! Ken jij Tommie, Ienieminie en Pino nog? Nou ik wel! Ik zat vroeger altijd na het eten om kwart over 6 te popelen om weer een kwartiertje van Sesamstraat te kunnen genieten… Ik zat altijd te verzinnen dat ik later net zo’n huis wilde hebben als in Sesamstraat! Mijn favoriete stukjes waren toch wel met Bert en Ernie, maar ook ‘is het een letter of een cijfer…’ vond ik echt ontzettend leuk. Maar ik was stiekem altijd een beetje bang voor Oscar!

Als klein meisje hield ik niet zo van buiten spelen: ik had een hekel aan kou, viezigheid en regen. Ik was dan ook vaak op de bank te vinden, lekker luierend met de afstandsbediening in mijn hand. Die afstandsbediening had ik eigenlijk alleen nodig om het geluid harder en zachter te zetten, want ik keek altijd naar dezelfde zender: FoxKids. De powerrangers, de samurai pizzacats, de why why family, ik vond het allemaal geweldig. Het programma waar ik me echter nog het meest van herinner, is Walter Melon. Het intro kon ik helemaal meezingen en de meeste afleveringen heb ik wel tien keer gezien. Walter Melon moest altijd voor een of andere held invallen, omdat deze held zelf niet in staat was te komen. Ik vond het altijd heel bijzonder om te zien dat niemand doorhad dat het niet de echte held was, maar dat het Walter Melon in vermomming was. Hij had namelijk een erg grote neus en een dikke buik, dat viel haast niet te missen. Als klein meisje kon ik me er elke keer weer over verbazen: was Walter Melon nou zo goed in vermommen of waren die andere mensen slechtziend? Dit was een van de ingewikkelde vragen waarop ik tijdens mijn jeugd een antwoord probeerde te vinden, maar tot op de dag van vandaag weet ik het nog steeds niet.

10

Herinner je het je nog? nog voordat Spongebob je ouders irriteerde met voor jij en je vrienden h van Ash Catchem naspe hebt werd toen elke avo over 7 tot half 8 bezet d en een grijze kat. Met w ze zelfs tot kwart voor 8 Tenminste, als je ouders droge journaal voor gro zien. Tom en Jerry, haas een woord. Als ze dan ie een vreemde taal genaa toch begreep je ze. Er h broederliefde. Ze maakt zuur, maar toch hielden mijn vader zei: „Was sic sich“.


.

og? Het is lang geleden, bob Squarepants wellicht met zijn geschater, nog en het laatste avontuur aspeelden. Als je geluk avond je tv van kwart et door een bruin muisje et wat geluk schitterden or 8 op je beeldscherm. ders niet per se het saaie grote mensen moesten haast nooit spraken ze an iets zeiden was het enaamd Engels, maar Er heerste een gevoel van aakten elkaar het leven den ze van elkaar. Zoals s sich liebt, das neckt

Voor sommigen jeugdsentiment, voor anderen een nog altijd doorgaand avontuur. Ook ik sneak nog wel eens een aflevering mee terwijl ik een lange tekst in een van onze dikke boeken doorspit. Dan hoop ik me te voelen zoals vroeger. Iedereen wist wanneer het begon. Na enkele seconden wist iedereen ook al wat er in de rest van de aflevering zou gebeuren Vroeger waren er namelijk geen veertien seizoenen, in ‘mijn tijd’ werd seizoen één keer opkeer herhaald. Al snel waren we experts, elke pokémon kenden we, inclusief soort en evolutie. We smachtten naar meer. De pokémonkaarten waren een hit, de eerste paar films en nieuwe seizoenen ook. Langzaam ging het echter de verkeerde kant op. Er kwam meer en meer. Nieuwe seizoenen, nieuwe pokémon, nieuwe vrienden, nieuwe films, opnieuw en opnieuw. Zoals wij niet meer zijn wie we waren, is pokémon niet meer wat het ooit was. Conclusie: al wie opgroeit spreekt van die goede oude tijd.

Als kind heb ik een aardig aantal oppassen de revue zien passeren, maar de leukste van allemaal was toch wel Ward. Ward was een vlotte jongen met wie mijn zusjes en ik altijd konden lachen. Wanneer hij er was keken we ook altijd onze favoriete, doch behoorlijk kind-onvriendelijke serie: The Powerrangers! Niet lachen, maar één van mijn vele kinderwensen was om later de gele powerranger te worden. Compleet met metamorfoses, neppe airkicks, enge monsters met rare knechtjes die opeens uit de lucht tevoorschijn gebeamd worden en die later zo groot worden als gebouwen! En Ward, hij liet deze droom een beetje uitkomen. Want als de aflevering dan afgelopen was, gingen we met zijn vieren ‘powerrangers’ spelen. Wij waren de powerrangers (altijd gevecht, want er waren maar twee rangermeisjes en wij waren met zijn drieën) en hij was zowel het monster, als de knechtjes, als de gemene vrouw die de leider was van de monsters. Hij stoeide met ons, gooide ons door de lucht en liet ons op de banken springen. En toch wel de belangrijkste een reden waarom dit programma niet in deze lijst van jeugdseries mag ontbreken is haar educatieve karakter: wij wisten al op zeer jonge leeftijd het woord ‘attack!’ correct toe te passen in een zin…

11


Ode aan Dikkie Dik Door een huilende 2e jaars

De beelden van mijn jeugd, Ineens komen ze weer boven drijven. Klunzige, onschuldige rode kater, Kon altijd om hem lachen. Iedere dag had hij een nieuw verhaal, Een levensles, een goede raad. Die goede tijd is helaas voorbij, Ik word te oud voor Dikkie Dik. Kan er niks tegen doen, Ik pink nu toch een traantje weg, Somber als ik ben. Lieve Dikkie Dik, Ik moet je gaan verlaten. Eeuwig zal je bij me blijven, Fijn pluizebeest!

14

Daag dikkie dik, tot de volgende keer!


Jouw studievereniging wil het je zo voordelig en makkelijk mogelijk maken. Dus hebben ze een boekenleverancier die daarbij past. Jouw studievereniging werkt nauw samen met studystore. En dat heeft zo z’n voordelen. Doordat we snugger te werk gaan, kunnen we jouw complete boekenpakket snel aanbieden tegen een scherpe prijs.


NET NIET VERSCHENEN KINDERVERHAALTJES De kinderverhaaltjes van vroeger kent iedereen nog wel. De korte, eenvoudige zinnen. De simpele tekeningetjes. Alles om te voorkomen dat ons fragiele kinderbrein teveel geprikkeld wordt. De schrijvers zijn erg bekend geworden. Maar wisten jullie dat velen van hen in het begin helemaal niet zo goed waren? Hun eerste verhaaltjes waren zelfs erg slecht. Hun moeders, want ze woonden stuk voor stuk nog bij hun moeder, gaven hun advies. Wat ze beter wel konden schrijven, maar ook wat ze vooral niet moesten schrijven. Hier volgen enkele van hun ‘ruwe’ verhaaltjes.

Jip en Janneke: Boodschappen doen De melk is op, zegt Janneke’s moeder. En melk heb ik nodig voor de taart. Wie wil er eens melk gaan halen voor mij? Ik, zegt Janneke. Ik, zegt Jip. Hier hebben jullie een gulden, zegt Janneke’s moeder. Ga maar melk kopen en koop maar fijn wat lekkers. Een gulden, vraag Jip. Wat de fok moeten we daar voor lekkers van kopen? Janneke’s moeder stopt ze nog vier gulden toe. Vort, schiet nu maar op! Zie je die mooie vogel Jip, vraagt Janneke. Een pikzwarte met witte vogel. Een ekster. Of een willekeurige andere vogel. Alles is hier zwart-wit. Welke melk zullen we voor moeder kopen, vraagt Jip. Die goedkope, zegt Janneke. Zo hebben we meer centjes voor lekkers. Bij de kassa, rekenen Jip en Janneke de melk af bij de kale man. En doet u nog een pak peuken graag, zegt Janneke. De kale man kijkt boos. Opgerot, zegt hij. Ik verkoop niet aan zwarte kinderen. Geeuwwitje Ergens, in een land ver buiten de Europese Unie, woonde een koningin. Zij had een tover wc-bril die haar vertelde dat ze de mooiste reet van het héle land had. Op een dag murmelde de wc-bril echter onder haar derrière vandaan: Koningin, u heeft een fijne reet, maar die van Geeuwwitje, is duizendmaal zo heet! Woedend om deze ontdekking zond de koningin haar jager erop uit om Geeuwwitje te vermoorden. Hij faalde echter snoeihard en toen moest de koningin het zelf opknappen. Ze vermomde zichzelf als collectante en ging langs het huis van Geeuwwitje, die op dat moment bij 7 gehandicapten woonde, maar dat is een ander verhaal. Snobbig als ze was probeerde Geeuwwitje de collectante af te wimpelen. De koningin was echter geslepen en wist van Geeuwwitjes voorliefde voor gratis zooi en fruitfetisj en bood haar kosteloos een vergiftigde ananas aan. Die werd met schil en al verorberd en Geeuwwitje viel in een honderdjarige slaap. Ze zou enkel kunnen ontwaken door de kus van haar ware liefde- hmm...dit is trouwens een goed concept. Deze ga ik vaker gebruiken! Dick Bruna ambieerde eigenlijk een carrière als tekenaar van spottekeningen in de Spits. Sommigen echter vonden dat zijn stijl beter paste bij 4 tot 8 jarigen. Kwestie van smaak.

16


Het sentiment-probleem Door: Joëlla Bomgaars Het lijkt nog maar zo kort geleden. Het was een koude dag in december, ik weet het nog heel goed, we waren op weg naar het poolcentrum. Samen met wat vrienden zouden we gaan poolen. Het werd een avond om nooit te vergeten. Als ik terugdenk aan die avond, kan ik mijn glimlach niet verhullen. Nee, gisteravond was een avond die nog steeds in mijn geheugen gegriefd staat. Stiekem pink ik nu een traantje weg. Dit keer geen ‘je zal het maar hebben’ met een grote waarschuwing. Nee, dit is mijn probleem: ik ben te sentimenteel. Het is verleidelijk nu mijn verhaal te beginnen met ‘Ik weet het nog goed..’, want dan sla ik natuurlijk meteen de spijker op zijn kop. Toch weet ik nog goed dat ik dit probleem eigenlijk altijd al gehad heb. Het begon al in de kleutergroepen. Als ik het liedje ‘circle of life’ van de Leeuwenkoning hoorde (episch goede film trouwens, niet alleen omdat ik zo sentimenteel ben), kwamen al mijn herinneringen naar boven van het speelkwartier en over hoe vreselijk het zou zijn als ik de andere kleuters uit mijn klas ooit uit het oog zou verliezen. Dat is dus een bijkomstig probleem van sentimenteel zijn: alles krampachtig proberen te houden hoe het is, want stel dat het verandert! De kans dat je iets of iemand kwijt raakt uit je leven is dan zo groot dat er natuurlijk een enorm drama ontstaat, want afstand doen van iets waar je heel veel om geeft is een van de vreselijkste dingen die een mens kan meemaken. Ook daar had ik als kind al last van. Afstand doen van mijn mooie kleren die door mijn snelle groei te klein geworden waren roerde mij elke keer weer. Ik heb staan brullen, gillen, huilen, gesmeekt of ik die kleren dan niet kon bewaren voor ‘later’. Gelukkig is mijn moeder zo’n vrouw die zich niet van haar stuk laat brengen en mijn jurken gingen mooi in ‘de Zak van Max’. Bovendien zijn er tal van liedjes, vooral smartlappen, waar ik bij in tranen uitbarst. Je zou er een avondvullend programma van kunnen maken, zo ontroerd kan ik zijn van een liedje. Als iedereen in het café keihard ‘de vlieger’ van André Hazes mee staat te blèren, sta ik in een hoekje te huilen. – Gelieve dit niet uit te proberen, het is niet fijn om met uitgelopen make-up je slaapplek voor de nacht te regelen..Nog een voorbeeld van mijn sentimentele aard, is mijn afkeer tegen Amerikanisering. Door verwestering en Amerikanisering verdwijnt onze prachtige cultuur met zijn diverse aspecten en dat is toch werkelijk verschrikkelijk. Gelukkig zie ik (misschien zie alleen ik dat hoor..) dat door globalisering mensen juist liever terugvallen op hun oude gewoonten en kleine gemeenschappen, waardoor de cultuur eigenlijk weer wat sterker opleeft. Want geef nou toe, praten in je eigen dialect is een van de mooiste dingen die je kan doen! Of er een therapie of medicijn tegen mijn probleem is? Vast niet. Ik denk alleen niet dat het zo erg is; uiteindelijk zal ik wel leren afstand te doen van alles wat ik ooit op de kermis gewonnen heb en zullen mijn tranen om de liedjes van de Zangeres Zonder Naam op zijn. Uiteindelijk zijn mensen het toch wel met me eens dat het gewoon zonde is sommige dingen uit onze cultuur te bannen. Zoals de euro, wie wil ‘m dezer dagen niet terug? Ja jongens, met wat sentiment, hadden we wel betere beslissingen gemaakt.

17


18


Ouderwets zandkoekjes bakken Door: Laura Schipper IngrediĂŤnten: - 300 gram bloem - 200 gram roomboter - 100 gram suiker - Een snufje zout

Bereidingswijze: Meng in een beslagkom de bloem, boter en suiker, dit kan gewoon met je (gewassen) handen. Kneed bollen van het deeg. Maak de bollen plat met een deegroller of met je handen. Maak de leukste figuurtjes uit het deeg. Dit kan met vormpjes, maar je kunt zelf ook, met bijvoorbeeld een mesje creaties maken. Leg de figuurtjes op een bakplaat en zet de bakplaat een 1520 minuutjes in de oven. Laat de koekjes nog even afkoelen tot ze wat harder zijn en je je tong niet meer verbrandt‌ Smullen maar!! Tips: - Zandkoekjes kun je ook met ei maken. Wanneer je echter koekjes maak met kleine kinderen, zullen ze de neiging hebben om het deeg vast te proeven. Wanneer je geen ei door het beslag doet, is dit geen probleem, en kunnen ze hun buikje gerust vullen met het deeg! - Versier de koekjes van te voren of achteraf. Je kunt allerlei dingen door het mengsel doen. Doe bijvoorbeeld eens chocoladestukjes, nootjes, kokos, honing o.i.d. door het mengsel of maak chocoladedeeg en gewoon deeg en maak daarvan gemengde koekjes. Ook kun je achteraf de koekjes nog versieren met glazuur, slagroom en allerlei andere eetbare versiersels.

19


Sint Nicolaas en de mysterieuze feestdag

Door Kim van Ulsen Herinner je je nog die dag? Die ene dag toen alles wat voorheen zo zeker leek, volledig in het duigen viel. Die ene noodlottige dag dat je ouders je vertellen dat Sinterklaas niet bestaat. Het is de dag waarop je het vertrouwen in je ouders voor een stukje hebt verloren. Maar ook de dag dat je je gaat afvragen wat er dan nog allemaal waar is. De vraag “Wie is Sint dan? “ spookt alsmaar door je hoofd. Aan Mythbusters de eer om alle feit en fictie over Sint te onthullen. Sint Nicolaas, zoals we hem vandaag de dag kennen, is eigenlijk een mengelmoes van verschillende culturen. Zowel de christenen, als de Germanen en Noren hebben iets aan ons oerhollandse feest toegevoegd. Maar daar later meer over. De goedheiligman zelf is afkomstig uit het Byzantijnse rijk en heet Nicolaas van Myra. Geboren in Lycië (voor de mensen die hun topo al enige jaren zijn vergeten: dat ligt in Turkije) en Bisschop van de hoofdstad Myra.

20

Hij stief op 6 december in 342, hoewel deze dag later als zijn naamdag werd ingesteld. Dat maakt het dan net weer iets minder morbide dat we eigenlijk dus Sint zijn sterfdag vieren. Nicolaas van Myra staat in OostEuropa bekend als een heilige. Naast schutspatroon van de zeevaarders, staat hij bekend als een kindervriend dankzij de wonderen die hij heeft verricht. Zo zou hij namelijk drie arme meisjes een bruidsschat hebben gegeven opdat zij konden trouwen en wekte hij drie vermoorde jongens weer tot leven. (dat laatste zou niet een vervelende skill zijn, moet ik zeggen…) Dus dat zijn de roots van Sint. Afkomstig uit Turkije en in staat om de doden tot leven te wekken. Het idee dat Sint uit Spanje komt, is afkomstig uit de literatuur. Jan Schenkman schrijft in zijn boekje ‘Sint Nicolaas en zijn knecht’ de befaamde regels ‘zie ginds komt de stoomboot, uit Spanje weer aan’. Dit is waarschijnlijk de eerste keer dat wordt geschreven dat Sint uit Spanje komt. Ook introduceert Schenkman de knecht van Sint Nicolaas. Later veranderde deze naam in Pieter en Zwarte piet. Nog later was het niet meer één piet, maar meerdere, gewoon omdat dat leuker is. En hoe zit dat dan met de andere tradities? Het schoentje zetten, wortels

voor het paard, speculaaspoppen en mee naar Spanje in de zak? Nader onderzoek wijst uit dat dit niet meer is dan een allegaartje aan samengeraapte culturen. Het schoentje zetten komt uit de middeleeuwen, in de Sint Nicolaaskerk in Utrecht zette men de schoen op 5 december. Daar konden de rijken dan wat in stoppen en vervolgens werd de opbrengst onder de armen verdeeld op 6 december.


Ook zij zijn verantwoordelijk voor enkele tradities. Cadeautjes voor het paard waren voorheen offers aan de goden en onze schoorstenen, openhaarden en centrale verwarming zijn het vervolg op offervuurplaatsen. Speculaaspoppen waren vroeger afbeeldingen van je toekomstige geliefde waar je bij Wodan om kon vragen. Uit het noorden komt de traditie van over de daken lopen. De oppergod Odin reed namelijk op zijn achtbenige schimmel (Kijk eens aan, daar komt dus dat paard vandaan!) Sleipnir en kon met hem door de lucht vliegen. Naar het schijnt lijken de uiterlijken van Sint en Odin ook op elkaar. En ben je fan van Shrek en kom je uit IJsland? Dan zou ik maar snel eens

je belangen bijstellen. Want in de midwinter komt de oger Gryla met haar kinderen, de Jólasveinar, beloningen en straffen in de mensenwereld uitdelen. Stoute kinderen gaan dan mee in de zak en worden vervolgens opgegeten door de Kerstmiskat Jólaköttur. Kortom, eigenlijk is het Sinterklaasfeest maar een bijeengeraapt zooitje en zal het lastig worden om alle feiten op een rijtje te stellen. Wel vind ik het persoonlijk bemoedigend, dat er nergens een Sint voorkomt die eens in de 30 jaar tijdens de volle maan op 5 december half Amsterdam gaat uitmoorden. We kunnen dus wel met zekerheid stellen dat de film van Dick Maas op fictie berust en dat onze eigen Sint Nicolaas een veel gezelliger persoon is. Daarnaast is elke reden voor een

feestje er één en is het altijd fijn om cadeautjes uit te delen en om te krijgen. Wat mij betreft houden we dit nog even in stand, ruïneren we jonge kinderzieltjes door ze voor te liegen en zitten we later allemaal bij de psycholoog vanwege vertrouwensissues en jeugdtrauma’s. (ik vertrouw mijn ouders nog steeds niet)

21


Nu en straks. Met VvAA haal je meer uit je studie, je werk en de rest van je leven: nu en straks. VvAA is namelijk dĂŠ dienstverlener voor de (para)medisch student. Bij VvAA kun je als student niet alleen terecht voor bijvoorbeeld een doorlopende reisverzekering. We helpen je ook bij je verdere ontwikkeling met verschillende workshops en lezingen. Tenminste, als je lid bent van VvAA. En laat dat voor studenten - tot je dertigste - nu eens gratis zijn. Kijk op vvaa.nl/studeren.

Met VvAA haal je meer uit je studentenleven.


Lieve Dokter Prik, Heb jij een probleem? (medisch of minder medisch) Geachte dokter Prik, Ik studeer reeds enkele maanden de nobele wetenschap der geneeskunst te Nijmegen. Na de colleges wil ik wel eens een borreltje pakken in het Café, om mijn indrukwekkende lever te trainen. Nu kwam ik daar laatst een oude vrind van me tegen, samen met een schone vrouwe. Deze vrouwe heb ik vroeger liefgehad, maar ik heb nooit het geluk genoten haar aan mijn zijde te hebben. Echter, zij is nooit uit mijn gedachten verdwenen en zodoende heb ik gepoogd een afspraak met haar te maken. Onder de indruk van mijn dure kledij, welbespraaktheid en welgevormde musculatuur heeft ze deze meteen aan genomen. De betreffende ontmoeting verliep vlekkeloos, uiteraard, en, heeft tot mijn vreugde alswel spijt, mijn hart haar doen begeren. Tot mijn spijt, want deze schone dame is een HBO’er. Hoe moet een man met mijn intellect en status het leven delen met een vrouw met dusdanig laag intelligentie quotiënt? Hoe zal zij ooit kunnen matchen met een zo goed uitziende man, zo gespierd en zo’n goed gevoel voor humor. Echter mijn hart en gedachten zijn bij haar. Alstublieft dr. Prik, helpt u een man verbolgen onder zijn liefde. Hoogachtend, Thomas-Jan Debouquètte Thomas-Jan, aangezien je jezelf vereert als een god, moet je iets weten over goden. Hoewel Hermes vleugels aan zijn voeten had, bleef hij met beide beentjes aan de grond en hoewel Poseidon de god van de wateren was, zette ook hij wel eens voet aan wal om bij zijn geliefden te zijn. Probeer dat ook eens. Hoogachtend, dr. Prik

Mail naar Dokter Prik en je ergste perikelen zullen verleden tijd zijn. (Prik@mfvn.nl)

Colofon Algemene informatie 11e jaargang 2011-2012 De Prik is een uitgave van de Medische Faculteits Vereniging Nijmegen. De Prik komt vijf keer per jaar uit in een oplage van 750 exemplaren. Het blad wordt verspreid onder studenten geneeskunde en biomedische wetenschappen en onder de co-assistenden en stagelopers. Tevens is het gratis te verkrijgen in de pre-kliniek.

Redactie Joëlla Bomgaars Kim van Ulsen Laura Schipper Tijko Schook Sjef Stribos Opmaak Ayla Turan Esther Simons Kirsten van Heugten Talitha Kunneman Sponsors ABN AMRO VvAA Selexyz Contact Intern@mfvn.umcn.nl tel: 024-3613626

23


Thuis bij Dr. Bindels David: Kunt u misschien iets vertellen over uw gezin? Door Yvo Kuça en René: Ik heb David Wolthuis een prachtige vrouw met wie ik al samen ben sinds mijn twintigste. We hebben samen drie kinderen die allemaal Na een gezellig ritje het huis al uit zijn. Verder hebben we een 11-jarige labranaar Beuningen, dat dor, die ook deel uit maakt van ons gezin. gelukkig minder lang duurde dan verwacht, David: Hoe heeft u uw vrouw ontmoet? stoppen we voor een huis in een rustige villawijk. De René: Dat is niet erg spectaculair gegaan. Ik kom uit de deur wordt geopend en we komen binnen in een net tijd dat jongens- en meisjesonderwijs gescheiden was. Als ingericht, maar toch gezellig huis en de hond ligt te sla- jongensklas kon je overal over ouwehoeren, maar met pen in z’n mand. Na een heerlijke cappuccino te hebben meisjes erbij kon dat echt niet, dan was de leraar al snel gekregen, beginnen we aan ons interview met professor zielig. Ik zat op het Canisius college in Nijmegen en we René Bindels. hadden vaak feestjes met de meisjesschool samen. Daar heb ik uiteindelijk mijn vrouw leren kennen. Dat is steeds David: Professor Bindels, kunt u iets vertellen over uw serieuzer geworden. Tijdens de studieperiode bleef zij eigen studententijd? ook in Nijmegen en tegen de tijd dat we naar Amerika René: Eerst heb ik in Nijmegen biologie gestudeerd gingen, hadden we al drie kinderen. en dat vond ik heel hard werken. In die tijd had je nog geen curriculum met 30% contacturen en was je van ’s Yvo: Bent u internationaal ingesteld? morgens tot ’s avonds op de universiteit. Nadat ik mijn René: Jazeker, ik ben dol op reizen. De meest bijzondere kandidaats heb gehaald ben ik onderzoek gaan doen reizen die ik heb gemaakt waren naar Taipei in Taiwan, op de medische faculteit en dat vond ik heel erg boei- Kyoto in Japan en San Diego in de VS. Vooral die laatste end. Uiteindelijk ben ik gepromoveerd in de fysiologie reis was heel erg speciaal, want hier was ik samen met op de medische faculteit om vervolgens met mijn gezin mijn gezin, omdat ik in 2009 de Homer W. Smith award naar Amerika af te reizen. Daar heb ik op een univer- heb gewonnen. Dit is tot nu toe de kroon op mijn wetensitair topcentrum onderzoek gedaan naar nierziekten. schappelijke werk en maakt duidelijk dat Nijmegen tot Dit is een bijzondere ervaring geweest. Uiteindelijk ben de wereldtop behoort voor wat betreft het nieronderik weer naar Nijmegen teruggekeerd, waar ik in 2003 zoek. Eigenlijk kun je wel zeggen dat ik verslaafd ben tot hoogleraar werd benoemd. aan bepaalde vormen van succes, vooral in de wetenschap. Met mijn onderzoek ben ik dan ook behoorlijk Yvo: Heeft u tijdens uw studie nog dingen gedaan naast competitief ingesteld. studeren? René: Naast mijn studie ben ik toen DJ geweest en ik David: Is er nog iets dat u graag kwijt wilt aan de stuheb zelfs nog eens in Doornroosje een plaatje gedraaid. denten? Ik heb muziek altijd ontzettend stimulerend gevonden René: Ik vind het ongelofelijk fascinerend om met jonen daar heb ik in mijn studententijd veel energie in ge- ge mensen te werken, zeker in het onderwijs en als ik stoken. Samen met een vriend draaide ik vaak op fees- een beetje van mijn enthousiasme over mijn vak en met ten. Op dit moment ben ik nog steeds dol op muziek en name de werking van organen zoals de nieren over kan wat ik van vroeger nog wel luister is Pink Floyd, Genesis brengen op studenten, dan vind ik dat geweldig. en Yes.

24


Prik 47 opmaak Ayla