Page 1

BEST OF 2011 www.dehmagazine.be


THE BEST OF 2011 ISSUE 2


EEN GREEP UIT ONS ONLINE REPERTOIRE 6 PAPIERTALENT

THE PAPER ISSUE Sublieme kunstwerken met gebruik van papier

45 WAT ALS WE EEN

CARTOONTJE WAREN THE PAPER ISSUE Het leven als een cartoonfilmpje voorgesteld

18 CASCOLAND KNAPT OP

51 AMSTERDAMSE MODE

24 FRUSTREREND

56 DUBSTEP OP

THE AMSTERDAM ISSUE Projecten die buurt bewoners samenbrengen

FIETSVERKEER THE SECOND ISSUE Tweedehandskleding in de kijker gezet

33 STEUN EENS ECHT

EEN GOED DOEL

THE BROWN ISSUE Bewonderingswaardige inzamelorganisatie

38 DE KRINGWINKEL THE SECOND ISSUE Tweedehandskleding in de kijker gezet

THE AMSTERDAM ISSUE Wat houdt de Amsterdamse mode zoal in?

ZIJN TERUGWEG

THE BROWN ISSUE Wat gebeurt er allemaal met het genre dubstep?

60 RED LIGHT RADIO THE AMSTERDAM ISSUE Radio maken vanuit een hoerenkamer, het kan!

67 IS SEPIA DE COMIC SANS

VAN DE FOTOGRAFIE? THE BROWN ISSUE Lezers tonen hun kunsten met sepia


DEH! uitdrukking (<Hessels): tevreden iets beĂŤindigen.

In oktober 2011 ging DEH! magazine officieel van start. Een online magazine dat begon als eindwerk Journalistiek, maar goed genoeg ontvangen werd om er mee door te doen.

SOFIE MARGUILLIER ! ZINNENBOUWER sofie@dehmagazine.be Eigenzinnig Magazineverslaafd Bling !

Het principe is simpel. Elke laatste week van de maand komen er artikels online die rond een thema of woord werken. Dit wordt zo origineel mogelijk ingevuld met als grote pijlers design, humor, mode en muziek. Eigenlijk is DEH! een uitvlucht om vanalles te kunnen doen waar we zin in hebben. Evenementen organiseren, naar een printmagazine toewerken, een creatief platform uitbouwen. Maar iedereen moet onderaf bij het begin beginnen, en dat is bij ons het online magazine. Om 2011 mooi af te sluiten, maakten we speciaal een Best of 2011-issue met de beste artikels in van afgelopen jaar, volgens ons ĂŠn de lezers. Een voorsmaakje voor als we effectief print zouden gaan.

4

SAM BELLEN ! NERDY STUFF sam@dehmagazine.be Ezelen Vans Mac A Roni !


DANKJE WEL Graag nog even een bedankje aan volgende mensen: RASCAL WINDMOLDERS ! Ons mannelijk schoon Gamehero Lui verke Geruite hemdjes !

Thiago Struys die prachtige fotoâ&#x20AC;&#x2122;s voor ons levert als hij tijd heeft Marianne Lenaerts om ons in week drie al in de spotlights te zetten op haar blog Kristien Follon, Tine Adriaens, Jonas Nachtegaele, Jo Lemmens en Holger Spreda voor ons gratis dingen te geven voor The Give Away issue in december Michel Ruland om onze stickers te voorzien

LYSSA GIOTS ! Ons vrouwelijk schoon Vergeetachtig Luidruchtig Sociaal !

Mijn ultralieve mama die al haar kookboeken uitpluist om elke maand de lekkerste recepten te kunnen geven aan de lezers

.. en alle mensen die ons magazine bakken liefde bezorgen 5


â&#x20AC;&#x2DC;Papier is mijn eerste liefde. Eigenlijk heb ik altijd met papier gewerkt. Het blijft voor mij iets magisch, omdat het plat is, maar drie dimensionaal kan worden. Ook stel ik mensen wel eens de vraag wat voor papier ze zouden willen zijn. Ik zou denk ik vloeipapier willen zijn. Fladderig en kleurig, maar het mag niet nat worden want dan loopt het uit.â&#x20AC;&#x2122; - Julia Veldman C.

!

6


PAPIERTALENT

In deel één van The Paper Issue, november 2011, lieten we jullie kennismaken met vijf sublieme kunstenaars als voorsmaakje op het echte issue. Ieder gebruikt papier op een geheel andere manier, maar ze zijn allemaal even verbluffend. Veel geknip, geplak, gescheur en gelijm. Maar vooral geduld is de key tot hun kunstwerken. Ik laat ze zelf even vertellen over wat ze nu precies doen.

21 november 2011 Tekst: Sofie Marguillier Foto’s: kunsternaars zelf

7


8


PETER DAHMEN

Wie was er vroeger niet gek van kinderboeken waar vanalles uitsprong. Het leek allemaal pure magie, maar eigenlijk is het een kwestie van jarenlang oefenen. Peter Dahmen houdt zich al meer dan twintig jaar bezig met het maken van pop up cards. Waarom dat ook nog steeds boeiend kan zijn als je ouder bent, lees je hieronder. Waarom zijn pop up cards zo interessant? Peter: ‘Elke keer opnieuw is het een uitdaging om iets te ontwerpen dat tussen twee pagina’s is opgebouwd. Als het uiteindelijk gelukt is, is het altijd een magisch moment als je de kaart voor het eerst openvouwt.’ Wat is het moeilijkste hieraan? ‘Om verder te doen als je eerst gefaald hebt. Je hebt veel ervaring nodig en er is geen snelle manier om dit te leren. Soms heb ik in enkele weken tien verschillende modellen uitgebouwd voordat ik tevreden ben met het resultaat.‘ Wat is er nodig voor een goed ontwerp? ‘Genoeg tijd maken voor het hele creatieve proces, dat sowieso. En als je niet in opdracht werkt voor iemand is een goed idee, enkele velletjes papier en wat lijm genoeg om te beginnen.’ Zou iedereen dit kunnen maken? ‘Ja, er zit niet echt een geheim achter mijn werk. Ik heb vooral geleerd door trial and error.’ Iedereen kan dan ook de templates van je ontwerpen downloaden op je site. Denk je dat veel mensen dit zelf uitproberen? ‘Die tutorials op mijn YouTube-account zijn er vooral gekomen op vraag van de mensen. Ik krijg dan ook wel eens mailtjes van fans over de hele wereld die mijn tutorials leuk vinden.’ Dan hoop ik dat we een paar lezers kunnen aanzetten om dit eens te proberen. 9


10


SFUN

Ontwerp iets op de computer, druk het af en lijm het ergens goed zichtbaar tegen een muur in het straatbeeld. Dat is ongeveer wat paste up-artiesten doen. Zo ook SFUN dus, die stilletjes aan heel België aan het veroveren is met zijn werken. Dankzij Street Art Belgium heb ik hem enkele vragen mogen stellen op voorwaarde dat hij anoniem zou blijven. Vrij logisch mits zijn activiteiten nog steeds illegaal zijn ten opzichte van bepaalde autoriteiten. Ik heb er alleszins geen problemen mee als het straatbeeld wat opgeknapt wordt door enkele creatieve koppies, en de politie uit Charleroi precies ook niet, aldus SFUN. Waarvoor staat de naam SFUN? SFUN: ‘Het is een combinatie van mijn eigen naam en FUN.’ Je ziet meer en meer paste up’s in het straatbeeld verschijnen. Hoe komt dat denk je? ‘Het samengaan van het digitale en het tastbare, in dit geval papier, is iets heel hedendaags denk ik. Daarbij zijn de gebruikte materialen goedkoop en kan je de actie op je kamer goed voorbereiden.’ Wat is er zo leuk aan? ‘Het resultaat op een muur zien is super. Je wordt telkens weer verrast en het zet aan tot nieuwe versies. Ik loop graag rond met lijm en borstel om dan tevreden thuis te komen. ‘ Wat is er moeilijk aan? ‘Ik werk soms lang aan de ontwerpen en de juiste verhouding vinden tussen zetmeel en ontstopper voor de zelfgemaakte lijm is ook niet altijd evident.’ Ben je al eens in de problemen geraakt door dit te doen? ‘Voorlopig nog niet. Trouwens, de politie van Charleroi is heel oké.’ Waar haal je inspiratie voor je designs? ‘Ik werk voornamelijk heel impulsief en voor mij is het belangrijkste dat ik mijn inspiratie naar buiten kan brengen. Waar ik die inspiratie vandaan haal, doet er dan ook niet toe.’ Heb je hier zelf nog wat aan toe te voegen? ‘START PASTING.’ 11


12


KRIS TRAPPENIERS

Geduld en passie. Dat heb je nodig om een papercut à la Kris Trappeniers tot een goed einde te brengen. Kris besloot op zijn 35ste dat scheikunde toch niet zijn leven was en verdiepte zich in de grafische vormgeving, vooral in stencils. Door de jaren heen werden die stencils alsmaar gedetailleerder en zo komen we tot zijn huidige papercuts. Eén werk kost hem ongeveer zestig uur, maar het resultaat mag er absoluut wezen. Hoe begin je precies aan zo een werk? Kris: ‘De precieze werkwijze doe ik niet graag uit de doeken, maar ik kan je verklappen dat ik noch gebruik maak van een computer noch grafische software. Ik gebruik alleen papier, inkt, mesjes en vernis. Ik hou van die soberheid, het is mijn manier van reageren tegen de huidige popcultuur.’ Het lijkt echt iets enorm moeilijk en ingewikkeld. ‘De sleutel tot een mooie cut out is het evenwicht vinden tussen contrast en papiersterkte. Voor een mooi portret is veel contrast nodig tussen licht en donker, maar hoe meer contrast hoe meer ‘leegtes’ er ontstaan en zo verzwakt de structuur van de papercut. Het moeilijkste is dus tijdens het tekenen te voorspellen hoe het papier zich als materiaal zal gedragen bij het latere snijden ervan.’ Wat gebeurt er met de werken? ‘Wel, één koper uit Argentinië heeft ooit het ontwerp als tattoo aangebracht, een andere koper gebruikt een papercut als stencil voor street art. Zo komt het al eens voor dat ik in een stad rondloop en toevallig eigen werk tegenkom.’ Ambities? ‘Toen ik met dit alles begon was mijn ambitie om één persoon te vinden die mijn werk leuk vindt. Die ambitie is nog steeds dezelfde: als ik één persoon diep kan raken met één werk is dat belangrijker dan een tentoonstelling voor honderden toeschouwers in een galerij.’ Toekomst? ‘Experimenten met licht/schaduw doorheen papercuts en hopelijk de komende lente veel street art.’ 13


14


JULIA VELDMAN C

Enkele weken geleden na de Dutch Design Week in Eindhoven is er vooral één naam in mijn hoofd blijven rondspoken: Julia Veldman C. Ze studeerde dit jaar af aan de Design Academy, ook in Eindhoven, en kon me vooral bekoren door haar intrigerende collages. Maar ze kan nog meer hoor. Kortfilms maken, kortverhalen en gedichten schrijven, evenementen organiseren, het ontgaat haar allemaal niet. Toen ik haar vroeg om mee te werken aan The Paper Issue, zei ze braaf: ‘Ik ga me diep over de vragen buigen.’ En dìt heeft ze er uiteindelijk van gemaakt. Omschrijf je stijl eens. Julia: ‘Ik maak multimediale essays, d.w.z. mooie beelden die een verhaal ondersteunen en communiceren. Ik ben vooral geïnteresseerd in op hoeveel verschillende manieren ik een verhaal kan vertellen en ga op zoek naar nuance.’ Inspiratiebronnen? ‘Mijn grootste inspiratiebron is de realiteit, vooral het absurde en haast ongeloofwaardige van dieechte wereld. Zo zag ik vanmorgen een ekster een dood konijn opeten. Die dingen gebeuren gewoon.‘ Op welk werk ben je enorm trots? ‘Mijn laatste film, De buren genaamd. Het is een project dat me nauw aan het hart ligt omdat mijn buurt, waar ik drie jaar met liefde gewoond heb, de hoofdrol speelt. Ik ben daar nu weg en het wordt afgebroken.’ Toekomst? ‘Ik wil graag filmmaker worden. Daar komen al mijn fascinaties in samen; het verhaal, muziek, beeld, geluid en de mogelijkheid een groot publiek aan te spreken. Maar daarbuiten zou ik ook graag een tijdje in een kantoor werken, omdat ik me niet kan voorstellen wat er in een kantoor gebeurt en ik dol ben op kantoorartikelen zoals post-its, labels en vakjes. En vieze koffie natuurlijk.’ Wat leek jou een droomberoep toen je nog een kind was? ‘Ik wilde graag politicus worden, omdat je dan de waarheid mocht verdraaien totdat het goed klonk en daarmee de wereld beter maken. Ik was er lange tijd van overtuigd dat alle problemen in de wereld op een misverstand berustten en dat ze opgelost konden worden als de juiste woorden ervoor werden gevonden.’ 15


16


MABONA ORIGAMI

Origami. Ik zou er een heel issue aan kunnen wijden, maar dat gaan we alleszins nu niet doen. Liever stel ik jullie Sipho Mabona voor. Sipho is een origamivouwer uit Zwitserland – om de clichés even in de kast te houden. Hij maakte in 2007 een spotje voor Asics, dat meerdere malen bekroond werd. Sindsdien draait hij op volle toeren en is hij zijn eigen bureau gestart, Mabona Origami. Ook bij origami is oefenen de key factor en het blijven proberen nadat het al eens mislukte het moeilijkst, net als bijPeter Dahmen zijn pop up-kaarten. Maar buiten dat, had Sipho mij nog veel meer te vertellen. Het begin? Sipho: ‘Toen ik op mijn twintigste alle mogelijke papieren vliegtuigjes gevouwen had die ik kon vinden, dacht ik dat het misschien leuk was om zelf ontwerpen te maken. Sinds mijn kindertijd ben ik verslaafd aan origami. Toen ik na die reclamespot voor Asics meer en meer opdrachten kreeg, besloot ik dat het tijd was om van mijn passie mijn beroep te maken.’ Favoriete werk? ‘Waarschijnlijk het stuk waar ik nu aan bezig ben: een zwerm sprinkhanen gevouwen van dollarbiljetten. Het is een installatie waar dollarbriefjes gestapeld op de grond liggen en dan zie je hoe de sprinkhanen gevormd worden in verschillende fases tot ze een zwerm vormen. Ik ben blij hoe het ontwerp van de sprinkhaan eruitziet, maar voor mij is het conceptuele toch belangrijker.’ Droomberoep toen je een kind was? ‘Atleet. Tennisser of basketbalspeler. Ik ben altijd graag met mijn handen bezig geweest, maar sport was toch mijn eerste grote liefde. Misschien door alle energie die ik had? Nu, ik had altijd wel in gedachte dat ik iets speciaals zou doen en geen nine to five job.’ Doel? ‘Het liefst van alles zou ik willen dat origami als een kunst beschouwd zou worden in plaats van een ambacht. Ik wil de mensen origami laten zien op de manier dat ik het aanvoel. Als een kunst dus.’ 17


CASCOLAND KNAPT DE BUURT BIJZONDER OP

Nederlander Roel Schoenmakers houdt zich al zijn hele leven bezig met het kraken van fabriekspanden en publieke of niet-gebruikte ruimtes in te palmen. Zeven jaar geleden begon hij samen met Fiona De Bel het project Cascoland. Ze proberen buurten op te knappen door publieke ruimtes te gebruiken naar

30 mei 2011 Tekst: Sofie Marguillier Fotoâ&#x20AC;&#x2122;s: Sofie Marguillier Bron: cascoland.nl

18


de wensen van de bewoner om zo een samenhorigheids gevoel te creeĂŤren. Ondertussen deden ze het al in onder andere Johannesburg en Mafikeng, maar sinds vorig jaar zijn ze actief in de Kolenkitbuurt van Amsterdam. Ik ging eens een kijkje nemen terwijl Roel mij wegwijs maakte in zijn project.

Je wou net de bloemetjes water geven in een tuintje op wielen. Hoort dit bij het project? Inderdaad. Sinds enkele weken hebben we hier mobiele tuintjes met tomaten en plantjes in. Elk tuintje wordt onderhouden door drie families. In deze buurt wonen veel immigranten die van het platteland komen. We dachten dat het leuk zou zijn om een paar elementen daarvan naar de stad te brengen. Vandaar dus deze mobiele tuintjes. We hebben ook een kippenhok met twaalf kippen die elk door een buurtbewoner geadopteerd zijn. Vertel eens wat je hier nu precies doet in de buurt. Wel, vorig jaar heeft het stadsdeel West

19


gevraagd om de Kolenkit wat ‘leefbaarder’ te maken. We kregen hier aan het Piet Paaltjenspad twee piggelmeehuisjes die de basisplekken zijn van het project. Ze zijn elke dag open van 9 tot 6 waartussen we verschillende activiteiten organiseren. Activiteiten zoals? In het begin waren dat vooral kleine, speelse dingetjes zodat de buurt vertrouwd kon geraken met onze initiatieven. Zo hadden we een tijdelijk buurtrestaurant en een tijdelijke snackbar. Op een dag heb ik een hele groep mensen opgetrommeld om naar de voorbijgangers te gaan zwaaien. Dan gingen we met zijn allen op de stoep staan en zwaaiden we naar iedereen. Zo gebeurde er vanalles en uiteindelijk ontstond er een klein feestje op de stoep. Superleuk. Grappig vooral. Hiermee wouden we aantonen dat je niet alles op voorhand moet regelen via een instantie en gewoon zelf leuke dingen kan ondernemen. Het stadsdeel organiseert 20

hier wel vanalles, maar dat is allemaal heel formeel. Het feit dat de mensen zelf iets in een publieke ruimte kunnen doen en deze kunnen opeisen is voor hen een eyeopener. Is het niet moeilijk om de buurtbewoners mee te krijgen? Ik kan me voorstellen dat sommigen hier toch wat schuchter tegenover staan. Natuurlijk staan de nieuwsgierigste mensen als eerste aan je deur. Hen gebruiken we dan ook om anderen mensen meer te betrekken. Normaal krijgen we iedereen wel mee, maar dat is natuurlijk een langdurig proces. Belangrijk voor ons in de Kolenkit is om de islamitische vrouwen uit hun huis te krijgen en ze actief te maken in de buurt. Zo proberen we een samenwerkingsverband te creëren en dat lukt momenteel erg goed, zeker met het logeerhuis. Logeerhuis? Ons tweede huisje gebruiken we als logeerhuis, omdat het ’s nachts leegstond en dat vonden we zonde. Vrienden van de


bewoners kunnen hier verblijven als hun eigen appartement niet groot genoeg is. Een overnachting kost vijf euro. Het huisje wordt volledig gerund door de vrouwen uit de buurt en het draait erg goed. Er gebeurt hier duidelijk vanalles en nog wat. Hoe weten de mensen wanneer er nou precies iets te doen is? Alles gebeurt via mondreclame. We doen niet aan flyeren en hebben ook geen publiciteitscampagne of dergelijke. En de lichtkrant op het dak dan? Die is er vooral om aan te tonen dat dit een speciaal huisje is, maar er wordt ook wel eens iets mee gecommuniceerd. Bij Valentijn hadden we bijvoorbeeld een sms-actie. Als mensen een smsje stuurden met een boodschap in, klommen wij op de ladder en vormden we het bericht met losse letters op de bak. Tien minuten later kon de hele buurt het lezen. Zo proberen we op een ludieke manier iets bij de mensen los te maken.

21


Dat deden jullie bijvoorbeeld ook met het initiatief Radio Kolenkip. Hoe was dat er gekomen? Dat is ook alweer een interessant verhaal. Kijk, alle projecten die we doen zijn vaak tijdelijk, dus documentatie is erg essentieel voor ons. Daarom hebben we ook zo een uitgebreide website met veel beeldmateriaal. Maar islamitische vrouwen willen niet snel op de foto, dus moesten we wat andere verzinnen. Dus in plaats van mensen te fotograferen terwijl ze een kip vasthebben, hebben we ze laten vertellen over hoe het was om een kip te houden. En zo was er Radio Kolenkip. We hebben in dit huisje zes weken radio gemaakt waarin mensen van de buurt aan het woord kwamen over hun ervaringen hier, afgewisseld met leuke muziek. Jullie waren met Cascoland ook actief in Zuid-Afrika tijden het WK-voetbal. Was dat een hele andere manier van werking? 22

Het principe bleef hetzelfde, maar het leuke aan Afrika is dat het zo slecht georganiseerd is – in tegenstelling tot Nederland – dat je gewoon alles kan doen wat je wil, zonder ergens rekening mee te houden. Wat hebben jullie daar zoal uitgestoken? Een leegstaand stadion was onder onze aandacht gekomen, en daar hebben we bijvoorbeeld een speeltuin neergezet en een cinema in gebouwd. De voetbalwedstrijden werden er gezamenlijk gevolgd, wat niet vanzelfsprekend was want die werden enkel uitgezonden op een betaalzender. Verder besteedden we ook veel aandacht aan HIV. Waarschijnlijk, je bent in Afrika. Je moet weten, elke week stierven er wel één of twee mensen waar we mee samenwerkten omwille van het HIV-virus en de begrafenisondernemers wisten daar goed misbruik van te maken. Doodgaan is hier heel erg duur; je moet betalen voor een


dure kist, een dure ceremonie en een dure ligplaats. Daarom hadden wij de â&#x20AC;&#x2DC;familiesetâ&#x20AC;&#x2122; gemaakt. Dat is een kist die je voor 100 euro bij de lokale doe-het-zelfzaak kan kopen en zelf in elkaar kan steken. Zo lieten we de mensen zien dat sterven niet duur hoeft te zijn en geen onderdeel moet uitmaken van dat systeem vol corruptie. Het ging zelfs zover dat begrafenisondernemers elkaar gingen vermoorden om het monopolie te krijgen in het begraven van mensen. Ja, er gebeuren rare dingen in de wereld. Wanneer is nu een project ergens geslaagd? Wanneer hebben jullie je doel bereikt? Het ideale zou zijn als we na een bepaalde tijd het project uit handen kunnen geven aan de bewoners. Dat is nu al een beetje het geval met het Logeerhuis bijvoorbeeld. Als dat bij alle initiatieven lukt die lopen, zijn we geslaagd. ! 23


FRUSTREREND FIETSVERKEER

Fietsen in Amsterdam is een kunstje. Dat weet ik, omdat ik de afgelopen maanden elke dag van Amsterdam-West naar Amsterdam-Oost moest fietsen voor mijn stage. Als je dacht dat het fietsverkeer in BelgiĂŤ een ramp is, heb je het goed mis. Hierboven zie je wat ik bedoel.

Dit is de gemiddelde horde fietsers die aan het rode licht aan het wachten zijn. Ik schat dat deze drie keer zo groot is als in BelgiĂŤ. 24


Als ik dus al geen ochtendhumeur had daar in Amsterdam, dan zorgden diverse projectielen die ik dagelijks tegen het lijf fietste daar wel voor. Gapende toeristen, toeterende auto’s en roekeloze riksja’s dragen er zorg voor dat iedere fietser hier in een

gefrustreerd dier verandert zodra hij een fiets bespringt. Om mijn gekwelde fietsersziel te helen, besloot ik bij wijze van therapie het Amsterdams fietsverkeer te analyseren. Ik kwam tot de volgende categorieën. 27 mei 2011 Tekst: Sofie Marguillier Foto’s: Sofie Marguillier

Dit is de continue gelaatsuitdrukking van de Amsterdamse fietser. Duidelijk geen lachertje. 25


1. Vierwielers die het fietspad versperren Ik weet niet wie deze wet goedgekeurd heeft in Nederland, maar hier mogen deze autoâ&#x20AC;&#x2122;s dus op het fietspad rijden. Dit wil zeggen dat de horde fietsers die je eerder zag nooit op tijd ergens zullen geraken, omdat ze deze wegversperders niet voorbij kunnen.

2. Toeristen De bevolkingsgroep die voor een permanente donderwolk boven ieders hoofd zorgt: de toeristen. Ze lopen altijd in de weg, overal. En ook deze jongen kan daar duidelijk niet mee lachen. 26


3.Oost-Indisch kleurenblinden We kunnen de toeristen nog verder opdelen tot we bij de ergste graad komen: muilende toeristen. Dit meisje wandelde door het rood, waarna ze werd aangereden door een fietser. Het meisje begon vervolgens een zinloze discussie, wat haar een wijzend vingertje en hopelijk ook een welgemeende â&#x20AC;&#x2DC;HOER!â&#x20AC;&#x2122; opleverde. 27


4. Argeloze omaatjes Mijn liefde voor omaâ&#x20AC;&#x2122;s is groot: ze zijn vrijwel altijd schattig, bakken taart voor je en geven je bij elk bezoek een zakcentje. Maar houd deze mensen asjeblieft binnen. Zodra ze beton onder hun pantoffels voelen, denken ze dat de straat van hen is. En dat gaat ten koste van een boel vertedering.

5. Voor je kijken doorlopen-types De enige oplossing voor al je fietsfrustraties in Amsterdam lijkt om je simpelweg bij het lokale fietsverkeer neer te leggen. Je met een stalen gezicht naar je eindbestemming loodsen en andere weggebruikers negeren, dat is wat je te doen staat. Problematisch is alleen dat wandelaars in Amsterdam exact hetzelfde motto hanteren. Mocht het tot een botsing komen, dan kun je die dus beter maar als nooit gebeurd beschouwen. . 28


Als de nonchalance van de vrouw hierlangs je te ver gaat, kan je maar beter felgekleurde kleding aantrekken en je medemens alsnog proberen te redden van je tweewielige, gefrustreerde tegenstander:

Mijn beste advies is dus eigenlijk om je net als de mevrouw hieronder niks van het verkeer aan te trekken en met een brede glimlach op je smoel op je plek van bestemming te arriveren. Het is mogelijk. Soms. ! 29


STEUN NU EENS ECHT EEN GOED DOEL Goede doelen steunen. Het is iets wat mensen graag willen doen, maar wat altijd onderaan het to do-lijstje komt testaan. Het kost moeite en tijd waardoor de meesten dadelijk afhaken. Maar Brigitte Jonckheere is één van de doorzetters. Sinds haar trip naar Gambia in februari, doet ze alles om de mensen daar te helpen. Haar enthousiasme helpt haar al een hele eind verder, maar ook haar connecties bij Brussels Airlines waar ze werkzaam is. Ze nam me dan ook mee naar Zaventem om haar bewonderingswaardige werk te tonen en te vertellen hoe dit allemaal tot stand gekomen is. 27 oktober 2011 Tekst: Sofie Marguillier Foto’s: Brigitte Jonckheere Met dank aan: Carmen Briers

30


In februari ben je voor het eerst naar Gambia gegaan. Brigitte: ‘Klopt, ik was op zoek naar een reisje naar de zon en via via ben ik in Gambia geraakt. Wat ik daar zag was hartverscheurend. Er zat een man langs de weg zonder benen te bedelen, dus ik vroeg aan Souleyman, onze gids, hoe ik deze man kon helpen. Blijkbaar had hij gewoon een rolstoel nodig die 20 euro kostte. Dadelijk ben ik op zoek gegaan naar een rolstoel en zo kwam ik terecht in het ziekenhuis van Banjul. ‘ Dat is de hoofstad van Gambia? ‘Klopt. Wat ik daar zag was natuurlijk nog erger. Dat dient dan als ziekenhuis, maar dat gebouw staat op instorten, al het materiaal is verouderd, echt een zootje. Erna zijn we ook SOS Kinderdorpen gaan bezoeken en heb ik gevraagd hoe ik hen kon helpen.‘ Hoe dan? ‘Kleding kunnen ze altijd gebruiken, maar ook lakens en dekens want ’s nachts kan het daar heel koud worden. Dus eens terug in België ben ik informatie gaan opzoeken en mensen beginnen aan te spreken om spullen te verzamelen. Pim, een vriendin van me en therapeute, kwam met zakken medisch materiaal af en anderen met zakken speelgoed en kleding. In juli zijn we dan teruggegaan om onze spullen af te geven. Iedereen was stomverbaasd, omdat ze echt niet verwacht hadden dat we terug zouden 31


â&#x20AC;&#x2DC;Wij steunen vooral SOS kinderdorpen en ziekenhuizen, want dat zijn de mensen die de maatschappij draaiende houden.â&#x20AC;&#x2122;

!

32


gaan. Veel toeristen beloven dat, maar doen het dan toch niet.’ Jullie zetten zich dus vooral in voor SOS kinderdorpen en het ziekenhuis. ‘Ja, want dat zijn net de mensen die de maatschappij draaiende houden. Als wij geen ziekenkas of scholen zouden hebben, dat zou ook niet werken hé. Dus hun steunen vind ik heel belangrijk. ‘ Hoe weet je nu hoe je hen verder kan helpen? Gaan er misschien lijsten rond met spullen die ze kunnen gebruiken? ‘Vooral door met mensen te praten, maar we hebben ook een lijst van SOS Kinderdorpen gekregen en zijn nu aan het wachten op een lijst van het ziekenhuis. Want dat is belangrijk, dat je gericht steun geeft. Ze krijgen natuurlijk ook donaties van andere landen en als ze daar net een lading potloden van hebben gekregen, moet je dat niet nog eens gaan opsturen.’ Uiteraard. ‘Dat is onze visie ook eigenlijk: je moet een visser leren vissen in plaats van elke dag vis te geven. Die Gambianen zijn echt handige mensen trouwens. Zo heb je kunstenaars die allemaal houten beeldjes maken, heel erg mooi, maar ze hebben geen schuurpapier om het af te werken. Dus kan het ondersteunend zijn als wij hen schuurpapier

kunnen bezorgen. Dan zet je de mensen op weg om hun eigen brood te verdienen en daar hebben ze iets aan.’ Zijn er spullen die ze absoluut niet kunnen gebruiken? ‘Pluche beertjes, echt. Mensen geven dat massaal mee, maar die kinderen zijn daar niks mee. Het is daar veel te stoffig en niet iedereen heeft daar een wasmachine. Of speelgoed op batterijen, nog zo iets. We willen enkel spullen meenemen met een educatieve waarde, dus je moet soms echt logisch nadenken vooraleer je wat meegeeft.’ Is het niet moeilijk om vanuit België alles te regelen met hun? ‘Zeker en vast. We zijn nu al even aan het wachten op die lijst met medicatie van het ziekenhuis, want die hebben we echt nodig, ook voor de douane. Maar zij zitten daar soms ook dagen zonder elektriciteit, dus dat gaat daar niet zo snel vooruit als hier. Dan voel je je soms wel machteloos en zakt de moed tot in je schoenen, maar we geven niet op.’ Jullie hebben die lijst nodig om door de douane te geraken ginder, want jullie gaan daar echt alles persoonlijk afgeven hé. ‘Ja, dat vinden we het belangrijkste en

33


zo winnen we ook het vertrouwen van de mensen hier. Als we die spullen gewoon zouden opsturen, je weet niet wat ermee zal gebeuren. Blijven ze daar gewoon staan, dan zullen er ook stilaan dingen verdwijnen, want iedereen kan dat ginder gebruiken. Dus dat willen we zeker vermijden. Maar dat kost ons altijd wel veel geld.’ Kan ik geloven. Betalen jullie nu dan alles zelf? ‘Momenteel nog wel, maar we zijn alles in orde aan het maken om een vzw te starten. Dan kunnen we mensen een zekerheid geven wat er met hun spullen zal gebeuren en komen we in aanmerking voor subsidies. Zo kunnen we er zelf bij zijn als de containers (die 800 euro per stuk kosten) ginder aankomen en alles zelf verdelen.’ Jullie moeten dan toch een ongelooflijk netwerk hebben die jullie hierin steunen, want anders zou dit toch nooit kunnen. ‘Ik heb geluk dat ik hier bij Brussels Airlines zelf werk. Zo krijg ik hier de mensen warm voor mijn project en ken ik ook de mensen van de luchthaven in Gambia. Via hen leer je dan nog meer mensen kennen en zo begint het te rollen. Maar zonder deze connecties zou het inderdaad nooit lukken. Je kan hier niet ineens een vrachtwagen met spullen komen droppen die je vrijwillig verzamelt hebt, daar komt nog veel meer bij kijken.

34

Maar met de goede wil van anderen en veel inzettingsvermogen lukt het wel. En de connecties natuurlijk.’ Heel erg veel succes nog en bedankt voor het gesprek. ‘Mogen we zelf nog wat toevoegen?’ Natuurlijk. ‘Het is fantastisch leuk om te zien hoe organisaties en individuen zich mee achter dit project zetten. Zo kregen we (in Afrika fel gegeerde) voetballen en vestjes van Jeugdzorg Emmaus Antwerpen, spullen van het Onafhankelijk ziekenfonds van Antwerpen, het Stedelijk CLB van Antwerpen bezorgde ons een heleboel materiaal, maar we kregen ook medisch materiaal van een bejaardentehuis, een dokter, kledij, PC’s en speelgoed van individuele donateurs. En natuurlijk Zakeria, die in Gambia alles regelt voor ons. De inzet van al die mensen verhoogt onze motivatie om door te zetten. Bij deze willen wij van de gelegenheid gebruik maken om ook al deze mensen heel hartelijk te bedanken!’ Bij deze is dat gedaan. ! Handje helpen? Een facebookpagina komt er aan, maar voorlopig kan je Pim en Brigitte via mail bereiken. Dus stel ik voor dat je nu meteen bovenaan je to do-lijstje zet: kast uitmesten. Hup hup!


â&#x20AC;&#x2DC;Pluche beertjes, echt. Mensen geven dat massaal mee, maar die kinderen zijn daar niks mee. Het is daar veel te stoffig en niet iedereen heeft daar een wasmachine.â&#x20AC;&#x2122;

!

35


DE KRINGWINKEL Wie in de verte een grote oranje vlek ziet opduiken, weet dat hij in de buurt is van een Kringwinkel. Vintageen tweedehandsspullen zijn duidelijk aan hun opmars bezig. Steeds meer jongeren begeven zich naar rommelmarkten, handmade markets en tweedehandswinkels om excentrieke en unieke spullen te vinden. Iedereen wil origineel zijn, wat alleen maar aangemoedigd kan worden. Maar toch is niet iedereen overtuigd

36


van deze manier om spullen te garen. Velen vinden het nog steeds vies om in andermans schoenen te staan. Om dit flauw argument van de baan te vegen, ben ik samen met model Lyssa Giots in het magazijn gedoken van de Kringwinkel in Hasselt. Na een vijftigtal bananendozen en enkele uren zwoegen hebben we vijf outfits samengesteld die volgens ons bovenstaand argument wel de das om doen. Aanschouw!

27 mei 2011 Tekst: Sofie Marguillier Fotoâ&#x20AC;&#x2122;s: Sofie Marguillier Met dank aan: De Kringwinkel Hasselt

37


38


39


40


41


42


ALS WE EEN CARTOONTJE WAREN Ze laten ons niet voor niks zo lachen, die onnozele figuurtjes in cartoons. Minimale gelaatsuitdrukkingen en bewegingen zijn al voldoende om onze mondhoeken naar boven te halen. Dus wat als we effectief de mensen zouden vervangen door zulke figuurtjes in het echte leven? De voorbijgangers die tijdens deze shoot voorbijkwamen hebben het antwoord al gegeven: het leven zou een stuk grappiger zijn. En om dat ook aan jullie te bewijzen, hebben we enkele dagdagelijkse scenario’s uitgekozen en deze weergegeven alsof we meespelen in een cartoonfilmpje. 01 december 2011 Tekst: Sofie Marguillier Foto’s: Sofie Marguillier Met dank aan: Lyssa Giots, Jules Delhaize, Aline Peeters, Sam Bellen, Béatrice Fryns

43


44


45


46


47


48


AMSTERDAMSE MODE Anne Heijligers is een typisch Amsterdamse als we het hebben over haar kleding. Althans, hier kwam ik achter na bijna drie maanden in de grootstad gewoond te hebben. Ik waagde me even in de schoenen van Anna Wintour – die de droomjob van elk tienermeisje heeft – en legde het straatbeeld vast op digitaal beeld. Mijn dagelijkse wandelingen, ver weg van de toeristen, gaven me al snel een beeld hoe de Amsterdamse vrouw erbij loopt. Panty’s en leggings in alle kleuren met gewaagde motieven, taillebroeken en vooral rommelmarktgear. 27 mei 2011 Tekst: Sofie Marguillier Foto’s: Sofie Marguillier Met dank aan: Anne Heijligers

49


50


51


52


53


DUBSTEP ZIET ZIJN HOOGTE PUNT VOORBIJ GAAN Als sommigen de naam dubstep horen, beginnen ze al spontaan te huiveren. Een genre dat als ‘hip’ beschouwd moest worden, begint stilaan als iets negatiefs en commercieel te klinken. Volgens mij, voor alle duidelijkheid. Arthur Brouns AKA Brownz is 17 jaar en wordt gekroond tot een dubstepproducer waar sky the limit voor is. Hij stond laatst nog op het Red Room Festival en in Café d’Anvers. Ik vroeg me af wat dit Leuvense groentje van heel de heisa rond het genre vindt en vooral hoe dit allemaal is kunnen gebeuren. 23 oktober 2011 Tekst: Sofie Marguillier Foto’s: Brownz’ facebookpagina soundcloud.com/brownzmusic

54

Ik heb het gevoel dat het hoogtepunt van dubstep aan het voorbijgaan is en er niet zo goede tijden voor het genre zitten aan te komen. Arthur: ‘Eigenlijk zitten we nu net op het hoogtepunt, maar hierna gaat het inderdaad terugdeinzen. Nu, mij maakt het niet veel uit of dubstep commercieel geworden is of niet, maar de manier waarop vind ik niet zo tof.’ Hoezo? ‘Heel veel mensen vinden dubstep ineens keivet, maar ze hebben totaal geen idee wat dubstep is. Er worden ineens heel veel van dit soort liedjes op de radio gedraaid, maar dat is zogezegd de ‘echte’ dubstep. De commerciële versie met veel wowowo en elektro-invloeden. Maar dubstep heeft heel veel verschillende subgenres en dat is maar één versie ervan.’ Klopt. ‘Ik merk dat vooral als ik liedjes online zet. Ik draai zelf vooral heel diepe dubstep, zo de donkere en duistere kant meer. Dadelijk krijg ik dan reacties dat dit helemaal geen dubstep is. Jawel, maar gewoon een ander


Dat is best wel jammer. ‘Ja natuurlijk, want die mensen beginnen dan ook naar dubstepfeestjes te gaan en dan zijn ze verwonderd en gefrustreerd als ze toch andere muziek horen dan ze verwachten. Ik vind het ook niet aangenaam als mensen mij boeken en dan vragen om commerciële dubstep te draaien, want dat draai ik niet. Ik draai gewoon mijn eigen ding en dat is nu eenmaal wat duisterder.’ Die stroming van Kelis en consoorten is één tak, maar je hebt ook artiesten zoals Jamie XX en James Blake die het genre ook een andere dimensie geven. ‘Postdubstep dus?

subgenre. En dat stoort me heel erg, dat mensen de achtergrond er niet van kennen.’ Hoe denk je dat dat gekomen is? ‘Wel, de bekendere producers die eerst een ander genre maakte en dubstep ook goed vonden zijn dit met electro beginnen te combineren om een breder publiek aan te spreken en waarschijnlijk zo ook meer geld te verdienen. Vroeger had je gewoon simpelweg dubstep. Maar doordat die producers met elektroartiesten zijn gaan samenwerken, is het originele genre een beetje uit zijn context getrokken.’ Dan denk ik aan artiesten als Kelis bijvoorbeeld. ‘Inderdaad, die spreken een veel breder publiek aan, een publiek dat vroeger nooit naar dubstep geluisterd heeft. Dit ‘breder publiek’ luistert gewoon naar de nieuwe dingen van de artiesten die ze vroeger ook al goed vonden zoals Kelis en Snoop Dogg. Daarom vinden ze dubstep ineens supercool, maar hebben ze geen flauw idee wat het genre eigenlijk inhoudt.’

Ja, zo noemen ze dat. ‘Dat vind ik wel vet. Alleen alweer, en dat klinkt misschien heel hipster om te zeggen, maar James Blake heeft gewoon zijn eigen ding gedaan en is daarmee bekend geraakt. Dat is heel vet, maar ook hier vind ik het weer spijtig dat de mensen die achtergrond niet kennen en dat totaal niet snappen, ook al praten ze erover alsof ze er alles van weten.’ Vind je dit dan wel een subgenre van dubstep of toch niet? ‘Ze plakken daar de term postdubstep op, maar dat klopt eigenlijk helemaal niet. James Blake heeft soms wat dubstepinvloeden in zijn liedjes, maar ik zou dat meer experimental noemen.’ Je zei al dat jij meer de duistere kant van het genre gaat opzoeken. Is het niet moeilijk om hiermee een breder publiek aan te spreken, want dat is geen makkelijk subgenre he? ‘Dat is inderdaad moeilijk, maar je moet in u set zoveel mogelijk variatie proberen te steken. Je kan niet alleen duister draaien. Soms draai ik veel hiphop ertussen, soms draai ik wat harder. Dat hangt een beetje van de sfeer van het publiek af, maar ik zal alleszins nooit liedjes draaien die ik zelf niet goed vind.’ Als je dan ergens staat en je merkt dat ze toch meer voor de commerciëlere dubstep komen, krijg je ze dan toch

55


â&#x20AC;&#x2DC;Ze plakken daar de term postdubstep op, maar dat klopt eigenlijk helemaal niet. James Blake heeft soms wat dubstepinvloeden in zijn liedjes, maar ik zou dat meer experimental noemen.â&#x20AC;&#x2122;

!

56


overtuigd om het duistere ook te appreciëren? ‘Wel, dat is het ding in België. Mensen komen om hùn muziek te horen. Als je zo niet draait, gaan ze zich vervelen en krijg je zo van die gsm’s voor u neus met verzoekjes en dat is wel stom. Ik heb meestal wel wat cd’s bij met hardere dubstep, maar naar het einde toe raken die ook op en moeten ze toch naar diepere muziek luisteren.’ Word je snel serieus genomen als 17-jarige? ‘Ik heb geen flauw idee of ik er boven uitsteek of niet, en dat interesseert me ook niet. Maar je moet als DJ gewoon met de juiste bedoeling beginnen.’ Wat is dan de juiste bedoeling? Voor het plezier gewoon? ‘Nee, gewoon voor de muziek zou ik zeggen, ook al klinkt dit heel cliché.’ Hoe ben jij dan begonnen? ‘Wel, ik hoorde het lied Nero – This way, wat ik heel vet vond. Dus ik zei tegen een vriend dat ik een keigoed elektronummertje had gevonden. Hij vertelde me dat het dus eigenlijk dubstep was en toen ben ik daar meer over beginnen opzoeken. Zo kwam ik bij Kryptic Minds en Lost. Op het begin probeerde ik gewoon hun liedjes na te maken, maar dat lukte natuurlijk niet. En zo ben ik beginnen te zoeken naar mijn eigen sound, heb ik decks gekocht en ben ik later ook beginnen te draaien.’

Je eigen sound? ‘De laatste tijd luister ik helemaal geen dubstep meer thuis. Meer UK bass, Jamie XX, houseshit. Ik probeer ook veel hiphopinvloeden te gebruiken, maar alles hangt af van hoe ik me voel. Het zijn vooral mijn emoties die ik in mijn muziek verwerk.’ Wat is momenteel je favoriete liedje dan, zowel van jezelf als van een andere artiest? ‘Van mezelf vind ik Padawan erg geslaagd. Van een ander: Jamie XX – Far nearer (silentone). Daar kan ik echt vijftien keer per dag naar luisteren.’ Is dat misschien omdat je in je eigen sound ook verder wil gaan zoals Jamie? ‘Ja, sowieso. Maar ik maak gewoon een tune op de melodie in mijn hoofd, het is niet dat ik speciaal wil gaan doen ofzo. Het moeilijkste is om nieuw te blijven en telkens met vernieuwing te blijven komen, maar daar probeer ik wel naar te streven.’ Welk podium wil je graag veroveren? ‘Untitled en Daily Dubstep.’ Als laatste nog iets wat je zelf wil toevoegen aan dit gesprek? ‘Skrillex zijn haar is niet bepaald mooi, maar dat is dan weer een ander verhaal.’ ! Speciaal voor DEH! maakte Brownz een exclusieve mixtape, hoera! Als je hem evengoed vindt als ik, waar ik niet aan twijfel, kan je die via zijn Mixcloud legaal downloaden. Asjeblieft!

57


RED LIGHT RADIO

Hoeren. Drugs. Criminaliteit. Dit zijn de drie eerste woorden die bij ieder mens opkomen als je luidkeels ‘De Wallen’ of ‘Red Light District’ roept. Omdat ook de gemeente dit doorhad, hebben ze het 1012 project opgestart om hier iets aan te veranderen. Coffeeshops en bordelen zullen stilaan vervangen worden door creatieve ondernemers. Zo heb je ondertussen initiatieven als Red Light Fashion, Red Light Design en .. Red Light Radio. Maar

22 mei 2011 Tekst: Sofie Marguillier Foto’s: Sofie Marguillier Bron: redlightradio.net

58


niet panikeren! De welbekende Walletjes zullen niet volledig verdwijnen – het trekt immers nog altijd een hoop jonge dronkelappen – de buurt zal gewoon heringericht worden. Maar Red Light Radio dus. Een initiatief van Hugo van Heijningen en Orpheu de Jong nadat ze voorbij East Village Radio in New York liepen – een radiostation gevestigd in een winkeletalage. ‘Waarom doen we dit niet in een

bordeel op de Walletjes’, dachten ze allebei bijna tegelijkertijd. En zo gedacht, zo gedaan. Ondertussen zijn ze een viertal maanden bezig en krijgen ze vanuit alle hoeken van de wereld enkel lof. Waarom? Omdat ze zich niet aan een vast plaatje houden zoals de meeste radiozenders in de ether. Elke avond zenden ze live uit en de muziek varieert van acid tot UK garage tot Afrikaanse beats. Alles wat je dus niet op de alledaagse radio hoort.

59


Het begon met wat vrienden van Hugo en Orpheu die hun platenbak bovenhaalden om enkele uurtjes te draaien tussen de bordelen. Maar iedereen kent de Wallen, wat het makkelijk maakt om grotere artiesten te lokken. Als er een leuke band in Paradiso of Trouw optreed, zakken ze graag enkele uren voor hun optreden af naar het radiostation om wat plaatjes te draaien. Wie wil er nu niet eens ervaren hoe het is om vanuit een hoerenkamertje muziek te maken.

60

Tot het groepje terugkerende artiesten – die je kan herbeluisteren op Red Light Radio’s Soundcloud – behoort onder andere Boston Strip: ‘Wij staan hier tweewekelijks ons ding te doen. Het leuke aan Red Light Radio is dat we gewoon kunnen draaien waar we zin in hebben. Lekker relaxed.”


Maar het is niet allemaal spermageur en rode lampjes-schijn. Om alles op poten te houden, organiseren Hugo en Orpheu verschillende muziekgerelateerde initiatieven. Zo hebben ze net hun eerste benefietparty achter de rug en binnenkort komt er een platenbeurs aan. Wie daar niet geraakt en hen toch wil steunen, kan dit doen via de crowd funding-website voordekunst.nl . Als ze tegen 1 juni geen 30 000 euro bij elkaar gesprokkeld hebben, kan het zelfs zijn dat ze ermee moeten stoppen. Maar dat is wel het laatste wat we willen.

Op een grauwgrijze dag besloot ik af te zakken naar het pand om een gesprekje met Hugo te voeren. Om vijf voor zeven stormt Zip hijgend binnen met drie cdâ&#x20AC;&#x2122;tjes in zijn hand, net op tijd om Paul te vervangen die eerder die dag had afgezegd. Diezelfde grauwgrijze avond kwam ik erachter dat de opnametape van het gesprek met Hugo bestond uit 0 minuten en 0 seconden. Ik ben nooit zo goed met technische apparaten geweest, maar gelukkig werkt mijn geheugen nog prima. Hieronder de leukste quotes die ik mij nog kan herinneren.

61


Hugo: ‘Toen Brian Shimkovitz een optreden in Amsterdam speelde, hadden we geprobeerd hem voor zijn show naar hier te halen. Helaas is dat mislukt, omdat het heel lastig is voor de artiesten om op een vast uur te komen. Ze weten vaak niet wanneer hun soundcheck precies is en er komt altijd iets tussen. Brian is een Amerikaan die veel in Afrika is en daar cassettetapes verzamelt onder de naam Awesome Tapes From Africa. Het is geniaal wat die man verzameld heeft door de jaren heen.’ 62

‘Ik zou graag R.Kelly hier eens zien staan. Niet omdat het ons grootste idool is, maar wel een artiest die echt iedereen goed vindt, van puristische muzieknerds tot de plepse menigte. Ik denk dat iedereen die Red Light Radio luistert zal intunen als de king of R ‘n B achter ons raam staat.’


‘Het afwasbakje. Hier is al heel wat sperma afgewassen. Maar het is genoeg geboend hoor, dus daar ben ik niet meer bang voor.’

Als laatste vroeg ik hem om zijn zes ultieme liedjes die hij in zijn set zou steken. Bij het horen van de vraag, zuchtte hij alsof zijn leven er vanaf hangt. ‘Geen idee, ik draai nooit. Dat laat ik aan alle dj’s, artiesten en kunstenaars over. Wij willen graag nieuwe muziek ontdekken en onze eigen dingen kennen we ondertussen wel. Daarbij is een top zes niet te doen joh.’ !

63


64


IS SEPIA DE COMIC SANS VAN DE FOTOGRAFIE? Iedereen heeft tegenwoordig een fancy of minder fancy fototoestel en waant zich een fotograaf. Die fancy en minder fancy fototoestellen hebben tegenwoordig ook duizendenéén vooringestelde functies: eentje voor ‘s nachts, voor portretten, voor als het bewolkt is. In mijn ogen gebruikt niemand deze ook maar één keer in zijn leven, tenzij je echt totaal geen flauw idee hebt wat de woorden diafragma en sluitertijd betekenen. Dit is trouwens niet uitgesloten onder de camerabezittende bevolking, maar daar gaan we nu niet over uitweiden.

Wel over de functie sepia, die samen met zwart-wit al het langst standaard op een fototoestel staat. Ik vraag mij al al die jaren af: waarom? Nie-mand gebruikt dit, nooit of te nimmer. Maar omdat dit natuurlijk een eenmansmening kan zijn, stelde ik de proef op de som om te kijken of dit toch niet een universele gedachte is. Eigenlijk was ik hier stiekem al van overtuigd, maar goed. Ik stuurde vier gewillige proefkonijnen op pad om wat te prullen met de sepiafunctie op hun camera. Kan het dan toch, die bruine foto’s? Hieronder hun gedacht erover en hun resultaten.

24 oktober 2011 Tekst: Sofie Marguillier Foto’s: de deelnemers Met dank aan: de deelnemers

65


66


MARJAN BOVE Vind je dat sepia soms net dat tikkeltje meer kan geven aan een foto? Marjan: ’Sepia kan een foto veel mooier maken. Het kan het moment dat je wil vastleggen nog beter weergeven en kan de gevoelens die je op dat moment had nog meer benadrukken. Ik gebruik sepia vooral als ik de warme gevoelens en het authentieke in de foto wil accentueren.’ Gebruik je dit dan liever als zwart-wit? ‘Veel mensen hebben de nijging om zwart-wit vaker te gebruiken dan sepia. Nochtans maakt dit de foto harder en worden de emoties vaak onderdrukt. Maar elke foto is anders. Daarom gebruik ik ook veel verschillende toepassingen, afhankelijk van de foto zelf. Meestal is een foto wel nog steeds het mooist als je ze niet in een andere kleur zet.’ Kunnen ze de sepiafunctie op je fototoestel beter vervangen door iets anders? ‘Hoewel ik het geweldig vind dat je tegenwoordig al zoveel kan met een fototoestel of met Photoshop, vind ik het toch erg dat de basisfuncties vaak verwaarloosd worden. Met een goed diafragma en een goede sluitertijd kom je al ver genoeg.’ 67


68


JAN SNEYERS Ben jij een fervente voorstander van sepia? Jan: ‘De compactere camera’s overdonderen de gebruiker met voorgeprogrammeerde instellingen waardoor een slechte banale foto ineens specialer en creatief wordt. Sepia is ook zo een instelling, maar ik vind het persoonlijk maar niks. Het maakt de foto niet beter. Al denken velen van wel en zo treedt sepia op als verdoezelaar van een slechte of eerder slecht gemaakte foto.’ Waarom denk je dat bijvoorbeeld lomography of zwart-wit wel in de smaak vallen? ‘Vervormende lenzen zouden het beeld interessant moeten maken. Maar of je beeld nu fluogroen of sepiabruin uitslaat, het blijft een trucje uit de goocheldoos. Als je het met typografie vergelijkt is sepia de Comic Sans van de fotografie. Veel gebruikt door mensen die er weinig verstand van hebben, o zo fout dus. Zwart-wit daarentegen overstijgt het gegoochel, mede doordat er vroeger niets anders was. Het heeft een soort van puurheid die de aandacht volledig naar het beeld leidt door felle kleuren af te vlakken tot een spel van zwart en wit.’ Je zou dus de mensen niet aanraden om sepia te gebruiken. ‘Ga voor kleur of zwart-wit. Alles wat er tussen, rond of onder zit, gewoon afblijven! Als je dan toch nog persé sepia wil gebruiken, kunnen beelden van klassieke, romantische of rustieke tafereeltjes wel. Zoals hierboven de eenzame man in de regen die door het sepiasausje net dat tikkeltje eenzamer lijkt of het overzicht van de stad dat net iets rustiger lijkt dan het in werkelijkheid is.’ 69


JOLE SCHALLEY Wordt sepia nog veel toegepast? ‘Als ik zo de fotoalbums van mijn vrienden bekijk op Facebook of Flickr, is er haast niemand die foto’s in sepia heeft. Zeven jaar geleden, toen bijna iedereen een digitale camera voor zijn verjaardag of voor Kerstmis kreeg, werd het precies wel meer gebruikt. Alles was toen nieuw en dan was het natuurlijk leuk om te experimenteren met de effecten die je camera allemaal had.’ Zijn er andere functies die je wel regelmatig gebruikt? ‘Ik ben een gigantische liefhebber van de functie ‘antiek’ die je vindt bij iPhoto op Applecomputers. Die functie geeft je foto’s een iets ouder uitzicht en doen ze wat vervagen, maar niet te fel zodat de kleuren wel nog levendig lijken. In tegenstelling tot sepia vind ik dat deze kleur wel haast bij alle foto’s goed gaat. Ook de andere effecten van Instagram vind ik heel leuk: Amaro, Kelvin, Early Bird, Sutro, 1977, Rise. Ze geven je foto net dat tikkeltje meer uitstraling.’ 70


LEEN BILLIOUW Deze foto’s heb je niet zelf getrokken, hé? Leen: ‘Neen, het zijn postkaartjes die ik in Parijs gekocht had omdat ik ze superromantisch vond.’ Stond je er toen bij stil dat de foto’s in sepia waren? ‘Ja, en dat vond ik net leuk want dat benadrukt die romantische sfeer heel erg. Trek je zelf vaak foto’s in sepia? ‘Alle foto’s die ik trek zijn in kleur zodat ik altijd het originele beeld zal hebben. Later kan ik ze dan nog bewerken indien ik dat wil. Maar eigenlijk doe ik dat nooit want ik hou niet zo van al die extra functies. Soms eens zwart-wit, maar daar stopt het dan ook.’ !

71


www.dehmagazine.be 72

DEH! magazine|Best of '11  

www.dehmagazine.be DEH! is an online magazine that works every month on a theme. The highlights are design, humour, music and fashion. This...