Page 1

cLuB

BRU/vs

it' t?7o

Ra WHffiN'es4

NOVEMBER 6,1994


Bxtro uitgave Yarr

I

§IB ' eluhblad

met medewerking van: Paul Stalmeier, Kees Werkhoven : Theo Schmeits Eindredaktie

toh§tudseBsayei

Pagina,

Ondenrerp,

geschreven door,

2 4 10a

Hoe het begon De New York City marathon 1994 STB bij de New York marathon 1994 (uit Landgraaf Aktueel 16 nov.) Pierre, Rob en Theo en de New York marathon Ervaringen van een AVON'er met de STB-reis naar New York . Gelezen in "FIADAR" het personeelsblad van NEDCAH . . Uitslagen New York marathon Met dank aan onze sponsoren

Theo Schmeits Paul Stalmeier Kees Werkhoven

11

12 14 15 16

Theo Schmeits Kees Werkhoven

Fons Kreukels Theo Schmeits Theo Schmeits

0-G0-G0-0-0-G0-tr0-0-0-s'tr0-0

ét'{

wffiqe{'é

#uw#&v, rwï§N {h ;

Li*re.** YíPtk;{v 'ii*.;;t;;t;:.i;:iii;:il::,1;.ri:;)t1:,;i. :41::1; :r;

1

Ile New York maraÍIron groop bii de finish in CenÍral Park


NEW YORK CITY

wTARATHëIN. HOE HET BEGON,

Op een van de trainingen van de STB in december 1992 werd het idee geopperd om eens naar de grootste marathon van de wereld te gaan, ons iedereen bekend: " de Marathon van New Yorl« " Nu wordt zoiets wel vaker gezegd en daama weer vergeten, maar ditmaal werd meteen de knoop doorgehakt. Er melden zich meteen 3 man teweten, Pierre Muyrers, Jos Duteweerd en Theo Schmeits. Gekozen werd voor de marathon in 1994 omdat het dan voor de 25 "t" keer was dat deze marathon werd gehouden.

Ïijdens de ledenvergadering in februari 1993 kwam uiteraard dit ondenrverp ter

sprake en er werd besloten om met de belangstellenden bij elkaar te komen om het een en ander te bespreken. De groep was inmiddels tot zo'n 20 personen uitgegroeid en Theo kreeg hulp van Harrie vermeulen van dit gebeuren. Na verschillende reisburo's onder de loep genomen te hebben werd besloten met " Krooder Sports Travel " in zee te gaan omdat dit reisburo het beste programma had werd betrett excursies enz.

Het was inmiddels september 1993 en de groep was uitgegroeid tot meer dan S0 personen niet alleen STB'ers maar ook atleten van A.V.O.N. Heerlen maakten er deel van uit. Om de organisatie een beetje in de hand te houden werd besloten geen nieuwe deelnemers meer toe te laten. Vanaí November 1993 kreeg iedere New York-ganger iedere maand een nieuwsbrief in de bus met daarin mededelingen m.b.t sponsoring, de marathon zelÍ, de reis, het programma en enkele nuttige tips. Het zag in het begin niet naar uit maar uiteindelijk werden dankzij, oPG SITTAED, APOTHEEK SfrllTHUtS KEBKBADE/EYGELSHOVEN, KEUBSLAGER BEET VANT'TíOOR EYGELSHOYEN, STALMEIER T'USTC BV HOENSBBOEK en frlASlTA SITTARD de marathonlopers in nieuwe trainings/reis pakken en fel oranje wedstrijdkledin g gestoken. &IAASLANDIA TOURS (Louis Cordewener), stond garant voor het vervoer van en naar het vliegveld in Brussel. TOPSLAGEH BERT BEKEfrIA zorgde voor de lunchpakketten, DE LI*IBUBGEE en ABN/Afr1BO BANK HOENSBBOEK voor donatie's.

Op zaterdag 4 juni werd er in de Bemardus-Hoeve in Trintelen een informatieavond voor alle New York-gangers en hun partners georganiseerd. Rein Peeters van reisburo " Krooder " gaÍ enkele goede tips en er waren nog enkele andere sprekers o.a. Harry v/d Laar en Paul Stalmeier. Deze laatste vertehè zijn ervaringen in de N.Y.marathon en vertelde verder op zijn amusante wijze nog enkele wetenswaardigheden over de Big Apple.

ln september 1994 is men met de trainingen voor deze marathon begonnen. Alles verliep voorspoedig, bij de testwedstrijden werden goede resultaten gelopen Helaas moesten er nog op het laatste moment nog enkele lopers afhaken. Jeannie Barning, Leny Voskuilen, Bert Bekema en medeorganisator Harrie Vermeulen kregen vervelende blessures, zodat trainen onmogelijk was.


Er waren enkele gezamenlijke duurlopen met erna zoals bij de STB gebruikelijk een gezellig samenzijn. Zodls 'in septenlber'öi1 ?ierre 'Vi1gen, 'hij orgariiseeröe na een 2 uurs:loop een gezellige American Party en in oktober in Klimmen waar een 2 en 3-uursloop gehouden werd met erna een heerlíjk limburgs ontbijt georganiseerd door de familie Vonken, perfect !. Hier werden de organisatoren van deze reis zowel letterlijk als Íiguurlijk in de bloemetjes gezet. De zondag voor de marathon werd er op het industrieterrein Dentgenbach een 10 km wedstrijd gelopen. ledereen kon zich nog even lekker " leeg " lopen voor de marathon. Het weer speelde niet mee, storm en regen teisterde de lopers. Na deze wedstrijd was er een heerliike brunch in de " Overste Hof " Dit ter aÍsluiting van deze marathon-training. Men was klaar voor de marathon !! 0-0-0-G0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

S.Ï8. EI\ DE I{E\ry

,,Maar de deelnen ber rcat er graag \ 'on lopen ' Iaar

3t

van .becld in

^

;Ë;;iis;".

YORKMARATHOI{ xAí).^

32";|r§,o-.i:hf:il:^1t".1 { *ïj:flr"ï:-, ;:S Q^s f+tn!:r,n ffi{T#ïiF^ïffi:,ïr'fiË'

^

'{s in

941:

*-ufi*Ëru,{'*is;iiilnïffi

**it-igfi trf :'iit,[.r,${f 3snc

LandgraaÍAk-

{" U}.À-Ëq,:*1"'lr;;Í[ ;;ilJ' riíi-tö"tt il*ffit;,tg,:r,.rr;i"!p L

i;--à;'i'o::ailr

"ï!uiop"n

tot

52 Lr'-'

thon deel M"^

vai ban in de weer om cle

-'*qr

ZL"'1{ s

r e' il'ii"Jï"i'#ftïX

te

,iàru... Y"

pi{{",1?:g:;ïi,,,:li-f{ o5*n{ii Hl':i"ffi" Ht'u""ïïi.,"Ï:

Ëïï3liï."ï lj:**l:kl::*a:;:*íp"''"f,.

fulffi ötre Blg Rotterdam, P uit Landgraal zij weest.

-r ɀ-

New York. Je

*rfOle lï:lË *r*ï#'*Ï"'5*


De New York City Marathon 1994 Een belevenis om nooit te vergeten. (een verslag van Paul Stalmeier)

Op woensdag 2 november j.l. was het dan zover. Wim Bartel en zijn vrouw Mia, Jo van de Ven, Cor Kroon en Paul Stalmeier stapten 's morgens om 6.30 uur in de bus op de parkeerplaats van Motel Heerlen. De bus die ons samen met de Brunssumse STB groep naar Brussel zou brengen voor een vlucht met de American Airlines naar New York. The Big Apple waar zondag 6 november 's werelds bekendste marathon gelopen zou worden. 43 personen, waaronder 33 runners en 10 supporters waren er klaar voor. Allen uniform gekleed in een speciaal hiervoor aangeschaft fraai trainingspak wat niet alleen veel bekijks bleek te hebben maar ook nuttig bleek om de groep herkenbaar en bij elkaar te houden. Zoals wel vaker bij lange vluchten, begon de reis al met een vertraging van 2 uur. lemand van het Belgische grondpersoneel had ons vliegtuig enigszins verbouwd door de sluisverbinding met het toestel als botsauto te gebruiken. We moesten dus wachten op een volgend vliegtuig. American Airlines wist de gemoederen te bedaren door een tafel vol lekkere broodjes en koffie aan te bieden. Volgens goed Limburgs gebruik werd deze tafel geplunderd alsof we midden in de hongerwinter zaten. De vertraging werd in Amerika ruimschoots goedgemaakt want de gebruikelijke wachttijd bij de douane van een uur en meer was nu slechts hooguit 5 minuten. Voor Mia 2 minuten langer want een appel in haar handbagage werd opgemerkt door een getrainde snuffelhond met aan de andere kant van de lijn een forse 'lady' van de bagage-controledienst. Fruit importeren is verboden en Mia kon haar appel inleveren! De bustrip naar ons hotel op Manhattan verliep ook voorspoedig en veel vroeger dan voozien mochten we de sleutel van onze kamer in ontvangst nemen. Velen onder de groep lieten hun kamer snel voor was hij was en zaten binnen de korst mogelijke tijd in de lift van het Empire State Building om New York van een hoger niveau te bekijken. Zelf was het mijn derde NY marathon en ik besloot in het ritme van de Hollandse tijd te blijven. lk was moe genoeg en om 19.00 uur plaatselijke tijd ging ik onder de wol. (3 uur's nachts Hollandse tijd) Zoals bijna iedereen van de groep was ik om drie uur wakker. Toch nog maar even omdraaien want wat moet je om drie uur buiten je bed, zelfs in New York? Om half zeven 's ochtends stond ik in de lobby van het hotel en vele Hollandse gezichten toonden dat een vliegreis van 7 uur en 45 minuten zijn sporen achterlaat. Na het ontbijt stapte de groep in de bus voor een New York sightseeing tour van 4 uur en zelĂ? besloot ik een stevige run te maken in het enige echte groen wat New York City bezit en tevens de Ă?inish van de marathon is: het Central Park. Central Park is voor de stad New York zelf met al zijn asfalt en beton voor een New Yorker terecht een dierbaar bezit. Het contrast met de drukke stad en zijn skyscrapers is enornr. Het park straalt een opvallende rust uit en de grote hoeveelheid bijna tamme


eekhoorns die voor je voeten springen, wekken zo waar onverwachte emoties op. Dat de New Yorker zijn Central Park schoon wil houden, bleek eens temeer toen ik zag hoe een keurig geklede man zijn hond uitliet in het gras, het hoopje mooi in een plastic zak deponeerde en dit naar een van de vele afvalemmers droeg. De voorpret van de NY marathon is trouwens nergens zo groot als in dit Central Park zelf. Honderden, misschien duizenden runners van vele nationaliteiten vermengd met rolschaatsers, wielrenners en wandelaars bezaaiden het park van donderdag tot en met zaterdag en het was een lust om er onderdeel van te mogen zijn. T'rjdens een verkenningsloopje door de hele groep op vrijdagmiddag werd duidelijk dat het heuvelachtige traject in het park een fikse laatste hindernis vormt voordat de finish van de marathon in zicht komt. Echter niet getreurd, het weer was prachtig, 17 graden, niet te vochtig en wat een fantastische sfeer voor een duurloper. Zaterdagmorgen vroeg uit de veren want de internationale BreaKastrun staat op het programma. Om kwart voor acht wandelden we vanuit het hotel naar het gebouw van de "United Nations" aan de First Avenue van waaruit een trimloop van 6 km naar de finish in Central Park zou starten. Deze loop was uitsluitend voor de buitenlandse deelnemers en supporters die maar liefst met 98 landen vertegenwoordigd waren. Na Frankrijk (2000) en Duitsland ('1650) mocht Nederland een trotse derde plaats innemen

met 1165 deelnemers. Een kleurrijke menigte van meer dan 10.000 lopers

en

supporters, waaronder verschillenden in klederdracht of fastasiepak, hoorden via de speaker in vele talen welkomswoorden, vredesboodschappen en succeswensen. We stonden ten slotte niet voor niets voor het gebouw van de "UNITED NATIONS". De run door New York was een voorproefje van wat er morgen in deze straten te verwachten viel. De stemming onder de runners was er een van losgelaten schoolkinderen die net ijsvrij hadden gekregen. Wat een sfeer, wat een happening. Vlak voor het Central Park zorgde het sportmerk Nike nog voor een extraatje door honderden caps en handdoekjes te verdelen. Althans dat was de bedoeling. Waar men niet op gerekend had, was dat de meute reageerde als hongerige wolven. De knaap met de handdoekjes werd als het ware overvallen en moest uiteindelijk uit behoud voor eigen lijf al zijn handdoekjes loslaten. lk griste er zo'n dertig stuks van de grond en ging er mee op de hoogste trede van de dichtstbijzijnde tribune zitten. lk hield er een omhoog en na een fractie van een seconde was hij "verkocht". Misschien 15 seconden later had ik er nog 2 over. Een kleine Mexikaanse man smeekte, ja werkelijk smeekte: "signor, uno por Mechico" en overgelukkig liep hij met zijn handoek de trappen af. De marathon van New York is werkelijk 'de crazy marathon'. Na de finish in Central Park was het dan de bedoeling om deze 'wilde horde' vanuit diverse open vrachtwagens nog het breaKast aan te reiken. Het werd helaas een chaos en bij lange niet iedereen kon zijn beloofde maaltje bemachtigen. Koffie? Ja ik wist nog een beker koffie te vinden. "Koffie?" vroeg Cor later. "Waar heb je die dan gekregen? lk heb geen koffie gezien en het ontbijt kon ik ook vergeten. Wat een wanorde!" lk vermoed dat dit met de 26ste editie anders wordt geregeld. Menige liefhebber ruilde zijn bezweet T-shirt met een van de andere kant van de

Zยง

"N:L ffi'9


Even op de foÍ.o na heÍ I O krn verkennirrgsloopie

in CenÍral.Park.

I

Ile §.T.R. op Broadway


s

s

,$§;

I§,.,ffi

iill

14§$Ï

Klaar yorrr de BREAXFAST . RUN

Nog even meÍ ilelza ehinesc schoonhcden rrp de foÍo voor de saarÍ Y&rl de Breakfact . Ilun.


wereld en diversen hadden zelfs een voorraad bij zich in een plastic zak. lemand uit onze groep had al twee of drie keer geruild maar kwam toch maar met een T-shirt terug. Hij vond het ruilen blijkbaar leuker dan de T-shirts zelf. Eenmaal terug in het hotel maakten we ons op voor een boottocht over de East- en Hudson rivier. Met een snelle Jet Catamaran, goed voor zo'n 100 pasagiers zagen we het vrijheidsbeeld, de vele bruggen en de wolkenkrabbers nu eens vanaf het water. Een prachtige trip waar menig fotorolletje aan is opgegaan. Het kon die dag niet op want vanaf half vijf stond de 'De Pasta Party' op het programma. Ook weer in Central Park. Na de zoveelste lange wandeling stonden Mia, Wim, Jo, Cor en ik voor een grote tent, omgeven door diverse bomen die verlicht waren met duizende kleine lampjes, een prachtig gezicht. Minder leuk was de rij mensen die voor deze tent stond. Het waren nu niet alleen de buitenlanders maar ook de vele duizenden Amerikanen die wel trek hadden in een kolidraatrijk maaltje. ln Amerika kruip je niet zo maar even voor. (e zou trouwens de kans niet krijgen) We gingen dus op zoek naar het eind van deze rij. Onze mond viel open van verbazing toen wij na enkele bochten zicht kregen op de lengte van deze rij. Werkelijk vele honderden meters en dan vijf rijen dik. Dit hapje spaghetti zou wel eens nachtwerk kunnen worden. We besloten uiteindelijk maar een rustig restaurantje in de buurt van het hotel op te zoeken. Cor Kroon, onvermoeibaar zoals altijd, zette er alweer een stevige pas in om te voet terug te keren. Dit werd Mia, \Mm en mij toch wat te veel en na even de vinger in de lucht gehouden te hebben, zaten we op de brede achterbank van een gerieflijke "yellow cab", zoals een van de 20.000 taxi's in New York wordt genoemd. ln ons 'stamcafetariaatje' aten we heerlijk rustig een diner en gingen vroeg naar bed. Morgen was ten slotte "the big day". Het aanhouden van de Hollandse tijd kwam mij nu ten goede want zondag 's morgens werden de runners om 6 uur in de lobby verwacht. Om half zeven zaten we in een van de vele bussen die ons ver buiten Manhattan naar een terrein op Staten lsland zou brengen. De plaats waar meer dan 30.000 deelnemers de start dienden af te wachten. Deze zou pas om 10 voor 11zijn maar ik kan niet zeggen dat ik me echt heb verveeld. Direct na aankomst konden we ons tegoed doen aan thee, koffie, water, donuts, broodjes, koek enz. Dit verliep gelukkig aanmerkelijk beter dan tijdens de breaKastrun een dag eerder. ledereen kon eten en drinken zoveel als hij/zij wilde en het marathonpersoneel wist een goede discipline af te dwingen. Binnen een uur was het terrein gevuld met vele nationaliteiten en overal waren er activiteiten. Er werd een mis opgedragen, men kon een Joodse dienst bijwonen, men kon Allah aanbidden, men kon deelnemen aan ochtendgymnastiek en op een kiosk werden speciale deelnemers voorgesteld. Men kon echter ook op een stuk carton gaan liggen om gemiste slaap in te halen. De meer dan 350 portable toiletten waren constant bezet en het langste urinoir ter wereld, een gleuf van honderden meters lang, was een bezienswaardigheid op zichzelt. De voorkant hiervan was zichtbaar voor hen die de, inmiddels voor het verkeer afgesloten, Veranzano brug nog wisten te benutten. Een vrouw op een bromfiets of motor stopte, deed haar helm aÍ en haalde een videorcamera tevoorschijn. Een paar honderd mannen werden 'onteerd' en vereeuwigd. Het uur van de waarheid naderde en na uitgebreide rek- en strekoefeningen begaven we ons langzaam richting start voor de enorme Veranzano Bridge. Overtollige meOing belandde in de struiken of hoog in de bomen met de wetenschap dat dit dóor het New Yorkse Leger Des Heils zou worden verzameld. Ondanks een fantastische sfeer wisten we inmiddels dat deze marathon geen makkie zou worden. Nu is dat in feite geen enkele marathon maar we begonnen ons enkele factoren te realizeren: onze bovenbenen hadden inmiddels veel te veel te verduren gehad door al die uitstapjes en wandelingen in Manhattan. Dan was het weer bij lange

niet meer zo ideaal als een paar dagen geleden. De blauwe lucht en

koele bijna was temperatuur de wolkendek, temperaturen hadden plaats gemaakt voor een zomers en de vochtigheidsgraad was enorm gestegen. Er was zelfs regen voorspeld'


Echter nrets kon op dit moment de pret drukken, we gingen n.l. de marathon van New York rennen. Stipt om 10 voor 11 ging met een enorme knal het kanon af en de 25ste marathon van NY was een feit.

ln tegenstelling tot nnijn vorige ervaringen passeerde ik niet pas na vele minuten de startlijn maar nu reedl; na hooguit 20 seconden. Dit was mede te danken aan een drie groepen-indeling: vroLtwen in een rode groep rechts op de brug, mannen tot 3 uur finishtijd in een blau',ve groep links op de brug en mannen langer dan 3 uur in de groene groep richting tagere verdieping van de brug. Alle drie met hun eigen startlijn. Ondanks de enorme massa kwamen we redelijk snel op gang en was er ruimte genoeg om niemand op de hielen te trappen. Na nog geen twee honderd meter moesten reeds verschillende mannen datgene doen wat boven het lange urinoir maar niet had willen lukken. Het zit blijkbaar niet alleen in de blaas maar ook tussen de oren. Diep onder ons zagen we in de rivier 2 boten die de feestvreugde kracht bijzetten door grote stralen water tientalle meters omhoog te spuiten. Bij een boot waren de stralen zelfs in diverse kleuren en het werd door de renners begroet met een oorverdovend gejuich. Na enkele kilometers begon ik me op mijn eigen tempo te concentreren. lk hoopte op een finishtijd net binnen 4 uur maar in hoeverre de warmte en de vocht spelbreker zouden spelen, moest de toekomst leren. Na 5 kilometer kwam de blauwe en groene groep tesamen en vervolgden het traject gezamelijk. Vrij snel hierna was een drinkpost met sportdrank en water waar al gretig gebruik van werd gemaakt. Duizenden bekertjes lagen over de weg verspreid en je moest oppassen dat je er niet over struikelde. Zo'n drinkpost (water na iedere mijl) zorgt helaas voor een behoorlijke vertraging want niet iedereen gaat mooi aan de kant staan. Het was inmiddels gaan regenen en even dacht ik dat dit verkoeling zou brengen. Het veroorzaakte door het warme weer echter een nog hogere vochtigheidsgraad en naast het water uit de lucht, vloeide inmiddels ook rijkelijk het vocht uit miln lichaam. De wijk 'Brooklyn' liet duidelijk merken de marathon uitbundig te willen ondersteunen. Naast een enthousiast publiek zagen we verschillende OanOs die er lustig op los speelden. Was er een paar honderd meter geen band voorhanden dan had men wel een paar fikse luidsprekers uit het raam hangen yvaar disco, house of hard rock uit schalde. Voor me liep een runner die zijn voornaam 'Wimpie' met grote letters op beide zijden van zijn shirt had staan. Het publiek haakte hier gretig op in en velen scandeerden: "Lets go Wimpie, you can do it Wimpie, go for it Wimpie". Ook anderen die iets herkenbaars op hun shirt toonden, werden niet vergeten. lk passeerde het 10 km punt op 56 minuten hetgeen betekende dat ik meer oog voor het publiek en de omgeving bleek gehad te hebben dan mijn streven deze marathon binnen 4 uur te lopen. lk besloot even de 'turbo' in te schakelen. lk voelde me ten slotte prima en had nog genoeg over. Een Hollandse knaap van plus minus 25 jaar kwam naast me lopen en zei. " Jouw tempo bevalt me wel. Heb je er iets op tegen als we samen lopen?" Híj mikte op een tijd van 4 uur 30 minuten maar tien minuten later haakte hij weer af. lk had ten slotte de 'turbo' nog aan staan. ln de jodenwijk bleek de animo voor de marathon minder te zijn. Zwarte mannen met zwarte hoeden, zwarte pakken en zwarte lange bakkebaarden. Velen nogal sceptisch kijkend naar dat rare kleurrijke volkje wat hun geloof blijkbaar in Nikè, Assics en Reebok had gestoken. Een van hen, gezeten in een gemakkelijke stoel keek me recht in de ogen en stak zonder enig geluid zijn duim omhoog. Een stille wenk die misschien toch net zo positief bedoeld was als de uitbundige kieten in Brooklyn. lk klokte het 20 km punt op 1 uur 54 minuten en snapte eigeen fluit meer van. lk had met dat vals plat toch redelijk tempo gehouden en dacht mJnog altijd prima te voelen.


Zouden mijn 50 jaren dan toch een rol gaan spelen? De aanloop naar de Queensboro brug was zeeÍ zwaar. Het asfalt was glad en het leek wel of je door iemand werd vastgehouden. De stukken op de brug over roosters waren met een honderden meters laàg tapijt beveiligd maar je voelde de oneffenheden duidelijk door de schoenen heen. Ondanks dit ongemak genoot ik het uitzicht van de skyline van Manhattan. De imense wolkenkrabbers staken hoog in de lucht en al zag ik het voor de derde keer vanaf deze brug, het deed mijn hart weer sneller kloppen. Figuurlijk wel te verstaan want letterlijk was dat al een poos het geval. Blijkbaar niet iedereen had hier oog voor want ik zag een runner in een bekend oranje snirtle die bij de reling moest overgeven. Jawel, de ECHTE marathon bleek begonnen te zijn. Na een scherpe draai hadden we Manhattan bereikt en ondanks de wetenschap wat me hier te wachten stond, ging er toch weer even een rilling van emotie door mijn lijf:

EeÍ msrailron.Ilorcours varl Ncw York. Mea de sÍand op §ÍaÍon.Island dam door Brooklp en Queens en via Mornhsaaon en de Bronx nasr dc finiclr in CenÍral.Pork.

::L;U t E l,.rÍ.'

Manhattt.n o' l"ii,

\'t,

I Ë

I,§'_

rt I flr Ii"í(.É v

iË Ë :E II E

R.-'i

"'tl

:""!

\'r..9r:t*

\e\

\. \

\ ï\\1,,,i ( à\1 out t\ ?-*".' * \ -rrl\-*."., ,/l .orï,\ Ë

lír '\ -. ffi,)\

,:i\í I //w" '\\ #,';i (tr-\ E\- # È '$, b)W.*ry"',1f

''r ..

r

'rI \ \

|

/ira; ^ e- i,er

t.tw

E{

fHfF}^f 1\'

-{.

''j.f$ ---l.r Y-]

::-ftí "i.'-4, *'r§ ;T!r'

\

i ,Ír't'

\..W

i.

t

t,.,í

liÍ l!t

thPrt

Ctl

,

-.:b

*# *

..dk'

.; ;q ry ;,1

'i

)

,i'

Éy'.

'-.ià

-&*q *i ,,\, , t \..

È É +o'tu-. t l**.í -IH f liinr.

d^Ésr",.n Islai-il

..í

r;;;;-l 1.,*,*l

"*àtffi NOVEMBER 6, 1994


duizenden mensen klapten, riepen en schreeuwden alsof ze hun laatste centen'op ons hadden gezet. Nog een paar bochten en we bereikten 1st Avenue waar volgens mij iedere runner even moet slikken. Deze brede weg is een kaarsrechte lijn vals plat van 8 kilometer omhoog. (het kan ook 8 mijl zijn) Je ziet voor je een enorme massa op en neer dansende T-shirts en langs de kant staat twee tot drie rijen dik het publiek te juichen. Wat een happening is die marathon van New York. Verschillende runners maakten een looppauze want na die slopende brug was dit nu

ook bepaald niet de plek waar we eens lekker op verhaal konden komen. Mijn vermoeide bovenbenen begonnen ook om lopen te vragen maar als je daar eenmaal

aan toegeeft......Ergens tussen in mijn rechter ribben begon een onverklaarbare maar beslist vervelende pijn op te treden. Daar had je het toch weer?? Zeven jaar geleden ook tijdens deze marathon maar tijdens trainingen nooit! Hoe kan dat nu toch? lk realizeerde me later dat dit wel eens het restant van een struikelpartij in Central Park op donderdag geweest zou kunnen zijn. Of waren het de liters sportdrank die ik inmiddels op had? Wie het weet mag het zeggen. Bij het passeren van het 30 km punt stond de klok op 2 uur 56 minuten. Eigenlijk liep ik dus zeer constant maar blijkbaar constant te langzaam. lk had nog 1 uur en bijna 4 minuten de tijd om de laatste 12km en 195 meter af te leggen. Normaal gesproken een makkie ware het niet dat ik er al 30 km op had zitten en het allerzwaarste stuk van de marathon nog voor me lag. Aan het eind van het vals plat prijkte over de weg een mooie tros balonnen en iedereen zag hierin de finish van deze berg-etappe. Viel dat even tegen, voor ons lag WEER zo'n lang stuk vals plat met aan het eind weer een tros balonnen dus we waren nog lang niet aan het eind van 1st Avenue.. Mijn lichaam begon nu toch echt te sputteren en ik moest mijn tempo vertragen om de inmiddels overmatige pijn in mijn borst en ribben enigszins te drukken. Mijn benen zeiden: "zo, nu is het wel genoeg geweest, wij doen dadelijk niet meer mee." lk zag nog net niet de man met de hamer maar de gereedschapskist lag wel in de buurt. Het Central Park kwam in zicht en de massa langs de kant werd alsmaar groter en luider. ln Brooklyn zag men nog frisse hoentjes en hennetjes voorbij dartelen. Nu zag men pijn en veftwiifeling Voor iedere meter moest geploeterd"worden en ik dacht met dit uitbundige publiek even aan de Romijnse arena in de tijd van Keizer Nero. De glooiende weg en de fikse klim in Central Park was de druppel die bij mij de emmer deed overlopen. Nu zag ik echt de man met de hamer. ledere stap was een marteling, het lichaam was volledig ten einde en ik liep puur op geestelijke gEdrevenheid. GO MAN GO, YOU CAN DO IT, YOU'RE ALMOST THERE. Met de finishklok in het zicht trachtte ik nog een versnelling te maken om binnen de huidige minuut te blijven. Zelfs daar had ik geen kracht meer voor en ik passeerde de streep op 4 uur 18 minuten en 1 seconde. Na de medaille en de zilverfolie zag ik wat deze onmenselijke slijtageslag weer had

ffiffifiil471ft1v',


aangericht. Links op het gras lag een man uitgeteld met bijstand van de eerste hulp. Links en rechts moesten mensen overgeven en verschillenden waaronder ook ik, verplaatsten zich alsof ze op blote voeten over glasscherven liepen. De wandeling naar onze bussen om de tassen op te halen en ons om te kleden,.was dan ook een leidensweg. Ook de letter'K' opzoeken waar onze 'Kroder'-groep zich zou vezamelen voor het uitwisselen van ervaringen leek drie keer zo lang dan de werkelijkheid. We begroetten kaar alsof we ons in jaren niet gezien hadden en Mia deelde een hartelijke felicitatiepakkerd uit. Cor, onze hazewindus van 63 jaar had een tijd van 3.3'1. Minstens 10 minuten boven zijn normale kunnen. Jo had 3.47 en had op 3.50 gemikt terwijl hij makkelijk 3.30 in de benen heeft. Jo had het dus goed bekeken en waarschijnlijk onderweg het meeste van het publiek en de hele entourage genoten. \Mm had ondanks zijn blessure toch uitgelopen en had 4.31. Met deze tijden wist ik zeker dat mijn wens binnen 4 uur te lopen een onrealistische droom was geweest. Maar wat zou het, ik had voor de derde keer de NY marathon uitgelopen, HOERA! Gezamelijk "liepen" we Central Park uit en hadden redelijk snel een bus naar de 46ste straat. ledereen vertelde uitbundig zijn ervaringen en we waren het er allemaal over eens: dit kan je een ander nauwelijks uĂ­tleggen, dit moet je zelĂ? hebben meegemaakt. Om 5 uur waren we in het hotel tenrijl om 6 uur alweer een afscheidsparty, gegeven door reisburo Krooder, op het programma stond. Cor, Jo, Wim en Mia hebben zich tegoed gedaan aan een lekker buffet. lkzelf kon echter geen stap meer verzetten en viel als een blok op bed in slaap. Niemand bleek het laat gemaakt te hebben want een "Heinekenparty" vanaf 9 uur's avonds is door de meesten van ons niet meer bezocht geworden. Maandag: toch nog even terug naar de'marathon-winkel' in het Sheraton hotel om een paar, hopelijk inmiddels afgeprijsde, T-shirts te kopen. De leuke dingen waren of te duur of uitverkocht en de koopjes konden ons nauwelijks bekoren. Dan nog maar even de stad in. Prachtig gezicht trouwens om hier en daar van die strompelende mensen te zien. Je pikte de marathon-gangers er zo uit. Na de laatste inkopen werd het om 4 uur 's middags langzaam tijd om in de bus te stappen naar het vliegveld. Eerst nog wat consternatie rondom de koffers die vanuit een tijdelijke ruimte ineens op een grote hoop voor de bus lagen. Hiertussen lagen tevens handbagage, jassen, plastic zakken enz. waar de bezitters uiteraard niet op gerekend hadden. Een jas bleek zoek en is tot op heden niet teruggevonden. Ongeveer 14 personen bleven achter omdat zij een vakantie aan deze marathon geknoopt hadden. De terugreis verliep voor de rest voorspoedig en zonder vermeldenswaardige bijzonderheden. Rond 11 uur 's morgens reed de bus het parkeerterrein van Motel Heerlen op en zowel de vroulv van Cor als mljn vrouw verrasten ons door als ontvangstcommitee te fungeren, inclusief voor ons een bos bloemen en voor ieder ander van de groep een rode roos. Ook Harry Vermeulen, een van de STB organisatoren die zelf verstek had moeten gaan wegens een blessure was present. Na afscheid over en weer dronken Cor, onze vrouwen en ik een kop koffie en stapten in de auto naar huis met de wetenschap:

DE NEW YORK MARATON 1994 WAS FANTASTISCH EN DAT NEEMT NIEMAND MEER AF! Paul Stalmeier

ONS

ro


roA Ei?Ë:* ïqË

Ë

Ë; : 5˧ï e* * ís -.1€ï*:ïStr *!- 't- eË É'-

=§ ËE§ g; §§+ uË s

,-lPrQtIÉHb;

Ë!: .-.

vl

§

,t lr.l

UJ

É I

.t, -o

ËÍ s iËËË Ë*

-

t{

.V-\

U i

a

r-ï i

t:

-i|t ïti ,a

E}

riU

-I

G

v-

a 2 -rI,1

È

e)

z o-

o-t

ít

T

tl T IT

2

a

f- a

ir e

a

Ë*l ii; i tt Ët tl iËlË t*l

c\ c\ r{

-

FE

iirllii iil iËiffiffi*

i

gt

b to,

jiï

q) FI ïE, -

2 Er

I+

ffii

Y -r

ËilisgËl i

À

i*liff fi àilil

-*)

G

ti

d F{

a

,ËiHËïiff

IiiHËËffffiiËgËIiÏfiiËru

fiffffi

Ë

ffiË#ïiff Hff

ifi

#iiffiiiiff

*


fl PIERRE, ROB EN THEO EN DE ''NEW YORK MARATHON'" We hadden het al een tijd van tevoren aÍgesproken, Rob Riksen, Pierre Muyrers en Theo Schmeits zouden proberen de New York marathon onder de 3 uur te lopen, en wel op schema 20.50 min/Skm zodat je uiteindelijk uitkomt op een eindtijd van 02.55. We wisten dat het vitaat zou worden gezien de berichten van vorige New York-gangers maar wat is mooier als een PH in de marathon van de Big Apple.

Als bij de 21.1km zou blijken dat deze tiid er niet inzat zouden we ieder op zijn eigen tempo en dan wat meer genietend van de fantastische sÍeer in deze marathon richting finish in Central Park gaan. De voorbereiding thuis met name trainingen en wedstrijden gingen perfect, dit kon je niet zeggen van de voorbereidingen in New York zelf, Toen we woensdag aankwamen op J.F.Kennedy Airport en met de bus richting Manhattan reden werden we overdonderd door deze machtige stad. Je begrijpt we[

dat we niets wilde missen en zoveel mogelijk wilde zien. Het was 's morgens vroeg uÍt de veren, goed ontbijten ( spek met ei en gebakken aardappelen en sloten koffie zoals in Amerika gewoonte is) en daama de stad in te voet oÍ met de metro. We wilden alles zien China Town, Empire State Building, Broadway enÍin alle bekende plaatsen die je oa van de televisie oí film kent. Ook werden 's avonds enkele "gelegenheden" bezocht zoals het Hard Rock Cafè, en dat is nou niet direct de ideale voorbereiding., maar zoiets moet je meegemaah hebben als je in New York bent. We hadden in die 4 dagen qua aÍstand wandeten beter gezegd slenteren wel drie marathons afgelegd, tenrijl je juist in de week voor deze wedstrijd alleen maar rust en nog eens rust nodig hebt Goed zaterdagavond zijn we vroeg in bed gedoken, want we moesten zondag al om 5 uur uit de veren. 05.00

uun

De wekker liep af maar eigenlijk was dit niet nodig want ik was toch al wakker. Miin kamergenoot Albert Verbunt lag ook al te woelen in zijn bed. Samen zijn we gaan ontbijten in ons stamrestaurant bij Lydia (officieel Lord's Coffee and Diner house). Dit restaurant was al vanaf 05.00 uur geopend, ditmaal geen eieren met spek maar koffie met wat toast.

O6,M UUB

Vezamelen in de hal van het hotel, van daaruit wandelend naar The New York Public Library. Hier stonden de bussen klaar die ons naar de startplaats aan de voet van de gigantischeYerrazano-Bridge brachten. We wandelden door dit groots opgezet tentenkamp, brachten diverse malen bezoek aan een van de 350 toitetkabines en uiteraard ook aan het werelds "langste" urinoir. Rob spande de kroon, hij is in die drie uur voor de start wel 20 keer naar het toilet geweest, zenuwen of toch het vele drinken, wie zal het zeggen.

NEW YORK CITY

NTARATHë'N'


Ile "§.T.B.n &on 'É ruirn honderd meter langc urinoir

i.

§s\ :r::i:."]lN,ril -..

Pierre,Flob en Theo hadden inmiddels het startvak opgezocht, langzaam begonnen toch de bekende kriebels te komen, Fïob was inmiddels weer 4 keer naar het toilet geweest. Om 10.30 liepen we samen met nog zo'n dertigduizend andere lopers naar de startlijn op de brug.

t0.50 uuB Met een enorme knal en een Ílinke rookpluim schiet het stailkanon ons weg, binnen 10 seconden waren we over de startlijn maar op de 3,2 km lange brug kwamen we toch niet echt snel weg. Bij Brooklyn, komen we vanaf de brug de eerste toeschouwersgroepen tegen. Hier begint het enorm inspirerend gebrul dat ons 42 km lang zal begeleiden. We komen nu in ons looptempo, gebroederlijk naast elkaar lopend laten we ons deze machtige indrukken over ons heen gaan. Men moet oppassen, bij deze aanmoedigingen ga je automatisch te hard lopen maar we werden dan steeds door de oude marathonrot Píerre teruggefloten. Na een halÍ uur begon het te regenen, lekker gezien de toch warme temperatuur. Na 5 km bleek dat we 1 minuut achter op ons schema zaten, verloren op de brug. Maar op het 15 km punt was deze al weer ingehaald. De bands, rock, salsa, jazz en zelÍs doedelzakken spelen letterlijk op een manier dat de vonken ervan springen: Powermusic. Het pepte je echt oP, wat een marathon! Na het 15 km punt kwamen we erachter dat dit toch geen vlakke marathon was afgezien van de bruggen was er veel "vals plat" en bij het halve marathon punt (1.29 uur) bleek dat we ons doel van 2.55 uur wel konden vergeten, mede door de hoge luchtvochtigheid en warmte. Op de Queensboro-Bridge waar een kilometerlang tapijt lag uitgespreid, liepen Bob en Pierre langzaam van me weg. Mijn benen leken wel met de kilometer zwaarder te worden, mijn New York sÍenterkilometers zullen hier wel de oorzaak van ziin. Rob zat er nog het beste bij, of het kwam dat hij zeer nauwkeurig hartslag, tijd etc, bijhield want om de paar minuten ging zijn arm omhoog om deze gegevens te controleren.


-

Frank op de met Íapi!Í belegdc Qneensborrrn8h-Bridge §

§

-wffi

.-S.,*e-s ;;+w* "d'****-'k

W De brug aí, Manhattan in, wat ons hier te wachten stond is met geen pen te beschrijven, geluid of beter gezegd geschreeuw uit honderdduizenden kelen, hier voelde je geen pijn of vermoeidheid. Hier stonden ook onze STB supporters met, spandoek en met oranje strikken getooid, je hoorde ze boven alles uit. De koude rilíingen liepen me over het lijf. Bíj 30 km líet ging Ftob ervandoor, hij zat nog steeds prima in mekaar en wilde toch nog proberen om onder die bekende "3 uur" te komen maar in de laatste 4-5 km op de heuvels in Central Park moest hij toch het loodje leggen. Niettemin een zeer goede prestatie van Flob. Deze marathon onder deze omstandigheden in 03.01. uur te lopen, petje af. Pierre Íinishte in 03.07 uur en ikzelf kreeg na 03.13 uur de felbegeerde medaille omgehangen. Deze marathon was perfect georganiseerd, zo'n mensenmassa ook na de finish in goede banen te leiden vereist heel wat organisatietalent. Maar dit is de amerikanen wel toevertrouwd. ledereen was na deze 42 km zeer te spreken over de sfeer in en buiten deze marathon. Een belevenis die we nooit zullen vergeten en er werden al voorzichtig plannen gemaakt voor de 30"t" N.Y. marathon over 5 jaar ?l?l?l?l?

Pierre en Rob nog §&Írrerl op de FirsÍ.Avenue & &

ffiffi w w,:::.

ffi ffi'


i

t/'l ,,rt

lt

a{,rn

7i

'r,ri,,ru È/4

'h; %,

që_ w,tr &..

&%%.

',.,t,,,:!t1i?a:::i,::ii.:..:''

:'

:

-&,,

W"

/à #%w í, 'fr

::/t

w,t

,//.&

?/

ffi

W

w

,, ,",:1r,.

:a

l//t

:,1

:i, ,t

,;,;

/.ffi/,:i _:,1:.,4j, Zl.r'il|

#t ''í»

e*.

i/r;iii)i

'hh vffi.

ffi;

%; 'ru,,"

'//z

.rr,,,,,r, ::',::!4

tu

r//È ,?/4.:;;: t.,/i.a

:::'!::1:ta;::::::

.

Een rrog fitÍe Írainer

ri§.

N

-

Cor van Haaren . op de FirsÍ Avenue

:

:r.:'ii§

il

Kamikaze - Vodka,Triple Sec, Lime Juice Woo Woo - Vodka, Chambord, Cranberry Back in Black - Rrunpleminze, Jagermeistp, '-52- Baileys, Grand Marnier, KnL' 'ek Licorice - Samh,, §È

eur,

Crear

'

?

§e de mereíhrrn grlz{ellig nahaarÍcn hii de "I(nroder " ParÉY

$6s0 $6s0


t2 ERVARINGEN VAN EEN AVON.ER MET DE STB REIS NAAR NEYI' YORK.

Onder de tonen van "Funkin for Jamaica" probeer ik mijn ervaringen van dit uitstapje naar de Bíg Apple op een rijtje te zetten. Ik zeg uitstapje, want achteraf gezien was het wel aan de kort.e kant die 6 dagen, Maar goed, het idee om aan deze STB reis deel te nemen ontstond na afloop van de Heerlen Telematica Loop van l-993 op he[ terraS van La Bamba. Na eerst wat terughoudende reakt,ies is toch via collega Hub Neelis het juiste kontakt met de organiSatoÍen van deze reis tot stand gekomen. En dan meteen maar een eerste pluím op de hoed van Theo en Harry. Príma zoals zL) de zaken in het. voortrajekt geregeld hebben. De regelmatige mailings, de kennismakingsavond in Tríntelen etc.etc. Het is eigenlijk een schande daE zL) nog mensen achter de vodden moesten zitLen voor betalingen, verzekeringen en daL Soort alledaagse díngen. Een tweede opmerking die ik wil maken heeft beLrekking op de training voor di[ evenement. De baantraining heb ik gewoon bij AVON gedaan, maar voor de duurtrai-ningen op de weg heb ik st,eeds meegelopen met diverse groepen van STB. Op de maandag-

en vrijdagavond met Annelies en Ton, terwijl

de

woensdag

gereserveerd was voor de groep "Groot Klj-mmen". Bij beide groepen viet mij de goede sfeer op en de prettige w:-)ze waarop ik als buitenstaander werd opgenomen. Sommigen verbaasden zích er zelfs oveï dat ik geen STB-er \das. Kenmerkend voor a1 die trainingen was wel dat er hard of lang gelopen werd. Maar onderweg werd er altijd gezellig ge-ouwehoerd en na afloop waL gedronken (thee, fris of bier) en gegeten. BedankL voor al die onder st.euning. En dan de reís zelf. Ook deze was door Harry en Theo weer perfekt geregeld ( met. dank aan de díverse Sponsoren natuurfijk). Volgens mij kunnen z\ bij een volgend evenement de zaken beter helemaal regelen en niet.s meer aan een reisburo overlaLen. Op Zaventem wisE Theo in ieder geval eerder en betere informatie te verstrekken dan de begeleider van Krooder TraveI. Over de stad en de marathon kan ik kort zl)n. Indrukwekkend ook voor een tweede keer. De drukte, het leven daL 24 uur per dag en zeven dagen per week door gaat.; "the city never sleep", een stad van uitersten $/aar de commercie hoogtij viert. En elke opmerking over de stad geldt. eígenlijk ook voor de marathon; 29628 finishers, de laatste pas op maandagochtend. Topatleten aan de starL, maar ook mensen die de 42.L95 m op krukken afteggen. En wellicht de meest commercíële marathon ter wereld. AIIes is te koop; T-shirts, bekers, petjes, pins, Ieggins, baby slabbetjes, videobanden tot en met de banieren die de route markeren. Duidelijk is wel dat, zeker met de plastíc card, het geld zeeÍ. gemakkelijk uít, de zak vloeit. Maar ja, je doet dit ook niet elke dag. Wellicht de meest belangriSke indruk van de gehele reis is dat het allemaal zo gezellig was. In veelal wisselende samenstelIing trok ied,ereen met elkaar op. En bi j de georgani-seerde excursies werd Steeds een apar[e bus voor de hele STB groep geregeld. Bij de busrondrit door New York groeide de groep ui[


r3 tot bijna 50 personen. Misschien we]- het beste bewi-r s van de goede sfeer v{anneer het besluit gevallen is weer 1k ni-ec meer, maar in ieder geval is afgesproken dat er een reunie komt, Dan komen alle (sterke) verhalen weer boven, worden foto's uitgewisseld en plannen gesmeed voor een volgend evenement. En natuurlijk hoort daarbij een goeci glas en een lekkere hap.wanf, we zljn danwel atleten die een marathon lopen, maar we laten er niels voor staan. Kees Werkhoven

Onderweg van het

§§-gehouw lroor Centrol Park tiidens de Eraekfast Eun

HeÍ ontbiit nà do BrealrfasÍ Rrrn ( als ie ÍenmincÍo wat hcbÍ kunnen

kriigen

)


l4 Gelezen

in " nallan" IreÍ porsoncelcbled

v&n NEDCAn

Fons Kreukels liep Marathon New York:

Bryna 7200 Orunie-deelnemers Op 6 november narn Fons Kreukels van de afdetng Surface Treatment deel aan de marathon van New York. Hoewel dit sportevenement altiid al populair is geweest, was het ditiaar wel heel biizonder. Veertig duizend deelnemers verschenetr aa;tr de start voor de 25ste editie.

Heuvelachtig Fclns is vztn rnening clat ier-nancl cle stad Neu'Y<rrk ckror het lopen van cle nrara-

goed leert kennen. "Tijclens excllrsies rv<>rclen bepaalcle wijken niet bezocht, terrvill clie t<>ch htrn ch:"rrnre hebben. Het thc>n

Sarl-Ien met ongeveer veertig

sp()rtvrienden van Trirnclub STII in Landgraaf verbleel Fons een rveek in de Anrerikaanse \\'ereldstad. Verleden jaar liep hij zijn eerste marathon ir-r Ilotterdar-n. Daar liet 1-rii tacl'rtig procent van het internati<>nule cleelnemersveld achtel zich. Irr New York ging het iets n-rincle r gc>ed, maar daar hacl hij bcrvLrst voor gekozen. "Ik wilcle cleze rl:rr:rthon l-reler-r-r'.ral beIel'en " Iegt Fons uit. ''B«rvenclier-r kantp ik r-r-ret een lichtc blessr-trc, clr-ts leek het me onverstlnclig te harcl te l<>pen." .

rn;trttlt« )Ít-p1u'( ( )til's cllurrcr-rtcgcn l>czoekt alle u,ijkcn. Zo krvatttcn \\'e ()ncler nreel cloor Qttcer-r.s, l]r<tctklytr en llrr;r-tx. Iu clcze llr:ttste rvijk, rv:urr jc ltls tocrist gcu,oonlijk niet zor,r lionren. rv«rrten cle nleest cntlroltsiltstc :iLtppofters. Zij cleelclcn sturkjes sinaasappel en i>:tr-uutt-t t-tit:utn cle cleelnemers. Fleel Nc*'\trrk rvlts in cle lxrn vun clit evenet]tent. Op Filst Avenuc liepen echt tlc kotrcle rillir-rgcr-r orrer n-riir-t rLrg. F{et is een v'i j f k i lt >r'neter I t r-t g. her-rvel acl-rtigc straat w:tarclt>or ie echt een ()verzicht klijgt vun liet tnass:tle clc'elr-icn'rcrsvelcl. \\':u-tncer ic clan :rl tlit' :11« )r't('r's ('ll sLl[)l)( rt'tcl's zict. is r

clat l-reel ontroerend", vertel[ Fons stralend.

Breakfast-run

Ook vcr«>rafgaand aan'maÍathonday' w,erden allerlei activiteiten georganiseerd voor de cleelnemers van buiten de Verenigde Staten. Zo was er <le clag van te voren een 'Breakfastrlln' naar Central Parc en 's ltvond.s een'Pastaparty'. "Hierdoor ontstond voor de wedstrijd al een geweldige sfeer", vindt Fons. "Het is echt .

een fantastisch evenement geweest, maar of ik volgend jaar lul'n nlgnLrmmer weer kan betalcn is n()g lraar cle vraag. Nlisscl'rien over vijf jaar nog een kcertje. Ilovendien heeft de Trirnclr-rb vot>r volgencl iaar cle nramthon van Berlijn gepland, er-i cl:rt rvil ik or>k wel meemaken", alclr-rs de sportman. nio<rcar


(}p de h{x}í \rrlrrr cle to*hÉ lan$§ " §fnnrrrlÉígrl

"

N-

T,{EW YORK

Ile"ÀYON"Iopers op heÍ terrein van de VN


r5 il_j]

nr'§rllAc,ri

t__EN iN

rw

votPiK

Lrvtu\fi1/fii=[doiN!'Í ggi4

Riksen Muyrers Schmeits Haaren JosDuteweerd. JosJanssen Jo van Vlodrop Cor Kroon Harm Alkema KeesWerkhoven . . . .

STB STB 3 STB 4 STB tr r, SïB 6 STB 7 STB 8 AVON I STB 10 AVON 11 Louis Cordewener STB 12 Albert Verbunt STB 13 DreKrol STB 14 Wiel Vonken STB 15 Jo van de Ven AVON 16 Frank Eisenga STB 17 Annelies van Vlodrop STB 18 Fons Kreukels STB 19 John Hof STB 20 Albert Maessen STB 21 Jo de Wit . . STB 22 Paul Stalmeier . AVON 23 FleinBeusink.. STB 24 PierreVijgen STB 25 WimBartel .... STB 26 Joke v.Leeuwenstein 27.. (gewandeld) .. . Monique Vonken STB 28.. (gewandeld).... Fien.Cordewener 29.. (gewandeld).... AnnieKetelaars STB 30..(gewandeld) .... MarthaMaessen STB 31. . (gewandeld) . . . PaulaVonken STB Flob Pierre Theo Cor van

1

2

.

.

. . . . 03. 01. 21 . . . . 03. 07. 2A . . . , 03. 13. 56 . . . . 03. 16. 37.

....03.26.32 ....03.26.57 . . , . 03. 27. 36 . . . 03. 30. 39 . . . . 03. 31. 31 . . . 03. 33. 40 . . . . 03. 37. 56 . . . . 03. 44. 11

....03.44.49

. . , . 03. 46. 30 . . . 03. 47. 31 . . . . 03. 50. 33 . . . . 04. 05. 29 . . . . 04. 05. 30 . . . .04.05. 30 . . . . 04. 07. 41 . . . .04. 15. 00 . . . 04. 18. 01

....A4.2O.34

....04.20.34 ....04.30.07 06. 03. 00 . . . . 08. 01. 48

...08.02.37

....08.02.37 ....08.02.37 ....08.02.37

0-0-0-0-o-G.0-G.0-0-0-0-0-0-0

Weer Ílruis en in de bloerneÍicc geuelt


A marathon is a race

without race. Without color, Without religion. Without sex. Without preiudice. AlberĂ?(o) tiidens en rr& de rmaraĂ?hon

Without nationality. Without hate. A marathon is a race

where everyone starts as an equal,

and evervone finishes as a winner,


GEEELD llf,AnAïUOIrÍGnOEP 16 AAIII ONZE §PON§ONEN

iIIDT rrArïrtr NAITENS

rDD

rc

Groothandel bv

APOTHEEK KERKRADE

/

EYGELSHovEN

S:TALMEIER DIUSIC BV HOENSBROEK

MAAST.AT{DIA trOURS

tfoPsr-,AGER BERtr gÈKEIvrA SCEI}IVTLD

DAGBLAL

''

DE

I' I.,MBURGER

,arN/AIIRO BAIIK HOENSsnOÉf SPECIALISÍE'I OP HEÍ CEBIED VAII EXCLUSIEVE LOOPEIIETENEflÍEII E'I SPONrFrHZE'I


BRU,V§§.

§GtuB ra

,È É

É,

o È o

1 t?To

WHffiN'es4

NIOVEMBER 6, 1994

STB NYCM 1994  
Advertisement