Page 1

Flits

Sobeka Fotoclub O.C. De Brug Otegemstraat 238 8550 Zwevegem

Maart 2010

Maandblad van SOBEKA Fotoclub nr. 394


Italiaan maakt beste persfoto in 2009 vr 12/02/2010 - 11:44

De Italiaanse freelancefotograaf Pietro Masturzo heeft de trofee voor beste persfoto van het jaar gewonnen met een beeld dat hij schoot in Iran. Hij wordt op 2 mei onderscheiden met de World Press Photo Award 2009 in Amsterdam.

De sober belichte foto beeldt een vrouw af die op een dakterras in Teheran met de handen rond haar mond iets uitschreeuwt. De foto werd genomen op 24 juni 2009, enkele dagen na de omstreden herverkiezing van president Mahmoud Ahmadinejad in Iran.


"Het beeld plaatst het nieuws in een nieuwe context. De foto raakt zowel visueel als emotioneel", aldus juryvoorzitter Ayperi Karabuda Ecer. Masturzo maakte de foto 's nachts. "Ik wou het protest van de bevolking tegen de herverkiezing van Ahmadinejad in beeld brengen. Om te vermijden dat de mensen die ik afbeeld herkend zouden worden, heb ik hen van veraf geschoten", aldus de Italiaanse fotograaf. Pietro Masturzo zal zijn prijs op 2 mei in ontvangst nemen in Amsterdam. De World Press Photo Award is goed voor 10.000 euro. Masturzo krijgt ook een fototoestel. Bron: www.deredactie.be


Shop in de Shop Donderdag 11 februari 2010 stond er bij SOBEKA Fotoclub een avondje Photoshoppen op het programma. Opzet was om in een aantal workshops aan de slag te gaan met die andere shop. En de belangstelling hiervoor was meer dan behoorlijk. Weer of geen weer, door meters ijs en sneeuw baande menig Sobeka-er (schreef bijna Sobekakk....) zich een weg naar het vertrouwde lokaal waar Rudy gezorgd had voor de nodige hardware die onmisbaar was voor het welslagen van de avond. Er werden een 5-tal groepjes gevormd rond Johan, Yann, Christophe, Rudy en mezelf. Met de bedoeling om het lesniveau in de verschillende groepen af te stemmen op de opleidingsnoden, werd dan ook de vraag gesteld wie zichzelf gevorderd gebruiker kon noemen (categorie 3 - een junkie dus), wie er zich tot de middenmoot kon rekenen (categorie 2) en wie er van Photoshop nog niets afwist (categorie 1). Heel vreemd, maar niemand voelde zich echt thuis in een van deze categorieĂŤn, met uitzondering van Bart B., die wist het wĂŠl: hij behoorde tot categorie 1 ! Hij wist het heel zeker en had er geen enkel probleem mee om dit wereldkundig te maken. Goed zo Bart ! Zelfkennis is het begin van alle wijsheid en menigeen benijdt jou die zelfkennis. Dat Bart zich overtuigd bij de beginners rekent is trouwens geen verrassing. Nog niet zo lang geleden vroeg hij me of Photoshop die winkel was in de Kortrijkstraat in Harelbeke, en toen wist ik het wel. Uiteindelijk had Bart ook veel meer lotgenoten dan hij zelf kon dromen. Dit mag blijken uit de behandelde onderwerpen. Voor Rudy was dit: "JPEG voor beginners", voor Yann: "Lightroom voor beginners", Christophe leerde beginners hoe het pakket te installeren en afstemmen, Johan ging in concurrentie met Rudy door ook "JPEG voor beginners" te doceren en Rik hield het bij: "RAW voor....jawel". Voorwaar een zorgelijk fenomeen. Waar is al de kennis gebleven die


in vorige avonden zo gul werd verspreid? Ligt het aan het moeilijk onderwerp? Of aan het avondlijke uur? Ongemakkelijke stoelen? Aan Jean? Of Marcel? Of allebei? Of gewoon aan de lesgevers die hun stiel niet kennen en die hun krachten beter zouden sparen om het wankele bankwezen terug op zijn poten te helpen? Laat het ons voorzichtigheidshalve maar bij dit laatste houden. In elk geval had uw nederige verslaggever wel een goed gevoel na deze avond. Hij had het geluk om een kleine schare van aandachtige toehoorders te beschikken die overbleven nadat Nele en kompaan Geert de RAWkost voor bekeken hielden en op zoek gingen naar een menu met meer pit. Ook nieuwkomer Geert V. vond voor vragen over het zonesysteem niet meteen de antwoorden in de RAW converter van Photoshop en hield de uitleg hierover dan ook vlug voor wat hij was. De overlopers hadden echter overschot van gelijk want de concurrentie van de collegae lesgevers was dan ook ongemeen hard. Goeroe Rudy wist meteen een schare aanhangers te lokken met zijn listige manipulaties, ook van JPEG bestanden. Het werd Nancy zwart voor de ogen toen hij blauwe sneeuw veranderde in witte. Yann hanteerde een meer verfijnde techniek: hij trok zich met zijn adepten terug in de knusse bar en legde beslag op de huis-PC, een beetje lounge muziek op de achtergrond, de lichten uit, Lightroom aan, om zich te verdiepen in het nuances van rood, donkerrood, wijnrood, avondrood, bordeauxrood, koperrood,... En Johan was uiteraard weer niet te kloppen. Menig "keerekiweere" en "mo vin toh" ontsnapten uit de monden van de mannelijke toehoorders en menig vrouwelijke toeschouwster liet opgewonden gekir horen toen die dekselse Johan aan de slag ging met de toverstaf. Kortom, het werd een geslaagde avond en met de nodige bijsturingen komt de nieuwe formule best in aanmerking voor herhaling. Al jullie suggesties daarbij zijn uiteraard zeer welkom. Rik D


Otto ten huize van Mark(e) Zondagmorgen trekt Otto, gewapend met pen en papier naar een bekend gezicht (en een bekende stem) van onze club : Mark Holvoet. Dat Mark een rasechte inwoner is van Marke en daar een fijne kapperszaak runt verklaart de titel van dit artikel. Otto gaat echter wel voor hem maar niet voor haar en daarom gaat de tocht naar het privé adres in de Bosstraat. Aangezien Otto voor hem gaat en niet voor haar is zij ook niet thuis want ze is naar de academie, zoals alle zondagen trouwens. Ingewijden begrijpen dat wel allemaal direct, maar hierna volgt wat uitleg voor diegenen die de achtergrond niet kennen.

Het gezicht achter “de stem in het duister”. Iedereen zal wel de pertinente en schampere opmerkingen van Mark hebben opgevangen tijdens de momenten waar foto’s worden geprojecteerd. Spontane reacties die iedereen wakker houden en een beetje humor brengen. Ook in Praag klinkt de stem van Mark nog na in de oren van de gereserveerde en stille Tsjekken.

Sfeermaker tot en met. Het laatste avondmaal in Praag is nog niemand vergeten.


Een brede kijk

Hij woont in ’t stad Op de vraag “Waar woon je?” antwoordt Mark steeds “in ’t stad”. Dat is correct maar zijn woning en de woonplaats laten niets vermoeden van die stad. Het huis ligt op de flanken van de “bergen” ten NW van Kortrijk waar kalmte, grote landschappen en vergezichten uitnodigen tot rust en genieten. “Genieten” is trouwens een sleutelwoord dat regelmatig in het gesprek terugkomt en dat goed past bij de visie van Mark : hard werken, maar ook genieten van echte en kleine dingen. In de woonkamer waar wij ons gesprekje voeren staan heel wat beelden in keramiek – die gevariëerd zijn maar toch duidelijk van dezelfde hand komen. Naast de beelden in klei staan er in de tuin nog bronzen beelden. Heidi, de vrouw van Mark is de artieste achter dat werk en gaat nag steeds naar de academie –vroeger in Zwevegem en nu in Harelbeke. Vandaar de afwezigheid tijdens ons gesprek. In de week is zij halftijds kleuterleidster ,maar tijdens de vrije uren thuis kan ze haar verder uitleven in het maken van beelden. “Soms kan ik dan genieten door gewoon te kijken hoe Heidi beetje bij beetje bezig is aan de opbouw van een kunstwerkje. Woorden hoeven dan niet.


Alhoewel Heidi al heeft geëxposeerd, onder andere in het Oud kerkje in Vichte en in de eigen tuin, toch wil ze de spirit bewaren van een amateur, die een werk maakt voor de eigen voldoening en er niet tegen opziet om een werk dat haar niet bevalt te vernietigen. Enkele jaren geleden hebben wij samen meegedaan aan een wedstrijd in Kortrijk. Heidi en ik werden allebei laureaat, respectievelijk voor keramiek en foto.” “Thuiskomen is een beetje als op vakantie gaan : ik ben dagelijks van 8 tot 20u in de kapperszaak, ik geef kappersles in Sint Theresia, ik ben ook betrokken bij Unizo en een werkgroep in Marke. Hier kom ik tot rust samen met Heidi en de twee kinderen : Liene (19) en Jens (17).”

“Aangename persoonlijkheid om rond jou te hebben. Samen met zijn vrouwtje een leuk stel !”

De kapperszaak en SOBEKA Fotoclub “Een tip : als je bij Mark naar de kapper gaat, zeg nooit : doe maar. Mijn vrouw heeft me daarvoor zelfs eens bijna op straat laten staan “ “Ik ben niet de “type-kapper” die praat over het weer en de roddels. Wij hebben het vaak over heel wat andere zaken. En van het een komt het ander. Zo wou ik op een gegeven moment een droom omzetten tot realiteit : ik wilde fotograferen. Via een klant kwam ik terecht bij Johan en Peter en zo bij SOBEKA Fotoclub. Bij mijn eerste bezoek herinner ik mij nog dat Robert Dewitte van


achter de toog naar mij kwam om mij een hand te drukken en welkom te wensen. Ik ben blijven komen. Ik was een “bleu” en hier hebben ze mij perfect kunnen begeleiden om mijn fototoestel te gebruiken en betere foto’s te nemen. Na een tijdje ben ik dan in het bestuur gegaan, maar na een vijftal jaren heb ik wat afstand moeten nemen. Ik was begonnen aan een drie-jaren GPB- opleiding (D-cursus) om les te kunnen geven en ik kon onmogelijk nog naar de (bestuurs)vergaderingen komen. Ik vind dat wat je aangaat, je ook goed moet doen, en daarom heb ik wat afstand genomen. Maar ik kom nog steeds graag naar de vergaderingen voor de gezellige sfeer.

“Ik moet hem toch eens vragen of hij veel pijn heeft. Als dat niet het geval is, is het een feit dat zot zijn geen zeer doet.” Ik herinner mij dat ik een viertal foto’s naar de clubvergadering had meegebracht om mee te doen aan een prijskamp. Daar moesten er twee worden uit geselecteerd. De specialisten adviseerden mij om met twee foto’s mee te doen, maar ik stond erop dat ik wou meedoen met eentje die zij niet zagen zitten. Later bleek dat die foto nog de eerste prijs haalde. De reactie van de leden was dan heel positief. Vraag raad en tips, maar laat je niet beïnvloeden was de boodschap. En dat is het positieve aan de club : elk is voldoende vrij voor het thema, de deelname aan wedstrijden, het ritme van vooruitgang, ….. Ik zeg ook chapeau voor Leon Vanneste, die alert en geinteresseerd de vergaderingen bijwoont en de mensen aanspreekt, aan Rita die nu meekomt met Jacques en haar plaatsje heeft in de club. Ook bij Johan had ik een soulmate gevonden, wij vonden elkaar, deelden een beetje dezelfde humor. Maar ik voel mij bij veel clubleden op mijn gemak.


“Ambiance verzekerd als Mark erbij is, ook voor een diepgaand gesprek kan je bij hem terecht. Altijd bereid om een hand uit de mouw te steken.” “Als het té serieus aan het worden is tijdens een vergadering, kijk ik naar Mark. Meestal zit hij dan te gniffelen en probeert met humor de boel terug op stelten te zetten !” SOBEKA Fotoclub heeft nog toekomst. Een aantal jaren geleden was het ledenaantal geslonken tot de digitale foto doorbrak en vanaf dan zijn wij verder gaan groeien. Er zijn verschillende snelheden en niveaus, maar dat is eigen aan het clubsysteem, wij zitten niet in de klas. Het doel is niet dat iedereen op een gelijk niveau komt, maar dat wij elkaar vooruit helpen. En dan heb je kameraadschap als ander gemeenschappelijk doel. De reis naar Praag was daar een prachtige illustratie van : verschillende mensen met een gemeenschappelijke goodwill waardoor de band veel hechter wordt.

Er zijn verschillende niveaus

Wij hebben een club waar mensen en fotografie tellen.”

Een clublid getuigt : “Toen ik Mark voor het eerst zag klikte het meteen, Mark is open en zeer vlot in de omgang. Bij zijn eerste foto’s wist ik het meteen DAAR ZIT WAT IN! De afwerking was nog niet optimaal maar hij zag datgene wat van iemand een goeie fotograaf maakt. Het is ook zo boeiend om vast te stellen hoeveel energie en creativiteit clubleden kunnen ontwikkelen als ze verantwoordelijkheid krijgen in een vereniging. Geef mensen kansen om zich te bevestigen en daar komt een massa positieve energie los. Aandachtige lezer(es)s(en) zullen zich herinneren dat twee leden uit vorige artikels SOBEKA Fotoclub hebben leren kennen via Mark.


Fotografie “Ik ben een zwart-wit fotograaf. En ik heb nog heel wat analoge foto’s. Ik ben de laatste tijd wat minder actief om zelf foto’s te nemen, maar toch ben ik er met mijn hart en gedachten bij. Ik houd van studio en architectuur, maar eigenlijk zijn er heel wat thema’s die mij kunnen boeien.

“Door zijn beroep blijft die gave voor de fotografie wel jammer genoeg op de achtergrond maar van zijn grappen kunnen we ten volle genieten.” Ik houd van de inhoud van de foto. Daarom ben ik meer geboeid door de foto dan over wie nu precies die foto maakte. Ik heb niet zo een fotograaf in mijn hoofd wiens werk ik specifiek bewonder. Ik houd van een degelijke, simpele foto die goed gemaakt is. Een eerlijke foto is een momentopname. Je moet niet foefelen aan een foto. Bij muziek is dat een beetje hetzelfde gevoel : ik hou van vele genres en het liedje of de muziek boeit mij, maar vraag mij niet naar de naam van het liedje. Jammer dat er nu soms te veel gekeken wordt naar de techniek van de foto. Sommigen zijn trouwens artiesten in het verder bewerken van foto’s met Photoshop. Ik waardeer dat erg maar dat gaat soms afwijken van wat pure fotografie voor mij betekent. Ik kan leven zonder Photoshop. Ik zal een van die dagen mijn Photoshop moeten herinstalleren want ik heb waarschijnlijk een deeltje van het programma gewist en ik kan mijn RAW-bestanden niet meer openen. Ik fotografeer meestal in RAW, buiten de vakantieplaatjes.

Zoals bij de meeste verhalen kwam er bij ons gesprek ook een einde. Dank aan Mark voor de fijne babbel en de wijze woorden omtrent levensstijl en visie. Otto Focus


De biologische fiche van Mark Mark Holvoet is geboren en getogen te Marke. Gehuwd met Heidi en samen hebben ze 2 kinderen : Liene en Jens. Leeftijd : zo oud als de recordtijd “jaren zwangerschap” door een Marokkaanse vrouw (*). Mark heeft een kapsalon in Marke. Heidi is kleuterleidster, moeder en artieste van keramiek. Mark is rechtuit, houdt van authentieke, eerlijke foto’s. Hij kan echt genieten van simpele dingen na het werk. Foto’s zijn momentopnamen, die je zo goed mogelijk moet kunnen weergeven. Hij ziet SOBEKA Fotoclub als een club waar mensen tellen en fotografie. Niet iedereen moet op hetzelfde niveau komen, maar iedereen kan wel vooruit gaan. (*) Dit raadsel heeft wel enige verduidelijking nodig, vandaar dit nieuwsberichtje uit 2002: Marokkaanse vrouw 46 jaar zwanger - 24 oktober 2002 21:40 - Bron: De Telegraaf Zonder dat ze het wist heeft een Marokkaanse vrouw 46 jaar lang een foetus bij zich gedragen. De 75-jarige vrouw ging pas in juli dit jaar naar de dokter met zware druk op de maag. Daar werd de vier kilo zware vrucht ontdekt. Dat hebben artsen in Parijs gemeld. De vrouw was al in 1956 onderzocht. Door slechte apparatuur in het Marokkaanse ziekenhuis werd de buitenbaarmoederlijke zwangerschap destijds niet ontdekt. De foetus is pas in de negende maand gestorven. Het heeft in de buik van de vrouw een kalkhoudend kapsel gevormd, waardoor het er als een mummy uit kwam te zien. Het woog bij het verwijderen 3,7 kilo. De foetus heeft de gezondheid van de vrouw niet aangetast.


Š Marc Holvoet


ŠMarc Holvoet


Š Marc Holvoet


Van een andere kant bekeken In ben niet voor de stierengevechten. Nog nooit geweest. Ik vind het dom machogedrag, van beide kanten eigenlijk. Doorgaans kies ik de kant van de verliezende partij en ik kan enig leedvermaak niet onder stoelen of banken steken als de gedoodverfde verliezer het voor ĂŠĂŠn keer tot winnaar schopt.

Nochtans, met een beetje goede wil van beide kanten zou de wereld er heel wat vredelievender uitzien. Mocht de stier nu eens wat minder toegeven aan zijn testosteron en gewoon bij zijn standpunt blijven, ttz. ik ben hier de grootste en de sterkste en ik laat mij niet opjagen door dat druk gesticulerend huftertje in zijn carnavalkostuum. Dat zou nog al iets zijn, de stier die voor geen centimeter beweegt en de torero die met het schaamrood tot zijn middel de joelende menigte moet trotseren. Anderzijds, als dat andere testosteronbommetje eens wat meer zou optrekken met Michel Vandenbossche‌


Otto Focuus hoorde van mijn verzuchting en zei dat hij ergens wel kon volgen en er even zou over nadenken. Lang heeft hij niet moeten nadenken en ’s anderendaags stuurde hij mij al een alternatief voorstel toe.

Tja, sorry Otto Focus, bedankt voor het waardevolle voorstel maar ik vrees dat wij de problemen alleen maar zouden verplaatsen, riskeren wij nu Al Gore niet op ons dak te krijgen? Christaan

Š Robert Dewitte


Eerste clubwedstrijd van 2010 Het nieuwe decennium van de 21ste eeuw is slecht begonnen. Het lijkt wel het jaar van de rampen te worden, de aarde schudt en beeft en jaagt duizenden de dood in in Haïti en Chili. Stormen overspoelen het zuiden van Frankrijk en in eigen land ontploffen huizen en rijden treinen op elkaar in. Je zou voor minder moedeloos worden. Toch gaat het leven door en al is deze winter dan officieel de barste van de laatste 10 jaar, toch blijven er gelukkig maar nog warme momenten te beleven. De regelmatig terugkerende clubwedstrijd is er zo een van. De formule van de clubwedstrijd is al enkele jaren oud en blijkbaar zit ze goed want er is geen vraag naar om ze aan te passen. Donderdag 25 februari waren we weer met zo’n 30 leden, laatkomers inbegrepen, om elkaar te beoordelen, op fotografisch vlak wel te verstaan. Al snel kan een conclusie gemaakt worden, alle gepresenteerde werken zijn van hoogstaande kwaliteit. Het zal wringen worden om in de top tien te geraken.

Is het nu een soixante neuf of niet? Niet minder dan 45 kleurenfoto’s worden uitgespreid op de tafel. Al is 45 netjes een veelvoud van vijf, toch lijkt er iets niet te kloppen want plots verdwijnt er zo maar een foto uit de strijd. Ik was te laat, ik heb het niet zien gebeuren en moet u dus de reden schuldig blijven. Misschien is het de hang naar een lekker warm strand, wie zal het zeggen, maar het feit is dat Rik Depraetere met zijn strandscène de hoofdvogel afschiet. De tweede plaats wordt opgeëist door Johan Hespeel. Ik ga nu niet telkens de plaats vermelden maar weet gewoon dat volgende acht foto’s in dalende volgorde zijn van Francis Decrocq, Johan Hespeel, Hubert Baluwé (Liège Guillemins), Jacques Vanhulle (straatveger), Jaques Vanhulle (Chicago), Jan Demets, Hubert Baluwé en Leon Leroy.


Traditioneel is het spelersveld bij de zwartwitters een stuk beperkter maar toch zien we de evolutie in stijgende lijn gaan, zowel op gebied van kwaliteit als van kwantiteit. Er moet een keuze gemaakt worden uit 24 beelden. Uiteindelijk belanden er elf op het bord want we zitten met een gedeelde zesde plaats. Ziehier het verdict van de jury: Robert Dewitte staat op kop met zijn ‘motard’ maar voelt de hete adem in de rug van deze jongens (in dalende volgorde): Johan Hespeel (New York), Francis Decrocq, Rik Depraetere, Jacques Vanhulle, Robert Dewitte én Jacques Vanhulle, Hubert Baluwé, Robert Dewitte, Francis Decrocq en, is het omdat de mensen denken dat hij een vijs verloren is, op de tiende plaats Rik Depraetere.

Op naar volgende keer Ik maak mij een bedenking; stel dat alle aanwezige juryleden ook effectief deelnamen met elk vijf kleuren en vijf zwartwitte foto’s, dan zouden we moeten hebben oordelen over 300 foto’s. Dat zou nog eens leuk zijn, ocharme Kristof. Waar mee ik alleen maar mee wil zeggen, we weten dat er nog heel veel talent in de zaal aanwezig is maar dat sommige waarschijnlijk schrik hebben om zich te ‘outen’. Niet doen mensen, volgende keer allemaal meedoen. Desnoods maken we een top 20 als het moet. Christiaan

© Rik Depraetere


© Johan Hespeel

© Francis Decrocq


© Robert Dewitte

© Francis Decrocq

© Hubert Baluwé


Congo belge, een eclatant succes Je las het al in de vorige Flits, SOBEKA Fotoclub stuurde een delegatie naar de opening van de dubbeltentoonstelling 'Congo (belge)' en 'Congo belge en images' van Carl De Keyzer. We zijn nu een dikke maand verder en als ik de kranten mag geloven is de tentoonstelling een echte hit. In die maand tijd haalden beide tentoonstellingen meer dan 20.000 bezoekers. Volgens de organisatoren is dat driemaal meer dan gemiddeld want doorgaans vinden maandelijks zo'n 7.000 fotoliefhebbers hun weg naar het FoMu. Nog mooier, ook de verkoop van beide fotoboeken met dezelfde naam als de tentoonstellingen loopt als een trein. Van het eerste boek zijn er al 4.000 de deur uit terwijl de voorraad van 2.000 stuks van het tweede boek uitgeput is. Niet wanhopen, een herdruk is al opgestart. Wie al het moois zelf wil bekijken kan nog tot 16 mei terecht in het FoMu, Waalse kaai 47 in 2000 Antwerpen. Elke dag open van 10 uur tot 18 uur behalve op maandag. Christiaan


© Jacques Vanhulle

© Robert Dewitte


Aansluiting gemist Als ik ergens te laat kom durf ik nogal eens beweren dat ik mijn aansluiting heb gemist. Wel, ik heb nu toch wel mijn aansluiting met de clubwedstrijd ook gemist zeker. Het zit zo, na de vorige vergadering Photoshop had ik een dure eed gezworen, ik zou tegen de volgende clubwedstrijd bewijzen dat ik nog steeds fotografeer en ik zou dat doen door foto’s mee te brengen. Helaas! Het begon nochtans goed, ik sloot mij een ganse dag op voor mijn PC. Het was toch geen weer. Ik zoek in mijn notities hoe het nu weer moet om om te zetten in zwartwit, ’t is immers al zo lang geleden. Notities weg! Gelukkig biedt www.sobekafotoclub.be/leden uitkomst. En ik moet zegen, Rik D legt dat goed en begrijpelijk uit. Buiten is het wellicht tussendoor dag geweest, ik heb het echter niet gemerkt, zo geconcentreerd ben ik bezig geweest. Een vijftiental foto’s later wil ik printen. Vaststelling: door het veelvuldige niet-gebruik van mijn fotoprinter zie ik meer strepen dan foto. Het onderhoudsprogramma biedt ook al geen uitkomst. Dan maar uploaden naar het labo, ook weer mis, ik raak niet meer op de website van mijn vertrouwde labo. In paniek stuur ik een mailtje naar enkele clubleden van wie ik durf te beweren dat ze gegarandeerd wel printlabo’s zullen kennen waar de website wel werkt. Uit hun antwoorden selecteer ik een labo op basis van het meest vernoemde. De foto’s uploaden gaat wonderwel goed en ook nog snel. Ik heb mijn eer gered! Dacht ik!


Zes werkdagen Op 15 februari stuurt het labo mij een mail om te bevestigen en voorafbetaling te vragen. Zij melden mij dat eenmaal de betaling ontvangen is zij vier dagen nodig hebben om te verwerken en twee dagen om op te sturen. De gebeurtenissen van die dag zorgen er echter voor dat ik een volle week niet meer in de gelegenheid ben om mijn mailbox te checken. Tel je even mee of dit rekensommetje klopt? 13 februari + weekend + 15 februari + 7 dagen + 6 dagen = 2 maart. Wanneer was de clubwedstrijd? Een onfortuinlijke niet-deelnemer MS tech: - MS tech support, kan ik u helpen? Oude vrouw:" Goedemiddag! Ik heb nu al vier uur op jullie zitten wachten! Kunnen jullie me alstublieft zeggen hoe lang het duurt voor jullie me helpen? MS tech: - uuhhh..? Pardon, ik snap het probleem niet helemaal. Oude vrouw: - Ik heb zitten werken in Ms Word en ik heb ruim vier uur geleden de helptoets ingedrukt. Kun je me zeggen wanneer jullie nu eindelijk komen?

Werkten mee aan deze Flits: Christiaan Clapuyt Rik Depraetere Luc Depreitere Johan Hespeel


Contactadressen

Voorzitter: Reserveren van studio of zaal Johan Hespeel, Oude Bellegemstraat 1D, 8550 Zwevegem tel: 056 75 56 11 e-mail: johan.hespeel@scarlet.be Erevoorzitter: Leon Vanneste, Twee Molenstraat 16, 8550 Zwevegem tel: 056 75 59 72 Secretariaat en redactie Flits: Christiaan Clapuyt, van Halewynstraat 7, 8550 Zwevegem tel: 056 75 81 60 e-mail: chris.clapuyt@skynet.be Lay-out: Rudy Deboeuf

e-mail: rudy@deboeuf.be

http://www.sobekafotoclub.be Algemeen e-mailadres info@sobekafotoclub.be

VU: Christiaan Clapuyt

Rekeningnummer 468-7121641-64

Flits 394 Maart 2010  

Flits 394 Maart 2010 Sobeka Fotoclub Zwevegem

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you