Page 1

Μ ή τιδα μια εφημερίδα επικοινωνίας και αλληλοβοήθειας

Πλούτος –Φτώχεια Οι φιλόσοφοι λένε ότι μια πλούσια ζωή περιέχει μέσα της όλα τα αντίθετα, χαρά-λύπη, καλό-κακό, θάνατο-ζωή, επιτυχία-αποτυχία, ευτυχία-δυστυχία, αλήθειαψέμα, νεότητα-γερατειά, αφθονία-έλλειψη, αγάπημίσος. Και η αποδοχή αυτή μας βοηθάει να έχουμε μια βαθύτερη κατανόηση της ζωής και να μπορούμε να διαχειριζόμαστε τις δύσκολες καταστάσεις. Όμως ζούμε σε μια κοινωνία που δεν μας επιτρέπει να είμαστε υπέρβαροι, άσχημοι, φτωχοί, λυπημένοι, γερασμένοι, αποτυχημένοι, αφανείς. Αντιθέτως καλλιεργεί την υπέρμετρη φιλοδοξία, προσδοκία και επιθυμία. Ίσως οι άνθρωποι σήμερα να νιώθουν πιο στερημένοι και αδύναμοι από τους πρωτόγονους ανθρώπους. Αδύναμοι γιατί δεν μπορούν να ορίσουν τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, τι είναι αυτό που θα τους κάνει να νιώσουν σημαντικοί. Οι Νεοέλληνες τις τελευταίες δεκαετίες ζουν παρασυρμένοι από την φαντασίωση των διαφημιστικών σποτ της τηλεόρασης και των λεγόμενων λαιφ-σταιλ περιοδικών, χαρούμενες οικογένειες σε παραγεμισμένες κατοικίες πολλών τετραγωνικών, μέσα σε αυτοκίνητα πολλών κυβικών, όμορφοι, αγέραστοι, κομψοί, μοδάτοι, αιώνιοι εραστές, και πάντα ευτυχισμένοι. Το απατηλό αυτό πρότυπο «επιτυχημένης» ζωής η προσδοκία του οποίου δημιούργησε τόση ένταση και άγχος, σήμερα κλονίζεται και αντικαθίσταται από το άγχος της απώλειας. Θυμάμαι μια αφήγηση του Νίκου Καζαντζάκη από τα παιδικά του χρόνια στην Κρήτη (παρακαλώ προσπαθήστε να φανταστείτε την εικόνα). Τούρκοι στρατιώτες με εκδικητικό μένος κατασφάζουν όλα τα ζώα, κατακαίνε σοδειές, σπαρτά, δέντρα, αμπελώνες, λεηλατούν νοικοκυριά, δεν αφήνουν πέτρα πάνω στην πέτρα. Ο μικρός Νίκος στέκεται δίπλα στον παππού του και λέει «παππού πάνε τα αμπέλια μας, πάνε τα χωράφια μας, πάνε όλα» και ο παππούς του απαντά «εμείς όμως δεν πάμε...» «Η φτώχεια δεν αποτελεί πάντα ένδειξη ότι είσαι από τους ηττημένους στο παιχνίδι της ζωής. Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι έχεις να εστιάσεις την ενεργητικότητά σου σε δραστηριότητες που δεν σχετίζονται με την επιχειρηματικότητα. Τα χρήματα δε φτάνουνε για να αγοράσει κανείς ούτε ένα από τα απαραίτητα εφόδια για την ψυχή».

Χ. Θορό

Η γνώση είναι απεριόριστη. Γι’ αυτό η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς που ξέρουν πολλά και σ’ αυτούς που ξέρουν πολύ λίγα είναι απειροελάχιστη. Ι. Κάντ

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011 • ΦΥΛΛΟ 3 • ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

σημείωμα Αγαπητοί συνοδοιπόροι

Εκδότριας

Αυτό που βιώνουμε σήμερα μοιάζει με κατάσταση πολιορκίας. Εξήντα έξι χρόνια μετά το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου, ζούμε μια ειρήνη που έχει την μορφή του πολέμου. Τα δελτία ειδήσεων μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα. Μέσα σ’αυτό το κλίμα θυμήθηκα τη σωκρατική ρήση «επιμελείσθαι εαυτού», φροντίζετε για τον εαυτό σας. Η επιμέλεια του εαυτού συνιστά για τον Σωκράτη την φροντίδα για τον συνάνθρωπο, γιατί ο άνθρωπος που φροντίζει τον εαυτό του είναι χρήσιμος για ολόκληρη την πόλη, είναι σε θέση να φροντίσει οποιονδήποτε άλλον. Ας μην ξεχνάμε την προτροπή του Σωκράτη «μην ασχοληθείτε με τα ζητήματα της πόλης προτού ασχοληθείτε με τον εαυτό σας». μάτια της φύσης. Ένα ποτάμι, ένας καταρράκτης, μια βουνοπλαγιά, ένα βάραθρο, μια ρεματιά μας προκαλούν θαυμασμό και δέος γιατί συνειδητοποιούμε ότι η ζωή μας δεν είναι μέτρο για τα πάντα. Όλα τα ανθρώπινα φαντάζουν ασήμαντα. Η φύση δεν μας ζητά ανταλλάγματα ούτε μας κρίνει απλά υπάρχει.

Κ

αθώς καθόμουν σε καφέ του Αγ. Νικολάου κοιτάζοντας για χιλιοστή φορά τα Γεράνεια, ένιωσα μεγάλη χαρά παρατηρώντας με πόση αποφασιστικότητα τα πεύκα κατακλύζουν πάλι τις πλαγιές του βουνού μετά την πυρκαγιά του ’81. Πολλές φορές με εμπνέει αυτό το βουνό. Η ομορφιά της φύσης μας βοηθάει να αλλάξουμε ματιά για τον κόσμο, για την σχέση με τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας. Ίσως γιατί η φύση ενσωματώνει πολλές αξίες. Ο όγκος του βουνού μου προκαλεί δέος και ταυτόχρονα μου υπενθυμίζει ότι στην ζωή υπάρχουν πράγματα που μας υπερβαίνουν. Ότι είμαστε ασήμαντοι, παροδικοί. Και αυτή η σκέψη μας βοηθάει να γίνουμε πιο ταπεινοί και να μειώσουμε την έπαρσή μας. Το βουνό και το κάθε τοπίο είναι μια απλή υπενθύμιση των ορίων μας. Όσοι συνηθίζουν να κάνουν πεζοπορίες μέσα στη φύση μπορούν να δουν τον κόσμο μέσα από τα

Πάντα μου άρεσε να περπατώ μέσα στους αρχαιολογικούς χώρους γιατί με ταξίδευαν. Όμως είναι και κάτι άλλο, είναι και το εσωτερικό ταξίδι μέσα στην απεραντοσύνη του χρόνου. Πόσο χάνουν την σημασία τους οι προσπάθειες μας για επιτυχία, δύναμη, επιρροή, οι αποτυχίες μας, οι επιτυχίες μας. Όλα αυτά που μας αγχώνουν μπροστά στη θέα αυτών των ερειπίων χάνουν την υπερβολική σημασία που τους δίνουμε. Το άπειρο του χρόνου που αντιπροσωπεύουν τα αρχαία είναι μιας πρώτης τάξεως αγχολυτικό.

Δίνω-Δίνεις - Παίρνω-Παίρνεις - Δίνω-Δίνεις - Παίρνω-Παίρνεις • Πάντα με ενοχλούσε η κοινοποιούμενη «φιλανθρωπία» και οι διαφημιζόμενες χορηγίες, γιατί όλα αυτά δεν είναι παρά τροφή για τον εγωισμό μας. Τους τελευταίους μήνες στην πόλη μας νέοι διοργανώνουν χαριστικά παζάρια, όπου οι άνθρωποι έχουν την ευκαιρία να ανταλλάσσουν προϊόντα. Έτσι δημιουργείται ένα μικρό δίκτυο αλληλεγγύης. Είναι πολύ σημαντικό για την μικρή μας κοινωνία να αναπτύσσει δίκτυα αλληλοβοήθειας. Είναι μια εμπειρία αγάπης για την οποία θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που την βιώνουμε. Αυτές

οι συναλλαγές είναι ουσιαστικά συναισθηματικές συναλλαγές, ένας τρόπος να δίνουμε και να δεχόμαστε την αγάπη. • Ο γιατρός των αστέγων. Μια τέτοια εμπειρία αγάπης βιώνει ένας γιατρός στο Πιτσμπουργκ της Αμερικής, ο οποίος καθημερινά βρίσκεται κοντά στους αστέγους και τους δίνει συμβουλές και φροντίδες για την υγεία τους. Αυτός ο άνθρωπος αντί να ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή, όπως κάνουν πολλοί άνθρωποι, την ζει καθημερινά ανακουφίζοντας και κάνοντας καλύτερη τη ζωή δεκάδων συνανθρώπων του. Η αγάπη ρέει και κάνει τη ζωή του πλούσια.

Χαριστικό παζάρι στην Κόρινθο


Μήτιδα

2

2

Έχουν πολιτισμό τα ζώα;

Τρώω το παγωτό μου στα Καλάμια και έχω απέναντι μου τον Διογένη, τον κυνικό φιλόσοφο που προτιμούσε την απλή, ολιγαρκή ζωή και θεωρούσε την πολυτέλεια ανώφελη. Καθώς μας παρατηρώ σκέφτομαι πόσα άχρηστα πράγματα ρίχνουμε στο στομάχι μας, πόσο αχόρταγοι και ακόρεστοι έχουμε γίνει. Εκτός όμως από το φαγητό καταπίνουμε άγχος, απογοήτευση, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και όνειρα, μοναξιά, θυμό, φόβους. Τελικά υπάρχει μεγάλος συνωστισμός στο εσωτερικό μας σακουλάκι. Μπορεί να τρώμε υπερβολικά γιατί φοβόμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με όλα αυτά τα συναισθήματα, να έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Είναι μια καλή κρυψώνα το φαγητό. Δίκιο είχε ο Διογένης όταν έλεγε ότι το στόμα είναι δίοδος αληθείας και νοήματος. Γιατί αυτό που έχουμε όλοι ανάγκη και αυτό που μας χορταίνει χωρίς να μας παχαίνει είναι το συναισθηματικό φαγητό.

Διεθνής συνάντηση στο Ναύπλιο για τον Νίκο Καζαντζάκη

Σύμφωνα με τον Κάμπελ, πολιτισμός είναι το σύνολο των προτύπων συμπεριφοράς μιας κοινωνικής ομάδας τα οποία μεταδίδονται από την μια γενιά στην άλλη. Με βάση αυτόν τον ορισμό ας δούμε τι συμβαίνει στον κόσμο των ζώων και συγκεκριμένα στους πιο κοντινούς συγγενείς τους πιθήκους. Σ’ ένα ακατοίκητο νησί τοποθετήθηκαν για λογούς προστασίας και ερευνητικούς 20 πίθηκοι, σε άριστες συνθήκες διαβίωσης. Οι παρατηρήσεις των ερευνητών έφεραν στο φως άγνωστες πλευρές της κοινωνικής τους εξέλιξης. Μέσα σε μια οκταετία από 20 άτομα έγιναν 55, το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι οι ερευνητές κατέγραψαν μια νέα συνήθεια που παρατηρήθηκε αρχικά σε μία νεαρή θηλυκή και στην συνέχεια διαδόθηκε στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Το πλύσιμο της τροφής, και συγκεκριμένα της πατάτας, στην θάλασσα και σε οποιοδήποτε γλυκό νερό του νησιού και αργότερα το πλύσιμο του σταριού. Πέντε χρόνια αργότερα παρατηρήθηκε μια νέα συνήθεια, το κολύμπι μέσα σε θαλασσινό νερό. Αναμφίβολα οι νεοαποκτηθείσες αυτές συνήθειες είναι μια πολιτισμική κατάκτηση. Ο άνθρωπος τις τελευταίες δεκαετίες μειώνει και επανεξετάζει τις προκαταλήψεις που αυθαίρετα δημιούργησε σχετικά με τις διαφορές του με τα ζώα. Και έχουμε να μάθουμε πολλά ακόμη. Σύντομη περίληψη από το άρθρο του Γιάννη Μαχαίρα για την ευφυΐα και τον πολιτισμό στον κόσμο των ζώων.

Αφορμή για την συζήτηση ήταν το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα «Ο τελευταίος πειρασμός». Ο παγκόσμιος Έλληνας στοχαστής στο κατώφλι του 21ου αιώνα εγείρει ακόμη συζητήσεις για το έργο του. Γιατί; Γιατί το ελεύθερο πνεύμα του ανάβει παντού φωτιές. Φωτιές που φωτίζουν και το δικό μας μονοπάτι στην αναζήτηση της αλήθειας. Ο ίδιος για το βιβλίο αυτό έλεγε «εκείνο που έχει σημασία είναι να φτάσεις στην κορφή της πυραμίδας και να μην σταματήσεις. Κάθε άνθρωπος πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του».

Σβήσιμο όχι

ευχαριστώ

Σύμφωνα με ανακοίνωση Βρετανών ερευνητών που ισχυρίζονται ότι ξεκλείδωσαν μυστικά του εγκεφάλου, σε μια δεκαετία θα υπάρχει το χάπι που θα σβήνει τις «κακές» μνήμες. Ένα χαπάκι λοιπόν θα «σβήνει» τη ζωή μας, τόσο απλά. Τα τελευταία χρόνια που πηγαίνω σε κηδείες μου κάνει εντύπωση ότι οι πενθούντες δεν θρηνούν όπως γινόταν παλαιότερα. Νιώθω ότι υπάρχει μεγάλη αυτοσυγκράτηση και καταπίεση της θλίψης. Η κοινωνία σήμερα φαίνεται ότι δεν αντέχει την έκφραση της λύπης, δεν θέλει να νιώθει, δεν θέλει να βλέπει και να ακούει θρήνους. Ζούμε αφύσικα. Και έρχεται στην συνεχεία η επιστήμη και σου λέει, «ωραία δεν θέλεις να θυμάσαι, δεν θέλεις να πονάς, πάρε το χαπάκι σου και καθάρισες μ’όλα αυτά τα δυσάρεστα». Τι ωραία ψευδαίσθηση. Μα γίνεται να αποφύγεις τη ζωή; Αν δεν περάσεις μέσα από τη οδύνη πως θα εξελιχθείς και θα ωριμάσεις; Μέσα από τις δυσκολίες και τις οδύνες μαθαίνουμε, γινόμαστε δυνατότεροι και σοφότεροι. Και όπως γράφουν οι αρχαίοι φιλόσοφοι η ζωή είναι ένα ποτάμι, τίποτα δεν είναι μόνιμο και σταθερό, έτσι και η θλίψη έρχεται και φεύγει. «Ευχαριστώ τη ζωή γιατί τίποτα δεν μου ήταν εύκολο.» Σ. Φρόυντ

Αναβιώνει το αρχαίο άθλημα των δραμίων Σ τ ο Λουτράκι διεξήχθη το παγκόσμιο πρωτάθλημα των Δραμίων. Θα λέγαμε ότι είναι ο πρόδρομος του σημερινού αθλήματος της άρσης βαρών. Προπονητής της ελληνικής ομάδας είναι ο ποντιακής καταγωγής Έλληνας Παντελής Φιλικίδης ο οποίος εχει πολλές προσωπικές διακρίσεις σε διεθνείς αγώνες ως αθλητής αλλά και ως προπονητής εχει αναδείξει αρκετούς νέους.


Μήτιδα

3 3

Εκδίκηση

Στο Κιάτο η Τρίτη διεθνής συνάντηση αρχαίου δράματος

Καλλιτεχνικός διευθυντής Θεόδωρος Τερζόπουλος

Κ

εντρικό θέμα της συνάντησης ήταν η εκδίκηση. Ισως το πιο βασανιστικό, ενοχικό, τρομακτικό και ψυχοφθόρο συναίσθημα. Καθώς πήγαινα στην συνάντηση θυμήθηκα σκηνές εκδίκησης από τον Ησίοδο. τον Όμηρο, τον Προμηθέα δεσμώτη μέχρι τις μέρες μας και τις θηριωδίες του πρόσφατου πολέμου στα Βαλκάνια όταν ένας παππούς εξαναγκάστηκε από στρατιώτες να φάει το συκώτι του νεκρού εγγονού του. Αυτή η σκοτεινή μας πλευρά μας τρομάζει και εδώ έρχεται η τέχνη ως λυτρωτικός καθρέφτης και μας υπενθυμίζει συνεχώς πως καταντά ο άνθρωπος όταν επιδιώκει την εκδίκηση. Από αυτή την συνάντηση ξεχώρισα την ομιλία του Τούρκου ηθοποιού και καθηγητή θεατρολογίας στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης κ. Κερέμ Καραμπογκά ο οποίος είπε μεταξύ άλλων τα εξής «Στη δυτική σκέψη πρόοδος θεωρείται η αποφυγή της πτώσης. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΠΕΣΕΙ. Η Κερέμ Καραμπογκά «Είτε όλοι θα σηκωθούμε είτε όλοι θα ιδέα της διαρκούς προόδου πέσουμε» και ανάπτυξης αναπόφευκτα αναγκάζει κάποιους να ενεργούν ως θύτες σε άνοδο και κάποιους ως θύματα σε πτώση. Ανέκαθεν το ένστικτο της επιθετικότητας διαμόρφωνε τον πολιτισμό. Ο σύγχρονος πολιτισμός είναι τα συντρίμμια ενός πολιτισμού που διαρκώς προόδευε και εξελισσόταν. Ζούμε το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε». Επίσης ξεχώρισα την ομιλία του καθηγητή ψυχανάλυσης κ. Κώστα Αρβανιτάκη ο οποίος υποστήριξε ότι ο εξωτερικός κόσμος είναι μια αντανάκλαση του εσωτερικού κόσμου και ότι οι πολεμικές συγκρούσεις είναι αποτέλεσμα εσωτερικών συγκρούσεων. Το δε θέατρο είναι μια εσωτερική σκηνή που μας βοηθά στην προσωπική μας ωρίμανση και στους τρόπους που το εγώ μας βρίσκει για να διαχειρίζεται την απώλεια. Από τις θεατρικές παραστάσεις ξεχώρισαν, η εκδίκηση του Αχιλλέα, από το θεατρικό σχήμα «International Dreamshot Company» και ο «Προμηθέας δεσμώτης» από το θέατρο «ΑΤΤΙΣ». Χωρίς αμφιβολία η αυτή η διεθνής συνάντηση αρχαίου δράματος είναι ένα σημαντικό γεγονός, για να ριζώσει όμως και να γίνει θεσμός οφείλει να στραφεί προς την τοπική κορινθιακή κοινωνία .Άλλωστε η καλλιτεχνική δημιουργία δεν πρέπει να είναι μια ελιτίστικη έκφραση κάποιων θεατρικών σχημάτων. Η τέχνη αποκτά αξία και ουσία ύπαρξης όταν συνδιαλέγεται με την κοινωνία.

Bakery Cafe Patisserie 1. Π.Ε.Ο. ΚΟΡΙΝΘΟΥ-ΠΑΤΡΩΝ ΒΡΑΧΑΤΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΤΗΛ. 27410 500 50 2. Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 24 ΚΟΡΙΝΘΟΣ ΤΗΛ. 27410 29954

Η γλύπτρια Καλλιόπη Λεμού στο Κιάτο Με τον δικό της τρόπο συμμετείχε και η καλλιτέχνιδα κ. Καλλιόπη Λεμού στο πρόγραμμα εκδηλώσεων της διεθνούς συνάντησης αρχαίου δράματος. Στις αποθήκες ΑΣΟ του Κιάτου παρουσίασε τρεις δημιουργίες της. Οι γλυπτικές κατασκευές της συνειρμικά μου θύμισαν ένα κουκούλι, ένα κέλυφος που φτιάχνει το εγώ μας και που γίνεται εμπόδιο για την ελευθερία μας και την εσωτερική μας ανάπτυξη. Το αδειανό κέλυφος συμβολίζει την επιθυμία μας να μεταμορφωθούμε (όπως η πεταλούδα) ξεκινώντας ένα ταξίδι εσωτερικό μέσα σε μια κοινωνία που συνεχώς κινείται και αλλάζει. Με αυτές τις σκέψεις έφυγα από την έκθεση, η τέχνη τελικά έχει τόσο μεγάλη δύναμη σαν τον έρωτα, δεν χρειάζεται να κάνει κάτι για να σε πείσει, για να σε γοητεύσει, απλά υπάρχει. Η κ. Καλλιόπη Λεμού αναφερόμενη στις δημιουργίες της γράφει «εγώ η ίδια αισθάνομαι σαν τον Οδυσσέα. Σαν το πλοίο του. Σαν όλα τα αλλόκοτα πλάσματα που συναντά. Συνδέομαι με τις περιπέτειες του. Αυτό που εξερευνώ με τα γλυπτά μου είναι το βαθύτερο νόημα ενός τέτοιου ταξιδιού».

Zητείται ακροατής Είναι φορές που έχουμε αισθανθεί όλοι μας ότι δεν μας ακούνε οι συνομιλητές μας. Είναι δύσκολο να είναι κανείς κάποιος σωστός ακροατής. Σημαίνει ότι πρέπει να ακούει χωρίς να κρίνει και να επικρίνει, χωρίς να αξιολογεί. Ειδικά οι αντιπαραθέσεις είναι πολλές φορές ανούσιες και ανόητες. Γιατί στην πραγματικότητα δεν αναζητείται η αλήθεια αλλά η προσωπική μας νίκη, αυτός είναι ο στόχος, να κυριαρχήσουμε στην συζήτηση. Αυτή η επιθετικότητα μας κάνει κακούς ακροατές και μας στερεί την εμπειρία μιας ουσιαστικής επικοινωνίας. Στις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις, που λειτουργούν ως καθρέφτης, μπορούμε να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας και να γελάσουμε με την ανοησία μας.


Μήτιδα

4

4

Ο ιδρώτας της θείου Μανόλη

Συνέντευξη με τον Μάρκο Αυρήλιο Δημ.- Ο άνθρωπος δεν έχει συμφιλιωθεί με τον χρόνο, πολλοί άνθρωποι σήμερα με την βοήθεια κυρίως της πλαστικής χειρουργικής, προσπαθούν να καθυστερήσουν τα γερατειά. Αυρήλιος.- Αν είχαμε υψηλότερη νοημοσύνη θα βλέπαμε κάθε δημιούργημα διαφορετικά. Ακόμη και στους ηλικιωμένους μπορούμε να βρούμε κάποια τελειότητα, κάποια ομορφιά, κάποια παιδικότητα και χάρη, όμως δεν έχουμε τα μάτια ενός σοφού. Δημ.- Εσείς οι στωικοί υποστηρίζετε ότι ο άνθρωπος για να κατακτήσει την ευζωία πρέπει να βρει τη θέση που του αρμόζει μέσα στον κόσμο. Πως μπορεί να το πετύχει αυτό; Αυρήλιος.- Ολόκληρο το συμπάν που μας περιβάλει βρίσκεται σε αρμονία και θαυμαστή τάξη. Λειτουργεί με αλάνθαστο και αψεγάδιαστο τρόπο. Ο άνθρωπος μπορεί να χρησιμοποιήσει τη φύση ως πρότυπο συμπεριφοράς και να την μιμηθεί σ’ολους τους τομείς της ζωής του, στην τέχνη, στην πολιτική, στη δουλεία του, στην δικαιοσύνη. Και έτσι θα κατανοήσει ότι όλα όσα συμβαίνουν, συμβαίνουν δίκαια. Και ό,τι η φύση μας προσφέρει ό,τι χρειαζόμαστε και αποδίδει στον καθένα μας ό,τι του αναλογεί. Δημ.- Τι είναι ο θάνατος; Αυρήλιος.- Ο θάνατος δεν υπάρχει, είναι ένας διαφορετικός τρόπος ύπαρξης, μια μετάβαση από μια κατάσταση σε μια άλλη. Δεν σταματάμε ποτέ να υπάρχουμε, επειδή το συμπάν είναι αιώνιο και εμείς θα είμαστε για πάντα ένα θραύσμα του.

Πρέπει να ήταν το 1967 όταν άρχισαν να εγκαθίστανται στην Κρήτη, στην περιοχή της Μεσσαράς στο Τυμπάκι τα πρώτα θερμοκήπια. Αυτή η δουλειά βεβαίως δεν γινόταν με μηχανήματα όπως σήμερα. Έπρεπε να σκαφτούν με τα χέρια, εκατοντάδες λακουβάκια όπου θα έμπαιναν τα κοντάρια και θα σήκωναν το πλαστικό. Η δουλειά αυτή έπρεπε να γίνει με λοστάρια. Αυτή θα ήταν η δουλειά των μεγάλων, να ανοίγουνε λακουβάκια με λοστάρια. Το χώμα όμως από τα λακουβάκια, αυτό το γόνιμο κόκκινο χώμα της Μεσσαράς, ποιος θα το έβγαζε; Να σκάβεις με λοστάρι και κάθε τόσο να γονατίζεις και να καθαρίζεις το χώμα, θα ήταν εξαντλητικό. Να πληρώνεις μεροκάματα σε εργάτες απαγορευτικό, τα διαθέσιμα χρήματα ήσαν πολύ λίγα. Έπρεπε να βρεθεί μια λύση εντός της εκτεταμένης, της ευρείας οικογένειας. Και η λύση αυτή ήταν τα παιδιά της οικογένειας Ο θείος ο Μανόλης και ο κουνιάδος του ο Μπάμπης θα έσκαβαν και εμείς τα κοπέλια, τα ανήψια θα έπρεπε να μετακομίσουμε για ένα μήνα στο Τυμπάκι. Ήταν σκληρή δουλειά. Όλη μέρα στο μεσαρίτικο (σχεδόν αφρικανικό) λιοπύρι, σε θερμοκρασίες 50οC κουκουβιστοί (σκυφτοί) στα τέσσερα καθαρίζαμε λακουβάκια, από το πρωί ως το απόγευμα, το θερμοκήπιο έπρεπε να τελειώνει γρήγορα. Δεν θυμάμαι να διαμαρτυρόμασταν. Aνταμοιβή οικονομική ασφαλώς δεν είχαμε. Ένα υποβρύχιο βανίλια, μια γαζόζα και κανένα σινεμά καλοκαιρινό, την Κυριακή μπάνιο στο λιβυκό πέ-

Τρένο-τραμ στην Κορινθία

Όσοι ζουν στην παραλιακή ζώνη της Βόχας γνωρίζουν τι μαρτύριο είναι το να μπουν στο αυτοκίνητο, να βγουν στην πολύ επικίνδυνη παλιά εθνική οδό, να μποτιλιαριστούν στην Πατρών, να ψάχνουν για χώρο στάθμευσης στο κέντρο μέχρι να καταλήξουν στον Αγ. Νικόλαο, κορνάροντας και διασχίζοντας μια πόλη με αυτοκίνητα παρκαρισμένα σε κάθε διαθέσιμο χώρο. Πολύς χαμένος χρόνος, δαπάνη σε βεν-

Δημ.- Ποιες θεωρείτε τις μεγαλύτερες απειλές για την ανθρώπινη ζωή; Αυρήλιος.- Τα δυο δεινά που μας απειλούν είναι η προσκόλληση στο παρελθόν και η αγωνία για το μέλλον. Η μόνη πραγματικότητα που υπάρχει είναι αυτή που βιώνουμε εδώ και τώρα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από την ελπίδα. Δημ.- Γιατί είναι κακό να ελπίζουμε; Αυρήλιος.– Όταν βάζουμε μελλοντικούς στόχους πρωτ’απ’όλα σημαίνει ότι νιώθουμε ελλιπείς και βρισκόμαστε σε μια ακόρεστη ένταση. Η ευτυχία μας τότε εξαρτάται από την πραγματοποίηση των στόχων μας, που μπορεί π.χ. να είναι ένα καινούργιο σπίτι, μια επικερδής επιχείρηση, η αύξηση της επιρροής μας στο χώρο της εργασίας κ.λ.π. Κάθε φορά μεταθέτουμε δηλαδή την ευτυχία μας για το μέλλον και τότε είναι σαν να περιμένουμε να ζήσουμε. Οταν ζούμε χωρίς ελπίδες και φόβους, τότε ζούμε μία ζωή χωρίς πόνο και ταραχές.

λαγος. Δεν θυμάμαι να ζητούσαμε κάτι παραπάνω. Η ζωή κυλούσε όμορφα. Δουλειά όλη μέρα με πλάκες και καλαμπούρια μες στον ήλιο, Σήμερα, 44 χρόνια μετά σκέφτομαι ότι τότε εμείς τα κοπέλια κάναμε αυτό που σήμερα λένε οι ειδικοί «build up character» δηλαδή δυναμώναμε μέσα σε σκληρές συνθήκες για να αντιμετωπίσουμε μια ζωή δύσκολη που μας περίμενε. Εργαζόμασταν σκληρά, πειθαρχούσαμε σε ωράρια και εντολές, βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον. Αισθάνθηκα υπερήφανος που είδα στο τέλος να υψώνεται, πελώριο στα μάτια μου, το θερμοκήπιο που είχα χτίσει και εγώ με τα χέρια μου. Ήταν τότε που η εκπαίδευση των παιδιών δεν ήταν υπόθεση μόνο των σχολείων. Ο ιδρώς του θείου Μανόλη που έσταζε στο πρόσωπό μου καθώς μαζί παλεύαμε με το χώμα, είναι ίσως το πολυτιμότερο πτυχίο που έχω κερδίσει.

ζίνη και αρκετός εκνευρισμός. Πόσο διαφορετική θα ήταν η εικόνα αν λειτουργούσε ένα τρένο-τραμ στην παλιά γραμμή του ΟΣΕ, ξεκινώντας από το Κιάτο πχ, κάνοντας στάση σε κάθε χωριό αλλά και στην εφορεία, στο πειραματικό γυμνάσιο, στα δύο λύκεια για να καταλήξει στον παλιό σταθμό! Ποιότητα ζωής, άνεση, καθαριότητα, πολιτισμός, αυτό είναι το τρένο σε όλο τον κόσμο, γιατί όχι και στην Ελλάδα! Τελευταία υπάρχει μια πρωτοβουλία πολιτών που θέλει να προστατέψει την παλιά γραμμή από τις καταπατήσεις και να προωθήσει ένα βιώσιμο σχέδιο για το τρένο-τραμ. Ας ελπίσουμε να τα καταφέρουν.

Πανελλαδικίτιδα μια εθνική ασθένεια 1 Ολοι οι μαθητές είναι ευφυείς. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα όμως πάντα συγκρίνει, βαθμολογεί, εξετάζει. Συνεχώς συγκρίνει ένα μαθητή με κάποιον άλλο και βαθμολογεί με βάση αυτή τη σύγκριση. Οι μαθητές δεν αντιμετωπίζονται ως μοναδικότητες, με ιδιαίτερες ικανότητες και ταλέντα. Και έρχονται στο τέλος οι πανελλαδικές εξετάσεις και αποτελειώνουν κυρίως εκείνους τους μαθητές που το σύστημα θεωρεί κακούς. Τα στατιστικά στοιχεία αποκαλύπτουν την αποτυχία αυτού του συστήματος, 30% των φοιτητών στα ΑΕΙ και 40% των φοιτητών στα ΤΕΙ εγκαταλέιπουν τις σπουδές τους, χιλιάδες άλλοι χαρακτηρίζονται ως αιωνίως σπουδάζοντες.

2 Η εκπαίδευση σήμερα έχει εξελιχθέι σε φροντιστηριακή από το δημοτικό μέχρι και το πανεπιστήμιο.Και αυτό είναι εγκληματικό γιατί οι μαθητές φαίνεται να εχουν απωλέσει την ικανότητα να διαβάζουν μόνοι τους, να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις, να ερευνούν, να ανακαλύπτουν, να στοχάζονται, να διαφωνούν, να επιλύουν προβλήματα, να παρατηρούν το κάθε τι στη ζωή. Η έλλειψη αυτής της δεξιότητας θα ακολουθεί τους νέους όχι μόνο στην επαγγελματική τους ζωή. 3 Κάποτε σε μια παρέα ένας έφηβος έπαιζε κιθάρα όχι μόνο με εξαιρετική δεξιοτεχνία αλλά σαν όλη η υπαρξη του να εκφραζόταν μέσα από κάθε νότα της μουσικής. Ολοι τότε εντυπωσιασμένοι παινέσαμε το καλλιτεχνικό χάρισμα του, ο πατέρας του όμως αμέσως διευκρίνισε «δεν θα κάνω το γιο μου μουζικάντη, θα γίνει γιατρός». Το μήνυμα βέβαια

ελήφθη, ο νέος σπούδασε ιατρική, ισως γιατί το βάρος της γονεικής απόρριψης είναι δυσβάσταχτο. Δεν γνωρίζω πως μπορεί να αλλάξει αυτή η νοοτροπία που μοιάζει με δίχτυ που παγιδεύει τις επιθυμίες των παιδιών. Γιατί όταν κάθε άνθρωπος κάνει αυτό που είναι φυσικό του, την αληθινή του κλίση, τότε ζει ολοκληρωμένα, αληθινά και με αγάπη. Και τότε δεν θα αισθάνεται περιφρόνηση για τους άλλους επαγγελματίες.Η επιτυχία στις πανελλαδικές κάποιες φορές είναι η αρχή της συναισθηματικής και επαγγελματικής αποτυχίας. εφημερίδα Μήτιδα φύλλο 3 Νοέμβριος 2011 εκδότρια: Μαργαρίτα Σπηλιοπούλου τηλ. 6944103444 ιδιοκτησία: ΕΝΩΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ MHTIDA.WORDPRESS.COM MHTIDA@GMAIL.COM Εκτύπωση: ΚΑΤΑΓΡΑΜΜΑ

Μήτιδα φύλλο 3  

Μήτιδα εφημερίδα επικοινωνίας και αλληλοβοήθειας