Page 1

Μ ή τιδα μια εφημερίδα επικοινωνίας και αλληλοβοήθειας

Homo ellinicus

Μ

Η γενιά των μεταπτυχιακών

ια νέα γυναίκα τριάντα ενός ετών μιλούσε σε μια παρέα για τις σπουδές της, τις μεταπτυχιακές, τα μάστερς, τις ξένες γλώσσες και την καινούργια διατριβή που ξεκινούσε. Σχεδίαζε μετά και αυτές τις σπουδές να αναζητήσει δουλειά, δηλαδή γύρω στα τριάντα τέσσερα. Αναρωτήθηκα βέβαια πόσο εύκολο είναι να βρεις εργασία στα τριάντα και κάτι όταν δεν έχεις έστω και μία ώρα προϋπηρεσίας κάπου, κάποτε. Η νοοτροπία των μεταπτυχιακών απλώθηκε στη χώρας σαν πανούκλα.

Χιλιάδες νέοι τριαντάρηδες αργόσχολοι, άνεργοι περιμένουν με την βοήθεια των γονιών τους μια δουλειά ανάλογη των τυπικών τους προσόντων. Νέοι που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους, αποθαρρημένοι και απαισιόδοξοι, παραδομένοι. Συναισθηματικά και οικονομικά εξαρτημένοι. Τι τους λείπει; Εκείνο που λείπει από την γενιά των μεταπτυχιακών είναι τα ουσιαστικά προσόντα και οι κοινωνικές δεξιότητες. Τους λείπει η γνώση της ζωής, η εμπειρία, το βίωμα. Απουσιάζει η

γνώση της επιβίωσης. Αυτά που κάνουν τον άνθρωπο υπεύθυνο, ελεύθερο, χειραφετημένο, αποφασιστικό, επινοητικό, ευέλικτο, ανεξάρτητο. Διάβασα ότι στη Δανία το εκπαιδευτικό σύστημα επιδιώκει και εντάσσει στο πρόγραμμα του την επαγγελματική εμπειρία από την εφηβική ηλικία των 15 ετών. Για 1 χρόνο μετά το τέλος των γυμνασιακών σπουδών οι μαθητές αποκτούν δεξιότητες εργαζόμενοι και μετά την επόμενη χρονιά συνεχίζουν στο λύκειο.

Homo ellinicus (2)

Σ

την Ελλάδα παρα πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες έχουν ως στόχο ζωής μια θέση στο δημόσιο. Θυμήθηκα μια συνέντευξη του Αμερικανού μπασκετμπολίστα Μ. Τζόρνταν. Αφηγούταν το πάθος από την παιδική του ηλικία για το μπάσκετ και τις αντιρρήσεις των γονιών του, που πολλές φορές του απαγόρευαν να πηγαίνει στις μπασκέτες της γειτονιάς. Προέβλεπαν μάλιστα ότι θα γίνει αλήτης, ρεμάλι και πρεζάκιας. Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε πως τα κατάφερε και έγινα τόσο σπουδαίος αθλητής απάντησε «έχασα πολλά καλάθια, έκανα πολλά λάθη». Γι’ αυτό τον άνθρωπο το καλάθι του μπάσκετ ήταν το πανεπιστήμιο της ζωής του, αυτό του έδωσε θάρρος, πείσμα, όνειρα, φτερά για να πετάξει. Μετά προσπάθησα να φανταστώ τον Τζόρνταν δημόσιο υπάλληλο και μάλιστα στο ελληνικό δημόσιο. Δυσκολεύτηκα. Αυτό που είδα ήταν τον Τζορνταν να έχει στήσει μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο μια μπασκέτα και να βάζει τρίποντα το ένα μετά το άλλο. Πως μπορείς να φυλακίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο; Γιατί το δημόσιο τι είναι; Μια φυλακή ονείρων. Και πως μπαίνει κάποιος οικειοθελώς μέσα σ’ αυτή την φυλακή; Πολύ απλά. Μπαίνει όταν όλοι αρχίσουν να του καλλιεργούν τον φόβο. Και όταν ο νέος μας θα είναι αρκετά φοβισμένος, τότε μια θέση στο δημόσιο θα είναι η καλύτερη επαγγελματική λύση. Μόνο αν οι νέοι μας αμφισβητήσουν, θα σωθούν. Και η ίδια η ζωή επίσης μπορεί να τους προσφέρει αυτή την ευκαιρία, ας πούμε μια οικονομική κρίση που αναγκαστικά θα ανατρέψει παλαιές συνήθειες και πεποιθήσεις.

Homo ellinicus (3) Γιατί μορφωνόμαστε;

Γ

ια να καλύψουμε τις υλικές μας ανάγκες, για να αποκτήσουμε αξιώματα και προνόμια; Και αυτό μας προσφέρει ευζωία και στην πόλη ευημερία; Ο Νίτσε δίνει την απάντηση με τρόπο γλαφυρό, στοχαστικό και συγκλονιστικό όπως πάντα: «Η αληθινή μόρφωση, απαξιώνει να συμφυρθεί με το άτομο που είναι γεμάτο ανάγκες και απληστία. Ξέρει

να ξεγλιστρά από όποιον προσπαθεί να την χρησιμοποιήσει ως μέσο για σκοπούς εγωιστικούς. Και αν ποτέ κάποιος φανταστεί ότι την κρατάει γερά και ότι μπορεί πια να την κάνει βιοποριστικό επάγγελμα για να ικανοποιήσει τις βιοτικές του ανάγκες, αυτή ξαφνικά παίρνει δρόμο με ανάλαφρα βήματα και ένα χλευαστικό μορφασμό».

Η γνώση είναι απεριόριστη. Γι’ αυτό η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς που ξέρουν πολλά και σ’ αυτούς που ξέρουν πολύ λίγα είναι απειροελάχιστη. Ι. Κάντ ΜΑΡΤΙΟΣ 2012 • ΦΥΛΛΟ 5 • ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

σημείωμα

Εκδότριας

Τι είναι πιο σημαντικό; Η εξυπνάδα μας, η δύναμη μας, ο τραπεζικός μας λογαριασμός, η ομορφιά μας, η γοητεία μας, τα αξιώματα και τα προνόμια μας, οι γνώσεις μας, το χιούμορ μας, η ευρωστία μας, τα ταλέντα μας ; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι αυτό που απομένει όταν όλα αυτά μας έχουν αποχαιρετίσει και τα έχουμε χάσει. Είναι αυτό που κάνει τον καθένα από εμάς μοναδικό και αναντικατάστατο για τον άλλο.

Άστεγοι

Κ

Μια πόλη μέσα στην πόλη

άθε φορά που πηγαίνω στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια νιώθω ότι υπάρχει μια πόλη ξεχωριστή μέσα στη πόλη, είναι η πόλη των απόρων και των αστέγων. Είναι η πόλη των αποκλεισμένων. Και αυτή η υλική φτώχεια και ο αποκλεισμός συνανθρώπων μας οφείλεται στην ηθική φτώχεια της κοινωνίας. Ένας τρόπος για να επιβιώσουν οι αποκλεισμένοι είναι να καταφύγουν στην «φιλανθρωπία» συλλόγων και δήμων και ένας άλλος τρόπος είναι να λυμαίνονται την πόλη. Και οι δύο τρόποι είναι το ίδιο ταπεινωτικοί. Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε σχεδόν καθημερινά στα δελτία ειδήσεων των καναλιών την συστηματική ταπείνωση των αστέγων. Γιατί φιλανθρωπία δεν είναι να προσφέρουμε τα αποφόρια και το φαγητό που μας πε-

ρισσεύει, ούτε να μαζεύουμε κουβέρτες στις πλατείες σε ζωντανή σύνδεση με τα τηλεοπτικά στούντιο, άλλωστε οι κάμερες είναι διψασμένες για σπαρακτικές και δραματικές εικόνες τη στιγμή που συμβαίνουν. Φιλανθρωπία σημαίνει δίνω από το υστέρημά μου, στερούμε, θυσιάζω. Και εμείς τι κάνουμε; Εξαπατούμε τον εαυτό μας ότι κάναμε το «φιλανθρωπικό» μας καθήκον και γυρίζουμε με ήσυχη την συνείδησή μας στο σπίτι μας. Σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF το ένα τέταρτο του πληθυσμού της γης είναι άστεγοι ή ζουν σε άθλιες κατοικίες και παραγκουπόλεις.

Κορινθιακέ μου Όταν μας έχει κουράσει το άλλοτε βαρετό και άλλοτε φλύαρο αστικό τοπίο είναι σημαντικό ότι σ’ αυτή την πόλη έχουμε διέξοδο προς την θάλασσα. Είναι μια εσωτερική μας ανάγκη να αναζητάμε ανοιχτούς ορίζοντες και θέα από ψηλά. Ο Κορινθιακός μας προσφέρει απλόχερα αυτή την χαρά. Η φύση είναι πάντα γενναιόδωρη.


Μήτιδα

2

2

Είναι και αυτά δικά μας παιδιά Λέγεται ότι η πόλη που μεγαλώσαμε μας διαμορφώνει και την κουβαλάμε πάντα μέσα μας. Αναρωτιέμαι πως είναι, σπίτι σου να είναι βουνά από σκουπίδια, δυσοσμία, βρόμα, μισογκρεμισμένες παράγκες. Πως είναι να ψάχνεις στις χωματερές, να έχεις μήνες να πλυθείς, να τρως ακατάλληλες και επικίνδυνες τροφές και να ζητιανεύεις περιφερόμενος από τα γεννοφάσκια σου. Ποιο παιδί θα ονειρευόταν μια τέτοια ζωή; Μερικοί άνθρωποι ακτινοβολούν από την ικανοποίηση της προσφοράς, αυτό βλέπω κάθε φορά στο πρόσωπο της κ. Μαρίας Λάρσεν. Κάθε μέρα βρίσκεται στον καταυλισμό των Ρομά στα Εξαμίλια μαζί με τα τσιγγανόπουλα και προσπαθεί να βάλει στα όνειρά τους φτερά. Την συνάντησα στα γραφεία της « κιβωτού των παιδιών» στην Κόρινθο. nn Δημ. - Πώς έγινε η γνωριμία σας με τους ΡΟΜΑ?

νουν οικογένεια και να φτιάξουν ένα ωραίο σπίτι με όλες τις ανέσεις. Μέσα από την επαφή μας με αυτά, προσπαθούμε να ευρύνουμε λίγο τον ορίζοντα ώστε να επιτρέψουν στον εαυτό τους να κάνουν και άλλα όνειρα όπως, επαγγέλματα, σεβασμό, αξιοπρέπεια.

Μ. Λάρσεν - Το 2004 μια οικογένεια Ρομά εγκαταστάθηκε κοντά στο σπίτι που διέμενα τότε, μαζί με την οικογένεια μου στην περιοχή της Αρχαίας Κορίνθου. Γίναμε καλοί φίλοι και τους βοηθήσαμε στην ένταξη των παιδιών τους στο σχολείο του χωριού. Η συγκεκριμένη οικογένεια είναι σήμερα φίλοι και συνεργάτες στην Κιβωτό. nn Δημ. - Είναι σκληρές οι συνθήκες στον καταυλισμό των ΡΟΜΑ στα Εξαμίλια. Τι σας δίνει δύναμη να συνεχίσετε? Μ. Λάρσεν - Στον συγκεκριμένο οικισμό ζουν περίπου 800 άνθρωποι από τους οποίους, περισσότερο από 500 είναι παιδιά. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιες και επικρατούν έντονα προβλήματα όπως ναρκωτικά, εγκληματικότητα αναλφαβητισμός και φτώχεια. Αυτό που μου δίνει δύναμη να συνεχίσω είναι τα παιδιά. Αυτά έχουν τα ίδια δικαιώματα με όλα τα παιδιά αλλά δυστυχώς δεν τους δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες. Νιώθω ότι βασίζονται επάνω μας και γι’ αυτό δεν πρέπει να τα απογοητεύσουμε . nn Δημ. - Κάθε ανθρώπινη κοινότητα έχει ανάγκη τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια. Πώς βιώνουν οι Ρομά την κατάστασή τους? Μ. Λάρσεν - Όπως μπορεί κανείς να καταλάβει, κάθε άλλο παρά σεβασμό και αξιο-

nn Δημ. - Οι στερήσεις και η σκληρή ζωή τα έχει κάνει άραγε πιο ώριμα από τα άλλα παιδιά? πρέπεια, έχουν οι Ρομά στην Ελλάδα σήμερα. Δυστυχώς οι περισσότεροι Ρομά έχουν αποδεχτεί τον ρατσισμό και την δύσκολη ζωή τους επειδή δεν βλέπουν με ποιο τρόπο να την βελτιώσουν. Η έλλειψη παιδείας και αυτοπεποίθησης δεν τους επιτρέπει να πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. nn Δημ. - Πείτε μας πώς λειτουργεί μια οικογένεια Ρομά απέναντι στα παιδιά?

Μ. Λάρσεν - Από κάποιες απόψεις πράγματι τα παιδιά αυτά έχουν ωριμάσει πρόωρα . Εξάλλου πολλά από αυτά αναγκάζονται να αναλάβουν ευθύνες ενηλίκων από πολύ νωρίς. Η ανάγκη του ανθρώπου όμως για παιδικότητα είναι μεγάλη και αφήνει κενά ανωριμότητας στους πλέων ενήλικες. nn Δημ. - Έχει αλλάξει την ζωή σας ο δεσμός σας με την κοινότητα των Ρομά? Μ. Λάρσεν - Εκτός από την δική μου ζωή, η επαφή με την κοινότητα των Ρομά έχει αλλάξει τις ζωές όλων αυτών που βοηθούν στο έργο της Κιβωτού. Και θέλω να πιστεύω ότι θα αλλάξει πολλές ακόμα ζωές και Ρομά και μη Ρομά.

Μ. Λάρσεν - Δημ. Οι περισσότερες οικογένειες Ρομά, όπως και όλες οι οικογένειες, αγαπούν τα παιδιά τους και θέλουν ότι καλύτερο για αυτά. Εγώ θα τους έλεγα μάλιστα και υπερπροστατευτικούς με- Για να κατανοήσει κάποιος τους ρικές φορές. προβληματισμούς των Ρομά πρέπει να τους ζήσει από τα μέσα, nn Δημ. - Ζείτε καθημερινά βιώνοντας την διαφορά. Οι Ρομά με τα παιδιά του καταυλι- χαρακτηρίζονται ως «έθνη χωρίς σμού. Ποια είναι τα όνει- έδαφος». Θα έλεγε κάποιος ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει ρά τους? ισχυρά αντισώματα διαφοροποίηΜ. Λάρσεν - Τα περισσότερα σης και παρ’ όλο που ζουν πολλούς παιδιά ονειρεύονται να κά- αιώνες στη δύση, έχουν διατηρήσει την δική τους ταυτότητα. Στη διακήρυξη της UNESCO αναφέρεται «όλα τα άτομα και όλες οι ομάδες έχουν δικαίωμα στη διαφορά, έχουν δικαίωμα να θεωρούν εαυτούς διαφορετικούς και να γίνονται αντιληπτοί ως τέτοιοι».

«Περιπλανήθηκα σε ατέλειωτους δρόμους συνάντησα ακόμα κι ευτυχισμένους τσιγγάνους» Μιχαιλο Λακατός

Ελευθερία επιλογής Είναι φορές που αισθανόμαστε ανίσχυροι να αλλάξουμε καταστάσεις, έχουμε όμως την ελευθερία να επιλέξουμε τη στάση που θα κρατήσουμε απέναντι σ’ αυτές. Ο Σενέκας, ο Ρωμαίος φιλόσοφος, αντιμετώπισε στη ζωή του μια τέτοια πραγματικότητα. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρωνας άρχισε να τον συκοφαντεί και να αδιαφορεί για τις νουθεσίες του. Συνειδητοποιώντας ο Σενέκας ότι η ζωή του κινδύνευε, παραιτήθηκε από παιδαγωγός και αποσύρθηκε στην έπαυλη του έξω από την Ρώμη. Ήξερε ότι τελικά δεν θα γλύτωνε από τον Νέρωνα και ότι αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσε να το αλλάξει. Έτσι στράφηκε στη φιλοσοφία στη μελέτη της φύσης και στη συγγραφή βιβλίων. Αυτό του πρόσφερε τεράστια ανακούφιση. Έτσι η ζωή του δεν έγινε θλιβερά αγχώδης και δυσβάσταχτη περιμένοντας την τιμωρία του Νέρωνα. Από την μελέτη της φύσης άντλησε μεγάλη δύναμη και διδαχές. Τρία χρόνια αργότερα όταν ο Νέρωνας έστειλε στην έπαυλη του έναν εκατόνταρχο για να τον θανατώσει, ήταν προετοιμασμένος, το αποδέχτηκε αδιαμαρτύρητα και έβαλε ο ίδιος τέλος στη ζωή του.

Αναπάντεχη φτώχεια Κάποια περίοδο της ζωής του ο Σενέκας βρέθηκε εξόριστος στην Κορσική, μακριά από τις ανέσεις της ζωής στη Ρώμη. Η ζωή του εκεί ήταν δύσκολη και μοναχική. Σ’ ένα γράμμα στη μητέρα του γράφει: «Ποτέ δεν εμπιστεύτηκα την Τύχη, ακόμα και όταν έμοιαζε να μου προσφέρει γαλήνη. Όλες εκείνες τις ευλογίες που ευγενικά μου παραχώρησε, χρήματα, δημόσια θέση, επιρροή, τις παρέπεμπα σ’ ένα μέρος απ’ όπου μπορούσε να τις αφαιρέσω δίχως να με ενοχλήσει. Ανάμεσα σ’ εκείνες και μένα διατήρησα ένα πλατύ κενό, κι έτσι εκείνη απλώς τις πήρε, δεν μου τις απέσπασε».

Λύκος

Κάποτε ο λύκος ήταν έμβλημα και τιμώμενο ζώο. Από αρχαία Αίγυπτο μέχρι την Σκανδιναβία, ο λύκος ήταν σεβαστός, αδελφός και προστάτης του ανθρώπου. Και ξαφνικά από οικείο ζώο, έγινε ζώο μισητό και επικίνδυνο. Αυτή η αδυσώπητη αντιπαράθεση του ανθρώπου με τον λύκο φαίνεται ότι ξεκίνησε με την μετάβαση των ανθρώπινων κοινωνιών στην γεωργία και την κτηνοτροφία. Το αποτέλεσμα, έχει εξαφανιστεί από δεκάδες χώρες, επιβιώνουν μόνο ελάχιστες αγέλες. Σήμερα φαίνεται ότι υπάρχει ανακωχή, στο παραπέντε της οριστικής εξαφάνισής του. Πάντα ο άνθρωπος άλλωστε έβλεπε τον κόσμο χρησιμοθηρικά, αξία έχει κάτι όταν είναι χρήσιμο και μπορεί να εξυπηρετήσει τις ανθρώπινες ανάγκες

Όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα λύκο. Γιατί και εμείς είμαστε αγελαία ζώα που κάποιες στιγμές θέλουμε να βρισκόμαστε και εκτός αγέλης.

και οφέλη. Αν ένα ερευνητικό ινστιτούτο ανακάλυπτε π.χ. ότι τα κόκαλα του λύκου έχουν θεραπευτικές ιδιότητες, σίγουρα θα γεμίζαμε με εκτροφεία λύκου. Αυτή η ανάγκη του ανθρώπου να υπερέχει και να κρίνει τα υπόλοιπα ζώα ίσως κάποτε τον οδηγήσει σε μια τραγική μοναξιά. Όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα λύκο. Γιατί και εμείς είμαστε αγελαία ζώα που κάποιες στιγμές θέλουμε να βρισκόμαστε και εκτός αγέλης.


Μήτιδα

3 3

Ένας Μουσικός στην πόλη

Θυμός 1

Θα συμφωνήσουμε όλοι, νομίζω, με αυτό που είπε ο Νίτσε «χωρίς μουσική, η ζωή δε θα ήταν τίποτα», εννοώντας ότι η μουσική είναι η σημαντικότερη μορφή κοινωνικής επικοινωνίας. Υπάρχουν άνθρωποι χαρισματικοί που μπορούν και συνταιριάζουν νότες και μελωδίες και να αφηγούνται με αυτό τον τρόπο την ιστορία μας, τις ζωές μας. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο κύριος Νίκος Τουλιάτος που επέστρεψε στην πόλη μας με μουσικές αποσκευές, σχέδια και όνειρα. nn Δημ. - Τι αναζητάτε μέσα από την μουσική; Ν. Τουλιάτος - Την ισορροπία. Την επικοινωνία. Τη ζωή. Την ψυχή μου. Η μουσική και φυσικά η τέχνη είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τα πράγματα, είναι ο τρόπος να παρεμβαίνω σε αυτά, είναι ο τρόπος και το μέσον να τα αλλάξω. Δεν γνωρίζω άλλον τρόπο, και δεν θέλω να γνωρίσω για να είμαι ειλικρινής. Είναι η απόλυτη προτεραιότητα στην ζωή μου και εάν θα μπορούσε να γίνει και όλων των ανθρώπων τότε θα καταφέρουμε να βρούμε σαν κοινωνίες τον τρόπο να αντέξουμε, να ζήσουμε, να δημιουργήσουμε, να κάνουμε το επόμενο βήμα. Η πείνα για φαγητό είναι αναστολή, καθυστέρηση, υπαναχώρηση, η πνευματική πείνα όμως, είναι θάνατος.. Κοινωνία σε οικονομική κρίση χωρίς πολιτισμό και τέχνη έχει πεθάνει. Τότε η οικονομική κρίση μετατρέπεται σε πολιτισμική και είναι θέμα χρόνου το τέλος. Είμαστε κοντά.. nn Δημ. - Έχετε έναν άμεσο τρόπο επικοινωνίας με το κοινό σας, η καλλιτεχνική σας έκφραση είναι εξόχως διαδραστική. Γιατί σας αρέσει να καλείτε το κοινό σας σε ενεργή συμμετοχή; Αισθάνεστε ότι ρισκάρετε; Ν. Τουλιάτος - Το ρίσκο και η σχέση μου με το κοινό, είναι απλά ο τρόπος ζωής μου. Χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει πρόοδος, δεν υπάρχει ζωή. Όταν ρισκάρεις ζεις. Διαφορετικά απλώς επιβιώνεις. Και η επιβίωση είναι στιγμή, δεν μπορεί να γίνεται στόχος. Η επιβίωση είναι συντήρηση, φόβος, παραίτηση. Γιαυτό και δεν έχει καμία γοητεία. Γιαυτό και δεν με αφορά. Ν. Τουλιάτος - Έμαθα μουσική στη σκηνή, παίζω από 15 ετών επαγγελματικά, από 17 ετών βρέθηκα στα μεγάλα και τα δύσκολα, έμαθα και διαμορφώθηκα από την σχέση μου με το κοινό από τα 15 μου. Φυσικός μου χώρος, εκεί που αναπνέω πραγματικά με άνεση, είναι η σκηνή. Κατά συνέπεια η σχέση μου με το κοινό έγινε άμεση, η επικοινωνία ήταν πάντα το οξυγόνο μου. Δεν μου αρκούσε να κάνω την «δουλειά μου» και έτσι χρειαζόμουν άμεσα ερεθίσματα από τον κόσμο για να παίξω. Χρειαζόμουν αυτά τα μάτια που θα με συγκινούσαν και θα έπαιζα για αυτά. Έτσι με τα χρόνια αυτή η σχέση έγινε ερωτική. Δεν υπάρχω χωρίς το κοινό μου. Η συμμετοχή λοιπόν των ανθρώπων σε δρώμενα διαδραστικά έχει να κάνει ακριβώς με αυτή την ερωτική σχέση. Παίζω για τον κόσμο, με τον κόσμο. Μπαίνω στην ψυχή τους όπως και αυτοί την δική μου. Έτσι στις συναυλίες μου είμαι ταυτόχρονα δημιουργός και ακροατής των ήχων μου. Είμαι συγχρόνως και πάνω αλλά και κάτω από τη σκηνή. nn Δημ. - Εάν η ψυχή ήταν ήχος πως θα ακουγόταν; η πεταλούδα; η θλίψη; η ελευθερία; το τέλος του πολιτισμού; Ν. Τουλιάτος - Όλα αυτά μαζί και το κα-

θένα χωριστά, αλλά και εκατομμύρια ακόμα. Όλη η συναισθηματική παλέτα του ανθρώπου βρίσκεται στους ήχους της μουσικής, άρα και της ψυχής του. Δεν υπογραμμίζω τυχαία τη λέξη Μουσική. Η μουσική είναι ΜΙΑ και χωρίζεται μόνο σε καλή και κακή. Τα στυλ και τα είδη αφορούν την βιομηχανία, όχι τους μουσικούς και δεν θα έπρεπε να αφορούν και τον κόσμο. Μια άλλη φορά θα μιλήσουμε γιαυτό αναλυτικά. Να πω μόνο εάν μου επιτρέπετε ότι δυστυχώς κυριαρχεί η ΚΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ γιατί βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε ακαλλιέργητα και απαίδευτα αυτιά.

Τι καταιγίδα κι’ αυτή. Από πολύ μικρά παιδιά μια λεξούλα ακούγαμε συχνά «Μη». Αυτό το «Μη» υπάρχει μέσα μας, πότε μεγαλώνει, πότε μικραίνει. Πολλές φορές μας ταλαιπωρεί, μας καταπιέζει και τελικά μας γίνεται πρόβλημα. Στην δική μας παράδοση υπάρχει η παρότρυνση για έλεγχο των συναισθημάτων μας, κυρίως του θυμού, συχνά λέμε μη φωνάζεις, μην θυμώνεις, μη βρίζεις. Η παράδοση της ανατολής έχει πιο υγιή στάση απέναντι στο θυμό, δεν λέει «μη θυμώνεις», λέει «παρατήρησε τον θυμό σου, μεταμόρφωσε τον θυμό σου, μην τον πετάς πάνω στους άλλους». Πολύ έξυπνα κάποιος ανατολίτης στοχαστής παρατήρησε το εξής: «Ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι χωρισμένη σε δύο τύπους ανθρώπων, τους θλιμμένους και τους θυμωμένους. Οι θλιμμένοι είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν να βρουν κάποιον για να θυμώσουν μαζί τους, η λύπη τους είναι θυμός».

Θυμός 2

nn Δημ. - Τι θα του λέγατε εάν τον συναντούσατε;

Ο θυμός είναι μια φυσική κατάσταση, είναι όμορφος και αναγκαίος για την επιβίωσή μας. Είναι μια καταιγίδα που την ακολουθεί η ηρεμία, η σιωπή, όπως συμβαίνει και στη φύση. Οι ανατολίτες στοχαστές μας βοηθούν να δούμε αυτά που θεωρούμε «αρνητικά» συναισθήματα με άλλη ματιά. «Ο άνθρωπος που καταπιέζει το θυμό του, θα πρέπει να καταπιέσει και την αγάπη του. Αν δεν είσαι ποτέ θυμωμένος με τον αγαπημένο σου, θα τρως χωρίς να πεινάς. Αργά ή γρήγορα, θα μπουχτίσεις. Αν καταπιέσεις τον θυμό, θα καταπιεστεί και ο έρωτας. Και ο έρωτας μεγαλώνει μέσα από αυτό»

Ν. Τουλιάτος - Σε όλους όσους θα μπορούσα να αναφερθώ σαν αγαπημένοι μου μουσικοί αλλά και άνθρωποι, θα έλεγα ένα απλό ευχαριστώ που υπήρξαν και υπάρχουν!!!

Θυμός 3

nn Δημ. - Ποιος είναι ο αγαπημένος σας μουσικός; Ν. Τουλιάτος - Υπάρχουν πολλοί και για διαφορετικούς λόγους φυσικά ο καθένας. Εάν θα έπρεπε να σκεφτώ έτσι πρόχειρα θα έλεγα τον Schoenberg γιατί τον έχω συνδυάσει με πολύ προσωπικές στιγμές.

nn Δημ. - Τι θα ζητούσατε από τον θεό εάν τον συναντούσατε; Ν. Τουλιάτος - 1ον Θα τον ευχαριστούσα για τον όμορφο κόσμο που μας παρέδωσε αν και πιστεύω ότι δεν τον αξίζουμε… 2ον Όταν αποφασίσει να ξαναφτιάξει τον κόσμο να ανάψει πρώτα το φως για να βλέπει μπας και φτιάξει καλύτερο είδος για να τον κατοικήσει. και 3ον Την επόμενη φορά να κάνει ένα πιο αυστηρό συμβόλαιο με τους κάθε είδους «αντιπροσώπους» του γιατί τον εκθέτουν.

Ο Επίκτητος λέει « ακόμη κι αν κάποιος σε βρίσει, το να θεωρήσεις υβριστικό ή όχι αυτό που συμβαίνει είναι πάντα δική σου επιλογή. Επομένως, αν κάποιος σε εξοργίσει, θυμήσου ότι εκείνο το οποίο σε εξοργίζει είναι η δική σου αντίδραση στο περιστατικό». Όταν θυμώνουμε με κάποιον είναι σαν να του επιτρέπουμε να ελέγχει την συμπεριφορά μας, γινόμαστε υποχείρια. Όταν το συνειδητοποιούμε αυτό ο θυμός εξατμίζεται γρήγορα αλλιώς ριζώνει. Είναι καλό να δημιουργούμε νέες συνήθειες και να ξεκολλάμε από τις παλιές. Είναι σαν να βγαίνουμε από ένα φαύλο κύκλο. Και όπως εύστοχα είπε ο Επίκτητος «αν δεν θέλεις να έχεις οργισμένη ψυχική διάθεση, τότε μην ταΐζεις τη συνήθεια»

Bakery Cafe Patisserie 1. Π.Ε.Ο. ΚΟΡΙΝΘΟΥ-ΠΑΤΡΩΝ ΒΡΑΧΑΤΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΤΗΛ. 27410 500 50 2. Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 24 ΚΟΡΙΝΘΟΣ ΤΗΛ. 27410 29954


4

Μήτιδα

4

Συνέντευξη από τον Κάρολο Μάρξ

Δημ.- Έχετε αμφιβολίες για όσα γράψατε και υποστηρίξατε, έχετε αναστοχαστεί τις θεωρίες σας; Μάρξ –Φανταστείτε ότι διασχίζετε τον κόσμο μέσα σ’ ένα καράβι, καθώς προχωράτε ο ορίζοντας μπροστά σας μετατοπίζεται συνεχώς, δεν μπορείτε, ποτέ, να υποστηρίξετε ότι αντικρίσατε το έσχατο σημείο. Έτσι και η γνώση είναι σαν τον συνεχώς μετατοπισμένο ορίζοντα. Δεν υπάρχει απόλυτη γνώση, δεν υπάρχει παντογνωσία. nn

nn Δημ. – Διαφωνούντες πολιτικοί πρόσφυγες από την Βόρεια Κορέα υποστηρίζουν ότι η κρατική προπαγάνδα ή όπως θα λέγατε εσείς η άρχουσα τάξη, συστηματικά προσπαθεί να αποδώσει θεϊκά χαρακτηριστικά στους ηγέτες τους, Ποια η γνώμη για το κομμουνιστικό καθεστώς της Β. Κορέας; Μάρξ – Είναι μια άρχουσα τάξη που λειτουργεί ως υποκατάστατο της θρησκείας. Διαμόρφωσε μια πατριωτική ιδεολογία για την οποία αξίζει κανείς να προσφέρει και τη ζωή του την ίδια. Ένα ιδεώδες για το οποίο αξίζει να θυσιάσεις τη ζωή σου για να σωθείς, αντίστοιχο με το ιδεώδες της σωτηριολογικής χριστιανικής πίστης. Έτσι ο ηγέτης της Β. Κορέας ενδύεται θεϊκά χαρακτηριστικά. nn Δημ. – Οι άνθρωποι διδάσκονται από την ιστορία τους; Μάρξ – Κατά τα φαινόμενα όχι. Γι’ αυτό οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Όταν αγνοούμε την ιστορία μας επιβαρύνουμε την ζωή μας. Γνωρίζω και διδάσκομαι από την ιστορία μου σημαίνει ότι χειραφετούμαι, ενισχύω την ελευθερία της σκέψης και ότι βαδίζω στο μέλλον με λιγότερες προκαταλήψεις. nn Δημ. – Θα ήθελα την γνώμη σας για την σημερινή συστημική κρίση του καπιταλισμού. Μάρξ – Οι κρίσεις του καπιταλισμού συστήματος είναι κυκλικές και αναπόφευκτες, παρ’ όλες τις προσπάθειες των κυβερνήσεων να τις αποφύγουν, φαίνεται ότι αδυνατούν να βρουν λύσεις. Μέσα στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, γνωρίζουμε όλοι τώρα πως όταν υπάρχει υπερκατανάλωση, υπερδανειοδότηση, υπερδανειοληψία αρχίζει και κτυπά το καμπανάκι της ύφεσης. Θα υπάρχει πάντα η ανεξέλεγκτη επιθυμία της αγοράς για αλλαγές και συσσώρευση πλούτου, όπως και θα υπάρχει πάντα η σύγκρουση μεταξύ εργατών και κεφαλαίου. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες έχει σημασία, όπως έγραψα στο κομμουνιστικό μανιφέστο, η προσωπική αξιοπρέπεια του ανθρώπου να μην μετατρέπεται σε ανταλλακτική αξία.

Πολυκατοικίες και κατοικίες της Κορίνθου

Οι περισσότερες πόλεις στην Ελλάδα είναι μικρά αντίγραφα της Αθήνας. Στην Κόρινθο υπάρχουν περιοχές που θυμίζουν Κυψέλη και Πατήσια, με ψηλές παραμελημένες πολυκατοικίες, Όλα τα κτίρια έχουν μεγάλη επικοινωνιακή δύναμη, φτιαχτήκαν άλλωστε από ανθρώπους. Μας μιλούν. Παρατηρώντας τις πολυκατοικίες της πόλης μπορείς να καταλάβεις πράγματα για την ταυτότητα των δημιουργών τους. Είναι ένας τρόπος των μηχανικών να επικοινωνούν χωρίς λέξεις χρησιμοποιώντας την γλώσσα των υλικών και των χρωμάτων. Και όλα αυτά τα υλικά και τα χρώματα είναι τόσο εύγλωττα, που καθένας μπορεί εύκολα να αντιστοιχίσει κτίρια με μηχανικούς και αρχιτέκτονες. Βέβαια υπάρχουν και μονοκατοικίες που μπορείς εύκολα να τις αντιστοιχίσεις με τους ιδιοκτήτες τους. Τα κτίρια είναι σαν προσωπογραφίες μας, αποκαλύπτουν πολλά για τον χαρακτήρα, τις επιθυμίες μας, τις διαθέσεις μας, τις ιδιοτροπίες μας. Αν θα μπορούσαμε να αποδώσουμε αρετές στα κτίρια για κάποιες πολυκατοικίες θα λέγαμε ότι μας δίνουν την εντύπωση της τάξης, της απλότητας, της αυστηρότητας. Κάποιες άλλες μας δημιουργούν μια παιχνιδιάρικη, χορευτική, ανάλαφρη διάθεση, όπου η καμπύλη ανταγωνίζεται την ευθεία, η λογική το συναίσθημα. Αν φανταστούμε τα κτίρια της πόλης μας ως χορευτές τότε θα μπορούσαμε να τα δούμε να χορεύουν σε διονυσιακούς ρυθμούς και ένα δάσκαλο χορού να προσπαθεί να συνταιριάξει το παλιό με το νέο, το μοντέρνο με το συντηρητικό, το λιτό με το πολυτελές, το ευγενικό με το φλύαρο, το βαρετό με το ελκυστικό.

Ασύνδετοι

Όταν παρακολουθώ τηλεοπτικές συζητήσεις, έχω την εντύπωση ότι η συζήτηση γίνεται μεταξύ κουφών. Και όσο πιο κουφοί είναι οι συνομιλητές τόσο πιο πολύ χειρονομούν, φωνασκούν και ακατάπαυστα μιλούν. Και αυτό γιατί όλοι ερμηνεύουν τους άλλους, δεν ακούνε την άλλη άποψη, κατανοούν μόνο αυτά που έχουν σχέση με τις δικές τους σκέψεις.

εφημερίδα

φύλλο 5 | ΜΑΡΤΙΟΣ 2012 www.mhtida.wordpress.com | mhtida@gmail.com εκδότρια: Μαργαρίτα Σπηλιοπούλου, τηλ. 6944103444

ιδιοκτησία: ΕΝΩΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

www.epekorinthia.gr

Εκτύπωση: ΚΑΤΑΓΡΑΜΜΑ

ΜΗΤΙΔΑ φύλλο 5 Μάιος 2012  

Εφημερίδα επικοινωνίας και αλληλοβοήθειας

Advertisement