Issuu on Google+

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΥΛΑ ΜΑΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΝΕΑΣ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑΣ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ 2011-2012 Η ηλεκτρονική εφημερίδα εκπονήθηκε στα πλαίσια πολιτιστικού προγράμματος. Αρχικός μας στόχος δεν ήταν τόσο η ενημέρωση του αναγνώστη, όσο η προβολή της δουλειάς των μαθητών μας καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.

χαρά της δημοσίευσης. Νομίζουμε πως η ηθική ικανοποίηση των παιδιών είναι δεδομένη, όταν βλέπουν τα κείμενά τους να μετατρέπονται σε κείμενα ευρύτερης αναγνωστικής αποδοχής και αναγνώρισης.

Τα παιδιά μας δούλεψαν με όρεξη και μεράκι, δημιούργησαν μοναδικά κείμενα που θα ήταν ίσως άδικο να παραμείνουν γραμμένες σελίδες στα μαθητικά τετράδια και να μην τύχουν τη

Καραγιάννη Αγγελική (υπεύθυνη προγράμματος) Παστουρματζή Μαρία

Ιστορική Ματιά ΜΕΛΙΣΣΟΥΡΓΟΣ

Α

πό μαρτυρίες γερόντων και από διάφορα παλιά κτίσματα, τα οποία βέβαια έχουν καταστραφεί και βρίσκονται στη θέση Τσακίλια που είναι δίπλα στις όχθες του Μπουργκαζινού λάκκου, εκεί υπήρχε το χωριό Παζίκιου. Ήταν τέτοια η θέση του που περικλειόταν από βουνά, δίπλα υπήρχε το ποτάμι, για να είναι αυτάρκες οι κάτοικοι του χωριού από το νερό και ακριβώς στον απέναντι λόφο σε απόσταση περίπου 300 μ. βρισκόταν ο βυζαντινός πύργος, ο οποίος σύμφωνα με μαρτυρίες του αρχαιολόγου Παπάγγελου, ανήκε στους πύργους της Χαλκιδικής οι οποίοι είναι χτισμένοι περίπου το 1.000-1.300Β π. Χ. Ο πύργος παρείχε ασφάλεια στους κατοίκους της περιοχής από επιδρομές εχθρών. Δεν είναι γνωστή που η χρονολογία μετοίκησε στη σημερινή τοποθεσία. Αρχικά το χωριό ονομαζόταν Ασμάκι, η

ονομασία αυτή οφείλεται σε έναν μικρό λάκκο που χώριζε το χωριό στη μέση. Η λέξη αυτή είναι τουρκική. Κάποια στιγμή , γύρω στο 1.400-1,600 π.Χ. το χωρίο ήταν υπό τη κατοχή Σέρβων. Έτσι ονομάστηκε Λοζίκιον, που είναι σλαβική λέξη. Υπάρχουν δύο εκδοχές για την ερμηνεία της. Η πρώτη εκδοχή προέρχεται από τη λέξη ‘’πούσνας’’ που σημαίνει χώρος αναψυχής. Η δεύτερη εκδοχή σημαίνει αμπελοχώρι, διότι υπήρχαν πολλές εκτάσεις με αμπέλια στο χωριό. Γι αυτό υπάρχουν πολλές ονομασίες τοπωνύμιων όπως: ΑΜΠΕΛΙΑ,ΠΑΛΙΑ ΑΜΠΕΛΙΑ, ΠΑΛΙΑ ΄ΜΠΕΛΑ, ΜΙΣΑ ΑΜΠΕΛΙΑ κ.τ.λ. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν μισοί Χριστιανοί και μισοί Μουσουλμάνοι. Οι σχέσεις μεταξύ τους ήταν φιλικές. Εκτός από ένα γεγονός που συνέβη το οποίο κλόνισε τις σχέσεις τους. Οι Τούρκοι ξυλοκόπησαν τον

πρόεδρο του χωριού με αποτέλεσμα το θάνατό του. Το 1922 με την ανταλλαγή πληθυσμών που έγινε τα σπίτια των Τούρκων κατοικήθηκαν από Έλληνες της Μ. Ασίας και Πόντιους. Όταν έγινε η ανασύσταση του Ελληνικού κράτους, επιτροπή από το Υπουργείο Εξωτερικών ήλθε στο χωριό με σκοπό την αλλαγή του ονόματος. Κάλεσαν το κοινωνικό συμβούλιο , ώστε να αποφασίσουν ποιο όνομα θα δοθεί στο χωριό. Εκείνη την εποχή υπήρχε μεγάλος πληθυσμός από ένα είδος πουλιών, που τώρα είναι υπό εξαφάνιση, τους Μελισσουργούς. Έτσι το χωριό ονομάστηκε Μελισσουργός. Γιαννακούδη Μαρία

1


Οι Δράσεις Του Σχολείου μας ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το σχολείο μας ταξίδεψε στο μαγικό κόσμο του θεάτρου. Δημιουργήσαμε, αναπαραστήσαμε, συνεργαστήκαμε, χαρήκαμε… Την αρχή έκανε η δεκαπενταμελής θεατρική ομάδα του τμήματος του Β1, όταν στις 22-12-2011 μας θύμισε με τη θεατρική παράσταση «Τα ομορφότερα Χριστούγεννα της ζωής της» τι θα πει Χριστούγεννα. Το σενάριο προσαρμόστηκε στις σκληρές συνθήκες των καιρών μας και συγκίνησε μικρούς και μεγάλους που γέμισαν την αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας. Ένα δεκαοχτάχρονο κορίτσι, η Ναταλία, αποφασίζει να εργαστεί στις αρχές του Δεκέμβρη ως οικιακή βοηθός στο σπίτι μιας διάσημης μεγαλοδικηγόρου, για να στηρίξει οικονομικά την άπορη οικογένειά της. Εκεί θα έρθει αντιμέτωπη με τη συνομίληκή της Νάντια και μ’ ένα κόσμο ολότελα αλλιώτικο από το δικό της, έναν κόσμο πλούσιο, μα στην πραγματικότητα οδυνηρά φτωχό. Ο αληθινός πλούτος, εκείνος της ψυχής, θα αναμετρηθεί με τον φαινομενικό και θα νικήσει. Η αγάπη, η ευγένεια, η υπομονή και προπαντός η συγχωρητικότητα της Ναταλίας θα συντρίψουν ειρηνικά κάθε κακία και ιδιοτέλεια και οι δύο κόσμοι, πλούσιοι και φτωχοί θα ενωθούν αγκαλιασμένοι ανήμερα Χριστούγεννα, μέσα στο φως της φάτνης του Χριστού, που ντύθηκε την έσχατη πτώχεια της ανθρώπινης φύσης μας, για να μας μεταφέρει τον πλούτο του ουρανού, την αγάπη Του και τη συγγνώμη Του… Οι ερμηνείες καταπληκτικές, η συγκίνηση ανεξίτηλη.

Και επειδή η θεατρική εμπειρία μας άνοιξε την όρεξη, αποφασίσαμε να την ξανα γευτούμε στη γιορτή της 25ης Μαρτίου διασκευάζοντας θεατρικά ένα απόσπασμα από το έργο του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού «Η Γυναίκα της Ζάκυθος». Μεταλάβαμε ηρωισμό και αξιοπρέπεια από το ελεύθερο πολιορκημένο Μεσολόγγι μας. Βιώσαμεσε πείσμα των καιρών μας- την περιφάνεια να είμαστε Έλληνες. Τη δημιουργική επαφή με την τέχνη του θεάτρου ολοκληρώσαμε με απόλυτη επιτυχία οι μικροί μας συγγραφείς της Α Γυμνασίου. Χωρισμένοι σε 5 ομάδες οι 22 μαθητές του τμήματος μετέφεραν σε θεατρικό λόγο το υπό έκδοση αλληγορικό παραμύθι «Το γαλάζιο τριαντάφυλλο», που η συγγραφέας του, Μαρία Παστουρματζή, αφιέρωσε στους μαθητές της. Πρόκειται για μια ιστορία που όπως κατέγραψαν τα ίδια τα παιδιά στις εντυπώσεις τους «μας μαθαίνει πως αν έχουμε αγάπη και στοργή μεταξύ μας, μπορούμε να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο, κάθε δυσκολία, καθετί που μας στενοχωρεί». Δυστυχώς δε μας μένει χρόνος για να σας παρουσιάσουμε επί σκηνής Το γαλάζιο τριαντάφυλλο». Επιφυλασσόμεθα…Θα είμασταν πολύ χαρούμενοι να επισκεφτείτε το σχολείο μας, για να παρακολουθήσετε τα DVD με τις θεατρικές μας παραστάσεις – και την περσινή, αν θέλετε,και να διαβάσετε τα υπέροχα κείμενα των παιδιών μας Μαρία Παστουρματζή (υπεύθυνη προγράμματος) Αγγελική Καραγιάννη

ΒΓΗΚΑΜΕ ΔΕΥΤΕΡΟΙ Με ιδιαίτερη χαρά δεχτήκαμε πριν κλείσουμε για τις πασχαλινές μας UNESCO. Η βραβευμένη συγγραφέας μας είναι η Ειρήνη Καλαφάτη, διακοπές την είδηση πως το σχολείο μας απέσπασε το 2ο βραβείο στον μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου, που στα πλαίσια σχολικής εργασίας μέσα πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό λογοτεχνίας, που διοργάνωσε ο στην τάξη σε μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, έγραψε το μικρό, αλλά μορφωτικός- πολιτιστικός σύλλογος Πετρούπολης υπό την αιγίδα της μεγάλο σε νοήματα ποίημα:

Η καρδιά του Θεού Ο Θεός μοίρασε την καρδιά Του Σε εμάς τους ανθρώπους του κόσμου. Έδωσε σε καθέναν από ένα κομμάτι Και όλοι εμείς ενωμένοι είμαστε η καρδιά Του Αν λείπει όμως ένα κομμάτι η καρδιά δεν είναι ολοκληρωμένη Δεν είμαστε πια ενωμένοι Δεν είμαστε πια η καρδιά Του Και έτσι ο κόσμος χάνεται 2ο πανελλήνιο βραβείο σε μόλις έξι στίχους! Ουκ εν τω πολλω το ευ… Συγχαρητήρια Ειρήνη! Οι 12 συνολικά συμμετοχές μας στο διαγωνισμό από μαθητές όλων των τάξεων προοιωνίζουν πως το μέλλον στο γυμνάσιο της Νέας Απολλωνίας υπόσχεται πολλά. Μαρία Παστουρματζή

2


ΓΑΛΛΟΦΩΝΙΑ Για δεύτερη συνεχή χρονιά η τάξη του β1 στα πλαίσια του μαθήματος των Γαλλίκων συμμετέχει στο διαγωνισμό για τη Γαλλοφωνία που διοργανώνει η Γαλλική πρεσβεία στην Ελλάδα Αυτή τη χρονιά μας ζήτησαν να παίξουμε με δέκα λέξεις εμπνεόμενοι από το ταξίδι του Οδυσσέα. Η Οδύσσεια μας προσκαλεί να αγαπήσουμε τη ζωή και τον αγώνα της σε τέτοιο βαθμό, όπως ο Οδυσσέας, που προτιμά τη θνητή, αλλά ενδιαφέρουσα ζωή, αρνούμενος την αθάνατη και αδιάφορη ζωή που του προσφέρει η Καλυψώ. Οι μαθητές μας έγραψαν ένα διάλογο στα Γαλλικά εικονογραφημένο και βιντεοσκοπημένο. Ο διάλογος είναι εμπνευσμένος από τη μαθητική ζωή και παρουσιάζει το δίλλημα των μαθητών προκειμένου να επιτύχουν ένα σημαντικό στόχο τους, αν θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν μέσα θεμιτά και επίπονα ή μέσα αθέμιτα, αλλά αποτελεσματικά. Ευαγγελία Μπαλδράμη

ΑΡΝΑΙΑ 2012 Το σχολείο μας συμμετείχε στην ετήσια σύναξη νέων που οργάνωσε η Μητρόπολη Ιερισσού, Αδραμερίου και Αγίου Όρους. Αντικείμενο της συζήτησης υπήρξε ο στίχος του Σεφέρη : “ Όπου και να σταθώ, η Ελλάδα με πληγώνει”, που σήμερα μοιάζει περισσότερο επίκαιρος από ποτέ. Οι μαθητές μας εμπνευσμένοι από τη σύγχρονη πραγματικότητα που τους πληγώνει δημιούργησαν κείμενα μοναδικά. Αξίζει να παραθέσουμε κάποια από αυτά. Όπου και να σταθώ, η Ελλάδα με πληγώνει Την αγαπώ, μα με πληγώνει τόσο. Γιατί θυμάμαι το πρότερο μεγαλείο της και το συγκρίνω με το σήμερα. Μα πώς είναι δυνατον; Μητέρα της φιλοσοφίας, των κοινωνικών επιστημών, της πολιτικής, της λογικής, των μαθηματικών, της αστρονομίας; Η χώρα που γέννησε το Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη; Η γενέτειρα της δημοκρατίας; Θυμάμαι την Ελλάδα μου που κέρδιζε με το σπαθί της τα πάντα. Θυμάμαι πως στεκόταν στο τιμόνι της, άστραφτε στον ήλιο και βρόνταγε στην καταιγίδα αγέρωχη. Θυμάμαι τον Αχιλλέα, το Λεωνίδα, τον Περικλή , τον Αλέξανδρο. Αυτοί ήταν ηγέτες και είμαι περίφανη που είμαι απόγονός τους Σήμερα στην ελληνική πραγματικότητα τίποτα δεν είναι αγνό όπως φαίνεται. Οι νέοι ξενιτεύονται για να βρουν δουλειά. Τα πτυχία τους δεν εκτιμώνται. Λάθος πρόσωπα βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά. Υπάρχει κρίση των θεσμών. Υπάρχει έλλειψη ιδανικών. Υπάρχει μια γενική κρίση του συστήματος. Δε μπορεί να είναι αλήθεια, όνειρο είναι, είναι ένας κακός εφιάλτης. Πρέπει να ξυπνήσω. Ελλάδα με πληγώνεις, μα δε θα λυγήσω. Θα δώσω τη μάχη και όπου με βγάλει. Ακόμη κι αν χάσω, θα έχω κερδίσει τον αυτοσεβασμό μου. Δε θα παραδοθώ. Πρέπει να αποκτήσω συλλογική συνείδηση, να αλλάξω τη νοοτροπία μου, να μην κοιτάω μόνο τον εαυτό μου. Πρέπει να σηκωθώ από τον καναπέ μου και να πολεμήσω, πρέπει να μορφωθώ. Ζω στη χώρα του φωτός, την πνευματική μητέρα του κόσμου όλου Αθανασιάδου Βάσω

Όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει, γιατί τα τελευταία χρόνια έχει φτάσει σε τραγική θέση. Η φοβερή οικονομική κρίση έφτασε σε οριακό σημείο. Η ανεργία αυξήθηκε δραματικά. Το οικογενειακό εισόδημα μειώθηκε, ενώ τα έξοδα αυξήθηκαν. Υπάρχουν γονείς άνεργοι επιφορτισμένοι με πολλά έξοδα, δάνεια, υποθηκευμένα σπίτια. Πως θα τα καταφέρουν άραγε; Σαφώς υπάρχει και το θέμα του πολιτισμού. Με θλίβει που ο Έλληνας δεν ενδιαφέρεται να γνωρίσει τον πολιτισμό του, αδιαφορεί για την κληρονομιά του και πολλές φορές την καταστρέφει. Ξένοι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα μας αποδεικνύονται καλύτεροι γνώστες του ελληνικού πολιτισμού και αυτό μας κάνει να νιώθουμε ντροπή.

Ο Σεφέρης μ’ αυτό το στίχο δίνει στην Ελλάδα ανθρώπινη υπόσταση. Τη φαντάζεται σαν ένα δικό του οικείο πρόσωπο, σαν μια μάνα, μια αδελφή, μια γυναίκα που ο ίδιος αγαπά, εκτιμά και σέβεται. Αλλά αυτή δεν του ανταποδίδει την αγάπη και την εκτίμηση αυτή, δεν τον στηρίζει στις δυσκολίες, ούτε του κρατά το χέρι, όταν εκείνος τη χρειάζεται. Είναι απόμακρη και αχάριστη, αλλά ταυτόχρονα όμορφη και γοητευτική. Έτσι ακόμη και αν τον πληγώνει η Ελλάδα, δε θα μπορούσε να μείνει μακριά από την αγκαλιά της, τη ζεστή αγκαλιά της μάνας – πατρίδας Αναστασία Δράκου

Πραγματικά πιστεύω ότι ο στίχος αυτός ειδικά σήμερα αγγίζει την ψυχή του κάθε Έλληνα. Είναι ένας στίχος που ο Σεφέρης ήξερε ότι θα περάσει στην ιστορία. Η Ελλάδα με πληγώνει στην πραγματικότητα πάρα πολύ, όπου κι αν πάω, αφού παντού βλέπω, ακούω, αισθάνομαι άσχημα γι’ αυτή. Ο στίχος μοιάζει διαχρονικός κι αυτό φαίνεται μέσα από μια ιστορική ματιά. Πάντοτε υπήρχαν ελαττώματα στο χαρακτήρα μας, στη νοοτροπία μας, καθώς και στον τρόπο σκέψης μας. Υπήρξαν όμως και μεγάλες ιστορικές περίοδοι κατά τις οποίες μεγαλουργήσαμε. Με τη στάση μας απέναντι σε σημαντικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας παραδειγματίσαμε και επηρεάσαμε θετικά πολλούς λαούς. Ξεσηκώσαμε ολόκληρα έθνη να αγωνιστούν για το δίκιο. Πολλές φορές αποτελέσαμε παράδειγμα προς μίμηση , αλλά και προς αποφυγή, καθώς βιώσαμε και μεγάλες περιόδους παρακμής στο ταξίδι μας μέσα στο χρόνο. Σε παρόμοια κατάσταση παρακμής βρισκόμαστε και σήμερα, συνέπεια των επιλογών μας που αποβλέπουν στο προσωπικό συμφέρον και στο λάθος που κάναμε να εμπιστευτούμε τη διακυβέρνηση της χώρας σε ανίκανους ανθρώπους. Οι σημερινοί πολιτικοί αποδείχτηκαν ανίκανοι να διοικήσουν τον τόπο μας. Ακόμη, με πληγώνει περισσότερο απ’ όλα ότι δώσαμε το δικαίωμα να καθορίζουν τη μοίρα της Ελλάδας άνθρωποι που είτε δεν είναι περήφανοι για το παρελθόν τους, είτε ντρέπονται να κρεμάσουν τη σημαία της χώρας τους έξω από το σπίτι τους. Τέλος, ως νέος άνθρωπός, γεμάτος όνειρα και ελπίδες για το μέλλον πιστεύω ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να βγει από αυτή τη δυσμενή κατάσταση. Και αυτό μπορούμε να το καταφέρουμε ενωμένοι, όπως έχουμε αποδείξει ξανά. Αλλά, ακόμη κι αν ξεπεραστεί αυτή η κρίση, η Ελλάδα θα με πληγώνει, γιατί αυτές οι μαύρες μέρες θα παραμείνουν μαύρες τόσο στη μνήμα μας, όσο και στο βιβλίο μιας ατελείωτης ιστορίας γεμάτης αγώνες για το δίκιο και κατορθώματα. Νίκος Πασχαλίδης

Χάρης Δάδος

3


Όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει.. Όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει. Αυτή η Ελλάδα που κοιτάζει μόνο τον εαυτό της, αυτή η Ελλάδα που εδώ και χρόνια τώρα, έχει μάθει να απαιτεί από εμένα χωρίς να μου προσφέρει απολύτως τίποτα, αυτή η Ελλάδα που έχει μάθει να απαιτεί μόνο από εμένα χωρίς να μου προσφέρει απολύτως τίποτα, αυτή η Ελλάδα που έχει μάθει να με εκμεταλλεύεται ,να παίρνει όλες τις δυνάμεις μου και μετά αντί να με ανταμείψει με πετάει σαν ένα άχρηστο αντικείμενο. Με πληγώνει η Ελλάδα που κουφαίνεται όταν τη φωνάζω, που τυφλώνεται και δεν βλέπει την αδικία και την ανισότητα που την περιβάλλει .Με πληγώνει η Ελλάδα που ανέχεται να με βλέπει να σκύβω το κεφάλι και να λέω ευχαριστώ γεμάτη ευγνωμοσύνη για τα ψίχουλα που μου δίνουν πιστεύοντας πως είμαι τυχερή που έχω ακόμα τη δουλειά μου. Τη δουλειά μου, δυστυχώς, δεν την επέλεξα εγώ. Η Ελλάδα με πληγώνει διότι όσες σπουδές κι αν έκανα, όσα χρόνια κι αν χαράμισα από τη ζωή μου πιστεύοντας πως έτσι χτίζω το μέλλον μου, αυτό την Ελλάδα δεν τη την ενδιαφέρει, κι αυτό με πληγώνει. Η Ελλάδα με πληγώνει που. δεν ξέρει και πολύ καλά μαθηματικά γιατί ,για κάποιο λόγο, δεν μοίρασε τα απαραίτητα υλικά αγαθά ίσα, αφήνοντας έτσι πολλούς άστεγους, άνεργους, πεινασμένους συνανθρώπους μας παραμελημένους, ενώ λίγοι απολαμβάνουν τη ζέστη ενός από τα δέκα σπίτια τους τρώγοντας το χαβιάρι τους αναίσθητοι κι αμέριμνοι για το τι συμβαίνει γύρω τους. Η Ελλάδα με πληγώνει που με την πρώτη αφορμή διαλύεται , καίγεται ολοσχερώς, γίνεται αντικείμενο καταστροφής των κόπων μιας ζωής των ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε τίποτα. Η Ελλάδα με πληγώνει που δεν μπορεί να κατανοήσει πως το σώμα της το αποτελώ εγώ κι εσύ και κάποιος άγνωστος που περπατούσε πλάι σου στο δρόμο, και αν εμείς σαν όργανά του καταστραφούμε από την κακομεταχείριση το σώμα, δηλαδή η Ελλάδα, θα καταρρεύσει. Η Ελλάδα με πληγώνει που μέρα με τη μέρα μου γκρεμίζει τα όνειρα, με αναγκάζει να μπω σε διλλήματα, με αναγκάζει να μεταναστεύσω χάνοντας την πατρίδα και την οικογένεια μου, προκειμένου να μπορέσω μια αξιοπρεπή ποιότητα ζωής. Ναι, αυτή η Ελλάδα με εξαθλιώνει, με αγχώνει με εξαγριώνει που δεν μου επιτρέπει να ζήσω όπως ονειρευόμουν. Όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει. Νάσια Αρβανιτίδου

Υγεία ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!!! “Θέλεις ένα τσιγάρο;” Έτσι ξεκινούν όλα. Μία απλή φιλική ερώτηση. Μία ευκαιρία να μπεις στην παρέα, καταλήγει στον εθισμό. Το ένα τσιγάρο φέρνει τα πέντε, τα δέκα, το ένα πακέτο. Γιατί όμως όλοι εθίζονται στο κάπνισμα; Τι τους ελκύει; Ποιος τους παρακινεί να το αρχίσουν; Γιατί είναι βλαβερό; Τι προκαλεί; Και τελικά όταν καταλάβουν πως είναι λάθος ισχυρίζονται πως είναι αδύνατο να το κόψουν; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλοι έχουμε μπει στον πειρασμό να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Κάτι πρωτόγνωρο και μυστήριο όπως το κάπνισμα. Θέλουμε να πάμε να επαναστατήσουμε, να πάμε κόντρα στο κατεστημένο, να βρούμε τρόπους να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα και το άγχος. Έτσι κάποιος νομίζει πως βρίσκει ''διέξοδο '' στο κάπνισμα. Πολλοί θέλουν να ενταχθούν σε ένα σύνολο για να έχουν την αίσθηση ότι ανήκουν κάπου, να γίνουν πιο δημοφιλής, να κάνουν νέους φίλους, να δείξουν πως έχουν πια μεγαλώσει και πιστεύουν πως το κάπνισμα θα τους λύσει τα χέρια. Τις περισσότερες φορές το κάπνισμα ξεκινά από φίλους, συγγενείς, ακόμα και μέσα από την οικογένεια. Αυτό συμβαίνει γιατί οι γονείς καπνίζουν πολύ και τα παιδιά ζουν με το τσιγάρο από μικρή ηλικία. Αφού τα παιδία ταυτίζονται με τους γονείς τους οι οποίοι από μικρά παιδιά τους εξηγούν τι είναι λάθος και τι είναι σωστό, έτσι και το κάπνισμα θεωρούνταν κάτι σωστό και φυσιολογικό για τον άνθρωπο. Πάνω κάτω όλοι ξέρουν πως το κάπνισμα είναι βλαβερό. Δεν ξέρουν όμως το γιατί. Η απάντηση είναι η νικοτίνη. Η νικοτίνη είναι το

σημαντικότερο αλκαλοειδές ανάμεσα στα άλλα που υπάρχουν στα φύλλα του καπνού. Τα αλκαλοειδή είναι αζωτούχες ουσίες φυτικής προέλευσης με αλκαλικές αντιδράσεις που επιδρούν βαθιά στο νευρικό σύστημα των οργανισμών όπως η κοκαΐνη, μορφίνη ,η καφεΐνη. Στην πραγματικότητα η νικοτίνη είναι ένα δηλητήριο. Εκτός όμως από τη νικοτίνη υπάρχουν και άλλες βλαβερές και επικίνδυνες για τον οργανισμό ουσίες όπως: • η πίσσα • η αμμωνία • το ασετόν (σαν αυτό που χρησιμοποιείται για τα νύχια) • μονοξείδιο του άνθρακα • ουσίες που χρησιμοποιούνται για τη συντήρηση των κουφαριών των νεκρών. και άλλες 4.000 ουσίες μόνο σε 1 τσιγάρο. Είναι γνωστό πως το να είσαι παθητικός καπνιστής είναι εξίσου με το να είσαι ενεργητικός καπνιστής. Τι είναι όμως παθητικό κάπνισμα; Το παθητικό κάπνισμα μπαίνει στην κατηγορία του ''άφιλτρου'' καπνίσματος. Ο καπνός που εκπνέει ένας καπνιστής εισέρχεται στον οργανισμό σαν να μην υπήρχε καθόλου φίλτρο. Έτσι ο παθητικός καπνιστές υποφέρουν όταν βρίσκονται σε χώρο με πολύ καπνό γιατί έτσι είναι σαν να καπνίζουν τα διπλά τσιγάρα όλων των άλλων καπνιστών. Τι προκαλεί το κάπνισμα; Το κάπνισμα προκαλεί διάφορες παθήσεις : • στην καρδιά • στα αγγεία • στο αναπνευστικό

• στο δέρμα • στο γαστρεντερικό • ευθύνεται για την πρόωρη εμμηνόπαυση • (στις εγκυμονούσες) προκαλεί προβλήματα στο έμβρυο • και είναι ο κύριος λόγος για την εμφάνιση του καρκίνου. Κάθε χρόνο 5.000.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους από νοσήματα που σχετίζονται με το κάπνισμα. Επίσης υποφέρουν και από άλλες παθήσεις και νοσήματα. Υπάρχει όμως περίπτωση να διακόψει κάποιος το κάπνισμα; Η διακοπή του καπνίσματος είναι δύσκολη αλλά όχι και ακατόρθωτη. Κατ' αρχήν ο καπνιστής πως η ζωή χωρίς τσιγάρο έχει περισσότερα πλεονεκτήματα και απολαύσεις απ' ότι η ζωή εξαρτημένη από τον καπνό. Επίσης χρειάζεται η γνώση και η κατανόηση των βλαβερών επιδράσεων από τον καπνιστή καθώς και τα ευεργετικά αποτελέσματα της διακοπής του. Μην πιστεύετε πως το τσιγάρο σας δείχνει μεγαλύτερους, εξυπνότερους ή πιο αγαπητούς. Σας δείχνει αδύναμους και επιπόλαιους. Η μόνη αλήθεια που λένε τα τσιγάρα είναι πως ''το κάπνισμα μπορεί να σκοτώσει." Αν και αυτό αναγράφεται επάνω στη συσκευασία τους για να είναι ευανάγνωστο από όλους, κάποιοι ακόμα αρνούνται να πιστέψουν πως το τσιγάρο δεν είναι φίλος τους, είναιωής σου. Πηγή: Google Νάσια Αρβανιτίδου

4


Λογοτεχνία ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΉ ΙΣΤΟΡΊΑ Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα νησί, όπου ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Μια μέρα όμως έγινε ένας σεισμός που αναστάτωσε όλο το νησί. Όλοι έφυγαν, μόνο η αγάπη έμεινε πίσω, διότι νόμιζε πως η δύναμή της μπορεί να νικήσει, έστω και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Μα όταν και μόνη της κατάλαβε και είδε πως ο σεισμός εξαπλωνόταν σε όλο το νησί και έβλεπε όλα τ’ άλλα συναισθήματα να φεύγουν με τα καράβια, τους ζητούσε να την πάρουν μαζί τους, μα κανένας δεν ήθελε να την πάρει στο καράβι του. Η αγάπη λοιπόν ρώτησε με λυπημένο βλέμμα τον πλούτο που είχε ένα καράβι με όλα τα πλούτη του κόσμου; - Αγαπητέ μου πλούτε, εσύ που όλα τα πλούτη κουβαλάς στο καράβι σου, μήπως υπάρχει λίγος χώρος να με πάρεις να με πας στο νησί μου; Ξέρω πως για να πας να ακουμπήσεις τα πλούτη σου περνάς και από το νησί όπου ζω. Σε παρακαλώ μπορείς να με πάρεις στο καράβι σου; - Αγαπητή μου ξέρεις πως το καράβι μου κουβαλάει όλα τα πλούτη του κόσμου. Άλλωστε το έχεις πει και μόνη σου. Δεν μπορώ να σε πάρω μαζί μου, γιατί δεν υπάρχει χώρος να καθίσεις. Συγγνώμη. Μετά η Αγάπη βλέπει την αλαζονεία να φεύγει και αυτή με το καράβι της. - Αλαζονεία, μήπως μπορείς να με πάρεις μαζί σου και να με αφήσεις στο νησί μου; Ξέρω πως για να πας στο νησί σου περνάς από το δικό μου και… - Ααα, δε γίνεται να σε πάρω μαζί μου, γιατί θα μου βρέξεις το καράβι μου. Αργότερα βλέπει τη λύπη να περνάει με το καράβι της, μα ήταν τόσο λυπημένη που ούτε άκουσε τις φωνές της Αγάπης. Το ίδιο συνέβη και με τη Χαρά, αφού η χαρά που είχε ήταν τόσο μεγάλη που δεν άκουγε την Αγάπη. Μετά από λίγα λεπτά που μοιάζαν ώρες ένας κύριος φώναξε την Αγάπη και της είπε να πάει να καθίσει στο καράβι του. Η Αγάπη από τη χαρά της δε ρώτησε το όνομα του κυρίου που την εξυπηρέτησε. Όταν λοιπόν, την άφησε στο νησί της και εκείνος έφυγε στο δικό του, η Αγάπη ρώτησε τη γνώση: - Γνώση, εσύ που τα ξέρεις όλα μπορείς να μου λύσεις δύο απορίες; - Φυσικά, Αγάπη μου, αν η γνώση μου μπορεί να σου λύσει τις απορίες σου, γιατί να μη σε βοηθήσω; - Ποιος ήταν ο ηλικιωμένος άντρας που με βοήθησε; Η Γνώση άρχισε να γελάει με πολύ όρεξη.Τότε η Αγάπη τη ρώτησε γιατί γελάει και εκείνη της απάντησε: - Ο Χρόνος - Κι γιατί μόνο ο χρόνος με βοήθησε; Η Γνώση πάλι άρχισε να γελάει και της αποκρίθηκε: - Γιατί μόνο ο χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η αγάπη, όσο δε μπορεί κανένα άλλο συναίσθημα Καλυψώ Αθανασιάδου

Η ΕΛΛAΔΑ ΜΕ ΤΑ ΜAΤΙΑ ΕΝOΣ EΛΛΗΝΑ ΜΕΤΑΝAΣΤΗ

'

-Αγαπητέ μου Τζίμη! Πως νιώθεις που επιτέλους επέστρεψες στην πολυπόθητη Ελλάδα ύστερα από 25 χρόνια στην Αυστραλία; - Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα και αντίκρισα την πραγματικότητα, δεν πίστευα στα μάτια μου .Τόσο διαφορετική, τόσο ξένη, τόσο ψυχρή και μυστήρια που με έκανε να αναρωτηθώ πολλές φορές τι πήγε στραβά. Όλοι ήταν τόσο απόμακροι, κάποιοι βουβά θύματα της καθημερινότητας και της ρουτίνας. Πολλοί άλλοι αλαζόνες κι εγωιστές τύποι για τους οποίους η καθημερινότητα ήταν λεφτά, λεφτά, λεφτά. Πεταμένα λεφτά ήταν για αυτούς η βοήθεια προς τους συνανθρώπους τους, τους συγχωριανούς τους ,τα αδέλφια τους. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν μέρα με τη μέρα τη υλικά αγαθά τους να αυξάνονται. Ποτέ μα ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένοι. Μα πως καταντήσαμε έτσι; Ίσως να φταίει το πολιτικό σύστημα, το άγχος της καθημερινότητας, τα περιβαλλοντικά προβλήματα. Tι άλλο να πω. Προσπαθώ να βρω μια καλή δικαιολογία για να αιτιολογήσω τη πρωτόγνωρη, για τους συγχωριανούς μου, στάση. Με το που πάτησα το πόδι μου στην πατρίδα ένιωσα μια μαχαιριά στη καρδιά γιατί συνειδητοποίησα πως τόσα χρόνια στην Αυστραλία η Ελλάδα ήταν για εμένα το άπιαστο όνειρο, ήταν η λαχτάρα μου να ζήσω στον επίγειο αυτό παράδεισο που λέγεται Ελλάδα. Μια Ελλάδα τόσο τέλεια που όμως αποδείχτηκε ουτοπική. Όλα μες το μυαλό μου τα είχα. Τους αγνούς καλόκαρδους ανθρώπους που δεν τους ένοιαζαν τα χρήματα, δεν τους ένοιαζε τίποτα, παρά μόνο να περνούν ευχάριστα με την παρέα τους με απλά πράγματα, καθημερινά.

Θυμάμαι τους ανθρώπους στις ταβερνούλες τη μια να κερνά ο ένας την άλλη ο άλλος. Δεν τους ένοιαζε ποιος θα τα πληρώσει γιατί όλοι ένιωθαν σαν μια ψυχή σε διαφορετικά σώματα, όλοι αγαπούσαν ο ένας τον άλλο, δεν υπήρχε στη μέση το συμφέρον και

ο εγωισμός. Δεν είχαν σημασία τα υλικά αγαθά. Αν έκανες σε κάποιον δώρο ένα απλό κοχύλι από τη θάλασσα ήταν σαν να του πρόσφερες τον κόσμο ολόκληρο γιατί έτσι μεταδίδονταν τα συναισθήματά σου για αυτόν κι αυτός κοιτώντας απλά στα μάτια σαν να ευγνωμονούσε γιατί μέσα στο κοχύλι κρύβονταν η απέραντη αγάπη και η καλή διάθεση τα οποία είναι ανεκτίμητης αξίας. Τώρα όλοι ζητούν δώρα ακριβά, πολύτιμα υλικά αγαθά που οι περισσότεροι τα ζητούν όχι για τον εαυτό τους, ούτε γιατί τα χρειάζονται πραγματικά, αλλά για να κάνουν τον άλλο να ζηλέψει γιατί αυτός δεν τα έχει. Κι η αγάπη είναι πολύτιμη, αλλά ποιος τη θέλει τώρα την αγάπη. Ούτε από χρυσάφι είναι, ούτε αποτελείται από σειρές μαργαριταριών. Κανείς δεν τη θέλει πια την αγάπη. Όλα αυτά με κάνουν να νιώθω ξένος. Διαφορετικός ανάμεσα στους ομοίους μου. Μα τι λέω, δεν είμαι πια σαν κι αυτούς. Είμαι ένας ξένος. Δεν ξέρω πια που ανήκω. Δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι πια. Δεν ξέρω αν άξιζε τον κόπο να επιστρέψω. Ήρθα για να καλύψω τα κενά στην ψυχή μου. Να εξαλείψω τα απαίσια συναισθήματα της αποξένωσης, της μοναξιάς, της νοσταλγίας και τις απομάκρυνσης. Συνειδητοποιώ πως με το που ήρθα στην Ελλάδα εισέπραξα αυτά τα συναισθήματα από όλους.

Νάσια Αρβανιτίδου

5


Γράφω Ποίηση Οι μαθητές του Β1 αντλώντας από την οικονομική κρίση εκφράστηκαν μέσα από στίχους

Εγκαταλελειμένες πόλεις , λουκέτα παντού εσωτερικοί μετανάστες κυκλοφορούν. Τα σπίτια αφήνουν και πάνε στα χωριά Για να βρούν μια νέα γειτονιά. Η Ελλάδα βουλιαγμένη, στα χρέη στα χρέη πνιγμένη Οι συντάξεις κατεβαίνουν Και οι φόροι ανεβαίνουν Ψάχνοντας διαφυγή απ’ την κρίση την τρομερή Δήμου Δήμητρα Κιουρτζή Μαρία Ζούνη Ελένη

Οικονομική κρίση είναι, θα περάσει; Ξυπνώντας το πρωί Ακούω μια φωνή Μου κόβει τη μιλιά Και ανάσα ούτε μια Ακούω το μπαμπά να λέει στη μαμά Για ένα καινούριο σπιτικό Ακούγεται τρομακτικό Και εγώ τι να πω; Έμεινα με το στόμα ανοιχτό Ξάφνου ακούω για τα οικονομικά Και είναι τραγικά τα πράγματα τελικά Πάω στο κρεβάτι και ονειρεύομαι λιγάκι Μα με παίρνει ο ύπνος και ονειρεύομαι λιγάκι Μα με παίρνει ο ύπνος και κοιμάμαι σαν πουλάκι Στέλα Μποζίνη Χαρούλα Φουντούκη Αρετή Γαλάνη Δημήτρης Αγαπάκης

Μαγαζιά κλείνουν Τα χρέη μεγαλώνουν Η Ελλάδα πάει να πτωχεύσει και ο κόσμος έχει καταρρεύσει. Γιασκολλάρι Βιλσόν Γιασκολλάρι Ρενάτο Καραδήμος Κων/νος Καρακώτας Γιώργος

Γυρνάω από δώ Γυρνάω από’ κει Μα που λεφτά για ν’ αγοράσω ένα ψωμί Χθές το βράδυ ήθελα να βγω Μα η μάνα μου μου δωσε ένα ευρώ. Τι να το κάνω το ένα ευρώ; Να πάρω φαγητό ή κάτι για να πιώ; Γύρισα ξημερώματα στο σπίτι Με το φόβο μη δω κανένα κλέφτη μέσα σε αυτό Μα και να μπει τι θα μου πάρει; Τα παλιά ρούχα που ΄χω στο πατάρι; Μαίρη Δουμπρή Αγγέλα Καραδήμου Ιωάννα Γραμμενούδη

6


Γράφω Ποίηση ‘’Ολυμπιονίκης στη ζωή.’’ (Αφιερωμένο στα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο) Μη φοβηθείς , κοίτα ψηλά.

Φυγή από την πραγματικότητα Επειδή η πραγματικότητα μας θλίβει αποφασίσαμε με τα φτερά της ποίησης να αποδεσμευτούμε και να επιχειρήσουμε φυγή στον κόσμο της φαντασίας. Τα παιδιά μας εκφράστηκαν ποιητικά και δημιούργησαν μοναδικά κείμενα.

Εγώ θα σε ντύσω, με όλη μου την αγάπη.

Φεύγω από την πραγματικότητα

Εγώ θα σε ντύσω,

Που με θλίβει

με ό,τι πολύτιμο κατέχω.

Μες το αεροπλάνο μπαίνω

Για παπούτσια θα έχεις την καταπράσινη γη,

Και σε μαγικό νησί πηγαίνω

για ρούχα τη γαλήνια θάλασσα

Τα πουλιά τραγουδούν με ανθρώπινη λαλιά

και για μαλλιά τον πανέμορφο ουρανό.

Τα λουλούδια χορεύουν όμορφα

Ολυμπιονίκης θα γίνεις στη ζωή,

Και μοσχοβολούν αρώματα

κάθε εμπόδιο θα ξεπεράσεις.

Οι πεταλούδες με τα τζιτζίκια

Δρόμο δύσκολο μπορεί να έχει βαλθεί η μοίρα σου να ακολουθήσεις, αλλά ξέρω πως θα τα καταφέρεις.

παντρεύονται Και οι νεράιδες και τα ψάρια Χαίρονται

Η ζωή θα σου παίξει πολλά παιχνίδια,

Μπαίνω και γω μέσα

όμως νικητής θα βγεις .

Στο πάρτυ

Μη φοβηθείς,

Όπου υπάρχει τόση αγάπη

κοίτα ψηλά.

Ζήλεψε και το φεγγάρι

Εγώ θα σε υποστηρίζω για πάντα

Και μας ζήτησε μια χάρη

και από τη γη και από τον ουρανό.

Να το πάρουμε μαζί μας

Μαζί μου,

Στην ευχάριστη γιορτή μας

κάθε κίνδυνο θα ξεπεράσεις.

Φεύγω τώρα απ’ το νησί

Οτιδήποτε χρειαστείς,

Γιατί έπιασε βροχή

εγώ θα είμαι εδώ για εσένα.

Στην πραγματικότητα γυρνώ

Μη φοβηθείς,

Τη θλίψη διώχνω

κοίτα ψηλά.

Και το ουράνιο τόξο

Δυνατός να είσαι στη ζωή,

Συναντώ

εξ’αρχής να καταλάβεις το νόημά της.

Αγγέλα Καραδήμου

Σαν ένας βάλτος χλοερός, σαν ένα άγριο θηρίο, σαν μια ιδιότροπη ψυχή,

Ο κόσμος γύρω μου,

θα είναι η ζωή για εσένα.

Όλοι θλιμμένοι,

Σήκωσέ τη στους ώμους σου,

Οι εργαζόμενοι αγανακτισμένοι

καβάλησε την μέχρι το τέλος και θα δεις, θα τα καταφέρεις.

Μια κοινωνία εξαντλημένη, Ψάχνει να βρει τι απομένει. Μαρία Γιαννακούδη

ΕΣΥ

Και δε σε βγάζω από το μυαλό μου

Όταν περπατάμε στη βροχή

Ούτε στιγμή

Μα είναι δίπλα της μόνο ο Θεός

Εγώ κι εσύ μαζί Νιώθει την κάθε μας στιγμή Μοναδική

Μαρία Χατζηευγενή Δράκου Αναστασία Δράκου Αγνή

Όταν δεν περπατάμε εμείς μαζί Νιώθω αγκάθια στην ψυχή

Ψάχνει για ελπίδα, ψάχνει για φως,

Πως ένας νέος το δρόμο να βρει

Από τα κόμματα να αποκοπεί; Πως το σκοτάδι να διώξει μακριά Στις εμμονές του να πει άντε γεια; Όχι, η θλίψη δε θα νικήσει, δε θα νικήσει της νιότης το φως; Μόνο με πίστη μπορεί να ανθίσει της αισιοδοξίας ο καρπός.

Κυριάκου Σταυρούλα Αθανασιάδου Βάσω

Μαρία Κιουρτζή

Όλος ο κόσμος μου είσαι εσύ

7


Θα ΄ θελα να’ μουν θάλασσα

μα πάνω απ’ όλα να εκτιμούν

Βγαίνοντας από τη θλιβερή πραγματικότητα

Να έριχνα ένα κύμα

Να τους έκανα έτσι να γελάνε πιο συχνά

Αντικρίζεις μια ζωή γεμάτη γέλιο και χαρά.

Και να έπαιρνα μαζί μου

Να χαίρονται, να είναι ευτυχισμένοι,

Παιδιά χαρούμενα και γελαστά

Τον πόνο και τη στενοχώρια των ανθρώπων

Να κάνουν περισσότερα όνειρα

Παίζουν σε κήπους καταπράσινους με πολύχρωμα λουλούδια.

Θα θελα να’ μουν θάλασσα

Και να μάθουν να λυπούνται

Με δέντρα πολύχρωμα και γελαστά

Να ξεσπούσα φουρτούνες, τεράστια κύματα

Με φρούτα ολόγλυκα και καταγάλανο ουρανό

Να χτυπούσα όλα τα προβλήματα των ανθρώπων Όταν τα πετύχαινα όλα αυτά Πάνω στα βράχια μου, να τα σύντριβα

Να έτρεχα, να έφευγα μακριά

Και να τα έθαβα βαθιά, μες το βυθό μου

Να κρυβόμουν, να έπαιζα κι εγώ

Τα πουλιά κελαηδούν και τα κλαδιά χορεύουν

Σαν μικρό παιδί κρυφτό

Παρέα με τη θάλασσα και τα κύματά της. Μέλισσες θεόρατες κοιμούνται στα μελίσσια

Να μην μπορούσαν πια να φύγουν Να μην περιέβαλαν πια τους ανθρώπους

Να γελούσα, να συμπονούσα,

Σαν στοιχειά, να μην τα ένιωθαν πια.

Να ήξερα πως πέτυχα αυτό που ήθελα

Και πεταλούδες όμορφες στα πέταλα τα ροδοκόκκινα. Όλοι στήσαν το χορό πριν από το σχολείο

Θα θελα να’ μουν θάλασσα

«να γίνω θάλασσα και να βοηθήσω τους θλιμμένους»

Για να χαρούν που γυρνούν πίσω στο θρανίο

Να έριχνα ένα κύμα Και να έπαιρνα μαζί μου

Τότε θα γελούσα πραγματικά,

Τη φτώχεια, το άγχος, την εκμετάλλευση των ανθρώπων.

Θα ευχαριστιόμουν την κάθε στιγμή,

Να τους βοηθούσα να έχουν μια καλύτερη ζωή

Αυτό θα το έκανα γιατί

Να ζουν όλοι μαζί αγαπημένοι με τις οικογένειές τους

Δεν θα μπορούσα να πραγματοποιήσω

Όλοι με θετική ενέργεια Πετάνε στα ουράνια

Μα θα έκλαιγα και λίγο σιωπηλά

Για να χαρούν μια ζωή φανταστική Όπως τα παραμύθια. Στο τέλος γυρνούν στο σχολείο με χαρά και παίρνουν γνώσεις,

Αυτό που ονειρεύτηκα,

Όμως ποτέ δεν ξεχνούν τη διασκέδασή τους.

Να μην πεθαίνουν από φτώχεια, από υπερβολική αυτό για το οποίο θα ήμουν ευτυχισμένη αν εκμετάλλευση σε βάρος τους πετύχαινα Να αγωνίζονται όσο πρέπει για την επιβίωσή τους θα τα σκεφτόμουν όλα αυτά Να μάθουν να λένε: σε ευχαριστώ Θεέ μου γι’ αυτό που μου προσφέρεις, Να συγχωρούν, να αγαπούν,

Δήμητρα Δήμου

καθώς θα κρυβόμουν μέσα σε δωμάτιο, όταν άνοιγα την πόρτα για να μπω μέσα σ’ αυτό το μεγάλο μου όνειρο

Να ξέρουν τα προβλήματα πολλών ανθρώπων, Μαίρη Δουμπρή

Η φαντασία των τεσσάρων κοριτσιών

Κατεβήκαμε και καθόμασταν. Αργότερα είδαμε πολλά απίθανα πράγματα…

Πήγαμε στη νεραϊδούπολη και εκεί Να ξεφύγουν από την πραγματικότητα συναντήσαμε Τη βασίλισσα των νεραϊδών. Και ανέβηκαν σ’ ένα τρένο

Τρώγαμε γλειφιτζούρια και σοκολάτες με διάφορες γεύσεις.

Τέσσερα κορίτσια αποφάσισαν

Ξαφνικά όμως τα τέσσερα κορίτσια συνειδητοποίησαν

Και το τρένο περνούσε από τη θάλασσα

Οι νεράιδες μας έδειξαν τη χώρα τους Ότι αυτό που έζησαν ήταν παραμυθένιο. Ήταν παραμυθένια και όμορφη.

και βλέπαμε τα ψάρια, τα κοχύλια

Εμάς μας πήραν οι νεράιδες και πετάξαμε μακριά.

και μετά πήγαμε στα αστέρια

Από ψηλά βλέπαμε τη γη, τη θάλασσα Ένα αστέρι μας χαμογέλασε Μετά περάσαμε μέσα από τα σύννεφα Με ένα σύννεφο που πετούσε.

Τα χιλιάδες λουλούδια μύριζαν και φαίνονταν μικροσκοπικά.

Στενοχωρήθηκαν πολύ, γιατί θα ήθελαν να ήταν αληθινό. Ελισάβετ Χατζησταμάτη Ρομίνα Πάπι Ελένη Καρικα Δήμητρα Μούκια

Μετά είδαμε ένα μέρος που είχε πολλά γλυκά,

8


H Εφημεριδούλα μας