Issuu on Google+


Από την  πρώτη  στιγμή  που  ιδρύθηκε  το  Σωματείο  μας,  η  ιδέα  μιας  εφημερίδας,  που   Από   θα   προσπαθούσε   να   φέρει   κοντά   τους   εργαζομένους   της   εταιρείας,   ήταν   πρωταρχικής  σημασίας  στόχος.  Πλέον  οι  καιροί  που  διανύουμε  δεν  έχουν  κανένα   πιο   ξεκάθαρο   μήνυμα,   από   την   άμεση   ανάγκη   για   επικοινωνία,   εναλλάκτικη   ενημέρωση   και   αλληλεγγύη   μεταξύ   μας.   Η   Ελλάδα   των   μνημονίων,   του   25%   ανεργείας,   της   συμπίεσης   των   χαμηλομεσαίων   κοινωνικών   στρωμάτων,   της   διάλυσης  του  λεγόμενου  “κοινωνικού  κράτους”  και  της  αποσύνθεσης  του  Εργατικού   Δικαίου,  έχει  γίνει  ένα  πεδίο  μάχης.  Μια  μάχη  για  επικράτηση  τόσο  σε  υλικό  αλλά   Δι και  σε  πνευματικό  επίπεδο. Στο   πεδίο   της   μάχης   αυτής,   η   κοινωνία   μας   δυστυχώς   προσέρχεται   σε   πλήρη   διάλυση,   χωρίς   πνευματικό   υπόβαθρο,   χωρίς   ιστορία,   έτοιμη   να   δεχτεί   όποια   “αλήθεια”   της   σερβίρουν.   Κακά   τα   ψέμματα,   τα   προηγούμενα   χρόνια   ήταν   καταστρεπτικά.   Όταν   τα   σημαντικότερα   νέα   της   κάθε   μέρας   ήταν   το   ποδόσφαιρο   ή   τα  talent  shows  και  το  “έχω”  ήταν  συνώνυμο  του  “είμαι”,  η  κοινωνία  ήταν  λογικό  να   χάσει  το  δάσος  σε  σχέση  με  το  δέντρο. Πλέον  η  κοινωνία  οφείλει  να  ξυπνήσει  και  να  σηκωθεί...Αλλά  όπως  πάντα  μετά  από   ένα   βαθύ   ύπνο   έρχεται   ένα   δύσκολο   ξύπνημα,   πολλές   φορές   μουδιασμένο.   Μπερδεμένη,   χωρίς   συνοχή   αλλά   και   τρομαγμένη   βρίσκεται   μπροστά   στην   αγριότητα   των   “νέων   μέτρων”   που   δεν   τελειώνουν   ποτέ,   στην   βίαιη   καταστολή   οποιασδήποτε   αντίστασης,   στην   φίμωση   κάθε   διαφορετικής   φωνής,   στην   λογοκρισία,   στον   περιορισμό   “δεδομένων”   ελευθεριών   και   στο   τέλος   της   ψευδαίσθησης  δημοκρατίας  που  καλύπτει  ένα  σύστημα  διεφθαρμένο  και  αδηφάγο,   προτάσοντας   το   γνωστό   μότο,   “ζήσε   και   άσε   τους   άλλους   να   πεθάνουν”   σαν   τη   προ βασική   αρχή   της   κοινωνίας   μας.   Στην   λογική   του   ισχυρού   και   του   αδύναμου,   μια   λογική   που   φυσικά   δεν   μπορεί   να   δημιουργήσει   καμία   ισορροπημένη   κοινωνία.   Αυτό   όμως   δυστυχώς,   έχει   ριζώσει   στην   λογική   του   κάθε   ανθρώπου-­‐μέλους   της   κοινωνίας   μας.   Τόσο   πολύ   που   να   δικαιολογεί   την   αγριότητα   και   την   λογική   των   αποκλεισμών.  Είναι  πιο  εύκολο  ένας  απλός  εργαζόμενος  να  μπει  στην  λογική  του   αφεντικού   και   να   δικαιολογήσει   το   τέρας   του   νεοφιλελευθερισμού   που   κατασπαράζει   (για   την   ώρα)   τον   Ευρωπαικό   Νότο   παρά   να   κατανοήσει   λέξεις   όπως   η   λέξη   αλληλεγγύη   ή   συλλογικός   αγώνας.   Αυτό   φυσικά   φανερώνει   την   έλλειψη   ταξικής  συνείδησης  αλλά  και  την  θριαμβευτική  επικράτηση  του  ατομισμού. Όλο   αυτό   το   σκηνικό   όπως   είναι   λογικό   έχει   επιφέρει   τεράστιες   αλλαγές   πέρα   από   την   κοινωνία   και   στον   μικρόκοσμο   του   καθενός.   Στο   σπίτι   ή   στον   χώρο   δουλειάς.   Ειδικά  εκεί,  η  μετάβαση  από  την  εποχή  του  καρότου  των  bonus  και  των  υπερφίαλων   managers,   του   on   job   training   και   του   brainstorming,   στην   κινεζοποίηση   και   στην   τύπου   φάμπρικας   εργασία   πραγματοποιείται   με   τον   πιο   άγριο   τρόπο.   Σε   μια   εργασία  γονατισμένη  και  πάντα  με  την  λογική  ότι  σου  κάνουν  χάρη  που  δουλεύεις.   Στην  εργασία  που  το  8-­‐ωρο  θεωρείται  part-­‐ me  και  η  εργοδοσία  είναι  ασύδωτη.  Το   διευθυντικό  δικαίωμα  γίνεται  λάστιχο  και  η  αξιοπρέπεια  στην  εργασία,  ακούγεται   διευθυ σαν  ανέκδοτο... Είναι  ξεκάθαρη  η  μέθοδος  που  θέλει  να  απομονώσει  το  κάθε  εργαζόμενο  από  τον   άλλο.  Για  να  επικρατήσει  η  λογική  του  “ουδείς  αναντικατάστατος”  και  στην  συνέχεια   να   απαξιωθεί   η   εργασία   του   καθενός   ξεχωριστά.   Το   βλέπουμε   κάθε   μέρα   πως   η   γραφειοκρατία  λυσάει  να  αποκτήσει  πλήρη  έλεγχο  σε  κάθε  κομμάτι  της  διαδικασίας   παραγωγής,   κομματιάζοντας   την   σε   σταθμούς   και   τμήματα.   Η   συλλογική   εργασία   όμως  είναι  κάτι  που  δεν  αξιολογείται  με  τον  τρόπο  αυτόν.  Δεν  μπορείς  να  εξισώσεις   την   συλλογική   εργασία   με   την   εργασία   του   κάθε   ένος   ξεχωριστά.   Για   σκεφτείτε   για   παράδειγμα  αν  50  εργαζόμενοι  μπορούν  να  ολοκληρώσουν  ένα  μεγάλο  έργο  σε  1   παρ μέρα,  μπορεί  άραγε  ένας  εργαζόμενος  να  επιτύχει  το  ίδιο  σε  50  μέρες;  Το  ερώτημα   δεν  μπορεί  να  απαντηθεί  λογικά  γιατί  δεν  υπολογίζουμε  την  συλλογική  δύναμη  των   εργαζομένων,   μια   δύναμη   που   δεν   είναι   απλα   το   άθροισμα   της   δουλειάς   του   καθενός   ξεχωριστά.   Αυτή   η   δύναμη,   η   συλλογική   δύναμη   θα   έπρεπε   να   είναι   η   απάντηση  και  το  ανάχωμα  μας! Σε   αυτό   το   πλαίσιο   θα   πρέπει   να   επαναπροσδιορίσουμε   την   στάση   μας.   Να   επικοινωνήσουμε  και  να  χτίσουμε  τα  οχυρά  μας  πάνω  σε  αυτά  που  μας  ενώνουν.   Σαν  Σωματείο  Εργαζομένων  στην  Εταιρεία  Πλαισιο  Computers  και  μέσα  από  αυτό   εδώ   το   έντυπο,   θα   προσπαθήσουμε   να   φέρουμε   στο   φως   αυτά   τα   κοινά.   Να   δώσουμε   ένα   κανάλι   επικοινωνίας   μεταξύ   των   συναδέλφων,   ώστε   να   δημιουργήσουμε  τους  δεσμούς  που  θα  οδηγήσουν  στην  συλλογική  δράση.  Ο  χρόνος   μας  είναι  λίγος  αλλά  και  η  ανάγκη  του  σήμερα,  επιτακτική.  Το  έντυπο  αυτό  θέλουμε   να   αποτελέσει   επίσης   ένα   βήμα   όπου   τα   προβλήματα   και   οι   ανάγκες   των   να εργαζομένων   της   εταιρείας,   θα   μπορούν   να   γίνουν   γνωστά   και   να   σταματήσει   η   τρομοκρατία  και  η  συγκάλυψη.     Στο   επόμενο   διάστημα   η   κοινωνία   μας   θα   βρεθεί   μπροστά   σε   πρωτόγνωρη   κατάσταση  και  τα  μέλη  της,  δηλαδή  όλοι  εμείς  θα  πρέπει  να  παίξουμε  τον  ρόλο  μας.   Η  πένα  της  Ιστορίας  έχει  πάρει  φωτιά  και  τα  γεγονότα  που  θα  διαδραματιστούν  θα   χαρακτηρίσουν  την  στάση  του  καθενός  μας  με  την  αυστηρότητα  που  μόνο  η  Ιστορία   δείχνει.   Μπορεί   τόσα   χρόνια   να   εκπαιδευόμασταν   να   φοβόμαστε   αλλά     αυτός   ο   φόβος   πλέον   οδηγεί   στο   αδιέξοδο.   Για   όσους   έχουν   συνηθίσει   και   θέλουν   να   είμαστε  φοβισμένοι,  άβουλοι  και  αμέτοχοι  θα  πρέπει  να  αλλάξουν  συνήθειες  και   βλέψεις.  Θα  αγωνιστούμε  όπως  και  να  χει.     βλ

Ενημέρωση  Μάχης Αρχισυντάκτης Βασίλης  Μπέκας  

Συντακτική  Ομάδα Βασίλης  Δαμουράκης,  Κώστας  Κουντουράκης, Θοδωρής  Κριμπάς,     Βασίλης  Μπέκας,,  Αλέξανδρος  Χρυσάκης Καλλιτεχνική  Επιμέλεια Βασίλης  Μπέκας Τεχνική  Επιμέλεια Γιώργος  Καρυδάς,  Αλέξανδρος  Χρυσάκης


κάποιοι ακόμα προσπαθούν...

Γιατί  να  λέμε  βίαια  τα   νερά  ενός  ποταμού   και  όχι  τις  όχθες  που   τα  περιορίζουν  ;;

δήλωση    στην  διασαλονίκη   ε ίχ ε τ ε μ σ υμ στην   Θε όσμου  σ την   Πλήθος  κ γματοποιήθηκε   αρτυρία   για     που   α μ   ρ ή ια π δ φ   ς   τρο που στη   11/12   ω ο   κατασ στις   24/ ή   και   όχι   μόν των   Σκουριών     ικ ς γ ο ο λ σ ο δά οικ ι   αι   στο   τορία  κα συντελείτή. ι  στην  ισ ρόλο   το   ε ίν ε ικ μ   ιδ α κ θ α λ π ή   Χα ωση  αυτ ηκε     καθώς   Η  διαδήλ όρατη   Πορεία”δεν   παρουσιάστ ως   “Η   Ατης   μέγεθος,   .. μεγάλο   ε  κανενα  κανάλι. σχεδόν  σ

Ξήλω μ Η   μα α  κεραίας ζ μας   έ ική   κινητο  της  Vodaf o Γαργα φερε   τη   νί ποίηση   εκ ne  στο  Ίλι α κ λ η ι ά .   Η   πα τοντάδω ον νων  ξ Εκατο ηλ ρά ν   δημό ντάδες   γ ώθηκε  σή νομη   κερα συμπολιτ ώ είτον τες   μ ε ρ α ες,   α  το  πρ ία   στην   ο ν   από   αυτον δό   ω και  τη όητο.  Κανέ άλλες   συλλά   και   ί.   Η   ε ν  υγεία  τω νας  δεν  μπ νοικίες,   αλληλέγγυ έ ν παρισ πιτροπή    κατοίκων ορεί  να  πα πραξαν   οι   ίζει  μ ε  τη  ζ το   δηλώ τάμενους   κατοίκων   . ωή   σουν   δ ζ ή η τησε   μοτικ ξηλώσ ποιοι ο   ύ ο -­‐ α μ ς υ πό     συ ε   τη   θ ν   την δημο μβ   κε τους   εσ τ Θεοδ ικοί   σύμβ ραία.   Ανεβ μική   τους ούλους   ουλο   ωρακ   να   ι α δ ί ι ν ό ον τη ό του  θ Κ ανάτο πουλος,  α ουτσιανά τας   σε   γερ τα-­‐   θα   ς,   Στα πομά υ.  (21/ α νό,   ο κρυνα μ 10/20 πηγή 12) ν  τον   ατόπουλο ι   :  Αρι ς,   π ο μπό   στερ ό  Σχή μα  Ιλ ίου


...πριν   λίγο   καιρό,   το   Σωματείο   μας   είχε   εξεδώσει   μια   ανακοίνωση   σχετικά   με   το   θέμα  των  απολύσεων.  Η  αλήθεια  είναι  ότι   προκάλεσε   κάποια   αναστάτωση   και   εκνευρισμό.   Ωστόσο   σε   αυτήν   δεν   γράφονταν  παρά  μόνο  τα  αυτονόητα.  Από   την   αρχή   του   2011   μέχρι   τον   Αύγουστο   του  τρέχοντος  έτους,  είχαν  απολυθεί  332   του άνθρωποι.   Αν   σε   αυτούς   προσθέσουμε   και   τους   σχεδον   450   ακόμη   που   αποχώρησαν,   με   πολύ   απλά   μαθηματικά   φτάνουμε   στο   αποτέλεσμα   να   έχουν   φύγει  τα  2/3  του  προ-­‐κρίσης  υπαλληλικού   προσωπικού   της   εταιρείας.   Το   ότι   το   μεγαλύτερο   ποσοστό   αυτών   έχει   μεγ αντικατασταθεί   με   νέους   υπαλλήλους,   λογικά   δεν   θα   κάνει   “ελαφρύτερη”   την   ανεργία   των   απολυμένων   συνάδελφων   μας.   Η   θεωρία   του   “ξεκαθαρίσματος”.   Δηλαδή   ότι   όλοι   αυτοί   αποτελούν   “σκαρταδούρα”   που   πρέπει   να   φύγει.   Όλοι  αυτοί  που  ήταν  μέλη  μιας  εκ  των  500   πιο   γρήγορα   αναπτυσόμενων   εταιρειών   της   Ευρώπης.   Αυτή   η   απαξίωση   του   υπαλληλικού   προσωπικού   είναι   λυπηρή   και   ταυτόχρονα   εξοργιστική,   όσο   εξοργιστική   είναι   και   η   θεωρία,   ότι   όλοι   είμαστε   αναλώσιμοι...Κύριοι,   είμαστε   άνθρωποι! άν

Το  Σωματείο  μας   κον οποία   έχουμε   περ τεύει  τα  4  του  χρόνια.  Χρόνια,  στα   περάσουμε   ακόμα  άσει   αρκετά,   αλλά   σίγουρα   θα   περισσότερα,   ειδικά δύσκολους   καιρούς     στους     διανύουμε.   Η   ετα να   προσαρμόζει   την  που αντιμετώπιση   μας   ανάιρεία   μπορεί   υπάρχουσες   κοινωνικές α   με   τις   ,   οικονομικές   και   λογ συνθήκες,   όμως   εργασιακές     πράγμα   μένει   στα προσπάθεια   της   να  ένα θερ οκρύψει”   το   Σωματείο,   ό.   Η   του  δώσει  υπόσταση“απ να   μην   .  Πότε  αποκρύπτωντας πρωτοβουλίες  μας  (τρά σιαστικά   πεζα  αίματος),  πότε  ε  ου μια   ανάλγητη   στάση   πιλέγοντας   αποφεύγοντας   να   απαντήσεις.   δώσει   Αυτό   βέβαια,   είναι   καλ περνάει  μόνο  από  το  “ ό   να   γνωρίζουν   όλοι,   ότι   δεν   τον   πρώτο   λόγο   τον χέρι”  της.  Σε  ένα  Σωματείο  πάντα     έχουν   οι   εργαζόμεν περίοδο   τόσο   ισχυρώ οι.   Σε   μια   κουβέντα   έχει   μπει   σε   ν   αλλαγών,   όπου   η   πολιτική   χρόνια   απουσίαζε,   χώρους   από   όπου   τα   τελευταία   επαναπολιτικοποίηση στην   όλο   και   πιο   έντονη   και   πιο   φανερό   χάσ   του   πληθυσμού   και   στο   συνεχώς   ανέκαθεν   υπήρχε   μα   ανάμεσα   στις   τάξεις   (που   διαστάσεις),  η  δημιουραλλά   πλέον   παίρνει   χαοτικές   ταξικής   συνείδηση γία  συνείδησης  και  συγκεκριμένα   εργαζόμενοι  θα  αναζς  ητήείναι   κάτι   αναμενόμενο.   Οι   λείπουν  και  η  λογική  της  σουν  τα  κομμάτια  του  πάζλ  που   συσπείρωσης  θα  επικρατ ήσει.   Αυτό   δεν   είναι   κάτι   που γινόμαστε   μάρτυρες   του   ευχόμαστε,   είναι   κάτι   που   περισσότεροι   συνάδελφο   καθημερινά,   καθώς   όλο   και   ι,   από   διαφορετικά   τμή της   εταιρείας   προσεγγίζο ματα   επικοινωνία   ή   εκφράζ υν   το   Σωματείο,   ανζητούν   την   ουν   δεν   είμαστε   ούτε   αφε τις   ανησυχίες   τους.   Φυσικά   βγάζουμε   από   αυτή   την λείς,   ούτε   ονειροπόλοι.   Δεν     συνάρτηση,   τον   από  όλα  αυτά  που  έχου ο.   Μετά   ν  ψηφιστεί  με  στόχο  φόβ του   εργατικού   δικαίου την   ιάλυση     και   την   απορύθμισδη   εργασιακών   σχέσεων,   των   πιστεύουν   ότι   απλά   δεν   είναι   λίγοι   εκείνοι   που   διανύουμε   μια   κάπως   περίοδο   λόγο   γιορτώ ν   και   μετά   θα   ακολου χαλαρή   μεγάλο   “πάρτυ”   και   το   κυνήγι   μαγισσών   που  θήσει   το   αρχίσει(όπου   μάγισσ έχει   ήδη   ες,   αυτοί   που   έχουν   ακό δουλειά).   δο μα  

Εργασιακά


Απόψεις Ψωμί,  παιδεία,  ελευθερία…   Ψωμί, παιδεία,   ελευθερία….   Κάθε   φορά   που   η   επέτειος   του   Ψωμί,   Πολυτεχνείου   πλησιάζει,   το   σύνθημα   αυτό   «πολιορκεί»   όλο   και   πιο   έντομα  τη  σκέψη  μου.  «Κάθε  Νοέμβρη  θα  πυκνώνουν  τα  λουλούδια  σε   τούτα   τα   κάγκελα   ίσα   με   τη   μεγάλη   άνοιξη…   Αυτή   την   άνοιξη   τα   λουλούδια   που   θα   φυτρώσουν   στο   χώμα   αυτό   θα’   χουν   τα   άρμα   της   νιότης   σας…   και   τη   δροσιά   της   λευτεριάς»,   είχε   γραφεί   κάποτε.   Και   σήμερα,  38  Νοέμβρηδες  μετά,  τα  λουλούδια  φέρνουν  όντως  την  άνοιξη   μπροστά   στα   κάγκελα.   Συχνά,   όμως,   αναρωτιέσαι   πού   έχει   φωλιάσει   η   μπρο δροσιά  της  λευτεριάς;   Ψωμί,   παιδεία,   ελευθερία…   Νάτο   πάλι   το   σύνθημα!   Ξεπηδά   με   αποφασιστικότητα  μπροστά  μου  και  απαιτεί  να  του  δώσω  λίγη  σημασία.   Παιδεία,   φώναζαν   το   ’73   οι   φοιτητές…   Παιδεία,   εξακολουθούν   να   φωνάζουν  και  σήμερα  φοιτητές  και  μαθητές,  γονείς  και  εκπαιδευτικοί.  Τα   κονδύλια   για   την   παιδεία   όλο   και   συρρικνώνονται.   Ο   αριθμός   των   μαθητών  ανά  τμήμα  όλο  κι  αυξάνεται  και  νομίζω  πως  κανείς  από  εμάς  δεν   έχει   αποβάλλει   από   τη   μνήμη   του   το   περσινό   φιάσκο   με   τη   διανομή   των   βιβλίων.   Τα   κενά   των   εκπαιδευτικών   στα   σχολεία   καλά   κρατούν   ενώ   βι παράλληλα  τα  ονόματα  στις  λίστες  των  αναπληρωτών  πληθαίνουν  χρόνο   και  με  το  χρόνο...   Ελευθερία…   «Είναι   μία   κατάσταση   υποχρεωτικής   νάρκης,   όπου   όσες   πνευματικές  αξίες  κατορθώσαμε  να  κρατήσουμε  ζωντανές,  με  πόνους  και   με   κόπους,   πάνε   κι   αυτές   να   καταποντιστούν   μέσα   στα   ελώδη   στεκούμενα   νερά»,   είχε   δηλώσει   το   Μάρτη   του   ’69   κι   ο   Σεφέρης…   Ελευθερία…  Όλο  τη  σκέφτομαι  τη  λέξη  και  αναρωτιέμαι  τι  να  έχει  αλλάξει   από   τότε!   Βουλευτές   που   εκδιώκονται   από   τον   κόμμα   τους   όταν   δεν   συμφωνούν  και  καταψηφίζουν  κάποια  πρόταση  του.  Δημοσιογράφοι  που   βλέπουν  τις  εκπομπές  τους  να  κόβονται  ή  απολογούνται  στα  δικαστήρια   βλέπουν γιατί   βλέπουν   τη   δουλειά   τους   σαν   λειτούργημα   κι   όχι   σαν   μέσο   για   προσωπικό   πλουτισμό   και   δόξα.   Την   ίδια   στιγμή,   άνθρωποι,   ακόμη   και   βουλευτές  που  δεν  ανέχονται  το  διαφορετικό  και  το  αντιμάχονται  με  κάθε   βάρβαρο   τρόπο   μπορούν   ατιμώρητοι   να   βιαιοπραγούν   πάνω   σε   κάθε   άτομο   που   έχει   το   θράσος   να   είναι   ή   να   σκέφτεται   διαφορετικά.   Απολογήθηκε  ποτέ  κανείς  τους  στο  δικαστήριο;   Ψωμί….   Θέλω   να   ελπίζω   ότι   δεν   έχει   φθάσει   η   κατάσταση   σε   τέτοιο   εξευτελιστικό  σημείο  ώστε  να  πρέπει  να  παρακαλάμε  και  για  αυτό.  Ναι,   το   ξέρω   η   ανεργία   των   νέων   είναι   στο   ζενίθ,   άλλωστε   κι   εγώ   σε   αυτήν   ανήκω   αλλά   είτε   λόγω   των   γονιών   μας,   είτε   λόγω   καλής   τύχης   οι   περισσότεροι  από  εμάς  ένα  πιάτο  φαγητό  το  έχουν.  Μήπως,  λοιπόν  αφού   έχουμε   εξασφαλισμένα,   ως   ένα   βαθμό,   τα   αναγκαία   ήρθε   η   ώρα   να   παλέψουμε  και  για  τα  άλλα  ,  τα  μεγάλα  τα  ιδανικά  που  θα  κάνουν  τη  ζωή   μας  πιο  ανθρώπινη;   ν


Δώδεκα μέτρα από την πόρτα σας και σας πέρα βρέχει, με το γνωστό τροπάριο, του λόγος δεν πέφτει κι ο μήνας εννιά, να `στε καλά κι ας πάει να φάει τα μούτρα της κι ετούτη η γενιά

Πριν   2   χρόνια   ήταν   η   Χρεοκρατία   (Deptocracy),   το   ντοκυμαντέρ   των   Χατζηστεφάνου  και  Κιτίδη  το  οποίο  αν  και  ανεξάρτητο  το  παρακολούθησαν   πάνω  από  2  εκατομύρια  άνθρωποι  δημιουργώντας  και  ένα  σχετικό  ντόρο.   Παρόλο   που   διακινήθηκε   μόνο   μέσω   ιντερνετ   καθώς   τα   Μέσα   Μαζικής   Παραπληροφόρησης,  ήταν  λογικό  να  κάνουν  τα  στραβά  μάτια.Η  υπόθεση   της  Ελληνικής  κρίσης  ειδωμένη,  όχι  μέσα  από  τα  μάτια  των  Πρετεντέρηδων   και   των   Πορτοσάλτε,   ήταν   άκρως   επικύνδυνη   για   το   σύνολο   του   συστήματος.   Η   παρουσίαση   χωρών   που   είχε   περάσει   το   ΔΝΤ   και   η   συ εξαθλίωση  που  άφησε  πίσω  του  θα  ήταν  δύσκολο  να  βρει  χώρο  ανάμεσα  σε   Τούρκικες  σαπουνόπερες  και  ριάλιτι  μαγειρικής.   Φέτος   ο   Άρης   Χατζηστεφάνου   (Infowars)   και   η   Κατερίνα   Κιτίδη   επιστρέφουν.Τίτλος:   Catastroika   και   θέμα   οι   ιδιωτικοποιήσεις.   Το   ξεπούλημα  δηλαδή  των  δημόσιων  κοινοφελών  οργανισμών  κα��  γενικότερα   όλης   της   δημόσιας   περιουσίας   σε   ιδιώτες.   Ξεπούλημα   του   φυσικού   πλούτου  της  χώρας,  ως  λογική  συνέχεια  του  ξεπουλήματος  των  κοινωνικών   και   εργασιακών   δικαιωμάτων   των   κατοίκων   της.   Φυσικά   όλα   αυτά   για   πενταροδεκάρες,   αφού   η   ανάγκη   το   επιβάλει...Στο   ντοκυμαντέρ   παρουσιάζονται   παρόμοιες   περιπτώσεις   απ'   το   παρελθόν.   Από   το   “πάρτυ”   παρουσιάζο μετά   την   πτώση   της   Σοβιετικής   Ένωσης,   την   ιδιωτικοποιήση   των   σιδηρόδρομων   στην   Βρετανία   και   την   ιδιωτικοποιήση(ή   προσπάθεια   για   ιδιωτικοποιήση)   βασικών   μονοπολίων,   όπως   το   νερό   στην   Γαλλία   και   Ιταλία.   Αναλύσεις   και   συνεντεύξεις   από   αναλυτές   ή   ακτιβιστές,   όπως   ή   Ναόμι  Κλάιν  (συγγραφέας  του  Δόγματος  του  Σοκ,  μεταξύ  άλλων).Αναζητά   τις   συνέπειες   από   την   ολοκληρωτική   εκποίηση   μιας   χώρας.   Εξετάζοντας   παραδείγματα  ιδιωτικοποιήσεων  και  απορρύθμισης  στις  πιο  αναπτυγμένες   χώρες  της  Δύσης  προσπαθεί  να  προβλέψει  τι  θα  συμβεί  αν  το  ίδιο  μοντέλο   εφαρμοστεί  σε  μία  χώρα  υπό  καθεστώς  επιτήρησης. Το   ντοκυμαντέρ   βρίσκεται   με   ελάχιστα   κλικ   μέσω   ιντερνετ,   καθώς   η   διάθεση   του   είναι   δωρεάν   και   η   παρακολούθηση   του   κρίνεται   απαραίτητη   από  κάθε  κοινωνικά  ευαίσθητο  πολίτη.                  Link:  h p://www.catastroika.com/

Catastroika Privatization  goes  public

Παύλος Σιδηρόπουλος

Directors/Writers:  Aris  Chatzistefanou,  Katerina  Kitidi Soundtrack:  Active  Member,  Ermis  Georgiadis Production:  Infowar  Productions


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Την  Παρασκευή  2  Νοεμβρίου,  ο  υπεύθυνος  παραγωγής  στην  αποθήκη  της  Μαγούλας,   κ.  Μαρούγκας  Ιωάννης,  συγκέντρωσε  το  προσωπικό  του  συγκεκριμένου  τμήματος  και   ανακοίνωσε   ότι   από   την   Δευτέρα   5   Νοεμβρίου,   κανένας   εργαζόμενος   δεν   θα   επιτρέπεται  να  μπεί  στον  χώρο  της  αποθήκης  χωρίς  να  φορά  μποτάκια  ασφαλείας.  Σε   αντίθετη  περίπτωση,  εκτός  της  απογόρευσης  εισόδου  στον  χώρο  εργασίας,  είναι  πολύ   πιθανό   να   οδηγηθεί   και   σε   απόλυση.   Μάλιστα   τόνισε   ότι   αυτό   είναι   αποτέλεσμα,   απειλής   του   Σωματείου,   ότι   θα   καταγγείλει   την   εταιρεία   σε   περίπτωση   που   δεν   τηρούνται   οι   κανόνες   ασφαλείας,   όπως   αυτή   μεταφέρθηκε   από   “κάποιο”   μέλος   του   τηρού Διοικητικού  Συμβουλίου  στον  Logis cs  Manager  της  εταιρείας  κ.  Αδαμόπουλο  Νικόλαο.         Η  αλήθεια  είναι  ότι  από  όπου  και  να  πιάσεις  την  παραπάνω  υπόθεση,  μειώνει  το  κύρος   της  εταιρείας.  Εκτός  του  ότι  δείχνει  Διοικητικό  έλειμμα  στο  χώρο  των  αποθηκών,  είναι   ξεκάθαρο  ότι  μια  τέτοια  ανακοίνωση  δείχνει  κάποιον  πανικό,  αφού  στηρίζεται  σε  μια   προσωπική   κουβέντα   του   κ.   Αδαμόπουλου   με   “κάποιο”   μέλος,   το   οποίο   δεν   ανακοινώνεται  και  όχι  φυσικά  σε  κάποιο  έγγραφο  που  εξέδωσε  το  Σωματείο,  ενώ  είναι   εμφανέστατο   ότι   υπάρχει   προσπάθεια   να   δημιουργήσει   μια   ψευδή   εικόνα   στους   εργαζόμενους  αλλά  και  στα  μέλη  του  Σωματείου  μας.   Επίσης Επίσης  αυτή  η  κίνηση  επιβεβαιώνει  πανηγυρικά  το  πόσο  ανώδυνα  χρησιμόποιείται  η   λέξη  ασφάλεια  στις  αποθήκες,  κάτι  που  έχουμε  αναφέρει  αρκετές  φορές  σε  παλιότερες   ανακοινώσεις   μας.   Δηλαδή   τι   προσπαθεί   να   μας   πει   η   Διοικηση   των   αποθηκών;   Ότι   οι   κανόνες   ασφαλείας   τηρούνται   επειδή   υπάρχει   κίνδυνος   να   γίνει   καταγγελία   και   όχι   γιατί   κάτι   τέτοιο   αφορά   στην   ασφάλεια;   Ότι   παραδέχεται   με   αφέλεια   πως   δεν   τηρούνται   οι   κανόνες   ασφαλείας;   Ότι   το   Σωματείο   της   υπαγορεύει   το   πως   θα   ενεργήσει;  Ή  ότι  το  Σωματείο  θέτει  τους  κανόνες  ασφαλείας; Ας μην   γελιέται   κανείς   βέβαια.   Ούτε   φυσικά   ποτέ   κάποιο   μέλος   του   Σωματείου   Ας   απείλησε  με  καταγγελία,  ούτε  φυσικά  ποτέ  σαν  ένα  όργανο  των  εργαζομένων  που  έχει   ως  βασικό  σκοπό  του  την  προστασία  των  δικαιωμάτων  τους,  φέραμε  κάποια  αντίρρηση   σε  θέματα  που  αφορούν  στους  κανόνες  ασφαλείας.  Ποιός  νοήμων  άνθρωπος  άραγε  θα   έκανε   κάτι   τέτοιο;   Οπότε   τι   μένει;   Ένα   επικοινωνιακό   παιχνίδι   της   Διοίκησης   των   αποθηκών   και   συγκεκριμένα   του   κ.   Αδαμόπουλου;   Θα   μπορούσε   η   Διοίκηση   της   Εταιρείας   Πλαίσιο   να   έχει   συμμετοχή   σε   ένα   τέτοιο   παιχνίδι;   Για   μας   κάτι   τέτοιο,   γνωρίζοντας  το  πόσο  ευαίσθητη  είναι  η  Διοίκηση  της  Εταιρείας  σε  τέτοια  θέματα  και   γν εκτιμώντας   τον   τρόπο   και   την   επισημότητα   που   αντιμετωπίζει   τις   κατα   καιρούς   παρατηρήσεις  του  Σωματείου  μας,  δεν  το  θεωρούμε  πιθανό  σε  καμία  περίπτωση. Ο   κ.   Αδαμόπουλος   ίσως   θα   πρέπει   επίσης   να   σταματήσει   να   αναλώνεται   σε   κατ'   ιδίαν   συζητήσεις   με   τα   μέλη   του   Συμβουλίου,   αλλά   και   να   κάνει   ερωτήσεις   στον   κάθε   υπάλληλο,   που   αφορούν   σε   ανακοινώσεις   μας   και   πως   ο   τελευταίος   της   ερμηνεύει.   Άλλωστε   οι   ερωτήσεις   του   αυτές,   όπως   και   να   χει   γίνονται   βάσει   του   θεσμικού   του   ρόλου  ως  διοικητικού  της  εταιρείας  και  ίσως  να  γίνονται  δεκτές  από  τους  εργαζόμενους   σαν  έμμεση  απειλή  για  την  δουλεία  τους  ή  ακόμη  και  απειλή  που  αφορά  την  σχέση   τους  με  το  Σωματείο,  κάτι  το  οποίο  βέβαια  θα  μπορούσε  να  εμπίπτει  στο  νόμο  1264,   αρθρο  14  παρ.  2.  Άλλωστε  για  θέματα  που  αφορούν  το  Σωματείο  μας  η  εταιρεία  έχει   αρ ορίσει  νόμιμο  αντιπρόσωπο,  τον  κ.  Μπρίνια  Νικόλαο.  Φιλικές  κουβέντες  σε  προσωπικά   θέματα   που   αφορούν   στον   κ.   Αδαμόπουλο,   αλλά   αναφέρονται   στο   Σωματείο   δεν   μπορούν  να  γίνονται  μέσα  στους  χώρους  εργασίας.   Βέβαια  το  σημαντικότερο  θέμα  αυτής  της  ανακοίνωσης  είναι  το  θέμα  της  ασφάλειας.   Σαν   Σωματείο   δεν   μπορούμε   να   αλλάξουμε   τους   νόμους   και   τους   κανόνες   και   κάτι   τέτοιο  δεν  μας  αφορά.  Όμως  αυτό  που  μπορούμε  να  θεωρήσουμε  δεδομένο,  είναι  ότι   η   Διοίκηση   δεν   θα   θελε   επ΄ουδενί   να   διατρέχουν   οποιονδήποτε   κίνδυνο   οι   εργαζόμενοι.   Είναι   λογική   η   απαίτηση   της,   να   τηρούν   τους   κανόνες   ασφαλείας   όλοι   ανεξαιρέτως.   Αυτό   όμως   που   εκπλήσει,   είναι   το   γεγονός   ότι   στους   χώρους   που   κινούνται   περονοφόρα   οχήματα,   ανυψωτικά   και   μετακινούνται   κιβώτια,   οι   προιστάμενοι   που   βρίσκονται   στους   συγκεκριμένους   χώρους   εργασίας,   στην   ουσία   προι δηλαδή   οι   ίδιοι   άνθρωποι   που     είναι   υπέυθυνοι   και   για   την   τήρηση   των   κανόνων   ασφαλείας,   δεν   φορούν   μποτάκια   ασφαλείας,   κάτι   που   ο   τεχνικός   ασφαλείας   της   εταιρείας   έχει   παραδεχτεί   σε   συζήτηση   του   με   τον   πρόεδρο   του   Σωματείου   μας   ,   Μπέκα  Βασίλειο  και  του  επίσης  παρόντα  στην  συζήτηση  κ.  Μπρίνια,  αντιπροσώπου  της   εταιρείας   σε   θέματα   που   αφορούν   το   Σωματείο.   Μάλιστα   ο   τεχνικός   στην   ίδια   συζήτηση   παραδέχτηκε   ότι   η   δικιά   του   εισήγηση   προς   την   Διοίκηση   ήταν   και   είναι,   κανείς   να   μην   μπαίνει   στον   χώρο   της   αποθήκης   χωρίς   μποτάκια   ασφαλείας.   Είναι   λογικό   να   υπάρχει   λοιπόν   η   εύλογη   απορία,   γιατί   σε   αυτό   το   θέμα   υπάρχουν   εξαιρέσεις;   Υπάρχει   κανείς   ο   οποίος   έχει   δικαίωμα   να   λειτουργεί   εκτός   κανόνων;   Η   δικιά   μας   άποψη   είναι   ότι   κανείς   δεν   πρέπει   να   πατάει   το   πόδι   του   χωρίς   μποτάκια   ασφαλείας,   σε   χώρους   όπου   κινούνται   περονοφόρα   οχήματα,   είτε   η   θέση   του   είναι   θέση   γραφείου,   είτε   διοικητικού,   πόσο   μάλλον   οι   υπέυθυνοι   ή   οι   προιστάμενοι   στα   συγκεκριμένα  τμήματα.   Δυστυχώς   φαίνεται   ότι   το   θέμα   της   ασφάλειας,   ίσως   το   σημαντικότερο   θέμα   στους   χώρους   των   αποθηκών,   κρίνεται   με   επιλεκτικούς   όρους.   Το   Σωματείο   μας,   ήδη   από   πέρυσι   τέτοιον   καιρό     γνωστοποίησε   στην   Διοίκηση   της   Εταιρείας,   την   λειτουργία   Εθελοντικής  Επιτροπής  Υγιεινής  και  Ασφαλείας  στα  πλαίσια  του.  Με  αφορμή  λοιπόν   την  συγκεκριμένη  υπόθεση  και  θεωρώντας  δεδομένη  την  ευαίσθησία  της  εταιρείας  σε   τέτοιου  είδους  θέματα,  αιτούμαστε  συνάντηση  της  επιτροπής  μας  μέσα  στις  επόμενες   μέρες  με  τον  Τεχνικό  Ασφαλείας,  τον  Γιατρό  της  Εταιρείας  και  τον  κ.  Μπρίνια  ως  νόμιμο   εκπρόσωπο  της  εταιρείας  απέναντι  μας. Το  Δ.Σ.  του  Σωματείου  

ανακοίνωση για τις απολύσεις Σεπ ‘12 ανακοίνωση για την απόλυση του συνάδελφου Παναγιωτίδη Π.

* Την ενημέρωση μάχης μπορείτε να την

διαβάσετε και σε ψηφιακή μορφή μέσω του site μας

ανακοίνωση για την ασφάλεια αλλά και τις παρεμβάσεις στο έργο του Σωματείου


Ενημέρωση Μάχης Τεύχος 01