Page 5

het Eerstejaarsweekend Op vrijdag 18 september om twaalf uur stipt stond ik met een behoorlijke weekendtas in de door een identiteitscrisis geteiswas vandaag het verzamelpunt voor de eerstejaarsstudenten die genoeg onder druk waren gezet om zich in te schrijven voor het jaarlijkse EJW (thema: hippie bootcamp). Duidelijk moge zijn dat ik mij destijds nooit zo onder druk hebben laten zetten en dat ik uitsluitend gedreven door mijn plichtsgevoel als mentor nu op het punt stond mijn eigen eerste EJW mee te maken.

7 cavia 23

Een academisch kwartiertje later begon de briefing. Als begeleider van een kleine 8 eerstejaars (de zogenaamde “schaapjes”) zou het mijn taak worden a) aan alle activiteiten mee te doen en b) er voor zorgen dat mijn kudde eveneens actief zou participeren. Het is mij nog steeds een raadsel hoe iemand het in zijn hoofd haalt om mij een motiverende taak te geven; gelukkig was mijn medebegeleider (Kai) motiverend genoeg voor twee. Toen we rond zes uur eindelijk onze bestemming hadden bereikt (op Didier en Sander na, die verbouwereerd stonden te kijken hoe onze trein van Amersfoort weg reed) werd verkondigd dat we het hele weekend punten zouden kunnen verdienen. Wie uiteindelijk de meeste punten had zou winnen. Kai verkondigde luidkeels aan onze groep dat we voor de eerste plaats zouden gaan. Na enige aarzeling knikte ik instemmend, conform mijn motiverende functie. Vreemd genoeg hebben we die avond bij redelijk wat activiteiten gewonnen; blijkbaar zat de stemming er goed in. Toen rond een uur of twee de activiteiten waren afgelopen was het tijd voor feesten of slapen. Ik koos voor het eerste en ben daar mee doorgegaan tot de zon weer op kwam (met een kort intermezzo in de keuken om belangstellenden van pannenkoeken te voorzien). Toen ik eindelijk naar bed wilde gaan was het al weer Happy Hippie Hour (gratis bier tussen 9 en 10) en kreeg ik een verse pul bier in mijn handen gedrukt. De rest van de dag

werd gekenmerkt door een aantal vermoeiende activiteiten. Ondanks een nog redelijk niveau van motivatie hebben we maar weinig punten binnen gehaald en toen rond een uur of vijf de helft van de groep opeens vertrok (waaronder motivatiekanon Kai) leek de situatie redelijk hopeloos. Hopend op een comeback schakelde ik Thomas in als regisseur van ons slottoneelstuk en medebegeleider Hylke als knuffelhippie. Het mocht niet baten; onze groep eindigde ergens in de middenmoot. Na een onrustige avond waarvan de details me zijn ontgaan besloot ik rond een uur of 4 om maar eens te gaan slapen. Nog geen uur later werd ik gewekt door Maarten (zie foto) en om te verkomen dat me dat nog een keer zou overkomen stond ik maar weer op. Het bleek echter uitgestorven te zijn, dus besloot ik maar weer pannenkoeken te gaan bakken. Af en toe kwam Java langs om een diepzinnig gesprek te voeren, bier te brengen of pannenkoeken te halen. De rest van de dag werd gevuld met een bosspel en een hoop grappen van de Maartens. Rond een uur of drie vertrokken we weer met de bus richting Amsterdam. Ik denk dat dit EJW al met al als beste te omschrijven is met de woorden “dat doe ik anders nooit, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb.” Dit gaat wat mij betreft om de activiteiten, het pannenkoeken bakken, het gebrek aan slaap, bier drinken op elk uur van de dag en gewoon overal aan meedoen. Een geslaagd weekend! door: Wouter Josemans

cavia 23

8

Cavia 23  

Cavia 23 van de VIA

Cavia 23  

Cavia 23 van de VIA

Advertisement