Issuu on Google+

Stagiaires

Sue-Anne


Op een of andere manier heb ik altijd geluk met mijn stagiaires. Ze zijn stuk voor stuk leuk. De een heeft zo’n aura dat ik mijn complete persoonlijke leven op tafel wil gooien. De ander heeft humor waar ik nog een hoop van kan leren. En bij elk afscheid heb ik een traan gelaten. En nog steeds heb ik met allemaal contact. Mijn stagiaires zijn top. En misschien ben ik wel een hele leuke baas? Annette was mijn allereerste stagiaire. Tijdens de kennismaking zat ze verlegen achter haar groene thee. Maar wel een type ruwe bolster. Helemaal zichzelf. Fantastisch! Ze werkte zo snel dat ik haar dubbel zoveel werk moest geven. En daarnaast was ze ook zo grappig. Zij heeft me aangespoord vissen te nemen op kantoor. (nadat ze wegging gingen mijn vissen ook binnen een week dood). Zij stond achter mijn plannen als ik die moest verdedigen bij mijn gietvloeren boer. En wat ik helemaal leuk vond: Ze hielp als een echte bouwvakker mee op de vloer. (volgens mij vond ze dat ook echt leuk). Annette draaide haar handen niet om voor een aantal 25 kilo emmers. Bij Annette heb ik er geen seconde aan getwijfeld: zij komt er wel. Toen kwam Joyce. Het tegenovergestelde van Annette. Een “meisje meisje” met mooi gestijlde blonde haren en mooie nageltjes. En Joyce dronk ook thee (dus had ik nog steeds geen koffiemaatje gevonden). Joyce werkte nauwkeurig en in het begin niet snel. Maar dat hoefde niet. Ze deed haar werk ook met overgave en elke keer werd ik nog trotser op haar. Joyce was (en is) eigenlijk veel te lief. Maar ook Joyce komt er wel. Tijdens haar afstuderen ben ik naar Deventer afgereisd om te zien hoe ze een luxe jacht had uitgewerkt. Wat een werk. Wat was ik trots! (ook al was ik veel te laat en had ik alles gemist). En ik kan altijd op Joyce rekenen. Als we iets organiseren, is ze erbij. En dat doet ze perfect! Mijn situatie veranderde en het was tijd om te verhuizen. En daarbij kwam ook nog eens dat ik twee stagiaires van 17 jaar ging begeleiden. Dus even voor de duidelijkheid: verhuizing, verbouwing, twee puppies van 17, naamsdbekendheid opbouwen. Oja, en dan ook nog omzet binnenhalen. Ricardo en Simone zijn wel maatjes geworden in de stage periode bij mij. Simone was droog, zat vol humor, werkte snel en had de ambitie directie secretaresse te worden. Ik kon er wel van op aan dat Simone haar werk af had als ik dat wilde. Wat heb ik met haar gelachen. Elke dag weer. Maar als je 17 jaar bent, ben je nog niet zo gefocust op het ondernemerschap. (Haar Blackberry trilde de hele dag en haar MSN account barstte uit de PC.) Maar eerlijk is eerlijk: er werd wel gewerkt. Ricardo heb ik vanaf dag 1 echt achter zijn kleine Indonesische billen aan moeten zitten. Naar mijn idee sliep hij ‘s nachts niet, want hij kwam elke dag met open mond binnen. En daarnaast was het ook nog eens zo dat zijn hoofd wel eens op het toetsenbord lag. Moeilijk vooruit te branden. En rekenen? Dat was zijn zwakke punt (en dan druk ik mezelf nog subtiel uit). Maar ik kwam erachter dat Ricardo creatief was en op den duur mocht hij alle presentaties maken. Hij legde contact met de architecten en stylisten voor mij en zorgde er elke dag weer voor dat ik voorzien werd van koffie. (eindelijk! Een koffie maatje!) Simone en Ricardo hebben mij echt door een zware periode heen geholpen. Niet alleen fysiek door te helpen met de verbouwing en verhuizing. Maar zeker ook mentaal, met lieve berichtjes en briefjes. Hun foto’s sieren mijn Wall of Fame. En daar blijven ze voor altijd staan. Nu is de periode aangebroken dat ik weer twee stagiaires mag gaan begeleiden. Yara gaat mij assisteren op het gebied van de binnendienst. Ze zal wel los komen. Nu is ze nog een stil en misschien wel bang vogeltje. Maar misschien is ze wel stil. Dat mag. Maar dat wordt afkicken. En Janneke is een enthousiaste Limburgse meid die voor mij gaat tekenen en ontwerpen, zoals Joyce en Annette als eerder hebben gedaan. Ik heb vertrouwen in haar. Dat wordt leuk. Ik hoop dat het lijstje van bijzondere stagiaires de komende jaren nog wordt aangevuld met andere lieve studenten. Ik ben er in elk geval van overtuigd dat je niet alleen je vaste personeel, maar zeker ook je stagiaires moet koesteren. Ze moeten een kijkje krijgen in de keuken van het ondernemerschap. Ze moeten zichzelf prettig voelen. Dan gaan ze als een raket. Dat kan ik je verzekeren.


Stagiaires