Ruwe Diamanten | de Nieuwendammer

Page 1

RUWE DIAMANTEN VERBORGEN VERHALEN UIT DE HOOFDSTAD


'Ik ben een Nieuwendammer'


'Ik ben een Nieuwendammer', zo zou de speech beginnen die Hare Majesteit de Koningin zou houden bij de opening van de tentoonstelling Ruwe Diamanten in Nieuwendam. Als we haar gevraagd hadden. Aan de vooravond van grote veranderingen in Noord, door de opening van de NoordZuid lijn en het groeiende aantal ontdekkers van het ongerepte Noord, zoomt deze krant in op zijn bewoners: de ruwe diamanten van Nieuwendam. Op initiatief en als aftrap van het verhalenbureau Storyshop, struinden fotograaf Eddy Bosland en schrijver/ kunstenaar Lies Aris wekenlang door Nieuwendam op zoek naar bijzondere buurtbewoners en hun verhalen. Storyshop wil de ziel van een Amsterdamse wijk vangen en laten zien dat waar deuren openwaaien, bijzondere mensen en verhalen schuilgaan.

Lies Aris (Storyshop) is gebiologeerd door biografieĂŤn en overtuigd van het feit dat achter elk raam een bijzonder leven schuilt. Zij gluurt haar leven lang al in tuinen, op balkons en door ramen: als etalages naar levensverhalen. Fotograaf Eddy Bosland heeft als favoriete onderwerp het dagelijks leven, de straat en de mensen. Hij is altijd op zoek naar ontregeling, vervreemding, humor, absurdisme en interessante Nederlanders. Via de schoonheid van willekeurige levensverhalen wil de Nieuwendammer een onverwacht beeld scheppen van een wijk. Door de krant en de tentoonstelling ontstaat er een hele nieuwe groep BN-ers: Bekende Nieuwendammers. Eddy en Lies portretteren mensen die nooit hadden gedacht in een publicatie te verschijnen. Dit is geen gewone krant. Dit is de Nieuwendammer.


De Nieuwendammer Olivia & Lionel

#01 Vliegangst Alsof het net van een fabrieksband af is komen rollen, zo perfect en spiksplinternieuw is dit huizenblok op het Markerveld. Zonder productiefoutjes. Voor zo’n glimmend nieuw huis kun je beslist met trots gaan zitten en dat doen Lionel en Olivia dan ook. Hun kinderschare speelt op straat of chillt ‘m ook in een van de tuinstoelen. Lionel werd na de LTS automonteur, maar werkt inmiddels met hart en ziel in de gehandicaptenzorg. Olivia zorgt voor het gezin. En wat voor een gezin! De kinderen Jill, Damiaso en Obriella rolschaatsen in de zon. Dochter Chermisse zit voor de deur.

Op haar schoot zit Dante, een klein broertje met een grootse naam. Chermisse is vijftien jaar oud en zit op het Bredero College in Noord. Ze is een vrouw met een plan. Een masterplan. Samen met haar nichtje en beste vriendin wil ze een bedrijfje beginnen in nagels en haar. Want black hair is big business. Haar moeder Olivia wilde vroeger altijd stewardess worden. Lekker met een mooi pakje aan zo’n vliegtuig rocken. Alleen de vliegangst zat haar in de weg. Als je roots in Suriname liggen, heb je wel wat vlieguurtjes achter de rug. Toch houdt ze het nu liever bij het Markerveld.

Dante & Chermise

p.4



De Nieuwendammer Chris & Hazel

#02 De lange reis Thuiskomen na een lange marinemissie, met liefdevolle familieleden die je in de armen vliegen. Of de Tour de France meemaken. Dat zijn een paar van de vele jongensdromen van Chris de Bode, gelauwerd documentair fotograaf of ja… fotografisch verhalenverteller. Veel van zijn dromen kwamen uit. Op zijn twintigste begon Chris met fotograferen en dankzij de fotografie reist hij nu de wereld rond, thuis opgewacht door zijn dochter Bobbie en hond Hazel (Haas, voor vrienden). Een geheime hut, lijkt het half verborgen tuinhuis dat Chris huurt. Acht jaar geleden

verhuisde hij naar Noord en kocht een huis op de Nieuwendammerdijk, aangetrokken door de rauwe schoonheid van Nieuwendam. Sinds zijn scheiding woont hij op het Molenpad. Zijn dochter pendelt tussen papa’s huis onder de bomen en mama’s huis op de dijk. In het Vliegenbos maakte een dakloze jongen sculpturen van stokken die hij vond. Steeds opnieuw werden die gesloopt, terwijl de bouwsels de gore stank van rottende bladeren deden verbleken. Wat Chris betreft is dit tuinhuis enkel een opstap om nog landelijker te gaan wonen. Weg met de stad. Hond Haas komt wel mee. Haas is bekend in de buurt en struint van huis tot huis. Maar of de hond van een fotograaf ook wil poseren? Liever snuffelt hij rond en maakt zijn eigen lange reizen door Nieuwendam.

p.6




De Nieuwendammer Lelte, Jiske & Annette

#03 Altijd feest Vlaggetjes en versiering hangen voor de ramen van het grote pand. Niet een dag, niet een week, nee, de hele zomer hangt de versiering daar. Helemaal aan het einde van de Nieuwendammerdijk, waar een mooi stuk groen met picknicktafels ligt, loopt een leuk straatje naar beneden. De schoonheid van dit gedeelte van de Schouwstraat is een goed bewaard geheim. Wie hier woont, vlak bij het groen achter de dijk, in een straat waar meer vogels tsjilpen dan waar ook in Amsterdam, heeft genoeg te vieren.

Het huis wordt grondig verbouwd. In de tuin staat een lange caravan. Eigenares Annette heeft een wat verwilderd hoofd. Die verbouwing duurt inmiddels wel wat lang. In april hadden ze het tweede huis erbij gekocht en nu maakt ze van die twee huizen een. Vanaf het begin van de verbouwing woont het gezin in een caravan. Het is wel een heel gedoe, kamperen in eigen tuin. Annette is lerares op een basisschool. Haar kinderen Jelte (11) en Jiske (8) pendelt ze van muziekles naar het sportveld en tussendoor kookt ze in de kitchenette van de caravan. De eerste keer dat ze het Waterlandplein overstak, raakte ze een beetje depressief, maar inmiddels is het gezin gelukkig in Nieuwendam. Bevriend wijnhandelaar Hans doet de verbouwing. Eigenlijk was hij erop tegen dat de familie al feesten organiseerde voordat hij met verbouwen kon beginnen. Laten we hopen dat als het huis af is, dat gefeest gewoon doorgaat, misschien dan in de caravan. Club Caravan! Het is altijd feest in de Schouwstraat.

p.9


De Nieuwendammer Leentje & Jannes

#04 Mijn vader, de clown De woonwagen glimt prachtig. Naast een villawijk uit de jaren tachtig, zo een die als setting voor Tatort of Derrick had kunnen dienen, ligt een keurig verzorgd woonwagenkamp. Oké, er is een overdaad aan tuinbeeldjes en protshekjes. Er is Halloweenversiering zoals nergens anders in de stad. Voor een van de wagens ligt een stapel oud ijzer. Maar om nou te zeggen ‘Sjongesjongesjonge wat is het hier eng’. Of: ‘O jee, wat zijn we bang voor boze zigeuners hier.’ Nee.

Leentje (67) en Jannes (73) hebben elkaar op de kermis ontmoet. Beiden komen ze uit rondreizende families. De ouders van Jannes zaten in de oliebollen en Leentje komt uit circusfamilie Bosco. Zelf hebben ze hun drie dochters rondreizend met hun kermisattractie grootgebracht. De woonwagen is ingericht met roodpluche en veel porseleinen beelden. De grote televisie staat meestal aan. Verder is zowat de hele woonwagen gevuld met poppenhuizen en vitrinekasten met popjes. Al snel wordt duidelijk wat Leentjes hobby is. Alles wat ze meemaakt, maakt ze na in het miniatuur. Anton Pieck is haar held en ook zijn prenten maakt ze graag na. Leen is er best beroemd mee geworden. Ze staat regelmatig in het poppenhuisblad Dolls House. Om te vechten tegen de artrose, zet ze haar handen dagelijks aan het werk. Trots laat ze haar eerst gemaakte popje zien. Het is een mooie kleine clown, een replica van haar eigen vader in miniatuurformaat. Haar vader Pippo – de clown – Bosco.

p.10




De Nieuwendammer Gerrit Catherinus

#05 De Plant Gerrit ‘met de groene vingers’ Catherinus de Man is 84 en heeft niks meer met het katholicisme. Of met doktersbezoek. Ondeugende ogen priemen van onder zijn strooien hoed vandaan. Ouderdom komt met gebreken maar Gerrit verkiest de details van zijn aftakeling niet al te letterlijk te leren kennen. Zo klaagt zijn echtgenote Eliza de Man, die precies 76 jaar geleden is geboren, een stukje verderop, op de Nieuwendammerdijk. Ger gaat niet meer naar de dokter… “Ik neem het zoals het komt”, is alles wat hij daar verder over kwijt wil. Deze geboren Jordanese jongen liet zich ooit verschepen naar het Indië van Soekarno. Eerst diende hij daar als militaire motorpolitie en later als chef-kok in de strafgevangenis van Batavia. Terug in Nederland werd hij kok

in Hotel De Doelen en het Victoria Hotel. Later werkte hij 33 jaar voor de NS als loketmedewerker. Gerrit ontmoette Eliza op de verjaardag van een tante op de Nieuwendammerdijk. En zo rolde de Jordanees Nieuwendam in, om er nooit meer te vertrekken. Met de nodige gevolgen voor het groen in Nieuwendam. Jarenlang verbouwde hij de eerste en mooiste moestuin van 350 vierkante meter op de Nieuwendammerdijk. Eliza zucht dat hij de eerste was en de laatste zal zijn. Het is geven en nemen. Wij horen bij elkaar. Vroeger was het gezelliger dan nu. Mensen gaan allemaal maar scheiden tegenwoordig…. Vier jaar geleden verliet zij haar geboortehuis op de dijk om in een ‘woninkie’ aan de Beemsterstraat te trekken. Nu wonen er nieuwelingen in haar huis en komt ze bijna nooit meer op de dijk. Ze is 76 en nog steeds moedert ze over haar 22-jarige kleinzoon Wesley, wiens moeder bezweek aan een hartstilstand. Wesley heeft blijkbaar Gerrit’s groene vingers geërfd, zo zien we aan de torenhoge hasjplant in de voortuin.

p.13


De Nieuwendammer Emmaremtiana

#06 Van boven Op het Waterlandplein staat een verhuiswagen met een ladderlift. De lift reikt naar de tweede verdieping van een appartementengebouw. Francesco van verhuisbedrijf Comenius hangt een beetje melig uit de verhuiswagen. De vrouw die hij verhuist hoeft enkel en alleen het hoekje om, zegt hij, naar de L-flat aan de Beemsterstraat. ‘Ik kan u niets aanbieden’, zegt Emmy (73) even later, leunend op haar rollator. Haar stem galmt. Na 46 jaar in dat gebouw vertrekt Emmaremtiana, zoals zij volledig heet, naar een flat met lift aan de Beemsterstraat. ‘Want trappies plaatsen ze niet meer naar twee hoog en ik kan geen trappen meer lopen.’ Emmy praat graag. Vanuit de nieuwe flat kan ze haar oude huis zien. Ook heeft ze nu

een weids uitzicht over het Waterlandplein en een groot stuk van Nieuwendam. ‘Ik ben gezegend met vier balkons’, zegt ze. ‘Ik ben hartstikke happy hier.’ Emmy heeft een hels jaar achter de rug. Toen ze in het ziekenhuis lag voor een verzakkingsoperatie, belde haar man Joop om te vertellen dat hij bloedingen had gehad. Bij Joop werd uitgezaaide darmkanker geconstateerd. Drie weken later was hij dood. Door haar eigen medische situatie kreeg Emmy nauwelijks de kans om goed afscheid van haar Joop te kunnen nemen. Maar Emmaremtiana zou Emmaremtiana niet heten als zij zich daardoor uit het veld liet slaan. Ze telt haar zegeningen. Haar hele leven heeft ze hard gewerkt. Nu wil ze iedereen bedanken. De lijst met namen die ze noemt is lang. Ze heeft deze woning zelf gevonden. Even leek het erop dat een ander het zou krijgen want ze was vijfde op de lijst, maar uiteindelijk kwam het goed. 'Mijn man heeft dit daarboven allemaal zitten regelen...', zegt Emmy. 'Die heeft al die andere mensen weg gestuurd en gezegd: "mijn vrouw, die moet hier wonen!"'

Emmy bedankt: Joop van daarboven Zoon Cuno Ingrid De psycholoog De zwager Binnenhuiswinkel Hasker Kroon van het Buikslotermeerplein De kleinkinderen (alle kleinkinderen) De buurvrouw en vele anderen

p.14



De Nieuwendammer Germaine

#07 de L-flat Germaine Sandy haalt haar dochter op van basisschool het Wespennest. Veertien jaar geleden, in September 1998, arriveerde ze vanuit het West-Afrikaanse Liberia als asielzoeker in Nederland. Nu woont de Liberiaanse in de L-flat achter het Buikslotermeerplein. Een beetje smerig vindt ze het er wel. Hoe goed ze ook schoonmaken, de pislucht blijft in de galerijen hangen. Toch is het hier tweehonderd procent beter dan in haar eigen land, verzekert Germaine me. Liberia werd in 1847 gesticht door uit de Verenigde Staten teruggekeerde ex-slaven, als eerste Afrikaanse republiek. De hoofdstad Monrovia is een metropool, maar het land is een van de armste op aarde.

Goed, Nederlanders kunnen racistisch zijn, geeft Germaine toe, maar vergeleken met sommige andere landen valt het hier best mee. Trouwens, racisme is er volgens Germaine toch overal, ook onder haar eigen volk. Vorige zomer werd ze in Spanje geweigerd in een restaurant. Ze zou haar geld wel ergens anders uitgeven, riep ze de bediening kwaad toe. Spanje zit zwaar in geldnood en nog gebeurt er zoiets. Germaine kon het niet begrijpen. Ze spreekt Engels, maar liever zou ze goed Nederlands spreken. Als asielzoeker mag je geen studie volgen. En wie uiteindelijk in een sociaal programma terechtkomt, kan vaak geen studie betalen. De laatste vijf jaar heeft ze niet kunnen werken omdat ze er drie kinderen bij kreeg. Al twaalf jaar heeft ze een vriend die in Duitsland woont. Vaak komt hij naar Nieuwendam en in de vakantieperiodes gaat Germaine met haar kinderen naar Duitsland. De oudste is zestien en de jongste zeven maanden. Ze heeft ook twee meisjes van vijf en drie. Haar dochter Queen komt de school uitgelopen. Ze draagt een mooie zelfgemaakte lampion. Het is Sint-Maarten vandaag.

p.16


De Nieuwendammer Arja

#08 Microkosmos Onder de hangende was hangt Arja in een mat. In haar tuin klinkt een zacht kabbelend beekje, goudvissen zwemmen in een vijver, padden springen over de keitjes, een zwarte kat hangt lethargisch in een hoek en de bamboe ruist. Arja woont al zeventien jaar in een arbeiderswoning aan de Beemsterstraat. Dat haar voortuin een microkosmos is, met vele kruisbestuivende plantjes, een vijver, de katten Yuri en Jacco, vissen, padden en vliegen, is niet zo gek. Als klein Rotterdams meisje droomde ze al van een boerinnenbestaan. Uiteindelijk werd ze biologielerares.

In Rotterdam woonde ze ook al in een Tuindorp. Dus toen Arja in Tuindorp-Nieuwendam terechtkwam, voelde zij zich direct thuis. Inmiddels zit ze in de ziektewet vanwege reuma, maar zo hangend in de mat is dat zo treurig nog niet. Haar groene vingers hebben een appelboompje doen opbloeien waaraan een grote, onwaarschijnlijk gezonde appel hangt. Achter de appel is het uitzicht op de overkant van het plantsoen. De Berlijnse muur, noemt Arja die. Een kale bedoening waar duidelijk geen groene mensen wonen.

p.17


De Nieuwendammer Mohammed, Marouane & Bilal

#09 Dictator Mohammed (13), Marouane (14) en Bilal (10) wonen al hun hele leven in Nieuwendam op de Loenermark zonder t. In de buurt zijn ze nooit bang, maar er is wel altijd veel lawaai op straat. Ze staan onder het afdakje van het portaal naar hun flat A. ‘De jongens hier op straat zijn wel lief, maar ze maken veel ruzie. Veel dingen in deze buurt worden gewoon gemold. En als ze hier bouwen is er vaak wat met het water. Nu doet een van de liften het weer niet. Dat soort dingen.’ Vroeger zaten Mo en Marouane bij elkaar op school, nu niet meer. Marouane ging naar de hogeschool, naar het Bredero College.

Ik vraag aan de kleinste jongen hoe hij heet. ‘Bilééél’, zegt hij. ‘Bilal’, zeg ik. ‘Nee, Bilééél’, zegt hij weer. ‘Ja Bilal, net als die rapper uit Amerika.’ ‘Nee Bilééél. Van Cheb Bilal.’ De drie zijn al lang vrienden. Marouan en Bilal zijn geboren Nieuwendammers met een Marokkaanse achtergrond. Bijna elke zomer gaan ze naar Marokko. De broers doen aan voetbal en kickboksen. Bilal wil wereldkampioen kickboksen worden. Marouane wil iets met elektrotechniek gaan doen. Mo doet aan handbal en is geboren uit Egyptische ouders in Nieuwendam. Afgelopen zomer was hij nog bij de pyramides in de woestijn. Op de vraag wat Mohammed wil worden roept Bilal: ‘Dictator, dictator!’ Rustig als een gemummificeerde farao antwoordt Mohamed: ‘Ik word architect.’

p.18



De Nieuwendammer Monique & baby Sis

#10 Ruwe diamant Als jong meisje had Monique maar één droom: avontuur beleven. Reizen is haar tweede natuur. Monique houdt zich bezig met het verduurzamen van handelsketens. De laatste tijd reist ze vaak naar China. Maar het huis is waar het hart is. Sinds enkele jaren huist haar hart aan het Meerpad. Monique zit op een bankje voor haar idyllische huis te wachten tot haar dochtertje Sis wakker wordt. Door het wandelen is zij in slaap gevallen in de kinderwagen. Ook haar andere dochter

van vier is een geboren Nieuwendammer. Monique woont sinds 2006 in Amsterdam. Ze begon op de Eerste Looiersdwarsstraat en zocht toen een iets dorpsere omgeving. Dat is goed gelukt. Rond het huisje van Monique waan je je bijna in een Fries dorpsstraatje. Contacten zijn hier snel gelegd, net als in een dorp, maar de bewoners hebben gelukkig wel een stadse mentaliteit. Aan de overkant van haar huis is een paar jaar geleden een mooie nieuwbouwwijk opgetrokken. Toen Monique tijdens haar zwangerschap de plaatselijke vroedvrouw bezocht, verzuchtte die dat het Meerpad de meest vruchtbare straat van Noord was. Het ruige van Amsterdam-Noord trekt haar, maar ook de rust en onontdekte plekjes. De perfecte plaats om neer te strijken voor een avonturier. ‘Nieuwendam is een ruwe diamant.’ Monique tuurt dromerig voor zich uit. Dan ontwaakt Sis.

p.20



De Nieuwendammer Jamila

#11 Druk vrouwtje Ze houdt ervan om door het park naar het winkelcentrum te lopen. Het geeft haar een geweldig vrij gevoel om in de stad te zijn, maar toch ook tussen de bomen en de bloemen. In 1976 was Jamila elf en kwam ze vanuit Suriname naar Nederland. ‘Het meest trots ben ik op mezelf. Ik kreeg heel wat op mijn pad, maar ik kwam er altijd bovenop. Ik heb mijn kinderen een goed leven kunnen geven. Het zou, met wat ik heb meegemaakt, ook een heel andere kant op hebben kunnen uitslaan.’ Jamila schildert, speelt toneel en zingt. Het koor van de Albatros heeft een divers repertoire van Amy Winehouse tot Hollandse liedjes. Jamila luistert het liefst naar de blues. Lang geleden, toen ze wat wankel in het

leven stond, bekeerde ze zich tot de islam. Nu draagt ze een prachtig gedrapeerde doek om haar hoofd. Na haar bekering ontmoette ze haar Marokkaanse man. Dertien jaar was ze getrouwd met de vader van haar zoon. De laatste acht jaar is Jamila alleenstaand. Maar dat redt ze prima. ‘Een goed hart hebben is de basis van hoe je met elkaar om gaat.’ Voorheen was ze administrateur op een school en had ze een bedrijfje in huishoudelijke spullen. Nu doet ze veel vrijwilligerswerk. Zo is ze secretaris van een overkoepelende vrouwenbeweging: de Vrouwenlijn. Nieuwendam heeft veel vrouwenbewegingen: de Vrouwenlijn, de Vrouwen Bazaar en de Mini Bazaar. Een beetje verwarrend, maar elke groep heeft zijn eigen karakter. Als ze nog vrije tijd over heeft, schildert ze: grote hoeveelheden schilderijen die overal in huis en op de galerij hangen. ‘Vanmorgen zat ik nog bij het Stadsdeel: om over de toekomst van Noord te praten', nu moet ze weer door. ‘Ik ben een druk vrouwtje’, waarschuwde Jamila me al toen ik een afspraak met haar probeerde te maken.

p.22




De Nieuwendammer Bo

#12 Blow Bo is geboren op een boot, en getogen als Nieuwendammer. Hij staat voor het mooiste huis van de Nieuwendammerdijk: zijn huis. Als er hier wind staat, vallen de dakpannen eraf. Als er een vrachtwagen langskomt, staat het hele huis te trillen. Met zijn vrienden hangt hij wat rond op de dijk, saffie tussen de vingers, biertje erbij: het Amsterdam Dance Event gaat zo van start. Nadat Bo te veel blow had gehad, liep de Havo in het honderd. Gelukkig loopt het nu lekker op het ROC Management en Evenementenorganisatie. Eigenlijk is uitgaan dus ook goed voor de studie, in Bo’s geval.

Het wordt de Melkweg vanavond, maar nu eerst indrinken op de dijk. Zijn vriend is een ladykiller die op de andere dijk woont: de Buiksloterdijk. De dijkjeugd kent elkaar ook wel van de hockeyfeesten of zelfs nog van basisschool Het Wespennest. Ze gaan vaak samen uit. Mensen in de stad doen altijd bijdehand over Amsterdammer-zijn. En dat je dat in Noord niet bent. “Maar ik probeer zo veel mogelijk een Amsterdammer te zijn. Er is natuurlijk meer dan de dijk hier. En ja, ik BEN ook een Amsterdammer.” Bo is enig kind van lief scharrelende ouders die rond het afgebladderde pand redderen. Het hout wordt om de paar jaar afgebrand en gebladderd om later weer strak in de lak te gaan. Jammer eigenlijk. Het is wel een interessant crackpand zo. Wij suggereren dat nog, maar de verf is al gekocht.

p.25


De Nieuwendammer Mirjam & Niels

#13 Brand in De box Dit is echt de allerlaatste flat, het alleruiterste balkonnetje van Noord. Het gebouw is veertien verdiepingen hoog, en dan kun je nog iets hoger, maar daar tref je enkel een dichte deur en een gebruikte bruine crackpijp. Gek genoeg kan het raam in het trappenhuis op de bovenste verdieping gewoon open. Van de deprimerende gang tot binnen in Mirjams flat beleef ik een bijna schizofrene mood swing. Als haar voordeur openzwaait, verlaat ik de tochtige galerij en aanschouw het mooiste uitzicht van Amsterdam: weilanden met de torens van Zundertdorp en Ransdorp, het IJ, IJburg, de skyline van Amsterdam, rookpluimen, boomtoppen, en dat alles in de stralende zon.

Mirjam bewoont de flat met haar man Brent en baby Niels. Die is net een jaar oud en de ballonnen van zijn feest hangen nog aan het plafond. Na jaren aan de Lauriergracht antikraak gewoond te hebben, belandden Mirjam en Brent drie jaar geleden in Nieuwendam. Brent is kok, Mirjam ontwerpt sieraden en lifestyle- en interieurproducten. Ze volgde de kunstacademie in Kampen, studeerde een tijdje in New York en werkte jaren in Amsterdam-Noord op een atelier aan de Zamenhofstraat. Wonen in Nieuwendam lag niet in de planning, maar deze flat en het majestueuze uitzicht deden haar denken aan New York en toen was ze om. Op 26 november 2009 brandde een grote opslagruimte op de NDSM-werf af met negenhonderd gedupeerden, waaronder Mirjam en Brent. Al zijn kookboeken fikten af. Hun tastbare herinneringen gingen in rook op. Met lege handen kwamen ze aan in Nieuwendam, waar ze alles opnieuw hebben opgebouwd. Met Niels als nieuwste Nieuwendamse aanwinst.

p.26



De Nieuwendammer Aafke & Herman

#14 60 jaar samen Herman (82) trekt zich niets aan van zijn Parkinson bij het schoffelen van de voortuin. Eigenlijk zou zijn kleindochter het komen doen, maar die komt maar niet terug van het winkelen op het Buikslotermeerplein. De tuin ziet er perfect geordend uit. In Hermans hoofd is het zo langzaamaan iets minder gestructureerd, door zijn beginnende dementie. Hij gaat tegenwoordig drie dagen per week naar een dagopvang om zijn vrouw Aafke (78) een beetje te ontlasten. Aaf en Herman ontmoetten elkaar zestig jaar geleden bij Vrij Dansen en zijn dit jaar 58 jaar getrouwd. Hij kwam uit de Waalstraat in Zuid en zij woonde met haar moeder op de Jacob Catskade. Op een dag,

zestig jaar geleden, fietste Aaf door de stad toen ze twee jongens van het Vrij Dansen enthousiast naar haar zag zwaaien. ‘En nu zit ik er nog aan vast’, zegt ze grijnzend. Vroeger was Aaf coupeuse, later ging ze werken in de thuiszorg. Herman is lang behangselpapierplakker geweest. De laatste vijftien jaar van zijn werkende leven was hij chef onderhoudsmonteur op Schiphol. Sinds de bestralingen voor haar baarmoederhalskanker, rond haar zestigste, heeft Aaf de chronische ziekte lymfoedeem. ‘Dan komt er file te staan in je benen.’ Toentertijd zag Aaf het wel eens niet meer zitten, maar nu heeft ze weer zin in het leven. Er is veel veranderd in de buurt. ‘Vroeger woonden hier alleen Nederlandse mensen, nu wonen er vooral Turken en Marokkanen. Heel aardige mensen, hoor. Maar de buurt is wel verslechterd.’ Aaf en Herman zijn dol op de natuur, ze wandelden veel en maakten fietstochten. Totdat Aaf die file in haar benen kreeg. ‘Ooit was hier geen weg, dan zat je zo in het weiland.’ Aaf wijst op een foto aan de muur die dit illustreert.

p.28



De Nieuwendammer Pien

#15 Pluisje Een rode kater rekt zich uit op een met tijgerprint beklede stoel onder de buurtboom. Het is Pluisje: een bekende kat hier op het Meerpad. Pien is negen jaar oud en woont hier haar hele leven al. Het Meerpad kronkelt vanaf de Nieuwendammerdijk naar beneden tussen het groen. Ze zit in groep 6 van basisschool het Wespennest, samen met veel andere kinderen van de Nieuwendammerdijk. Daarnaast zit ze ook op hockey en op vioolles bij de muziekschool. Pien heeft alleen maar juffen, op school juf Annelies en bij viool juf Nienke.

Ze treedt wel eens op in de muziekschool. ‘Nou valt mee’, antwoordt Pien bescheiden op de vraag of ze goed kan spelen. Ondanks een leven lang in Nieuwendam, voelt ze zich wel een echte Amsterdammer. 'In deze buurt zijn veel andere kinderen en samen zijn we wel een groepje, maar mijn beste vriendin Suus woont verderop in Noord.' Op de vraag of er een plek is waar Pien wel heen zou willen - het mag alles zijn wat je maar kunt verzinnen, van Hawaï tot de Franse kust - reageert Pien rustig ‘Ik wil eigenlijk het liefste wonen waar ik nu woon’. Pluisje denkt er volgens mij hetzelfde over want die lanterfantert een stukje verderop in een tuin.

p.30



EXPOSITIE

De expo Ruwe Diamanten is een week te bezichtigen: van 30 november tot en met 8 december 2012 in kunstbroedplaats de Modestraat aan de Nieuwendammerweg 85. De Nieuwendammer & Ruwe Diamanten verhalen uit de hoofdstad, werd mede mogelijk gemaakt door het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Storyshop is van plan om dit project naar andere delen van de stad te brengen om zo de ziel van buurten via zijn bewoners te etaleren.

COLOFON

Fotografie: Eddy Bosland Verhalen & initiatief: Storyshop/ Lies Aris Ontwerp: Superearth Tekstadvies: Jente Posthuma Met dank aan: alle Nieuwendammers, De Modestraat, Tobias Krasenberg


Millions discover their favorite reads on issuu every month.

Give your content the digital home it deserves. Get it to any device in seconds.