Issuu on Google+

Σύνδεσμος αδελφότητας Οξυάς Ηπείρου “Ο Άγιος Νικόλαος”

2011

www.oxya.gr

Μέσα από τις σελίδες αυτού του ημερολογίου, ο χρόνος κυλά αργά και ήρεμα. Αφήσου λοιπόν στη μαγεία και τη γοητεία της γραφής, αφουγκράσου την ανάσα που «μπολιάζει» από τα ψηλά το στυλό και το μολύβι και μύρισε τον ιδρώτα και την αγωνία από τα ροζιασμένα χέρια τους που γλιστράνε πάνω στο χαρτί, καθώς θα ταξιδεύεις ανάμεσα στις αράδες του. Αυτό αρκεί. Ως ελάχιστο δείγμα της ευγνωμοσύνης προς όλους αυτούς, που με το δικό τους τρόπο συνδράμουν στο όραμά μας «να πάει ετούτος ο τόπος μπροστά», αφιερώνουμε ένα στοίχο του Γιάννη Ρίτσου από το ποίημά του «Ημερολόγιο εξορίας» Και τούτος ο ήλιος μας χτυπάει με δύναμη τα πρόσωπα, όπως εκείνος ο ξυπόλητος χωριάτης ραβδίζει τις μυγδαλιές να πέσουν τα στερνά τους μύγδαλα. Ύστερα σκύβουμε τα μάτια, κοιτάμε τα παπούτσια μας, κοιτάμε το χώμα. Δεν έπεσε τίποτα . Νοιώθοντας περηφάνια για όλους όσοι μας δίδαξαν γνώση & γραφή, ευχαριστούμε τις : Αρχόντισσες: Ανδρονίκη Πορφύρη (95), Αφροδίτη Ζούνη (84), Θεοδώρα Μαργαρίτη (83), Μαριάνθη Λάζου (81), Ελένη Μπίζου (80), Αλεξάνδρα Ευθυμίου (75), Αμαλία Τσίμα (77), Ευθαλία Παπαχρήστου (75), & Ελένη Αθανασοπούλου (68) καθώς & τους Λεβέντες: Τάκη Ανδρονιάδη (83), Γιώργο Ανδρονιάδη (81), Νίκο Τσίμα (77), Παναγιώτη Ζούνη (72) για το πλεόνασμα ψυχής που κατέθεσαν και μας ταξιδεύουν μέσα από τη δική τους ιστορία και γραφή.

Όλα τα πρωτότυπα κοσμούν την «Έκθεση Αρχείου και Φωτογραφίας» στην Οξυά. Χρόνια Πολλά & Καλή χρονιά Το Δ.Σ. της Αδελφότητας Οξυάς «Ο Άγιος Νικόλαος»

ου την Ζωη μ ιά δ ω φ α ρ αννα σας γ είταν γνορισα Μ ε δ η η γιναικα ρ λ ικ ά Μ ε α ιρ ιψ π ν ορφα ραζ μου α 10 κιε ο Πατε αζ μου ειχ φ ρ ε ε ρ τ τ α ν π α π ο Μετά πεθανε οσιχε να μας πρ ας κιτούσε α μ Μ ή ν λ α α σ κ υ ύ πολ τερα μο τιχια είταν η μη ίχαμε δησ ε α η λ λ λ ε α τ . ν α ια χρον περνε ο μου Π ριου και ε τον Αδελφ ω χ ι α υ κ ο τ α ν ς ε ε δ και μ στην ης γελα ένα σπητη ίχε μαση τ ε ε υ μ ο α μ ιχ ε α ρ η Μητε λαμποκ χμες το ε 500 δρα αρη και κα μ τ υ α σ ν ρ ς ε ε π δ α ι α με 2 οκ Αδελφια κ σε οποιο 3 ειρθε α ν β ε α λ ιτ ε ο δ η ζ ου χοραφιά ξενο μ ι α α κ κ η α Αθηνα μα δ ν ε α ω πιγ ηκα ειχ ερνα ε θενας Εγ πεντρεέφτ ου και σπ λ ά τ ε ε κ γ μ ι υ Μινα ο κα μ ο τ ω σ μτη ψ πρωτα αλια τα ια ένα κο το Βουνο χρι τα καν ε ε Μ μ α υ ο ιξ Ζητουσε γ β ν ε Α τ ε να ο κα να το παμ ε τον Ιταλ οβιτε και ν μ ρ ια ο υ γ ο μ η ε Τ τ λ α η ο λ οπ α δεν α λαδι α ν ερθουν υμε Τα άλ για να μη και επερν ο η ν α κ ε ιν ο ν ιγ π ν π μ ια α γ καλ τα ποδια εχρη τα ιανη λη η χοργ μποκη με α το ’43 μ ο ν α ε , λ γ α ιο η κ ρ π ω η χ ρ α α ρ πε 50 εις το ρομε συτ γαλανη θαμε στο υμε να πα ιρ ο ε ισ ο στελιο λ α σ ο ν α π α ρ ε ίτ ε το π ο η τ β ικο α ε σαν εργολ ι μου το ν ω το ξεριτ φ ιδ ο α α ν ρ α π γ τ α ο α τ λ τ π α δεν πό τον δεστου οθίση ειχ το νερο α υς πατερα ς νά με β ο ε α τ ν μ ε α ά ν ρ ιχ α ε ε κ φ υ ι α κα α να δεν ειχ ιδια όπο τος δεν ειχ λιρα γιατι υ ά αλα πα κ τ α σ ι α α α π κ β ε ε η λ λ ρ β υ δο μαζη αλογο, ε σο να πα τα κατσικια να το μιγ να του δο ι ρ ά υ α λ ο χ ε τ σ η ιθ ζ ο ε Μ υ ι κα ς και μο ολου το τησα καραμέλε αι περπα ρη ποτε π α κ α ν μ υ ρ υ ο ε ο π γ ιμ ε τ η ι κα γελαδια ση το σπ α δανιο ε Ειχε πέ ιχα σιμαση ε μ ο ο σ σ ή ι μου πηρ ζ ο δ ιδ α α ν υ π το ιά ο γ τ α ε σ μ ο βραδι τα πολου μου μαζή ν γιρισο τ ά ι α γ ιτ υ α α π ρ σ α ιξ τ ε ο ι τ ν κα ουχασα νιμου δε λι καλά ίυια τοτ π ιτημου μο χρωνια πο π π σ α σ τ α ο τ ά τ α α τ λ υ ια ό ανδρα ξυλα γ έρασα α υ μου Αλιξ υ αλλά π ο δαδι για φ ο τ υ μ σ ν ς ι α α α ν ρ κ ε τ γ ν ο ή π αι 95 ειρθε ο Α ου το Νίκ γραφω είμ ο παίδι μ ες Το ’76 τ κ α ρ τ ε α μ α ν θ ε ό μ ν π ε ο α ρα καθ αβιξα δ ..... ανε και τω ριται τη τρ θ ε ε ξ π α υ τ ο αι πολά ... α τ ν ε λ ο σ ά ω ά θ Τ μ . η η θ αλ αρμεγγε α προτο α πολη κ αλλά τη ν ια και μας α ιδ είναι πάρ γ ψ α α ρ τ γ ε ς υν στα μ που είμο ελα να σα γω Βλαχο ιθ μ ρ ε ιω ο ν γ φ ω λ ν ο ε ο δ ν ρ χ ου τον η το ξα και είτα τον Βασιλ η πλακα π ελφο μου α δ ια Α ιχ γ Ε ν Α . ο η υ τ ρ ο ε ε μ μ ο Μεσιμ ο Παιδι τα γιδια τ άλα για τ γ ο ρ α π α γαλα από λευτά ν ου εδονε γιαννινα μ ο χωμα. ι Αλαφρι τ α ίν ε α ν ι ι αυτό σκεπασ ο είναι κα λ ε μ ι α ίν ωε αυτά γραφ

Iανουάριος

2010 ετών 95 Πορφύρη Ανδρονίκη

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

10

15

16

17

18

19

20 21

11

12

13

24 25 26 27

14

28 29 30 31

7

8

9

22 23

θε 935 γαιναν κά 1 ή π ο τ ς α ιά μ Λ ί Αη χωριανο ηγύρι στον λεμο, οι ό π ο ’τ Ένα παν π α ,

ν ιν χρόνια πρ γλεντούσα ι, α τ ρ ύ ά γ η λ ν α α κ π Στα καναν ιά τα -Λια κ’ έ η Α ν ταν τ’ αρν ο ν τ ο σ ν ή ψ ν α χρόνο ίτες, νιά. Ότ λους. Οι π ψηναν αρ ό ’έ κ ε σ ν α ν υ α ε ζ χόρ ό μοίρα γαιναν απ ίδες κ’ τα ή ρ ε π μ ιά ε ρ σ υ τ ν κ’ τα έκοβα λα. σαλαγλιά α τ , ια όλοι απ’ό κ έ ν ρ υ υ ο ο σ π ά μ ιμ τα α δοκ μαζί τα έα, ώστε ν ρ α π ε σ γαν όλοι α ω ρ τ έ ’ παρέ κ ίμια ς, ία του άτω τα κιλ κ ν α ν ριανός μα ην συνοδε ω ω τ ρ χ ’ τ ς κ α Έσ ν ί σ Έ . α ο κρ πέτια ά με άφθον ε τα νουμ εγαν. Αλλ μ λ έ ιά τ ς υ ω ’α π καλούδια τ ό ήσει ϊδεύει α τους χα ταν να μιλ ν . ιό υ ρ ο α β ίν , ρ ς α ο κλ ητ λλά αστεία ίλ ο μ π ο ε ιγ γ λ ε ν λ υ κ’ έ ας, ήτα ολύ γλώσσα το ο Λια-Τσίμ η ν α τ α βγήκε π ό ίδ ν ρ υ ε λ μ ί σ ια α θεσαν ε κρ τ’αρνιά, μ κ’του ανέ ύ ν α ο ν ψ όταν έπιν ο ια κ ρ έ ω χ θώς η ενός εκείνη κα τα μάτια ίναι τούτη ε ν α ς σ ο ε ίν δ Έ Τ Τη χρονιά . « ς άλλε τούσε: ς ας τον ρω άρει αυτό ρη από τις ε ίμ π τ σ ύ ν Τ λ η τ α ια γ α Λ ε ν μ ελε ες. Ο τόν. α, που ήθ ι τις μερίδ ίδ ε ρ ίσ ε τ μ α μ η δωσε σ’αυ έ ο λ ν ά ν γ η ε ’τ μ κ να ο η ε τ τάλαβ τασε σ ους κείνος κα κ’όταν έφ Ε ;» » ι; α ινότητά τ α ίδ ρ ρ ίν ε ε ε μ μ η ς θ ο α ίν κ τ ύτη ύσαν την ι κ’το ε: «Αμ, το ιακωμωδο δ , ρ δοτο είνα ο τον ρώτησ κ μ έ ύ ν ιο α χ ν ιο α ο υν να τέτ ί μας είχ α καπνίζο έκδοτα. Έ ν ν α ε Οι χωριανο κ ς η υ τ ο ύ τ ε ρ ικά παγο ν με τα δ Μεταξά, α τί έπρεπε υ ια ο γ τ , ο κ’γελούσα τ ία ρ ρ α ο ικτατ ιγαρόχ : Με την δ άρα σε τσ λιός ιγ σ τ α ν έ παρακάτω απάς οπα ριμμ π τ σ Ο . ό α ν ρ π ά α ατσιγ ους κ νίες έτοιμ με δικό τ α χ η μ ιο β δη), υν απ’τις ου Αντωνιά ρ τ έ Π υ ο ν’αγοράσο τ άρο. ατέρας νερά τσιγ α Χρήστος, π φ ά ε π ιβ α ρ τ π (ο κ’ έσ ν ν πλατεία η τ σ ι ε : «Παπά, α σ ε τ ά ίπ ε υ ο είχε κ τ χης κ’ Και Ενωματάρ ο ε ω μέσα». ίδ ε λ ά ν β Το ε σ α ο, θ εις τσιγάρ ε: « αν με σ η τ ν ά π α ξαναστρίψ γος του αν ετοιμόλο ς ά βγω, αλλά π α α θ π ε ο τ ο π ώ κά ύ μέσα, εγ ποτέ!» βάλεις εσ θα βγείς ε δ , α σ έ γώ μ σε βάλω ε αψε ααυτές έγρ ις ε σ ή ( μπαρμπ γ ιη ία λ Η Τις δ υ ο Οξυά, Απόκ δης τ ριες 1927 ς Ανδρονιά η ο ρ τ τ ή ε μ κ η η Δ θ ή Ο ενν Γ . α ρ 1 ε 9 μ 6 ή 5 ών 83 σ Τάκης), ετ

Φεβρουάριος

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

14

15

16

17

18

19

20 21

28

7

8

9

10

11

12

13

22 23 24 25 26 27

σαμε ών βοσκού ν ο ρ χ 0 1 Σε ηλικία λη με στη Μότσα ια ρ ά λ υ ο τα μ οκιά έτση,τη Βδ λ ω Κ ία γ ρ τη Γεω α του , την Τούλ υ ο λ υ ο π Αθανασό ου τα η ωργία Λάζ ε Γ ν η ,τ ά μ η τη Κοσ νη Κυπαρίσ ή ιρ Ε ν η τ α Γλύκω Τσίμ ........ και άλλες η τ έ ν ε Β Βριδίκη νδρο σε ένα δέ ιά ιχ ρ τ ν η ένδρο Ρίξαμε τ Όμως το δ ια ν ύ ο κ ε χώς να κάνουμ κωσε Ευτυ ά λ π ς α μ αι εν έσπασε....κ ιάδα και δ ρ Τ ία γ Α ησε η μας βοήθ αργαρίτη εοδώρα Μ Θ . ε τ ο ίπ πάθαμε τ δρέα) γιο της Αν ο τ σ η σ η γ (Αφή μας ών τότε), ν ο ρ χ 8 (1 Ο 1945 στο γυναίκες 0 0 7 ν α σ ω αν συγκέντρ , μας χώρισ ς η ν ια π μ ρ ης Βού φορεία Σχολείο τ λούσαμε α β υ ο κ ι α ςκ σε ομάδε ιονιάδες. ικ» στις Χ ν ε μ ά Κ « από το ετών 83 αργαρίτη Μ α ρ ώ δ ο Θε

κος Η Θεοτό

Μάρτιος ου η γιαγιά μ ε γ ε λ έ ς α ία που μ ταν συχνά μια ιστορ ω π ς α πισκεπτό σ ε ν Θα ο τ , η τ Βενέ τα πολλά αργαρίτη ταν, από ό ιμ για τον Μ ο ,κ ε ε,έπιν α τον κος έτρωγ ε τρόπο ν ίχ ε ν ε δ ένας Τούρ , αρέθηκε ο τζάκι, ίτης τον β τήκανε στ υ ε ο Μαργαρ ζ α μ ις λ έει βράδυ μό κος του λ ρ α ύ ν ο έ Τ ι, ε ο ξ , διώ κλανιές εις να ππούς τις α π ο δε μ’αφήν ε , ισ μ υ ο άρχ π ,μ μπαμ . Μετά αργαρίτη, κοιμήθηκε ι α κ ι τ «Ωχ ρε Μ ά β το κρε , σκέπασε ύρκος. κοιμηθώ» πάλι ο Το ς την ο τ ά ν ς φωνάζει σ μέρε α ο ν ύ ε δ ισ ό χ ρ π α ππούς, ά νά και είδε ο πα ν ο τ ις μάτι τσακ λ ε δ Μό α ν έ υ και « φέρε μο ψω φωτιά ά α ν ν α ε α ίτ ρ Θ α « γ Μαρ σι ου λέει, ζει και έτ κάνεις;» τ ά ν α ω θ φ ι τ α « ν , δαδί» ε η βάβω ίτι». Άρχισ π σ ποτέ. ο τ ω αναγύρισε ξ θα κάψ ν ε δ ι α κ τέρας της έφυγε ταζε ο πα ρ π έ ιό κ γ ισ υ π ε ίο ο σία, γ.Αναστασ την εκκλη άρη, του Α ν ό ε Γ π α υ ε ο τ μ 20 γυρίσα τες, ήταν ιμα, μόλις ο τ έ α ι επισκέπ λ ο Ό ν α τ ν μου. ό χ ας ερ ίσσης, ναμένο, μ ίας Κυπαρ λ Η ο , ς το τζάκι α α ίας Τζήμ αν, ηγός ο Ηλ νοι. Μπήκ ν έ υ μ κ ω γ ο α ι π α κ κ.α. Όλοι ς. Η μάνα ς Βενέτης ή λ ε τ ν ύο λαγού α δ Π ι ο α κ ν α , είχ ι μετά τα δίκανα αθούν κα τ σ ε ζ κρέμασαν α ν ντς για ...... τους έκανε πο ειά μου» γ « , » μας τους υ σ «γειά με τις ι μεζέδες χαζεύαμε ιά ιδ α π άρχισαν ο Εμείς τα πόγευμα. α ε..... ο τ ε ρ ή π γελούσαμ ι α κ ε ν α ου λέγ ιστορίες π 84 ούνη ετών Ζ . Ν η ίτ δ Αφρο

ά

απο ψηλ

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

14

15

16

17

18

19

20 21

28 29 30 31

7

8

9

10

11

12

13

22 23 24 25 26 27

Απρίλιος

ε. ημουν τοτ ν ώ ν ο ρ χ ιδί 7 χαλά 0 - ‘41 πα ια του μα ιδ Ηταν το ‘4 α π α τ λα υμάμαι ό η μάνα Παίζαμε θ άδιασε κ’ ρ β ο ικ έ ώναζε το τσιμ α κ’ μας φ τ στο αλώνι ν ο υ ο τ παράθυρο βγήκε στο όμα στίτι. ι “λιγο ακ να πάμε ίδ ν ιχ α π ο ετα εχίζαμε τ φώναξε μ α ν Εμείς συν ά μ η ανά ε θα λέγαμε ξ σετε ελάτ ιά μάνα της γ α π ε ξ α . Ελάτε θ υν. απο λίγο σας σφάξο α θ ’ κ ι ο Γερμαν μάνα ‘ρθουν οι ου ειπε η π ο τ υ α ρυο λίγο ηκα Λίγο το κ φου σκεφτ Α ι. ίτ π σ με στο γα μαζευτήκα α μου πη ν ά μ η ε είπ αυτό που αμα έω “Μανα λ ς η τ ’ κ εις σιμά της να τους π ί ο ν α μ ρ ε οι Γ πο το θαρθουν ό πάνω α π α ν υ ο ξ να με σφά ό το ο κάτω απ π α ι τ ια γ σβέρκο λεπα λιέμαι εβ α γ ρ α γ ω λαιμό εγ αρνιά φάζουν τα σ α ν ε τ έ που λ νιά ότι τα αρ αν κ��� νόμιζα αργαλιότ γ ι τ ια γ ν τα παρπαλιό 77 σίμα ετων Αμαλία Τ

Πάσχα στην

Οξυά το 195

6

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

11

15

16

17

18

19

20 21

12

13

25 26 27

14

28 29 30

7

8

9

10

22 23 24

Μάιος

τω μου το κά ν ος καθότα λ Το σχολείο α κ σ ά δ ο ν ρίτη τάξη, ο είχα το λ α κ σ Ήμουνα τ ά δ , αρίτη του Μαργ αίκα του στου Χρήσ ώρι, η γυν χ ο μ η σ Α ικός ύτση από ε εξαιρετ ν α τ Βασίλη Νο Ή . ο αμ Γοργοπότ ήτανε από . τη σόμπα ια δ ο δάσκαλος λ ύ ξ ένα ωί ο πρωί με α πάω πρ ν ια ρ τ Πήγαινα τ ή λ επιμε αλά ά ήμουνα ιρ ε σ η αλόγως κ τ ν α ε μ ώ γ ε ι κα ιμμα τη σόμπα αμε διάλε να ανάψω ίν α γ Β . α τ τ γράμμα ι. πήγαινα σ αμε λιγάκ ύ ε ρ ο χ α άση ρ ν στο Θαν στις 11 η ώ α τ ό θ α κ , Σωτήρης στεία. Ερχόταν ο διάφορα α ε μ α γ έ λ σπίτι, Ζούκη το είπα το Σωτήρη α ίδ ε ις λ ». Εγώ μό ου Σωτήρη τ α π ιό λ άει η ουνο. «Τον πετ αγριογούρ ό π α α μ έρ τη Ήταν το δ γα. Τετάρ ή π η ξ ά τ Τρίτη 8, Μέχρι την νε το 193 α τ ή , ε μ α αβ δεν πρόλ ς ο πόλεμο ν ου, 81 ετώ ζ ά Λ η θ ν Μαριά

Οξυώτες χτί ζουν την πλ ατεία στα Άνω Πο ρόϊα, Σερρώ ν

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

9

15

16

17

18

19

20 21

10

11

12

13

23 24 25 26 27

14

28 29 30 31

7

8 22

πο τη ήρθαμε α ν α τ ό 3 5 ς το 1952 ν ο γάμο α τ ό ιν γ Θυμάμαι α χειμών . Όλοι κείνο το Ε . ιά ε δ Ευθαλίας α ς η τ Λιβ ι α κ του ελα κι Παπαχρήσ ρά και ήθ α του Νίκου χ ε μ ς ό ν αι να ν το γεγο μαι εκεί κ ο κ ίσ περίμενα ρ β α άν ους ρώτη φοορ γα ούτε τ ή π ν ε εγώ για π Δ . ρονών τον κρότο μουν 10 χ ν Ή υ . ο α μ π ό ε β λ ο β έ και φ ε τη τουφεκιές ε ν α ν άφηνα ούτ ίχ Ρ ν . ε δ ι α είδα κ φτηκα η μου. ύ που κρύ λ ο π ο είμαι μόν σ ν ό η τ μ α ν ια εμα... να πάει γ ο και έτρ μ ε λ ό μάνα μου π ν ο το ι φόβο απ ε ρ ά π α ίχ Ε ρει ένα ας είχε φέ μ ς ιο ο π ς μου φορά κά οι αδελφέ ν υ Άλλη μια ο ψ έ ιρ γε εζέ. να τον μα ον φάμε μ τ α ν κόκκορα ι ο λ οι άλ ανε θουν και ά τον βάλ ρ ε τ φ α και να έλ τ ε απο πήρε αθαρίσαμ κ ν ο τ Εκεί που ύ ο ι. ε Αφ σ ά ρ β να αμε αρόλα για και βλέπ α λ ό ρ α στην κατσ σ ν κατ να έπασαν τη κ σ ε ξ , η ε ξεχάσει σ ν ά α ίχ βρ Ε ι. ν αλό μα σα μπ . ένα πράγ που λέμε ” ια σ ύ ο θεία κ τη “γ αι αφού η τ ν ο γ βγάλουνε έ λ ε με δ πορώ που κάνα εγε δεν μ λ Τα γέλια έ , υ ο τ σ ή ρ μη ου Παπαχ οβόμουν φ ώ γ Νάσαινα τ ε ι κ ορώ ου δε μπ πέτρινά μ 68 πεθάνει... λένη ετών Ε υ ο λ ύ ο Αθανασοπ

Ιούνιος

Το παλιό κα

φενείο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

7

13

14

15

16

17

18

19

20 21

27

28 29 30

8

9

10

11

12

22 23 24 25 26

τεί αναπατρισ π ε ε μ α ίχ 952 ε ι τωβρίου 1 φυλίου κα μ ε Στις 16 Οκ υ ο τ ω γ λλη όνιτσα λό μας. Την ά απο την Κ ιό ρ ω χ ο τ , ψω λίγο ην Οξυά κο” να κό ήρθαμε στ ϊ ε μ υ ο “Ρ τηκα πήγα στο τραυματίσ ί ε κ Ε μέρα, εγώ . ια τσίκ αι ο τα τρία κα άνα μου κ μ κλαδί για η ε θ ρ ή τε ανε νάρκη. Τό ς. Με βάλ α ίμ σ απο μια Τ ο της η ο Παναγιώ πήγανε στ θείος μου ε μ ι α κ ι ρ ρείο, το γαϊδού οτικό ιατ ρ γ α καβάλα σ α ν έ ήταν ρός. ννη. Εκεί τικός γιατ ιω τ α ρ τ Βούρμπια σ ς σε ένα χειρούργη ε ιό και μ υ ο π ό α στο χωρ ψ ε ρ τ σ έ π μέρα ε ς. Την άλλη ές δουλειέ ικ τ ο ρ γ α του ε τις 7 Γενάρη ις τ συνεχίσαμ Σ . α ρ ο ρήγ υ πέρασε γ σύζυγό μο Ο καιρός ο τ ε μ α του βωνιάστηκ 0 Γενάρη 1 1953 αρρα ις τ σ ι α κ παχρήστο χρόνια το Νίκο Πα ήσαμε 41 Ζ . ε μ α κ ή τ ερυ τησε 1954 παντ 995 σταμά 1 ο Τ ι. ο ν απο παντρεμέ και έφυγε ν ο ίν ε κ ε για ερα... ο χρόνος ζώ ως σήμ α ν ω ίζ χ ε ω συν τη ζωή. Εγ ν 75 ήστου ετώ ρ χ α π α Π Ευθαλία

Ιούλιος

Παρέα στο

Παναγιώτης ν Αηλιά Ζούκης, Νίκ Παπαϊωάννου, Νίκος Μαργαρίτης, ος Πορφύρης, Σταύρο ς Ιωάννης Τσ ίμας

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

11

15

16

17

18

19

20 21

12

13

25 26 27

14

28 29 30 31

7

8

9

10

22 23 24

ετών ι της Λαμπρινής κα η ίδ τε ισ Αρ υ ης το Παναγιώτης Ζούν εμφίλιο χωργιό έζισα τον ο στ α νι ό χρ τα από 72. Όλα αυτά γο του πολέμου ό λ ν σα ο ίμ ερ ας άμ πόλεμο. Τα χωρι αγόρασαν στα χωριά, ξανά αν εψ τρ έσ επ ό το 1950 ξανά ια καθώς και απ άδ λ γε ι κα τα βα πρό υς. από λίγα γίδια, της οικογένιές το υν σο ζή να α γι α το 1-2 φωρτηγά ζώ να εξασφαλίσουν α γι κη ό π αμ λ , κα Σπέρνανε σιτάρη ανε το σιτάλεβρο φτιάχν το ό Απ . ας νι γέ ή, της ψωμή της οικο υρέκη, το σαραγλ ο π μ το α, ιτ π ν τη καθάργιο ψωμή, πομπότα, τη ο φτιάχνανε τη μ σι κί ο π αμ λ κα αμε λανγκίτες. Το δεν είχαμε, φέρν ς Φω . ες ίν αζ π μ ς μπατσαρόπιτα, τι ο φενγκίτη και το βάζαμε στ ες ίδ γκ αν ε μ να ά. το δαδί, το κά άβαζαν τα παιδι δι ύ ο δι δα υ το ς φώ στο τζάκι. Με το ζώα τους, ίσουν και για τα λ φα ασ εξ να ν ί για τα Όλοι φρώντιζα υβαλούσαν κλαδ κο η, άν επ δρ το ε ες μάζεβαν χόρτα μ ζανε της λεγόμεν βά , υν σο ιά ων ιμ τα ξεχε δα, εγωπρόβατα, να βριο, έσφαζαν γί έμ εκ Δ Το ). ές νι ο κλαδαριές (ή θεμ δια για να αλατίζανε στα κα το , δι βό να νέ κα άδες προβατίνα ή ρεμά. Στους νοντ τό ασ π ο εν μ ό εγ λ εξασφαλίσουν το ούσαν τα μίλα, τα των σπιτιόν κρεμ α ίλια. Από το γάλ κεδόνια, τα σταφ ας ν και της αγελάδ των εγοπροβάτω τη γκίζα, το έβγαζαν το τιρή, ντρόγαλο για να βούτερο και το χο οι όνα. Το χειμόνα βγάλουν το χειμ τα με τις κλέτσκες αν εκ λ έπ ες ίκ να γυ η φανέλες. Στο τζάκ τσεράτια και της , μωρό με το πόδι το ι κα αν ύσ ο υν κο τη Σαρμάντζα.

Αύγουστος

Όρθιοι: Γρηγόρης Η. Κυπαρίσσης, Χρήστος Κ. Λάζος, Βασίλης Αθ. Μαργαρίτης, Ανδρέας Γ. Πρίτσης, Θανάσης Ανασ. Ζούκης, Αλεξάνδρα Γ. Παπαχρήστου, Γεωργία Αντ. Παπαχρήστου, Αφροδίτης Σωτ. Κυπαρίσση, Χρήστος Δ. Πορφύρης, Γεράσης Βατσκαλής. Καθιστοί : Γιώργος Β. Κυπαρίσσης, Αθηνά Βενέτη, Χρυσάνθη Αντ. Ζούνη, Αντώνης Ζούνης, Λαμπρινή Ζούνη, Φωτεινή Ευθυμίου. Κάτω : Σπυριδούλα Κ. Ζούνη (ή Χριστίνα Κ. Βαδάση), Νίκη Αρ. Ζούνη, Αποστόλης Αντ. Ζούνης, Νίκος Χρ. Ζούνης. (Τη φωτογραφία μας έδωσε ο Παναγ. Α. Ζούνης)

Ρουμανία 1950

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ 1

2

3

4

5

6

15

16

17

18

19

20 21

29 30 31

7

8

9

10

11

12

13

14

22 23 24 25 26 27

28

Σεπτέμβριος

ς αιδική μα π ια μ ω ψ ά ατοχή Θα σας γρ λές στην κ ο π ις τ ο ια απ το περιπέτε Ανοίξαμε . ε μ ά φ α ίχαμε ν ω κι που δεν ε α μου, εγ ν ά μ η α ρ μέ το βουνό μια ργώναμε σ ο ς ο ικ Ν ρι ς μου ο ο αδελφό το μεσημε ε σ α τ φ έ ικο. Αφού στούμε Ανδρονάδ α ξεκουρα ν ι α κ ε μ να φά μου αδελφός καθήσαμε Ο . ε μ υ ο να συνεχίσ ένα και μετα ε πάνω σε κ η β έ ν α ι ελε ήγε κα και δεν ήθ ο Νίκος π ί ε τ σ α ρ υ τι είχε κο ναζε πέυκο για ου τον φώ μ α ν ά μ ψει. Η αινε να δουλέ Δεν κατέβ . ο ν έ μ ο τ πα ε κατέβα ξε ε, κατέβηκ σ η λ έ θ ν α α... Ότ αν Κουράστηκ ν παιδί ήτ ώ ν ο ρ χ 8 υ... μόνος το 0 ένη ετών 8 λ Ε υ ο ίζ Μπ

Η πλατεία -

το γκαλντερ

ίμι

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

12

15

16

17

18

19

20 21

13

26 27

14

28 29 30

7

8

9

10

11

22 23 24 25

Οκτώβριος ριό σα στο Χω υ ο ζ ’ κ ί ιδ άρι χρονών πα ν το χορτ α υ ε ζ Ήμουν 8 ά μ υ να μο κ’ τα ς κ’ η μάν υ είχαμε ο π α ώ Ο πατέρα ζ ν τα 2 καλύβα , φόρτωνα ια δ ά ιβ τωνα στην λ ρ α ό φ στ ε ξ α το ριό τ γώ στο χω μέρα από ια Μ . ια δ πήγαινα ε ά τα λιβ υ, τα πήγαινα σ α τ ά πόδια μο ν α α ξ τ ν κ’ α σ ε ν ε πό φωναν πάτημα μ κ’ με κάρ ια π ύ πολύ περ ρ τ ήταν άδα απο κάτω ια σ τ ύ άω τη φορ ο β π α α ρ τ π ώ γ ε ω κ’ ες Τι να κάν στις μπάλ ω ν ά π οι πέτρες ω ίν , ανεβα μάρι έναν όχτο ’ σ α λ ση στο σα έ ίπ μ δ η τ σ ω αίν τον τάρι κ’ μπ ζώα ήξερα με το χορ α Τ . υ ο λ ό μουν καθ α δεν φαινό Λαμπρέικ α τ Σ ιό ρ το χω ε δρόμο για κη φώναξ ύ ο Ζ α ν ε σ η θεία Τά λιβάδια α τ σ ανέβαινε ι ε ά Π . γώ ” ανάσα ε ζωα “Νίκο, Νίκο τι είδε τά ό υ ο μ α ον πατέρ ίζουν κ’ λεει στ α κατηφορ ν ς υ ο τ α α μον φορτωμέν οί μου κ’ ικ δ ι ο ν α . Ανησύχισ είχα στο χωριό χωριό. Εγώ ο τ ια γ ο δρόμ α στο πήραν το ινα καβάλ α β έ ν α ’ κ ει τέρας με α ξεφορτώσ π ο ι ε π έ λις με βλ τα’ αλογο. Μό ώντας από β α ρ τ ω τ ά κ τα Μπυροκατ κατεβάζει ατώντας σ π ρ ε π ι ε ά ( π Ιωάννης Τ άνυξη ε μ σ αυτιά κ’ Κώστας Αν ίμας, Νίκος Πορφύρ ης, δ ρ Αντώνης Α ονιάδης, Τόλης Τσίμ λιβάδια 7 7 ν ας, δ ν ρ ώ ονιάδης) Τσίμας ετ ς ο α λ ό ικ Ν

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

10

15

16

17

18

19

20 21

11

12

13

24 25 26 27

14

28 29 30 31

7

8

9

22 23

την ριό μου σ ω χ ό τ σ υ η. Πέρασα στο μου Ειρήν ις 9 Αυγού α τ ν σ ά α μ κ η ή θ ι ή α σχημα, ςκ Γεν ου Ιωάννη αι πότε ά κ μ ς ά α λ ρ α έ κ τ α ε ερμανούς Οξυά, ο π χωριό πότ Με τους Γ ς. ρόνια στο χ υ ο υ μ ο έ μ λ ο ά τα παιδικ ους με τους π ς και με τ ιεγονότα γ ιέ ν ά η λ ζ α λ ο Λ π καμε στις ώμα θυμάμαι και κριφτή νε ένα στρ ί α ζ ίν α ε μ τ ι Σ ο ς λ ης Φυτόκο πήγαμε ο μετά Νικόλαο τ ον καιρό, ίγ ιο λ γ Α ω τ ν ά ο κ τ ταν από Ιταλούς σ με τον α χρόνια ι καθώμασ ρ α ε κ τ ό ο λ ιρ α ε χ μ θαν μετά α χωριά. από γυδό άρδηζαν τ ια μας. Ειρ π ίτ μ π ο σ β α ι τ α σ κ α α και γυρίσαμε μας αεροπλάν μεγαλύτερ α τ α λ ι ε λ α ίσ οί γονείς χ ρ ιά ς, α ε ιδ δ ν α α ιά π ν ίχ ε α ιω Χ αμε ςτ εμφήλιο κοντά στις δρα Περάσ ίς μας εμα ό ε ν κ ν α ο Σ γ ή γ η ι π τ σ ο ς ν τότε και μετά α, και μα Μας πήρα ορτηγά ν Κορητσά δεία φυσικ η ο τ ν σ η σ α τ ε σε κάτη φ ώ μ ρ ε , ν π α α , ρ λ ε ία τ ά ν β ό α ρ ς β λ νύχτα μα άλλα μικ ήγα στη έσα την Α άτη. Εγώ π πήγανε μ ωή μας. Μια ρ ζ ς κ α η α μ ρ ο ι ο α ιγ φ κ λ ε γύρησαν ένο σε δια Το 1954 αλυτέρεψ τρόπους. ι με το τρ ε ς χή, μετά κ κ ύ ρ ο α ό λ ν π α η α κ τ ι σ άσχημα και πολύ υ με την σλαβήα κα ελφός μο γράμματα τη Γιογκο δ σ ά α τ ν ε ο α κ ι γ ρ α ή α κ π αι θα ου και μας το χωριό κ καλά έμα , η μάνα μ ν ύ υ υ λ ο ο ο σ μ ή π τ α σ α ρ α σ έ τ ν πέρα τον πα σαν να α η, ο Ρουμανία, δεν βρήκα ροσπαθού η Μαριάνθ α τ π τ ς ώ ς ρ ο α ζ π μ ά , ί Λ ο ιό ς ν ο χωρ ή, ο ο Ανδρέα λοί χωρια γύρησα στ οι. Πρώτα η Λαμπριν τ μ κεί και πο ε ά ς γ η ν , σ α ά τ ια ν η ρ α η υ ιά το ργος τόκο, ο Θ ροί πανεγ οικογιενε ργία, ο Γιώ από τη Φυ ινώτανε χο ω γ υ ε Γ , ίο ε η ν μ τ υ α ς ρ θ η έ υ κ αταφ Σωτήρη Ε γαν ετή, ο Τά όπως τα κ Ελένη πή εγώ με το λης την Αρ η ύ ά ι ο τ α ε π κ ρ μ α ο α Κ λ ή ά Αμαλ Άρτημη, ο α. Η Μιγδ Νίκος την ί άλλοι την Αμαλή ρήστος την Χ ς ή ο τ ν , υ α και πολο ή ο σ κ α α Γ ή Τ γ ο ρ ν , ω η η ε τ ν Γ ς ια μου τη Βασήλη τη Βούρμπ ο Αλέκος ο πλεβρό , τ ό σ ία π σ α α α τ ή ν ν τ α ά ε θ ρ π ην Α μου ίλης την Α ρισκόταν Βαδάσης τ στο χωριό ήνα ο Βασ έρα μου β τ θ α η Α σ μ η ν ν η Η ν τ . ιέ Σ α γ ν δες. μου τα ήταν και κλαρή στις Χιωνιά Τα παιδιά ο Τόληνα με βιολιά ς. π έ ί μ λ ο ά ο κ π β ια μ μ σ υ Η ο ραδ ολλές σ ι ω όλες. γάμοι πα ώμα είχε κ μου τις έχ μούλεγε π ή η χ ρ η ή τ ψ ω ν Σ η τ ρό στο στ υ σ ε ο ν ι τ α ο α κ ν ιτ υ ά ρ ο κ μ ηθει οά ιά μ και η αι να γιεν κ έβαζε λίγ στην καρδ ό α α τ ρ σ ώ ω έ χ μ ρ Μ ε ο ς. γιέ ιά. Μώλις ιστρήσει τ με τις για Ελένη υ τα παιδ άτω να γλ ο κ μ α α τ λ ς ό ο α τη γιαγιά ρ ε μ σ ή π σ υ η Τ σ ο έ μ ία μ κ ή η μαμ τη Σοφία , την Ευδο νε απο τη βή Βενέτη ν Παυληνα χερι ταρηχ ε η τ κ ο σ τ α α σ ν ρ η ό α μ γ Π ή υ Δ ην υλο ένα α και απο τ Τάσηνα, τη θανασόπο Α α ιά ίχ γ ο ε λ ια ο γ ια τ ε σ η τ θ οή , τον Από Βούλα, α-Φώτηνα, ευκολα. Β νονό μου ση και τη ή την Παπ ο ά τ ιν ν ρ α ό π Θ π μ α α ο τ Λ η τη από παράστασ αιδιά μας Μπήζιου, ησαν τα π . Πολύ συμ ήθεια είχα τ ο ύ ία α Β ξ β ο ς. δ ς ό υ α ν Ε μ ο ην άξιος ν Στα ωσαν και Βλάχου, τ Αντώνηνα. γιιός τους ας στεφάν ν μ ο ή , τ η ς, ν α ό έ τ π σ λ ώ α Ε Κ α ου ι πιο βαυτησε ό γηνα Τσήμ τη νονά μ ουλιές κα γγέλη τα την Ανδρέ δ α ό Β ις τ π ν σ α ο , τ α α ν ι ή κα Αναστασ αν πήγιε τόμους, τη Σοφία ιά μου ότ όκληρους η, απο την ιδ λ ίκ α ο Ν π ω υ λ α ο τ έ μ θ α η φ ψω όλα ελή άφην την ξαδέλ όλους να τα γρά στην Βαγγ ια ι Γ α . κ υ α ο ν μ ασμό για η β λ α ε ν ό σ ά Τ ι μ α ο κ η π η ε μ μπά ολύ αγάπ ί δεν ζούσ γέλη γιατ τερα. Με π γ ό α σ Β ισ ρ ο ε τ π ύ πολ λλη φορά ώρα και ά ν η τ ήσεως 1935 ια γ αυτά έτος γιενν υ ο τ σ ή ρ χ υ Παπα Α. Ευθυμίο

Νοέμβριος

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

14

15

16

17

18

19

20 21

28 29 30

7

8

9

10

11

12

13

22 23 24 25 26 27

Δεκέμβριος

ολύ ό αλλά π χ ω τ φ ν α τ ξυά, ή “Στην μου η Ο ας λέγανε μ ί ο ν Το χωριό ια ρ κοντοχω όλη χωριό. Οι ίδευαν σ’ ξ ο α ν τ ε ξ ς ε ό ρ τ ιλ φ ». Οι άν λού. Οι κ’ θα φάω ω ά π α θ ρσία κ’ αλ ε Π ν Οξυά η τ σ ρτούμ ούσαν α – στο Χα δ ά λ λ Ε έροντες, ζ γ ν η ς τ υ ο τ ι α ιδιά κ ωντανά. με τα πα είχαν κ’ ζ ’ κ ια γυναίκες φ ά ρ ν στα χω οι θα , δούλευα ξενιτεμέν ι στο χωριό ο ’ κ α ν ν να Χριστούγε ριμέναμε α ε τ π ν , α ίς ζ ε μ ία ε σ Πλη Ετσι και μάννα ίτια τους. π σ α τ σ ονιάδης. Η ρ ν δ ν Α ο γύριζα ς Μήτσο νικα. πατέρας ο ο ’ κ ι ε βά λουκά α ίσ τ α γυρ ν έ ρασε σ άρθει ίττα κ’ έβ έρας. «Θ τ α π ο ε έφτιαξε π κ δε φάνη μάτι άλει στο έρα όμως β μ α η τ ίχ ε η , ίν α ε Εκ πεινούσ άννα Εγώ μ φαγα η ι ε έ λ ιό και τα’ ιρ ε αύριο” γ α μ ο τ ασ πει ικα, μπήκ α και βλέ ν ν ά τα λουκάν μ η ι α, πάε α σε άλλη μέρ ρόκοπε, θ όλα. Την π ε ν α ς ε ν α ερό “Τι έκ ύβομαι μόνο το ν ρέχω κ’ κρ Τ ” υ ο μ η δέσει κακομοίρ πελεκίσω ατώι είχε κ ο τ Σ ι. ίτ φκο το σπ ανέβηκα στο βακού υπαρίσση Κ α ιν α τ ιώ ι η Παναγ Όλοι το γομάρ λόκληρη. ο α ρ έ μ ια ’ έκατσα μ γώσει. καβάλα κ κ’ είχα πα ε ιζ ν ιό χ νε, Έξω με με ψάχνα ιώς δεν θα λ λ α α κ ή υ βγ Μόνος μο /1929 βρίσκανε θείς 12/12 η ν ν ε γ , ς η νδρονιάδ Γιώργος Α

Σε γιορτή στη Φυτόκ ο, Φλεβάρης 1969

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ

1

2

3

4

5

6

12

15

16

17

18

19

20 21

13

26 27

14

28 29 30 31

7

8

9

10

11

22 23 24 25


imerologio 2011