Page 1

2010

/

2011

SPREAD AKV ST. JOOST CATALOGUS EINDEXAMEN FOTOGRAFIE


Inhoudsopgave

Eline Baggen

Laura Bartol

Olivier van Breugel

Manon van den Bliek

Loek Blonk

4/5

6/7

8/9

10/11

12/13

Steph Byrne

Karin den Dekker

Patrick Dolmans

Terra incognita

Sporen van de massa

Romy van Geffen

Simone Mudde

14/15

16/17

18/19

20/21

22/23

Marieke Pierik

Loes van Duijvendijk

Rosa Blanca Flor

Renee de Groot

Wieke Hoeke

24/25

26/27

28/29

30/31

32/33

Rinske van der Hout

Inge van Iersel

Bart Koertshuis

Rianne Lucassen

Fren Nabuurs

34/35

36/37

38/39

40/41

42/43

Rianne Randeraad

Morena Romijn

Marcel Suurmond

Ysbrand Swart

Nora Verbraak

44/45

46/47

48/49

50/51

52/53

Sophie Verstappen

Marieke Viergever

Lucian Wester

Mireille Wieggers

58/59

60/61

Loom Land

Het Bastion: De laatste der Mohikanen

Buy the ticket, take the Ride

Mam wat gaat er ook al weer in jouw groentesoep?

I Love You Forever

1061 A’dam

Jong en een burn-out

54/55

Witgewassen dromen

HOMO OFFICINALIS

De anatomie van mijn wijk

Ondertussen

56/57

Malpassé

The Art of Research

Bare - Extraction of a Fashion Photo

Het stormt dan

Ze zijn allemaal gek

Nachtportier

Flowermarket

Denk aan mij

Vaderland

NATURAL AMBIVALENCE

Louise

2

3

Sommige dingen horen nu eenmaal zo. Je vergeet ze soms te bevragen. En voor je het weet doe je iets waarvan je denkt dat het zo de bedoeling was, maar waarom eigenlijk? Ik hou niet zo van dingen-die-zo-horen. En ik hou er al helemaal niet van om dingen-die-zo-horen niet te bevragen. En toch trap ook ik soms in de val. Eén van de dingen-die-zo-horen die ik recentelijk ben vergeten te bevragen is het hoe en waarom van een voorwoord in een magazine. Ja, natuurlijk, ik heb de eer u een bonte verzameling mensen voor te stellen die ik allemaal succes wens in het nieuwe hoofdstuk van hun leven na de academie. Ik doe dat graag, begrijp me niet verkeerd, maar waarom hebben zij mij daarbij nodig? Waarom hebben zij überhaupt iemand nodig om hen te introduceren? Dat kunnen zij prima zelf. Dit magazine is tot stand gekomen op eigen initiatief. Tot het verzoek voor het schrijven van een voorwoord bij mij binnenkwam, had ik er, noch andere docenten, enige bemoeienis mee. Wat wens je iemand, wanneer je hem of haar succes wenst? Ik vroeg de studenten wat voor hen succes is. Manon van den Bliek antwoordde dat het streven succesvol te zijn inherent is aan haar praktijk als beeldmaker. Zij wil slagen in dat wat zij doet en met haar werk een bijdrage leveren aan een groter geheel. ‘Vanaf mijn eerste dag op de academie heb ik dan ook de ambitie om succesvol te zijn, maar nu, in de aanloop naar het eindexamen, vraag ik me sterk af wat succes is en wat er de bepalende factoren voor zijn’. Ze vraagt zich af wanneer ze zich een succesvol kunstenaar mag noemen. ‘Bepaal je dat zelf of zijn het anderen die dat stempel op je plakken? Kun je eigenlijk succesvol zijn zonder daadwerkelijk “succesvol” te zijn? Betekent succesvol zijn exposeren over de hele wereld, een plek veroveren tussen de groten der aarde, of betekent het totaal iets anders? En belangrijker nog, heeft het in een hypegevoelige samenleving nog wel zin om te streven naar succes?’ Ziet u dat zij het prima zelf kunnen?

Manon vervolgt: ‘Mijn streven naar succes, naar waardering voor wat ik doe, blijkt behalve een drijfveer vaak ook een enorme valkuil te zijn. Ten koste van alles succes willen behalen of succes als doel op zichzelf, lijkt alles behalve succes te brengen’. Ook Simone Mudde wil graag succes. ‘Natuurlijk werk ik eerst naar een goed werk toe’. Olivier van Breugel zegt: ‘Succes geeft vertrouwen en vertrouwen geeft ruimte om meer te durven’. Bart Koertshuis verontschuldigt zich tegenover zijn moeder. Hij omschrijft zijn streven naar succes als een ‘streven naar positieve kritiek van professionele partijen’. ‘Een welgemeend compliment van mijn moeder voor mijn fotografie, doet mij nog steeds plezier. Maar door mijn studie heb ik een andere kijk gekregen op het fotografisch werkveld en opvattingen over fotografie. Hierdoor zal ik meer waarde hechten aan het oordeel van bijvoorbeeld de conservator van een fotomuseum. Sorry, moeder’. ‘Succes voelt als een soort van waardering en een bevestiging dat het goed is. Ik maak mijn werk niet alleen voor mezelf, dus ik hoop dat het ook iets met anderen doet’, zegt Simone. En: ‘Bij succes hoort ook een beetje bekendheid’. Is succes belangrijk voor de praktijk van de kunstenaar of fotograaf? Of is succes één van die dingen die we soms vergeten te bevragen? Eline Baggen, Laura Bartol, Olivier van Breugel, Manon van den Bliek, Loek Blonk, Steph Byrne, Karin den Dekker, Patrick Dolmans, Romy van Geffen, Simone Mudde, Marieke Pierik, Loes van Duijvendijk, Rosa Blanca Flor, Renee de Groot, Wieke Hoeke, Rinske van der Hout, Inge van Iersel, Bart Koertshuis, Rianne Lucassen, Fren Nabuurs, Rianne Randeraad, Morena Romijn, Marcel Suurmond, Ysbrand Swart, Nora Verbraak, Sophie Verstappen, Marieke Viergever, Lucian Wester, Mireille Wieggers... Veel succes! Karin Krijgsman Studieleider Fotografie, AKV|St.Joost

Voorwoord


Loom Land

Eline Baggen

4

5 www.elinebaggen.nl info@elinebaggen.nl

Rien, Jo, John, Lies... Vier bijzondere mensen uit de omgeving van Elsloo, het dorp waar ik een groot deel van mijn jeugd heb gewoond. In deze serie laat ik mijn verwondering zien voor de bijzondere manier van leven die deze mensen verbindt: ze leven onder hun eigen voorwaarden en gaan niet mee in de snelheid van alledag. Mijn inspiratie haal ik vooral uit alles wat ik meemaak en hoe ik de wereld om me heen ervaar. Ik heb grote bewondering voor de werkwijze van Martijn van de Griendt, die veel respect heeft voor zijn onderwerp. Ook het werk van Leonie Purchas is voor mij belangrijk.

0618735520

Loom Land

Eline Baggen


Het Bastion: De laatste der Mohikanen

Laura Bartol

6

7 www.laurabartol.nl info@laurabartol.nl 0653995792

Het vertrekpunt voor mijn fotografie wordt gevormd door maatschappelijke problemen die vaak een sterke band met de (recente) geschiedenis hebben. Terugkerende onderwerpen zijn identiteit, globalisering, de consumptiemaatschappij en woningnood. ‘Het Bastion: de laatste der Mohikanen’ gaat dan ook over kraken.

Het Bastion: De laatste der Mohikanen

Het Bastion is in 1982 gekraakt en is het enige gelegaliseerde kraakpand in Breda. Sindskraken in 2011 officieel is verboden, leek me dit een mooi moment om bijna dertig jaar geschiedenis van dit bijzondere pand positief in beeld te brengen. Dit project geeft inzicht in de geschiedenis van het gebouw en zijn

gebruikers, waarbij mijn eigen beeld en archiefmateriaal hand in hand gaan. Fotografie is voor mij een manier om te tonen hoe ik de wereld zie en er-vaar. Beeld blijft mij langer bij dan bijvoorbeeld tekst en het is een mooi idee dat je één enkel moment uit te tijd kan vangen.

Laura Bartol


De Zakenman

Olivier van Breugel

Als fotograaf ben ik me er voortdurend van bewust dat alles te kadreren valt. Álles om me heen kan aanleiding zijn voor een foto. Het is voor mij als straatfotograaf de uitdaging om wat gebeurt, te laten gebeuren, maar op het juiste moment toe te slaan. De camera is voor mij het middel om uit het chaotische dagelijkse leven beelden te ‘plukken’ die blijven kleven.

8

9 www.oliviervanbreugel.nl info@oliviervanbreugel.nl 0610509519

Mijn afstudeerproject is op deze manier ontstaan in de straten van Londen. Ik raakte gefascineerd door een stel zakenmannen met een identiek voorkomen. Verwonderd ging ik verder op zoek naar deze eenheid in identiteit. Tijdens deze zoektocht ontdekte ik iets wat mij nog meer intrigeerde: Namelijk de relatie die de mens en de architectuur van het zakendistrict met elkaar aangaan. Het zakendistrict, met zijn grootse en futuristische vormen, ontneemt de mensen hun individualiteit. Dit verlies aan individualiteit geeft mij als fotograaf de mogelijkheid het gedrag van de zakenmensen te bestuderen, alsof zij één zijn.

De Zakenman

Olivier van Breugel


Manon van den Bliek

10

11 www.manonvandenbliek.nl manonvandenbliek@gmail.com

‘Met steden is het als met dromen: van alles wat je je kunt voorstellen kun je dromen, maar ook de meest onverwachte droom is een rebus die een verlangen verbergt, ofwel het omgekeerde ervan, een angst. Steden, net als dromen, zijn opgebouwd uit verlangens en angsten, ook al is de draad van hun verhaal geheim, zijn hun regels absurd, de perspectieven bedrieglijk en verbergt iedere zaak een andere zaak.’ —Italo Calvino

Als fotograaf focus ik me op het stedelijk landschap en haar grensgebieden. Het zijn, zoals Calvino ze prachtig beschrijft, de verlangens en angsten waaruit een stad is opgebouwd die me fascineren. In de steden Brussel, Parijs en Marseille zocht ik in zowel woord als beeld naar de botsing tussen utopie en realiteit, naar plekken waar lang gekoesterde idealen in het nauw gedreven lijken te worden door de realiteit en waar de droom

van de goede stad is uitgedroomd. Mijn wandelingen door deze steden en hun ondefinieerbare rafelranden resulteerden in een onderzoek waarin mijn persoonlijke beleving van het stedelijke en de zoektocht naar de ideale stad centraal staan. Zonder een direct oordeel te vellen, bevraag ik het wezen en functioneren van een landschap dat zich lijkt te bevinden in een stadium tussen droom en werkelijkheid.

Manon van den Bliek


Nachtportier

Loek Blonk

12

13 www.loekblonk.com info@loekblonk.com

Eigenlijk wilde ik naar de filmacademie. Omdat ik niet werd toegelaten begon ik met de opleiding fotografie om later alsnog in te kunnen stromen op de filmacademie. Maar de fotografie en het gegeven dat je de tijd kunt stilzetten en één moment tot in details kunt uitwerken, heeft me gegrepen. Met fotografie kun je een illusie creëren. Erwin Olaf heeft me met zijn werk de mogelijkheden van fotografie getoond. De esthetiek in zijn werk en de manier waarop hij tijd, plaats, ruimte en vertelling naar zijn hand weet te zetten inspireren me.

Nachtportier

Dit project is een vertelling over een nachtportier die de liefde verklaart aan een mannelijke hotelgast en is ontstaan vanuit mijn eigen gevoels-leven. Het verhaal wordt verteld op storyboard-achtige wijze en refereert daarmee aan mijn liefde en fascinatie voor film. Ik zie dit project dan ook als een brug tussen deze twee disciplines waarin ik esthetiek en vertelling met elkaar kan laten versmelten.

Loek Blonk


Buy the ticket, take the Ride

Steph Byrne

14

15 www.stephbyrne.nl scrbyrne@gmail.com

Buy the ticket, take the ride - Video installation Buy the ticket, take the ride —Hunter S. Thompson

0613738312

I find myself engaged in an ongoing struggle with life, caught up in a strangling embrace. This paradox – my love of life in general versus my inability to deal with my own life, expresses itself in many ways. Excessive introspection, loneliness, escapism and living in extremes. He who makes a beast of himself gets rid of the pain of being a man —Dr. Johnson

Buy the ticket, take the Ride

Capturing my life in its most vulnerable moments, I am attempting to discover the core of my being. In the midst of all this chaos and destruction, this trip called life, there has to be a solution. How sweet it can be to lose yourself in the question and to suddenly realise that in doing so you’ve discovered the answer.

Steph Byrne


Terra incognita

Karin den Dekker

‘Terra incognita’ is een term uit de cartografie die gebruikt wordt voor ‘onbekend gebied’. Een gebied dat nog niet in kaart gebracht of gedocumenteerd is. De orde der dingen binnen het territorium van individuen die alleen leven breng ik in kaart. De zelf gecreëerde eilanden waarin deze per-soon kan gedijen voldoen aan de eigen regels. Een opeenstapeling van spullen met een persoonlijke waarde; een interieur dat organisch lijkt te zijn gegroeid of juist gecreëerd en overdacht is gerangschikt. De muren van de kamers dienen als kaders en het plafond is de deksel dat verwijst naar de hemel.

16

17 karindendekker@blogspot.nl karin4378@yahoo.com

Het documenteren van de interieurs zie ik als onderzoek naar de mate van orde of chaos in het hoofd van het individu. Is er een verband tussen deze mate van chaos of orde en de mate waarin iemand functioneert? In mijn werk houd ik mij bezig met het portretteren van mensen, waarbij ik de persoon zelf niet toon. In de eerste plaats doe ik dit om zo dicht mogelijk bij de wereld van diegene te komen. Ik observeer de mensen en de dingen in hun omgeving en vergaar informatie over hun achtergronden. Naar aanleiding van dit onderzoek vorm ik fotografisch werk met als uitgangspunt de verborgen wereld zichtbaar en voelbaar te maken.

Terra incognita

Karin den Dekker


Sporen van de massa / Pas als de camera het ziet, is het waar gebeurd

Patrick Dolmans

In mijn scriptie heb ik onderzocht welke fotografische benaderingen, sociologische en filosofische denk-beelden, een rol spelen bij het visualiseren van het fenomeen 'mensenmassa en massificatie'. In het stadse leven waarin werelden langs elkaar heen schuiven en er eigenlijk opvallend weinig spanning tussen de verschillende groepen waarneembaar is, raak ik gebiologeerd door de uniformiteit en uniciteit van de samenleving. Ik vind het een uitdaging om te werken met een medium waar de halve wereldbevolking tegenwoordig toegang toe heeft. In deze tijd, waarin iedereen beelden produceert en ze op sociale media plaatst,

lijkt het alsof je pas echt iets hebt beleefd als je er audiovisueel bewijs van hebt. De belevenis van het moment wordt vergroot wanneer je er anderen deelgenoot van maakt. In mijn project speel ik met dit gegeven. Hierin combineer ik mijn affiniteit voor mensenmassa’s met mijn liefde voor muziek, door vier grote concertzalen te fotograferen na afloop van een concert. Deze beelden combineer ik met vele vrijwel identieke video’s die de bezoekers op YouTube hebben gezet.

013 Tilburg / 26.02.11-21:35 / My Chemical Romance

18

19 www.patrickdolmans.com post@patrickdolmans.com 0644089333

013 Tilburg / 26.02.11-23:33 / My Chemical Romance

Sporen van de massa / Pas als de camera het ziet, is het waar gebeurd

Patrick Dolmans


The Art of Research

Romy van Geffen

20

21 www.romyvangeffen.nl info@romyvangeffen.nl

De onzichtbaarheid van kanker

0681921155

6 januari 2009. Mijn moeder werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis omdat haar bloed niet goed was. Na onderzoek bleken haar nieren slechts voor 4 % te werken en moest ze spoedig aan de dialyse. 13 januari 2009 kregen we nog een grotere klap, ze heeft de ziekte van Kahler (beenmerg-kanker). Deze ziekte is kwaadaardig en moeilijk te bestrijden.

The Art of Research

Kanker is een verzamelnaam voor veel aandoeningen waarbij een groep cellen in het lichaam zich extreem deelt en groeit en is in vele gevallen onzichtbaar. Deze kankercellen heb ik met een microscoop gefotografeerd in het Academisch Ziekenhuis te Maastricht, waar ik op zoek ben gegaan naar beelden waar duidelijk ongecontroleerde en abnormale celdeling te zien is. De onzichtbaarheid van de ziekte

maak ik middels deze beelden vervolgens zichtbaar in een vijf stuks tellende modecollectie die in samenwerking met ontwerpersduo HjordisRobin gerealiseerd is. De textiel toont een kleurrijk, dramatisch, organisch en dynamisch beeld van kankercellen die zich in het lichaam bevinden. De uiteindelijke serie modefoto’s zal worden ingezet als wapen in de strijd tegen kanker om zo de aandacht op de kanker

problematiek te vestigen en fondsen voor kankeronderzoek te genereren. Dit project is mede mogelijk gemaakt door Kankeronderzoeksfonds Limburg, HjordisRobin, Print Unlimited, Sam Sawyers, Ronald Kampmann, Jacqueline van den Heuvel, Daria Bukvic.

Romy van Geffen


Flowermarket

Simone Mudde

22

23 www.simonemudde.nl Mail@simonemudde.nl 0641776853

Het werk is ontstaan toen ik in Londen op zoek was naar de bloemenmarkt. Hoe dichter bij ik kwam, hoe meer mensen er voorbij liepen, behangen met de mooiste bloemen en planten. Ik bedacht me hoe vreemd het eigenlijk is dat wij de natuur zodanig naar onze hand hebben gezet, dat we haar in potjes en zakjes kunnen vervoeren naar onze vensterbank of tuin. Deze verwondering heeft geleid tot een poëtisch werk over onze omgang met de natuur, specifiek op de bloemenmarkt.

Flowermarket

De foto’s zijn gemaakt met een Mamiya RB 6x7. Het is een oude analoge studiocamera die ik op straat gebruik als snapshot camera. Met deze camera kan ik me, door het grote bereik aan scherpte, in dechaos van de bloemenmarkt op interessante taferelen concentreren. Ik heb de bloemenmarkt fotografisch ontleed, geanalyseerd en daarna heb ik de foto’s weer samen gebracht om de bloemenmarkt te herconstrueren.

Simone Mudde


Marieke Pierik

24

25 www.mariekepierik.nl info@mariekepierik.nl

Ik ben opgegroeid in een gezin waar aandacht was voor milieuproblematiek en maat-schappelijke verhoudingen. Deze onderwerpen komen vaak terug in mijn fotografie. Zo ook in mijn afstudeerproject, waarin ik me focus op hergebruik. Grondstoffen raken op, maar een groot deel van de maatschappij draait door alsof er niks aan de

hand is. Gelukkig zijn er mensen die zich richten op een manier om gebruikte materialen en producten een nieuwe functie te geven. Soms sneller of beter, dan weer modieuzer. Michelle Baggerman is zo iemand. Zij verwerkt plastic tasjes tot stevige, duurzame stoffen waar onder andere nieuwe tassen van gemaakt kunnen worden. Om deze transformatie vast te

leggen, volg ik het traject dat een plastic tasje kan doorlopen. Hoe de tas zich beweegt door dit proces, heb ik verbeeld in een film. Het verhaal dat deze beweging vertelt is luchtig, ik laat veel open voor vrije interpretatie en ik wil ruimte bieden voor de kijker om zijn eigen mening te vormen.

Marieke Pierik


Mam, wat gaat er ook al weer in jouw groente soep?

Loes van Duijvendijk

26

27 www.loesvanduijvendijk.com loesvanduijvendijk@live.nl

Soms ben ik bang voor de tijd die zo snel voorbij gaat. Bijna 6 jaar geleden is mijn moeder overleden en in de loop der tijd wordt het gemis naar haar alleen maar heviger. Het echte verdriet lijkt nu pas op te komen en de vraag naar wie ze was is voortdurend aanwezig. Wat is er eigenlijk nog overgebleven van mijn moeder? Wat weet ik nog van haar? Overal om mij heen voel ik haar, maar tegelijkertijd ben ik bang dat de herinneringen die ik nog heb langzaam zullen vervagen. Als een archeologe zocht ik in mijn ouderlijk

huis naar spullen die mijn moeder heeft achtergelaten, naar sporen uit het verleden die zichtbaar worden in het heden, mijn heden. Mijn project is niet alleen ontstaan vanuit een gevoel van verlies en eenzaamheid, maar ook uit het verlangen om dat verlies beter te leren begrijpen. Het geeft me de mogelijkheid om de herinneringen die ik aan mijn moeder heb, dicht bij me te houden. Op deze manier koester ik haar onzichtbare aanwezigheid.

0612921218

Mam, wat gaat er ook al weer in jouw groente soep?

Loes van Duijvendijk


Witgewassen dromen

Rosa Blanca FLor

28

29 www.rosablancaflor.nl rosablancaflor@gmail.com

Ik weet dat ik altijd mensen zal fotograferen. Mensen die ik tegen kom en mensen die ik bewonder. De bouwvakker die mijn plafond weet te maken, de toiletdame die met een glimlach al haar kwartjes telt, de zwerver die alle nieuwste top40 hits zingt en de man die bij mijn supermarkt altijd hetzelfde liedje op zijn gitaar speelt, om vervolgens een groot blik bier te kunnen kopen… Fotografie bestaat voor mij uit eenonderzoek naar het individu, mee-stal in de vorm van een portret.

Ik vind het belangrijk dat een foto mij iemand laat zien die compleet zichzelf is, alsof er nooit een camera heeft gestaan. ‘Witgewassen dromen’ is een serie portretten van mensen die het leven een eigen betekenis geven. Gebaseerd op mijn vader. Ze vallen op door hun uiterlijke verschijning of door hun leefwijze. Dit project bestaat uit een zoektocht naar hun drijfveren. Het is een fascinatie voor de mens en hoe die zijn eigen weg binnen deze maatschappij weet te vinden.

0655747279

Witgewassen dromen

Rosa Blanca Flor


Bare - Extraction of a Fashion Photo

Renee de Groot

‘Bare - Extraction of a Fashion Photo’ is een beeldend onderzoek naar de modefoto. Voor mijn project heb ik de modefoto ontleed en daaruit de belangrijkste elementen voor haar beeldvorming geselecteerd. Mijn publicatie is een zoektocht naar en een uiting van deze specifieke componenten die voor mij de modefoto kenmerken. In het herkenbare leven van alledag plaats ik de elementen zoals ‘the model’, ‘the location’ en

‘the poses’. Het resultaat is een serie foto’s die niet doet denken aan een modereportage maar op het tweede gezicht blijken de beelden hier echter zorgvuldig aan te refereren. Modefotografie zal in de toekomst een nog grotere rol gaan spelen in mijn werk. Beginnend als fotografie assistent in de modewereld, waarna ik wil uitgroeien tot zelfstandig modefotograaf.

30

31 www.reneedegroot.com info@reneedegroot.com 0627389173

Bare - Extraction of a Fashion Photo

Renee de Groot


Denk aan mij

Wieke Hoeke

32

33 www.wiekehoeke.com

In mijn omgeving zie ik veelal jongens die zich bezig houden met het tunen van hun auto. Het is hun hobby en vooral een passie. De auto is een gedeelde interesse die gelijkgestemden bij elkaar brengt. Onderling vormen zij autoclubs en organiseren regelmatig bijeenkomsten. Er onstaan hechte vriendengroepen met als middelpunt ‘de auto’. Mijn vriend is zo’n jongen.

info@wiekehoeke.com

Mijn project gaat over deze wereld en de vrouwen die er onlosmakelijk mee verbonden zijn. De vriendinnen van de jongens die hun auto’s tunen en lid zijn van een autoclub, delen vaak de passie niet.

Toch proberen ze zich in te leven en hun desinteresse aan de kant te zetten om bij hun vriend te zijn. Als beide werelden samenkomen, hebben de auto’s vaak de hoofd- en de vrouwen de bijrol. Zij voeren een concurrentiestrijd om de aandacht van hun vriend met een stuk gepimpt metaal. Fotografie is voor mij een manier om legitiem ergens binnen te komen, mensen te ontmoeten, naar hun verhaal te luisteren en hun wereld in te duiken. In de toekomst zou ik dit graag blijven doen in de vorm van reportages en documentaires voor tijdschriften en kranten.

0655797255

Denk aan mij

Wieke Hoeke


Rinske van der Hout

Al 25 jaar woon ik in de multiculturele stad Rotterdam. Mijn buren, klasgenoten, vriendjes en vriendinnetjes waren van heel uiteenlopende culturele achtergronden. Opgroeiend werd ik mij steeds meer bewust van de onverdraagzaamheid tegenover allochtonen die er in Nederland heerste, terwijl ik mijzelf juist steeds meer verwonderde over de schoonheid van al die verschillende culturen. Die schoonheid lijkt niet

iedereen te zien en dat ervaar ik als een groot onrecht. Hierdoor ben ik gemotiveerd geraakt om al dat moois in beeld te brengen. Mijn project gaat over het geluk dat allochtonen in Nederland vinden en de rijkdom aan cultuur die ze uit hun vaderland met zich mee brengen. Ik fotografeer werk, recreatie, familie, vrienden en passies zoals sport en muziek

tegen de achtergrond van de gemengde samenleving. Mijn werk is documentaire, sociale fotografie. Ik ben op zoek naar de momenten waarin verschillende elementen van de stad en zijn mix aan culturen samen komen in een beeld.

34

35

rinskevanderhout@hotmail.com 0641984542

—

Rinske van der Hout


I Love You Forever

Inge van Iersel

In de zomer van 2008 kwamen Karel, Brenda, Nicky en Jayno tegenover mij wonen in een sloopwijk in Tilburg. Het gezin wekte meteen mijn nieuwsgierigheid. Na ze een tijdje van achter mijn raam begluurd te hebben, ben ik op een middag op ze af gestapt en heb gevraagd naar hun verhaal. Daar ter plekke op de stoep deed Karel mij hun verleden uit de doeken. Het bleek een verleden te zijn van huizen uit gezet worden, alles kwijtraken, tijdelijk in kraakpanden wonen en moeilijkheden met allerlei instanties. Ik had mijn camera in de hand, en al tijdens dat eerste gesprek begon ik met fotograferen. Ik werd binnen uitgenodigd en ben nooit meer weg gegaan.

Brenda: “Inge is onze privé-fotograaf. Ze zegt dat ze ons nog wel 25 jaar wil blijven volgen. Je doet maar, zeg ik altijd. Ik vind het leuk. Je merkt het eigenlijk helemaal niet, als ze fotografeert. Het voelde meteen vertrouwd, al vanaf het begin. Als ze hier is, dan is ze gewoon onderdeel van het gezin. Onze Inge”. “We hebben veel te maken met instanties die negatief over ons oordelen en ons proberen te vertellen hoe we moeten leven. Maar we worden altijd verkeerd begrepen en verkeerd ingeschat. Ik vind het bijzonder hoe Inge naar ons kijkt en ziet wie we wèrkelijk zijn.”

36

37 www.ingevaniersel.com info@ingevaniersel.com 0681059199

I Love You Forever

Inge van Iersel


HOMO OFFICINALIS

Bart Koertshuis

38

39 www.bartkoertshuis.com

Wat wil je later worden, als je groot bent? Brandweerman, piloot of dierenarts. Dat zullen kinderen vaak antwoorden op deze vraag. Maar ik betwijfel of er veel kinderen zijn die later graag op een kantoor willen gaan werken. In 2006 ben ik naast mijn baan als bedrijfsjurist gestart met een deeltijd studie fotografie. Ik heb ervoor gekozen als fotograaf actief te zijn naast een kantoorbaan. De combinatie van deze twee verschillende werelden ervaar ik als een verrijking.

HOMO OFFICINALIS

Mijn creatieve blik hanteer ik ook in het juridische werk en mijn ervaring in het bedrijfsleven komt weer van pas bij de fotografie. De identiteit van mensen en de manier waarop zij hun identiteit markeren in de ruimte waar ze wonen, werken of passeren fascineren mij als fotograaf. Dat is ook het vertrekpunt geweest voor mijn afstudeerproject waarin ik me op mijn eigen kantooromgeving focus. In de ‘open space’ van het kantoor waar ik

werk, ben ik niet alleen de hele dag – gewild en ongewild – getuige van het doen en laten van een grote groep collega’s en hun zakelijke en privé-gesprekken, maar ook van hun gedragingen waarin op den duur patronen herkenbaar worden. In dit project heb ik mijn interesses kunnen combineren en ik ben van plan vergelijkbare projecten te gaan doen bij andere bedrijven of instellingen.

Bart Koertshuis


Het stormt dan

Op een dag viel er bij ons gezin (mijn vader, moeder en ik) thuis een brief op de mat. In deze brief werd verteld dat mijn vader een verhouding zou hebben met een ander. Dit was voor ons alle drie een grote schok. De hele situatie was erg onwerkelijk en de schrijver is tot op de dag van vandaag niet bekend. Uit de behoefte deze ervaring te verwerken is mijn project ontstaan. De ontstane fascinatie voor het fenomeen brief heeft ertoe geleid dat

Rianne Lucassen

ik brieven ben gaan verzamelen van onbekenden. Ik was benieuwd waar zij het over hadden in deze bijna ouderwetse manier van communiceren. Uit hun verhalen heb ik fragmenten geselecteerd om de situatie van ons gezin in woorden uit te drukken. Vanuit daar ben ik intuĂŻtief beeld gaan maken. GeĂŤnsceneerde beelden combineer ik op associatieve wijze met stillevens en details uit het landschap. De gedachtes en emoties uit alle brieven samen vertaal ik naar een symbolische reeks beelden.

40

41

riannelucassen@gmail.com 0652608352

Het stormt dan

Rianne Lucassen


Vaderland

Mijn vader vertelt verhalen. Verhalen over vroeger. En dat al heel mijn leven lang. Een onbezonnen jeugd in de Groote Peel tegen het decor van de Tweede Wereldoorlog. De verhalen zijn feitelijk, nooit geromantiseerd. Het romantiseren doe ik zelf. Ik voeg het toe als een roomsausje over asperges. Verhalen verwateren of verdwijnen in zijn geheel. Ze worden troebel en verdraaid. De Tweede Wereldoorlog is een deel van mijn eigen leven geworden door deze verhalen. Twee jaar geleden ben ik zelf vader geworden en nu vraag ik me af wat ik ga overbrengen aan mijn eigen zoon.

Fren Nabuurs

In mijn project herbeleeft mijn vader zijn jeugd. Ik en mijn zoon beleven het met hem mee. Zijn jeugd wordt de onze. Fotografie is voor mij een onderzoeksmethode om een gebied te verkennen naast schrijven, filmen en graven in de geschiedenis. Ik duik terug in de tijd, op zoek naar beelden bij de verhalen. Beelden die ontbreken, vul ik zelf aan. De verhalen schrijf ik nog eens op. Ik fotografeer en schrijf net zo lang tot de essentie boven komt drijven. Zo probeer ik een wereld te begrijpen die nooit de mijne is geweest.

42

43 www.frennabuurs.nl info@frennabuurs.nl 0626906900

Vaderland

Fren Nabuurs


1061 A’dam

Rianne Randeraad

44

45 www.rianneranderaad.com 0640427294

Mensen inspireren en fascineren mij. De aanleiding voor mijn project waren de krantenberichten over problemen met vooral allochtone jongeren. In verder onderzoek hierover stuitte ik op de lijst met Vogelaarwijken (probleemwijken) in Nederland. Vervolgens heb ik mij toen gericht op de nummer één Vogelaarwijk: het 1061 postcodegebied in Am-sterdam. Ik was benieuwd naar de mensen die daar wonen en wilde graag met hen kennismaken. Hoe ervaren zij de wijk? Hoe is het om daar te leven? Zien zij de wijk ook als een probleemwijk of is dat een idee van buitenaf? Door regelmatig in de wijk aanwezig te zijn, met mensente praten,

1061 A’dam

hen te interviewen en ze te fotograferen ben ik deze vragen gaan onderzoeken. Ik wilde graag kennismaken met de mensen. Maar voor kennismaking is de aandacht van twee partijen nodig en dit was niet vanzelfsprekend. Het vroeg om een lange adem, genoeg tijd en aandacht. Uiteindelijk ontstond er toch contact. Vanuit mijn grote liefde voor portretfotografie was het voor mij vanzelfsprekend om de mensen uit de wijk te portretteren. Ik heb hen uitgenodigd in mijn “studio” op locatie en ze los van de wijk geportretteerd. Los van de krantenberichten, los van de vooroordelen.

Rianne Randeraad


Morena Romijn

46

47 www.morenaromijn.com info@morenaromijn.com 0649080176

Omdat ik bang was mijn onschuld te verliezen, is het volwassen worden altijd een enorme worsteling geweest. Als kind ervaar je een magische, dunne lijn tussen fictie en realiteit, maar als volwassene heb ik het gevoel de realiteit te moeten accepteren zoals deze is. Om het proces van volwassen worden een plek te geven, gebruik ik fotografie om de confrontatie aan te gaan. In een reeks autobiografische beelden neem ik afscheid van mijn jeugd. Als in een droom zijn de foto’s een weerspiegeling van willekeurige gedachten of herinneringen.

—

Ik speel een spel met de werkelijkheid door deze op autonome wijze te vervreemden. Mijn inspiratie haal ik voornamelijk uit goed vormgegeven (foto)boeken, het design van Stefan Sagmeister en tijdschriften als WAD, Nico, Blend en GUP. Maar ook uit het werk van fotografen als Stephan van Fleteren, Anton Corbijn, Paul de Nooijer en Marcel van der Vlugt. Mijn droom is dan ook in de toekomst een eigen fotoboek of tijdschrift te kunnen maken.

Morena Romijn


De anatomie van mijn wijk

Marcel Suurmond

Mijn serie gaat over het gebruik en de regelgeving van de openbare ruimte. Dit zijn vaak ongeschreven regels en deze worden pas zichtbaar wanneer je zorgvuldig observeert. Om deze reden heb ik me toegelegd op mijn eigen leefomgeving. Ik ben hierbinnen op zoek gegaan naar de gevolgen van het gebruik van die omgeving. Een gebruik en omgang die voortkomt uit onze cultuur met sociale controle,

normen en waarden en omgangsregels. Dit zijn vertrekpunten voor mij om tot beeld te komen. Deze beelden verzamel en presenteer ik op zo’n manier dat er visuele patronen ontstaan. Voor veel van mijn projecten begin ik om praktische redenen met een kleine camera, om mijn omgeving fotografisch te onderzoeken en vast te leggen. Wanneer iets mijn aandacht trekt ga ik kijken op welke manier ik dit beeldend kan

versterken en hier pas ik mijn techniek op aan. In veel gevallen gebruik ik hiervoor een middenformaat camera.Fotografie geeft mij de mogelijkheid om te vertellen wat ik zie en hoe ik iets zie. Mijn drijfveer zit in het filosoferen over dagelijkse elementen, en vragen te stellen bij dingen die we als vanzelfsprekend ervaren. Dit resulteert in een vorm die zich bevindt tussen documentaire fotografie en beeldende kunst.

48

49 www.marcelsuurmond.com mrsuurmond@live.nl 0645009582

De anatomie van mijn wijk

Marcel Suurmond


Ze zijn allemaal gek

Ysbrand Swart

Fragmenten uit de film 'Ze zijn allemaal gek'

50

51 www.ysbrandswartfotografie.nl info@ysbrandswartfotografie.nl

Na een opleiding voor bioloog, ben ik begonnen als projectleider bij een wetenschappelijke uitgeverij en bij een consumentenorganisatie. Momenteel werk ik als fotograaf bij een algemeen ziekenhuis. Door deze achtergrond wil ik de werkelijkheid om mij heen begrijpen. Mijn eigen belevingswereld is vaak het uitgangspunt, tevens probeer ik inzicht te krijgen in de belevingswereld van anderen. In mijn ogen bestaat de werkelijkheid niet alleen uit starre wetten. Zij is plooibaar. Daarnaast hebben we te maken met zaken die we niet onder controle hebben, zoals dementie. Voor mijn afstudeerproject heb ik gekozen om de belevingswereld van mijn

Ze zijn allemaal gek

dementerende moeder te onderzoeken. Vanwege haar ziekte neemt ze de werkelijkheid op een andere manier waar. Hoe ziet deze waarneming er uit? Heeft zij nog een leven? Is dit te visualiseren of enkel persoonlijk te interpreteren? Dementie is doorgaans een drama, maar is het niet een kwestie van hoe wij er mee om gaan? Vergelijken we het leven van een dementerende oudere met zijn of haar verleden? Dan is het een schrijnend verhaal. Als we echter uitgaan van de huidige situatie van een dementerende en bekijken wat hij of zij nog wel kan doen, dan is er ruimte om een nieuwe relatie aan te gaan, om weer samen te kunnen lachen.

Ysbrand Swart


NATURAL AMBIVALENCE

Nora Verbraak

52

53 noraverbraakphotography.blogspot.com noraverbraak@gmail.com

Natural Ambivalence is a collection of works I made inspired by – and going through – different emotional aspects of life. Love and hate, vulnerability and strength, darkness and light, solitude, grief and fear. Inspired by personal experiences and those of loved ones around me, I try to better understand these feelings by exploring them in my photgraphs. During this search, I discovered that the dualities I encounter in life, are also reflected in the natural landscape. I strive to capture both and to reveal their beauty.

NATURAL AMBIVALENCE

Nora Verbraak


Jong en een burn-out

Sophie Verstappen

54

55 www.sophieverstappen.nl sophieverstappen@home.nl 0621656871

Tot mijn 22e had ik een druk leven waarin alles perfect moest en ik nooit genoegen nam met minder. Naast school en een bijbaan had ik twee vrijwillige banen en een druk sociaal leven. Tot het op een dag mis ging en een burn-out werd geconstateerd. In deze periode heb ik veel gefotografeerd met mijn telefooncamera. De beelden dienden als een verwerking,

Jong en een burn-out

maar ook als oefening om bezig te blijven met fotografie. Deze beelden heb ik ingezet om een campagne te maken. Met deze campagne wil ik mensen bewust maken van de hoge eisen die we aan ons zelf stellen. Ik wil met name jongeren laten zien dat je met minder vrienden, spullen en baantjes nog gelukkig kan zijn. Want aan een druk leven kleeft ook een risico, en je hebt tenslotte

maar één lichaam. Daarnaast is een burn-out minder tastbaar dan een gebroken been, waardoor mensen er snel aan voorbij gaan. "Maar wat heb je dan precies?" is een vraag die mij in die periode vaak is gesteld. En dat is meteen het tweede doel van mijn campagne, een hogere algemene acceptatie van het begrip burn-out.

Sophie Verstappen


Ondertussen

Marieke Viergever

56

57 www.overstekendbeeld.nl

Esther Geboren: 1963 (Kameroen) Naar Nederland gekomen: oktober 2002 Verblijfsvergunning: 2004, vergunning voor bepaalde tijd (3 jaar) Genaturaliseerd: 2009

info@overstekendbeeld.nl

Mijn interesse gaat uit naar de belevingswereld van andere mensen waarbij ik de voortdurende veranderingen in de maatschappij vol aandacht volg. Als fotograaf benader ik deze ontwikkelingen vanuit een kritische houding met als middelpunt de mensen die hierbij betrokken zijn. Ik probeer hen vanuit hĂşn belevingswereld te benaderen. Fotografie is voor mij een manier om mijn maatschappelijke betrokkenheid verder te verdiepen. Via de camera onderzoek ik de verschillende kanten van het maatschappelijk debat: het blijkt mijn eigen manier om aan datzelfde debat deel te kunnen nemen.

In mijn project breng ik vluchtelingen in beeld waarbij ik heb geprobeerd die zo bekende oppervlakkige benaderingen te vermijden. Ik ben me gaan verdiepen in de mensen die, nu ze eindelijk een verblijfsvergunning hebben, proberen in Nederland hun leven opnieuw vorm te geven. Deze mensen hebben hun leven, hun dromen en hun tegenslagen met mij gedeeld. Elk hebben ze een eigen verhaal, uniek. Via dit project hoop ik het stereotype beeld dat over de asielzoeker/vluchteling is ontstaan, te nuanceren.

Het asielbeleid in Nederland boeit mij buitengewoon en vooral ook de discussie die daar mee gepaard gaat, waarbij het gebruik van clichĂŠs en stereotypes mij steeds weer opvalt.

Ondertussen

Marieke Viergever


Lucian Wester

58

59 www.lucianwester.nl Lucian@westermail.nl 0624769473

Toen ik zo’n veertien jaar was werd ik in een museum overweldigd door een doek van Francis Bacon. Vanaf dat moment wist ik dat ik kunst wilde gaan maken. Ik kreeg een oude camera van mijn vader en wilde er zoveel mogelijk van weten. Tegenwoordig ken ik de mogelijkheden en de beperkingen van het medium, daarom is het interessant om ook veel naar andere vormen van kunst te kijken en te onderzoeken hoe je daar met fotografie op kan reageren.

—

Ik zwerf vaak rond op zoek naar plaatsen en gebouwen die me intrigeren. Met mijn fotografie onderzoek ik zo onder andere de spanning tussen de grillige vormen van de gebouwen die ik fotografeer en het platte vlak van de fotografie. Dit bereik ik deels door gebruikt te maken van flitslicht die de muren laten oplichten en hun huid bloot leggen. Het resultaat is een gelaagd en ook een vlak beeld. In de onderzoekende fase

werk ik meestal digitaal. Uiteindelijk fotografeer ik met een technische camera. Hiernaast let ik erg op de weersomstandigheden en de kadrering van het beeld. In mijn werk laat ik veel informatie weg, mede door mijn toepassing van flitslicht en een strenge selectie te maken. Hierdoor krijgen mijn beelden een sterk monumentaal karakter.

Lucian Wester


Louise

Mireille Wieggers

60

61 www.mireillewieggers.nl

‘Gegeven ’s mensen psychische gesteldheid, en gegeven de wijze waarop de moderne mens leeft, is het niet te vermijden, dat wij van tijd tot tijd door ons werk of in ons particuliere leven toestanden meemaken, die, zonder dat wij het wellicht voelen of beseffen, een zekere onevenwichtigheid teweeg kunnen brengen, die langzamerhand tot uiting komt in bepaalde lichamelijke symptomen. Dat kunnen vage klachten zijn, een gevoel dat men niet helemaal gezond is of aandoeningen als hoofdpijn, misselijkheid, hartkloppingen en dergelijke. Vermoeidheid is zeker wel het meest voorkomende symptoom.’

mireillewieggers@hotmail.com

Uit ‘Femina’, 1964, 1e deel pag. 200.

0618353193

Louise is vierendertig en woont met haar man in een keurig huis. Hij is tandarts of advocaat. Zij heeft kunstgeschiedenis gestudeerd en werkt niet. Ze hebben geen kinderen en Louise heeft overdag alle tijd voor zichzelf. Ze kan haar dagen vullen met dingen die ze leuk vindt of die

Louise

de tijd verdrijven. Buiten de deur, in het dorp of in de buitenwijk, is niets te doen. Elke avond drinkt ze een borreltje met haar man en neemt zich in stilte voor te veranderen en een passievol leven te gaan leiden. Iedere ochtend is ze dat weer vergeten.

Mireille Wieggers


Sponsors

62

63 Coördinatie Algemeen Simone Mudde en Renée de Groot Tekstredactie Steph Byrne, Manon van den Bliek, Nora Verbraak en Inge van Iersel Coördinatie Sponsoring Renée de Groot en Steph Byrne Coördinatie Vormgeving Eline Baggen, Patrick Dolmans en Simone Mudde Grafisch Ontwerp Rob van Hoesel (i.s.m. Mark Jan van Tellingen) Voorwoord Karin Krijgsman Fotografie Patrick Dolmans, Eline Baggen, Rosa Blanca Flor, Lucian Wester, Laura Bartol, Sophie Verstappen, Renee de Groot, Rianne Randeraad, Manon van den Bliek, Rinske van der Hout, Rianne Lucassen, Loes van Duivendijk, Nora Verbraak, Inge van Iersel, Marcel Suurmond, Romy van Geffen, Steph Byrne, Simone Mudde, Olivier van Breugel, Wieke Hoeke, Loek Blonk, Morena Romijn, Marieke Viergever, Mireille Wieggers, Karin den Dekker, Fren Nabuurs, Bart Koertshuis, Ysbrand Swart, Joost van der Vleuten

Onze dank gaat uit naar: Onze sponsors Vof de Afruk Breda, Fotolab Kiekie Amsterdam, Capra Advocaten, QuestIE Advocatuur, Hollandse Hoogte, Watch U Seek, Starterslift, Mischa Keijser Fotografie en GUP Magazine. Daarnaast bedanken wij al onze particuliere sponsors. Zonder jullie steun had dit magazine niet gerealiseerd kunnen worden. Onze docenten Bart Kemps, Jannes Linders, Philippe Moroux, Daria Scagliola, Marga Rotteveel, Karin Krijgsman, Hans Werlemann, Rik Suermondt, Michiel van Opstal, Dieuwertje Komen, Noud Heerkens en Paul Bogaers Voor de begeleiding, inspiratie en kennis die zij ons gegeven hebben.

Drukker Dijkman Offset Oplage 2.500 © Collectief Fotografiestudenten 2011

www.spread.nu

Colofon


Eline Baggen

Laura Bartol

Olivier van Breugel

Manon van den Bliek

Loek Blonk

Steph Byrne

Karin den Dekker

Patrick Dolmans

Romy van Geffen

Simone Mudde

Marieke Pierik

Loes van Duijvendijk

Rosalia Geboers

Renee de Groot

Wieke Hoeke

Rinske van der Hout

Inge van Iersel

Bart Koertshuis

Rianne Lucassen

Fren Nabuurs

Rianne Randeraad

Morena Romijn

Marcel Suurmond

Ysbrand Swart

Nora Verbraak

Sophie Verstappen

Marieke Viergever

Lucian Wester

Mireille Wieggers

SPREAD -Graduation Photography Magazine  

SPREAD is a publication made by and dedicated to all the 2011 graduation photography students of AKV | St. Joost in Breda, Holland.

Advertisement