Issuu on Google+

รวมข้อเขียนและเรืองสัน :

วันแดงดูด

ราคาคูคู่คณ ุ ภาพ 5 บาท


หน้า 1

รวมข้อเขียนและเรืองสัน “วันแดงดูด” เปรือ งเดช ผดุงครรภ์


หน้า 2

คํานํา ผมเคยประกาศตัว อย่ า งโอหัง ไว้ ใ นวงกิน เหล้ า ของสํ า นั ก ข่ า ว ทางเลือ กแห่ งยุ ค สมัย เวบไซต์ นึ ง ไว้ทํา นองว่ า “พวกคุ ณ เป็ น แค่ นักข่าว ทีท- าํ งานไปวันๆ ไม่มคี วามฝนั ส่วนผมมันนักเขียนมีความ ั ง- ใหญ่นกั ” ฝนยิ เช้าต่อมาจากวันนัน4 ผมสร่างเมาผมนึกอายกับสิง- ทีผ- มได้พดู ไป แต่ก็ ไม่เสียใจมากนัก ทุกคนในวงเหล้านัน4 ยังคงเป็ นเพื-อนทีร- กั และเอ็นดู ั นยิง- ใหญ่” คนนี4มาจวบจนปจั จุบนั ส่วนสํานัก “นักเขียนผูม้ คี วามฝนอั ข่าวแห่งนัน4 ก็โด่งดังข้ามโลกไปแล้ว ผมใช้ชวี ติ ช่วงต้นอายุยส-ี บิ ขีดเขียนเรือ- งรักตลกโปกฮาเพ้อเจ้อ ลงใน นิตยสารทํามือแจกจ่ายให้เพื-อนฝูง ช่วงกลางมาหน่ อยเริม- ขีดเขียน อะไรทีม- นั ดูจะมีอดุ มการณ์พวกมาร์กซ์ เหมา เต๋า พุทธ ตามวัยของ นักแสวงหา ประกาศตัวว่าเป็ นฝา่ ยซ้าย ตามสมัยนิยมทีเ- ราต้องโชว์ การต้านระบบทุนนิยม เกลียดนายทุน ประณามชนชัน4 กลาง ไป ตามวัยวุฒแิ ละประสบการณ์ชวี ติ ในช่วงนัน4 ..ต่อมาผมเริม- ใช้ทกั ษะ ด้านนี4หากินกับองค์กรภาคประชาชนต่างๆ จนมานัง- นับดูชวี ิตจะ ผ่านช่วงยีส- บิ ไปแล้ว ช่วงปลายยีส- บิ นี-แหละทีม- นั ทําให้ทกั ษะการเขียนเรื-องตามใจตัวเอง หายไป และยิง- มาจมอยู่กบั เว็บไซต์จําพวกเครือข่ายสังคมออนไลน์


หน้า 3

ต่างๆ ก็กลับพบว่าสมาธิและความอดทนกับการเขียนอะไรยาวๆ นัน4 มันพร่องหายไปมาก รุ่นพีท- ผ-ี มนับถือเคยบอกกับผมว่าระหว่างอายุ 20-30 นัน4 มันจะเป็ น ช่วงระยะเวลาทีย- าวนาน มีเรื-องให้จดจํามากมาย พร้อมกับควักรูป ถ่ายตอนปลายยีส- บิ ของแกมาให้ดูว่าผมแกนัน4 ดกปรกไหล่แค่ไหน ตัดฉากมาปจั จุบนั แกชี4ตรงหัวตัวเองทีเ- ถิกไปมาก ผมบางๆ คล้าย กับแห้วสุพรรณ “แต่พอคุณถึง 30 แล้วมา 40 นี-มนั แป๊บเดียวเอง … ดูหวั ผมสิมนั ไปช่วงนี4แหละ” เดือนสองเดือนมานี4ผมเองก็เริม- รูส้ กึ กังวลกับผมหน้าของตัวเอง ทีเริม- บางลง หารูปเก่าๆ มาดู มันทําให้ไปเจอไฟล์เก่าๆ เมื-อหลายปี ก่อน ก็ไปเจอเรื-องที-ขดี ๆ เขียนๆ ไว้ตอนยังเป็ นหนุ่ มไฟแรง บาง เรื-อ งผมเปิ ด อย่ า งอ่ า นอายๆ บางเรื-อ งผมก็ยงั คิด ว่ า มัน ช่ า งกลม กล่ อมมาจนถึงป จั จุ บ ัน กอปรกับ ช่ว งนี4ได้ไปคลุ กคลีกบั นักเขียน อาวุโสท่านหนึ-งทีป- วารณาตนว่าจะเขียนหนังสือไปจนกว่าจะสิน4 ลม หายใจ ก็ยงิ- ทําให้ตวั เองเริม- รูส้ กึ มีไฟอะไรขึน4 มาบางอย่าง มากกว่า เผาชีวติ โชว์ก๋ากันอยู - ่ในแต่เว็บไซต์สงั คมออนไลน์ อนั เป็ นกิจวัตรทีผมติดงอมแงมเป็ นประจําวันของผมในช่วงนี4 รวมข้อเขียนและเรื-องสัน4 “วันแดงดูด” เป็ นข้อเขียนในช่วงต้นและ กลางยีส- บิ ปี ของผม ซึง- ยังมีกลิน- อายทีเ- กือบจะไม่ใช่ตวั ตนของตัวเอง


หน้า 4

ไปแล้ว โดยเฉพาะเรื-องทัศนะคติทางการเมือง แต่เรื-องปญั ญาอ่อน บ้าบอ หรือสําเนียงการสื-อสารผ่านการเขียนหนังสือของผม ก็ยงั พบว่าผมไม่ได้พฒ ั นาไปไหนมากนัก เครื-องหมายการค้าบางอย่าง ของผมยังติดตัวมาจนถึงทุกวัน ผมพยายามจะทํ า ให้ม ัน เป็ น บัน ทึก งานส่ ว นตัว ของนั ก เขีย นไร้ ชื-อเสียงคนหนึ-งที-เคยคิดกําเริบเสิบสานว่าตัว เองจะยิง- ใหญ่ให้ได้ (แต่คงไม่ถึงกับครองโลก) … ฝนั ในวันหนุ่ มเมื-อมาคิดถึงมัน มัน อาจจะอายนิ ด ๆ หรือถึง ระดับ อายแบบม้ว นต้ว น แต่ ผ มเป็ น คน ประเภทชอบทําร้ายตัวเองมากที-สุดคนหนึ-ง ก็ไม่ได้มปี ญั หาอะไร ไม่ได้ไปแก้ไขขัดเกลางานในอดีตทีเ- อามารวมเล่มนี4ให้มนั ดูฉลาด หรือมีสไตล์มากขึน4 นอกจากนี4รวมข้อเขียนและเรื-องสัน4 “วันแดงดูด” จะเป็ นหนังสือเล่ม แรกอย่างเป็ นทางการ (ทัง4 เวอร์ชนอี ั - บุ๊คและเวอร์ชนเย็ ั - บเล่มทํามือ) ของสํานักพิมพ์หมูหลุม ซึง- เรากําลังจะมีโปรเจคหนังสือเล่มสําคัญๆ ทยอยออกมาในปี 2555 นี4ครับ ขอให้ผอู้ า่ นมีแต่ความบันเทิงครับ เปรืองเดช ผดุงครรภ์ 19 ตุลาคม 2554


หน้า 5

สารบัญ เรืองสัน ... โดนหลายกระทง วันสงกรานต์ หน้า 6 คลังรั - ก (รสคาเฟอีน) หน้า 18 ‘สองแถว’ ทีร- กั หน้า 28 แดนลงทัณฑ์ หน้า 36 รักบนทุนนิยม หน้า 44 วันแดงดูด หน้า 60 Commandante หน้า 72 บทความ ... An Inconvenient Truth : แค่เรือ- งราวของกระฎุมพีทก-ี ระแดะจะ “อนุ รกั ษ์” หน้า 82 จดหมายถึงปรีดี หน้า 86 15 ปีทแ-ี ล้ว ... มันสร้างคนงีเ- ง่าอย่างผมขึน4 มา! หน้า 91


หน้า 6

โดนหลายกระทง วันสงกรานต์

เปรืองเดช ผดุงครรภ์ เวอร์ชนั ที เผยแพร่ในคอลัมน์ “ประชาทุย” เว็บไซต์ประชาไท 11 เมษายน 2550


หน้า 7

6.04 น. ผมล้วงถุงพลาสติกออกมาจากกระเป๋าข้างกางเกง แกะหนังยางทีมัดปากถุงออก เหลือ 2 มวนสุดท้ายพอดี สําหรับเจ้ามะเร็งเพือ- นรัก ช่ว งนี4 ผมต้องประหยัด มะเร็ง มัน เป็ น เทศกาลสงกรานต์ ตับ แข็ง เพื-อนยากจะถูกใช้อย่างฟุ่มเฟื อยมากกว่า เงินทองสะสมของผมมัน ไม่คอ่ ยสนับสนุนให้ผมเอาดีทงั 4 สองอย่างพร้อมกันเท่าไหร่ หนีบบุหรีใส่ ป ากมวนหนึ- ง จุ ด ไม้ข ีด จากนั น4 ก็จ ัด แจงเก็บ ไม้ข ีด ลงไปใน ถุ งพลาสติกมัด ปากถุ ง แล้ว ก็อดั บุ ห รี-เ ข้า ปอดหนึ- งปื4 ด ใหญ่ ก่อ น ค่อยๆเข็นนํ4าแข็งก้อนเขือ- งเลื-อนไถลลงไปทีห- ลังรถกระบะลูกค้าทีม- า ต่อคิว ยาวเหยียด เป็ นธรรมดาของเช้าวันสงกรานต์ นํ4 าแข็งก้อ น ใหญ่ จ ากโรงนํ4 า แข็งจะขายดีเ ป็ นเทนํ4 า เทท่า วัน นี4 งานการสํา หรับ ลูกจ้างโรงนํ4าแข็งอย่างผมจึงต้องทํางานหนักอย่างเป็ นพิเศษ ผมทํา งานอย่ า งแข็ง ขัน แต่ เ ปี- ย มไปด้ว ยความง่ ว งหงาวโงนเงน เพราะว่าเมื-อคืนหลังจากโจ้เหล้ากับเพื-อนๆ ก็ตอ้ งมาทํางานต่อเลย ตัง4 แต่เทีย- งคืนกว่าๆ ผมเหลือบดูนาฬิกา .. หกโมงเช้าแล้ว เดียf วกะ ว่าซดโจ๊กร้อนๆหน้าโรงนํ4าแข็งซักชาม น่ าจะช่วยทุเลาอาการง่วงห งาวหาวนอนไปซักเปลาะนึง “แม่ๆ ไอ้ฉู่มนั ดูดบุหรีอ- กี แล้ว เอามันเลย” เสียงนังกิมลัง4 ฟ้องเจ๊ซง-ึ กํ า ลัง กลับ มาจากการไปเก็ บ ส่ ว ยที-ต ลาด ผมไม่ ท ัน จะทํ า ลาย หลักฐาน เจ๊กเ็ ข้ามาถึงตัวผมเสียแล้ว


หน้า 8

ป้าบ!!! - เจ๊ใช้กระเป๋าหลุยส์วhติ ต๊องตบผม บุหรีป- ลิวว่อน (คาบไม่ แน่น) เลือดกลบปากผมไหลซิบๆ “กูบอกมึงกี… - ” เพียh ะ !!! เจ๊ยงั พูดไม่ทนั จบ ผมก็สวมวิญญาณบักจ่อยอดีตนักตะกร้อทีมชาติ ไทย ใช้ฝา่ ตีนบรรจงลูบหน้าเจ๊อย่างแรง!!! ผมมีน4ําโหเนื-องจากเลือด ผมไหล พ่อแม่ผมที-พ ม่า ยังไม่เคยตีผมเลย วัน นี4เ จ๊ ทํา เกิน ไป บ้า อํานาจเกินไป .. แค่ดูดบุหรีม- นั ไปผิดกฎหมายตราสามด้วงตรงไหน วะ!!! เจ๊ค่อยๆ ล้มตัวแบบสโลโมว์ชนั - ต่อน่ าต่อตาผม ล้มลงไปนอนตา ั บเหตุการณ์ทเ-ี กิด หน้าตาเจ๊ซดี เผือด ผสมกับรอย ค้างไม่นึกไม่ฝนกั ดําๆ ด่างๆเปี ยกๆ ใช่!!! นันมั - นขีต4 นี ผมนันเอง!!! … ห้วงเวลานัน4 เหมือนกับทุกอย่างมันหมุนไปช้าๆ (เหมือนตอน ทีน- ีโอหลบกระสุนในแมททริกซ์) ทุกคนต่าง ตะลึงงันกับเหตุการณทีเกิด เจ๊เล้งผูย้ งิ- ใหญ่ลม้ คาตีนผม … “ว้าย!!! ไอ้ฉู่..มึง!!” อีกมิ ลัง4 เกิดปฏิกริ ยิ าสะท้อนกลับเป็ นคนแรก ตอนนัน4 เองเหมือนมีกญ ุ แจมาปลดล็อคทุกคน เริม- มีการเคลื-อนไหว ในโรงนํ4าแข็ง ..ผมจํ4าอ้าวโกยสุดชีวติ กะว่าจะวิง- อ้อมไปทีเ- ค้าท์เตอร์ เก็บเงินเพือ- ยืมก้านคออีกมิ ลัง4 เป็ นทีจ- อดตีนผมซักป้าบ!!! แต่กลัวจะ


หน้า 9

เสีย เวลาไปโดยเปล่ า ประโยชน์ และเสี-ย งต่ อ การเป็ น ความดี ความชอบให้ไอ้พวกขีข4 า้ ทีป- ระจบสอพลอเพราะตอนนี4มนั เริม- จะไล่ ตะครุบผมคนสองคนแล้ว แต่กม็ ขี ข4ี า้ ดีๆ ทีส- นับสนุ นการปฏิวตั ขิ อง ชนชัน4 กรรมาชีพทีผ- มทําลงไป ต่างนิ-งเงียบดื4อแพ่งไม่ไล่กวดผม ไม่ เสียแรงทีว- นั นี4กูใส่เสื4อ เช เกวาร่า ผมนึกในใจ ก่อนใส่เกียร์หมาวิงออกมาจากโรงนํ4 าแข็งผมเหลือบไปเห็นรุ่นพีข- ข4ี า้ รุ่นเก๋ากึกh รุ่นแรกทีข้ามนํ4 าสาละวินมาทํางานทีโ- รงนํ4าแข็งนี4(และโดนโขกสับทุกวัน) ชู ั 4 ย4 ๆ แอบสะใจเล็กๆ กําปนเตี ผมวิ-งสวนออกมา มองไปเห็น โอเลี4ยง เพื-อนรักของผมรําไรรําไร ไกลๆ มัน ขีม- อไซด์ ออกไปซื4อปลาสเตอร์ยาปะแผลมาให้เพื-อน ั - 4 า แข็ง ตั ด นิ4 ว โป้ ไปหมาดๆ ก่ อ น ร่ ว มงาน ที-พ-ึง โดนใบมี ด ป นนํ เหตุการณ์ ปฏิวตั ิจะเกิด พวกเราจะพามันไปส่งโรงพยาบาล แต่อี กิม ลัง4 บอกว่ า เจ๊ ก ลับ มาจะโดนด่ า เอาปลาสเตอร์ย าก็พ อ เหล่ า แรงงานชาวต่างด้าวอย่างพวกเรา มาตรฐานชีวติ มันก็มแี ค่น4ีแหละ ครับ เอาอะไรมาก ซัก 20 เมตรก่อนประชิดตัวกับโอเลี4ยง ผมพนมมือไว้มนั เห็นมันทํา หน้างงๆ งงๆ กับการทีเ- ห็นผมวิง- หนีเพือ- นร่วมงานมาเป็ นพรวน ผม หันหลังไปดู รุ่นพีท- -สี ะใจเล็กๆ เมื-อกี4 กลับวิง- ถือพร้าออกมาไล่อยู่ แถวหน้าเลย อ้าว!!! เมื-อกีย4 งั ดีๆกันอยู่ นกสองหัวชัดๆ(เห็นใจพีแ- ก เพือ- ปากท้อง เจ๊สงก็ ั - ตอ้ งทํา) เหลียวกลับมาพนมมือไว้ไอ้โอเลี4ยงต่อ


หน้า 10

มันค่อยๆชะลอความเร็วเพราะมันกําลังสงสัยอย่า งเต็มที-แล้วกับ เหตุการณ์ ทเ-ี กิดผมพึง- ดูองค์บากมาหยกๆ (แล้วทําไมต้องให้ไทยสู้ กับ พม่ า อีก เป็ น เพื-อ นบ้า นที-ดีต่ อ กัน ไม่ ไ ด้ห รือ ?) บวกกับ ความ หลงใหลในศิลปะการต่อสู้ ผมกระโดดบิดตัวกลับหลังแล้วใช้สน้ ตีน ซ้ายเหยียบยอดอกไอ้โอเลี4ยงอย่างจัง จังหวะนัน4 แรงเฉื-อยของรถ ค่อยๆ ไหลนําพาไอ้โอเลีย4 งมาปะทะส้นตีนของผม มันกระเด็นตกรถ ไปอย่างนิ-มนวล (และน่ าจะจุก) ผมขึน4 มาควบมอไซด์ และสามารถ ตบเกียร์ไปได้ต่อ ผมยูเทิร์นขีร- ถไปอีกทาง จะไปไหนผมยังไม่รู้ ขีมันไปก่อน เรือ- ยๆ เรือ- ยๆ และเรือ- ยๆ 7.15 น. ผมคิดว่าจะกลับไปเพิงพักผมก็กลัวชาวคณะโรงนํ4 าแข็งกับ เจ๊ .. นํ4ามันใกล้จะหมดแล้ว ตังค์ในกระเป๋าก็เหลือแค่ 25 บาท (หลังจาก กลุ่มโอเปค โก่งราคานํ4ามัน เงิน 20 บาทไม่สามารถเติมนํ4 ามันรถมอ ไซด์ได้ ราคาขัน4 ตํ-าถูกปรับเปลีย- นไปเป็ น 30 บาท) ผมจึงนึกหาทาง รอด ผมนึก นึก นึกและก็นึก … ยามยากแบบนี4คงจะมีไม่กค-ี นทีแวบขึน4 มาในหัวแล้วทําให้เกิดความรูส้ กึ ทีว- ่าเพื-อนแท้ยงั มีในโลกมี แต่สว่ นมากทีจ- ะมาแวบในความคิดแล้วชวนให้เรานํ4าตาไหลเสียดาย ทีค- บกับพวกมันไอ้พวกเพื-อนกินไม่กค-ี นทีแ- วบขึน4 มาแล้วทําให้ผมมี ั4 ความหวังนัน- มันก็คอื ไอ้เทพนัน- เอง มันทํางานเป็ นเด็กปมพอดี ไกล


หน้า 11

จากจุดทีผ- มกําลังขับขีน- 4ีพอสมควร ผมจึงนอนขีม- อไซด์แบนทําตัวให้ แบนราบ เพือ- ให้ตวั เองต้านลมน้อยทีส- ดุ ประหยัดนํ4ามันสุดๆ ัh นํ4 ามันหมดไปต้องแต่ก่อนถึงปมสองโลแล้ ว แต่ผมอาศัยการนอน กระเด้าเบาะรถ กระดึhบๆ เพื-อให้เกิดแรงส่ง รถค่อยไหลซิกแซกจน มาถึงปมั h สายตาประชาชนข้างถนนที-กําลังจัดแจงถังนํ4 าขันนํ4 าใน การเล่นสงกรานต์จบั จ้องผมด้วยความงุนงงบวกด้วยอารมณ์โปกฮา ไม่เป็ นไร ไม่ว่ากัน ผมชินแล้ว พวกผมแรงงานต่างด้าวมันเป็ นตัว ตลกให้พ-ีน้ อ งชาวไทยได้ล้อ กัน ตลอดกาลอยู่แ ล้ว นี- ค รับ เหยีย ด หยามเยาะเย้ยโขกสับกันเข้าไป พอเราถึงขีดสุดฆ่าปาดคอนายจ้าง, รุมกระทืบวัยรุ่นขึน4 มาก็มาด่ามาว่าเราอีก ผมกระดึhบจนรถค่อยๆ ไหลไปจอดหน้าหัวจ่ายทีไ- อ้เทพพึง- จะเติมให้รถคันหน้าไป (มาถึง ตอนนี4หลายคนอาจจับ ผิดสงสัยว่ าเพื-อนๆของผมทํา ไมมีช-อื ไทย เป็ นคนไทยหรือ? ทําไมผมชือ- ฉู่คนเดียว คือว่าทีก- ล่าวมาเพื-อนๆผม นัน4 พม่าทุกคน แต่มาอยู่เมืองไทยเลยต้องตัง4 ชื-อไทยกันใหม่ให้เข้า กับวัฒนธรรมไทย สําหรับผมไม่ขอเปลี-ยน ฉู่ คือ ฉู่ ผมจะไม่ยอม เปลีย- น) “เทพกูขอเต็มถัง ตังค์อกี ซักร้อยเถอะว่ะ กูมปี ญั หาจริงๆ” 9.00 น.


หน้า 12

หลังจากได้เงินจากไอ้เทพ พร้อมนํ4 ามันเต็มถัง ผมวนเวียนให้เด็ก ข้างทางทีด- กู าร์ตนู จบแล้วออกมาเล่นสงกรานต์ สาดนํ4า สาด .. สาด ...สาดไปสาดมา วนเวีย นให้ม ัน สาด ในหัว ก็คิด ทางหนี ทีไ ล่ ไ ป เรื-อยๆ ซึ-งมันก็คดิ ไม่ออก เงินในกระเป๋าร้อยยีส- บิ ห้าบาทกับการ หนีขา้ มพรมแดนกลับบ้าน มันยาก และยากจริงๆ ทีเ- พิงพักหลังโรง นํ4 าแข็ง ผมเอาเงินซ่อนไว้ในเสาไม้ไผ่สามพันกว่า คงกลับไปเอา ไม่ได้แล้ว ทํางานอดออมกะว่าจะส่งเงินไปให้ทางบ้านซือ4 ควายไว้ทาํ นาแล้วผมก็จะกลับไปสร้างครอบครัวเล็กๆ ความฝนั ทัง4 หมดต้อง พัง ป่ น ปี4 เ พราะผมคุ ม อารมณ์ ไ ม่ อยู่แ ท้ๆ คิด แล้ว ก็ป ลง จะโทษ ตัวเอง จะตีอกชกตัวมันไป ไม่กด็ ขี น4ึ แก้ปญั หาเฉพาะหน้ามันไป ก่อน … ว่าแล้วผมก็นึกถึงเพือ- นทีท- าํ งานทีอ- ซู่ ่อมรถ ไปหาพวกมันดี กว่า 10.30 น. รถไอ้โอเลีย4 งยางเสือกแบนกว่าจะมาถึงอูซ่ ่อมรถ เข็นซะเหนื-อยแทบ แย่ “เฮ้ย !!! ไอ้ฉู่น-ีหว่า” จอห์นนี-เพือ- นผมผละมาจากการสาดนํ4า เอาแป้ง มาลูบหน้าผม ตามประเพณีนิยมในวันสงกรานต์ เพื-อนๆในวงเหล้า ตะโกนทักทายเฮฮาและเมาแน่ ๆ (หน้าแดงเสียงดังและคาดว่าตังค์ ไม่คอ่ ยจะมีกนั ด้วย)


หน้า 13

“เอามาก่อนร้อย กูจะไปซื4ออีกชุด” ไอ้หลุยส์ โซเซออกมาจากวง เหล้า ทัก ทายด้ว ยการไถเงิน ผม อ้า ว กูโ ดนซะแล้ว ผมคิด ในใจ ยังไงก็จะมาขอความช่วยเหลือพวกมัน ควักๆ ไปก่อนก็ได้วะ ผมคิด เบิล4 อีกที ผมนังกิ - นเหล้าเฮฮากับพวกมัน ทัง4 ๆ ทีม- ที ุกข์รอ้ นอยู่ในใจ แต่ยงั ยัง ไม่บอกพวกมัน เดียf วเหล้ารสชาดจะฝืดไปเสียเปล่าๆ จงร้องไห้กบั ผู้ ที-ร้องไห้ และเฮฮากับ ผู้ท-เี ฮฮา เศร้าคนเดียวอาจจะกร่อยทัง4 งาน สงกรานต์ ผมเลยเสียสละ ละแล้วซึง- ความเศร้า เฮฮากับพวกมันไป พลางๆ นัน- ! ว่าแล้วไง สงกรานต์ ถ้าไม่ลูบ ไม่คลํา ไม่ล้วงกัน มันก็ไม่ใช่ สงกรานต์ แป้งนี-แหละตัวบังหน้าชัน4 ยอด ลูบซ๊ะให้เข็ด เพื-อนๆ ผม รุมสะกรัม ลูบ คลํา ล้วง สาววัยมัธยมต้น นุ่ งน้อย ห่มน้อย ทีอ- ดั มอ ไซด์มาแบบแซนด์วิช (ซ้อน 3) กรีhด กร๊ าด หยอกล้อกัน ไปมา ก่อนทีพ- วกหล่อนจะจากไป ให้จุด ลูบ-คลํา-ล้วง จุดอื-นๆ (คล้ายจุด ตรวจเลยแฮะ) ทีก- นิ เหล้า เล่นนํ4 าอยู่ขา้ งถนนแบบพวกผม ลูบ คลํา ล้วง กันให้ถ้วนหน้ า ผมกลัน4 ใจกระดกสุราขาวเต็มๆแก้วมะเฟื อง (แก้วชอร์ตของร้านเหล้าก๊งไทยๆ) ย้อมใจ ก่อนออกไปปฏิบตั กิ าร โหดกับพวกมัน


หน้า 14

“ว๊าย!!!! ไอ้บา้ ” เหยือ- ของผมกรีดh พลางจับมือของผมออกมาจากนม ของเธอ “ไอ้ ทุเรศ ลามก ไอ้สกปรก “ ผมโดนบีบแขนซะแน่น เจียh ก!!! เพราะ ฤทธิสn ุ ร าขาวชอร์ต นั น4 แท้ๆ ผมดัน ไปคลํ า เอาป้ า อายุ ร าวๆ 50 เพื-อ นๆ ผมวงแตกกระจาย ป้ าบีบ แขนผมแน่ น ด่ า ผมชนิ ด เอา พจนานุ กรมฉบับราชบัณฑิตยสภาเต๊ กเฮงหยูมาเปิ ด แปลตามไป ด้วยแทบไม่ทนั .. “ป๊ะ ป๊ะ ผงขอโทก” ผมพูดสําเนียงแปร่งๆ เพราะอารมณ์ ตกใจสุด ขีดและเมาด้วยเลยทําให้การเก๊กชงพูด ไทยชัด ถ้อยชัดคําหายไป ทันที “อ้า ว ไอ้พ วกพม่า นี- หว่ า วุ้ย!!! หยะแหยง หยะแหยง ไอ้เ ลว “ เพียh ะ!!! เช่นเคย ผมเอาฝา่ เท้าผม ไปจุมพิตป้าอย่างแรง ป้าแกร่วง ลงจากรถ ฟนั ปลงฟนั ปลอม เงียh !ร่วงกระจาย!!! ทําไมต้องมาดูถูก กันด้วย นมก็เหีย- ว ถ้ากูไม่เมากูไม่จบั หรอก นมเหีย- วๆ ยานๆ แบบ นี4 แล้วผมก็ควบรถป้า มุง่ ไปบนถนน กับหนทางทีไ- ม่รปู้ ลายทาง พลาง คิด “โถชีวติ คาวบอยพลัดถิน- ต้องเดินทางอีกครัง4 หนึ-งแล้วตู…” 11.00 น.


หน้า 15

ณ จุดตรวจคนเมา สีแ- ยกกลางเมือง “เอ้า มึงลองเปา่ ซิ” พีจ- ่าใช้ให้ผมเปา่ เครือ- งวัดแอลกอฮอลล์ “สภาพแบบนี4ไม่ตอ้ งให้เป่าแล้วจ่า กลิน- เหล้าขาวซะหึง- ผมกินเบียร์ กระป๋องเดียวแท้ๆ ยังเกิน” ไอ้เด็กวัยเขือ- งทีถ- ูกขังอยู่ในคุกเฉพาะ กิจ (สภาพคล้ายๆ กรงสุนัข) ยุให้พจ-ี ่าจับผมไปรวมกับมัน หน็อย!! ยุ เดียf วกูเข้าไปเถอะมึง มึงโดนกูแน่ ผมคิดในใจ “โอ้โห ตัง4 120 มึงขับมอไซด์มาได้ไงวะเนี-ย” พีจ- ่าอ่านสเกลวัดค่า จากเครื-อ งเป่ า ทัน ใดนั 4น มีเ สีย งเอะอะ เยิhก ย๊ า ก ไล่ ห ลัง ผมมา อูยสสสส์!!! เจ๊เล้ง, อีกมิ ลัง4 , ไอ้โอเลี4ยง , ป้านมเหีย- ว และเหล่าพล พรรคโรงนํ4 าแข็ง กับสาวกชาวอู่ซ่อมรถ ยกโขยงกันมา คงไม่ต้อง สงสัย เป้าหมายมันคือผม และผมไม่ต้องคิดอะไรมาก … โกยอีก ครัง4 ผมวิง- ข้ามมากลางสีแ- ยก รถปิh กอัพทีบ- นั ทุกเด็กมาเต็มคันรถหักหลบ ผม พุ่ ง เข้ า ไปที- ร้ า นก๋ ว ยเตีfย วข้า งทาง ชนกับ เคาท์ เ ตอร์ ล วก ก๋วยเตียf วอย่างจัง!!! ถังแก๊สระเบิดตูม!!! ตูม!!! ระเบิดแบบในหนัง แรงระเบิดอัดเอาถังแก๊สพุ่งมาก๊อปปี4 ลูกค้าที-กําลังจะลงจากรถเก๋ง หน้าร้านซะแบน ไฟลุกท่วมร้าน ลูกค้าวิง- หนีตายกันอุตลุต ผมเห็น เด็กโดนเหยีย บ หลายคนโดนไฟคลอกท่ ว มตัว ตะเกีย กตะกาย ออกมาจากร้าน..


หน้า 16

หันไปทางขวา รถยนต์ชนตูดกันเป็ นพรวน บางคันไต่หลังกันแบบ การโชว์รถบิกh ฟุต เพราะคนหน้าเบรคกระทันหัน บางคันหักหลบพุ่ง เข้าไปชนคนทีม- าเล่นนํ4าข้างทาง หลายคันพลิกควํ-า มอไซด์ล้มกัน ระเนระนาด เสียงคนกรีดร้องอย่างโหยหวน กลิน- คาวเลือดคละคลุง้ ตลบอบอวลขึ4น มาแทนกลิ-น นํ4 า อบ นํ4 า หอมและกลิ-น แป้ งในวัน สงกรานต์ ผมหันกลับไปทางจุดตรวจ ทุกคนตะลึงงันกับเหตุการณ์ ทีเ- กิด ……. ผมเดาใจเอานะ พวกเขาคงคิดเหมือนผม นี-สงกรานต์ หรือสงครามโลกวะเนี-ย!!! ...แล้วผมก็คอ่ ยๆ ล้วงถุงพลาสติกออกมาจากกระเป๋ากางเกงอีกครัง4 แกะหนังยางทีม- ดั ปากถุงออก จุดบุหรีม- วนสุดท้าย แล้วก็อดั เข้าไป ในปอดหนึ-งปืh ดใหญ่…

คําเตือน : บุหรีนอกจากจะทําลายสุขภาพแล้ว บางครัง มันก็ยงั ทําลายอะไรที มากกว่าสุขภาพ.


หน้า 17


หน้า 18

คลังรั  ก (รสคาเฟอีน)

เปรืองเดช ผดุงครรภ์ ตีพิมพ์ครัง แรกในนิ ตยสาร small เดือนสิ งหาคม 2548


หน้า 19

“อย่า!!อย่า!!ไอ้เปรื-อง กูเพื-อนมึงนะ ” - แจ๊คครวญครางขอชีวติ จาก เพื-อนรัก...ลุงร้านถ่ายเอกสารโทรเรียก 191...ป้าร้านปาท่องโก๋รอ้ ง โหวกเหวกตะโกนเรียก ไทยมุงให้มาปฎิบตั ิหน้ าที-ตามแบบอย่าง การรวมตัวกันทางประชาสังคม แจ๊คดิ4นทุรนทุรายขัดขืนจึงทําให้ มีดคัทเตอร์ทจ-ี 4ตี รงคอของเขาบาดลึกลงไป เลือดไหลเยิ4มเปรอะ เปื4 อนชุดนักศึกษา “มึงอย่า ดิ4น เดียf วกูป าดคอมึงซ๊ ะ ดีมย?เอากาแฟมาให้ ัh กู!!!กูจ ะเอา กาแฟ” – เปรื-องตาขวางพูดเริม- ไม่เป็ นสรรพสําเนียงของคนมีสติ พลางเอามีดจีค4 อเพือ- นรักหน้าร้าน 7-11 พนักงานในร้านถูกกระตุ้นให้หายง่วงจากการอยู่กะดึกมาตลอดคืน ด้วยเหตุการณ์พลิ กึ พิลนนี ั - 4 คนคลังจะเอา ‘กาแฟ’ … ผมไม่ค่อยชอบดื-มไอ้น4ํ าสีดําๆ ขมๆ เครื-องดื-มของชนชัน4 กลาง ทีเรียกว่า ”กาแฟ” นี4ซกั เท่าไหร่ ปรกติผมนัน4 สุราสถานเดียว อย่าง อื-นไม่ยุ่งมุ่งแต่ด-มื เหล้าเคล้ากับแกล้ม ส่วนนารีไม่เคยชายตามอง (นารีน ะครับ ที-ไ ม่ช ายตามองผม ส่ ว นไอ้ผ มนัน4 จ้องตาเขม็ง เลย) จนกระทังผมมาพบจุ ดเปลีย- นแห่งชีวติ นักดื-ม คือเธอ (ทัง4 หลาย) ...


หน้า 20

แหวว - เพื-อนร่ว มห้องผม ทํา งานพาร์ทไทม์อยู่ร้า นกาแฟบน ห้างสรรพสินค้าข้างมหาวิทยาลัย น้องเฟิรน์ - รุน่ น้องเพือ- นร่วมงานแหววทีร- า้ นกาแฟอีกที พีส- ม้ - ผมไม่รจู้ กั ชื-อพีเ- ค้าหรอก แต่พเ-ี ขาใส่เสื4อสีสม้ มาขายกาแฟ ตลอด ผมเลยสมมติเรียกพีเ- ค้าในใจว่าพีส- ม้ อีกที พีส- ม้ สาวขายกาแฟ อีกร้านหนึ-ง “เปรื-อง ตอนนี4เราทํางานขายกาแฟอยู่นะ เลิกเรียนลองไปเทีย- วหา เราบ้างสิ” แหววบอกผมขณะทีก- าํ ลังเรียนคาบสุดท้ายของวันนี4 “เอ้อ เดียf วเราลองไปนังกิ - นหน่อยดีกว่า แพงมัย?” h “ไม่แพงหรอก แก้วละ 69 บาท เอง” - แหววตอบ ปากกาผมหมึกหมดขณะจดเลกเชอร์บ นกระดาน พลางฟงั ราคา กาแฟจากแหวว “เอ้อ ลืมไป วันนี4แม่เราฝากเราซื4อนํ4ามันพืช ต้องรีบซื4อ รีบกลับเอา ไปให้แม่ ขอผลัดเป็ นพรุง่ นี4นะ” ผมโกหกบอกปดั อย่างสุภาพ ตังค์ในกระเป๋าเหลือ 8 บาทและคาด ว่าร้านทีแ- หววทํางานคงอะไรทีม- รี าคา 8 บาทนี4ขายแน่ ...


หน้า 21

แหววเป็ นผูห้ ญิงทีไ- ม่สะสวยอะไรมาก ผมหยิกไม่เคยนุ่งกระโปรงสัน4 เกินหัวเข่า ไม่เคยใส่ชุด นศ.รัดจนนมปลิ4น แหววเป็ นคนเรียบร้อย ดวงตามีเสน่ หม์ าก ปากแห้งผากเพราะไม่ค่อยทาลิปสติกแต่น่าจูบ เป็ นคนทีน- ่ าคบ น่ าสนิทสนม แต่(อีกที)จะเกินเลยกว่าคําว่า “เพื-อน” ไปมิได้แน่ ๆ เพราะแหววมีแฟนเป็ นหัวหน้าแก๊งค์มอ’ไซด์ซงิ- ประจํา จังหวัด กรณี เ ช่ น นี4 มนั มีม าทุ กยุ คทุ กสมัย กรณี ท-ีผู้ห ญิง มัก จะชอบผู้ช าย ประเภทจิกh โก๋อะไรเทือกนี4 มันเลยทําให้เด็กหนุ่ มเรียนดีแว่นตาหนา เตอะงง เช่นเดียวกับทีผ- มเด็กหนุ่ มแว่นตาไม่หนาเท่าไหร่ เรียนก็ ไม่ดีแ ต่ ไ ม่สู้คนงงเหมือนกัน ถ้า จะเปลี-ยนบุ คลิก เป็ น คนสู้คน ให้ สาวๆ กรีhดนัน4 ผมก็เกรงว่าจะตายก่อนได้เมียเป็ นแน่ แท้ เพราะ หน่วยก้านสภาพร่างกายมันคงทนแรงเสียดสีเสียดทานอยู่ในวงการ นักเลงได้ไม่ถงึ วัน และอีกอย่างทีส- าํ คัญทีส- ุดในการเป็ นนักเลงก็ คือ เรื-องหัวจิตหัวใจ ต้องมีหวั ใจนักสู้ ผมนัน4 ใจปลาซิวมากๆ ตอนสม รักษ์ชงิ เหรียญทองทีแ- อตแลนต้าผมแทบช๊อกตายแทนสมรักษ์ขณะ นัง- ดูถ่า ยทอดสด มีด บาดมือน้ องสาวผม ผมเห็น เลือดยังเป็ น ลม แทน! เคยพยายามจะปรับปรุงเรือ- งนี4โดยการสังเกาเหลาเครื อ- งในไม่ เอาปอดไม่เอาตับไม่เอาม้ามไม่เอาไส้ ไม่เอาผ้าขีร4 ว4ิ เอาแต่หวั ใจ เพียวๆ มากินอาการปอดแหกของผมมันก็ไม่ทเุ ลาลงแต่อย่างใด


หน้า 22

วันต่อมาผมอดอาหารเทีย- งเก็บเงินได้ 70 บาทกะเหลือไว้บาทนึง เพือ- โทรเรียกเพื-อนให้มารับกลับบ้าน วัดดวงแข็งใจไปสั -งกาแฟร้าน แหวว เอาวะเผื-อแหววมันเบื-อแฟนหัวหน้าแก๊งค์มอ’ไซด์ มาคบกับ ผมหัวหน้าแก๊งค์แทงกบมัง- หมันไปกิ - นแหววมันคงเห็นใจล่ะวะ ผมไปเดินหาร้านทีแ- หววทํางาน อืม…ตรงข้ามร้านพระเครื-องชัน4 3 เจอแล้ว นัน- ปะไรแหวว และเอ๊ะ ! นัน- ใครอีกคนผมเห็น หลังรํา ไร ไกลๆ “เปรื-อง เอาอะไรดี” - แหววถาม แต่ผมยังยืนอึง4 สบตาน้องพนักงาน ทีย- นื ล้างแก้วข้างหลังแหวว...ทันใดนัน4 เสียงเพลงรักประเภทเมื-อ พบแล้วรักแบบไม่มเี หตุผลก็ดงั ก้องในโสตประสาท โอ้แม่เจ้า หล่อน มีผวิ สีแทนนํ4าผึง4 ไหม้ ผมยาวดําขลับ ปากงามเรียวเป็ นรูปกระจับน่ า จูบ .. “เปรือ- ง เอาอะไร” - แหววถามอีกที “เอากระจับ เอ๊ย!ไม่ใช่เอาโอเลีย4 ง เอ๊ย!ไม่ใช่เอากาแฟเย็น เอ๊ย!..เออ ถูกแล้ว” – ผมลุกลี4ลุกลนตอบ ผมไปนัง- จิบกาแฟ แก้วนัน4 แก้วเดียว ตัง4 แต่ 5 โมงเย็นจนร้านเลิก 3 ทุม่ ผมถามไถ่ได้ความจากแหววว่าน้องคนนี4ช-อื น้องเฟิ รน์ มาช่วยแหวว ขายเนื-องจากบัดดี h 4แหววลาป่วย ปรกติ น้องเฟิ รน์ จะขายกาแฟอยู่


หน้า 23

ชัน4 4 ซึง- เป็ นร้านสาขาย่อยอีก วันนี4ผมเลยขโมยเงินในกระเป๋าตังค์ แม่มา 150 บาท พร้อมห่อข้าวเหนียวกับไข่ตม้ 2 ใบมาเรียนเพื-อ ประหยัดเงินกะว่า เย็นวันนี4ไปกินกาแฟร้า นแหววเสร็จ จะไปตบ ท้ายด้วยร้านน้องเฟิ รน์ ... พักเทีย- งไอ้ป้อมชวนผมไปกินข้าว ทีฟ- ูด เซนเตอร์บนห้าง “กูห่อข���าวมาว่ะ แต่ไปนัง- กินเป็ นเพื-อนด้วยก็ได้” - ผมบอกไอ้ป้อม และไอ้แจ๊คก็ขอตามมาด้วย ไอ้ป้อมสังเย็ - นตาโฟระดับแพลทตินมราคา ั150 บาทมากิน ส่วนไอ้ แจ๊คนัน4 ยิง- อุบาทว์กว่าผม มันไม่มเี งินซักบาทเพราะเอาไปเทีย- วเมื-อ คืน จนหมด ผมสัง เวชมัน เลยแบ่ ง ไข่ต้ ม ให้ม ัน ไปใบนึ ง กับ ข้า ว เหนียว “คนครึง- ว่ะแจ๊ค คนยากเห็นใจกันอยู่แล้ว” - แล้วผมกับไอ้แจ๊คก็ ชํา เลืองค่อ นแคะไอ้ป้ อ มที-ซ ดเย็น ตาโฟอยู่คนเดียว ไอ้แ จ๊ คไม่ รู้ มันตายอดตายอยากมาจากไหนมันสวาปามเสบียงกรังทีผ- มแบ่งให้ มันโดยใช้เวลาไม่ถงึ นาที มันนังย่ - อยอาหารซักครู่ แล้วมันก็ผายลมออกมาปืh ดใหญ่ ... ไอ้ป้อม สําลักหนวดปลาหมึกออกมาทางจมูก ผมเหลียวไปหาไอ้แจ๊ค .. ตรง นัน4 ตรงข้างหลังไอ้แจ๊คตรงซุม้ ขายกาแฟเย็น ... เธอในชุดสีสม้ หัน


หน้า 24

มาหน้าบูดบีเ4 อานิ4วบีบจมูกเนื-องจากกลิน- ลมปราณของไอ้แจ๊ค.... แต่ ภายในหน้าตาอันบูดบีน4 นั 4 เธอสวยหวะ! เธอรวบผมโชว์เนินหน้ าผาก ตาคมเข้มสวยแบบดุๆริมฝี ปากเล็ก เรียวหน้าจูบ.. (อีกแล้วไอ้โรคจิต) ผมเคีย4 วข้าวเหนียวกร้วมๆอยู่ใน ปากพร้อมกับสบตาคูน่ นั 4 เสียงเพลงรักโรแมนติกทีก- อ้ งในหัวผมดังทีได้อธิบายไปก็ดงั ขึน4 มาในหัวใจผมอีกครัง4 (ขณะเดียวกันไอ้แจ๊คกับคนทีม- ากินข้าวโต๊ะข้างเคียงกําลังช่วยกัน ปฐมพยาบาลไอ้ป้อมซึง- สําลักเย็นตาโฟจนล้มหัวฟาดเก้าอีไ4 ป) กินข้าวเสร็จผมจึงไปอุดหนุ นเธอด้วยกาแฟเย็นแก้วใหญ่ จากการ สังเกต อายุเธอน่ าจะเกือบ 30 แต่เข้าข่าย 30 ยังแจ๋ว …เธอพีส- าว ขายกาแฟเย็นในชุดสีสม้ โอ้แม่คา้ กาแฟ ผูก้ มุ หัวใจผมอีกหนึ-งคนผม ถามตัวเองในใจ “ทําไมนะ… ทําไมเราถึงมากรักอย่างนี4นะ” 3 สาว 3 สไตล์ 3 ร้าน และผมเริม- เพิม- ปริมาณจากร้านละแก้ว เป็ น ร้านละ 2 แก้ว และ 3 แก้วตามลําดับ “... สํานักงานอาหารและยา ออกตรวจสอบปริมาณคาเฟอีนในร้าน ขายกาแฟ ทัง4 แฟรนไชน์ ข องไทยและต่ า งประเทศ เนื- อ งจาก นักวิชาการได้ระบุว่าปริมาณคาเฟอีนในกาแฟของร้านเหล่านี4 อาจมี ปริมาณสูง ซึง- อาจจะส่งผลให้แก่ผบู้ ริโภค ... ”


หน้า 25

“นัน- ไง ไอ้พวกนายทุน มันก็มแี ต่คดิ จะรวยเอารวยเอา มอมเมาให้ คนอืน- ติด ไอ้กาแฟนี-แหละ สารเสพติดชัน4 ยอด นี-แหละพวกมันถึงได้ รวยเอารวยเอา” – แม่ผมยืนวิเคราะห์ขา่ วจากรายการข่าวรอบเช้า สุดฮิตทางโทรทัศน์พลางรีดชุดนักศึกษาให้ผม ส่วนผม นัง- พิงโซฟา ตาค้าง ไม่ได้หลับไม่ได้นอนมา 3 คืนแล้ว เลิกเรียน กินกาแฟ กลับ บ้านมาชงกาแฟกินอีก แล้วดูโทรทัศน์ตลอดทัง4 คืน เช้ามาก็ไปเรียน เพื-อความรัก และเพื-อกาแฟ ผมถึงกับ ขายมือถือขายแหวนทอง ประจําตระกูล เอาไว้ซอ4ื กาแฟ ... ... ตอนเทีย- งๆ ร้านพีส- ม้ 5 แก้ว ... ตอนเย็นแบ่งเป็ นครึง- แรกและครึง- หลัง - ครึง- แรก 6 โมงเย็นถึง 1 ทุม่ ร้านแหวว 3 แก้ว - ครึง- หลัง 1 ทุม่ ถึง 3 ทุม่ ร้านน้องเฟิรน์ อีก 3 แก้ว ... กลับมาบ้านชงไปอีกกีซ- องก็ไม่ได้นับ นี-กะว่าจะชงอาบซักหน่ อย ถ้าไม่ตดิ ว่ามันจะเหนียวเนื4อเหนียวตัว ไอ้ป้อมกับไอ้แจ๊คเห็นความเปลีย- นแปลงของผม และพวกมันรํ-าๆว่า จะลากคอผมไปอดกาแฟทีถ- 4าํ กระบอก ............................ผึง..............................


หน้า 26

กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ แหวว แหวว แหวว กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ น้องเฟิรน์ น้องเฟิรน์ น้องเฟิรน์ กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ..กาแฟ พีส- ม้ พีส- ม้ พีส- ม้ ............................ผึง.............................. เฮ้ย !!!! หงุดหงิดเว๊ย !!! ฉีกกาแฟมาชงกินดีกว่า ในทีวี ... “เพราะเรานัน4 คู่กนั กาแฟ...” “กาแฟเข้มเต็มรสต้องกาแฟ ..” “กาแฟ กาแฟต้องกระทิงดอง” ฯลฯ ฯลฯ ดื-มกาแฟ ดื-มกาแฟ ดื-มกาแฟ ดื-มกาแฟ เฮ้ยหมดลังอีกแล้ว .... ซื4อ ไปซือ4 ที- 7-11 ไปซือ4 ไปซือ4 ตังค์ไม่มี ตัง4 ค์หมดแล้วนี-หว่า ............................ผึง..............................


หน้า 27

ผมได้สติอกี ครัง4 เท้าเปลือยและเปล่ารูส้ กึ แสบๆเจ็บๆ สวมเสือ4 กล้าม กับกางเกงในตัวเดียว ในมือถือมีด อยูห่ น้าร้านสะดวกซือ4 อันดับหนึ-ง ของประเทศไทย ไอ้แจ๊คขีม- อไซด์ผ่านมา มันกําลังจะไปมหาลัย มันชะลอแล้วจอดรถ ใกล้ผม มองดูสารรูปผม แล้วมันก็พูดอะไรไม่รู้ ผมเริม- เคว้งคว้าง โลกผมเริม- หมุนอีกครัง4 กาแฟ กาแฟ กาแฟ ... ............................ผึง.............................. พาดหัวข่าวเช้าวันนี “ช็อกโลก DEA แฉ บังรอน,เหวยเซียะกังพัวพันเครือข่ายกาแฟ ระดับโลก”


หน้า 28

‘สองแถว’ ทีร ัก

เปรืองเดช ผดุงครรภ์ 15 ตุลาคม 2548


หน้า 29

ศุกร์ทแ-ี ล้ว ไปนัดเจอพีบ- อยเพื-อเอาของไปส่ง ขากลับ แวะเวียนไป ใช้บ ริก ารรถสองแถวซัก หน่ อ ยไม่ ไ ด้ ข4ึน มาซะนาน สํ า หรับ การ เดินทางจากเชียงใหม่ไปลําพูนนัน4 พาหนะโดยสารหลักมี 2 อย่างคือ รถเมล์กบั รถสองแถวสีฟ้า รถเมล์นัน4 ผมมีป ระวัติไม่ค่อยดีและไม่ ค่อยสบอารมณ์กบั มันเท่าไหร่ จึงไม่ขอใช้บริการ ส่วนรถสองแถวนัน4 ผมถือว่าเป็ นโปรเฟสชันแนลคนหนึ - งของการ โหนรถแบบนี4 เสียตังค์น้อย หรือบางครัง4 ไม่เสียเลย กลศึกของผมก็ คือกดกริง- ลงตรงทีค- นพลุกพล่านส่วนมากจะเป็ นทีต- ลาดปากทางเข้า บ้าน คนเยอะๆนี- กดกริง- ให้มนั จอดแล้ววิง- เข้าตลาดไปเลยครับ มัน ไม่ ตามมาหรอกครับ เงิน 7 บาทเสีย เวลาทํา มาหาแดกมัน หรือ บางครัง4 อารมณ์ดหี น่อยให้ไปแค่ 5 บาทแล้วค่อยวิง- ก็ได้ ถือว่าให้ทปิ ข้อพึงระวังคือเราต้องจํา หน้ าคนขับให้ดีๆ พยายามอย่าให้ซ4ํากัน บ่อยๆ เดียf วจะโดนขึน4 บัญชีดํา (ถึงขัน4 โดนรุมซ้อมก่อนขึ4นรถ นี-ก็ เคยมีมาแล้ว ปรมาจารย์ทส-ี อนตําราพิชยั สงครามชุดนี4ให้กบั ผมเคย เตือนไว้ อย่าใช้บ่อยครัง4 ) ผมเดินไปทีท- ่ารถ รถคันแรกคนแน่ นเบียดเสียดกําลังดี กะว่าจะไป อีกคันพอดีรถคันใหม่กาํ ลังมาจ่อท้ายต่อคิว "เณรๆ ขึน4 ไปก่อนเลย ม้ากลางยังนัง- ได้อยู่" – ไอ้เฉินหลงโชเฟอร์ ตีนผีไล่สามเณรขึน4 ไปนังม้ - ากลาง


หน้า 30

"เดียf วเณรขึน4 อีกคันก็ได้ครับ" สามเณรกล่าวอย่างสุภาพ "เอ้า! ถ้าเณรไม่ขน4ึ ผมก็ไม่ออก ไม่ต้องไปกันทัง4 หมดนี-แหละ" ไอ้ เฉินหลงมันตะคอกใส่เณรอย่างมีน4ําโห ด้วยความทีเ- ณรเป็ นผูล้ ะแล้วซึง- ความสบาย เณรจึงขึน4 ไปนังม้ - ากลาง ตามคําขอแกมบังคับของมัน จากนัน4 ไอ้เฉิ นมัน เหลือบมาทางผม ด้วยสัญชาตญาณทีร- วู้ ่าภัยกําลังจะมาถึงตัว ผมจึงสปริงตัวเองขึน4 ไป เกาะท้ายรถโดยอัตโนมัติ ไม่มคี ําโต้แย้งถกเถียงใดๆ เพราะว่าแวว ตาของมันเอาเรื-องน่ าดูอยู่เหมือนกัน เณรมันยังตะคอกใส่ไม่กลัว บาปกรรม นับประสาอะไรกับฆราวาสอย่างผม “โหนไปก็ได้จ๊ะ” ผม คิดในใจ นอกจากผมต้องประคองตัวเองไม่ให้ตกรถแล้วผมยังมีภาระหน้าทีท- -ี จะต้องประคองเข่งผักของป้าแก่ๆคนหนึ-งที-เบียดเสียดอยู่ในปลา กระป๋องติดล้อ ใบนี4 "หลานเอ๊ย! ระวังอย่าให้เข่งป้าตกนะเอ๊ย" ป้าแกวานผม ขณะทีแ- ก โดนเบียดโดนบี4อยู่ในรถ ผมนับดูราวๆสามสิบกว่าชีวติ แม่ง! ยัดกัน เข้าไปได้ไงฟะ? "ครับ" ผมครับอย่างเอื-อยๆ พลางคิดในใจ ชีวิตผมยังไม่รูจ้ ะรอดรึ เปล่า เพราะสรรพคุณของไอ้เฉินหลงนี- ‘ไอตัน เซนน่ า’ ยังเรียกพี-


หน้า 31

แล้ว ยิ-ง มัน มีอ ารมณ์ แ บบนี4 ด้ ว ย ผมอยากได้ โ ซ่ ล่ า มซัก สามเส้น หมวกกันน๊ อกซักสามใบ ฮือๆ ใครจะรับประกัน ชีวิตตูฟะ...เฮ้ย!! ต้องรอด ผมให้กําลังใจตัวเอง... แม่ง!ไอ้เฉินมันกล้าตะคอกใส่เณร เดียf วผมแก้แค้นให้ครับ น้องเณร ผมล้วงเหรียญห้าบาทจากกระเป๋า กางเกงมาใส่ในกระเป๋าเสือ4 กะว่าถึงตลาดหน้าปากทางเข้าบ้านจะกด กริง- เอาเงินให้มนั 5 บาทพอ แล้วค่อยวิ-งหนีเข้าไปในตลาดให้มนั เจ็บใจเล่น ฮ่าๆ สะใจจริงโว้ย -ผมคิดพลางยืนโหนรถสองแถวด้วย ใบหน้าเปื4 อนยิม4 แอบแฝงไปด้วยความชัวร้ - าย ทันใดทีม- นั ออกตัวเหมือนแกล้ง เข่งป้าเกือบตก แต่ดว้ ยปฏิกริ ยิ าอัน ฉับไวของผมจึงประคองเอาไว้ได้ ฟู.่ .ผมหายใจออกด้วยความโล่งอก ไปได้ซกั พัก เอียด!!!!!! มันเบรคอย่างกระทันหัน มีมอไซด์ ปาดหน้า (ผมยังเซฟเข่งของป้าและเซฟไข่ของผมเอาไว้ได้) "ไอ้หวั กล้วย!!!!" ไอ้เฉินหลงมันแจกกล้วยใบแรกให้กบั มอไซด์คนั นัน4 และมีท่าว่ามันกําลังจะไล่ตามไปมีเรื-องโดยมิได้ห่วงความปลอดภัย ในชีวติ และทรัพย์สนิ ของผูโ้ ดยสาร "กูว่าแล้ว" ผมบ่นพึมพําขณะทีเ- กาะรถไว้อย่างเหนียวแน่ นหนึบยิงกว่าตังเมที-โดนแดดลวกตอนเดือนเมษายน และคาดว่าตอนนี4รถ กําลังทําความเร็วที- 80 กว่าๆ เดชะบุญของมอ'ไซด์คนั นัน4 เลี4ยวเข้า ซอยไปก่อ น ไอ้เ ฉิ น หลงมัน จึงอดได้มีเ รื-อง แต่ รู้ส ึกว่ า มัน จะยัง มี


หน้า 32

อารมณ์ คา้ งอยู่ ผมสังเกตได้จากตอนทีต- ดิ ไฟแดง มันบีบแตรไล่รถ คันข้างหน้าทัง4 ทีย- งั ไฟแดงอยู่ ในตอนนี4ผมเริม- ควักเงินจากกระเป๋า กางเกงมาใส่กระเป๋าเสือ4 อีกสองบาท เป็ นเจ็ดบาท จ่ายให้มนั ครบๆ ก็ได้ เพราะถ้าเบี4ยวมัน เดียf วมันลงไปวิง- ไล่กวดในตลาด เราจะแย่ เพราะตอนนี4รสู้ กึ ว่ามันกําลังเครียดอย่างแรง ผมไม่อยากเอาชีวติ ไป เสีย- ง (ถ้ายังรอดไปถึงตลาดไม่ตกรถตายไปเสียก่อน) คนถ้ามันจะซวยยังไงมันก็ต้องซวย "เอ้าๆๆ กดกริง- หน่ อย ของตก !!" ใครไม่รู้เอ่ยขอความช่วยเหลือ ออกมาจากข้างในรถ มือไว ใจกล้า หน้าด้าน คติพจน์ ของผม ผม จึงเป็ นคนแรกทีส- มั ผัสกริง- ด้วยความหวังดี โดยทีไ- ม่รูว้ ่าความซวย กําลังจะคืบคลานมาถึงตัว รถเบรคเอียh ด!!! รูส้ กึ ว่าจะเลยไปซัก50 เมตรจากทีเ- กิดเหตุ "เดียf วๆ ผมไปเก็บ ให้ครับ ของอะไร? ของใครครับ ?" ผมทํา ตัว เป็ นฮีโร่มยั ซินขึน4 มาทันที "ไม่เป็ นไรครับ พอดีถุงขยะมันหลุดมือ ไม่น่ากดกริง- เล้ย!" น้องเณร บอกกล่าวแก่ผม แล้วไอ้สนั ดานตัวไหนมันบอกให้กดกริง- ผมคิดในใจ พลางอยากเขก หัวเณรซักที รถหยุดไปซัก 10 วินาทีกว่า หัวใจผมเต้นระทึก มัน


หน้า 33

มันลงมาแล้ว ไอ้เฉินหลง(ในจินตนาการณ์ ผมมันเดินมาแบบสโล โมชันเหมื - อนในหนังจีนประเภท คนตัดคน หรือ เจ้าพ่อเซี4ยงไฮ้อะไร ประมาณนัน4 ) "ลงก็ไม่ลง มึงจะกดกริง- หาพ่อมึงเรอะ! คนยิง- รีบๆ" มันด่าผมอย่าง แรง แววตาของมัน ดู เ หมือ นอยากกิน เลือ ดกิน เนื4 อ ผมด้ ว ย มัน กลับ ไปขึ4น รถ ปิ ด ประตูป งั ! แล้ว รถก็พุ่งทะยานไปด้ว ยความเร็ว เท่าไรก็ไม่ทราบ เร็วมาก พวกเราเหล่าผู้โดยสารมีแต่ความเสียว สะท้านและความหวาดผวาในสวัสดิภาพแบ่งปนั ให้กนั และกันโดย มิได้เอ่ยปาก ขณะนัน4 ผมเก็บเหรียญเจ็ดบาทไว้ในกระเป๋ากางเกง แล้วเอาเหรียญสิบบาทมาใส่ไว้ในกระเป๋าเสือ4 แทน ให้ทปิ มันอีกสาม บาทเป็ นค่าเสียเวลาผมนึกในใจ สิ งที ป้าไม่อยากให้เกิ ด แต่มนั ก็เกิ ด "เอ้ย!" ผมอุทานหลังจากเข่งป้าแกปลิวหลุดไปจากการหนีบของผม หลุดไปต่อหน้าต่อตา "โอ๊ย!! เข่งกู" ป้าพูดเสียงสันๆมี - น4ํ าตาคลอเบ้า และแกมีทที ่าว่าจะ กดกริง"อย่าป้า! อย่าฆ่าผม!" ผมพูดพลางห้ามมิให้ป้ากดกริง-


หน้า 34

"เดีfย วผมรับ ผิด ชอบให้ ขอร้อ งป้ า อย่ า กดกริ-ง " พูด จบประโยค ถึงแม้ไม่มใี ครกดกริง- รถก็เบรคอย่างกะทันหัน ไอ้เฉินหลงมันคง เหลือบเห็นทางกระจกมองหลัง ไอ้เฉินหลงลงมาอีกครัง4 "กูไม่ เ ข้า ใจมึงเล๊ ย! เข่งใบเบ้อเริ-มตก ทํา ไมมึง ไม่ ก ดกริ-ง ไอ้ห ัว กล้วย!!" ผมโดนมันให้กล้วยอีกใบ แล้วก็เหมือนเข้าใจในหน้าทีผ- ม รีบ วิ- ง ลงไปเก็ บ เข่ ง ให้ ป้ า แต่ ก็ เ หมือ นมีส ิ-ง ศัก ดิ มn าแกล้ ง รถทีตามหลังมาบี4เข่ง ต่อหน้าต่อตา ผม ไอ้เฉิน ป้าและชาวคณะ (บี4ให้ เห็นกันจะจะ) "ได้มาแค่น4ีครับป้า แฮ่กๆๆ (ผมหอบด้วยความเหนื-อย)" ผมเอาซาก เข่งมาให้ป้า "ถ้ามึงกดกริง- เร็วกว่านี4เข่งป้าเค้าจะพังมัย!! h ไอ้กล้วยเอ๊ย!!" ไอ้เฉิน มัน มีน4ํ า โหแทนป้ าตอนนี4 ถือ ว่ า เข้า ขัน4 วิก ฤตแล้ว ผมมีส เกลวัด ความเครียดของแต่ละคน ผมรูด้ ี แล้วมันก็กลับไปทําหน้าทีโ- ชเฟอร์ ต่อ ผมใช้เวลาเจรจาจ่ายค่าเสียหายให้กบั ป้าขณะทีร- ถกําลังแล่นไปด้วย ความเร็ว สู ง ตกลงเป็ น 100 บาท เพราะผมก็ส งสารป้ าแกอยู่ เหมือนกัน แกบอกว่ าเข่งใบนัน4 เป็ นเข่งคู่ชพี ของแก ผัว แกซื4อให้


หน้า 35

ก่อนตาย (เหมือนละครนํ4าเน่ าเป๊ะ!) เจรจาความกันเสร็จผมจึงรูต้ วั ว่าเลยทีห- มายปลายทางของผมมาเกือบสองโลแล้ว ผมกดกริง- อีกครัง4 ไอ้เฉินมันคงรูว้ ่าผมจะลงมันเลยแกล้งเลยไปอีก ซัก 100 เมตร แล้วมันก็คอ่ ยๆ จอด "เอ้าพี.- ..ยีส- บิ บาทไม่ตอ้ งทอน ค่าเสียเวลา" – ผมควักให้มนั ไปยีส- บิ บาทเต็มๆ (สารภาพเลยว่ากลัวมันจริงๆมือสันๆ) "เออๆ " มันรับเงินผมไปพลางคุยหยอกล้อกับนักศึกษาสาวพาณิชย์ ที-นั ง- อยู่ ห น้ า รถ(มัน คงเริ-ม อารมณ์ ดี ม าซัก พัก เพราะหลัง จาก เหตุการณ์เข่งตก สาวน้อยคนนี4กโ็ บกรถขึน4 มาเป็ นผูโ้ ดยสารร่วมกับ เรา มันเปิ ดประตูให้นัง- ข้างหน้ าเลย ไอ้เวร) แล้วรถก็ค่อยๆ แล่ น อย่างนิ-มนวลออกไป "แม่ง!ทีกบั สาวๆ อารมณ์ดเี ชียวนะมึงไอ้หวั กล้วย" – ผมแอบด่ามัน เบาๆกลัวมันจะได้ยนิ แล้วถอยรถมากระทืบผม (ยังเกรงๆในอารมณ์ เครียดของมันอยู่) ผมหันหลังกลับไป โดยทีไ- ม่มองไปทีร- ถสองแถว คันนัน4 หันหลังให้กบั ไอ้เฉินหลง หันหลังให้กบั เณร หันหลังให้กบั ป้า หันหลังให้กบั ชาวคณะผูร้ อดตาย (รึเปล่า? ผมน่ ะน่ าจะรอดแล้ว แต่ กลัวมันจีบสาวแล้วจะเหม่อ ซวยชาวคณะอีก) ...แล้วผมก็เริม- เดินเท้าไปสูเ่ ป้าหมายทีเ- ลยมาก่อนหน้านี4 ( 2 กม.) ..


หน้า 36

แดนลงทัณฑ์

เปรืองเดช ผดุงครรภ์ 4 พฤศจิ กายน 2548


หน้า 37

บ่ายสองโมงอากาศร้อนผ่าว … ไทยมุงก็มุงกันอยู่ (นัน- แหละ) อย่าง ครึกครืน4 … วันนี4ผมลางานมาครึง- วัน แกล้งบอกพีส- มศรีหวั หน้างาน ว่าไม่สบายขอตัวมาพักผ่อน แต่ความจริงผมสบาย และสบายดีมาก ด้วย วันนี4ผมมีภารกิจยิง- ใหญ่และตื-นเต้นมากกว่าการนัง- ทํางานอัน ซํ4าซากจําเจ “มันเลวจริงๆ เด็กอายุ 14 แท้ๆ มันยังข่มขืนแล้วฆ่าได้ลงคอ” “ไอ้น-ีมนั ชิงหมามาเกิด น่ าจะประหารแบบให้มนั ตายช้าๆถึงจะสา สม” “ดูนู่นซิ.. ญาติพน-ี ้องเขาร้องไห้กนั จนเป็ นลม น่าสงสารจริงๆ ไอ้สตั ว์ นรกเอ๊ย!” ไทยมุงข้างๆ ผมกําลังวิจารณ์รปู คดี ขณะทีต- ํารวจกําลังนําคนร้าย มาทําแผนประกอบคํารับสารภาพ คดีสะเทือนขวัญ -ข่มขืนแล้วฆ่า เด็กสาว ไทยมุงมากันเป็ นร้อยกว่าชีวติ ซึง- ปรกติแล้วซอยเปลีย- ว ชานเมือง ถึงจะบ่ายกว่าๆแบบนี4กเ็ หอะ คนคงไม่ได้มากมายอะไร เท่าวันนี4 พ่อค้าลูกชิน4 , พ่อค้าไอติม, แม่คา้ นํ4าใบบัวบก, คนขายล๊อต เตอร์ร-ี และอีกสารพัด SMEs เลยพลอยได้รบั อานิจสงจากกิจกรรม ของสํานักงานตํารวจแห่งชาติไปอย่างเต็มๆ


หน้า 38

ตํารวจคงจะเสร็จกิจแล้ว เห็นเริม- เก็บข้าวของกัน เอาล่ะ! หน้าทีอ- นั ทรงเกียรติของผมกําลังจะเริม“ไอ้คนเลว … ฆ่ามันๆๆ” ผมปลุกระดมพลังมวลชน ว่าแล้วผมก็ ถลกแขนเสื4อ ปรีเ- ข้าไปหาผูต้ ้องหาทีต- ํารวจกําลังจะพาไปขึ4นรถ ชายฉกรรจ์จะเป็ นญาติเหยื-อหรือไม่ใช่แบบผมซัก 4-5 คน ตามผม มาด้วยอารมณ์เดือดแล้วพวกเราก็เริม- ลงมือ “อย่าๆ” “เอามันให้ตาย” “พีจ- ่าหลบไป” “โอ้ย!” “ไอ้เลว! ไอ้บดั ซบ!” “เฮ้ยๆ มันสูเ้ ว้ย!” “พ่อแม่พน-ี ้องครับโปรดอยูใ่ นความสงบ…” “เหยียบตีนกู” “พอๆ เดียf วก็ตายกันพอดี”


หน้า 39

“นี-ตาํ รวจ.. คนร้ายอยูโ่ น่นป้า!” “อ้าว!” “ฯลฯ” แล้วเหตุการณ์กช็ ุลมุนพันตูกนั จนแทบไม่รวู้ ่าใครเป็ นใคร บรรดา ไทยมุงผู้รกั ความยุติธรรม (รึเปล่า?) ร่วมกันตัง4 ศาลเตี4ยเฉพาะกิจ ตัดสินโทษผูต้ อ้ งหาคนนี4กอ่ นศาลฏีกา ช่วยกันประเคนตีนรุมกระทืบ ผูต้ อ้ งหาด้วยอารมณ์เดือดดาล และแน่ นอนเหตุการณ์น4ีมนั จะถูก เก็บไปเป็ นข่าวก่อนอาหารเย็นให้พน-ี ้องชาวไทยได้ดูกนั เพื-อช่วยให้ เจริญอาหาร – ข่าวชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์ผตู้ อ้ งหา ไงครับ! … ผมกลับมานังดู - ดเส้นขนมจีนสลับกับดูดโอเลีย4 งและดูดบุหรีป- ิ ดท้ายทีร้านข้าวแกงข้างๆ อพาร์ทเม้นผม วันนี4คนเยอะจัดเลยได้ระบายกับ ผูต้ อ้ งหารายนัน4 ไปไม่กด-ี อก เพราะคนอื-นๆ ขโมยซีนไปเกือบหมด แต่ก็ยงั ดีท-ไี ด้เป็ นตัวจุดประกาย (หรือชนวน?) ทําความดี ผม กระหยิม- ยิม4 ย่องในใจ เหมือนกะว่าตัวเองเป็ นแบทแมนหรือฮีโร่ดา้ น มืดของชาวมะกันทีใ- ช้ความรุนแรงผดุงความยุตธิ รรมอะไรประมาณ นัน4


หน้า 40

“ว้าย! คนกระชากสร้อย …. ช่วยด้วย” ยายสําอางแม่คา้ ส้มตําหวีด ขึน4 มา …. หนุ่ มแต่งตัวมอซอกระชากสร้อยแกวิง- ผ่านผมไป คนลุก ฮือกัน ยามเฝ้าอพาร์ทเม้นวิง- ไล่กวดไปแล้ว ยายสําอางวิง- ตามไป อย่างช้าๆ ตอนแกผ่านผมไปแกต่อว่าผม “ทําไมไม่จบั มันไว้เมือ- กี”4 แล้วแกก็วงิ- ต้วมเตีย4 มตามผูร้ า้ ยต่อไปอย่าง เนิบๆ (สังขารร่วงโรย แต่ความห่วงใยในทรัพย์สนิ ยังมีเพียบ) “โง่สยิ าย เผื-อมันพกมีดมาด้วย แทงผมก็ตายห่าสิ” ผมบ่นพึมพํา พลางใช้หลอดดูดโอเลี4ยงคนแก้วเล่น ดูดบุหรีอ- กี ปืh ดนึง จ่ายเงินแล้ว ก็ขน4ึ ห้อง … “เฮ้ย ! มานี-ซ”ิ ไอ้ตุง้ หนิงลูกพีล- กู น้องตัวแสบเรียกผม “มึงเช็ดตีนให้กหู น่ อย” ผมต้องเช็ดให้มนั เพราะกลัวมันอัด … แต่ ยังไงมันคงต้องอัดผมอยูด่ ี “มึงเช็ดได้สะอาดมาก กูมรี างวัลให้มงึ ” “อย่า..อย่าทําผมพี… - อัก!” h แล้วผมก็โดนอัด


หน้า 41

“เฮ้ย! กินอะไรน่ะ ! ” ผมอุตส่าห์แอบเอาไอติมมากินหลังส้วม มันยัง ตามมาราวีผมอีก “เดียf วนี4มงึ ซุ่มเหรอ? เอามานี- !” มันไถเอาไอติมผมไป ก่อนทีม- นั จะ ใช้ทกั ษะเทควันโดกับผม คือเป็ นการใช้ตนี ล้วนๆ ในการทําร้ายร่าง การผม เพราะมือมันไม่ว่าง กําลังถือไอติมอยู่ “เฮ้ย! อ่านอะไรน่ ะ!” มันกําลังจะมาแย่งการ์ตูนเล่มโปรดจากผม ผม สะบัดมือไม่ให้มนั แย่ง “อ๋อ! เดียf วนี4มงึ สูก้ เู หรอ?” มันใช้มอื บีบคอผม ยกผมขึน4 “อ่อย! อ่อยอู อูเหอ็บ (ปล่อย! ปล่อยกู กูเจ็บ)” ผมหายใจติดขัด ลิ4น จุกปาก นํ4าลายเริม- ไหล หน้าเริม- มืด …… แล้วผมก็ต-นื มันคือความทรงจําในวัยเด็กของผมกับไอ้ตุ้งหนิงลูกพี-ลูกน้ องตัว แสบ ทีม- กี จิ วัตรประจําวันคือแกล้ง แกล้ง และก็แกล้งแต่ผม …. ผม ลงจากเตียง พึง- ตีสส-ี บิ นาที แต่คงนอนหลับต่อไม่ได้ล่ะ เปิ ดตูเ้ ย็นเอา นํ4าออกมาดื-มแล้วก็ไปนัง- สูบบุหรีน- อกระเบียงเพื-อรําลึกถึงไอ้ตุง้ หนิง ต่อ มันฟิ ตซ้อมแกล้งผมจนพอโตมาอีกนิด มันก็ได้เป็ นนักเลงโตของ หมู่บ้านสมใจมัน และยิง- ช่วงนี4 ผมยิง- โดนแกล้งหนักกว่า แต่เก่า เพราะมันเริม- มีอปุ กรณ์แปลกๆ มาเล่นกับผมเสมอ ไม่ว่าจะเป็ นสนับ


หน้า 42

มือ, มีดพก, โซ่ ล่าสุดมันเริม- เอาปื นปากกามาขู่ เดชะบุญทีช- ่วงนัน4 มันต้องระเห็จไปอยูใ่ นคุกก่อน และนันคื - อการประกาศอิสระภาพของ ผม อ้อ! ลืมเล่าไป สาเหตุทม-ี นั ต้องไปจาริกแสวงบุญในคุกก็เพราะว่ามัน ไปข่มขืนและเสือกขโมยมอเตอร์ไซด์เขา เลยโดนไปสองกระทง วัน ทําแผนประกอบคํารับสารภาพผมยังจําได้ดี ชาวบ้านรุมกระทืบ มันซ๊ะอ่วม กว่าตํารวจจะกันตัวมันออกมาหลบฝูงชนเล่นเอาเหนื-อย ผมเดินเหม่อลอยไปหามัน “เฮ้ย! น้องพอแล้ว มันเละแล้ว” ตํารวจทีค- มุ ตัวมันห้ามผมไว้ “น้องคนนี4เป็ นญาติผตู้ อ้ งหา” ตํารวจอีกคนทีค- ุน้ หน้าผมบอกตํารวจ อีกคน “อ้อ” “พีต- ุง้ หนิง เป็ นไงบ้างครับ” ผมถามอาการมัน เพราะดูมนั ซึมๆหมด เรีย- วแรง มันสะบักสะบอมเต็มที “นี-แน่ะ! ” มันยังไม่ทนั ได้ตอบผมก็ควักท่อแป็ บทีผ- มเหน็บไว้ขา้ งหลัง ฟาดกบาลมันเต็มๆ แล้วผมก็จ4าํ อ้าวโกย หันไปดูมนั ข้างหลัง ตํารวจ สอง-สามคนกําลังเหนี-ยวกระชากลากถูมนั เอาไว้ ไม่รวู้ ่ามันเอาเรีย- ว


หน้า 43

เอาแรงคืนมาจากไหน กว่ามันจะสงบได้ ก็ตอ้ งโดนเหล่าตํารวจจัด ชุดใหญ่ให้มนั อีกชุด “ฮ่าๆ สะใจจริงโว้ย” และนันคื - อการกําเนิดของแบทแมนเฉกเช่นผม … บ่ายกว่าๆ อากาศร้อนผ่าวเช่นเคย … วันนี4ไทยมุงมากกว่าคดี ธรรมดาเป็ นพิเศษ เพราะตํารวจไทยโชว์ผลงานจับผูก้ ่อการร้าย ข้ามชาติได้ ไทยมุงจากต่างจังหวัดเหมาเช่ารถทัวร์มาทัง4 คันมาดูกม็ ี คนยัดทะนานเบียดเสียดกันมาก แต่ดว้ ยความสามารถพิเศษของผม ผมจึงได้อยูแ่ ถวหน้า เอาล่ะ! ตํารวจกําลังกันตัวผูต้ อ้ งหาไปขึน4 รถแล้ว ผมถลกแขนเสือ4 ขึน4 กําลังจะ…แต่อา้ ว ใครใจร้อนวิง- ไปก่อนผมวะ! แล้วผมก็วงิ- ตามมันไป … พาดหัวหนังสือพิ มพ์ในวันต่อมา ดับอนาถไทยมุงร่ ว มห้ า ร้ อย สังเวยมือระเบิ ดพลี ชีพ ปิ ดปาก ผู้ต้องหา


หน้า 44

รักบนทุนนิยม

เปรืองเดช ผดุงครรภ์ ตีพิมพ์ครัง แรกในนิ ตยสาร small เดือนกันยายน 2548


หน้า 45

1. ความฝัน “ผมอังเดรครับ ผมแอบมองคุณมานานแล้วครับ อยากถามว่าคุณชื-อ อะไร และเลิกงานแล้วเราจะไปทานอาหารด้วยกันทีเ- ซคชัน- 5 ได้ ไหม? เพราะทีน- ัน- มีโชว์บลั เลย์ ท่าทางสนุ กทีเดียวนะครับคุณจะ รังเกียจไหมครับ? ” “นีน่า ค่ะ แหมไม่ร งั เกียจหรอกค่ะ…ยินดีค่ะที-จะได้ทานมื4อเย็น ด้วยกัน เลิกงานแล้วเจอกันนะคะ” หลังเลิกงานอังเดรและนีน่าก็เริม- สัมพันธ์ขนั 4 ต้นของหนุ่ มสาว พวก เขาโดยสารยานหมายเลข เอ-32 ไปยังเซคชัน- 5 รับประทานอาหาร พร้อมกับชมบัลเลย์จากนักแสดงแห่งดาวทีวายอาร์-887 ซึ-งขึน4 ชื-อ เรื-องการแสดงบัลเลย์แบบประยุกต์ อังเดรกําลังใช้สญ ั ชาตญาณ ขัน4 ต้นในการสืบพันธุ์ .. และทีน- นกํ ั - าลังจะเกิด ‘ความรัก’ … ทัง4 หมดนัน4 ไม่ว่าจะเป็ น ยานโดยสาร อาหารเย็นและนักแสดงจาก ดาวทีวายอาร์-887 ล้วนเป็ นของฟรีทงั 4 สิน4 อังเดรและนีน่าไม่ได้มี ยศถาบรรดาศักดิ nตําแหน่ งหน้าทีก- ารงานฐานะทางการเงินทีต- ่างกัน เพราะทุกคนบนโลกคือพลโลกเหมือนกันหมด อ้อ! ลืมบอกไปทีกล่าวมานัน4 มันคือสังคมยูโทเปี ยในอนาคตอีกล้านปี ขา้ งหน้าครับ


หน้า 46

เอาล่ะ ล้านปี มนั ไกลไปและก็อาจไม่สนุ กด้วย มาฟงั เรื-องทีผ- มจะเล่า ดีกว่า ยุคนี4 สมัยนี4 นี-แหละ อาจจะไม่มยี านโดยสารหมายเลข เอ-32 แต่จะมีรถซาเล้งขายลูกชิ4นทอด ไม่มกี ารรับประทานอาหารเคล้า คลอด้วยการชมบัลเลย์สดๆ แต่จะมีขา้ วเปล่ากับปลากระป๋องพร้อม ด้วยการนัง- ดูละครนํ4 าเน่ าทางฟรีทวี ี ไม่มโี ลกยูโทเปี ยมีแต่โลกทุน นิยมอันโหดร้าย แต่ทม-ี นั มีเหมือนแน่ ๆ ในเรื-องทีผ- มจะเล่านี4 มันมี ‘ความรัก’ ครับ 2. ความจริ ง “คุณชายคะ คุณชายก็รูน้ ะคะ ว่าเรื-องของเรามันเป็ นไปไม่ได้ พจ แม้นรูด้ วี ่าพจแม้นเป็ นใครอยู่ในฐานะอะไร พจแม้นมิอาจแม้จะคิด อาจเอือ4 มหรอกค่ะ” “พจแม้น ถึงแม้ว่าเราจะห่างกันทางฐานะแค่ไหนแต่ความรัก นัน4 มัน มีพลังมหาศาล อะไรก็ขวางกัน4 มิได้หรอก ...” “กัน4 ได้ไม่ได้เดียf วมึงก็รู้ ไอ้ชายใหญ่ โน่ น อีนางคุณหญิงแปด สาแหรกมันมากับนังตัวอิจฉาแล้ว”


หน้า 47

“โถ่... แม่อย่าพากย์ส ิ คนกําลังอินกับละคร เสียอารมณ์หมด” - ผม หันไปต่อว่าแม่ทก-ี าํ ลังรีดผ้า ผมกําลังดูละครเรื-องโปรด ‘บ้านทราย ทองแท้’ ทีน- ําม���ทําใหม่เป็ นครัง4 ทีร- อ้ ยกว่าล่ะมัง4 ? “ก็กเู บื-อไงไอ้เปรื-อง กูดูตงั 4 แต่เป็ นสาว จนตอนนี4กหู วั หงอกแล้ว มัน ยังขยันเอามาสร้างใหม่กนั จังh ไอ้ละครนํ4 าเน่ าพวกเนี-ย กูจะดูขา่ ว เศรษฐกิจ ตอนนี4น4ํามันมันพุง่ ไปบาเรลละกีด- อลล่าห์ละวะ? พักนี4มงึ เป็ นอะไรวะไอ้เปรือ- ง เมือ- ก่อนไม่เห็นดูไอ้ละครพวกนี4 มึงดูแต่มวยดู แต่ บ อล เอ๊ ...หรือว่ า มึงกํา ลังมีความรักว๊ า !!” – แม่ผมแซว จบ ประโยคนี4ผมอายม้วน หน้าแดง ตักข้าวเปล่าคลุกปลากระป๋อง จ้วง ใส่ปากเคีย4 วกร้วมๆ “นัน- ไง กูว่าแล้ว แต่กวู ่านะ มึงอย่าพึง- ไปเอาลูกสาวใครเขามาตก ระกําลําบากเลยว่ะเปรือ- งเอ๊ย! ลําพังตัวมึงเองมึงยังเอาตัวเองไม่คอ่ ย รอด กูเป็ นแม่มงึ กูยงั ปลงไม่หวังให้มงึ มาเลี4ยงกูเล๊ย! ทีท- าํ งานงกๆ อยู่ทุกวันนี4ก็หวังเก็บเงินเก็บทองเอาไว้ใช้จ่ายตอนล้มหมอนนอน เสือ- เฮ้อ! พูดไปก็สงสารตัวเองว่ะ ไม่น่ามีลูกไม่เอาถ่านแบบมึงเล๊ย! เรียนเก่งๆ สอบชิงทงชิงทุนเป็ น ด็อกเตอร์เป็ นหมออะไรกับเขาก็ ไม่ได้ เอ็งดูอย่างลูกป้าเมีย4 นซิ ...... ” – จากนัน4 แม่กร็ า่ ยยาว ….


หน้า 48

อย่างทีแ- ม่ผมว่าแหละครับ ผมกําลังมีความรัก เป็ นความรักแบบ ‘จั fง หนับ’ เข้าเสียด้วย คือรักแบบโดนเต็มๆ ถูกสเป็ คแบบ ‘เต็มตีน’ นันแหละครับ เธอผมยาว ขาว ตาโต สะอาดสะอ้าน เรียบร้อย ไม่เคยใส่กระโปรง สัน4 เกินเข่า ใส่ถุงน่ องดําตลอด ไม่ใส่ชุดรัดรูป ไม่โบ๊ะหน้าหนาเตอะ ไม่ แ ต่ ง หน้ า จั ด จ้ า น เธอสวยแบบธรรมชาติ วาจาอ่ อ นหวาน อัธยาศัยดีกบั ทุกคนโดยไม่แบ่งแยกชนชัน4 ฐานะ เราจะหากุลสตรีดๆี แบบนี4ในยุคแห่งการแก่งแย่งชิงดีชงิ เด่นแข่งกัน รวยแข่งสวยแข่ง หล่อแข่งเซ็กซีอ- ย่างในปจั จุบนั ได้ง่ายๆ ซะทีไ- หน และเธอเป็ นเด็ก เสิรฟ์ ครับ แต่เป็ นเด็กเสิรฟ์ บนเครือ- งบินทีเ- รียกว่า ‘แอร์โฮสเตจ’ นันแหละ ส่วนไอ้ตวั กระผมนอกจากจะทําธุรกิจอาหารฟาสฟูด (ลูกชิ4น ทอด) ผมยังทําอาชีพเสริมเกี-ยวกับธุรกิจพลังงาน (เหยื-อขายตรง ลูกโซ่ผลิตภัณฑ์น4ํามันมวย) ถ้าจะตอบโจทย์ทว-ี ่าผมพอมีสทิ ธิ nทีจ- ะ เข้าไปอยู่ในใจของเธอได้ไหม? เอาแบบไม่เข้าข้างตัวเองอะไรมาก นัก ‘ความรักครัง4 นี4มนั คงเป็ นไปไม่ได้’ แต่ถ้าจะตอบให้เข้าข้าง ตัวเองหน่ อยก็ ‘ความรักครัง4 นี4มนั คงแทบทีจ- ะเป็ นไปไม่ได้’ ทีใ- ส่คาํ ว่า ‘แทบ’ เข้าไปนัน4 ก็เผื-อมันฟลุ้กไงครับ และถ้ามันไม่ฟลุ้กก็ขอแค่ รักเธอข้างเดียวแบบนี4ไปนานๆ เท่าทีเ- วลาจะพอเอื4ออํานวยให้มนั นานได้.. ก็แค่นนั 4 แหละครับ


หน้า 49

ความรัก ครัง4 นี4 ข องผมมัน จึง ต้ อ งพึ-ง เพลงแบบว่ า เธออยู่ สู ง เกิน ไขว่คว้า (แต่กย็ งั จะหน้าด้านไปคว้า), ละครรักแบบมีอุปสรรคขวาง กัน4 ,หรือ หนั ง แบบไททานิ ค แจ๊ ค กับ โรสอะไรเทือ กนี4 เป็ น เครือ- งกระตุน้ ให้ความรักมันคึกคักอย่างสมํ-าเสมอ 3. เธอ “โอ้โห 20 บาทได้เยอะจังนะคะ” “ครับคุณวรรณ ขาประจําแบบคุณวรรณมันก็ตอ้ งเยอะเป็ นธรรมดา ล่ะครับ” “เดียf วนี4มที าํ ลูกชิน4 เป็ นรูปดาวรูปหัวใจน่ารักดีนะคะ” “ก็แ บบที-คุณ วรรณบอกผมเรื-อ งดัด แปลงสิน ค้า ให้มนั ดูแ ปลกนั นแหละครับ คนซื4อของผมตรึมเลยขอบคุณจริงๆครับ” – ผมยกมือ ไหว้ยกย่องเธอ คนอะไรทัง4 ฉลาด ทัง4 สวย “โอ๊ย! ไม่ต้องยกมือไหว้หรอกค่ะ เดียf ววรรณอายุสนั 4 มันเกีย- วกับ เรือ- งการตลาดทีว- รรณเคยเรียนมาแหละค่ะ ไม่เป็ นไรหรอกค่ะ” “อ้อ! คุณวรรณครับ เรื-องทีค- ุณวรรณบ่นถึงเรื-องแหนมกับหมูยอว่า เจ้าไหนอร่อย นี-ครับ ญาติผมทําแหนมกับหมูยอ อร่อยมากครับ ผม เอามาฝากครับ”


หน้า 50

“อุย้ ! ดีจงั เลยค่ะ เท่าไหร่คะ” “ไม่หล่ะครับคุณวรรณ ญาติผมเอาให้ฟรี ผมมาเก็บตังค์คณ ุ มันจะน่ า เกลียด ความจริงแบ่งมาจากบ้านเหลือทีบ- า้ นอีกเยอะ กินไม่ไหวเลย เอามาแบ่งคุณวรรณครับ ของดีๆ กินไม่หมดเอาไปทิง4 ก็เสียดาย” “แหมเกรงใจจังเลย อ้อ! พอดีวรรณมีคกุ กีเ4 หลือมาสองชิน4 คุณเปรื-อง ลองเอาไปกินนะคะ อร่อยมาก” - แล้วคุณวรรณก็ลว้ งคุกกีอ4 อกมา จากกระเป๋าให้ผม ตอบแทนแหนมและหมูยอ ซึง- ผมไม่มญ ี าติเญิด ทําหมูยออะไรทัง4 สิน4 แหนมกับหมูยอนัน4 เป็ นของราคาแพงอย่างดีท-ี ผมเก็บเงินตัง4 หลายวัน กว่าจะซือ4 ให้คณ ุ วรรณได้ … “กูกไ็ ม่รวู้ ่ามันจะเอาเข้ากรอบได้รเึ ปล่าว่ะไอ้เปรื-องกูว่ามึงกินข้างใน มันก่อน แล้วเอาซองมันมาให้กเู ข้ากรอบไม่ดกี ว่าหรือวะ ไอ้คุกกีห4 ่า เนี-ย” “เฮ้ย ถ้ามึงตัง4 ใจทําดีๆ มันคงเอาเข้าได้ล่ะวะ ถือว่าช่วยเพื-อน” - ขา กลับผมแวะเอาคุกกีไ4 ปเข้ากรอบรูปทีร- า้ นไอ้เพ้ง


หน้า 51

4. ความรัก ทุกครัง4 ทีผ- มได้พูด ได้คุย ได้อยู่ใกล้ชดิ คุณวรรณ (โดยมีกระทะ, นํ4ามัน, เตาไฟ, ลูกชิน4 และรถซาเล้งเป็ นสักขีพยาน) จะกีว- นิ าทีกต็ าม มันคือช่วงเวลาทีห- วั ใจพองโต เลือดลมสูบฉีดแบบทีไ- ม่เคยเป็ นมา ก่อน คุณวรรณคือของขวัญจากฟากฟ้าทีป- ระทานมาให้เป็ นกําลังใจ ให้คนเดินดินกินข้าวคลุกปลากระป๋อง เร่ขายลูกชิน4 ทอด เฮ้อ! บน โลกเลวร้ายใบนี4 ‘ความรัก’ เท่านัน4 ครับทีท- ําให้ชวี ติ ดูมชี วี าขึ4น (ถึงแม้จะเป็ นรักข้างเดียวก็ตาม) ความรักนัน4 มันทําให้โลกเป็ นสีชมพู (โดยการจินตนาการ) ใครว่า ความรักเป็ นสิง- ไม่ดี ผมเป็ นตัวอย่างทีด- ขี องประโยคทีผ- มพล่ามมา เมือ- ก่อนผมเป็ นคนโมโหหงุดหงิดง่ายแต่เมือ- มีคุณวรรณเข้ามาอยู่ใน หัวใจ ทุกสิง- ทีม- นั เคยขัดใจผม ทําให้ผมเกรีย4 วกราด เดียf วนี4มนั กลับ ดูให้อภัยได้งา่ ยๆ ใครว่ารักแล้วเป็ นทุกข์ ผมขอเถียงเพราะเมื-อ ‘กําลังรัก’ นัน4 มันไม่ ทุกข์หรอก ตอนทีก- ําลัง ‘จะหมดรัก’ ต่างหากทีค- วามทุกข์มนั จะ บังเกิด อีกอย่างคนทีม- กั มาตีอกชกตัวเวลาผิดหวังในความรัก, คอย หึงหวงหวาดระแวงคนรัก และอีกหลากหลายกรณีตามมิวสิควีดโี อ เพลงไทย ผมฟนั ธงเลยว่าคนเหล่านัน4 ‘รักไม่เป็ น’ การจะรักให้เป็ น นัน4 มันต้อง ‘หมันซ้ - อม’ ครับ (ไม่ใช่ซอ้ มเมียนะครับนัน- มันพวกซา


หน้า 52

ดิสก์ ซ้อมในทีน- 4ีคอื การ ฝึ กซ้อม) ซึง- การ ‘แอบรักข้างเดียว’ นัน4 คือ การซักซ้อมทีด- ที ส-ี ดุ และผมนัน4 แทบจะพูดได้ว่า “ซักซ้อมมาทัง4 ชีวติ ” แอบรักเขาข้างเดียวมาตัง4 แต่อยู่อนุ บาล 2 คนทีผ- มมองไว้หลายๆ คน ซึง- ตอนนี4พวกเธอก็มสี ามีมลี กู กันไปอย่างละหลายรอบแล้ว รักข้างเดียวนัน4 มันมีอารมณ์หลายอารมณ์รวมกัน ยกเว้นอย่างเดียว คืออารมณ์ ‘สมหวัง’ ครับ แป้มมม !!! แป้มมม!!! “ทําไมมึงไม่ไปซักทีวะ! ไฟเขียวปรือf เป็ น ชาติๆ แล้ว มึงยังจะเหม่อหาพ่อมึงรึไงวะ!” - ผูด้ บี นรถยุโรปคันโต คันหลังเปิ ดกระจก ชะเง้อหัวออกมากล่าวคําผรุสวาทใส่ผม ... คิด เพลินไปหน่อยเรา ไปแล้วจ๊ะพี- อย่างพึง- หงุดหงิดสิจ๊ะ ัแล้วผมก็ปนซาเล้ งนําหน้ารถทีต- ดิ ยาวเหยียดเป็ นแพยังกะขบวนแห่ นางงามลองกองไปจากสี-แยก คิดในใจเดียf วสี-แยกหน้ ากูจะแกล้ง จอดนานๆ แกล้งพวกมึงอีกฮ่าๆ นี-คอื ความสุขของคนจนๆทีไ- ด้ทํา บางสิง- บางอย่างให้พวกเศรษฐีคบั แค้น ซึง- นานๆ ทีถงึ จะมีโอกาส “สดชืน- จริงนะเรา”


หน้า 53

5. จุดจบ “จุ๊ๆๆๆๆๆ - แอ๊บ..แอ่” – เสียงจิ4งจกประสานกับเสียงตุ๊กแกทักทาย ผมก่ อ นผมก้า วขาออกจากบ้ า น ผมใจหายวาบ ล่ า สุ ด เมื-อ ปรากฏการณ์ธรรมชาติน4ีเกิด ผมโดนตํารวจยัดเยียดยาบ้าให้ 20 เม็ดด้วยความหวังดี ไปนอนในคุกหลายร้อยวัน และจะให้เ หมือนในหนังฝรังที - -จ ะจ้างทะนงทนายที-ไหนมาช่วยว่ า ความมาช่วยแก้ต่าง มันก็จนปญั ญา เพราะ���ม่มตี งั ค์แถมยังโดนพีแ- ก ซ้อมซะยับ ตอนนัน4 ผมได้แต่คดิ ว่า ‘เอาวะรับก็รบั ’ ติดคุกดีกว่าเฉา ตีนตํารวจตาย เหตุการณ์นัน4 ทําให้อนาคตผมดับวูบ แม่ผมด่าชิบ หายวายวอด ชีวติ ผมจึงเสียศูนย์มาจนถึงทุกวันนี4 เอ ... ครัง4 นี4หวัง ว่าอย่าเป็ นอย่างทีค- ดิ เลย เจ้าประคูณ ้ ณณ !!! … “เนี-ย เจ้าดุ๊กดิกh มันชอบลูกชิน4 ของคุณเปรื-องมากนะคะ ว่าจะพาลง มาทําความรูจ้ กั คุณเปรื-องหลายรอบแล้วค่ะ พอดีแอบเลี4ยงไว้บน คอนโดค่ะ ช่วงไหนทีบ- นิ ก็เอาไปฝากไว้ทบ-ี า้ นแม่ เป็ นไงดุ๊กดิกh วันนี4 ทานอะไรดี...” - คุณวรรณพูดกับผมคําพูดกับหมาของเธอคํา อย่าง น่ ารักน่ าเอ็นดู ... กูว่าแล้วทําไมคนสวยๆ ถึงชอบกินลูกชิน4 เกรดซี จังเลยวะทีแ- ท้กซ็ อ4ื ให้หมาเธอ และหมูยอกับแหนมทีเ- อามาฝาก หมา เธอฟาดทัง4 นัน4 ผมนึกน้อยเนื4อตํ-าใจ


หน้า 54

“อุย้ ! แฟนวรรณมาพอดีค่ะ!” ประโยคนี4ทาํ เอาหัวใจผมหล่นไปอยู่ ตรงตาตุ่ม โลกสีชมพูใบผุๆทีม- ที ที ่าว่าจะพังทลายมาหลายรอบก็ได้ ฤกษ์พงั ทลายวันนี4น-ีเอง รถสปอร์ตยีห- อ้ ม้าป่าคนองเดช ‘เฟอรารี’ประตูเปิ ด รองเท้าคอมแบตมันแผล็บก้าวลงจากประตูรถ โลกมัน ช่างกลมอะไรเช่นนี4ผทู้ กั ษ์สนั ติราษฎร์คนนี4เองทีส- ่งผมเป็ นเล่นเกมส์ ชีวติ จริงในคุกซะหลายเดือน เหยียบยํ-ากลันแกล้ งผมซะจนได้ดบิ ได้ ดีในหน้าทีก- ารงาน หนําซํ4าได้แฟนสวยอีกต่างหาก ไอ้หอกหักเอ๊ย! มันเดินมาหาคุณวรรณ และท่าทางมันจะจําผมได้ดว้ ย “อ้อ! หน้าคุน้ ๆ จําได้ละ” มันปูพรมมาก่อน “ดีนะ ออกมารูจ้ กั กลับเนื4อกลับตัว ทํามาหากินสุจริต ถ้าคราวนัน4 ไม่ เจอกัน ปา่ นนี4คงไปไหนต่อไหนแล้วนะเราน่ะ” โอ้โห .. ถุย้ ! มันยังมี หน้าสําเหนียกสํานึกว่ามันเป็ นผูม้ พี ระคุณกับผม มันน่ าด้านและไม่ สะทกสะท้านกับบาปกรรมที-มนั ทํากับผมไว้ในอดีต ถือว่าเป็ นคน เลวทีเ- ลวเป็ นมืออาชีพจริงๆ เลวได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย เลวได้ ั - างไม่มสี าํ นึกผิด ผมขอชมเชย ไอ้นรกเอ๊ย! อนาคต ตลอดรอดฝงอย่ สถาปนิกของกู มึงดูซสิ ารรูปกูตอนนี4 เพราะยาบ้าทีม- งึ ยัดเยียดให้ แท้ๆ - ทัง4 หมดนันคื - อในสิง- ทีผ- มรวบรวมถ้อยคําและแอบด่ามันในใจ


หน้า 55

“ครับ” แต่น-ีคอื สิง- ทีป- ากผมตอบมันออกไป ผมก้มหน้าก้มตาตัก ลูกชิน4 ให้คุณวรรณและพยายามทําตัวให้ลบี เล็กทีส- ุด คุณวรรณรับ ลูกชิน4 จ่ายเงินแล้วเดินไปกับมัน “รูจ้ กั กันด้วยเหรอ?” - คุณวรรณถามมัน ผมได้ยนิ แว่วๆ ตอนทีค- ุณ วรรณเดินไปพร้อมมัน “อ้อ .... ” - แล้วมันก็เริม- เล่า จะใส่ไข่ขนาดไหนผมก็ไม่รู้ แต่ทเ-ี ห็นๆ คุณวรรณหันมาทีหนึ-ง มองผมด้วยสายตาที- ... ยังไงไม่รผู้ มอธิบาย ลักษณะไม่ถกู เอาเป็ นว่าคนทีจ- ะใช้สายตาแบบนี4มองคนอื-นจะต้องมี ความสงสัยในสมองว่า “ทําไมถึงเป็ นคนเลวจังเลยนะตัวเอง” อะไร ประมาณนัน4 ผมได้แต่ยม4ิ แห้งๆตอบสายตาคูน่ นั 4 ไป ทัง4 ทีห- วั ใจผมสังการให้ ผมวิง- เข้าไปอธิบายเรื-องราวทีม- นั เกิดขึน4 กับ ผม สาธยายความหวังดีทม-ี นั ยัดยาบ้าให้ผม และชกหน้ามันซักหมัด พร้อมกับกระชากคุณวรรณเข้ามากอด มาซบอ้อมอกอุ่นๆ และ เหม็นหืนกลิน- นํ4ามันทอดลูกชิน4 นิดหน่ อย แต่สมองผมกลับสังการให้ อยูเ่ ฉยๆ เพราะลูกตาผมจับจ้องโฟกัสไปทีป- ื นพกทีเ- หน็บตรงเอวมัน ขอบอกตรงๆ ว่ า ปื น น่ ะ ไม่กลัว หรอก…ถ้า มัน ไม่มีลูกกระสุน และ เจ้ า ของไม่ ใ ช่ น ายตํ า รวจชัน4 สัญ ญาบัต ร บวกกับ ความคิด ที-ว่ า บางอย่างบางสิง- ทีม- นั คลาดเคลื-อนจากความเป็ นจริงไป มันยาก เหลือเกินทีจ- ะแก้ไข ทีจ- ะอธิบายอะไร สารรูปผมแบบนี4 อาชีพผม


หน้า 56

แบบนี4 ฐานะผมแบบนี4จะพูดจาแก้ต่างอะไรให้กบั ตัวเองใครทีไ- หน เขาจะเชือ- คนทีต- วั เล็กทีส- ดุ ในห่วงโซ่อาหารระบบทุนนิยมทีเ- ป็ นอยูน่ 4ี ก็คงได้แ ต่ ก้มหน้ า รับ กรรมที-ไม่ ได้ก่อ ไว้ เป็ น อะไรอย่ า งที-ค นที-มี อํานาจมีปจั จัยผลิตมากกว่า(บังคับ)ให้เป็ นนัน- แหละครับ ทีท- าํ ได้ดี ทีส- ดุ ในตอนนี4กค็ อื ‘ปลง’ สถานเดียวเท่านัน4 ครับ ... ผมคงจะต้องออกไปจากชีวติ ของคุณวรรณและเจ้าดุ๊กดิกh ในฐานะไอ้ ขีค4 ุก, ไอ้คนเลวชิงหมาเกิดคนหนึ-งเสียแล้ว ครัน4 จะมาให้คุณวรรณ เห็นหน้าอีกคงไม่ได้ บอกตรงๆ ว่าอายกับความซวยของชีวติ ใน อดีตครับ และผมก็ไม่คดิ หวังทีจ- ะช่วยให้คุณวรรณพ้นเงือ4 มมือมัน หรอกครับ...มันเป็ นไปไม่ได้ ผมไม่ใช่พระเอกละครไทยแบบว่าเป็ น ลูกมหาเศรษฐีแกล้งมาขายลูกชิน4 ทอดเพื-อตามมาจีบคุณวรรณอะไร เทือกนัน4 ได้เพียงแต่หวังว่าความรักทีค- ุณวรรณมีให้กบั มัน จะช่วยเปลีย- นมัน ให้ดขี น4ึ เป็ นคนดีขน4ึ หรือถ้าเวลามีลกู มีเต้า เลือดของคุณวรรณคงจะ ไปช่วยเจือจางเลือดชัวๆ - ของมันได้ บ้านเมืองเราจะได้มเี ยาวชน ของชาติทด-ี ขี น4ึ มาหน่ อย เพราะขนาดแค่ผมแอบรักคุณวรรณข้าง เดียว ผมยังเป็ นคนดีขน4ึ มาผิดหูผดิ ตา นับประสาอะไรกับทีค- ุณ วรรณมอบความรักให้มนั ไป มันน่ าจะทําตัวดีขน4ึ มาบ้างแหละครับ ผมเชือ- มันในพลั งแห่ง ‘ความรัก’ ครับ


หน้า 57

ความรัก (ข้างเดียว) ครัง4 นี4มนั ทําให้ผมมีความสุข … … สุขทีไ- ด้เห็นหน้าคุณวรรณ สบตาคุณวรรณ พูดคุยกับคุณวรรณ เวลาที-คุณวรรณเดินผ่าน ผมแทบที-จะก้มลงจูบเงาของคุณวรรณ เหมือนกับทีน- ายทหารอังกฤษก้มลงจูบเงาของฟลอเร้นซ์ ไนติงเกล เวลาทีล- มพัดเอากลิน- กายอันหอมละมุนมาเตะจมูกผม ผมแทบทีจ- ะ เอาถุงก๊อบแก๊บมาห่อกลิน- นัน4 ไว้ไม่ให้จางหายไป เอาไว้ดมแบบเด็ก ดมกาว คุณวรรณ คุณคือ … …คุณวรรณ หญิงผูส้ ูงส่งผูล้ ดตัวลงมาซื4อลูกชิ4นผม ถึงแม้จะซื4อให้ หมาผมก็ ไ ม่ ว่ า กั น คุ ณ เปรี ย บดั ง หยดนํ4 า ค้ า งจากยอดดอก กระบองเพชร ค่อยๆหยดลงมาให้แมงกุ๊ดจีท- ะเลทรายทีใ- กล้จะแห้ง ตายกลายเป็ นฟอสซิลกลับมีชวี ติ ชีวามาอีกครัง4 …. คุณวรรณ คุณ เปรียบดังนางฟ้าจากสรวงสวรรค์ทล-ี งมาให้แสงสว่างนําทางชายคน หนึ-งซึง- อยูใ่ นหอพักทีไ- ฟฟ้าดับ ให้เขาควานหาเทียนกับไฟแช๊คบนตู้ เสือ4 ผ้าได้สาํ เร็จ …. คุณวรรณ คุณเปรียบดังพญาหงส์ ทเ-ี มตตาไม่จกิ กินไส้เดือนตัวลีบๆ แต่กลับคาบเอาไปส่งบ่อโคลนที-อุดมสมบูรณ์ …. คุณวรรณ คุณเปรียบดัง- เจ้าแม่ใบ้หวยที-ให้เลขเด็ด กับคนบ้า หวยทีไ- ม่เคยแทงหวยถูกมาตลอดชีวติ คนหนึ-งได้สมหวัง และ….


หน้า 58

เอาหละขีเ4 กียจเพ้อเจ้ออะไรมากมาย เอาเป็ นว่ายังไงก็แล้วแต่ ผม ขอขอบคุณคุณวรรณครับ ง่ายๆ เลย - คุณคือความสุข ทีพ ดั ผ่า นเข้า มาในชีวิตห้ว งเวลาหนึ ง ...ให้ผมมี กําลังใจอยูบ่ นโลกบูดๆ เบี(ยวๆ บ้าๆ ใบนี( ขอบคุณจากใจ รูส้ กึ เป็ นบุญของผมจริงๆทีม- คี นอย่างคุณมาให้ผม แอบรัก ลาก่อนครับ ั(ก่อนปนซาเล้ งออกมาจากหน้ าคอนโดคุณวรรณ ผมหยิบเอาหู ซาวด์เบ้าท์เหน็บหู พร้อมกับเทปม้วนโปรด เพลงโปรดของผม ปนั ซาเล้งออกไปตามถนนยามเย็น พบเจอ แสงไฟ – ผู้คน - สิง- ของ มากมาย.. ลมหนาวปลายเดือนตุลาพัดปะทะร่างผมเย็นยะเยือกจับ จิต เพลงเริม- บรรเลง ….นํ4าตาอุน่ ๆ เริม- ไหลประแก้ม)


หน้า 59


หน้า 60

วันแดงดูด

เปรืองเดช ผดุงครรภ์ ตีพิมพ์ครัง แรกในนิ ตยสาร small เดือนพฤศจิ กายน 2548


หน้า 61

ปัจจุบวม เอ๊ย!ไม่ใช่ - ปัจจุบนั ผมเป็ นอาจารย์ฝึกสอนวิชาภาษาอังกฤษ มาสอนทีโ- รงเรียนเก่าของผมตอนเรียนมัธยม คาบนี4ผมว่าง เลยมานังนั - บเมฆเล่นๆ ตรงม้านังหิ - นอ่อนใต้ตน้ หูกวางข้างสนามบอล ทีท- ค-ี นุ้ เคยดีในครัง4 เคยเป็ นนักเรียนทีน- -ี เสียงเจียh วจ๊าวจากสนาม ในคาบวิชาพละศึกษา นักเรียนวิง- วอร์มอั��� เรียกเหงือไอ้อว้ นวิง- รัง4 ท้ายแถว ดูเหมือนว่ามันจะเหนื-อยกว่าทุกคน คาบพละมักจะเป็ นนรกสําหรับคนอ้วนเสมอ สําหรับผม ไม่ได้อว้ น หน่ วยก้านสมชายชาตรี ในอดีตผมเป็ น นักกีฬาฟุ ตบอลโรงเรียนด้วย แต่ในวัยมัธยม ในวันทีม- คี าบพละ เปรียบเสมือนนรกของผมด้วยเช่นกัน … เพราะมันคือ ‘วันแดงดูด’


หน้า 62

อดูด เอ๊ย!ไม่ใช่ - อดีด “อืม ……… ใหญ่สมชื-อนะเรา” อาจารย์แดง / ไม่เอาดีกว่าผมขอ เรียกมันว่า ‘ไอ้แดง’ เพราะคนอย่างมันไม่สมควรได้รบั การยกย่อง ให้เป็ นอาจารย์เป็ นครูคน / มันทําตาปรือ เสียงสันเครื - อ มือของมัน กําลังล้วงกระหนํ-าคลําไข่ของผมอย่างเมามัน “อาจารย์ครับ วันนี4พอเหอะครับ เดียf วผมต้องไปสอบเก็บคะแนน วิชาภาษาไทยครับ ” ผมขอร้องมัน เพราะเมื-อคืนผมดูบอลดึกไป หน่ อย ไม่ได้อ่านวิชาภาษาไทยมา กะว่าจะใช้เวลาทีเ- หลือไปอ่าน หน้าสองหน้าก่อนสอบ “เดียf วนี4เธอกล้าต่อรองกับฉันเหรอ? หือ?” มันฮึดฮัดใส่ผม “ผมกราบหล่ะครับ …. เจีhยก!” ก่อนผละมือออกมาจากไข่ของผม มันเล่นบีบหนักๆ เป็ นการตบท้าย “ไปๆ ไปไหนก็ไป.. เอ้อนัน- ! ไอ้สมบัตมิ นั จะไปไหนน่ ะ! ไปเรียกมัน มาซิ ” ไอ้บตั เิ พื-อนต่างห้อง แต่ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกับผม ถูก หวยเป็ นรายต่อไป ผมไปเรียกไอ้บตั มิ าปรนเปรอมันต่อ ไอ้บตั หิ น้า ซีดเผือก “กูไม่เกีย- วนะเว้ย! มันใช้กมู าเรียกมึง”


หน้า 63

“อือๆ” ไอ้บตั ทิ าํ เสียงละห้อย รับรูถ้ งึ สิง- ทีก- าํ ลังจะเกิดขึน4 กับไข่ของ มันในอีกไม่ชา้ ไอ้สมชาย หรือชื-อเล่นไอ้แดง เป็ นอาจารย์พละ เป็ นอาจารย์ท-ี สนุกสนาน - ชอบทํากิจกรรม - ดุ - และแน่ นอนมันเป็ นเกย์ดว้ ย แต่ ด้วยภาพลักษณ์การเป็ นนักกิจกรรมตัวยงของมันนี-แหละ ทีท- าํ ให้ นักเรียนส่วนมากรักใคร่มนั เพราะมันชอบพาไปออกค่ายนู่น-นัน- -นีเสมอ การออกค่ายเป็ นงานโปรดของมัน มันจึงเปรียบเสมือน โคลัมบัสของนักเรียน ทีพ- านักเรียนไปแสวงหาสิง- ใหม่ๆ นอก ‘คุก ล้างสมองเยาวชน’ ทีเ- ราเรียกว่า ‘โรงเรียน’ เสมอ (การออกค่าย ผม ละคนหนึ-งที-ไม่สนับสนุ น เอานักเรียนไปสร้างโรงเรียน สร้าง ห้องสมุด มาทําทีว่าให้นักเรียน – นักศึกษาได้รจู้ กั ชีวติ จริง ถุ๊ย! คน ทีล- ําบากคือเด็กๆ คือชาวบ้านทีไ- ด้ใช้อาคารทีเ- ราไปสร้าง มันไม่ได้ มาตรฐานครับ 1-2 ปี กพ็ งั แล้ว ผมว่าเอางบไปจ้างช่างก่อสร้างมือ อาชีพไปทําดีกว่า อย่างสร้างภาพให้เริดหรูเลย ค่ายอาสา-นักศึกษา อะไรเนี-ย! แต่ถา้ ไปทํางานปลูกป่า-ดํานาอะไรพวกนี4 เออ! ไปกัน เหอะ มันง่าย มันเหมาะสําหรับนักศึกษามากกว่า) มันจึงเป็ นทีร- กั ใคร่เ ทิดทูล ของนักเรียนหญิง-และชาย(บางส่วนที-ไม่โ ดนมัน ล้วง) ครัง4 หนึ-งมันเคยพาพวกผมไปออกค่ายบนภูเขา มันคัดนักเรียนลํ-าๆ ไปนอนเป็ น บอดี4การ์ด ใกล้ๆ มัน (ดีน ะที-เ ป็ น เต้น ท์ร วมมัน เลย ปฏิบตั ิการโหดไม่ส ะดวกมือเท่า ไหร่) ตอนที-มนั ไปสูดอากาศที-


หน้า 64

ชะง่อนหน้าผา รุน่ พีผ- มทีโ- ดนมันบีบมาเหมือนกัน กระซิบกระซาบยุ ให้ผมผลักมันตกหน้าผาไป ผมก็เกือบทีจ- ะไปผลักให้มนั ตกผาตาย เหมือนกัน เดชะบุญทีม- นั ชิง- หนีออกมาจากจุดยุทธศาสตร์ได้ก่อน (สงสัยจะมีพรายกระซิบ) “ฮึม- ! เกือบได้เป็ นฮีโร่แล้วกู” ผมกัดฟนั กรอด! พึมพําในลําคอ ในโรงเรียนทัง4 ๆ ที-เ ขามีฝ่า ยปกครองเป็ น ระบบระเบียบดีอยู่แล้ว และก็ไม่ได้เกีย- วข้องอะไรกับมันเลย มันยังตัง4 ตัวเป็ นศาลเตี4ย มัน ชอบพิพากษาเด็กเกเร เด็กแสบ จิกh โก๋ของโรงเรียนเอง โดยมิได้ ผ่านกระบวนการยุตธิ รรมของฝ่ายปกครองของโรงเรียนทีเ- ขามีไว้ (ครูฝ่ายปกครองหลายคนรํ-าๆว่าจะลาออกไปหลายทีเพราะไอ้แดง มันแย่งงานไปทําหมด) ซึง- ความดุของมันก็เอาเด็กๆ เหล่านัน4 ได้อยู่ หมัด เด็กเหล่านี4จะถูกให้ไปอยู่กบั มันตอนพักเทีย- งเพื-อคุมประพฤติ ใครๆ ก็เรียกสถานทีก- กั กันใต้ต้นหูกวางข้างสนามบอลนี4ว่า ‘ซุ้ม สมชาย’ (เหมือนซุม้ มือปื นเลยแฮะ!) เป็ นสถานทีท- ค-ี นดีๆ ไม่อยาก ไปเฉียดในเวลาพักกลางวัน เอาไว้ลงทัณษ์เด็กเกเรโดยเฉพาะ พวกนักเรียนหญิงกับพวกทีเ- ทิดทูลมันนัน4 จะรูห้ รือไม่ว่า? มือมันนัน4 ก็เปรียบดังเครื-องประหารหัวสุนัขของศาลไคฟง เอาไว้บบี ไข่สหาย ในซุม้ และแน่ นอนเด็กชายส่วนใหญ่ในซุม้ ล้วนผ่านมือมันมาแล้ว ทัง4 สิน4


หน้า 65

ส่วนผมไม่ได้เกเรเกตุงอะไร แต่กไ็ ด้รบั อภิสทิ ธิ nจากมัน บังคับให้ผม ไปอยูซ่ ุม้ ด้วยความไม่สมัครใจ มันทําทารุณพวกเราอย่างไม่เคยพอแก่การสาแก่ใจมันเลย มันจะ ตื-นเต้นเสมอเมื-อมีนักเรียนเกเรโดนไล่ออกจากโรงเรียนอื-น แล้วมา สมัครเรียนทีโ- รงเรียนเรากลางคัน มันจะจัดแจงทีว- ่างในซุม้ ไว้คอย รับน้อง (เห่อของใหม่) ซักพักมันก็เบื-อ แต่สาํ หรับผมไม่รวู้ ่าไป ทําบุญอะไรร่วมชาติกบั มันไว้แต่ปางก่อน มันจึงโปรดปรานผมเป็ น พิเศษ “เอ๊า! แยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้วเตรียมเรียนวิชาต่อไป … แต่ เกียรติศกั ดิ n เธอน่ ะมีความผิด เธอต้องอยู่ก่อน” นัน- ไง ผมว่าแล้ว วันไหนถ้ามันปล่อยให้หมดคาบก่อนเวลาซักครึง- ชัวโมง วันนัน4 ล่ะ! เหยื-อคือผม ไอ้ตรีเพื-อนรักตบไหล่ผมเบาๆ แบบว่าให้กาํ ลังใจสู้ ต่อไปนะไอ้มดตะนอยอะไรเทือกนัน4 เพราะผมเคยปรึกษาเรื-องนี4กบั มันบ่อยๆ ผมกะว่าจะแก้ผาเหลือแต่กางเกงในตัวเดียวไปปี น ต้น มะขามข้า งทํา เนี ย บรัฐ บาล เรีย กร้อ งให้ร ัฐ มนตรีว่ า การ กระทรวงศึกษาธิการ หรืออธิบดีกรมปศุสตั ว์อะไรก็ได้ช่วยปลดมัน ออก หรือย้ายให้มนั ไปเหยียบกับระเบิดเล่นแถวชายแดนที เพราะ ผมทนกับพฤติกรรมหยาบช้าของมันแทบทีจ- ะไม่ไหวแล้ว


หน้า 66

“อย่าเลยไอ้ใหญ่ .. เดียf วโรงเรียนเราจะเสียชื-อเสียงว่ะ! พวกกูจบไป ถ้าใครเขารูว้ ่าพวกกูจบจากโรงเรียนทีม- อี าจารย์ชอบบีบไข่นักเรียน ชาย พวกกูกลัวเข้าหน้าใครเขาไม่ได้ว่ะ! เงียบๆ ไว้เหอะ ถือว่ามึง เป็ นผูเ้ สียสละก็แล้วกัน” ไอ้ตรีเพื-อนรักผมแนะนํา ก็มงึ ไม่ได้โดน แบบกูน-ีหว่าตรี มึงเลยพูดได้ แต่กอ็ ย่างไอ้ตรีว่าแหละครับ ผมไม่กล้าไปฟ้องจริงๆหรอก เพราะ กลัวตกเป็ นข่าว และคดีแบบนี4ทงั 4 ผูล้ ะเมิดและผูถ้ ูกละเมิด ภาพพจน์ ในสายตาคนไทยมักมองแบบเสียๆ หายๆ เหมือนกัน – ครูระยํา หรือนักเรียนไปให้ท่าครูรเึ ปล่า? อะไรอย่างนี4เป็ นต้น อันนัน4 เป็ น กรณีของนักเรียนสาวกับครูหนุ่ มครูแก่ครูหวั งูนะครับ แต่กรณีผม ผูช้ ายทัง4 แท่งทัง4 คู่ ข่าวรัวไหลออกไป ดับทัง4 มันทัง4 ผมแน่ๆ “อูยส์..(มันทําเสียงสยิว)…นี-ใหญ่…นี-ไง ทีค- รูว่าจะซื4อสร้อยให้” มือ ขวามันกําลังคลํา ส่วนมือซ้ายมันล้วงสายสร้อยพลาสติกห้อยรูป กระโหลกไขว้ออกมาจากกระเป๋าเสือ4 ให้ผมเส้นหนึ-ง “เอ๊า! เอาไป อยู่กบั ครูใช่ว่าครูจะใจไม้ไส้ระกํา นี-ไงของกํานัล หลาย บาทนะเนี-ย!” ผมรับๆไว้เพือ- ไม่ให้เสียนํ4าใจมัน ถุย้ ! ไอ้ตอแหล คราว นัน4 มันบอกว่าจะซือ4 สร้อยทองให้ผมบาทนึง (ช่วงทีม- นั เรียกผมมาบีบ ไข่ใหม่ๆ) แล้วนี-อะไร? สร้อยพลาสติกทีม- นั ยึดจากไอ้โทนี-หอ้ ง ม.3/7 เมื-อเช้าทีห- น้าเสาธง สร้อยแบบนี4แถวตลาดนัดขายเส้น 29


หน้า 67

บาทเอง กูไม่ได้โง่นะเว้ย! ผมแอบด่าในใจให้กบั การไม่ลงทุนของมัน ทุเรศจริงๆ นอกจากจะเลวแล้วยังไม่มสี จั จะอีกด้วย “ใหญ่ คืนนี4เธอจําเป็ นต้องว่างนะ” ดูสคิ รับ มันบ้าแค่ไหน มันบังคับ ให้ผมว่าง “คืนนี4 ไปนอนเป็ นเพื-อนครูหน่ อย วันพระ ครูกลัวผี ” คนอย่างเอ็งผี ไม่มาหลอกให้เสียผีหรอก ผมแอบด่ามันในใจ “เธอจะผลัดอีกไม่ได้แล้วนะ อยากเหมือนไอ้เบิ4มไหม?” ผมอ้างโน่ น อ้างนี-เสมอ เพื-อทีจ- ะไม่ไปบ้านมันตอนกลางคืนมาหลายครัง4 พวก เราเหล่า ‘พลพรรคซุม้ สมชาย’ ต่างรูก้ นั ดีว่าถ้ามันให้ใครไปบ้านมัน ยามวิกาล มันคงไม่เรียกไปบีบเฉยๆ แน่ ๆ เข้าถํ4าเสือแบบนัน4 ชะตา กรรมจะเป็ นอย่างไรไม่ตอ้ งเดากันให้มาก มันเอากรณีไอ้เบิ4มมาอ้าง ไอ้เบิ4มนักเรียนชายผูท้ ด-ี 4อื แพ่งขัดโองการของมัน ไม่ยอมเสียความ เป็ นชายให้แก่มนั จู่ๆ ไม่กว-ี นั จากวันทีไ- อ้เบิ4มผิดนัด มันโดนตํารวจ จับข้อหาพกยาบ้า ตอนนี4ไปฝึ กวิชามิจฉาชีพในสถานพินิจนู่น พวก เราก็รๆู้ กันอยู่ว่าไอ้แดงเป็ นผูอ้ ยู่เบื4องหลัง และมันก็ใช้กรณีศกึ ษา ของไอ้เบิ4มนี4ขพู่ วกเราเสมอ อาทิตย์ทแ-ี ล้วไอ้บตั เิ ป็ นผูโ้ ชคดีทไ-ี ด้ไป ให้มนั ค้นหาความลึกลับในห้วงมหรรณพ ไอ้บตั เิ ลยซึมๆ มาจนถึง ทุกวันนี4


หน้า 68

“ครูสง่ จดหมายขอตัวเธอไปทํากิจกรรมให้ผปู้ กครองเธอแล้วนะ คืน นี4เจอกันทีบ- ้านพักครู ซักทุ่มนึงก็มาได้” มันจัดแจงปลอมแปลง เอกสารราชการเพื-อสนองตัณหามันเสร็จสรรพ ผมถึงกับเหงือ- ตก รูส้ กึ วิงเวียนเล็กๆ เสียงออดเปลีย- นคาบดัง มันจึงปล่อยผมออกมา จากซุม้ อย่างสบายใจ เพราะยังไงคืนนี4ผมคงต้องตกถึงท้องมันแน่ๆ “ตายห่าล่ะกู” ผมคิด คราวนี4จะทําไงดีว่ะ ฟ้องแม่ ฟ้องพ่อ ฟ้อง ผูใ้ หญ่บา้ น ฟ้องกํานัน ฟ้องตํารวจ ก็อาย …………………(กําลังใช้ ความคิดแบบอิกh คิซงั )…………………………เอาล่ะวะ! ตายเป็ น ตาย ผมคิดแผนการออกแล้ว ั - กรยานจากบ้านเพื-อจะไปหามัน ที6 โมงเย็น ของวันนัน4 ผมปนจั บ้านพักครู ผมจอดรถตรงข้ามโรงเรียน มองไปทีถ- นน … เหลียวซ้ายแลขวา …. นันไงรถ 6 ล้อบรรทุกทรายมาแล้ว ไม่เอาดีกว่าคันใหญ่ไป รถปิh คอัพอีกคันตามมา เอาวะคันเล็กลงมาหน่อย … เฮ้ยอย่าดีกว่า รถเก๋งคันนี4แหละวะ … ตายเป็ นตาย … เฮ้ย! อย่าพึง- โน่ นสาวนุ่ ง สัน4 ขีม- อเตอร์ไซด์มา ผมเห็นไกลๆ


หน้า 69

คันนี4แหละวะ! …… ผมสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด …. รถเก๋งวิงผ่านไปแล้ว …. ในใจต้องมีสงิ- ยึดเหนี-ยวซักอย่าง …. ไอ้เบิ4มไง…. ไอ้เบิม4 ผูก้ ล้าหาญ ….. “ไอ้เบิ4มมมมมมมมมมม..กูมาแล้ว” ผมตะโกนสุดเสียง กะจังหวะขีจักรยานพุง่ ไปตัดหน้าสาวนุ่งสัน4 คนนัน4 “ว้าย!!! โครม!!!! … เดชะบุญทีห- ล่อนไม่เป็ นอะไรมากแค่ถลอกปอกเปิ กนิดหน่ อยเพราะ หักหลบทัน แต่ผมเสียหลักอยู่กลางถนน สิบล้อทีว- งิ- อีกเลนทีผ- ม ไม่ได้สงั เกต บีล4 ากผมไปเป็ นระยะทาง 2 เสาไฟฟ้า ไหล่ผมหลุด, ขาซ้ายผมหัก 3 ท่อน, ซีโ- ครงหักทิม- ปอด, ม้ามแตก, และอะไรไม่รทู้ เ-ี ป็ นศัพท์ทางการแพทย์อกี หนึ-งอาการทีผ- มจําไม่ได้ ผมใช้เวลาอยู่โรงพยาบาล 3 เดือน ออกมาทํากายภาพบําบัดอีก เกือบปี ปิ ดฉากชีวิตนักฟุ ตบอลปี กจอมเลื4อยเพราะขาซ้ายผมไม่ แข็งแรงเหมือนแต่ก่อน และเหตุการณ์น4ีทาํ ให้ผมเรียนช้าไปหนึ-งปี พอหายผมก็ยา้ ยโรงเรียน


หน้า 70

ข่าวคราวของไอ้แดง ผมมารูอ้ กี ทีเมื-อตอนเรียน ม.5 ทีโ- รงเรียนทีใหม่ว่ามันตายแล้ว มันตายในช่วงปิ ดเทอม เขาว่ากันว่ามันไปตายทีบ้านเกิดของมัน เป็ นมะเร็งในตับ …. แต่ผมรูอ้ ยู่แก่ใจเต็มอกและ คาดว่าพลพรรคในซุม้ คงคิดเช่นเดียวกับผมว่าไม่ใช่มะเร็งนัน- หรอก ไอ้ตรีส่งข่าวมาให้ผมว่านักเรียนในโรงเรียนร้องห่มร้องไห้กนั ใหญ่ และทางโรงเรียนจะมีการสร้างอนุสาวรียใ์ ห้มนั ด้วย ผมเชียร์เต็มทีใ- ห้ สร้า ง เพราะผมจะแอบเข้า ไปในโรงเรียนเก่า แล้วเอาขี4ไปปาทีอนุสาวรียข์ องมัน แต่อนุ สาวรียน์ ัน4 ก็ไม่ได้สร้าง … ผมไม่สามารถแก้แค้นมันได้ ทัง4 ใน ตอนทีม- นั มีชวี ติ อยู่หรือตายไปแล้ว … ดวงมันแข็งจริงๆ แต่คดิ ไป คิดมาผมก็อโหสิกรรมให้กบั มัน ไปทําบุญกรวดนํ4 าควํ-าขันให้มนั เพราะผมกลัวมันจะกลายเป็ นผีมาหลอก…จะซวยผมอีก และภาวนา ถ้าชาติหน้ามีฉนั ใด ก็อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลย ปัจจุบวม เอ๊ย!ไม่ใช่ – ปัจจุบนั (อีกที ) “อาจารย์ เกียรติศกั ดิ n คะ อาจารย์เกียรติศกั ดิ n คะ” นักเรียนหญิง สะกิดผมจากพะวัง “อุ๊ย! .. เอ๊า! มาแล้วรึ” ผมกําลังหวนรําลึกถึงอดีตอันขมขืน- เพลินๆ นักเรียนทีผ- มนัดเจอเอาไว้ ทําให้ผมสะดุง้ โหยง!


หน้า 71

“อาจารย์มธี ุระอะไรกับหนูคะ?” “อืม…คืออย่างงี4 … นิตยาเธอรูไ้ หมคะแนนเก็บวิชาภาษาอังกฤษ ของเธอน้อยมาก แต่ครูเห็นเธอตัง4 ใจเรียนและขยันขันแข็งดี ครูเลย จะช่วยเธอ คืนนี4ครูมงี านพิเศษให้เธอทํา เธอไปหาครูทบ-ี า้ นพักครู ซัก 3 ทุม่ นะ เก็บเป็ นความลับด้วย เดียf วเพือ- นๆ เธอรู้ ครูจะโดนต่อ ว่า หาว่าลําเอียงอีก” ถึงเวลาเอาคืนของผมแล้ว… ขออุทิศเรืองนี แด่ …. ศิ ษย์เก่าปี ศาจแดงทุกท่าน และเรืองนี เป็ นเรืองสมมติ ไม่มีเค้าโครงจริ งใดๆทัง สิ น เพราะ ครูบาอาจารย์บา้ นนี เมืองนี เป็ นคนดีทุกคน จร้า :-)


หน้า 72

Commandante

เปรืองเดช ผดุงครรภ์ เวอร์ชนั ทีเผยแพร่ในคอลัมน์ “ประชาทุย” เว็บไซต์ประชาไท 27 กุมภาพันธ์ 2550


หน้า 73

10 ปี ก่อน ในคาบวิ ชาประวัติศาสตร์ ณ โรงเรียนมัธยมแห่ง หนึ ง “จากประวัตขิ องจักรพรรดินโปเลียนทีเ- ราได้ศกึ ษามานี4 นักเรียนคิด ว่าเราได้อะไรจากเรื-องนี4บา้ งคะ นักเรียน เอ้า! สรยุทธ ลองตอบครู ซิ!” “เรื-องนี4สอนให้เรารูว้ ่า เมื-อเรามุมานะตัง4 ใจทําอะไรแล้วก็จะประสบ ความสําเร็จครับ” “ดีมากจ๊ะ! แล้ว เปรือ- งเดช ล่ะ! หลับตลอดคาบได้อะไรบ้างเอ่ย?” “แฮ่ๆ … คือ …. เอ่อ…. ผมได้ว่า … ทําไมการทีค- นคนหนึ-งพาคน ไปตายกับไปทําคนตายเป็ นแสนเป็ นล้านคนนัน4 เขาถึงได้รบั การยก ย่อง? และทีเ- อาไปตายนัน4 ก็เพื-อทําให้เขากับญาติพน-ี ้องคนใกล้ชดิ ั - วคน ได้เสวยสุข แล้วมากล่อมเพื-อนร่วมชาติ เอาชาตินิยมมาปนหั เล่น ทําไมประวัตศิ าสตร์ถงึ ได้ยกย่องนักหนา? … ทําไมนะเหรอ ครับ ก็เพราะว่าโลกนี4มนั บ้าไงครับ…” “มัวตลอดนะเรา เอ้า! วันนี4เปลีย- นเป็ นคาบรองเท้าผ้าใบบ้างนะ คาบ แปรงลบกระดานมาหลายวันคงจะเบื-อ มาเร็ววว! ออกมาคาบหน้า ห้องจนกว่าจะหมดคาบ..”


หน้า 74

“เฮ้อ! ฉันล่ะเป็ นห่วงกับอนาคตของเธอจริงๆ สงสัยคงได้เป็ นแค่ กรรมกรแบกหามนันแหละ” และเขาก็เดินออกไปคาบรองเท้าผ้าใบอยู่หน้ า ห้อง เรียกเสียง หัวเราะเยาะเย้ยตลกโปกฮาได้จากเพื-อนๆ สําหรับเขา ‘ไอ้คนโง่ คนไม่เอาถ่านประจําห้องเรียน’ นันคื - อความทรงจําอันแสนปวดร้าวของใครบางคน … 10 ปี ต่อมา หลังรถปิX คอัพขนกรรมกรรับเหมาก่อสร้าง ขณะที กําลังแล่นบนท้องถนนแห่งหนึ ง “เฮ้ย ! ฟวย กูถามมึงจริงๆ เหอะว่ะ! อย่าโกรธกันด้วยนะ ชื-อฟวย ของมึงเนีhยะ! พ่อมึงตัง4 ให้ตอนเมารึเปล่าวะ? รึว่าความจริงพ่อมึงตัง4 ‘ค’ แล้วมึงไปดันเปลีย- นเป็ น ‘ฟ’ เอาเองวะ ถ้าพ่อมึงรูเ้ ขาจะไม่โกรธ มึงตายเลยหรือวะ?” สมานตัง4 คําถามซ้อนด้วยข้อสงสัยเชิงให้ คําตอบนี4ขน4ึ มาถามฟวย เรียกเสียงฮาให้กบั คนในรถ สมานชอบ ถามอะไรตรงๆ ขําๆ แบบนี4เสมอ ฟวยยิม4 ๆ ขยับแว่นตา ถอดเป้สะพายหลัง รูดซิบออก แล้วค่อยเอา แผ่นกระดาษทีเ- ตรียมไว้ออกมาแจกทุกคนทีละแผ่นๆ “พวกพีจ- าํ ได้ไหมพี- วันนัน4 ผมเล่าถึงเรือ- ง เช เกวาร่า ” ฟวยกล่าว


หน้า 75

“เออ … เกวาร่า ไม่ใช่ กูวาร่า” พงษ์ทอ่ งได้ขน4ึ ใจ “แล้วก็คสั โตร ทีม- งึ เล่าวันนัน4 ” ตุ่นเสริม “แล้วนี-ใครวะ หนวดเคราเฟิ4มยังกะนักร้องเพลงเพือ- ชีวติ ” พงษ์สงสัย “คนนี4แหละพี- ทีม- าของชือ- เล่นผม ทีพ- อ่ ผมตัง4 ให้” ฟวยตอบ “คา-มิ-โล่ ���ซียน-ฟวย-โก้” สมานค่อยๆสะกดทีละคํา “มึงเล่าสิฟวย … อ่านอย่างเดียวมันไม่มแี สง สี เสียงประกอบ มึง เล่าสนุกดีว่ะ” พีส- มานยุให้ฟวยเล่า “เอาล่ะพี- เราต้องเท้าความไปหาเชกับคัสโตรกันก่อน ……………” ฟวยเริม- เล่า ขณะทีร- ถกระบะแล่นไปเรือ- ยๆ ร้านคาราโอเกะเพิ งหมาแหงนแห่งหนึ ง “เฮียบอกว่า นํ4 ามันขึน4 ราคา อุปกรณ์แพงขึน4 เฮียขอลดค่าจ้างลง เลยได้คนละ 2,500 แบบนี4แหละว่ะ! งานนี4” ตุ่นซึง- อาวุโสทีส- ุดบอก กล่าวรุน่ น้อง ขณะทีม- าผ่อนคลายด้วยการดื-มนํ4าอกุศลกัน “กูว่าเพราะรัฐบาลแย่ว่ะ!อะไรๆ ก็แพงขึน4 ” สมานเสริม “เฮ้ย! มึงก็โทษเขาไปเรื-อย นํ4ามันมันขึน4 ทัง4 โลก นู่ นไอ้ OPEC ไอ้ พวกอาหรับนู่นมันโก่งราคานํ4ามัน” พงษ์ ซึง- แน่ นอนเขากับสมาน


หน้า 76

ั า่ ยคนละพรรคกันในสาระบบการเมืองไทย ฟวยรูด้ วี ่าถ้าปล่อย ฝกฝ ให้ทงั 4 คูแ่ ลกเปลีย- นวาทะศิลป์กนั แบบนี4 คงได้เหมือนเมื-อคราวทีต- ่อย กันเดือนทีแ- ล้ว จึงชิงตัดบท “ผมว่านะ เฮียก็คงไปบอกกับคนที-เฮียรับเหมามาว่าขอขึ4นราคา เหมือนกันแหละพี- ขึน4 ราคางานเพราะของขึน4 อะไรก็ขน4ึ หมด ยกเว้นค่าแรง เฮียสบายไปเพราะมีขอ้ อ้างเพิม- ราคาขายกับลด ค่าจ้างส่วนต่างตรงนัน4 ไม่แน่ นะมันอาจมากกว่าตอนนํ4ามันถูกกว่านี4 ก็ได้ – ไอ้คนขายอุปกรณ์กเ็ อาของค้างสต็อกมาขึน4 ราคากับเขาด้วย –ไอ้บริษทั ผลิตมีเหรอทีม- นั จะไม่ได้ฟนั กําไรเพิม- นํ4ามันขึน4 น่ ะ! รูก้ ร็ ู้ ว่าต้นทุนต้องเพิม- แต่มนั ไม่บอกเป็ นสัดส่วนว่ามันต้องขึน4 เท่าไหร่ พนักงานในบริษทั ผูกไทด์ใส่สทู เขายังไม่รเู้ ลย แล้วนับประสาอะไร กับกรรมกรอย่างเราทีจ- ะรับรูข้ อ้ มูลจริง ถ้ามันมีอะไรขึน4 ราคาซัก อย่างในระบบทุนนิยม คนทีซ- วยก็พวกเรานี-แหละพี”- ฟวยพูดจบก็ จิบเหล้า “ฮว่า! … น้องจ๋าไข่ป4ิ งพีไ- ด้รยึ งั ” ฟวยซู่ซ่ากับรสสุรา พลางทวงไข่ ปิ4 งจากสาวน้อย “เดียf วนะคะพี”“ต่อไอ้ฟวย มึงพูดต่อพวกกูกาํ ลังฟงั ” ตุ่นยุให้ฟวยพล่ามต่อ สาว น้อยนําไข่ป4ิ งมาเสริฟ


หน้า 77

“ต่อสิต่อ ฟวย” ตุ่นจิบเหล้าพลางยุให้ฟวยเล่าต่ออีกที “ได้พ-ี แต่ขอหมดแก้ว ล้างหัวเทปซักหน่ อย เสียงไม่ค่อยดี” แล้วฟวยก็กระดกหมดแก้ว “คือ พีร- มู้ ย? ั h ท่านปรมาจารย์ คาร์ล มาร์กซ์ ได้บอกไว้ว่า ไอ้คนงาน อย่างเรา ถึงแม้นจะทํางานแทบตาย หยังไรเสี - ยค่าแรงของเรามันก็ จะไม่มากไปกว่าทีเ- ราจะใช้เลีย4 งชีพเราไม่ให้อดตายแค่นนั 4 จะให้มาก ให้มายกว่านี4ไม่ได้ เดียf วระบบทุนนิยมจะเสียศูนย์” “อึม4 ! อันนี4กเู ห็นด้วยว่ะฟวย” สมานชะงัก ชักแก้วออกมาจากปาก จากการจิบ “กูทํางานมาจะยีส- บิ ปี แล้ว บ้านก็ยงั ต้องเช่าเขา ซื4อได้แต่มอไซด์ เก่าๆ คันเดียว ดูเฮียดิ .. เปลีย- นรถเก๋งมาไม่รกู้ ค-ี นั แล้ว” สมานบ่นๆ กับชะตากรรมของเขา “ฮึม- ! แม่งถ้าพวกเรารวมตัวกันหยุดงานทัง4 ประเทศซัก 2-3 วัน มัน คงดูไม่จดื แน่ ประเทศไทย” “ชนแก้ว ชนแก้ว” พงษ์บอกเพือ- นร่วมโต๊ะ “แด่ท่านปรมาจารย์คาร์ล มาร์กซ์ และกรรมกรจงเจริญ” สีค- น ประสานเสียง พร้อมด้วยการชนแก้ว


หน้า 78

ณ สถานที ก่อสร้างบ้านแห่งหนึ ง “พีต- ุ่น ดูโน่นพี- ไอ้ฟวยมันเดินไปหาเฮียพี”- สมานกระซิบกระซาบตุ่น ขณะทีช- ว่ ยกันเทซีเมนต์ “ตายห่าล่ะพี- มันไปขอขึน4 ค่าแรงแน่” สมานยํา4 อีกครัง4 “ลื4ออย่ามาหัวหมอกับอัวh ไอ้ห่าเอ๊ย! ถ้าลื4อไม่ทาํ คนอื-นทีเ- ขาจะทํามี อีกเยอะแยะ” เสียงเฮียตะโกนโหวกเหวก ข่มทัง4 ฟวยและแกล้งทําให้ คนอืน- ได้ยนิ ด้วย คือการข่มทุกคนนันแหละ “นัน- ไง บรรลัยแล้วไง” สมานอุทานพลางหันกลับไปทํางานตาม หน้าทีข- องตัวเอง ฟวยเองก็เดินซึมๆ ไปทํางานต่อ “พวกลื4อไม่รูห้ รอก ว่าอัวต้ h องแบกต้นทุนขนาดไหน อะไรๆ ก็ขน4ึ ราคาหมด เนี-ยถ้าพวกลื4อไม่ได้ทาํ งานนี4แล้วจะเอาเงินไหนไปเลี4ยง ลูกเมีย พวกลื4อลองคิดดูให้ดี เศรษฐกิจตอนนี4มนั ก็แฟ่บ การงานหา ยากพวกลือ4 ก็ร”ู้ เฮียเดินพรํ-าสอนเหล่าคนงาน “วันนี4เฮียเอาเหล้ามาเลี4ยงด้วย อยู่ตรงนี4นะ เฮียไปก่อนนะ แล้วก็ อย่าคิดอะไรกันฟุ้งซ่านอีก” หลังจากตรวจหน้างานเสร็จเฮียก็ขน4ึ รถ ยุโรปคันโก้ ไปทําธุระทีอ- น-ื ต่อ พงษ์วงิ- ไปดูเหล้าทีเ- ฮียวางเอาไว้ให้


หน้า 79

“โอ้โห! ใจดีชบิ หาย เหล้าขาวด้วยวุย้ ! ถุ๊ย!” พงษ์กระแนะกระแหน ส่วนฟวยก็ยงั ซึมๆ และทํางานต่อไปอย่างขมักเขม้น หลังจากเสร็จงานรับเหมานี4 ฟวยก็หายตัวไป ร้านคาราโอเกะเพิ งหมาแหงนแห่งเดิ ม “ผมไปหามันทีห- อ้ งเช่า ป้าเจ้าของห้องเช่าบอกว่ามันไปได้อาทิตย์ หนึ-งแล้วพี”- สมานบอกกล่าวพีต- ุ่น “แล้วมันคิดยังไงเอาเงินค่าจ้างของมันมาแบ่งให้เราหมด” สมานต่อ “ตอนมันอยู่ กินเหล้ากันมันก็เลี4ยง ไม่ได้ห่วงปากท้องตัวเองเล๊ย! ควักเอา ควักเอา” สมานพูดพลางจิบเหล้า “ไอ้ฟวยท่าทางมันจะไม่คอ่ ยเต็ม” พงษ์พดู “ท่าทางดูมนั ก็มกี ารศึกษาดีนะ ทําไมถึงได้มาเป็ นคนงานก่อสร้าง… สงสัยจะหนีคดีอะไรซักอย่างมามัง?” h พงษ์เสริม “แต่มนั ก็เป็ นคนดี” ตุ่นพูด “ใช่ พีใ- ช่ คราวทีแ- ล้วเมือ- ลูกผมปว่ ย มันยังอาสาพาไปส่งโรงบาลเลย พี- เงินทองอะไรมันออกให้หมด” พงษ์บอก “ก็พอ่ มันแฮงค์เหล้านี- เลยลําบากคนอืน- ” สมานกระแซะ


หน้า 80

“อ้าวๆ ไอ้น-ี … กูไม่สบายต่างหาก วันนัน4 ” พงษ์แก้ตวั “แล้วนี-มนั ฝากอะไรไว้ให้พเ-ี ยอะแยะหละพี-ตุ่น” พงษ์เปลี-ยนเรื-อง กระทันหัน “ก็พวกหนังสง หนังสืออะไรของมันนันแหละ” ตุ่นเปิ ดกระเป๋าเขีย- ๆดู “พูดๆ ไป ก็คดิ ถึงมันว่ะพี- ตอนนี4ไม่รวู้ ่ามันจะเป็ นตายร้ายดียงั ไง” “ถ้ามันอยู่ ตอนชนแก้ว เราจะประสานเสียงกันยังไงเอ่ย?” สมาน บอกเพือ- นร่วมวง จากนัน4 ทุกคนก็ยกแก้วเหล้ามาประสานกัน “แด่ท่านปรมาจารย์คาร์ล มาร์กซ์ และกรรมกรจงเจริญ … และ ไอ้ฟวยขอให้มงึ โชคดี” ประโยคสุดท้ายตุ่นเสริมลงไป ณ หน้ าสํานักงาน ‘ฮวดรับเหมา’ ตุ่นลงจากรถปิh คอัพ เพื-อนๆ คอยเป็ นกําลังใจอยู่ขา้ งนอก เฮียซึ-ง มองเห็นลอดกระจกหน้าสํานักงานออกมาเริม- สงสัย ตุ่นเปิ ดประตู เข้าไปในสํานักงาน “อ้าว ตุ่นพวกลือ4 มีธุระอะไรกัน?” เฮียถามตุ่น “คือว่าพวกผมมาขอขึน4 ค่าแรงครับเฮีย ถ้าเฮียไม่ขน4ึ ให้ พวกผมก็ ออกกันหมดล่ะครับ”


หน้า 81

จบประโยคเฮียฮวดกลืนนํ4าลายดังเอืhอก! ณ ห้างสรรพสิ นค้าแห่งหนึ ง ก่อนเวลาเปิ ด 2 ชัวโมง  “นิน ป้าถามเอ็งจริงๆ เหอะว่า ตอนแม้เอ็งตัง4 ท้องเอ็งน่ ะ เขาดูนินจา ฮัตโตริ หรือการ์ตนู นินจาอะไรมากไปรึเปล่าวะ เลยตัง4 ชือ- เอ็งว่านิน ” ป้าแมวถามนิน ขณะกําลังช่วยกันถูพน4ื ห้าง นินหยุดชะงัก ควัก กระดาษออกมาจากกระเป๋ากางเกงยืน- ให้ป้าแมว “ป้า…ป้ารูจ้ กั ‘เลนิน’ รึเปล่า? แม่ผมตัง4 ชื-อตามเขา …. ม่ะ!ป้าถ้าไม่ รูจ้ กั ถูไปพลางฟงั ผมเล่าเรือ- งราวของเขาไป” “ทีร- สั เซีย…” จากนัน4 นินก็รา่ ยยาว


หน้า 82

บทความ:

An Inconvenient Truth : แค่เรืองราว ของกระฎุมพีทีกระแดะจะ “อนุรกั ษ์” เวอร์ชนั ที เผยแพร่ในคอลัมน์ “ประชาทุย” เว็บไซต์ประชาไท 6 กรกฎาคม 2550 ผมได้มโี อกาสเข้าไปร่วมงานเสวนาเกี-ยวข้องปญั หาโลกร้อน และ เขาได้ฉายภาพยนตร์สารคดีไถ่บาปนักการเมือง นายทุน และชนชัน4 กลางอเมริกนั ทีช- อ-ื An Inconvenient Truth ผมแอบดูขาขาวๆของนักศึกษาสาวๆ บ้าง นังหลั - บบ้าง เคลิ4มๆ บ้าง เพราะแอร์ในห้องเสวนามันเย็นจับจิตจับใจจริงๆ .. แต่โชคดี สําหรับ สารคดีเรื-องนี4เคยได้ผ่านหูผ่านตาผมมาบ้างแล้ว วันนี4จงึ มีขอ้ มูลมา เขียนได้ สํ า หรับ เนื4 อ เรื-อ งก็เ ป็ น การบรรยายของท่ า นอัล กอร์ อดี ต รอง ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาเกีย- วกับสิง- ทีท- ําให้โลกร้อน โชว์ตวั เลข นัน- นี-ทเ-ี ขาว่ากันว่านํ าเสนอได้โคตรดี สลับกับสารคดีชวี ติ ของท่าน วัย เด็ ก ความใฝ่ ฝ นั นั ก การเมือ งนั ก อนุ ร ัก ษ์ และการแพ้ ก าร เลือกตัง4 !


หน้า 83

ในสารคดีเรื-องนี4 เราจะได้เห็นวิกฤตการณ์ภาวะโลกร้อน มหันตภัย ร้ายทีก- าํ ลังคุกคามโลกอยู่ขณะนี4 ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และก๊าซ เรือนกระจกต่างๆ ที-มปี ริมาณมหาศาลทีม- นุ ษย์เป็ นผูก้ ่อถูกปล่อย ออกมาสู่ชนั 4 บรรยากาศโลกหนาขึน4 เท่าไรก็จะส่งผลให้อุณหภูมขิ อง บรรยากาศโลก มหาสมุทรสูงขึ4น จนถึงระดับอันตราย ผืนนํ4 าแข็ง บริเวณขัว4 โลกเหนือและธารนํ4าแข็งบนภูเขาทัวโลกจะค่ อยๆ ละลาย ลงเรือ- ยๆ และน่ าจะทําให้ระดับนํ4าทะเลทัวโลกเพิ ม- สูงขึน4 ถึง 20 ฟุต ซึ-ง จะมีผ ลเกิด คลื-น ความร้อ นแผ่ ก ระจายในหลายพื4น ที-ส่ ง ผลให้ ปริมาณหิมะในบางพืน4 ทีค- ่อยๆ มลายหายไป เกิดภัยแล้ง พายุถล่ม เมือง อุทกภัย และภัยธรรมชาติต่างๆ นานาสารพัด ทีโ- ลกเราจะพัง พินาศไปได้ บลาๆๆๆๆ แล้ววิธกี ารแก้ปญั หาของเขาก็คอื การใช้ผลิตภัณฑ์ดูแลสิง- แวดล้อม เช่ น รถไฮบริ ด จ์ (ใช้ ท ัง4 นํ4 า มัน และไฟฟ้ า) หรื อ การสนั บ สนุ น นักการเมืองทีม- นี โยบายอนุ รกั ษ์ (แบบกอร์มงั 4 ?) หรือไม่กล็ งสมัคร เสียเอง ไม่มีการพูด ถึงพรรคสังคมนิ ยมกรรมาชีพ อนุ ร กั ษ์ ธ รรมชาติเ พื-อ เปลี-ยนสังคม ยึดโรงงานอุตสาหกรรมโดยพลังประชาชน หรือเผา โรงงานอุตสาหกรรมแม่งทิง4 ไปเลย มันแรงไป --- เพราะสารคดีเรื-อง นี4เน้นถึงการแก้ปญั หาในระดับปจั เจกไปก่อน ค่อยๆ ให้มนั ลามไป จนคนทัวโลกตระหนั กถึงปญั หานี4


หน้า 84

อเมริกนั ดรีมโดยแท้ .. เพราะถึงเวลาเมื-อทุกคนตระหนักถึงปญั หานี4 กัน เราก็คงลอยคอช่วยกันตระหนักขณะทีน- 4ํากําลังท่วมโลก! เมื-อ คิด ในทางหนึ- ง มนุ ษ ย์ไ ม่ ไ ด้ยิ-ง ใหญ่ ถึง ขนาดที-จ ะไปท้า ทาย ทําลายธรรมชาติให้วนิ าศ วิบตั ิ ชิบหายไปได้ เราประเมินตัวเองสูง เกินไป สิง- ทีเ- กิดขึน4 มันคือธรรมชาตินัน- แหละ เราต้องเดินเท้าไกลไม่ มีรถเก๋งไว้ขบั วิวฒ ั นาการทางธรรมชาติได้บบี รัดให้มนุ ษย์สร้างรถ เก๋งขึน4 มา มลพิษทุกอย่างมันคือธรรมชาติ โรงงานทุกทีม- นั คือธรรมชาติ ทุกสิงทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็ นผลผลิตของธรรมชาติ ทัง4 นัน4 --- อย่าคิดว่า เรายิง- ใหญ่เสียเกินไป มนุษย์ผโู้ อหังทัง4 หลาย! แต่กม็ หี ลายคนบอกว่า ถ้าคุณคิดแบบนัน4 คุณก็เป็ นเครื-องมือให้ผูท้ -ี ฉวยโอกาสจากการทํากําไรด้วยการเพิม- อุณหภูมโิ ลก ไม่ว่าจะเป็ น อุตสาหกรรมต่างๆ --- อันนัน4 ผมไม่ใส่ใจนะ ผมขับรถ ผมไม่ได้เดิน เท้า ผมใช้ข องใช้ม ากมาย ขอโทษที-ผมไม่กล้ามีจิตสํานึกต่อต้า น พวกเขาทัง4 หลาย เพราะผมจะด่า นายทุนอุตสาหกรรมเหล่ านี4ไป ผมก็กระดากปาก เพราะผมยังเป็ นทาสการบริโภคเหล่านี4อยู่ ผมใช้คอมของ HP ทีเ- ขา ว่ากันว่ามีมลพิษทีส- ดุ ด้วย


หน้า 85

แต่ ถ้า เป็ น ไปได้ วัน ไหนผมละทิ4ง ได้ห มด ไม่ บ ริโ ภคเบียดเบีย น ธรรมชาติ ผมจะออกมาพูดเรื-องนี4ให้คนอื-นได้ยนิ ดังๆ (ตอนนี4ผมก็มี จิตใจอนุ รกั ษ์นะ เพียงแต่คดิ ไว้ในใจ ถ้าไปพรํ-าสอนคนอื-น มันก็ดู กระดากปาก เพราะมอไซด์ผมยังเติมเบนซิน 95 อยูเ่ ลย) ผมไม่อยากกระแดะพูดว่าจะไม่ใช้นัน- ใช้น-ี ทําแบบนัน4 ทําแบบนี4 แบบพวกนักวิชาการและ NGO สีเขียวทัง4 หลาย แม้กระทังท่ - านกอร์ ลู ก พี- ใ หญ่ ใ นเรื- อ งนี4 เ อง ก็ เ คยโดนตํ า หนิ เ รื- อ งสํ า นั ก งานที- ใ ช้ เครื-องปรับอากาศหลายตัว (พอๆ กับบ้านสีเ- สาร์เทเวศร์ ;-) ... เออ ถ้าคุณทํากันได้จริงๆ ผมก็ขออนุ โมทนาสาธุ และขอชื-นชมจากใจ จริง แต่ ถ้ า คุ ณ ได้ แ ต่ พู ด ในห้ อ งแอร์ เ ย็ น ฉํ- า มีร ถเก๋ ง คัน หรู บริโ ภค ฟุ่ ม เฟื อ ยแบบชนชัน4 กลางทัว- ไป ก็ข อเชิญ ให้ไ ปไกลๆ ส้น ตีน ! กระฎุมพีทช-ี อบสร้างภาพ สําหรับ An Inconvenient Truth เป็ นหนังทีค- วรดูแล้วเอาไปอวดคน รอบข้า งว่ า ข้า พเจ้า ดู มาแล้ว นํ า ไปอวดอ้า งว่ า ข้า พเจ้า นี- โ คตร อนุรกั ษ์ เสียจริง แหวะ!


หน้า 86

บทความ:

จดหมายถึงปรีดี เปรืองเดช ผดุงครรภ์ เวอร์ชนั ที เผยแพร่ในคอลัมน์ “ประชาทุย” เว็บไซต์ประชาไท 4 มกราคม 2550 สวัสดีครับท่านปรีดี ผมมีความอึดอัดกระอักกระอ่วนใจทีต- อ้ งเขียน จดหมายระบายความในใจให้ใครซักคน ครัน4 จะเขียนไปส่งคอลัมน์ เสพย์ ส มบ่ มิส มของหมอนพพร ก็เ กรงว่ า จะมิต รงประเด็ น กับ คอลัมน์นนั 4 เพราะมันเป็ นเรือ- งการเมือง (มิใช่การมุง้ ) อนึ-ง รูปแบบกาลเทศะของจดหมายฉบับนี4ออกจะดูเล่นๆและไม่ให้ ความเคารพท่านเท่าไร่ ในความอึดอัดใจของผมทีจ- ะเขียนมา ระบายนี4มนั ก็มเี รือ- ง ‘ความเคารพ’ เป็ นส่วนประกอบด้วย …. เอาล่ะ ผมขอระบายความในใจกับท่านตามประสา ‘ฝา่ ยซ้าย’ คุยกัน ซึ-ง ลักษณะสําคัญของฝ่ายซ้ายนัน4 ก็คอื ความเคารพในความเท่าเทียม และเสรีภาพในการพูด จะหัวงอกหัวดํายศถาบรรดาศักดิ nแตกต่าง


หน้า 87

กันนัน- ไม่ใช่ปญั หา และยิง- การบิดเบือนเทอดทูลกันให้กลายเป็ น ‘วัตถุมงคล’ นัน4 ฝา่ ยซ้ายอย่างเราๆคงทีจ- ะรับไม่ได้ (ผมคิดว่าท่าน คงจะคิดแบบนัน4 เช่นกัน … หรือใครจะมาเถียงผมว่าท่านไม่ได้คดิ แบบนัน4 ผมกับคนคัดง้างก็มทิ ราบจะหาข้อลงเอยอย่างไร เนื-องจาก ตอนนี4ทา่ นก็ได้ดบั สูญไปแล้ว…. เอาเป็ นว่าในเนื4อทีจ- ดหมายของผม ผมมีสทิ ธิ nคิดว่าท่านเป็ นฝา่ ยซ้าย และมีสทิ ธิ nคิดว่าท่านคงจะคิดแบบ ทีผ- มกล่าวไปนัน4 แล้ว) สถานการณ์โลกของเรามันยังไม่มที า่ ทีทจ-ี ะคลีค- ลายไปสู่หนทางแห่ง การปลดปล่อยเหมือนช่วงทีท- า่ นยังมีชวี ติ อยู่เช่นเคย ส่วนการเมือง บ้านเราการต่อสูข้ องผูม้ อี ํานาจมันก็คลับคล้ายคลับคลาตอนทีท- ่าน ช่วงชิงความได้เปรียบกับจอมพล ป. กุง้ เผาท่านนัน4 และผมกลับ คิดว่าการทีจ- ะเรียกร้องความเป็ นธรรมให้ชาวนา, กรรมกร, ชนชัน4 ล่า งในป จั จุ บ ันแทบที-จ ะไม่ใช่ป ระเด็น ที-จะถูกนํ า มาพูดอีกแล้ว ใน ปจั จุบนั ผมอ่านเกมส์เดาใจท่านว่า ทีท- ่านตัง4 โรงเรียนการเมืองขึ4นมาเพื-อ ผลิต คนรุ่ น ต่ อ ๆไปหลัง จากท่ า นให้ส ลัด ความคิด ที-ว่ า ปุ ถุ ช นคน ธรรมดาไม่สามารถดูแลกันเองได้ ต้องพึง- อํานาจเหนือธรรมชาติ สถานเดียว ช่วงแรกๆนักเรียนจากทีน- ัน- ก็ดๆี อยู่ครับ การเมืองเรา เป็ นอย่างทีท- า่ นหวัง ในสภาสามารถอภิปรายได้เกือบทุกเรื-องราวทีเกี-ยวพันกับปากท้องคนสยาม แต่หลังจากนัน4 ….. ตัง4 แต่ท่าน


หน้า 88

พลาดพลัง4 เสียทีในเกมส์แห่งอํานาจให้กบั จอมพล ป. กุง้ เผา … จอมพล ป. กุง้ เผาไปพลาดให้ จอมพลผ้าเตีย- วแดงอีกที (นอกจาก ผ้าขาวม้าแดงแล้วแกยังชอบใส่ผา้ เตีย- วแบบซูโม่ เมียน้อยคนที- 238 เคยเล่าให้ยายผมฟงั ผมเลยเอามาเล่าต่ออีกที) …. จากนัน4 โรงเรียน การเมืองก็แทบทีจ- ะหมดสิน4 พลังไป (ยกเว้นวันเตะบอลกับโรงเรียน ชมพูนุชศึกษา) ล่าสุดครูใหญ่คนปจั จุบนั ของโรงเรียนการเมืองทีท- ่านไปกูห้ นี4ยมื สิน มาตัง4 (รึเปล่า? ล้อเล่น) กลับจะคืนอํานาจของประชาชนให้เจ้าซะ! เป็ นงัน4 ไป ทัง4 ๆ ทีก- ารศึกษา เทคโนโลยี ในยุคนี4กา้ วหน้าก้าวไกลกว่ายุคท่าน โขนัก .. แต่เสรีภาพในการพูดในการวิจารณ์ การที-จะไม่นับถือ สถาบันอะไรซักอย่างของเรากลับแทบทีจ- ะเป็ นไปไม่ได้ … ลองสวน กระแสสังคมช่ว งที-ค นทัง4 ประเทศรวมใจเป็ น หนึ- งเดียวสิครับ … เตรียมหลบหนีออกจากประเทศหรือเตรียมเป็ นศพ (เพราะถูกรุม กระทืบ)ได้เลย ทัง4 ๆทีเ- รามีรฐั ธรรมนูญแล้ว แต่เรายังมีผมู้ บี ารมีนอกรัฐธรรมนูญอีก บานเบอะ (เจ้า,หลวงพ่อคูณ,หลวงพ่อเล็ก,รัฐบุรุษ,กองสลาก ฯลฯ) ทําไมฝา่ ยปกครองถึงไม่ยอมให้เราดูแลกันเองเสียที … หรือว่าเรา พลาด พลาดตัง4 แต่ครัง4 เมือ- ท่านเริม- ….


หน้า 89

ผมก็เดาใจอ่านเกมส์ว่าท่านเองก็คงจะโทษตัวเองและอยากเขกหัว ตัวเองอยู่ไม่น้อยทีท- ่านพลาดอะไรไปหลายอย่าง … แต่อย่างว่า แหละครับ ใครมันจะไปย้อนเวลาได้ อย่างน้อยท่านก็ได้ทาํ อะไรซัก อย่างล่ะวะ! ถ้าจะมีความผิดพลาดอะไร ก็คงจะเป็ นคนรุ่นต่อๆมา จากท่าน ที-ใจถึงไม่ถึงขัน4 ท่าน ไม่กล้าทําอะไร ขี4ขลาดและกลับ ปล่อยให้อะไรๆมันเลยตามเลยไป อย่างไรก็แล้วแต่ผมเคารพในความใจถึงของท่าน แต่ไม่เคยเคารพ ในความเป็ น ‘รัฐบุรษุ อาวุโส’ ของท่านเลย … ตําแหน่ งนัน4 มันไม่เคย ทําให้ใครอยูด่ กี นิ ดีหรือมีเสรีภาพขึน4 มา (อย่างน้อยก็ทา่ นล่ะหนึ-งคน) ในสังคมไทย ทัง4 ๆที-เ ราเอาปรัช ญาพุทธมาพูดในเรื-องของการไม่ ยึดถือเรื-องยศถาบรรดาศักดิ nใส่ไว้ในแบบเรียนพุทธศาสนา … แต่ การกระทํา ของพวกเรากลับ ถือเรื-องนัน4 เป็ นสํา คัญ ฐานันดร ยศ ตําแหน่ ง สูงส่ง เป็ นสิง- ทีแ- ตะต้องมิได้ - - - เราเอาคําพุทธมาอ้างให้ เท่ๆ เท่านัน4 หรือ ? สุดท้ายนี4ไม่ว่าท่านจะอยู่ทไ-ี หน ซักวันพวกเราทีย- งั อยู่ ไม่ว่าจะเป็ น ซ้าย, ขวา, หน้า, หลัง , เจ้า, ชาวนา,กรรมกร,นายทุน ฯลฯ จะตาม ท่านไป เพราะไม่มใี ครทีอ- ยู่ค4าํ ฟ้าได้ซกั คนเดียว … ไม่มขี อ้ ยกเว้น ครับสําหรับความตาย! (ฝากบอกจอมพล ป. ด้วย ถ้าคืนดีกนั แล้ว


หน้า 90

และยังคบหากับท่านทีน- ัน- … นํ4 าจิ4มกุง้ เผาสูตรของท่านจอมพล รสชาติจดั จ้านมากขอบอก!) ( ปล. ถึงกองปราบฯ นีเ ป็ นจดหมายในรูปแบบของงานศิลปะแบบ Dadarists ถ้าผูใ้ ดจะติดใจเอาความคิดว่ามันเป็ นข้อเขียนทีเ ข้าข่าย ผิด กฎหมายข้อ ใดข้อ หนึ ง แสดงว่ า คนนั น( โง่ และ ไม่ เ ข้า ใจใน ศิลปะ…ไปไกลๆ อย่ามายุ่ง ไปตามจับพนันบอล,บ่อนไก่,หรือยาบ้า นู่น!!! )


หน้า 91

บทความ:

15 ปี ทีแล้ว ... มันสร้างคนงีเง่า อย่างผมขึน มา! เวอร์ชนั ที เผยแพร่ในคอลัมน์ “ประชาทุย” เว็บไซต์ประชาไท 30 พฤษภาคม 2550

ผมมันใจว่ - า ทีเ- รามายืนอยู่ในทีท- างของเราในขณะนี4 สิง- ทีเ- กิดขึน4 ใน อดีต มีส่ ว นสํา คัญ มาก --- เช่ น เดีย วกับ ที-ฟ รอยด์ เ คยกล่ า วไว้ว่ า ั นแรงผลักทีส- าํ คัญของมนุษย์ แต่ความฝนั นัน4 ไม่เกีย- วกับ ความฝนเป็ อนาคต มันเป็ นเรือ- งของอดีต ผมกลายเป็ น มนุ ษ ย์ส ายพัน ธุ์ท-ีมี อคติ กับ เกือบทุ กสิ-ง และผมมี ความทรงจําเกีย- วกับมัน 15 ปี ทแ-ี ล้ว เมื-อ รสช.ไสรถถังออกมาจาก กองพัน , จี4น้าชาติบนเครื-องบิน การรัฐประหารทีเ- กือบจะเป็ นครัง4 สุดท้ายของชาวประเทศไทย ผมต้องเสียบุพการีของผมไปคนหนึ-ง --- พ่อของผม


หน้า 92

แม้ว่าขณะนัน4 ผมจะอยูแ่ ค่ ป.4 แต่ความทรงจําในสิง- เลวร้ายของชีวติ และวัยเด็กมักจะซึมซับเอาไปไว้ในจิตใต้สาํ นึกได้ดเี สมอ การขัดขืน ของประชาชนทีถ- นนราชดําเนิน นํ าพาให้พ่อผมต้องไป พ่อผมไป ขายลูกชิน4 ทอด! และพ่อก็หายตัวไปจากชีวติ ของผมตัง4 แต่บดั นัน4 ! แม้ว่าเราจะได้อะไรๆ มามากมายจากเหตุการณ์หลังการโค่นเผด็จ การทุกยุคทุกสมัย เรามีฮโี ร่ , เรามีพระเอก-นางเอก จากเหตุการณ์ พวกเขาเหล่านัน4 กลายมาเป็ น อะไรบางอย่างทีส- าํ คัญ และคนมักจะ ฟ งั ความเห็น จากพวกเขา เพีย งเพราะพวกเขาเคย ต่ อ สู้เ พื-อ ประชาธิปไตย และก็รอดชีวิตมา (และอาจจะเป็ นชนชัน4 กลางกับ ปญั ญาชนเสียเป็ นส่วนใหญ่) แต่คนเล็กๆ แบบว่าจะไปเพื-อปากท้องหรือโดนหลอกให้ไปตาย ไม่ ค่อยมีความรู้ ไม่ค่อยมีอุดมการณ์ ไม่ค่อยมีฐานะ แบบพ่อผมและ พลพรรคทีห- ายสาบสูญไป . คนกลับไม่คอ่ ยกล่าวถึง เพราะมันไม่เท่ และไม่ขลังพอ ผมเกลียดลัทธิบชู าฮีโร่และบูชาผูน้ ําของทุกขบวนการ ยิง- ในปจั จุบนั ยิง- เกลียดเข้าไปใหญ่ แต่กพ็ ยายามอดกลัน4 ไม่แสดงอคตินัน4 ออกมา อาชีพ การงานของผมทํ า ให้ผ มได้ เ ข้า ไปคลุ ก คลีก ับ วงสัม มนา


หน้า 93

วิชาการต่างๆ มากขึน4 ฟงั เขาพูดกันเท่ๆ ดูทรงภูมิ ดูเหมือนรับใช้ ประชาชน --- แต่กลับอยู่ในห้องแอร์ และถ้ามีช่างซ่อมรถแต่งตัวมอ ซอหลุ ด เข้า ไปฟ งั บรรยากาศของงานก็เ ดาไม่ออกว่ า มัน จะเป็ น อย่างไร . การผูกขาดทางความเท่และความขลังของการนําอะไรๆ ที-เ กี-ย วกับ เสรีภ าพและประชาธิป ไตยมัน ยังมีอ ยู่ --- และการไล่ ทักษิณมันดูเป็ นอะไรทีเ- ท่และขลังมากในปจั จุบนั นี4! แล้วจะช่า งหัว มัน ปะไร ถ้า ทักษิณมัน จะดูด เงิน ชนชัน4 กลางและก็ เบียดบังนายทุนด้วยกัน มาเป็ นเศษอาหารให้คนจน (ซึง- นานๆทีจะ มี) แล้วต้องมาให้เราคนจนเป็ นเดือดเป็ นร้อนกับชนชัน4 กลางและ นายทุนฝา่ ยตรงข้ามเหล่านัน4 ! ทีท- กั ษิณมันเลว คือ การฆาตกรรมทีภาคใต้ และการตามก้นจักรวรรดิบรรษัทนิยมต่างหาก ! คํา ว่ า เพื-อเสรีภ าพ,เพื-อประชาธิป ไตย,เพื-อคนหมู่มาก ถูกพวก เหลือบ (นิยมเจ้าและพวกอนุ รกั ษ์นิยม) พวกนายทุนเกลียดทักษิณ พวกชนชัน4 กลางเกลียดทักษิณ เอามาใช้ซ๊ะสนุ ก . แต่ไม่เคยถาม พวกเราคนจน คนหมู่มากตัวจริง ว่าเราต้องการอะไร ทักษิณไม่ใช่ เทวดาแต่เป็ นคนทีใ- ห้ผลประโยชน์ แก่เรา (ถึงแม้มนั จะฉาบฉวยก็ ตาม) เราอยู่กบั มันแต่เราไม่จงรักภักดีถึงกับตายแทนมัน ได้ วัน ไหนทักษิณหมดประโยชน์แก่เรา เราก็ไม่ใส่ใจมันหรอก ! เราจะเตะ มันไปออกจากชีวติ เราจะเขีย- มันออกไปเหมือนเศษขีด4 ๆี ซักก้อน .


หน้า 94

คนจนไม่ ไ ด้โ ง่ แต่ เ ราต้อ งเอาตัว รอดบนโลกที-ไ ม่ เ ท่ า เทีย มใบนี4 ตอนนี4เราจึงต้องอยู่สูบผลประโยชน์ จากมันก่อน และก็ช่วยมันกัด กร่อนระบบทุนนิยม กองทุนต่างๆ เราพร้อมทีจ- ะชักดาบเสมอ! --มันอาจดูไม่ค่อยมีวนิ ัยทางการเงิน มันไม่ค่อยยึดถือจริยธรรมของ นายทุนและชนชัน4 กลาง แต่กอ็ ย่างว่า วินัยและจริยธรรม นัน4 มันทํา ให้พวกท่าน นายทุนและชนชัน4 กลาง มีชวี ติ ทีส- บายๆ มาตลอดเวลา แต่พวกเราคนจน ไม่เลย ไม่เคยเป็ นแบบนัน4 --- แล้วเราจะไปยึดถือ มันทําหอกโมกขศักดิ nทําไมครับ! คนจนถู ก หลอกให้ไ ปตายมากพอแล้ว และถ้า จะมีค วามรุ น แรง เกิดขึน4 ในอนาคต ก็ขอให้ไปเกิดกับกลุ่มชนชัน4 อืน- บ้าง พวกเขาจะได้ รูส้ าํ นึกกันเสียที ว่า ลูกกระสุน นัน4 มันมีพษิ สงมากเพียงใด และใครทีย- งั มีชวี ติ อยู่ ชอบใช้คาํ ว่า เพือ- เสรีภาพ, เพือ- ประชาธิปไตย , เพือ- คนหมูม่ าก หากินทัง4 ในอดีตทีผ- ่านมา ปจั จุบนั หรืออนาคต . ผมขอมอบสิง- หนึ-งเพื-อให้เป็ นขวัญและกําลังใจในการต่อสูข้ องคนทีชอบ ออกหน้าและเอาหน้า เหล่านี4 ส้นตีนครับ!


หน้า 95


หน้า 96

สํานักพิมพ์หมูหลุม พฤศจิกายน 2554


กลฺยาณการี กลฺยาณํ ปาปการี จ ปาปกํ (ทําดีไดดี ทําชั่วไดชั่ว)

สํานักพิ มพ์หมูหลุม


"วันแดงดูด"