Page 1

ΌΛΑ ΘΑ ΠΆΝΕ ΚΑΛΆ (1) ΤΟ ΤΈΛΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΊΚΟΥ ÇA IRA (1) FIN DE LOUIS


4 ώρες και 30 λεπτά (με 2 διαλείμματα) Α΄ Μέρος: 1 ώρα & 45 λεπτά Διάλειμμα: 10 λεπτά Β΄ Μέρος: 1 ώρα & 25 λεπτά Διάλειμμα: 10 λεπτά Γ΄ Μέρος: 1 ώρα

Κατάλληλο για θεατές 14+ Στην παράσταση ακούγονται δυνατοί κρότοι από ψεύτικα όπλα και γίνεται χρήση στροβοσκοπικών φωτισμών (strobe lights) και καπνού.

ΘΕΑΤΡΟ 4–8.10.2017 ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ

ΌΛΑ ΘΑ ΠΆΝΕ ΚΑΛΆ (1) ΤΟ ΤΈΛΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΊΚΟΥ ÇA IRA (1) FIN DE LOUIS

Ο τίτλος της παράστασης, Ç a i r a (Όλα θα πάνε καλά), αναφέρεται στο ομώνυμο λαϊκό επαναστατικό τραγούδι-σύμβολο της Γαλλικής Επανάστασης, με γνωστότερη σύγχρονη εκτέλεση εκείνη της Édith Piaf. O υπότιτλος, F i n d e L o u i s (Το τέλος του Λουδοβίκου), αναφέρεται στην εκτέλεση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας, το 1793.

©2017-18, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Φωτογραφία © Elisabeth Carecchio

Το Ό λ α θ α π ά ν ε κ α λ ά ( 1 ) Τ ο τ έ λ ο ς τ ο υ Λ ο υ δ ο β ί κ ο υ έλαβε το 2016 τρία βραβεία Μολιέρου: καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερης δραματουργίας και καλύτερου έργου.


Τι αλήθεια γνωρίζουμε για τη Γαλλική Επανάσταση; Όσοι δεν είμαστε ιστορικοί, μάλλον κάποια σκόρπια γεγονότα: την πτώση της Βαστίλης, την πορεία προς τις Βερσαλλίες και τη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη». Ποιοι ήταν, όμως, οι λόγοι του 1789, τα λόγια όσων μίλησαν υπέρ ή εναντίον της Επανάστασης τη στιγμή που εκείνη γεννιόταν; Σε αυτούς τους λόγους των ανώνυμων ανδρών και γυναικών ρίχνει φως το επικό θέαμα του Ζοέλ Πομμερά. Το Ό λ α θ α π ά ν ε κ α λ ά , ως λογομαχία, μεταμορφώνει τη σκηνή σε δημόσιο φόρουμ, για να ακουστούν, 228 χρόνια μετά, οι πύρινοι λόγοι αλλά και οι κούφιες ρητορείες, οι διεκδικήσεις και οι αντεκδικήσεις, τα δίκαια αιτήματα και οι υπερβολές που διαμείβονταν ανάμεσα στους πρωτεργάτες και τους πολέμιους της Επανάστασης. Κανένας ηθοποιός δεν υποδύεται τον Δαντόν, τον Μαρά ή τον Ροβεσπιέρο. Κανένας από τους λόγους δεν ταυτίζεται με το ιστορικό πρόσωπο που τον εκφώνησε. Κανένα ιστορικό γεγονός δεν κατονομάζεται. Καμιά γκιλοτίνα δεν εμφανίζεται και καμιά δεσπόζουσα θέση δεν επιβάλλεται. Η Ιστορία γίνεται έπος, τοπίο οριακό ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία, ένα ανοιχτό ερώτημα. Κι εμείς, γινόμαστε οι αναζητητές ενός θεμελιώδους αιτήματος και μιας πολιτικής –άρα και ανθρώπινης– αναγκαιότητας: του δημοκρατικού διαλόγου. Γιατί, όπως υπογραμμίζει ο ιστορικός σύμβουλος της παράστασης, Guillaume Mazeau: «Η Επανάσταση ρέει ακόμη στις φλέβες μας. Είναι μέρος της μυθολογίας μας. Οι επαναστατημένοι του 1789 έθεσαν τα θεμέλια της σύγχρονης οντολογίας.» (περιοδικό L’ H i s t o i r e , 16 Οκτωβρίου 2015)


Φωτογραφία © Elisabeth Carecchio

ΤΟ ΌΛΑ ΘΑ ΠΆΝΕ ΚΑΛΆ (1) ΤΟ ΤΈΛΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΊΚΟΥ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΜΥΘΟΠΛΑΣΊΑ, ΕΜΠΝΕΥΣΜΈΝΗ ΑΠΌ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΉ ΕΠΑΝΆΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1789.

ΟΙ ΤΟΠΟΘΕΣΊΕΣ – Τα βασιλικά ανάκτορα στις Βερσαλλίες, 25 χιλιόμετρα από το Παρίσι. – Η Συνέλευση των Τριών Τάξεων δίπλα στα ανάκτορα. Αποτελείται από τρεις αίθουσες, όπου συγκεντρώνονται αντίστοιχα οι αντιπρόσωποι των τριών τάξεων, ανάλογα με την κοινωνική θέση τους. – Μια εκλογική περιφέρεια και οι συνελεύσεις στις γειτονιές του Παρισιού.

ΟΙ ΣΥΝΕΛΕΎΣΕΙΣ Οι 1.200 εκπρόσωποι της Συνέλευσης προέρχονται από τις τρεις διαφορετικές κοινωνικές τάξεις του γαλλικού πληθυσμού: Κλήρος/Εκκλησία (0,5% του πληθυσμού) Αριστοκρατία/Ευγενείς (1,5% του πληθυσμού) Τρίτη Τάξη (98% του πληθυσμού, που περιλαμβάνει όλους τους άλλους, από τους τραπεζίτες, τους γιατρούς και τους δικηγόρους μέχρι τους αγρότες και τους επαίτες). Οι τρεις τάξεις, κατά τη διάρκεια της Συνέλευσης, μπορούν να συνάψουν συμμαχίες μεταξύ τους για να αποκτήσουν την πλειοψηφία. Κατά κανόνα, ο Κλήρος και η Αριστοκρατία συμμαχούν μεταξύ τους.


ΔΟΜΉ ΤΗΣ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗΣ Α’ Μέρος Παρουσιάζεται το πλαίσιο της οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Είναι η πρώτη φορά, ύστερα από πολλά χρόνια, που όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά ζητείται από τον πληθυσμό να εκφραστεί ελεύθερα και να συναθροιστεί προκειμένου να εκλέξει τους εκπροσώπους του. Όμως, η Συνέλευση «μπλοκάρεται»: η Τρίτη Τάξη, που αντιπροσωπεύει τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού, αρνείται να συνεχίσει τις εργασίες της, επειδή ελλοχεύει ο κίνδυνος να συμμαχήσουν οι δυο προνομιούχες ομάδες, της Αριστοκρατίας και του Κλήρου, για νααποκτήσουν την πλειοψηφία, παρότι εκπροσωπούν μόλις μια ισχνή μειοψηφία των Γάλλων.

Φωτογραφία © Elisabeth Carecchio

Η παρουσία του στρατού γύρω από τις Βερσαλλίες και το Παρίσι εντείνει τις φήμες για ομαδική σφαγή. Ξεσπούν τα πρώτα βίαια επεισόδια.

Β΄ Μέρος Έκρηξη βίας, που υποχωρεί μόνο όταν οι αριστοκράτες προτείνουν να εκχωρήσουν τα δικαιώματά τους. Φοβούμενοι τη στρατιωτική καταστολή, οι Παριζιάνοι οπλίζονται και επιχειρούν έφοδο στην κεντρική φυλακή. Με την άφιξή του στο Παρίσι, ο Βασιλιάς επιχειρεί να εκτονώσει την κατάσταση. Η Συνέλευση εργάζεται για τη σύνταξη του Συντάγματος, ενώ η βία στη χώρα γενικεύεται, λόγω της έλλειψης τροφίμων και την απειλή της χρεωκοπίας. Γ΄ Μέρος Μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στον λαό, τους εκπροσώπους των τριών τάξεων και τον Βασιλιά. Οι γυναίκες του Παρισιού ξεσπούν σε διαμαρτυρία και εισβάλλουν στη Συνέλευση, στις Βερσαλλίες, κατηγορούν και προπηλακίζουν τους εκπροσώπους και απαιτούν να δουν τον Βασιλιά. Κλίμα εμφυλίου πολέμου, καθώς οι ευγενείς καλούν σε βίαιη αντεπανάσταση. Ο Βασιλιάς, που μεταφέρεται στο Παρίσι, διατηρεί την πίστη ότι η σιωπηρή πλειοψηφία του λαού τον υποστηρίζει και ότι οι εργασίες της Συνέλευσης είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.

Το υλικό για τον Οδηγό της παράστασης παραχωρήθηκε από την COMPAGNIE LOUIS BROUILLARD.


1787-89

Το χρέος που «κληροδότησε» στη Γαλλία η ανάμειξή της στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, οι λανθασμένες πολιτικές του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, οι σπατάλες της Αυλής, οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες, οι διαδοχικές κακές σοδειές και η κερδοσκοπία στα δημητριακά εκτινάσσουν την τιμή του ψωμιού στα ύψη και οδηγούν σε επισιτιστική κρίση. Αγροτικές εξεγέρσεις και λεηλασίες.

ΆΝΟΙΞΗ 1789

Μπροστά στο οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ συγκαλεί τη Συνέλευση των Τριών Τάξεων, θέτοντας έτσι σε εφαρμογή έναν θεσμό που βρισκόταν σε αδράνεια από το 1614.

5 ΜΑΐΟΥ 1789

Η εναρκτήρια συνεδρίαση της Συνέλευσης στις Βερσαλλίες. Την προηγούμενη μέρα είχε πεθάνει ο πρωτότοκος γιος του Βασιλιά και διάδοχος του θρόνου, σε ηλικία 7 ετών.

17 ΙΟΥΝΊΟΥ 1789

Οι εκπρόσωποι της Τρίτης Τάξης αυτοανακηρύσσονται Εθνοσυνέλευση.

20 ΙΟΥΝΊΟΥ 1789

Εκπρόσωποι της Τρίτης Τάξης, προκειμένου να προλάβουν τυχόν συμμαχία των δύο προνομιούχων τάξεων, συμμαχούν με μέλη του Κλήρου και της Αριστοκρατίας και αποφασίζουν να μη διαλυθεί η Συνέλευση μέχρι να καταρτίσει Σύνταγμα – ο αποκαλούμενος «Όρκος του Σφαιριστηρίου», που είναι ουσιαστικά η ιδρυτική πράξη της Γαλλικής Δημοκρατίας.

9 ΙΟΥΛΊΟΥ 1789

Η Εθνοσυνέλευση αυτοανακηρύσσεται σε Συντακτική.


ΙΟΎΛΙΟΣ-ΑΎΓΟΥΣΤΟΣ 1789

Ο «Μεγάλος Φόβος»: κλίμα πανικού επικρατεί τόσο στο Παρίσι όσο και στις επαρχίες από τις φήμες για συνωμοσία της Αριστοκρατίας και επικείμενη επέμβαση των ξένων δυνάμεων. Λεηλασίες, εμπρησμοί και εκτελέσεις ευγενών.

14 ΙΟΥΛΊΟΥ 1789

Πτώση της Βαστίλλης, της φυλακής που αποτελεί σύμβολο της βασιλικής εξουσίας, από επαναστάτες που την κυριεύουν αναζητώντας όπλα. Η μόνη καταγραφή στο ημερολόγιο του Βασιλιά τη συγκεκριμένη ημέρα είναι: Rien (Τίποτα). Σε τι αναφερόταν; Στο ότι δεν κατάφερε να πιάσει τίποτα στο κυνήγι.

4 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 1789

Η Συντακτική Συνέλευση ψήφισε την κατάργηση όλων των προνομίων ανεξαιρέτως.

26 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 1789

Ψηφίζεται η «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη», ουσιαστικά το επίσημο μανιφέστο της Γαλλικής Επανάστασης και το προοίμιο του μετέπειτα πρώτου γαλλικού Συντάγματος.

5 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 1789

Πορεία των γυναικών προς τις Βερσαλλίες, με αίτημα την επιστροφή της βασιλικής οικογένειας στο Παρίσι, ούτως ώστε να αποφευχθεί αυτό που φημολογείται: η παρέμβαση του στρατού στη Γενική Συνέλευση.

20 ΙΟΥΝΊΟΥ 1791

Απόπειρα διαφυγής του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της οικογένειάς του στο Λουξεμβούργο και σύλληψή τους στην πόλη Βαρέν.

3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1791

Η Συντακτική Συνέλευση ψηφίζει το πρώτο Σύνταγμα της Γαλλίας, εγκαθιδρύοντας το πολίτευμα της συνταγματικής μοναρχίας.


Φωτογραφία © Elisabeth Carecchio

ΜΙΑ ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΈΤΗ ΜΕ ΤΗ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΌ ΤΗΣ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗΣ

Το Ό λ α θ α π ά ν ε κ α λ ά ( 1 ) Τ ο τ έ λ ο ς τ ο υ Λ ο υ δ ο β ί κ ο υ είναι μια παράσταση για τη Γαλλική Επανάσταση; Η Επανάσταση πυροδοτεί τη δυναμική των γεγονότων και κινητοποιεί ορισμένα πρόσωπα, αλλά εμείς δεν επιχειρούμε μια αναπαράσταση του 1789. Η Επανάσταση προσφέρει απλώς το κάδρο, που μας επιτρέπει να παρατηρήσουμε τις ανθρώπινες συγκρούσεις και να αναδείξουμε την πολιτική διαμάχη, την εμπλοκή όλων των μελών της κοινωνίας, την προσπάθεια και τον αναβρασμό αυτής της ιστορικής στιγμής όπου επινοείται η πολιτική έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Ο βασικός άξονας της παράστασης είναι η δέσμευση; Eίναι η δέσμευση, αλλά επίσης και το θάρρος, η βία, η δικαιοσύνη, η πολιτική αντιπροσώπευση, η νομιμότητα της εξουσίας, η λαϊκή κυριαρχία, ο λαός… Τι σημαίνει «ζω με άλλους»; Πώς ρυθμίζονται οι σχέσεις μεταξύ του ατόμου και της κοινωνίας; Πώς οργανώνεσαι προκειμένου να επιβιώσεις, να δημιουργήσεις κάτι από κοινού, να αμυνθείς, να χτίσεις μια δικαιότερη κοινωνία, κ.ο.κ.; Αυτά τα ερωτήματα κυριαρχούν σε όλη την παράσταση – όχι οι απαντήσεις. Το Ό λ α θ α π ά ν ε κ α λ ά ( 1 ) φέρνει στο επίκεντρο αντιτιθέμενα «στρατόπεδα». Πώς διαχειρίζεσαι αυτή τη συγκρουσιακή συνθήκη; Προκειμένου να διεισδύσουμε στην ανθρώπινη πολυπλοκότητα αυτής της πολιτικής συγκυρίας, τα πρόσωπα ενσαρκώνουν μια ποικιλία θέσεων ανά ομάδα. […] Όλοι οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν ποικίλα πρόσωπα, ορισμένοι από αυτούς προσωπικότητες διαμετρικά αντίθετες, με απόψεις αποκλίνουσες ή αντιφατικές. Χάρη στη διανομή, οι ηθοποιοί αλλάζουν «στρατόπεδο», βιώνουν διαφορετικές ευαισθησίες, γεγονός που τους προικίζει με μια εσώτερη γνώση της πολυπλοκότητας και των αποχρώσεων που η παράσταση επιδιώκει να αναπαραστήσει. Στην παράσταση, δεν συναντούμε τους μεγάλους ήρωες της Επανάστασης, αλλά υπάρχει ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, από τον τίτλο κιόλας.

Φωτογραφία © Elisabeth Carecchio

Ο Λουδοβίκος είναι ένα αίνιγμα, γύρω από το οποίο περιστρέφονται όλα τα πρόσωπα, τα οποία αναρωτιούνται για τις προθέσεις του, επιχειρούν να τις κατευθύνουν ή απλώς να τις ερμηνεύσουν. Είναι το μόνο ιστορικό πρόσωπο που ονοματίζεται. Αλλά ο ήρωας αυτού του έργου είναι το πολιτικό φαντασιακό, οι ιδέες.


Είναι το Ό λ α θ α π ά ν ε κ α λ ά ( 1 ) μια πολιτική παράσταση; Είναι περισσότερο μια παράσταση για την πολιτική, παρά ένα πολιτικό έργο, εάν με αυτό τον όρο εννοούμε κάτι στρατευμένο. Δεν δουλεύω αποσυνδεμένος από τον κόσμο που με περιβάλλει. Είμαι ευαίσθητος στα μηνύματα της εποχής και δεν μπορώ παρά να αντιδρώ στην κρίση των δημοκρατικών αξιών στην Ευρώπη, ωστόσο δεν είναι ο στόχος μου να δώσω μια διάλεξη γι’ αυτό το θέμα μέσα από το έργο. Η παράσταση επιζητά την ενσωμάτωση, αλλά δεν είναι συμμετοχική. Το κοινό γίνεται μέρος της Συνέλευσης, έτσι ώστε να μπορέσει να αισθανθεί την ενέργεια της αντιπαράθεσης, ακόμη και τη δυσφορία που προκαλούν αυτές οι συχνά παράφωνες ομιλίες. Πιστεύεις ότι το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος δημοκρατικού διαλόγου; Το θέατρο είναι ο εικονικός χώρος ενός εξαιρετικού συλλογικού βιώματος, αλλά δεν πιστεύω ότι αποτελεί εν δυνάμει έναν τόπο περισσότερο πολιτικό από άλλους χώρους συνάθροισης. Συνενώνει ανθρώπους που τους δένει μια κάποιου είδους συνενοχή, που μπορούν να συνυπάρξουν, να σκεφτούν σιωπηλά, να χαρούν ή να λογομαχήσουν. Αλλά δεν είναι ένας χώρος πολιτικής αντιπαράθεσης. Όταν δημιουργώ ένα έργο, ακόμη και στην περίπτωση του Ό λ α θ α π ά ν ε κ α λ ά ( 1 ) , δεν θεωρώ ότι επιτελώ μια πολιτική πράξη που στοχεύει να μεταμορφώσει την κοινωνία. Το θέατρο σήμερα δεν είναι σε θέση να κάνει κάτι τέτοιο, πολύ περισσότερο από τη στιγμή που εκεί συχνάζει μια μειοψηφία. Λυπάμαι που δεν μπορεί να απευθυνθεί πιο μαζικά στην κοινωνία. Πρέπει όμως να έχουμε επίγνωση, συνείδηση του χώρου όπου βρισκόμαστε. Προσπαθώ ώστε το θέατρο που κάνω να μου αρέσει κι εμένα ως θεατή, να κάνω αυτό που είμαι ικανός να κάνω – ένα θέατρο όπου η ζωή μπορεί να εισχωρήσει.

(Αποσπάσματα από μια συζήτηση ανάμεσα στον Joël Pommerat και τη δραματουργό της παράστασης Marion Boudier, τον Σεπτέμβριο του 2015. Μετάφραση: Βασίλης Κιμούλης)


ΞΈΡΑΤΕ ΌΤΙ… 26 εκατομμύρια ήταν ο πληθυσμός της Γαλλίας την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης – τα 24 εκατομμύρια ανήκαν στην Τρίτη Τάξη. Το προσδόκιμο ζωής των Γάλλων, λίγο πριν από την Επανάσταση, ήταν 29 έτη. Από την κονκάρδα που φορούσαν στο πέτο οι επαναστάτες κατά την πτώση της Βαστίλλης, με τα χρώματα μπλε, κόκκινο και άσπρο, ως σύμβολα του συνθήματος «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη», προέκυψαν τα χρώματα της γαλλικής σημαίας.

«ΖΗΤΏ ΤΟ ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΤΥΧΊΑ ΓΙΑ ΌΛΟΥΣ ΚΑΙ ΌΧΙ ΜΟΝΆΧΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΉ ΠΑΡΈΑ “ΕΠΊΛΕΚΤΩΝ” ΠΟΛΙΤΏΝ, ΜΙΑ ΕΥΤΥΧΊΑ ΦΙΛΌΔΟΞΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΉ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΑΙΡΕΊ ΤΊΠΟΤΑ ΑΠΌ ΤΟΝ ΆΛΛΟΝ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΣΤΕΡΕΊ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ ΤΟΥ.»


«Για να είναι το κράτος μας γερό και ισχυρό, πρέπει κάποιοι να διοικούν και κάποιοι άλλοι να υπακούν. Όπως λέει και ο Άγιος Θωμάς ο Ακινάτης, οι άγγελοι δεν έχουν όλοι την ίδια αξία. Ανάμεσα σε ένα χερουβείμ κι έναν αρχάγγελο έχουμε διαφορά δύο βαθμών στην ιεραρχία.»

«Η ΕΘΝΟΣΥΝΈΛΕΥΣΗ ΌΡΙΣΕ ΜΕ ΔΙΆΤΑΓΜΑ ΌΤΙ Η ΕΞΟΥΣΊΑ ΑΝΉΚΕΙ ΣΤΟ ΈΘΝΟΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΌ ΈΘΝΟΣ ΕΊΜΑΣΤΕ ΕΜΕΊΣ, ΚΆΘΕ ΆΤΟΜΟ, ΚΑΘΈΝΑΣ ΑΠΌ ΕΜΆΣ ΕΔΏ.»

Φωτογραφίες © Elisabeth Carecchio


JOËL POMMERAT JOËL POMMERAT Ο θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Ζοέλ Πομμερά γεννήθηκε το 1963, ενώ το 1990 ίδρυσε τον θίασο Louis Brouillard. Έχει την ιδιαιτερότητα ότι δουλεύει ταυτόχρονα τόσο πάνω στο κείμενο όσο και στη σκηνοθεσία κατά τη διάρκεια των προβών. Γι’ αυτό τον λόγο, αυτοχαρακτηρίζεται ως «συγγραφέας θεαμάτων». Με την τριλογία A u m o n d e (2004), D ’ u n e s e u l e m a i n (2005) και L e s M a r c h a n d s (2006), ο Πομμερά προσέδεσε με αμεσότητα τα έργα του στη σύγχρονη πραγματικότητα, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τις αναπαραστάσεις μας. Καταπιάνεται με την έννοια του πραγματικού σε όλες τις εκφάνσεις του – υλικές, συγκεκριμένες και φαντασιακές. Ξανάγραψε τρία παραμύθια, που απευθύνονται σε παιδιά αλλά και μεγάλους: L e P e t i t C h a p e r o n r o u g e (2004, Η κοκκινοσκουφίτσα), P i n o c c h i o (2008, Πινόκιο) και C e n d r i l l o n (2011, Σταχτοπούτα). Το 2015 δημιούργησε το Ό λ α θ α π ά ν ε κ α λ ά ( 1 ) Τ ο τ έ λ ο ς τ ο υ Λ ο υ δ ο β ί κ ο υ , μια «πραγματική» μυθοπλασία, εμπνευσμένη από τη Γαλλική Επανάσταση του 1789. Ο Ζοέλ Πομμερά έχει τιμηθεί για το έργο του με πολυάριθμα βραβεία στη Γαλλία και διεθνώς.

© Elisabeth Carecchio

ΤΟ Ό Λ Α Θ Α Π Ά Ν Ε Κ Α Λ Ά ( 1 ) Τ Ο Τ Έ Λ Ο Σ Τ Ο Υ Λ Ο Υ Δ Ο Β Ί Κ Ο Υ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΈΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΉΣΟΥΜΕ «ΤΟΝ ΑΝΑΒΡΑΣΜΌ ΑΥΤΉΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΉΣ ΣΤΙΓΜΉΣ», ΤΟΥ 1789, ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΉΣ ΔΗΛΑΔΉ «ΌΠΟΥ ΕΠΙΝΟΕΊΤΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΈΤΣΙ ΌΠΩΣ ΤΗΝ ΓΝΩΡΊΖΟΥΜΕ ΣΉΜΕΡΑ».


Σκηνοθεσία: Joël Pommerat

Τεχνική Διεύθυνση: Emmanuel Abate

MC2/Maison de la Culture de

Με τους:

Κατασκευή σκηνικού:

Grenoble, La Filature/Scène nationale

Saadia Bentaïeb, Agnès Berthon,

Ateliers de Nanterre-Amandiers

de Mulhouse, Espace Malraux/

Yannick Choirat, Eric Feldman,

Φορητή κατασκευή:

Scène nationale de Chambéry et de

Philippe Frécon, Yvain Juillard,

Thomas Ramon – Artom

la Savoie, Théâtre du Nord/CDN

Anthony Moreau, Ruth Olaizola,

Τεχνικός φωτισμών: Julien Chatenet

Lille-Tourcoing-Nord-Pas-de-Calais,

Gérard Potier, Anne Rotger,

Τεχνικός ήχου: Philippe Perrin

FACM/Festival théâtral du Val d’Oise,

David Sighicelli, Maxime Tshibangu,

Τεχνικοί σκηνής: Mathieu Mironnet,

L’Apostrophe/Scène nationale de Cer-

Simon Verjans

Pierre-Yves Le Borgne, Ludovic Velon

gy-Pontoise et du Val d’Oise, Mostra

Συμμετέχουν οι:

Ενδυματολόγοι:

Internacional de Teatro de São Paulo et

Νικόλαος Αποστολάκης,

Claire Lezer, Lise Crétiaux

SESC São Paulo, Théâtre français du

Λουκάς Βιδάλης, Παναγιώτα Βομπίρη,

Ηλεκτρολόγος: Laurent Berger

Centre national des Arts du Canada/ Ottawa, Théâtre National Populaire/

Γεράσιμος Καραβασίλης, Μάρκος - Βασίλειος Κούριας,

Μετάφραση στα ελληνικά:

Villeurbanne et Célestins/Théâtre de

Κωνσταντίνος Κούτρης,

Λουίζα Μητσάκου

Lyon, Le Volcan/Scène nationale du

Ιωάννα Μαγγίνα, Άννα Μανούδη,

Τεχνικός υπερτίτλων:

Havre, Le Rive Gauche/Scène con-

Aθανάσιος Μάσχας, Ελπινίκη Νίνου,

Jorge Tome / AMDA

ventionnée de St Etienne du Rouvray, Bonlieu/Scène nationale d’Annecy,

Χρυσούλα Παπαζώτου, Αθανάσιος Παπαθεμελής, Νίκη Παπασταύρου,

Παραγωγή:

le Grand T/Théâtre de Loire-Atlantique

Μιχαήλ Πατσιάντας, Χριστόφορος

COMPAGNIE LOUIS BROUILLARD

Nantes

Χριστοδούλου, Ανδρέας Ψύλλιας

Συνδιευθύντρια: Anne de Amézaga

Με την υποστήριξη στη δημιουργία

Bogdan Zamfir

Διοίκηση: Jean-François Louchin

από το SACD και το Arcadi Île-de-

Σχεδιασμός Σκηνικών & Φωτισμών:

Βοηθοί συνδιευθύντριας

France.

Eric Soyer

και υπεύθυνες επικοινωνίας:

Σχεδιασμός Κοστουμιών

Gil Paon & Magali Briday-Voileau

Δημιουργήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου

& Εικαστική Έρευνα:

Οικονομική διαχείριση περιοδειών

2015 στο Μανέζ-Μονς, στο πλαίσιο

Isabelle Deffin

και βοηθός παραγωγής:

της «Μονς 2015 – Πολιτιστική

Ήχος: François Leymarie

Lorraine Ronsin-Quéchon

Πρωτεύουσα της Ευρώπης»

Μουσική έρευνα: Gilles Rico

Γραφείο Τύπου: Isabelle Muraour

Έρευνα ήχου και χωρικότητας:

Λογιστήριο: Fanny Trujillo

Η Compagnie Louis Brouillard

Grégoire Leymarie & Manuel Poletti

Βοηθός διοίκησης: Yane Agius

υποστηρίζεται από το Υπουργείο

(MusicUnit/ Ircam)

Βοηθός οικονομικών περιοδειών

Πολιτισμού/ Περιφερειακή Διεύθυνση

και παραγωγής: Juliette Bones

Πολιτιστικών Υποθέσεων του Île-deFrance και από την Περιφέρεια του

Δραματουργία: Marion Boudier Καλλιτεχνική συνεργασία:

Συμπαραγωγή:

Île-de-France. Το 2016, τιμήθηκε

Marie Piemontese, Philippe Carbonneaux

Nanterre-Amandiers/Centre Drama-

με τη διάκριση της Εταιρείας Εθνικής

Σύμβουλος ιστορικών θεμάτων:

tique National, Le MANEGE-MONS/

και Διεθνούς Ακτινοβολίας.

Guillaume Mazeau

Scène transfrontalière de création

Βοηθός δραματουργίας &

et de diffusion, Mons 2015/Capitale

Ο Joël Pommerat είναι μέλος

τεκμηρίωσης: Guillaume Lambert

européenne de la Culture, Théâtre

της καλλιτεχνικής ένωσης του

Βοηθοί του “Forces vives”:

National/Bruxelles, ESACT/Liège,

Nanterre-Amandiers.

David Charier, Lucia Trotta

Les Théâtres de la Ville de Luxembourg,

Βοηθός Σκηνοθέτη: Lucia Trotta

Όλα τα κείμενα του Joël Pommerat κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Actes Sud-Papiers.


Φωτογραφία © Elisabeth Carecchio


Χορηγοί Επικοινωνίας

Χορηγός Μετακινήσεων

Με την υποστήριξη

Χορηγός Φιλοξενίας

Επίσημος Ιατρικός Υποστηρικτής


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ

SGT.GR

ΟΥΓΚΏ: ΜΙΑ OΥΤΟΠΊΑ ΣΟΦΊΑ ΜΑΡΑΘΆΚΗ ΟΜΆΔΑ ΘΕΆΤΡΟΥ ΑΤΟΝΑλ

«Τι είναι η Ευρώπη;» αλλά και «τι θα μπορούσε να είναι η Ευρώπη;», αν οι επαναστάσεις είχαν πετύχει τον στόχο τους; Η Γαλλική Επανάσταση του 1789, η Επανάσταση του 1848 και οι συνέπειές τους, ο πόλεμος και η καταστροφή, η σύγχρονη ευρωπαϊκή κρίση ως μια κατάσταση με βαθιές ρίζες μέσα στον χρόνο, η δυσκολία αλλά και η αναγκαιότητα της αλλαγής. Η σκηνοθέτρια Σοφία Μαραθάκη βασίζεται στον Ύ μ ν ο σ τ η ν Ε ν ω μ έ ν η Ε υ ρ ώ π η του Ουγκώ για να φτιάξει μια παράσταση για την ουτοπία και την πραγματικότητα της Ευρώπης του ανθρωπισμού.

JOËL POMMERAT | ΌΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ (1) ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ - [ÇA IRA (1) FIN DE LOUIS]  

Θέατρο στη Στέγη | Joël Pommerat | Όλα θα πάνε καλά (1) Το τέλος του Λουδοβίκου - [Ça ira (1) Fin de Louis] | 4-8 Οκτωβρίου 2017, 19:30 | Κε...

JOËL POMMERAT | ΌΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ (1) ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ - [ÇA IRA (1) FIN DE LOUIS]  

Θέατρο στη Στέγη | Joël Pommerat | Όλα θα πάνε καλά (1) Το τέλος του Λουδοβίκου - [Ça ira (1) Fin de Louis] | 4-8 Οκτωβρίου 2017, 19:30 | Κε...