__MAIN_TEXT__
feature-image

Page 1

NAIT SOEZ’N

Opinieblad voor studerend Groningen sinds 1972 Jaargang 48 Nr. 1

In dit nummer: Geld stinkt niet, toch? • Het is tijd om met open kaart te spellen - met jezelf • Door het glazen plafond de loonkloof zien • RUG Confessions: ‘Vader, vergeef het hen, want zij weten niet wat zij doen’ • Seksuele intimidatie • De roep om financiële transparentie, iets van alle tijden? • De albums die je hebt gemist • Nait weet raad • En nog veel meer NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 1

20-5-2019 15:54:16


Voorwoord

Kat-astrofaal Katten zijn fascinerende dieren. Onafhankelijk, de hele dag luierend en op hun wenken bediend door hun personeel (hun baasje) gaan ze door het leven. Het is moeilijk om geen affectie voor deze huisdieren te ontwikkelen. Affectie kan al snel omslaan in verheerlijking of een cultus. Bij een cultus is sprake van verering van een bepaalde godheid, voorwerp of idool. Een goed voorbeeld van een hedendaagse Groningse cultus is Doerak. Doerak is een roodwitte kater die vorig najaar opdook bij het Harmoniegebouw in de binnenstad. De Universiteitskrant maakte de ‘knuffelkat’ binnen de kortste keren wereldberoemd in Groningen. Zijn baasje heeft een heus Instagramaccount voor hem aangemaakt. Filmpjes waarin Doerak over tafels loopt tijdens colleges werden een hit op sociale media. “Straks moeten we nog collegegeld betalen,” grapte Doeraks eigenaar. “Wat een goed idee!” moet de RUG gedacht hebben. In navolging van andere (buitenlandse) universiteiten kreeg ‘prof.dr. Doerak de Universiteitskat’ een studentenkaart. “In de Universiteitsbibliotheek ligt al een speciaal kattenboek klaar voor Doerak, die hij met zijn nieuwe pasje kan komen ophalen. Doerak heeft zijn eigen studentnummer, dus kan hij nu inloggen op Nestor om zich in te schrijven voor allerlei leuke vakken over de geschiedenis van katten om vervolgens in slaap te vallen bij de colleges.” Helaas bleef het hier niet bij. Het Universiteitsmuseum moest er nog een schepje bovenop doen en opende een paar weken geleden een expositie over universiteitskatten. Het Facebookaccount van de Dienst Uitvoering Onderwijs meende ook een bijdrage te moeten leveren door middel van een diepte-interview met Doerak waarin hem werd gevraagd naar zijn kerstwens voor zijn medestudenten in Nederland. Het antwoord laat zich raden. Je moet moeite doen om instanties als de RUG, de UK en DUO niet van waanzinnigheid te betichten. Dat was een bekentenis van mijn kant. Velen zullen volgen in deze Nait Soez’n, want in dit nummer staan begrippen als ‘bekennen’, ‘transparantie’ en ‘open kaart spelen’ centraal. Wat doorgaans op de achtergrond blijft, halen we in dit nummer naar de voorgrond. Niet alleen persoonlijke gedachten als bovenstaand commentaar, maar ook objectief waarneembare zaken waar je normaal niet zo veel over hoort.

Colofon De Nait Soez’n is sinds 1972 een onafhankelijk opinieblad voor studerend Groningen. Het is een uitgave van de Groninger Studentenbond (GSb). REDACTIE Christiaan Brinkhuis (hoofdredacteur), Caroline Brinkhuis, Simone Broekman, Sybolt Friso, Dion Glastra, Naomi Sara Hauenstein, Henk-Jan Wondergem, Wessel Stienstra ILLUSTRATIES Isabelle Veltman VORMGEVING Naomi Sara Hauenstein Thomas Reindersma REDACTIEADRES Muurstraat 16, kamer 17/18 9712 EB Groningen 050 363 4581 redactie@naitsoezn.nl ACQUISITIE Adverteren in de Nait Soez’n? Mail naar extern@groningerstudentenbond.nl DRUKWERK Scholma, Bedum LID WORDEN Wil je lid worden van de GSb, de behartiger van studentenbelangen in Groningen? Dan kan dat via groningerstudentenbond.nl/lid-worden DONEREN Draagt u de Groninger Studentenbond een warm hart toe? Word dan donateur! Kijk op groningerstudentenbond.nl/donateur-worden Cover Foto Oleg Magni/ Pexels

Veel leesplezier! CHRISTIAAN BRINKHUIS

2 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 2

20-5-2019 15:54:16


In deze Nait 4

Geld stinkt niet, toch? Christiaan Brinkhuis

14

Bandersnatch Henk-Jan Wondergem

5

Het is tijd om open kaart te spelen - met jezelf Wessel Stienstra

15

Kruiswoordpuzzle Studenten Editie Henk-Jan Wondergem

6

Door het glazen plafond de loonkloof zien Caroline Brinkhuis

16

De albums die je hebt gemist Sybolt Friso

7

RUG Confessions: ‘Vader, vergeef het hen, want zij weten niet wat zij doen.’ Naomi Sara Hauenstein

18

Interview ““Ik sta altijd aan de kant van degenen die het minder makkelijk hebben” Christiaan Brinkhuis

8

Seksuele intimidatie Simone Broekman

20

10

Essay De roep om financiële transparantie, iets van alle tijden? Dániel Moerman

Ik ben een feminist maar ik stem niet altijd op een vrouw Simone Broekman

21

11

Een ode aan het studentenleven Dion Glastra

Hocus pocus pilates pas, ik zou willen dat ik mindfull was Caroline Brinkhuis

22

12

Poster Studenten-ABC: deel 2 Simone Broekman

Nait weet raad Nait Soez’n Redactie

23

Bestuur aan het woord Jolien Bruinewoud

Uitgelezen? Surf naar naitsoezn.nl voor de nieuwste artikelen of volg ons op Facebook en Instagram.

Foto: Krocky Meshkin / CC BY

NAIT SOEZ’N 3

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 3

20-5-2019 15:54:18


Geld stinkt niet, toch? Uit het Strategisch Plan van de Rijksuniversiteit Groningen 2015-2020: “Omdat de Rijksuniversiteit Groningen een internationale universiteit is, bestaat er behoefte aan een internationaal onderwijsaanbod. Ook moet er een academische en sociale omgeving zijn waarin culturele verschillen tussen medewerkers en studenten iedereen kansen bieden om van elkaar te leren.” (pagina 11)

ongelijkheid. Dit zijn allemaal voorbeelden van wicked problems, ‘ongestructureerde problemen’ in het Nederlands. We spreken hiervan als het een moeilijk of onmogelijk oplosbaar probleem betreft omdat de voorwaarden voor probleemoplossing niet alleen moeilijk te identificeren zijn, maar ook onvolledig, tegenstrijdig en veranderend. Beleidsmakers hebben dus vrijwel altijd een eigen interpretatie van een probleem en hoe dat moet worden opgelost. Inderdaad, ik beschouw internationalisering in deze context als een probleem.

Een paar pagina’s verder: “We zullen ook meer internationale studenten en medewerkers werven om de benodigde internationale context te creëren.” (pagina 16) Alsook: “Het opnemen van internationale studenten in de academische gemeenschap wordt bereikt door consistent tweetalige communicatie aan te bieden voor alle diensten en activiteiten. Daarnaast zetten we specifieke diensten en activiteiten op voor internationale studenten.” (pagina 20)

Weliswaar zijn deze citaten enigszins uit de context van hun hoofdstukken gehaald, maar de teneur is duidelijk: internationaal zijn is iets goeds dat de universiteit moet nastreven. Het proces om die academische heilstaat te bereiken staat alom bekend als internationalisering. Het interessante is nu juist dat er in het visiedocument geen definitie of omschrijving wordt gegeven van dat begrip. Dat valt te verdedigen door te stellen dat de RUG (zoals ze zelf beweert) al een internationale universiteit is, maar bovenstaande citaten suggereren echter ook dat het internationaliseringsproces nog gaande is en het stadium van ‘internationale universiteit’ dus nog niet is bereikt. De ‘Internationaliseringsagenda Hoger Onderwijs’, een voortbrengsel van de belangenverenigingen van universiteiten (VSNU) en hogescholen (VH), helpt ons wat meer op weg:

In deze context is internationalisering een probleem “Internationalisering is de bewuste integratie van een internationale, interculturele of mondiale dimensie in het doel, de functies en het aanbieden van het hoger onderwijs. Deze bewuste integratie heeft een verbetering van de kwaliteit van onderwijs en onderzoek voor alle studenten en medewerkers tot doel en moet tot een zinvolle bijdrage aan de samenleving leiden.” (pagina 54) VSNU en VH hebben deze woordenbrij niet zelf uitgedokterd – ‘De Wit, 2015’ staat vermeld achter de definitie, wie of wat dat ook mag zijn. Het heeft er alles van weg dat internationalisering in hetzelfde rijtje past als klimaatverandering, duurzaamheid en sociale

De RUG vertaalt internationalisering in ieder geval naar de creatie van een inclusieve en diverse sociale en academische gemeenschap. Geheel in lijn met het ideaal van de maakbare samenleving is geld een belangrijk instrument om deze gemeenschap te creëren. Dat geld komt in de vorm van internationaliseringssubsidies, versie A en versie B, die ten goede komen aan studentenorganisaties. Hieruit blijkt dat de RUG het georganiseerde studentenleven als het fundament ziet van de academische gemeenschap, aan studentenzijde althans – chapeau aan al die studentbestuurders. Het Centraal Uitvoeringsorgaan voor de Studentenorganisaties (CUOS), ook wel bekend als het intern DUO van de RUG, is belast met de vaststelling en toekenning van deze zakken geld. De A-variant bestaat sinds 2010 en moet “ondersteuning bieden bij de oprichting of uitbreiding van een nieuwe, internationale studentenorganisatie”. De B-variant is van recenter datum, namelijk 2017, en is bedoeld voor “het stimuleren van internationalisering binnen Nederlandse studentenorganisaties en zodoende de internationale inclusieve academische gemeenschap te bevorderen”. De cursivering is van mijn hand, maar voor de rest zijn deze zinnen letterlijk overgenomen uit de ‘CUOS-Regeling Internationaliseringssubsidies’. Artikel 2 van het reglement benadrukt nog maar eens dat de subsidies voor internationale studenten zijn bedoeld, ware het niet dat de A-versie hen moet stimuleren zich in internationale organisaties te verenigen en de B-versie hen moet aansporen om bij Nederlandse organisaties actief te worden. Het getuigt van goede bedoelingen van de universiteit dat ze graag buitenlandse studenten (waar slaat dat ‘internationale’ toch ook eigenlijk op?) meer wil betrekken bij het Groningse studentenleven. In een eerder essay in Nait Soez’n heb ik al aangegeven wat de meerwaarde daarvan is, namelijk het vergroten van je culturele bagage en daarmee je persoonlijke vorming. In datzelfde stuk roerde ik aan dat buitenlandse studenten hun eigen etnisch-nationale organisaties hebben waarbinnen ze (een deel van) hun studententijd in Groningen doorbrengen. Welnu, die organisaties zijn een regelrecht gevolg van Internationaliseringssubsidie A. Van 5 landen (China, India, Indonesië, Turkije en Vietnam) en 2 continenten (Afrika en Zuid-Amerika) hebben inwoners – studenten en soms ook stafleden – met financiële hulp van de RUG ‘internationale’ organisaties opgericht. Die hulp vormt vaak een bijzonder

4 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 4

20-5-2019 15:54:19


groot deel van hun inkomsten. In de praktijk worden alleen Indonesiërs lid van de Indonesische studentenorganisatie en Turken van de Turkse studentenorganisatie. Daar is niets internationaals aan. Dat zijn etnische zuilen binnen de Nederlandse maatschappij. De RUG houdt deze zuilen, bewust of onbewust, in stand en remt indirect hun leden om in contact te komen met de Nederlandse samenleving – zowel de studenten als de Stadjers. In plaats van een academische gemeenschap is er sprake van een academische verzuiling. Tekenend is dat het eerder genoemde CUOSreglement bij de A-variant niet expliciet stelt dat de “inclusieve internationale academische gemeenschap” erbij gebaat is, zoals bij de B-variant. Laten we ook niet de spreekwoordelijke ‘lange arm van…’ uitsluiten bij 3 van de genoemde landen, waar regimes aan de macht zijn die op z’n minst dubieus zijn te noemen. Ik stel niet dat er sprake is van buitenlandse beïnvloeding bij sommige organisaties, maar waakzaamheid is in deze gevallen wel gepast.

In plaats van een academische gemeenschap is er sprake van een academische verzuiling Neem dan de B-variant! Studentenorganisaties legden het CUOS vorig jaar een brede waaier aan plannen voor om de buitenlandse studenten in hun gelederen te mobiliseren. In veel gevallen ging het om onkostenvergoedingen voor de

vertaling van officiële stukken als statuten en huishoudelijke reglementen, maar vaak genoeg kwamen er ook sociale activiteiten voorbij waar Nederlandse en niet-Nederlandse studenten daadwerkelijk met elkaar in contact komen. Denk aan het jaarlijkse introductiekamp, een carrière-evenement of een schaatsclinic. Dan is er echt sprake van het bij elkaar komen van “culturele verschillen […] om van elkaar te leren.” Wat de resultaten ook mogen zijn van deze subsidiestroom, het beoogde gebruik ervan past overduidelijk meer in de strategische visie op het internationale karakter van de RUG.

Waar de ene internationaliseringssubsidie segreert, is het de andere subsidie die juist integreert Kortom: waar de ene internationaliseringssubsidie segregeert, is het de andere subsidie die juist integreert. En alleen met die laatste geldstroom moet de universiteit doorgaan. Anders gooit de RUG haar eigen ruiten in door wél een inclusieve internationale academische gemeenschap te willen maar níét de hindernissen weg te nemen die die gemeenschap in de weg staan. Daardoor blijft er ook nog eens extra geld over voor de studentenorganisaties. Geld stinkt niet, toch? CHRISTIAAN BRINKHUIS

Het is tijd om open kaart te spelen - met jezelf Een belangrijk aspect van volwassen worden is het inzien van je eigen tekortkomingen, hoe confronterend ook. Het feit dat de inhoud van dit artikel enkele uren voor de inleverdeadline nog in de prille kinderschoenen stond, of dat de in mei door de studieadviseur aangeraden uitstelcursus nog steeds niet gecontacteerd is, geeft wel aan dat mijn persoonlijke tekortkoming precies daar zit. Uitstellen. Studieontwijkend gedrag vertonen. Het is onder de student een alom bekend fenomeen. Wanneer je de tentamenstof pas 3 dagen van te voren doorneemt of de nacht doorhaalt om een essay af te schrijven (of, waarschijnlijk meer accuraat, af te raffelen) heb je alleen jezelf goed te pakken. Dan komen de voornemens dat het de volgende keer zeker anders moet, zo bespaar je jezelf hoofdpijn, hopeloosheid en hertentamens. Maar goed, dat neem je jezelf al jaren voor. Voor ongeorganiseerde flierefluiters en professionele soggers moet dit scenario al belletjes doen rinkelen.

Als je deel uitmaakt van een team, hebben andere mensen echter onder jouw gedrag te lijden. Hier wordt de situatie problematischer. Een presentatie voorbereiden met een studiegenoot in een werkcollege is de plek waar dit probleem zich in het klein kan manifesteren. Bij het organiseren van een evenement of deel uitmaken van een bestuur bij een (studie)vereniging ben je simpelweg medeverantwoordelijk voor het succes of het falen van het geheel. Uitstellen zou er dus niet bij moeten zijn. Uitstelgedrag is simpelweg egoïstisch in deze gevallen. Toch is het ook hier een alom bekend fenomeen, een waar ik me opnieuw schuldig aan maak. Psychologen doen al decennia lang onderzoek naar uitstelgedrag, en het zal deze beschouwing goed doen om even een aantal dingen op een rijtje te zetten. Een studie uit 2007 van het Journal of Cross-Cultural Psychology toonde aan dat uitstelgedrag meer voorkomt bij mannen dan bij vrouwen en dat het met vorderende leeftijd een minder vaak voorkomend probleem wordt. Het meeste onderzoek over uitstelgedrag is gedaan naar studenten, juist omdat NAIT SOEZ’N 5

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 5

20-5-2019 15:54:19


deze groep er bovengemiddeld vaak last van heeft. Wanneer uitstelgedrag chronische vormen begint aan te nemen en normaal functioneren in de weg staat, kan het leiden tot gezondheidsproblemen zoals toename in stress, angsten, en schuldgevoel. Dat wees een studie naar uitstelgedrag en gezondheidsimplicaties in Psychological Science uit. De voordelen van georganiseerd werken, taken opdelen in behapbare stukken en betere omgang met beschikbare tijd zijn duidelijk. Uitstelgedrag komt vaker voor bij impulsieve mensen en is, hoe je het ook went of keert, irrationeel.

Mocht je je enigszins aangesproken voelen door de inhoud van dit stuk, wees gerust. Het is ook een harde spiegel voor uw redacteur die dit stuk met liefde en slaaptekort heeft vervaardigd. Enkele zaken die mij hebben bewogen deze gedachtegang op schrift te stellen, dwingen mij nu ook open kaart te spelen. Dat is soms lastig. Je tekortkomingen openstellen aan anderen en jezelf is je kwetsbaar opstellen. Toch wil ik dit alle lezers aanraden, mocht je een chronische uitsteller zijn, of juist veel te perfectionistisch, vul maar in, om jezelf die spiegel voor te houden. WESSEL STIENSTRA

Door het glazen plafond de loonkloof zien Tijdens een les van economie in de derde klas hoorde ik voor het eerst van mijn docent over deze fenomenen: het glazen plafond en de loonkloof. Daarvoor dacht de onwetende ik altijd dat mannen en vrouwen evenveel betaald kregen voor hetzelfde werk, want dit klonk heel vanzelfsprekend. Toch is dit helaas nog steeds niet het geval en ik denk dat hier meer aandacht aan geschonken moet worden. In de jaren ’80 is in de Verenigde Staten de term glass ceiling bedacht en deze metafoor duidt de onzichtbare barrières aan die vrouwen tegenhouden bij het bereiken van topfuncties in het bedrijfsleven. Deze barrières omvatten vooral gedragsvooroordelen, zoals dat mannen van nature betere leiders zijn en dat vrouwen te emotioneel zouden zijn om aangesteld te worden als bestuurder van een bedrijf. Ook in Nederland speelt dit fenomeen een rol: er wordt al ruim zes jaar gewerkt aan het wettelijk streven om minstens 30 procent van de besturen van grote bedrijven uit het vrouwelijk geslacht te laten bestaan. Om dit te laten slagen, werd eerder al voorgesteld om een vrouwenquotum in te stellen: bedrijven moeten dan dus een bepaald aantal vrouwen aannemen die dan de topfuncties in hun bedrijf zullen bekleden. 30 procent lijkt misschien nog niet erg veel, maar dat is het wel wanneer dat tegenover de 11,7 procent van 2016 wordt gezet. In de huidige maatschappij worden vrouwen in tegenstelling tot mannen niet weggezet als leiders. In reclames is het vaak de man die iets voor elkaar krijgt en de vrouwen volgen hem of de vrouw wordt puur gebruikt om de aandacht te trekken van het publiek. Zo worden de vooroordelen over vrouwen, maar ook over mannen, in stand gehouden en is het moeilijker om aan de top te komen: de vrouw is misschien zelf onzeker over haar kunnen in het bedrijfsleven, omdat dat geloof in de maatschappij heerst. Maar dat kan ook de andere kant op werken, namelijk dat de werkgever twijfelt over de bestuurscapaciteiten van de vrouw. Daarnaast werken er in Nederland meer vrouwen dan mannen deeltijd en dit komt wellicht doordat van vroeger

uit het idee was dat de vrouw thuisblijft om voor de kinderen te zorgen en het huishouden op orde houdt. Echter zie je nu ook meer dat mannen geen fulltime baan meer hebben, maar nog steeds werkt wel driekwart van de Nederlandse vrouwen in een parttime baan en op die manier is de kans ook kleiner dat je als vrouw een topfunctie zal bekleden, omdat dit vaak een fulltime baan vergt. Naast het gegeven dat het glazen plafond er nog wel degelijk is, bestaat er ook zoiets als de loonkloof: het verschil in arbeidsloon tussen mannen en vrouwen die beiden hetzelfde werk uitvoeren en hetzelfde opleidingsniveau hebben. Hoewel Europese wetgeving loondiscriminatie op basis van geslacht verbiedt, gebeurt dit toch regelmatig en dan vaak in het nadeel van de vrouw. Bij ambtenaren is dit nauwelijks het geval, maar in de privésector kan wel met de lonen gesjoemeld worden, omdat daarover collectief worden onderhandeld door werkgeversorganisaties en vakbonden. De lonen van ambtenaren zijn wel vastgesteld in wettelijke loonschalen.

Er wordt al ruim zes jaar gewerkt aan het wettelijk streven om minstens 30 procent van de besturen van grote bedrijven uit het vrouwelijk geslacht te laten bestaan Op Equal Pay Day wordt aandacht gevraagd voor de loonkloof. Dit is de dag waarop de doorsnee vrouw evenveel zou hebben verdiend als de man aan het einde van het vorige jaar. Door dit soort evenementen te organiseren, wordt niet alleen Nederland, maar de hele wereld bewust gemaakt van de ongelijke behandeling tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt. Iedereen heeft net zoveel recht om gelijk behandeld te worden en vrouwen zouden daarom absoluut niet minder betaald moeten krijgen voor hetzelfde werk. Ook zij hebben evenveel recht op een topfunctie als een man. Laat je als vrouw niet tegenhouden door onzekerheden of vooroordelen. De strijd voor gelijke lonen lijkt misschien oneindig, maar samen moet het uiteindelijk lukken. Met mannen én vrouwen. CAROLINE BRINKHUIS

6 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 6

20-5-2019 15:54:19


RUG Confessions: ‘Vader, vergeef het hen, want zij weten niet wat zij doen’ Harvard, Oxford en Yale hebben er een en nu, zoals past bij een echte top 100-universiteit, heeft ook de Rijksuniversiteit Groningen er een: een ‘Facebook-confessions’ pagina! Zelfs de meest prestigieuze academici kunnen van de nieuwste roddels genieten en hun zonden en misdragingen anoniem inzenden. De pagina is op 20 november 2018 opgericht en de administrator is natuurlijk anoniem. Via een Google docs-formulier kunnen RUG-studenten hun ‘confessions’ indienen en de grappigste/ sappigste roddels of de meest herkenbare situaties of ervaringen worden op de Facebookpagina gedeeld. Wegens de grote populariteit van de pagina is het moeilijk om een overzicht te behouden. Daarom heb ik voor jullie mijn favoriete berichtjes verzameld opdat ook jullie in toekomst kunnen meepraten.

#513 Taxonomy of the UB floors: 4th floor: 1st year students; none actually concerned with studying; IB students wanting to “accidentally bump into” their sunny beach hook up from the weekend 3rd floor: post-first year students who think they are now too cool for the 4th but are literally the same 2nd floor: students who actually come to study; students with no social life 1st floor: ????????? (226 likes) Student Life Hack: Voor een onenightstand vragen op welke verdieping de andere persoon meestal studeert. Zo is de kans kleiner dat jullie elkaar toevallig ongewenst tegenkomen en zo te voorkomen dat een van de twee een verdieping moet kiezen. Als je meer dan een onenightstand wil, kies dan juist wel voor een persoon van dezelfde verdieping. You’re welcome! #515 Sex is cool but have you ever found an academic article that fits your research topic perfectly and supports all of your claims (839 likes) Nog een voordeel, de kans dat je de volgende ochtend brak met hoofdpijn naast jouw ‘academisch artikel’ wakker wordt en spijt hebt van jouw dronken beslissingen is heel klein. #546 Coffee at black and bloom is great but the barista at that place makes me feel shit for not knowing the difference between Rwandan and Ghanaian coffee, hence I avoid it. (141 likes)

Er is zonder twijfel een apart plekje in de hel gereserveerd voor dit soort mensen, ergens naast die mensen die studieplekken de hele dag bezet houden en vier uur lang gaan ‘lunchen’ of ‘koffie drinken’. #586 Dutch boys gel their hair back because it’s aerodynamic. Lekker for biking in the wind. (567 likes) Ik studeer geen natuurkunde, maar dit lijkt mij vrij logisch. #768 This love for “hot blond dutch guys” amazes me, cause for me it’s more like “how many more exact copies of a person are there in this city?!1?” (324 likes) Was het nu Joost, Job, Joep, Jan of Jasper? Ik weet het ook niet meer hoe die knappe gast heet. Maar who cares, hij gaat toch gelukkig nooit meer appen! #775 I’ve shown this page to a student in the UK and his first reaction was: what is the UB and why is your entire social life happening there (323 likes) Naar de UB gaan om te studeren is zo 2014.

NAOMI SARA HAUENSTEIN

#577 One time I found this girl’s student card on the floor, but only returned it after using it to buy all my friends coffees. (197 likes)

unsplash / Shalone Cason

Bedankt aan alle vegan-soy-latte-quinoa-avocadohipsters dat ik nu ook nog moet weten waar mijn koffie vandaan komt om niet achterlijk te lijken. Ik wil gewoon een goede kop koffie, of die nu uit Rwanda, Colombia of Kirgizië komt, maakt mij toch niet uit.

NAIT SOEZ’N 7

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 7

20-5-2019 15:54:21


Seksuele intimidatie Ik zat laatst in de trein en toen gebeurde er iets Vaak heb ik voor de grap gezegd dat als ik ooit in de trein zou zitten vlakbij een man die zichzelf aan het aftrekken is, ik het zou filmen en het op internet zou zetten, of hem gewoon keihard zou uitlachen. Maar toen het me laatst echt overkwam, terwijl ik ‘s middags op een doordeweekse dag op weg was naar een lezing in Den Haag, reageerde ik toch wel iets anders. Ik keek toevallig naar een man die in een tweezits aan de andere kant van het gangpad zat, en het viel me ineens op dat zijn broek wel erg los zat. Wacht even, het lijkt wel alsof… het duurde een paar seconden voordat ik doorhad dat ik ook echt zag wat ik dacht te zien. ‘Bah, weg hier’ dacht ik bij mezelf terwijl ik snel m’n tas pakte, het trapje afliep en in de coupé beneden ging zitten. Ik zat voor mijn gevoel nog maar net in de andere coupé voordat dezelfde smeerlap vanaf de andere kant de coupé in stapte. ‘Ga alsjeblieft niet naast me zitten, ga alsjeblieft niet naast me zitten’, dacht ik. Maar gelukkig nam hij plaats op een stoel waardoor ik hem niet meer goed kon zien. Ik keek op het schermpje achter me, we waren binnen een paar minuten op het eindstation en ik verkeerde in angst. Wat als hij nu toch ineens naast me komt zitten? Ik wilde weer wegrennen, maar zag dat er genoeg mensen om me heen zaten, waardoor ik het idee had dat ik veilig was. Ik appte mijn vriend, of hij me alsjeblieft wilde bellen zodra hij dit las, maar dat hij zich geen zorgen moest maken omdat er niks ergs aan de hand was. Mijn hart bonkte in mijn keel en ik stond op het punt om in tranen uit te barsten.

en de tranen liepen me nog net niet over m’n wangen. Toen ik om me heen keek, zag ik al vrij snel iemand op het station staan die ik kende: ‘Yes, snel naar haar toegaan!’, dacht ik bij mezelf. Ze vertelde me dat ze in de trein ineens heel misselijk was geworden, en dat ze nog niet zeker wist of ze mee kon. ‘Moet ik een flesje water voor je halen?’, vroeg ik, maar ik wilde eigenlijk maar een ding: zo snel mogelijk m’n vriend appen. Ik wilde wel vertellen wat me net was overkomen, maar zou het dan niet overkomen alsof ik haar misselijkheid probeerde te overtreffen met mijn eigen narigheid? Alsof ik tussen neus en lippen door wilde zeggen ‘mij is nog iets veel vervelenders overkomen.’ En wat als ik dan zou beginnen met huilen, en ze zou vinden dat ik me aanstelde? Het

Ik heb altijd gedacht dat zo’n rukkende viespeuk mij niet gek wist te krijgen De trein naderde de eindbestemming, ik wilde niet de eerste zijn die op zou staan, maar ook niet de laatste, ik wilde niet de kans lopen dat hij direct achter me zou staan. Ik moest opstaan nadat de eerste mensen waren opgestaan, daar moest ik tussendoor glippen. De trein stopte in Den Haag, ik stond al helemaal vooraan bij de deur en keek nog even over mijn schouder. Hij staat toch niet achter me? Of ergens anders vlakbij me? Toen de deuren open gingen haastte ik me naar buiten. ‘WEG, WEG, WEG’, dacht ik. Zo snel mogelijk naar de uitcheckpoortjes. Zo snel mogelijk naar de piano waar ik met de andere bezoekers van de lezing had afgesproken. Mijn adem werd steeds zwaarder, m’n ogen steeds wateriger. De piano was in zicht, ik liep er gehaast naar toe en ging erachter staan alsof het een soort beschermend schild was. De jongen en het meisje die er toevallig ook stonden, keken me wat vragend aan. ‘Wat is er met haar aan de hand?’, zag ik ze denken. Groot gelijk, ik stond daar zowat te hyperventileren

voelde voor mij op dat moment alsof iedereen op het station tegen me zei: ‘Meid, stel je niet zo aan, hij deed toch verder niks? Hij heeft je niet eens aangeraakt.’

Wat als ik zou beginnen met huilen, en ze zou vinden dat ik me aanstelde? Eenmaal bij de lezing stond ik nog steeds op het punt om in huilen uit te barsten, ik was helemaal uit m’n doen. Straks moest ik dat hele stuk met de trein weer terug. Straks zat er dan weer zo’n viezerik. Hoe vaak zou zoiets gebeurd zijn zonder dat ik het door heb gehad? Ik overwoog om naar mijn zus in Zeist te gaan. Dan hoefde minder lang te reizen, dan zou de kans kleiner zijn dat ik weer iemand zie die… Ik zag al voor me hoe ik huilend op de bank zat bij m’n zus. Toen ik een paar uur later weer op Den Haag Centraal was,

8 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 8

20-5-2019 15:54:22


Pxhere / unkown

bonkte m’n hart weer in mijn keel. Ik was bang: straks is die man er weer. En tuurlijk wist ik dat mannen die zoiets doen het vooral doen voor de kick, en, hoe smerig en vernederend hun daad ook is, niet overgaan tot verdere actie, en gewoon weer verder gaan met hun dag. Maar toch was ik op mijn hoede. Als ik hem weer ergens zag, zou ik rennen voor m’n leven. De trein die ik moest hebben stond al klaar. ‘Zoveel mogelijk naar achteren lopen, gaan zitten in het achterste treinstel, de meeste mensen nemen die moeite niet’, dacht ik bij mezelf. Eenmaal in de trein ging ik in een vierzits zitten, zo zou ik nooit de enige zijn die hem kon zien. Bij iedereen die de coupé instapte, keek ik geschrokken omhoog: ‘wat als…’

Hij had zwart haar en een zwarte broek. Op een gegeven moment zag ik vanuit het raam iemand met een zwarte broek over het perron lopen. ‘NEE ALSJEBLIEFT NIET. Rustig Simone, het is vast toevallig een andere man met een zwarte broek. MAAR WAT ALS’. Ik begon weer zwaarder te ademen. Als hij maar niet hier in zou stappen. De coupé werd steeds voller en ik voelde me steeds veiliger. Mij kon hij niet meer lastigvallen nu. Maar ik bleef alert. Elke man die bij me in de buurt zat, hield ik scherp in de gaten. Als je het maar laat, smeerlap. Ik wilde dat mijn terugreis zo snel mogelijk voorbij was. Als ik maar zo snel mogelijk weer in Zwolle bij m’n ouders was, veilig. Moest ik het m’n ouders vertellen? En wat als ik dan begon te huilen en ze vonden dat ik me aanstelde? ‘Want hij heeft je toch niet aangeraakt, of écht lastig gevallen?’

Ik was zelf ook verbaasd over hoe aangeslagen ik was. Ik had nooit verwacht dat ik er zo overstuur van zou raken. Voordat dit me was overkomen dacht ik dat ik wel het lef zou hebben om het te filmen, de man keihard uit te lachen of hem op een andere manier de ogen uit zijn kop te laten schamen. Dat zo’n rukkende viespeuk mij niet gek zou weten te krijgen. Maar het tegendeel was waar. Zeker toen het bleek dat hij het echt op mij gemunt had, toen hij ook naar de andere coupé was verplaatst. Het was een van de meest beangstigende momenten van mijn leven.

Het voelde voor mij op dat moment alsof iedereen op het station tegen me zei: ‘Meid, stel je niet zo aan, hij deed toch verder niks? Hij heeft je niet eens aangeraakt’ Maar wat misschien nog wel erger is, is dat vrijwel alle vrouwen op een soortgelijke manier in aanraking zijn gekomen met seksuele intimidatie, en een deel van de vrouwen zelfs met aanranding, of allebei. Er zijn maar heel weinig, misschien wel helemaal geen vrouwen die nog nooit op een bepaalde manier met ongepast seksueel gedrag of seksuele intimidatie te maken hebben gehad. En hoewel sommige vrouwen misschien wel het lef hebben om de man in kwestie zelf net zo erg te terug vernederen, denk ik dat veel vrouwen net als ik zich geen raad zouden weten. Zou mijn heftige reactie overdreven zijn? Zou hij mij bewust uitgezocht hebben? Is mijn reactie precies datgene dat hij wilde uitlokken? Kickte hij op mijn angst? Lachte hij van binnen, toen hij mijn gezicht zag verstijven op het moment dat hij weer opdook nadat ik in een nieuwe coupé was gaan zitten? Genoot hij toen ik angstig om me heen keek of het eindstation al bijna bereikt hadden? Ik wilde dit artikel afsluiten met de raad: laten we het lef bijeen rapen om deze mannen eens even flink te kakken te zetten. Maar dat is natuurlijk een beetje hypocriet, aangezien ik dit lef zelf ook niet had. Bovendien houden we op deze manier het patriarchaat alleen maar in stand. Vrouwen moeten zich niet leren aanpassen aan van die smerige rukkende mannen, dit soort mannen moeten gewoon leren dat dit abnormaal gedrag is. Hou die lul in je broek en stop met het lastigvallen van onschuldige vrouwen. Och lieve mensen, ik ben bang dat we er nog lang niet zijn, maar laten we de moed erin houden, omdat dat soms het enige is dat uitzicht biedt. SIMONE BROEKMAN

NAIT SOEZ’N 9

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 9

20-5-2019 15:54:23


Essay

De roep om financiële transparantie, iets van alle tijden? Het afgelopen jaar heb ik een semester in het pittoreske Vlaamse universiteitsstadje Leuven gestudeerd. Aangezien ik historicus ben, en graag het vooroordeel bevestig dat historici ook buiten hun vak alleen maar met geschiedenis bezig zijn, kon ik natuurlijk de verleiding niet weerstaan om mij in de geschiedenis van deze uiterst boeiende stad te verdiepen. Daarbij stuitte ik op een aantal interessante historische gebeurtenissen, die wellicht kunnen dienen om te illustreren hoe tijdloos bepaalde ideeën zijn. Ik doel hierbij natuurlijk op het thema ‘transparantie’. In het bijzonder het belang van financiële transparantie. Iets waar onze Groningse universiteit na de hele Yantai-affaire, en natuurlijk door het ijverige speurwerk van een student die niet bij name genoemd hoeft te worden, een flinke staart aan heeft overgehouden.

De RUG heeft na de Yantai-affaire een flinke kater overgehouden aan ‘financiële transparantie’ Maar laat ik allereerst beginnen met de geschiedenis van Leuven. Om precies te zijn de laatmiddeleeuwse geschiedenis. Voor de leek die niet precies weet wanneer dit was: historici beschouwen de periode tussen 1300 en 1500 meestal als de late middeleeuwen. Dat Leuven in deze periode een bloeitijd doormaakte uit zich vandaag de dag nog steeds in het schitterend laatgotische stadhuis uit 1469, dat door ondanks alle oorlogen moedig stand heeft gehouden. Andere delen van het laatmiddeleeuwse Leuven zijn helaas zwaar beschadigd geraakt en/of gesloopt. Maar wees gerust, deze column zal geen opsomming van gelijksoortige historische feitjes worden. Om terug te keren naar het thema financiële transparantie, neem ik u mee naar het jaar 1360.

De behoefte aan financiële openheid is wellicht iets van alle tijden Op 22 juli van dat jaar bestormde een grote groep ambachtslieden onder leiding van Pieter Coutereel, die tevens een representant was van hertog Jan III van Brabant, het toenmalige stadhuis van Leuven (dus niet het stadhuis wat er nu staat!). Hoewel de ambachtslieden een groot deel van de stadsbevolking vertegenwoordigden, kan van een volksopstand à la gilets jaunes niet gesproken worden. Het waren uitsluitend mannelijke leden van de stedelijke ambachtsgilden die gewapend, naar alle waarschijnlijkheid slechts met enkele banieren en stokken, de patricische stadsbestuurders gijzelden. Deze laatste groep welgestelde mannen had tot dan toe als een stel oligarchen de stad

geregeerd, maar daar kwam nu verandering in. Hoewel op een typisch 19e-eeuwse afbeelding, die overigens nog steeds in het stadhuis te zien is, Pieter Coutereel het charter met de privileges van de patriciërs verscheurt, heeft dit naar alle waarschijnlijkheid nooit plaatsgevonden. Een meer historische representatie van de gebeurtenissen, en tevens de eisen die de opstandelingen aan het patricische stadsbestuur stelden, is te vinden in de kroniek Brabantsche Yeesten. De macht van de patricische bestuursclique berustte vooral op het feit dat zij de enige waren die over de stadsboekhouding gingen, en dus inzage hadden in hoeveel belasting er werd geïnd en uitgegeven. Veel patriciërs maakten echter ook gebruik van de stedelijke belastingen om zichzelf te verrijken. Vooral dat laatste viel niet goed bij de ambachtslieden, die zich hadden verenigd in eigen gilden en nu ten strijde trokken tegen de patricische suprematie. Want hoewel we weinig weten over wat er zich werkelijk in het stadhuis afspeelde tijdens de gijzeling plaatsvond, weten we met zekerheid dat de werklieden bij monde van Pieter Coutereel een duidelijk eisenpakket hadden klaarliggen.

Geld verduisteren is geenszins een moderne uitvinding Behalve inspraak in het stadsbestuur werden ook harde eisen gesteld met betrekking tot het aanpakken van de corruptie. Geld verduisteren is namelijk geenszins een moderne uitvinding. Enkele Leuvense patriciërs werden vrij duidelijk beschuldigd van het feit dat zij belastinggeld hadden gebruikt om zichzelf te verrijken, terwijl de geïnde belasting aan het algemeen welzijn van de stad en haar burgers diende te worden besteed. Dit was immers de reden dat de burgers van Leuven, zonder al te veel morren, bereid waren om een patricische clique aan het hoofd van de stadshuishouding te accepteren. En hoewel men in middeleeuwse termen al vaak aan vallende hoofden denkt was dit beslist geen Franse Revolutie. De corrupte patriciërs werden weliswaar voor lange tijd opgesloten in de stadsgevangenis, maar zij behielden allen hun hoofd. Één van de patriciërs die het echter bijzonder moest ontgelden was de man die zich had verrijkt met het geld dat werd geïnd werd als bierbelasting. Hij werd, naar alle waarschijnlijkheid, op een vrij lange bedevaartstocht gestuurd. Maar hoe konden deze corrupte patriciërs worden ontmaskerd? Inzage in de stadsboekhouding was daarvoor essentieel. Financiële transparantie was daarom misschien wel de voornaamste eis van de Leuvense opstandelingen.

10 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 10

20-5-2019 15:54:24


Zij vroegen nadrukkelijk om inzage in de stedelijke boekhouding, zoals in hun eigen woorden: ‘Dan si te weten allene/ Begerden sunderlinge die dingen/ Van der stat goede rekeninge/ Ende, woude men hen die doen gescien/ Si wouden te vreden sijn van dien.’ Maar toen de patriciërs, waarvan sommigen ongetwijfeld de bui al voelden hangen, werd gevraagd wie de boekhouding beheerde, wist ineens niemand meer wie daar ook alweer verantwoordelijk voor was. Een klassiek geval van vingerwijzen zou hierop hebben gevolgd, zoals beschreven staat in de kroniek: ‘Soe waren daer enege, die spraken/ Mi en gaen niet aen die saken,’ en ‘Na minen wane/ het en gheet mi oec niet ane.’ Ik neem aan dat u ook zonder kennis van middeleeuws Nederlands kunt begrijpen dat geen van de patriciërs ook maar iets van de stadsboekhouding beweerde te weten. Of, nou ja, bijna niemand. Pas na viermaal vragen stond één van de patriciërs op die bekende ooit rentmeester te zijn geweest. Hij had nog enkele boeken die de burgers vrijelijk mochten inzien. Pas na deze revelatie stond uiteindelijk de daadwerkelijke rentmeester op. Deze verklaarde bereid te zijn ‘Dat en mine rekeninge hore/ Ende wel oversie, ter core.’ Met het laatste doelde de rentmeester op een openbare inzage van de boeken voor de stedelijke rechtbank, die daarbij snel kon overgaan op het vervolgen van mogelijk corrupte lieden, wat ook gebeurde.

Na de bestorming van het stadhuis en het gijzelen van de patricische stadsbestuurders, die zich ongetwijfeld niet fijn voelden bij de hele situatie, lukte het de Leuvense ambachtslieden dus om hun eis omtrent financiële transparantie te bewerkstelligen. Natuurlijk kwam het woord ‘transparantie’ niet in hun vocabulaire voor. Noch werd er destijds gesproken van een ‘democratisering’ van het stadsbestuur. Ik noem dit allemaal maar alvast om te waarschuwen dat we niet lukraak verbanden moeten gaan trekken tussen het heden en verleden. Noch wil ik ervoor pleiten om met stokken en banieren het bestuursgebouw van de RUG te bestormen en het College van Bestuur te gijzelen. Wat destijds in 1360 voor de Leuvense ambachtslieden werkte, kon alleen gerealiseerd worden omdat een dergelijke actie in hun situatie zin had. Ze hadden zich immers in de persoon van Pieter Coutereel verzekerd van hertogelijke steun, aangezien de hertog maar al te graag de macht van het stedelijk patriarchaat betwistte. En daarbij was de opstand van 1360 geen sluitstuk. Er zouden immers in Leuven de komende eeuwen nog vele gelijksoortige, zelfs gewelddadigere opstanden plaatsvinden. Maar wat we hieruit misschien wel kunnen concluderen is dat de behoefte voor financiële openheid, met het doel om misstanden aan de kaak te stellen, wellicht iets van alle tijden is. DÁNIEL MOERMAN

Een ode aan het studentenleven Als student weet je dat er een dag is waarvan je weet dat hij ooit komen gaat: de dag dat je studentenleven voorbij is, en je ‘burgerleven’ begint. Vaak komt het erop neer dat je niet meer lekker zelf kunt bepalen wanneer de wekker gaat, maar dat je kersverse baas een gestructureerde, veertig-urige werkweek voor je uitdenkt. Voor velen van jullie lijkt dit misschien nog een schrikbeeld van de verre toekomst, maar toch werken we hier uiteindelijk allemaal naar toe. En voor je het doorhebt, is het zover. Pas als het voorbij is ga je beseffen hoe ontzettend bijzonder je studententijd eigenlijk is. Zelfs al studeer je pak en beet 7 jaar, zoals ik. Daarom wil ik graag een ode brengen aan het studentenleven.

Uiteraard genoot ik van die jaren, maar pas nu ze voorbij zijn besef ik pas echt hoe ontzettend bijzonder en gaaf die studententijd eigenlijk is.

Voor mij kwam deze dag op 2 januari 2019. Met het nieuwe jaar begon voor mij een heel ander leven, in de vorm van een fulltime baan. Maar vooral was het begin van 2019 ook het einde aan een tijd van 7,5 jaar studeren, besturen, reizen en feesten, met het mooie Groningen en de RUG als thuisbasis.

En de tentamenperiodes dan? Of saaie hoorcolleges? Ja, zelfs die begin ik te missen. Want als je je tentamen niet haalde dan doe je gewoon een paar weken later de herkansing, niet waar? En die saaie hoorcolleges waren best wel heel geschikt om ellenlange Whatsappgesprekken

Wat mis ik die tijden, dat ik midden in de week zonder gêne om 4 of 5 uur ’s nachts thuiskwam en gewoon kon blijven uitslapen tot halverwege de middag. Zonder dat ook maar iemand daar erg in had. Drie keer in de week naar de kroeg te gaan omdat je colleges toch pas om één uur ’s middags begonnen. Of dat je zomaar twee weken op vakantie kon gaan in november en om zonder over vakantiedagen na te denken gewoon weer hetzelfde te doen in mei. Dat zijn luxeposities die je normaal gesproken alleen maar in je studentenleven mee zult maken.

NAIT SOEZ’N 11

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 11

20-5-2019 15:54:24


Het Grote Gr

Studenten In de Nait Soez’n uit 2000 schreef de redactie een prachtig studenten-abc dat achttien jaar na dato nog steeds de wc van een studentenhuis aan de Celebesstraat siert. Dit pareltje is ondanks de vele verstreken jaren op veel vlakken nog steeds (pijnlijk) herkenbaar. Toch is er in de afgelopen tijd ook het nodige veranderd. Tijd voor een herziene editie! Tijd voor deel 2 van de herziene editie!

N

is van nadorst. Nadorst is het hebben van verschrikkelijke dorst na een nacht overmatig drankmisbruik. Deze dorst kan met water gelest worden, maar bier is beter tegen katers. Overigens is er ook een Nadorstplein op het Zernikecomplex (ja, echt).” Als Letterenstudent ben ik zelden op het Zernikecomplex te vinden. Het Nadorstplein is dus voor mij volledig nieuw. Is dit een ding bij de Zernikegangers onder ons? ‘Nee’, reageert een Zernikeganger die deel uitmaakt van de redactie.

R V

is van Riepe. De Riepe is de daklozenkrant van Noordnederland. Voor slechts drie gulden kun je dit goede initiatief maandelijks ondersteunen. Riepe is overigens Gronings voor trottoir.” De Riepe bestaat nog steeds! Inmiddels is hij onder andere verkrijgbaar voor de ingang van Jumbo Beren.

is van vereniging. In Groningen heb je de volgende: Vindicat (corps), Albertus (katholiek corpsachtig gebeuren), Hendrik de Cock (alternatief protestants), Dizkartes (kleurloos), Cleopatra (geel), Unitas (wannabe-corps), Bernlef (militant Fries), GSV (bier drinken en over God praten) en Ichtus (thee drinken en over God praten).” De V is nog steeds vereniging. Al is de toekomst van Vindicat door recente ontwikkelingen onzeker. Daarnaast is het katholieke karakter niet meer echt terug te vinden in Albertus. Wie zijn/ haar christelijke overtuigingen op een studentikoze manier vorm wil geven, wordt tegenwoordig meestal lid van N.S.G., al is Ichtus ook nog steeds een optie.

O

is van Oranjeboom. Pis is nog een te lovende term voor dit afgrijselijke bocht dat helaas overal in Groningen verkocht wordt. Geen bier bezorgt zoveel hoofdpijn, al tijdens het drinken. Er is geen ontkomen aan. In Duitsland is Oranjeboom overigens verboden omdat het niet aan de kwaliteitsnorm voldoet.” Inmiddels stroomt er Heineken of Bavaria uit de biertap van de Groningse kroegen. Twee bieren van Nederlandse bodem waar de Groningse studenten ook niet bepaald over te spreken zijn. Toch lijken we het iets beter getroffen te hebben dan de studenten van achttien jaar geleden. Oranjeboom kan in dit abc het beste plaatsmaken voor ‘overspannen’. Met de hoge werkdruk voor zowel studenten als docenten, lijkt er om de haverklap wel iemand te bezwijken onder een burn-out.

S

is van Selwerd. De drie grote studentenflats in deze wijk staan bekend om hun smerigheid. Omdat weinig studenten zin hadden om voor 400 piek inclusief per maand met z’n twaalven op veel te kleine gang zitten, heeft de huisbaas Stichting Studentenhuisvesting (SSH) voor veel geld internetaansluitingen aangelegd. De kosten hiervoor zijn uiteraard doorberekend in de huur. Midden in de nacht op bellen drukken is een populair vermaak onder de flatbewoners.” Inmiddels wonen er niet veel studenten meer in Selwerd. Daarom staat de S nu voor Swapfiets. Als student heb je voor €12,- per maand vrijwel exact dezelfde fiets als een kwart van studerend Groningen.

W

is van wanbeleid. Een veelkomend verschijnsel op de universiteit en hogeschool. Zo proberen opleidingen elk jaar weer geld te vragen voor studiegidsen, terwijl dit toch echt niet mag. Ook worden roosters en tentamencijfers structureel te laat bekend gemaakt.” De W staat nog steeds gewoon voor wanbeleid. Al slaat het tegenwoordig vooral terug op het wanbeleid zoals deze beschreven staat onder de letter K (zie deel 1).

12 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 12

20-5-2019 15:54:24


te Groninger

enalfabet

P

Q

T

U Y

is van Progress. Progress is een computerprogramma waarmee je je vakken moet plannen. In tegenstelling tot ieder jaar gemaakte beloftes functioneert dit programma nooit. Laat dit je niet te veel frustreren, pak ze gewoon terug door je voor 700 punten in te schrijven.” Dit is nou een voorbeeld van iets dat na 18 jaar nog steeds pijnlijk herkenbaar is. Al kan men zich niet meer zomaar voor 700 punten inschrijven. Bij de Faculteit der Letteren kan een student zich zelfs voor ‘maar’ 30 punten per semester inschrijven, daarna wordt het inschrijven voor alle andere vakken automatisch geblokkeerd, wat weer lastig is voor de hardwerkende studenten die extra vakken volgen of een tweede studie doen.

is van Trein. Op vrijdag gaat een trein speciaal voor studenten om 19:07 vanuit Groningen. De NS hebben berekend dat deze trein pas rendabel is als er acht studenten per vierkante meter in zitten. Het aantal wagons wordt daar dus op aangepast. Ook de treinen van maandagochtend en zondagavond zijn befaamd om hun zweterige knusheid.” De trein is nog steeds een veelgebruikt vervoersmiddel van studenten. Gelukkig hebben we aan het eind van de week iets meer opties dan alleen een trein die vertrekt om 19:07. Wel zijn de treinen op vrijdagmiddag, zondagavond en maandagochtend nog steeds stampvol. (Behalve als je thuisthuis Zwolle is en je gewoon de sprinter neemt,

X

is voor Xenos. Die zit in Groningen aan de Vismarkt. Een aantal producten dat je er goedkoop kunt krijgen is: taco’s, chips, pesto, troeperige cadeautjes, gedroogde tomaten, theepotten, snoep en kaarsen.” Het enige dat we hieruit kunnen concluderen is dat het assortiment van de Xenos in de afgelopen 18 jaar niet tot nauwelijks veranderd is.

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 13

is van questionnaires en enquêtes. Hiermee word je lastig gevallen in de Herestraat. Altijd afpoeieren, behalve als je zin hebt in gratis koffie met een lulverhaal. Schep je zelf genoegen in het lastigvallen van mensen, neem dan een baantje als telemarketeer.” Met questionnaires wordt je tegenwoordig nog steeds lastig gevallen. Al zijn het tegenwoordig toch vooral docenten die je er constant een onder de neus drukken. Alles voor de wetenschap, zullen we maar zeggen.

is van USVA. Niemand weet waar deze afkorting voor staat, maar het is een cultureel centrum voor studenten. Je kunt er goedkoop cursussen volgen en voorstellingen zien. Hun aanbod varieert van films maken tot tai chi.” De U is nog steeds van Usva, aan het hierboven geschreven verhaaltje hebben wij niks meer toe te voegen.

is van ‘Y2KEI’, de helaas afgekeurde slogan voor de KEI-week van 2000. Daarvoor in de plaats kwam het wat suffe ‘Ik kwam, ik KEI, ik overwon’. Y2KEI wordt bij deze door ons uitgeroepen tot schaduwslogan van de KEI.” De Y kan tegenwoordig nog maar voor een ding staan: Yantai, de Chinese Branchcampus die het CvB door de neus werd geboord. Overigens wel grappig dat het afzeiken van het KEI-slogan al een lange traditie lijkt te zijn onder de Groningse studenten. Y2KEI verwijst trouwens naar Y2K, de aanduiding voor het jaar 2000, als oplossing voor de zogenaamde millenniumbug.

Z

is van Zernike. Het Zernikecomplex is een grote, grijze archipel aan de rand van de stad waar een hoop studenten van de RuG en de HvG hun dagen slijten. Beroemde uitspraak: “Ik geloof niet in Zernike, maar ik geloof wel dat er iets is.” De Z is nog steeds voor Zernike, en het complex is door de enorme groei van de afgelopen jaren inmiddels een stad-in-wording. Zelfs het UMCG kan niet meer tippen aan de onbeschrijfelijke grootte van het Zernikecomplex. 13 NAIT SOEZ’N

20-5-2019 15:54:24


te voeren of de recentste staproddels uit te wisselen. Of je sloeg ze gewoon voortaan over. Dat is er bij projectdeadlines of teamvergaderingen toch echt niet bij! En dan hebben we het nog niet eens over dat een slecht cijfer halen voor een tentamen nog niet half zoveel consequenties heeft dan een klant laten betalen voor halfbakken werk. Zelfs je scriptie, die vaak toch gezien wordt als een soort laatste kwelling die je moet doormaken voordat je afstudeert, heeft z’n mooie kanten. Zo kun je je in je werk meestal nooit meer zó intensief in een bepaald onderwerp verdiepen. Toch jammer, als je een interessant scriptieonderwerp hebt gekozen. Ook kun je een scriptie vaak nog even voor je uitschuiven. Je projectdeadlines, zoals gezegd, uiteraard niet.

van Ome DUO of je ouders. En, als je het goed doet, vind je ook een baan waar je veel voldoening uit kunt halen. Leer je een hoop nieuwe collega’s kennen, die je doen beseffen dat je de afgelopen jaren toch ook wel heel erg in een bubbel geleefd hebt. Krijg je de kans om écht een steentje bij te dragen aan de maatschappij, in plaats van vooral na te denken over theoretische problemen. Nee, wat dat betreft is het zo erg nog niet dat je studententijd ooit tot een einde komt. Maar voor het voor jou zover is, zou ik willen zeggen: geniet zolang je kan van het geweldige studentenleven. Voor werken heb je daarna nog lang genoeg de tijd! DION GLASTRA

Natuurlijk is het werkende leven ook niet alleen maar kommer en kwel. Zo voelt het stiekem best goed dat je nu je eigen geld verdient en niet meer (deels) teert op de kosten

Bandersnatch Netflix’s try out lijkt een one time trick

Black Mirror, de Netflix-serie die in afzonderlijke afleveringen door futuristische scenario’s de kijker ethische vragen stelt over moderne technologie, mocht iets uitproberen: een choose-your-own-adventure-verhaal op film. Het idee: door de aflevering heen moet je voortdurend keuzes maken voor de hoofdpersoon. De keuzes die je maakt beïnvloeden hoe het verhaal loopt. Sommige keuzes hebben grote impact, sommige minder grote. Gelukkig hoorde mijn keuze over het merk cornflakes tot de laatste categorie: het veranderde alleen de reclame die ik zo’n 30 minuten later op tv zag. Maar de keuze of ik Stefan een boek of een familiefoto laat bekijken verandert het verhaal drastisch. Krijgt de keuze van Netflix voor dit nieuwe concept ook een goed einde? Ik vraag het me af. De aflevering zelf zit leuk in elkaar: de verhalen die je kan kiezen zitten goed in elkaar, het verhaal zit vol met thema’s als alternatieve realiteiten, vrije wil en het lineaire verloop van tijd. Ook zitten er leuke meta-grapjes in en vroeg ik me soms af of ik nou wel de poppenspeler of toch zelf de pop was. Maar ik betwijfel hoe herbruikbaar dit concept is. De thema’s die werden behandeld doen me veel denken aan het videospel The Stanley Parable (2013) waar de speler ook constant keuzes moet maken voor Stanley, om er na een aantal keer achter te komen dat de speler toch eigenlijk weinig keuze heeft. Op het moment dat dat besef is ingedaald, wordt het daarna voornamelijk een spelletje “zo

Grit Daily / Netlix

Frosties of Sugar Puffs? Shit, ik moet wat doen. De timer loopt, snel een keuze maken. Wat neemt Stefan voor merk cornflakes voor ontbijt? Eh... Frosties klinkt bekend, die heb ik wel eens eerder op een Amerikaanse serie gezien. Die dan maar. Hopelijk krijg ik nu geen stom einde. Frosties it is.

snel mogelijk alle eindes vinden”: op internet een flowchart opzoeken en vervolgens door alle eerder bewandelde paden heen racen zodat je in ieder geval dat ene einde ook hebt gezien. Af en toe een gniffel over een leuke meta-grap en een absurdistische verhaallijn, maar na een tijdje wordt het toch meer een stom klusje dan relaxed genieten van een goed verhaal. Wat ook jammer is, is dat Bandersnatch ook maar een handvol ‘echte’ eindes heeft: Netflix stuurt je bij de ‘verkeerde’ keuzes net zo lang terug totdat je bij één van deze uitkomt. Dat voelt toch een beetje flauw. Ook kan ik me een andere twist dan “kijk je hebt vrije wil, oh nee toch niet” eigenlijk niet voorstellen. Misschien dat er andere series zijn waar dit concept wel werkt, maar voorlopig zie ik de toekomst voor de choose-your-own-adventure series somber in. Misschien heb ik gewoon teveel Black Mirror gekeken. Dus Netflix: sorry mate, wrong path. HENK-JAN WONDERGEM

NAIT SOEZ’N 14

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 14

20-5-2019 15:54:25


Grit Daily / Netlix

Kruiswoordpuzzel

Horizontal 5.Dertig linkse studenten, zwetend in een Academiegebouw 6.Iets wat studenten nooit meer zullen kunnen afsluiten 9.Deze Amerikaan beweerde dat Nederland No-Go- Zones had 10.Universitair azc, lokale studentenapotheek 12.Iemand die vlees noch vis eet, en daarnaast probeert zo weinig mogelijk andere dierlijke producten te eten 14.De Slachter van Vindicat 16.De Chinese stad waarin Poppema een kleine RUG wilde openen 17.opgestapte voorzitter van de Landelijke Studentenvakbond 18.Voor welk bier is pis nog een belovende term (in 2000)

Vertical 1.Hier stond de eerste universiteit in het Noorden 2.Minister van Onderwijs (zonder tussenvoegsel) 3.Uitgesloten voor Hanzestudenten 4.De Kroonprinses van Elmer Sterken 7.De baas van de Hanze (Tevens D66-senator) 8.Geld van studenten dat nu op het Bureau van de Universiteit wordt verdeeld 11.Wethouder Huisvesting (Voornaam) 13.Voornaam van de huidige voorzitter van ons College van Bestuur 15.Afkorting van de grootste RUG-faculteit 19.Het cateringbedrijf van de RUG 20.Kreeg hier vorig jaar een eredoctoraat uitgereikt

NAIT SOEZ’N 15

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 15

20-5-2019 15:54:25


De albums die je hebt gemist in 2018 OP DE DANSVLOER Hoorden we natuurlijk altijd de bekende hitjes, in de sportschool pompten we onze oren maar al te graag vol met die hoge BPM’s en eind december blèrden we natuurlijk traditiegetrouw mee met de Top 2000. Allemaal leuk, natuurlijk, maar je zult ook wel begrijpen dat er in 2018 veel meer leuks aan muziek viel te ontdekken. Maar waar begin je? Hier een lijstje van de pareltjes van afgelopen jaar die je misschien gemist hebt.

Klaus Johann Grobe – Du Bist So Symmetrisch

Klaus Johann Grobe is zo’n band die je stiekem opzet tijdens een feestje, en waarvan je vrienden na een minuut of vijf vervolgens één voor één zeggen: “shit, welke band is dit? Klinkt lekker.” Sterk beïnvloed door het krautrock-geluid, de typische Duitse alternatieve muziekstijl die sinds de jaren ’70 langzaamaan doorsijpelde in allerlei soorten (psychedelische) muziek, leunt de muziek van Klaus Johann Grobe sterk op repetitieve en daarmee haast hypnotiserende grooves. Daar krautrock-muziek normaliter wordt geassocieerd met een ietwat zwaar en trippy geluid, gooit Klaus Johann Grobe het over een iets lichtvoetigere boeg en maakt vooral belachelijk aanstekelijke popliedjes. Popliedjes die zonder meer thuishoren op de dansvloer. Wie hier na hun eerdere albums nog niet van overtuigd was, zal hier na het horen van Du Bist So Symmetrisch ongetwijfeld op terugkomen. Het Zwitserse collectief heeft hun groovy sound geperfectioneerd met soepele baslijntjes die regelrecht uit de discowereld lijken te komen, kleurrijke en ietwat psychedelische synths, en bovenal die verdomd lekkere Duitstalige vocalen. Je hoort ‘m misschien niet zo snel voorbij komen in Wolter Wolthers, maar bij dezen: dit is de dansplaat van 2018. Hoogtepunten: ‘Der Koenig’, ‘Discogedanken’

Jacco Gardner – Somnium

Jacco Gardner, bejubeld als ‘het wonderkind uit Hoorn’, zal geen onbekende naam zijn voor wie de Nederlandse indie-scene wat in de gaten houdt. Sinds zijn monumentale debuutplaat Cabinet of Curiosities zijn liefhebbers uit zowel binnen- als buitenland verliefd op Gardners dromerige psychedelische popliedjes. Liedjes die voorheen vooral werden gekenmerkt door zijn karakteristieke combinatie van hypnotiserende melodieën en aanstekelijke zangmelodieën, gezongen met zijn immer kalme stemgeluid. Onderschat zijn populariteit en muzikale reputatie niet: wanneer de internationale muziekpers je muziek vergelijkt met psychedelische legendes als Syd Barret (Pink Floyd) of Kevin Ayers, doe je toch iets goeds. Zodoende is het des te gewaagder dat Gardners nieuwste album Somnium in z’n geheel instrumentaal is. Binnen deze nieuwe sound maakt Gardners fluweelzachte stem plaats voor meer van alles dat zijn muziek al zo goed maakte: kleurrijke en verhalende gitaarpartijen, ongekend groovy baslijntjes en spacey synthesizers (denk: Tangerine Dream, Jean Michel Jarre) die iedere vorm van drugs (bijna) overbodig maken. Voor wie bang is dat instrumentale pop snel saai wordt zit goed fout, want vooral dit dominerende synthesizer-geluid maakt zijn muziek spannender en meeslepender dan ooit. Uitdagend? Misschien. De moeite waard? Absoluut. Hoogtepunten: ‘Volva’, ‘Past Navigator’

Low – Double Negative

Nee, zonnig is deze plaat allerminst, maar niet al het moois in de wereld is per se positief gestemd. Double Negative is het nieuwste wapenfeit van Low, een band die al decennialang een begrip is in de indie-wereld. De genrenamen waarmee hun muziek veelal aangeduid wordt – slowcore, sadcore, minimalistic dream pop – suggereren al dat Low de soundtrack is voor de donkerste dagen van het jaar. Sinds hun deprimerende debuut uit 1994, I Could Live in Hope, kennen we Low van hun dromerige mineurakkoorden, fluisterende zang, bijna afwezige drums en vooral heel veel leegte. Voor op de bank, met een kleedje. Met een kopje thee, of fles whiskey. Helemaal alleen. Qua sfeer is hun sound met de jaren weinig veranderd: Double Negative klinkt nog steeds vertrouwd donker, koud, claustrofobisch en ongeëvenaard droevig. Maar tegelijkertijd is Low vooral een band die blijft innoveren. Voor hun 16 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 16

20-5-2019 15:54:26


nieuwste muziek haalden ze veelal inspiratie uit recente innovaties binnen de meer experimentele elektronische muziek: de plaat is doordrenkt met onconventionele elementen van noise en glitch. Zodoende maken bijvoorbeeld het pijnlijk korrelige basgeluid van openingstrack “Quorum”, of de bijna overdreven verdronken zang in “Always Trying to Work it Out” de plaat één van de meest bijzondere releases van 2018. Eigenzinnig, ontoegankelijk, hypnotiserend en vooral grensverleggend. Hoogtepunten: ‘Dancing and Blood’, ‘Poor Sucker’

Moaning – Moaning

Ieder jaar is er zo’n bandje die vanuit het niets van zich laat horen, een debuutplaat aflevert waar je U tegen zegt, en vervolgens de halve wereld afreist om die wereld te overtuigen met hun muziek. De band die deze eer dit jaar op zich nam is misschien wel Moaning: een jong en minstens zo veelbelovend post-punkcollectief uit Los Angeles. Post-punk is een muziekgenre dat sinds haar introductie in de jaren ’70 een sterk ambivalent karakter heeft: enerzijds wordt het getypeerd door donkere vocalen, deprimerende teksten en zwaarmoedige melodieën, maar anderzijds heeft de muziek een onmiskenbaar opzwepende upbeat stijl. Moaning pakt deze schijnbare tegenstelling aan met beide handen. Hun eerste langspeler staat vol met korte liedjes die worden gedomineerd door puntige grooves, noisy en atmosferische gitaren, en bovenal het bijzonder aangrijpende stemgeluid van vocalist Sean Solomon. Serieus – de combinatie van zijn zeurderige stemgeluid, treurige teksten en bovenal die doordringende dead stare is al honderd procent overtuigend op zichzelf. Wellicht een cliché, maar een vergelijking met Ian Curtis, de legendarische frontman van Joy Division, is hier op z’n plaats. Zeker naar aanleiding van hun overtuigende liveshows, waaronder op Best Kept Secret of in onze eigen Vera afgelopen jaar. Hoogtepunten: ‘Artificial’, ‘Don’t Go’

Spiritualized – And Nothing Hurt

De mooiste plaat van 2018? Dat is misschien wel het langverwachte nieuwe album van Spiritualized, het soloproject van space-rocklegende Jason Pierce. Daar zijn vroegere werk (onder andere met de cultband Spacemen 3) overheersend psychedelisch en trippy was, is zijn meer recente muziek een harmonische mengelmoes van psychedelica, gospel-invloeden en hartverscheurend mooie melancholiek. And Nothing Hurt klinkt als de zwanenzang van een rocklegende die zich, na een ruig leven vol (komt ‘ie) seks, drugs en rock ’n roll, van zijn meest gevoelige kant laat zien. Hartbrekende ballads als ‘Damaged’ zijn zodoende de perfecte soundtrack voor iedere snotterbui ooit. De plaat is echter niet alleen somber en traag, maar op z’n momenten ook opzwepend, pakkend en ouderwets psychedelisch. Zo worden de ballads afgewisseld met aanstekelijke jams als het fantastische ‘The Morning After’ – psychedelica in optima forma, zoals de experimentele rock-grootheden als The Velvet Underground het ooit bedoeld hadden. Pierce portretteert zichzelf als een gebroken man: immer verdrietig, balancerend op het randje van leven en de dood en al lang niet meer de jonge rocker die hij vroeger was. Zijn krakende stem, een verscheurd restant van wat ooit de meest zwoele en bezwerende stem uit de rockwereld was, illustreert dit misschien wel haast het mooist. Toch is het hedendaagse Spiritualized verre van vergane glorie – And Nothing Hurt behoort tot één van Pierces beste platen sinds de jaren ’90.

Hoogtepunten: ‘Damaged’, ‘The Morning After’ SYBOLT FRISO

LOW SPEELT OP DOWN THE RABBIT HOLE, SPIRITUALIZED KOMT OP 15 MAART IN PARADISO (AMSTERDAM) EN KLAUS JOHANN GROBE SPEELT 12 MAART IN EKKO TE UTRECHT. NAIT SOEZ’N 17

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 17

20-5-2019 15:54:27


“Ik sta altijd aan de kant van degenen die het minder makkelijk hebben”

OOG TV/ Linda Voortman

Tijdens de millenniumwisseling was Linda Voortman actief bij de GSb. Eerst als bestuurssecretaris, daarna als VOS-lid van de Universiteitsraad. Dat betekende het begin van een onstuitbare politieke opmars: in 2002 werd ze lid van de Groningse gemeenteraad, in 2010 Tweede Kamerlid en sinds juni vorig jaar wethouder in Utrecht. In gesprek met de Nait Soez’n blikt ze terug op 20 jaar belangenbehartiging.

Hoe ben je bij de GSb terecht gekomen? En waarom? Tijdens de KEI-week heb ik de GSb leren kennen. Toen kregen we allemaal informatie thuis en heb ik gekeken wat er allemaal aan organisaties was. Ik wist al wel dat ik iets met politiek wilde doen. Ik zat op de middelbare school niet in een leerlingenraad ofzo, maar ik wilde wel opkomen voor de belangen van ‘mijn groep’, de studenten op dat moment. Ik heb me toen verdiept in de GSb, in de SOG, een aantal politieke jongerenorganisaties… Wat me aansprak bij de GSb was de activistische kant. Niet alleen praten, want wat kun je ook doen om invloed uit te oefenen als praten niet meer helpt? Ik ben voor de eerste keer in aanraking gekomen toen ik naar een vergadering ging van een PR-werkgroep, geloof ik. Gewoon heengegaan, blijven hangen en daarna in het bestuur terecht gekomen en in de eerste VOS-fractie [Vooruitstrevend Overleg Studenten, red.]. Vanaf daar ging het eigenlijk vanzelf verder. Waarin verschilden een bestuursjaar en een fractiejaar van elkaar? Het bestuur van de bond ging over alles. Dat kon studentenhuisvesting zijn, kwaliteit van het onderwijs, inkomens, noem maar op. Als lid van de Universiteitsraad (Uraad) ben je bezig met dingen die spelen binnen de universiteit. Dat is het verschil tussen volksvertegenwoordiging en brede belangenbehartiging. In de Uraad probeer je in die vergadering en in al die overleggen daaromheen invloed uit te oefenen. Dat doe je als GSb-bestuur ook wel, maar daarvoor heb je ook andere middelen. We waren bijvoorbeeld heel actief in de LSVb om op die manier op landelijk niveau het beleid te beïnvloeden. Actievoeren was voor ons net zo’n middel. In die zin is de Uraad een parlement en probeer je dus langs parlementaire weg invloed uit te oefenen terwijl de bond geschikter is voor andere manieren.

Wat kenmerkte het studentenleven in die jaren? Voor mij overheerste het gevoel dat er heel veel mogelijk was, dat je heel veel zelf kon bepalen. Bij de GSb ben ik gewoon zó binnen komen lopen. Je kunt natuurlijk via vrienden en kennissen actief worden, maar bij mij is het zo gegaan. Het leuke van Groningen zijn natuurlijk de ruime openingstijden van het kroegleven en, vooral: het is zo divers. Je hebt de maatschappelijk actieve organisaties maar ook de studentenverenigingen, van Cleopatra tot Vindicat. Het is er allemaal, voor ieder wat wils. Groningen is voor mij de stad waar ik politiek volwassen ben geworden. Ik heb er 10 jaar gewoond en je komt er binnen als iemand die voor het allereerst zelfstandig gaat wonen en je gaat er weg als iemand die een schat aan wijsheid, ervaring en scholing heeft opgedaan.

“In Groningen overheerste voor mij het gevoel dat er heel veel mogelijk was” Wat waren de grote thema’s die studenten aangingen tijdens je GSb-periode? Studentenhuisvesting was een belangrijk onderwerp. Er was niet alleen een tekort aan studentenwoningen maar in sommige buurten ook forse tegenstand tegen de komst van studentenhuizen aldaar. Toen ik in de gemeenteraad zat kreeg ik daar ook mee te maken. Die buurten probeerden de besluitvorming in de raad te beïnvloeden om ervoor te zorgen dat die studentenhuizen er niet kwamen. De invoering van de bachelor-masterstructuur stond ook op de agenda. Het was erg interessant om te kijken hoe die overgang van de oude naar de nieuwe structuur zou plaatsvinden. Ik herinner me ook dat we actie hebben gevoerd voor meer studenteninspraak. De MUB [Wet Modernisering Universitaire Bestuursorganisatie, red.] gaf studenten op heel veel zaken geen instemmingsrecht [was vóór invoering in 1997 wel het geval, red.]. Wat heb je opgestoken van je tijd bij de bond? Heel veel! Met name het kijken naar wát je wil bereiken en hóé je dat wil bereiken. Wat is nou de beste route daarvoor? Eigenlijk is het altijd het beste om eerst het gesprek aan te gaan, maar als dat vervolgens niet genoeg oplevert is het goed om na te gaan wat je dan gaat doen. Ga je dan naar een Uraadspartij toe, ga je actievoeren of een combinatie van die beide? De eerste mediaervaring heb ik er ook opgedaan. Dus hoe gedraag je je in een interview, hoe zorg je dat je punt goed naar voren wordt gebracht… In de loop der jaren heb ik dat wel verder verfijnd. Als ik nu een persbericht van mezelf

18 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 18

20-5-2019 15:54:28


zou zien uit m’n GSb-tijd, zou ik wel denken: jeetje, hoe heb ik dat nou zó kunnen schrijven? Spreken in het openbaar heb ik eveneens flink verbeterd. Op de middelbare school vond ik dat doodeng, maar tegenwoordig sta ik voor honderden mensen te spreken! Dat ging heel geleidelijk hoor, het was niet zo dat ik bij de GSb zelf voor grote groepen mensen hoefde te spreken. Hoewel, op een ALV al wel een beetje. Daar zaten heel ervaren mensen bij en aan hen moest ik als bestuurslid, tweedejaars nog wel, verantwoording afleggen. Dat spreken was gewoon een kwestie van vaak doen. Ik herinner me ook nog wel dat we tijdens voorbesprekingen van een Uraadsvergadering goed overlegden over wat we gingen zeggen. Later ging dat in de gemeenteraad en de Tweede Kamer net zo. Wat is onze boodschap? Je zit er immers niet namens jezelf, maar namens een groter geheel. Naast het VOS was er de SOG als stem van de studenten. Hoe waren de verhoudingen tussen beide partijen? Over het algemeen waren de verhoudingen goed, maar je moet bedenken dat we de eerste VOS-fractie waren. Vóórdat het VOS werd opgericht was er maar 1 studentenfractie in de Uraad. Wij vonden dat heel raar, je kon helemaal niet kiezen. Stel je voor dat je bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer alleen maar kunt stemmen op de VVD. We vonden het erg ondemocratisch en daarom richtten we onze partij op. Dat vond de SOG in het begin natuurlijk niet leuk. Ik denk dat ze ook wel erg op hun hoede waren. Het was toch ook wel erg stereotiep allemaal. Wij waren wat meer de alternatieve fractie, gelieerd aan de studentenvakbond, en zij waren wat meer de corporale fractie. In die zin denk ik dat we een goede doorsnede waren van het Groninger studentenleven. De verschillende stromingen werden vertegenwoordigd doordat er 2 fracties waren. Daarnaast werden er ook wel politieke spelletjes gespeeld. Als de ene fractie zich ergens voor had ingezet, claimde de andere het in de campagne. Wat dat betreft was de Uraad een miniparlement.

“Het is altijd het beste om eerst het gesprek aan te gaan, maar als dat niet genoeg oplevert moet je kijken wat je dan gaat doen” Wat maakte GroenLinks de partij om je bij aan te sluiten? Ik ben lid geworden van GroenLinks toen ik ging studeren, maar ik wilde eerst vooral in het studentenleven actief zijn. Toen ik in het bestuur en de fractie had gezeten, heb ik een cursus gevolgd ‘Wegwijs in de gemeenteraad’ en dat vond ik zó leuk dat ik me gewoon kandidaat heb gesteld. Ik kwam op plek 6 te staan en we kregen ook 6 zetels. Wat me meteen aansprak was de koppeling tussen groen en links: klimaat, verduurzaming, ervoor zorgen dat de wereld voor onze kinderen ook prettig is om te leven. Dat is voor mij ook solidariteit en dus links – opkomen voor de mensen die het minder goed hebben. Natuurlijk zijn er meerdere partijen die links zijn, maar de koppeling tussen groen en links of

links en groen is het beste terug te vinden bij GroenLinks. Wat is de rode draad geweest in je carrière toen je van de universiteit ging? In de gemeenteraad heb ik van alles gedaan. Pas toen ik de Tweede Kamer in ging realiseerde ik me dat ik graag de mensen een stem wil geven die het niet al te makkelijk hebben. Als GSb-bestuur kwam je ook op voor mensen die niet al te kritisch wilden zijn op hun huisbaas, of voor mensen die niet altijd weten hoe ze iets aan de orde moeten stellen. Als bestuurslid en als fractielid motiveer je mensen om voor zichzelf op te komen. In de gemeenteraad kwam dat ook terug, denk aan een betere verdeling van armoedevoorzieningen. Als Kamerlid hield ik me bezig met de positie van mensen die werken in de zorg. Het gaat me dus altijd om mensen die ‘op achterstand staan’, bijvoorbeeld omdat ze een overheid tegenover zich vinden of instituties die veel macht hebben. Ik sta altijd aan de kant van degenen die het minder makkelijk hebben. Dat doe ik als wethouder nu ook nog.

“Er was maar 1 studentenfractie in de raad. Stel je voor dat je bij de Tweede Kamerverkiezingen alleen maar op de VVD kan stemmen” Wat vind je het interessantste beleidsterrein om politiek actief te zijn? Mensen met laagbetaald werk, zoals thuiszorgmedewerkers en schoonmakers. Zo heb ik bij FNV gewerkt in de schoonmaaksector. Het gaat me om degenen die Nederland draaiende houden maar daarvoor maatschappelijk en financieel minder gewaardeerd worden. Ze voeren ook minder makkelijk actie omdat ze dan hun leerlingen of hun patiënten in de steek moeten laten. Hén helpen doet mijn hart sneller kloppen. Wat is je grootste uitdaging als wethouder voor de komende jaren? In Utrecht zitten ongeveer 10.000 mensen in de bijstand. Nu gaat het economisch goed – we weten alleen niet hoelang dat nog zal duren – maar we moeten zoveel mogelijk mensen aan het werk zien te krijgen. Dat gaat om mensen die al langer werkloos zijn. Ze verloren hun baan in de afgelopen crisis of soms zelfs daarvóór al. Als we ze nu niet aan een baan kunnen helpen, zal dat bij een slechter draaiende economie helemaal niet gebeuren. Dan is de afstand tot de arbeidsmarkt echt veel te groot geworden. Als je heel lang niet aan het werk bent, heeft dat invloed op van alles. Het beïnvloedt niet alleen je financiële situatie doordat je geld tekort komt en je schulden oplopen, maar het heeft ook nadelige effecten op je gezondheid, op je eigenwaarde… Als ik één onderwerp zou moeten noemen voor de komende tijd, dan is het wel deze mensen aan het werk helpen. CHRISTIAAN BRINKHUIS NAIT SOEZ’N 19

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 19

20-5-2019 15:54:28


Ik ben een feminist, maar stem niet altijd op een vrouw. En dit is waarom

Ik ben niet het type feminist dat alle vrouwen ondersteunt, puur en alleen omdat ze vrouw zijn. Dat is niet het soort feminisme waar ik voor sta. Wat mij betreft verdienen vrouwen die het ver geschopt hebben in de maatschappij geen lintje als ze bijvoorbeeld (openlijk) racistisch, homofoob of transfoob zijn of er op elke andere mogelijke manier problematische ideeën op na houden. Wanneer ik ga stemmen tijdens verkiezingen, let ik voornamelijk op de volgende elementen: Waar staat een partij als geheel voor? Wat wil elke individuele kandidaat graag bereiken? En bij welke van deze kandidaten vind ik de meeste aansluiting bij mijn eigen visies en idealen? Als ik dan de meeste aansluiting vind bij iemand die een man is, stem ik daar gewoon op. Bovendien heb ik soms een beetje moeite met de discussie dat vrouwen zwaar ondervertegenwoordigd zijn in de politiek, en dat partijen “inclusiviteitspunten” willen scoren omdat ze veel vrouwen op hun lijst hebben. Ja, ik geef toe, het is een groot probleem, en ja, jullie zijn goed bezig, maar jullie zijn er nog niet, nog lang niet. Laten we alsjeblieft ophouden met doen alsof vrouwen de enige gemarginaliseerde groep in de samenleving zijn. Als de verschillende overheden zo’n duidelijke afspiegeling zouden moeten zijn van de samenleving, waarom is het overgrote deel van de lijsten dan bijvoorbeeld nog zo wit? En kun je trots zijn op het feit dat je op een vrouw hebt gestemd als de hele partij verder

20 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 20

geen concrete meningen of ideeën heeft over emancipatie in de breedste zin van het woord? Of deze emancipatie zelfs bewust tegenwerkt? Ik heb er zo mijn vraagtekens bij. We zagen afgelopen jaar hetzelfde bij de Top 2000. Slechts 16 procent van alle artiesten uit de lijst van 2017 was een vrouw. Een pijnlijk laag percentage. En dus werd de stemmer opgeroepen om voor de lijst in 2018 op meer vrouwen te stemmen. Een mooi initiatief, maar ook dan denk ik weer: Hoeveel procent van de artiesten zijn mensen van kleur? Hoeveel procent van de artiesten behoort tot de LHBTQI+gemeenschap? Volgens mij valt er op deze gebieden ook nog veel (heel veel) te winnen. En tuurlijk, ik geef toe, we kunnen niet alles tegelijkertijd doen. Maar ik vrees dat dit soort initiatieven het witte feminisme alleen maar verder zullen voeden. Iets dat we bijvoorbeeld zagen gebeuren bij de Oscaruitreikingen van vorig jaar, toen actrice Emma Stone de Oscar voor beste regisseur mocht uitreiken. “These four men and Greta Gerwig created their own masterpieces this year,” zei ze, waarmee ze compleet voorbij ging aan het feit dat twee van de mannelijke genomineerden, namelijk Guillermo Del Toro en Jordan Peele ook deel uitmaken van een minderheidsgroep. Extra pijnlijk werd het toen de uiteindelijke winnaar, Del Toro, in zijn dankspeech benadrukte een immigrant te zijn. Maar voor Peele, slechts de vijfde zwarte regisseur die ooit genomineerd werd in deze categorie, moet de opmerking ook pijnlijk zijn geweest. Het is belangrijk dat vrouwen beter vertegenwoordigd worden in de overheid, de muziek- en filmindustrie en op nog zoveel meer plekken. Maar daar stopt het niet. En wie door op een vrouw te stemmen klaar denkt te zijn op het gebied van emancipatie, heeft het mis. De vertegenwoordiging van vrouwen krijgt tegenwoordig zoveel aandacht, dat een kritische blik op de vertegenwoordiging van andere minderheidsgroepen compleet lijkt te verwateren. Dat is zonde. Laten we het streven naar inclusiviteit ook écht inclusief maken.

SIMONE BROEKMAN

Pexels / Stacy

Tijdens allerlei verschillende soorten verkiezingen (gemeenteraad, Top 2000, enzovoort) merk je dat veel linkse, progressieve mensen een soort morele plicht voelen om op een vrouw te stemmen. Er waren dan ook mensen die verbaasd reageerden toen ze erachter kwamen dat ik niet op een vrouw ging stemmen tijdens de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen in november. En hoewel ik het initiatief “Stem op een Vrouw” zeker ondersteun, is het voor mij geen doel op zich.

20-5-2019 15:54:29


Hocus pocus pilates pas, ik zou willen dat ik mindfull was If you are depressed, you are living in the past. If you are anxious, you are living in the future. If you are at peace, you are living in the present. – Lao Tzu, Chinese filosoof Deze quote komt uit het boek dat ik al heel lang op mijn verlanglijstje had staan en dat ik dit jaar voor Sinterklaas kreeg: ‘’You are a Badass’’ van Jen Sincero. Als psychologiestudente hou ik er erg van om zelfhulpboeken te lezen en deze kon dan ook absoluut niet in mijn boekenkast ontbreken. Op het moment dat ik deze quote las, begon er voor mij iets helemaal op zijn plaats te vallen en ik vond het zo’n goede quote dat ik vond dat zoveel mogelijk mensen ervan af moesten weten. Ik was een paar maanden terug voor het eerst bij een groepsles van mijn sportschool en ik besloot mee te doen aan pilates. Dit lijkt erg op yoga, maar bij pilates focus je je erg op het gebruik van de kernspieren en dat je in balans blijft. Dat laatste was zeker een uitdaging voor mij. Terwijl de instructeur zo kalm mogelijk zijn tekst vertelde met de zogenaamde rustgevende muziek op de achtergrond, probeerde ik zo goed mogelijk de ingewikkelde houdingen na te doen en deed ik een poging om recht op mijn matje te blijven staan. Ik moest een oefening doen waarbij je begint rechtop te staan, daarna je handen voor je neerzet en je uitstrekt, om vervolgens om en om een been in de lucht te doen, ook wel de three-legged dog genoemd. Ik was vastberaden om na al de vorige slechte pogingen nu wel een oefening goed uit te voeren, dus ik ging er helemaal voor en ik ademde diep in en uit, ook al was ik stiekem aan het bidden voor verlossing van deze pose.

Pexels / Stacy

“Het is altijd het beste om eerst het gesprek aan te gaan, maar als dat niet genoeg oplevert moet je kijken wat je dan gaat doen” Terwijl ik denk dat ik mijn beenspieren zal scheuren en dat ik nooit meer kan lopen en dat ik mijn geld terug wil voor deze les en dat de instructeur nu echt eens moet opschieten en dat ik hier nooit meer uit kom, begin ik weer rustig te ademen en is de pijn weg. Ik voel me goed en ik denk dat ik dit nog wel een paar minuten zo vol kan houden, totdat ik weer bang ben dat ik mijn benen absoluut niet zo hoog in de lucht heb als de andere mensen in de zaal die natuurlijk veel meer ervaring hebben dan ik en dat de instructeur me straks echt moet helpen om uit de knoop te komen en dat ik eerder ook al nooit zo lenig was en … dan adem ik weer en lijkt alles weer goed te zijn.

Pexels / Pixabay

In plaats van me zorgen te maken over dat ik mijn spieren zal scheuren (toekomst) of dat ik bedenk dat ik vroeger ook al niet lenig was en het nu dus ook niet zou lukken (verleden), had ik ook gewoon in het moment kunnen zijn door me te richten op mijn ademhaling. Hier in het nu is er namelijk niks aan de hand: het is zoals het is. Er zijn geen gedachten die je terug kunnen halen naar vroeger of die je laten denken aan dat klusje dat je eigenlijk nog moet doen. Er is alleen pure rust. En als je je bedenkt dat je net echt in het moment was, dan leef je eigenlijk al weer in het verleden. Ons brein heeft de neiging om ons voortdurend bezig te houden met een stroom van gedachten, maar als je je hierdoor laat leiden, kun je veel mooie kansen missen. Er zijn geen zorgen of vervelende dingen in het heden, die zijn alleen in het verleden of in de toekomst. Door meditatie te beoefenen leer je om meer in het moment te zijn en om al die gedachten tot een halt te roepen. Op deze manier kun je een veel rustgevender leven leiden met meer betekenis. Door de uitspraak in het begin lijkt het overigens alsof een depressie of angststoornis erg gemakkelijk te genezen zijn, maar mentale problemen zijn uiteraard een stuk ingewikkelder om mee om te gaan. Trouwens, hoe verschrikkelijk ik de eerste les ook vond, ik ben daarna nog een keer naar pilates gegaan. CAROLINE BRINKHUIS

NAIT SOEZ’N 21

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 21

20-5-2019 15:54:30


Ik ben al sinds de middelbare school goed bevriend met Jason. Jason had 2 jaar een relatie met Kim, een leuke sociologie-studente. Als de vrienden van Jason vonden we haar goed bij hem passen: Kim heeft humor, houdt van een feestje en heeft leuke (single) vriendinnen. Helaas waren de kerstdagen voor Jason en Kim wat minder warm en hebben zij een punt achter hun relatie gezet. Erg jammer natuurlijk, en we zien hoe Jason ermee worstelt. Nu is het probleem dat we met onze vriendengroep een skivakantie hebben geboekt eind februari waar Kim ook mee gaat. Naast haar gaat als enige meisje Annelies, de vriendin van Robin, mee. Alles is al betaald, maar nu vindt Jason dat zij niet meer mee mag. Maar eigenlijk vind ik dat Kim zelf haar plekje in onze groep heeft verdiend en vind ik het niet kunnen om haar op het allerlaatste moment buiten te sluiten. Wat moeten we doen? Groetjes Sem

Ik snap dat je ondertussen ook een afzonderlijke band met Kim hebt opgebouwd, en je staat in je volste recht om zonder Jason met haar leuke dingen te doen. Maar je geeft zelf ook aan dat Jason erg in de put zit door de break-up. En het feit dat hij aangeeft dat hij een vakantie met zijn ex niet trekt is een teken dat hij er misschien nog wel meer mee zit dan jij door hebt. Ik denk dat dit een uitgelezen kans is voor jou om voor jouw vriendschap met Jason te kiezen. Hij heeft jou nu nodig. Dat betekent dat jij voor hem kiest, en niet voor zijn ex. Als je echt een goede vriend bent voor Jason, dan ga je zonder Kim. Uiteindelijk zal het contact tussen Kim en jou en je vrienden ook langzaam verwateren en zal juist Jason jouw steun herinneren. - Henk

Wat een lastige situatie. Ik zou in de eerste plaats tegen Jason zeggen dat hij niet zomaar kan eisen dat zijn exvriendin Kim niet meer mee gaat. Al kan ik me ook goed voorstellen dat de vakantie misschien ongemakkelijk zal worden als ze continu met elkaar zijn nadat hun relatie verbroken is en het vooral jullie oude vriendengroep is. Ik zou daarom in de eerste plaats aan Kim vragen of ze het zelf ziet zitten om nog mee te gaan, als het haar nog steeds leuk lijkt en zij niet verwacht dat het ongemakkelijk wordt, kan ze wat mij betreft gewoon mee. Jason heeft hier in ieder geval niet het laatste woord over, wat mij betreft. -Frida

Ik begrijp dat dit een lastige situatie is. Ik zou aan Jason voorstellen dat hij met zijn ex-vriendin Kim gaat praten om te overleggen over hoe ze zo fijn mogelijk met elkaar om kunnen gaan tijdens de vakantie. Het is zeker vervelend dat ze hun relatie hebben verbroken, maar ik denk dat ze wel als vrienden om kunnen blijven gaan als ze niet met ruzie uit elkaar zijn gegaan. Bovendien lijkt het mij gezelliger voor Annelies als Kim meegaat, zodat zij niet alleen met de jongens om hoeft te gaan en zich ook kan terugtrekken met Kim. Als ze eens woorden hebben, kun je er altijd tussen springen om het niet uit de hand te laten lopen. Ik wens je veel succes en een hele fijne vakantie! - Caroline

Je zit hier in een lastig parket. Hoe pijnlijk ook, de beste optie is om te vertrekken zonder Jason en Kim. Zo ontwijk je de ongemakkelijke situatie die ontstaat wanneer twee kersverse exen een vakantie lang op elkaars lip zitten, en stoot je ze allebei even hard voor het hoofd.Succes en luister misschien toch maar naar Frida. - Bram

Pexels / Rawpixel

N A I T W E E T R A A D

Lieve Nait,

Heb jij ook relatieproblemen? De Nait kan jouw redding in de romantiek zijn! Stuur je dilemma in naar redactie@naitsoezn.nl 18 22 NAIT SOEZ’N

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 22

20-5-2019 15:54:32


Bestuur aan het woord

Geachte lezer, We horen ze in het begin van elk jaar vaak voorbij komen: de nieuwjaarsresoluties. De ‘Dry January’ wordt weer uitgevonden, mensen letten op wat ze eten en de sportscholen stromen weer vol. En ieder jaar haken we weer in groten getale af. De ene persoon zet halverwege januari alweer het eerste biertje aan zijn mond, de ander eet na een week alweer patat en de sportschoolfanaten betalen weer elf maanden lang voor een abonnement waar ze geen gebruik van maken. Hoe komt het toch dat we elk jaar weer doelen voor onszelf zetten die we de vorige jaren ook niet gehaald hebben? Het antwoord ligt al besloten in de vraag: we zetten de doelen slechts voor onszelf. Als we de doelen niet halen, heeft dat voor niemand gevolgen, behalve voor onszelf. Als we op een gegeven moment gewoon erg graag een biertje of een frietje willen overschaduwt de verleiding ons goede voornemen en geven we eraan toe. De doelen die we als vereniging stellen gaan echter heel studerend Groningen aan. Daar maken wij ons als bestuur, samen met onze actieve leden, daarom ook hard voor. Want jezelf teleurstellen is één ding,maar heel studerend Groningen teleurstellen is onacceptabel. In het kader van transparantie proberen wij als bestuur daarom zo duidelijk mogelijk te zijn over wat onze doelen zijn, waarom wij die doelen hebben en bovendien: waarom we bepaalde doelen wel of niet behalen.

Inmiddels zijn we alweer een aantal maanden in het jaar verder, en kunnen we daarom een goede balans opmaken. Zo zijn we bezig met het opzetten van een grootschalige campagne voor internationale studenten over huisvesting, hebben we een actie georganiseerd om aandacht te vragen voor seksuele gezondheid en hebben we een verkiezingsdebat georganiseerd voor de Universiteitsraadverkiezingen. Verder willen wij dit jaar graag een Culture Night organiseren en gaan we beginnen met het inwerken van het Kandidaatsbestuur. En wat betreft mijn persoonlijke voornemens van dit jaar? Ik heb besloten om dit jaar maar eens geen voornemens te hebben. Mij vind je op de bank met een goed glas wijn en Netflix voor mijn neus, denkend aan hoe leeg de sportschool weer in februari was. Misschien moet ik volgend jaar ook maar een abonnement bij de sportschool af gaan sluiten. Misschien ook niet. Met immer strijdbare groet, Namens het gehele 48e bestuur van de Groninger Studentenbond, Jolien Bruinewoud, voorzitter bestuur ’18-‘19

NAIT SOEZ’N 23

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 23

20-5-2019 15:54:34


NAIT SOEZ’N ZOEKT REDACTEURS Heb je interesse? Stuur een korte motivatie naar sollicitatie@groningerstudentenbond.nl

NAITSOEZN48NR1-CONCEPT-VERSIE.indd 24

20-5-2019 15:54:34

Profile for Stem GSb

Nait Soez'n 48 N1  

Nait Soez'n 48 N1  

Profile for stemgsb
Advertisement