Page 19

Peter Rusmanloop 5,6 km en 10 E.M. 17 april 2006

Zoals elk jaar togen een behoorlijk aantal STB-wienden op lweede Paasdag richting Oirsbeek om daar aan de traditionele Peter Rusmanloop deel te nemen. Ondariks alle paaseieren, dran§es en feestjes vooraf was ook ik vastbesloten om op de laatste dag van mijn 50-ste levensjaar nog een wedstrijd te lopen. We spraken met een man of vier af om samen te lopen. Je kent ze wel, die uitermate sociale STB-ers die donderdags na de training samen een colaatje of pilsje pakken, nooit te beroerd zijn om samen een avondje te gaan stappen en ook onmiddellijk te hulp schieten als je thuis met een overschot aan alcoholische drank in de maag zit. Echte wienden dus. Lees zelf maar sterk vriendschap tijdens een hardloopwedstrijd is.

Na het startschot hield de eerste wiendschap ongeveer 225 meter stand. John trok zijn eigen plan en toog alleen de eerste helting omhoog. Ergens bij kilometer twee liepen we Petra achterop. Zij was ietwat te snel gestart en moest even op adem komen. En wat doen ware wienden zoals wij zijn dan... . .. ? Juist: we zeggen hoi en laten haar rustig op adem komen. Maar dan wel in haar eentje, geen haar op ons wiendenhoofd dat er aan denkt om op haar te wachten. Ergens in de buurt van kilometer vier vond de volgende wiend dat onze wiendschap lang

genoeg geduurd had. Jo vond John schijnbaar leuker en verliet ons groepje om zijn eigen STBwiendenkring op te richten. Maar, zoals later bleek: je kunt met zijn fweeën geen kring maken en die wiendschap hield dan ook maar een paar honderd meter stand. Op het hoogste punt aankomen treffen Marcel en ik de volgende kortstondige STB-vriend. Hij liep niet, maar stond zoals bijna altijd ergens lang het parcours om ons een hart onder de riem te steken. Roger klasse kerel, daar hebje vrienden voor! Alleen jammer, want kort daama had ik wel een hart onder de riem, maar ook de moed in mijn schoenen. Oftewel: het kaarsje ging uit. Hoewel Marcel trouw als een Cocker Spaniel bij me bleef en me op allerlei mogelijk manieren uit de wind probeerde te lopen (zal wel een verjaardagscadeautje zijn geweest) kon ik benen niet meer fatsoenlijk vooruit krijgen. We besloten dan ook dat het beter was onze wiendschap ter plekke te beëindigen en ieder zijn eigen tempo te gaan lopen. Waarmee vastgesteld is dat wiendschap onder hardlopers ongeveer 8 kilometer lang is. dan in je uppie pijn te lijden en je zielig te voelen, komt die verschrikkelijk afdaling. Hier staat onze trainer Wim te kijken en vertelt ons (Marcel zat nog kort voor me en achter me kwamen alweer nieuwe wienden aanschuiven) met een sadistisch glimlachje dat het toch wel een rot afdaling is. Wim, vertel me wat! Maar superleuk dat je er was. Gp het golvende deel richting laatste klim komen ze één voor één vooóij geschuifeld: mijn STB-

Loop

je

wienden.

Ze zijn allemaal heel bemoedigend en geven me goede wiendelijke tips als: "Enne, te snel gestart?", "Gaat het niet meer ?",'Tïoi, hoi je". Jongens dank je wel hierna voelde ik me een héél stuk beter. Daar heb je tenslotte wienden voor. Net voor de laatste kim komt Petra voorbij. Volgens mij is ze nog kwaad dat we in het begin niet gewacht hebben. Ze zeg1, niets en loopt me gewoon voorbij. Zou het dan toch waar zijn?

STB Clubblad 2006 nr 2  
Advertisement