Page 1


ออร่า บุคส์ aura books ชื่อหนังสือ มนต์รักข้ ามฟ้า ผู้แต่ ง นํ ้าผึ ้งหวาน ศิลปกรรม/จัดรู ปเล่ ม จอมยุทธ ภาพประกอบ/ปก ชูการ์ ตนู พบกับเราได้ ที่ www.aurabooks.net หรื อติดตามเราได้ บน Facebook

ขอสงวนลิขสิทธิ์ ห้ ามผู้ใดคัดลอก ทําซํ ้า หรื อดัดแปลง ด้ วยวิธีการใดๆ โดยไม่ได้ รับ อนุญาตเป็ นลายลักษณ์อกั ษรจากเจ้ าของ


ตอนที่สอง อาภัสราเดินทางเข้ าพักที่ รี สอร์ ตแห่งหนึง่ ที่สร้ างอย่างอิงธรรมชาติ ทําให้ เธอนึกถึงคีธและลอร่าขึ ้นมา ซักวันเธอจะชวน พวกเขามาเที่ยวที่นี่ จากนันเธอก็ ้ วางแผนการ เที่ยว และนึกอย่างครึม้ ใจว่าน่าจะลองอยู่ที่นี่คน เดียวซักเดือน สองเดือนไปเลย ตอนแรกที่กะว่าจะกลับออสเตรเลียในอีก อาทิตย์หน้ าเท่านัน้ เวลาอยู่ที่นี่ทําให้ เธอรู้สกึ สงบ


และอบอุน่ อย่างประหลาด ทังๆที ้ ่เธอไม่เคยมาที่ เชียงใหม่นี่เลย เธอรู้สึกราวกับว่าคุ้นเคยมานาน แม้ วา่ ตลอดเวลาที่เธอมาพักที่นี่อาภัสรา จะออกตระเวนเที่ยว ถ่ายรูปที่ตา่ งๆแต่เธอก็ไม่ทิ ้ง การแปลหนังสือ เธอลองเอางานเรื่ องสันของเธอที ้ ่ เขียนเป็ นภาษาอังกฤษไว้ แล้ วนํามาแปลไทยอีกที ไปเสนอสํานักพิมพ์เล็กๆแห่งหนึง่ ทางสํานักพิมพ์สนใจที่จะรับงานแปลของ เธอ อาภัสรายินดีเป็ นอย่างมาก ที่เธอจะได้ เที่ยว และได้ งานทําไปด้ วย แม้ วา่ เธอจะได้ เงินจากคุณ ตา แต่เธอก็ไม่ได้ คิดว่าจะต้ องไม่ทํางาน ที่สําคัญ มันเป็ นงานที่เธอรัก ขณะที่เธอกําลังจะเอางาน แปลเล่มที่สอง มาส่งที่สํานักพิมพ์ในตัวเมือง ก็มี อะไรบางอย่างมาชนขาเธอ “อุ๊ย!!”


หญิงสาวอุทานอย่างตกใจ พลางก้ ม มองดู เห็นเด็กชายคนหนึง่ นัง่ อยูก่ บั พื ้น เธอพยุง เด็กขึ ้นยืน แล้ วปั ดเสื ้อผ้ า ที่เลอะฝุ่ นออกให้ เบาๆ ปกติแล้ วอาภัสราจะไม่คอ่ ยชอบเด็กนัก เพราะเด็กทังเสี ้ ยงดัง งอแง เอาแต่ใจ แต่เด็กคนนี ้ ค่อนข้ างเงียบจนผิดสังเกตุ แม้ จะหกล้ มก็ไม่ร้อง ซักแอะ “เจ็บตรงไหนมัยคะ?” ้ เธอถาม เด็กน้ อยแค่สา่ ยหน้ า อาภัสรา มองดูใบหน้ าที่ออ่ นเยาว์กว่าตนหลายปี รวมทัง้ เสื ้อผ้ าเครื่ องแต่งกาย ลักษณะท่าทาง และ ผิวพรรณของเด็ก คงเป็ นลูกคนมีเงิน เดี๋ยวก็คงมี คนมาพากลับ “ป้านิ่ม” “ป้านิ่มค้ าบ” เรี ยกอีกทีด้วยเสียงที่ดงั ขึ ้น


ป้านิ่มที่ว่าเป็ นหญิงวัยกลางคนร่างท้ วม ท่าทางใจดี เอ่ยขอโทษขอโพยเธอพร้ อมกับกล่าว ขอบคุณไปด้ วย เมื่อเธอกลับมาที่รีสอร์ ต นัง่ กินขนมไป พลางก็นกึ ถึงหน้ าเด็กคนนัน้ เด็กที่ชนเธอเมื่อ กลางวัน เป็ นเด็กผู้ชายที่หน้ าตาน่ารัก ผมดํา คิ ้ว ตา จมูก ปาก สวยน่ารักราวกับเด็กผู้หญิง อายุคง ประมาณสี่ถึงห้ าปี ตัวเล็กผอม ท่าทางเงียบๆ เงียบเกินไปด้ วย ไม่ยอมสบตาเธอเลยคงมีปัญหา อะไรในใจแน่ๆ “เลิกคิดเถอะเรา” อภัสราบอกตัวเอง เบาๆ “ฟุ้งซ่านจังแฮะ...” แม้ จะบอกตัวเองแบบ นัน้ แต่ก็ยงั คงจําดวงตากลมโตของเด็กชายได้ ตดิ ตา


จากนันเธอก็ ้ เริ่มทํางาน แต่ก็ไม่สามารถ ลบภาพเด็กคนนันออกจากใจไปได้ ้ อาภัสราสลัด หัว ยิ ้มนิดๆกับตัวเอง นี่เป็ นภาพเด็กผู้ชายที่เธอ คิดถึง แทนที่จะเป็ นชายหนุม่ ซักคนมากกว่า

บ้ านเรื อนไทยหลังใหญ่ บนเนื ้อที่ กว่าสี่ไร่ ทังสนาม ้ ทังบริ ้ เวณรอบๆบ้ านจัดได้ อย่าง สวยงาม ลงตัว ต้ นไม้ นานาชนิด ทังไม้ ้ ดอกและไม้ ใบปลูกไว้ เต็มไปหมด บ่อบัวกลางแจ้ งค่อนข้ าง กว้ าง ปลูกแต่บวั ที่มีดอกสีม่วงล้ วนๆ ภายในบ้ าน ป้านิ่มกําลังเช็ดผมให้ เด็กชายเดียว คุณหนูของบ้ าน ที่เพิ่งอาบนํ ้าเสร็จหมาดๆ “อย่าเดินไปไกลป้านิ่มนักซิคะ…ถ้ าหลง ทางจะทํายังไง คุณพ่อโกรธป้านิ่มแน่เลยค่ะ แล้ ว เดินชนพี่สาวคนนันขอโทษเขาหรื ้ อเปล่าคะ?”


เด็กน้ อยส่ายหน้ า แล้ วหันไปดูนาฬิกา ป้า นิ่มรู้ทนั ทีวา่ เดียวไม่อยากให้ ถึงเวลาเรี ยนพิเศษ ตอนเย็น เพราะครูพิเศษที่มาสอนชอบตีบอ่ ยๆ จน เนื ้อตัวของเดียวมีแต่รอยชํ ้า และเมื่อป้านิ่มบอก อนุชาพ่อของเดียว เขาก็ไม่ให้ ครูคนนันเข้ ้ ามาสอน อีก “ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ ครูคนนันไม่ ้ มาอีก แล้ ว คุณพ่อไล่ไปแล้ วค่ะ” เด็กชายพยักหน้ า ใจกลับไปนึกถึงหญิง สาวที่เขาเดินชน “ป้านิ่ม พี่สาวคนนันสวยจั ้ งครับ” เดียวพูดขึ ้นมาลอยๆ ป้านิ่มไม่ได้ วา่ อะไร จูงมือเดียวไปที่โต๊ ะอาหาร “เป็ นไงเดียว วันนี ้เข้ าไปในเมืองมา สนุก มัย?” ้


อนุชาถามลูกชายอย่างเอ็นดู เด็กชาย พยักหน้ า และลงมือทานข้ าว ป้านิ่มมองสองพ่อ ลูกกินข้ าวกันอย่างเอ็นดู แล้ วก็ถอนใจ สงสารทัง้ อนุชาและเด็กชายเดียว แม้ ว่าจะผ่านมานานแล้ ว ที่ภรรยาของอนุชาหรื อแม่ของเด็กชายเดียว เสียชีวิตไป แต่บรรยากาศในบ้ านก็ยงั คงเงียบ เหงา ไม่มีชีวิตชีวา อนุชานันจั ้ ดว่าเป็ นผู้ชายที่หน้ าตาดี แม้ วา่ จะไม่เคยยิ ้มแย้ มซักเท่าไหร่ ตังแต่ ้ ภรรยา จากไป แต่กระนันพวกคนงานหญิ ้ งหลายคนก็ยงั แอบฝั น และพูดให้ ป้านิ่มได้ ยินเสมอว่าอยากเป็ น คุณนายของอนุชา รักษ์จิต “อย่าให้ มนั ออกนอกหน้ ามากนัก…เดี๋ยว ได้ ขนเสื ้อผ้ าออกจากไร่ไม่ทนั หรอก” ป้านิ่มเตือนคนงานหญิงคนหนึง่ ก่อน หน้ านี ้ก็โดนเชิญให้ ออกไปไม่ขาดสาย เพราะ


ความเจ้ ากี ้เจ้ าการ และเข้ าหาอนุชาเป็ นเชิง ทอดสะพาน ป้านิ่มเองก็คดิ ไม่ตกว่าควรจะดีใจ หรื อวิตกกันแน่ที่เจ้ านายของตัวเองไม่สนใจ ผู้หญิงเอาซะเลย อีกใจก็อยากให้ มีนายหญิงคน ใหม่ อนุชาจะได้ สดชื่นมีชีวิตชีวาอีกครัง้ แต่ถ้าได้ คนไม่ดีก็ ไม่มีดีกว่า แต่ก็น่า สงสารอีกนัน่ แหละ เพราะถ้ าอนุชาจะไม่ใส่ใจใคร เลย นัน่ หมายความว่า เขายังคิดถึงภรรยาที่จาก ไปอยู่ “ยังหนุม่ ยังแน่นแท้ ๆ…” ป้านิ่มคิดในใจ

เมื่อกินข้ าวเสร็จ อนุชาจูงมือ ลูกชายไปนัง่ เล่นที่เฉลียงหน้ าบ้ าน จนถึงเวลาเข้ า นอนเขาก็พาไปส่งที่ห้องนอน อนุชาจูบหน้ าผาก ลูกชายเบาๆและเริ่มต้ นเล่านิทานให้ ฟังจนเดียว หลับไป อนุชาสงสารลูกที่ไม่มีแม่ แม้ เขาจะพยาม


ทําหน้ าที่ของพ่อ แต่เขาก็ร้ ูดีวา่ เดียวกําลังมี ปั ญหาเพราะขาดการเอาใจใส่จากแม่ เขาถอนใจยาวอย่างเหนื่อยอ่อน การจะ หาใครซักคนมาแทนที่สายใจ รักษ์จิต เขาไม่คิดว่า จะหาได้ ง่ายๆ แล้ วสําหรับตัวเขาเองก็เหมือนกัน

ตอนเช้ า ขณะที่กําลังรับประทานอาหาร เช้ าอยู่ เขาสังเกตว่าเดียวทานเข้ าได้ เยอะขึ ้น ท่าทางก็สดชื่น อนุชามองอย่างแปลกใจ “เมื่อคืนฝั นดีรึเปล่าเดียว ถึงได้ ยิ ้มน้ อย ยิ ้มใหญ่เชียว เล่าให้ พอ่ ฟั งบ้ างได้ มย?” ั้ “ฝั นถึงพี่สาว” เดียวตอบด้ วยนํ ้าเสียงสดชื่น ตาเป็ น ประกาย “พี่สาว?” อนุชาหันไปถามป้านิ่มด้ วยสายตา


“อ๋อ…พี่สาวคนเมื่อวาน พอดีคณ ุ หนูเธอ เดินชนผู้หญิงคนหนึง่ ในตลาดค่ะ” ป้านิ่มอธิบาย อนุชามีทีทา่ แปลกใจที่ลกู ชายสนใจคนอื่นขึ ้นมาแบบนี ้ แล้ วเป็ นผู้หญิงซะ ด้ วย อนุชาเลยเสนอว่า “เดี๋ยววันนี ้พ่อต้ องเข้ าเมือง เดียวจะไป กับพ่อด้ วยมัยล่ ้ ะ?” เด็กชายพยักหน้ าอย่างยินดี แล้ ววิ่งปร๋อ ไปเปลี่ยนเสื ้อผ้ าอย่างรวดเร็ ว จนอนุชาต้ องแปลก ใจอีกครัง้ เพราะเวลาเขาชวนเข้ าเมืองเดียวมักจะ ทําท่าอิดออด หรื อบางทีก็ปฏิเสธเลย “ผู้หญิงที่ไหนนะ…” อนุชาพลอยคิดไปด้ วย


รถจี๊ปสีดาคันใหญ่ จอดอยู่ที่ ลานจอดในเมือง อนุชาเดินจูงมือลูกชาย เขาสวม เสื ้อยืดผ้ าเนื ้อดีสีขาว และกางเกงยีนส์สีนํ ้าเงิน เข้ ม รองเท้ าหนังกลับสีนํ ้าเงิน”ดีพ บลู” สีนํ ้าเงิน ลึกหรื อนํ ้าเงินเข้ ม ทําให้ ร่างสูงเพรี ยวน่ามองขึ ้นไป อีก ผมยาวระต้ นคอนันหยั ้ กนิดๆ จมูกโด่งเป็ นสัน นันถ้ ้ าสังเกตดีๆจะเห็นรอยแผลจางๆ ซึง่ เกิดจาก ตอนสมัยวัยรุ่น ที่กําลังเลือดร้ อน ขณะที่กลุม่ เพื่อนกําลังมีเรื่ องกับกลุม่ นักเรี ยนอีกโรงเรี ยน วัน นันมี ้ คนเสียชีวิตสามคน ส่วนเขาบาดเจ็บสาหัส และจมูกหัก หลังจากเหตุการณ์นนั ้ เขาก็กลายเป็ น เด็กที่ตงใจเรี ั ้ ยน จนสอบเข้ ามหาวิทยาลัยได้ และ ได้ เจอกับสายใจ สินธู ที่กลายมาเป็ นภรรยาของ เขา


อนุชาซื ้อข้ าวของเครื่ องใช้ หลายอย่าง เหล่าแม่ค้าแม่ขายและสาวๆมองเขาตาปรอย หลายคนเข้ ามาทักทายเขา “มากับลูกชายอีกแล้ วนะคะ” หญิงสาวนางหนึง่ ทักขึ ้น “ครับ”อนุชายิ ้มตอบ “เมื่อไหร่จะพานายหญิงมาเดินบ้ างล่ะ คะ” อนุชายิ ้มนิดๆและเลือกที่จะเงียบ เหลียว มองเดียวก็เห็นกําลังเหลียวซ้ ายแลขวามองไป รอบๆ “คงมองหาผู้หญิงคนนัน…” ้ อนุชานึกในใจ เดียวก็คิดอย่างนันจริ ้ งๆ เผื่อว่าจะเจอ พี่สาวคนสวยอีก แต่เขาก็ไม่เจอ เดียวกลับบ้ าน อย่างเศร้ าซึมเหมือนเดิม อนุชาออกจะแปลกใจไม่


น้ อยที่ผ้ หู ญิงคนนันจะมี ้ อิทธิพลกับเดียวขนาดนี ้ จนเขาเองก็ร้ ูสกึ อยากเห็นขึ ้นมาเหมือนกัน หนังสือที่อาภัสราแปล ได้ รับการตอบรับ ดีทีเดียว ทําให้ เธอมีงานต่อเนื่อง และพอว่างเธอก็ ออกหาอพาร์ ตเมนท์หรื อบ้ านเช่าที่ราคาถูกลง เพราะราคาค่ารี สอร์ ตที่เธออยูค่ อ่ นข้ างจะแพงไป สําหรับรายได้ ที่เธอได้ จากการแปลหนังสือ แต่หา เท่าไรก็ยงั ไม่เจอถูกใจซักที เธอนัง่ พักที่เก้ าอี ้พักใต้ ต้นไม้ ใหญ่ อากาศ ร่มรื่ นกําลังสบาย ช่วงหน้ าหนาวของที่นี่ถกู ใจอา ภัสรามาก ทําให้ เธอรู้สกึ สงบ และสบายใจมากขึ ้น รู้สกึ ได้ ถึงความกังวลที่มีตอ่ เรื่ องของเธอกับแม่ น้ อยลง แม้ จะยังเศร้ าอยูบ่ ้ างเรื่ องที่คณ ุ ตาจากไป โดยที่เธอไม่มีโอกาสได้ รํ่าลา แต่เธอก็ทําใจได้ มาก ขึ ้น


เธอนัง่ ดูผ้ คู นที่จบั จ่ายซื ้อของกันคึกคัก รวมทังนั ้ กท่องเที่ยวหลากหลายเชื ้อชาติที่สง่ ภาษากันวุ่นวาย อาภัสราตัดสินใจจะกลับที่รี สอร์ ต ไว้ คอ่ ยหาใหม่วนั หลัง แต่เธอก็ต้องอุทานอย่างตกใจ เหมือนมี อะไรมาชน จนขวดนํ ้าดื่มที่เธอถืออยู่กระเด็นตก จากมือ เธอหันมองต้ นเหตุด้วยความหงุดหงิด แต่ เมื่อเห็น เธอก็ต้องแปลกใจ “อ้ าว…ที่เจอกันวันนันนี ้ ่คะหนุม่ น้ อย วันนี ้ชนอีกแล้ วนะคะ” เธอเอ่ยขึ ้นยิ ้มๆพร้ อมกับหยิบขวดนํ ้าที่ เลอะดินเดินไปทิ ้งที่ถงั ขยะใกล้ ๆ แล้ วจูงเด็กน้ อย นัง่ ลงที่ม้านัง่ ตัวเดิม “วันนี ้มากับใครคะ?” เด็กน้ อยเหลือบตา มองมาที่เธอนิดนึง “คุณพ่อ” “แล้ วคุณพ่อล่ะคะ ไปไหนล่ะ?”


“ในนัน” ้ พูดพร้ อมกับชี ้มือเข้ าไปใน ร้ านอาหารแห่งหนึง่ “ออกมาแบบนี ้ เดี๋ยวคุณพ่อเป็ นห่วงนะ คะ รี บกลับเข้ าไปเถอะค่ะ” อภัสราจูงมือเด็กชาย เข้ าไปในร้ าน เดียวอยากจะบอกว่าเขาอยากคุย กับเธอก่อน แต่เขาก็พดู ไม่ออก จําใจต้ องเดินเข้ า ไปในร้ านกับอาภัสรา พนักงานในร้ านรู้จกั เดียว เป็ นอย่างดี จึงช่วยพาตัวไป ส่วนอภัสราก็กลับที่ พักที่รีสอร์ ต อนุชากําลังมองหาลูกชายอยู่เอ่ยขึ ้น อย่างดีใจว่า “ไปไหนมาเดียว แล้ วใครมาส่งน่ะ พ่อ เห็นแวบๆ” “พี่สาวพามาครับ” เดียวตอบด้ วยดวงตา เป็ นประกาย “แล้ วพี่สาวไปไหนแล้ วล่ะ” อนุชามองลูก ชาย ที่เดียวขอตามเขาเข้ าเมืองบ่อยขึ ้นก็เพื่อจะ


ตามหา ”พี่สาว” นี่เอง พอไม่เจอก็ซมึ เศร้ า แต่นี่ ท่าทางสดชื่นตอบคําถามเขาด้ วยดวงตาเป็ น ประกาย เพียงเพราะเจอ”พี่สาว”ไม่กี่นาทีเท่านัน้ น่ะหรื อ? “น่าเสียดาย พ่อก็อยากเจอเหมือนกัน” “จริงเหรอฮะพ่อ?” เดียวถามอย่างตื่นเต้ น “จริงสิ…ก็เราท่าทางมีความสุขแบบนี ้ พ่อก็ต้องอยากเจออยูแ่ ล้ ว…คงน่ารักสินะ?” อนุชาเย้ าเล่นอย่างไม่ใส่ใจนัก “คับ…น่ารักคับ สวยด้ วย” เดียวทําหน้ า เบิกบาน “พรุ่งนี ้คุณพ่อจะเข้ าเมืองอีกมัยฮะ?” ้ “ยังหรอกลูก พอดีพรุ่งนี ้ครูพิเศษคนใหม่ ของเดียวจะมาสอน เดียวจะไม่เหงาอีกแล้ วล่ะ ดีมย?” ั ้ เดียวเงียบไป อนุชาได้ แต่พิจารณาวงหน้ า สดชื่นของลูกชายเงียบๆ …ผู้หญิงแบบไหนนะที่


ทําเอาลูกเขาติดใจขนาดนี ้ หวังว่าคงไม่ได้ เจ้ าชู้แต่ เด็กหรอกนะอนุชานึกตลกๆ อาทิตย์แรกของการเรี ยนพิเศษผ่านไป ด้ วยดี วันอาทิตย์เป็ นวันที่ป้านิ่มต้ องเข้ าตลาด เดียวขอไปด้ วย แต่ก็ไม่เจอกับ”พี่สาว”ที่เขา ปรารถนาจะเจอ “แล้ วเมื่อไหร่ ความฝั นของเราจะเป็ น ความจริงนะ” เดียวได้ แต่นึกถึงแผนการของตัวเองในใจ วันนันเดี ้ ยวกลับบ้ านด้ วยอาการเซื่องซึม ส่วนครู คนใหม่ก็เริ่มออกลาย ลงไม้ ลงมือกับเดียว เพราะ ด้ วยความที่ยงั สาว อายุยี่สิบกว่าๆเท่านัน้ ความ อดทนต่ออาการต่อต้ านเหมือนเด็กมีปัญหาของ เดียวก็แทบจะไม่มี ครูคนใหม่ทงขู ั ้ ่ ทังหยิ ้ กสารพัด จนเดียว กลัว อยูต่ อ่ หน้ าพ่อกับป้านิ่มก็ทําตัวน่ารัก


เรี ยบร้ อย เวลาอยู่กบั เดียวตามลําพัง บางวันก็ขู่ ว่าจะเอาเดียวไปกดนํ ้าถ้ าทําการบ้ านที่ครูให้ ทํา ไม่ได้ เดียวซึมเศร้ าลงทุกวัน บางวันก็แอบร้ องไห้ “ไหนคุณพ่อว่าจะไม่มีครูใจร้ ายอีก…พ่อ โกหก” เดียวคิดในใจ เขาคิดคนเดียวไม่นานก็ ต้ องตกใจ เมื่อมือของครูตีเพียะเข้ าที่หลังเขา พร้ อมกับเขย่าตัวเขาอย่างแรง เดียวกลัวจน กลายเป็ นโกรธ คว้ าแก้ วนํ ้าปาใส่ครูพิเศษ แล้ ววิ่ง ออกจากห้ อง เสียงกรี ดร้ องของครูสาวทําให้ ป้านิ่ม วิ่งเข้ ามาดู เห็นครูสาวกุมหน้ าผากที่โชกเลือดอยู่ “เกิดอะไรขึ ้นคะครู ?คุณหนูล่ะคะ?” “ฉันไม่ยอมฉันจะเอาเรื่ องมัน เด็กอะไร มาสอนหนังสือให้ แท้ ๆ คอยดูนะเจอเมื่อไรแม่จะตี น่วมเลย” ครูสาวพูดเสียงดังอย่างโกรธจัด


“ทําไมพูดแบบนันล่ ้ ะ ถ้ าครูไม่ทําอะไร คุณหนูคงไม่ทําอะไรครูหรอกค่ะ ฉันรู้นิสยั คุณหนู ดี”

“มีอะไรกันป้านิ่ม?” เสียงห้ าว ทุ้มของอนุชาดังขึ ้น ป้านิ่มเล่าเหตุการณ์ให้ ฟัง อนุชาเม้ มปาก ขบกราม มองหน้ าครูสาวนิ่ง และ เย็นชา “ออกไปจากบ้ านผม ก่อนที่ผมจะเรี ยก ตํารวจ ข้ อหาทําร้ ายร่างกายเดียว…” เขาพูดเสียงเย็นชา ครูสาวรี บลนลานออก จากบ้ านทรงไทยหลังใหญ่ทนั ที “ป้านิ่ม แล้ วเดียวล่ะ?” อนุชาเอ่ยถามด้ วยนํ ้าเสียงเหนื่อยอ่อน “อ้ าวไม่ได้ ไปหาคุณชาหรอกเหรอคะ?” “เปล่านี่…ให้ คนไปดูที่ห้องซิ”


“ค่ะ” ป้านิ่มวิ่งกลับมาตามอนุชาอย่าง ร้ อนใจ “ไม่เจอค่ะ พวกเด็กบอกว่าเห็นคุณชาวิ่ง ออกไปที่ถนนใหญ่ นึกว่าออกไปเที่ยวเล่น ตาม ประสา…” ป้านิ่มพูดไม่ทนั จบประโยคก็หยุด ยกมือ ทาบอก ตัวสัน่ แทบจะเป็ นลมเสียให้ ได้ เมื่อในใจ คิดไปไกล ซึง่ มีแต่เรื่ องร้ ายๆล้ วนๆ อนุชาลุกพรวดขึ ้นนึกถึงคําสัญญาที่เขา บอกลูกไว้ “พ่อจะไม่ให้ใครมาทาร้ายเดี ยวอีก…พ่อ สัญญา” “ไม่งนั้ เดี ยวจะไม่อยู่กบั พ่ออี ก”

เขาจะรู้ ได้ ยังไงว่าครูพิเศษ หน้ าตา น่าเอ็นดู ท่าทางใจดี อย่างครูน้อยจะทํา


ร้ ายลูกเขาอีก ครูสมัยนี ้เป็ นอะไรกันหมดนะ…. อนุชาคิดในใจอย่างโมโห “ทําไงดีละ่ คะ คุณชา นี่ก็นานแล้ วนะคะ จะมืดแล้ วด้ วย” ป้านิ่มถามด้ วยนํ ้าเสียงเป็ นห่วง “เดี๋ยวผมจะเกณฑ์คนงานออกตามหา … แล้ วป้านิ่มพอจะรู้รึเปล่าว่า เดียวจะไปไหน?” “ก็…ไม่มีนี่คะ ตังแต่ ้ ปิดเทอมมา คุณหนู ก็ไม่เห็นสนิทกับใคร….นอกจากพูดถึงพี่สาวคน นัน…” ้ อนุชาฟั งดังนันก็ ้ รีบโทรศัพท์ไปหาเพื่อนๆ คนรู้จกั เขาค่อนข้ างรู้จกั คนเยอะ หวังว่าจะตาม หาเดียวได้ ไม่ยากนัก ถ้ าเดียวจะเข้ าเมืองเพื่อตาม หา ”พี่สาว” คนนันจริ ้ ง จากนันเขาก็ ้ รีบขับรถออก จากบ้ านมุง่ สู่ตวั เมืองที่ๆเขามัน่ ใจว่าเดียวจะต้ อง ไปตามหา ”พี่สาว” คนนัน้ จบตอนที่สองค่ะ

มนต์รักข้ามฟ้า ตอนที่สอง  

มนต์รักข้ามฟ้า ตอนที่สอง เขียนโดย น้ำผึ้งหวาน

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you