Issuu on Google+

το

Σκινοφάραγγο

ΤΡΙΜΗΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΚΙΝΙΑΝΩΝ - ΛΑΓΟΥΤΙΑΝΩΝ - ΒΑΚΙΩΤΙΑΝΩΝ “Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ” ΤΕΥΧΟΣ 53 Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013 Γραφεία: Δημητρακοπούλου 2 Αθήνα 11141 web-site: www.skinofaraggo.gr

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟ ΜΙΝΩΑ-ΠΕΔΙΑΔΑΣ 1. Μετά από πρόταση της Δημοτικής Αρχής εντάχθηκαν στο ΕΣΠΑ τα έργα: α. Προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς του Δήμου με ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα. β. Καταγραφή - αποτύπωση και προβολή Βυζαντινών εκκλησιών της περιοχής του Δήμου. 2. Έγινε από 4-7 Οκτωβρίου 2013 στο Θραψανό (το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής της Κρήτης) η έκθεση “Cerameus” που περιελάμβανε εκθέματα από την αγγειοπλαστική τέχνη της Κρήτης, της Κύπρου και της Λέσβου. Με την βοήθεια των Δημοτικών Αρχών Μινώα - Πεδιάδας, Λάρνακας και Λέσβου οι κεραμίστες προχωρούν από κοινού στην ανάπτυξη και πιστοποίηση του χειροποίητου κεραμικού επιδιώκοντας την προβολή της τέχνης τους επ’ ωφελεία των ιδίων και της ντόπιας οικονομίας των περιοχών τους. 3. 23-9-2013: Απεχώρησαν οι τέσσερις Δημοτικοί Αστυνομικοί που τέθηκαν σε κινητικότητα και ο

κ. Δήμαρχος τους αποχαιρέτησε σε ειδική τελετή επαινώντας τους για την προσφορά τους και απονέμοντάς τους τιμητικούς τίτλους. 4. Φθάνει στο τέλος του η υλοποίηση του έργου «Αποκατάσταση Χώρου ανεξέλεγκτης διά-

θεσης αποβλήτων στη θέση “Σαράφαλη Μαντρα”» προϋπολογισμού 935.000€ που έχει ενταχθεί από 8-2-2011 στο επιχειρησιακό πρόγραμμα “Περιβάλλον και αειφόρος ανάπτυξη 2007-2013”. Κλιμάκιο υπό τον Δήμαρχο επισκέφθηκε το χώρο για διαπίστωση της προόδου των εργασιών στις 10 Οκτωβρίου 2013. 5. 26-9-2013: Πραγματοποιήθηκε σύσκεψη του κ. Δημάρχου με τους Διευθυντές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της περιοχής του Δήμου. Στη σύσκεψη συζητήθηκαν θέματα που αφορούσαν την λειτουργία των σχολικών μονάδων μέσα στα πλαίσια των οικονομικών δυνατοτήτων, θέματα για τις σχολικές καθαρίστριες και μεταφοράς μαθητών και ενέργειες για την κάλυψη των κενών θέσεων σε εκπαιδευτικούς. 6. Την 13-9-2013 επισκέφθηκε τον Δήμο ο Γ.Γ. Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης κ. Δεικτάκης Γιώργος. Στη σύσκεψη που έγινε παρέστη και ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ.κ. Ανδρέας. Σ’ αυτήν εξετάσθηκαν θέματα της Αυτοδιοίκησης μέσα στα πλαίσια του νέου θεσμού του “Καλλικράτη” και εντοπίστηκαν προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί από την εφαρμογή του νέου θεσμού. 7. Την 18-9-2013 ο Δήμαρχος Μινώα-Πεδιάδας κ. Καλογεράκης Ζαχαρίας είχε σύσκεψη με τα μέλη των τοπικών συμβουλίων του Δήμου στο Θραψανό. Στη σύσκεψη συμμετείχαν και οι αντιδήμαρχοι και οι πρόεδροι των δημοτικών επιχειρήσεων. Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια των συναντήσεων που έχει από την πρώτη στιγμή θεσμοθετήσει η Δημοτική Αρχή Μινώα-Πεδιάδας για την ενημέρωση συνολικά των μελών των τοπικών συμβουλίων, τουλάχιστον ανά τρίμηνο.

Λαό που δε βαστά γερά, θεό και παραδόσεις δεν έχει ρίζες κι εύκολα θα τόνε ξεριζώσεις

ΠΑΠΑΓΟΥ 8

ΚΩΔΙΚΟΣ 21-5900

13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1904 ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Σ

την τουρκοκρατούμενη Μακεδονία στο χωριό Σιάτιστα Καστοριάς ο νεαρός ανθυπολοχαγός Πυροβολικού Παύλος Μελάς, γιος πρώην Δημάρχου Αθηναίων και γαμπρός πρώην Πρωθυπουργού, επικεφαλής τμήματος εθελοντών αγωνιστών ξεκινούσε στη Δυτική Μακεδονία αγώνα εναντίον των Βουλγαροκομιτατζήδων που με την ανοχή των Τούρκων προσπαθούσαν να εκβουλγαρίσουν κάθε τι το Ελληνικό. Βλέπετε εκείνη την εποχή οι γόνοι των μεγάλων οικογενειών θεωρούσαν τιμή τους να υπηρετούν στο Στρατό και να πολεμούν, ξεχνώντας την καλοπέραση στα μετόπισθεν και θυσιάζοντας και τη ζωή τους όταν το απαιτούσε το συμφέρον της πατρίδας. Κάνετε σύγκριση με το σήμερα!... Ο Παύλος Μελάς είχε πάει εθελοντικά να πολεμήσει για την Μακεδονία να οργανώσει τον χειμαζόμενο, από τους Βούλγαρους και Τούρκους λαό να τον βοηθήσει να διατηρήσει την ελληνική ταυτότητά του και να μην περάσει από την τουρκική κατοχή στην δουλεία των Βουλγάρων. Η θυσία του ξύπνησε τους ελεύθερους Έλληνες. Ο γυναικαδελφός του Ίων Δραγούμης βροντοφώναξε «Ας τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία και η Μακεδονία θα μας σώσει». Πράγματι ο Μακεδονικός Αγώνας της περιόδου εκείνης έσωσε τον Ελληνισμό και τον έβγαλε από την

Ο Σύλλογος Σκινιανών - Λαγουτιανών και Βακιωτιανών “Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ” σας εύχεται Χρόνια Πολλά και ευτυχισμένο το νέο έτος

εθνική κατάθλιψη και μαρασμό. Προηγήθηκαν η πτώχευση του 1893, η ήττα από τους Τούρκους το 1897 και επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898 (σας λένε τίποτα όλα αυτά;) Ο Ελληνισμός σύσσωμος έσπευσε να βοηθήσει τους υπόδουλους αδελφούς του Βορρά που συνεχώς ξεσηκώνονταν ζητώντας την ενσωμάτωσή τους στο ελληνικό κράτος. Εκκλησία, διπλωμάτες, αξιωματικοί, δάσκαλοι, απλοί χωρικοί, άνδρες και γυναίκες, παιδιά και έφηβοι, ελληνόφωνοι, σλαβόφωνοι, δίγλωσσοι όλοι συντονίστηκαν σωστά και το θαύμα έγινε. Οι κομιτατζήδες ηττήθηκαν, η Μακεδονία σώθηκε από την απειλή της Βουλγαροποίησης και σε λίγα χρόνια θα υποδέχονταν τον νικητή του Σαραντάπορου και των Γιαννιτσών Ελληνικό Στρατό!!! Σήμερα τα Σκόπια (FYROM) ένα μόρφωμα κρατιδίου σφετερίζεται την Ιστορία, τα πρόσωπα και τα σύμβολά μας. Απαιτείται αγώνας με υπομονή και επιμονή, κάθε υποχώρηση θα επιφέρει ανυπολόγιστες σε βάθος χρόνου συνέπειες και εμείς θα απεμπολίσουμε την ιστορία και τον πολιτισμό μας. Απαιτείται αγώνας για να διδάσκεται ορθά και τεκμηριωμένα η ιστορία, η μακρόχρονη προσφορά του Μακεδονικού Ελληνισμού στα σχολεία μας και στα Πανεπιστήμια και τα διάφορα φόρα του εξωτερικού.

Γιάννης Γαρεφαλάκης


2

το Σκινοφάραγγο

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΑΝΑΤΟΙ ― Καλαϊτζάκη Σοφία, απεβίωσε στις 7-12-2013 σε ηλικία 88 ετών. ― Μπριτζολάκη Μαρία του Ιδομενέα, απεβίωσε στις 9-12-2013 σε ηλικία 68 ετών.

ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΑΠΟ ΣΚΙΝΙΑ 1. Καρτσάκη Ελεάνα του Βαγγέλη και της Πωλίνας, πέτυχε στο Τμήμα Διατροφολογίας και Διαιτολογίας της Χαροκόπειας Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 2. Γαρεφαλάκη Ελισσάβετ του Εμμ. και της Αγγελικής, πέτυχε στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο. Συγχαρητήρια, καλή συνέχεια.

ΔΙΑΚΡΙΣΗ Ο ιατρός Αδαμάκης Γιάννης του Γεωργίου έγινε Επίκουρος Καθηγητής της Ουρολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετέχουμε στη χαρά των οικείων του και του ευχόμαστε και εις ανώτερα.

ΑΠΟ ΛΑΓΟΥΤΑ 1. Κουμάκης Απόστολος του Σταύρου και της Μαρίας, πέτυχε στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Μετσόβειου Πολυτεχνείου Αθήνας. 2. Πιταροκοίλης Ιωάννης του Εμμανουήλ και της Ειρήνης, πέτυχε στο Τμήμα Βιολογίας Ηρακλείου του Πανεπιστημίου Κρήτης. 3. Πιταροκοίλη Αγγελική του Πολύβιου και της Αλεξάνδρας πέτυχε στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. 4. Πιταροκοίλη Αικατερίνη του Γεωργίου και της Έλενας, πέτυχε στο τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Ρόδο. 5. Φιολιτάκης Γεώργιος του Νικολάου και της Ροδάνθης, πέτυχε στο τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Μυτιλήνη. 6. Φουκαράκης Εμμανουήλ του Μιχαήλ και της Παρασκευής πέτυχε στο τμήμα Φυσικής Ηρακλείου του Πανεπιστημίου Κρήτης. Συχαρητήρια καλή συνέχεια.

ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ Α/Α ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΟΣΟ 1. Κατσαπρακάκης Αλέξανδρος ..................50€ 2. Σερεπέτσης Γεώργιος ..............................20€ 3. Καρτσάκη Σοφία ......................................30€ 4. Μπριτζολάκη Ελένη ................................30€ 5. Μπουρμπαντωνάκη Ξανθούλα ..............120€ από είσπραξη εφημερίδας στο Σκινιά 6. Καρτσάκης Γιάννης του Κων/νου ............20€ 7. Κριτή Μαρία ..............................................10€ 8. Μπριτζολάκης Δημ. ..................................20€ 9. Σηφάκη Σταυρούλα ..................................20€ 10. Νάκος Σπύρος ........................................50€

― Ποιος καλός άνεμος σ’ έφερε στη γειτονιά μας; ρωτά ο ανιψιός μια γριά θειά του. ― Μπαταρίες για το ράδιο ήρθα να πάρω, από το μπακάλη της γειτονιάς σας. ― Γιατί δεν έχει ο μπακάλης ο δικός σας; ― Έχει -που κακό να μην το εύρει- μα δε ξαναπαίρνω, γιατί αυτές παίζουν μόνο ποδόσφαιρο.

ΑΛΛΑΓΗ ΜΟΚΕΤΑΣ Ο Γ. Παπανδρέου (ο νεότερος) - Πρωθυπουργός τότε - ομιλεί στη Βουλή και προσπαθεί να πείσει τους βουλευτές να ψηφίσουν ένα κονδύλι της τάξεως μερικών εκατομμυρίων ευρώ για αλλαγή όψεως της Βουλής. ― Διότι κ. βουλευτές αν βάλουμε κόκκινες μοκέτες και πιο μεγάλους και σε έντονα χρώματα πίνακες, ο κόσμος θα βλέπει μόνο την αλλαγή της Βουλής και δεν θα ακούει τι φόρους θα ψηφίζουμε για το δεύτερο μνημόνιο. Μια γριά καθαρίστρια στεκόταν σε μια πόρτα και όσο μιλούσε τόσο κουνούσε το κεφάλι της. Ξύπνιος ο Γιωργάκης όπως ήταν, πάει κοντά της και της λέει: ― Ποια είσαι εσύ και γιατί κουνάς το κεφάλι σου; ― Εγώ είμαι καθαρίστρια εδώ μέσα και πριν έρθω εδώ δούλευα σ’ ένα μπου.....λο και εκεί όταν δεν πήγαιναν καλά οι δουλειές, δεν αλλάζαμε τις μοκέτες, αλλά τις που....ες! Και από το μεγαλύτερο λάθος σου κάτι καλό μπορεί να βγει. Μανώλης Αντωνάκης

ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ ..........Α210/12 Νοεμ. 2013 ..........Α211/18 Νοεμ. 2013 ..........Α212/18 Νοεμ. 2013 ..........Α213/18 Νοεμ. 2013 ..........Α214/22 Νοεμ. 2013 ..........Α215/15 Δεκ. 2013 ..........Α216/15 Δεκ. 2013 ..........Α217/15 Δεκ. 2013 ..........Α218/15 Δεκ. 2013 ..........Α219/15 Δεκ. 2013

Eις μνήμη της Ολυμπίας Κρουσανιωτάκη οι αδελφές της 11. Κρουσανιωτάκη-Τσιράκη Ευαγγελία......50€ ..........Α220/27 Δεκ. 2013 12. Κρουσανιωτάκη-Κλάδη Δήμητρα ..........50€ ..........Α221/27 Δεκ. 2013

ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ Σε διάφορα μέρη σε πολυσύχναστα: πρατήρια βενζίνης, πάρκινγκ, σούπερ μάρκετ κ.λπ. δίδονται μικρά δώρα - δωρεάν διανομή, φαινομενικά για προώθηση πωλήσεων όπως: μπρελόκ, μασκότ, για αυτοκίνητα κ.λπ. ΜΗΝ ΤΑ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙΤΕ. Περιέχουν ένα τσιπ για ανίχνευση προσώπου (κάποτε μόνο στις ταινίες τα βλέπαμε). Με αυτό οι κλέφτες γνωρίζουν τα πάντα για εσάς: πού βρίσκεστε, πού κινήστε, πότε είστε στο σπίτι, πού είναι το αυτοκίνητό σας σταθμευμένο, κλπ. Χωρίς εσάς... μπορούν να κάνουν τα πάντα, να πάνε στο σπίτι σας όταν λείπετε, επίσης να σας επιτεθούν στην τράπεζα, να κλέψουν το αυτοκίνητό σας κ.λπ. Είναι ένα ευρωπαϊκό δίκτυο εγκλη-

ματιών, που κατάγονται από τη Ρουμανία (έχουν εμπειρία στην σχεδίαση ηλ. κυκλωμάτων), μια νέα εγκληματική πρακτική! Αξιωματούχοι στην Ολλανδία έχουν ενημερώσει τον ολλανδικό πληθυσμό, για το φαινόμενο αυτό. Ας προσέχουμε. Ενημερώστε και τους φίλους σας. Phd Σουγκάκης Αχιλλέας Προϊσταμένος Δ/νσης Πληροφορικής Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων

ΕΝΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ

ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΟΙ ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

Π

όσο λυπηρό είναι να βλέπεις στις φυλακές νέους να είναι καταδικασμένοι για όλη τους τη ζωή. Παλιά με μια ομάδα κυριών πηγαίναμε επίσκεψη στις φυλακές, τους μιλούσαμε για τον Θεό, τους ψάλλαμε, τους δίναμε Κ. Διαθήκες να μελετούν και πολλοί έβρισκαν παρηγοριά από τα λόγια του Χριστού μας. Ένας τέτοιος νέος που ήταν καταδικασμένος ισόβια, μοναχικός, κλεισμένος στον εαυτό του. Ήταν πολύ νέος, μόλις 25-30 ετών, πάντα οργισμένος και βλάσφημος. Όλοι τον φοβόταν. Ήταν άγριο θηρίο. Ο Θεός όμως για όλους δίνει ευκαιρίες να σωθούν. Έδωσε και σ’ αυτόν μια ευκαιρία. Μια μέρα ένας άλλος συγκρατούμενός του που αποφυλακιζόταν τόλμησε καθώς τον αποχαιρετούσε να του δώσει το Ευαγγέλιο που διάβαζε λέγοντας: «Αυτό ήταν η παρηγοριά μου όλα αυτά τα χρόνια. Ελπίζω να γίνει και η δική σου». Ο νέος το πήρε και άρχισε δειλά να το διαβάζει και κάθε μέρα το ενδιαφέρον του μεγάλωνε. Μια αλλαγή γινόταν μέσα του. Ένα φως άρχισε να φωτίζει το σκοτισμένο μυαλό

του. «Γιατί ο λόγος του Θεού έχει δύναμη και αλλάζει τον άνθρωπο». Είναι δύναμη Θεού προς Σωτηρία εις πάντα τον πιστεύοντα. Έτσι και σ’ αυτόν λίγους μήνες αργότερα έγραψε στην πρώτη του σελίδα: Με όλο το βάρος της ενοχής μου, με όλες τις μαύρες αναμνήσεις της αμαρτίας μου, με όλη τη συναίσθηση της αναξιότητάς μου, ακούμπησα στον Χριστό και δέχτηκα τη σωτηρία Του. Στα μάτια των ανθρώπων δίκαια θα μείνω για πάντα ένας δολοφόνος, στα μάτια του Σωτήρα μου όμως είμαι τώρα ένα καινούριο δημιούργημα». Αυτή είναι η δύναμη της αλλαγής που ο Λόγος του Θεού έχει και μπορεί να φέρει στην καρδιά αυτών που τον μελετούν και τον πιστεύουν. «Εάν ο νόμος σου δεν ήτο η τροφή μου, τότε ήθελαν χαθεί εν τη θλίψει μου» (ψαλ. ρυθ. 92). «Η ελπίδα να σας δίνει χαρά. Να έχετε υπομονή στις δοκιμασίες. Να επιμένετε στην προσευχή». (Επιστολή προς Ρωμαίους 12,12). «Όλα τα μπορώ χάρη στο Χριστό που με δυναμώνει». (Φιλιπισ. 4.13) Μαρίκα Κατσιρντάκη


Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

3

το Σκινοφάραγγο

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΖΩΗΣ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Μ

ια φορά και έναν καιρό ήταν σ’ ένα μικρό χωριό στην νότια Κρήτη μια οικογένεια και αποτελούνταν από τέσσερα μέλη, τον κύριο Αντώνη, τον πατέρα, την κυρία Άννα, τη μητέρα, και τα δυό τους παιδιά, το Μανώλη και τη Μαρία. Ήταν φτωχή οικογένεια, ζούσαν με δύο αμπέλια που είχαν, ένα κρασάμπελο και ένα σουλτανί και μερικές ελιές και κανένα μεροκάματο που και που. Αλλά αυτά δεν έφταναν πουθενά για να ζήσουν γιατί ο κύριος Αντώνης έπινε πολύ πιοτό και δεν περίσσευαν χρήματα για το σπίτι. Έτσι το φαγητό ήταν πολύ λίγο. Το ψωμί, τα ρούχα τους ήταν λίγα και φτωχικά. Τα παπούτσια τους σχισμένα και καταλυμένα. Έτσι οι χωριανοί που ήξεραν την κατάντια τους τούς έδιναν πότε λίγο φαγητό και λίγο ρουχισμό. Το Μανωλιό πιο μεγάλος πήγαινε στην τρίτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου και η Μαρία στην πρώτη τάξη και τα δυο παιδιά ήταν αριστούχα και όλα έδειχναν ότι θα έχουν μια μεγάλη μελλοντική πορεία. Ήταν μια κατάσταση τραγική. Τα παιδιά πάντα μελαγχολικά, φοβισμένα από το φέρσιμο του μεθυσμένου πατέρα τους όπως και η μητέρα τους φοβισμένη, κλονισμένη από αυτή τη ζωή. Τα βράδια που έλειπε ο κυρ Αντώνης στο καφενείο τα παιδιά έπεφταν για ύπνο αγκαλιά με την μητέρα τους και δεν ήξεραν τι μέρα ξημέρωνε την επαύριο. Τα παιδιά ντροπιασμένα στο σχολείο κάθε μέρα με την εμφάνισή τους δεν έπαιζαν, δεν γελούσαν γιατί τ’ άλλα παιδιά τα κορόιδευαν και ας ήταν οι πιο καλοί μαθητές στο σχολείο. Ο καιρός περνούσε. Ο κυρ Αντώνης κάθε μέρα μεθυσμένος δεν ήξερε τι έκανε, τι έλεγε. Πολλές φορές τον πηγαίνανε σηκωτό στο σπίτι γιατί δεν μπορούσε να πάει μόνος

το Σκινοφάραγγο ΤΡΙΜΗΝΗ ΕΚΔΟΣΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΚΙΝΙΑΝΩΝ - ΛΑΓΟΥΤΙΑΝΩΝ - ΒΑΚΙΩΤΙΑΝΩΝ «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» Δημητρακοπούλου 2 Α. Πατήσια Τ.Κ. 11141 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.: 210 6515701 FAX: 210 6546544 53ο ΦΥΛΛΟ - 14ο ΕΤΟΣ Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013 Εκδότης - Διευθυντής: Ιωάννης Δ. Γαρεφαλάκης Επιτροπή Σύνταξης:

του από το πολύ πιοτό. Ήταν άνοιξη, τα πράγματα στο σπίτι χειροτέρευαν. Ο κυρ Αντώνης πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και η βοήθεια από τους χωριανούς δεν έφτανε. Η μητέρα πήγαινε συνεχώς στα χωράφια, μάζευε χόρτα για να φάνε τα παιδιά και εκείνη, μια που το κρέας το είχαν πια ξεχάσει. Ήρθε ο καιρός που τα σχολεία έκλεισαν. Πήραν με άριστα το ενδειχτικό (10) και με τόνο αλλά δεν χάρηκαν. Στην αυλή του σχολείου πήγε ο δάσκαλος και τους είπε: «Γιατί δεν είστε χαρούμενοι; Αφού το πήρατε με άριστα». «Καλό είναι που πήραμε το άριστα, αλλά...» Ο δάσκαλος κατάλαβε, τα αγκάλιασε στοργικά και τους είπε «θα δείτε ότι και αυτό το πρόβλημα του πατέρα σας θα λυθεί». Αφού τον ευχαρίστησαν γύρισαν σπίτι. Μόλις τα είδε η μαμά τους έτρεξε κλαίγοντας, τα αγκάλιασε, είδε τα άριστα (10) και τους είπε: «Είσαστε τα μάτια μου και η ζωή μου. Σας ευχαριστώ για τα δώρα που μου φέρατε και του χρόνου παιδιά μου». Ο κυρ Αντώνης στον κόσμο του. Ούτε τα ρώτησε, μόνο τους είπε το καλοκαίρι να ξεκουραστείτε γιατί τα αμπέλια έχουν φέτος πολλά σταφύλια και θα έχουμε πολύ δουλειά. Ήταν καλοκαίρι και ο κόσμος σιγά σιγά έφευγε. Πού αλλού; Στη θάλασσα για τα μπάνια. Το χωριό άδειασε. Μόνο η οικογένεια του κυρ Αντώνη έμεινε στο χωριό όπως κάθε χρόνο γιατί δεν είχαν χρήματα και το κυριότερο απ’ όλα ήταν ότι δεν είχαν δει μέχρι τότε θάλασσα. Έτσι έφτασε ο Δεκαπενταύγουστος και μετά της Παναγίας ετοιμαζόταν όλοι στο χωριό για τον τρύγο των σταφυλιών. Έτσι και η οικογένεια του κυρ Αντώνη ετοιμαζόταν για τα αμπέλια και στις 25 Αυγούστου, μέρα Δευτέρα του Εργαζάκης Αντώνης Πάγκαλος Κώστας Σηφάκη Σταυρούλα Ζαμπουλάκης Στέφανος Διόρθωση Κειμένων: Σηφάκη - Χριστόφη Μαρία Αντιπρόσωπος Σκινιά: Γαλανάκη Μαρία Αντιπρόσωπος Λαγούτας: Παναγιωτάκη Φρειδερίκη Ηλεκτρονική σελιδοποίηση -Εκτύπωση: Εκδόσεις - Γραφικές τέχνες Καρπούζη Αριστέα & Υιοί Ο.Ε. Θεοδοσίου 23 Ίλιον Τ.Κ. 13121 Τηλ./Fax: 210 2619003 e-mail: karpouzi@otenet.gr

1962 ξεκίνησαν το πρωί για το σουλτανί αμπέλι. Πήγαιναν έξι μέρες. Έκοψαν τα σταφύλια, τα άπλωσαν για σταφίδα, μετά από 10 ημέρες μάζευαν την σταφίδα. Την πουλούσαν στο εμπόριο και έπαιρναν χρήματα. Έτσι μετά ήλθε η σειρά για τα κρασοστάφυλα που από αυτά βγαίνει το κρασί και η ρακή που ξέρουμε όλοι. Ήταν 6 του Σεπτεμβρίου. Ξύπνησαν το πρωί και ήταν έτοιμοι για το αμπέλι. Ο κυρ Αντώνης έφερε το γαϊδούρι. Φόρτωνε τα πράγματα, τα ετοίμασε όλα και περίμενε να ξεκινήσουν. Ο Μανώλης καθισμένος σ’ ένα παλιό σκαμνί με το κεφάλι κάτω. Ήταν φανερή η απογοήτευσή του με το κλίμα που επικρατούσε στο σπίτι. Η μαμά του καθισμένη μέσ’ την κουζίνα τσακισμένη κρατούσε με το αριστερό της χέρι το κούτελό της και ακουμπούσε με τον αγκώνα της στο γόνατο και το τσεμπέρι που φορούσε το μισό κρεμόταν στα δακρυσμένα μάτια της για να μη πληγώνει τα παιδιά της. Ο κυρ Αντώνης πήγε στη Μαρία και της λέει «σήκω Μαρία φώναξε τη μητέρα σου και τον αδελφό σου να φύγουμε». Η Μαρία όμως δακρυσμένη και αυτή άρχισε να του λέει «γιατί πατέρα δεν πουλάς τη σταφίδα να πουλήσεις και τα κρασοστάφυλα να φέρεις τα χρήματα, να φέρεις τρόφιμα στο σπίτι να μας πάρεις λίγα ρουχαλάκια και της μητέρας ένα φόρεμα και ένα ζευγάρι παπούτσια;» Μόνο δεν έχει τίποτα! συνέχιζε να κλαίει και να λέει στον πατέρα της «Δεν ερχόμαστε μπαμπά, πεινάμε, δεν έχουμε άλλη δύναμη να δουλέψουμε. Τρως τα χρήματα της σταφίδας, πίνεις το κρασί και τη ρακή από τα κρασοστάφυλα. Εμείς τι να κάνουμε; Γιατί πατέρα μας έφερες σ’ αυτό το κόσμο;» Ο κυρ Αντώνης τρόμαξε, ταρακουνήθηκε με αυτό που συνέβαινε στο σπίτι. Κοίταζε εδώ, κοίταζε εκεί που ήταν όλα διαλυμένα. Τότε κατάλαβε τι είχε κάνει. Άρχισαν τα μάτια του να βουρκώνουν και πλησιάζει την Μαρία και της λέει: «σήκω Μαρία παιδί μου και ότι είπες θα γίνουν». Η Μαρία σήκωσε λίγο το κεφάλι της και όταν είδε το μετανιωμένο βήμα του πατέρα της σηκώνεται και την βάζει ο πατέρας της στην αγκαλιά του και της λέει δακρυσμένος: «Δεν ξαναπίνω παιδί μου. Πολλές πίκρες σας έδωσα. Θα μπορέσετε ποτέ να με συγχωρέσετε για το κακό που σας έκανα;» Κείνη τη στιγμή ήρθε και η μαμά και ο Μανώλης και όλοι μαζί μια αγκαλιά έδιωξαν το κακό κλίμα που επικρατούσε. Τα πρόσωπά τους άλλα-

ξαν προς το καλύτερο. «Συγχωρεμένος του λένε όλοι μαζί και έτσι ξεκίνησαν για το αμπέλι». Την πρώτη μέρα κύλησε ομαλά, τη δεύτερη μέρα ο κυρ Αντώνης ήτανε λίγο χλωμός, δίχως όρεξη, δίχως μιλιές και η γυναίκα του φοβήθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά λόγω του πιοτού. Την τρίτη μέρα η κυρία Άννα βάζει στην τσάντα του φαγητού ένα μπουκάλι κρασί και το μεσημέρι έστρωσαν για φαγητό. Η μαμά έβγαλε και το μπουκάλι με κρασί. Ο κυρ Αντώνης μόλις το είδε το πήρε και πήγε λίγο πιο πέρα και το έχυσε χάμω και γυρίζει και τους λέει: «Σας είπα ότι δεν ξαναπίνω. Είδα τα λάθη μου. Με συγχωρέσατε σας αγαπώ και ότι είπε η Μαρία θα γίνει». Έτσι τρύγησαν τα σταφύλια. Ήρθε από εκεί ο έμπορος και τα πήρε. Πήραν τα χρήματα, πήραν και τα χρήματα από τη σταφίδα και το σπίτι γέμισε με χρήματα. Ο κυρ Αντώνης είπε τότε στα παιδιά του: «Παιδιά μου αύριο όλοι μαζί θα πάμε στην πόλη να ψωνίσουμε». Το πρωί ετοιμάστηκαν γρήγορα και πήγαν στην πλατεία του χωριού και περίμεναν το λεωφορείο. Η παρέα του Αντώνη που έπιναν μαζί και που τον είχαν χάσει αλλά και οι άλλοι χωριανοί μόλις τους είδαν ξαφνιάστηκαν που ήταν όλοι μαζί. Περίμεναν στη στάση. Ήρθε το λεωφορείο, μπήκαν μέσα και πήγαν στην πόλη. Κατέβηκαν, πρώτα-πρώτα πήγαν ψώνισαν τρόφιμα για το σπίτι πάρα πολλά για πολλούς μήνες, μετά πήγαν ψώνισαν των παιδιών ρούχα, τα καλύτερα παπούτσια, παιχνίδια. Ψώνισε η κυρία Άννα φορέματα πολύ ωραία, παπούτσια, το ίδιο και ο κυρ Αντώνης. Στο τέλος πήγαν σε ένα βιβλιοπωλείο και πήραν τσάντες των παιδιών, βιβλία, τετράδια, μολύβια, στυλούς για τη νέα σχολική περίοδο που άρχιζε σε λίγες μέρες. Έτσι όλοι χαρούμενοι γύρισαν στο σπίτι με διαφορετικό πλέον άνεμο. Σε λίγες μέρες άνοιξαν τα σχολεία. Την πρώτη μέρα πήγαν τα παιδιά στο σχολείο. Όταν πήγαν ο Μανώλης και η Μαρία τους κοίταζαν καλά καλά τ’ άλλα παιδιά αλλά και η δασκάλα και έμειναν με ανοιχτό το στόμα τους από την αλλαγή τους. Πλυμένα, καλοχτενισμένα, καινούργια ρούχα, παπούτσια, αλλά και καινούργιες τσάντες. Τους πλησιάζει ο δάσκαλος και τους λέει: «Είδατε τώρα που σας έλεγα ότι θα αλλάξει και ο πατέρας σας;» Τα παιδιά του φίλησαν το χέρι και του είπαν: «Ευχαριστούμε κυρ δάσκαλε για τα ωραία σας λόγια και καλή χρονιά».


4

το Σκινοφάραγγο

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 1. Περιφερειακός δρόμος Κεφάλας Τα αποτελέσματα δύο πυρκαϊών στην Κεφάλα είναι γνωστά σε όλους. Αυτό που ακούγεται είναι: παρ’ ολίγον να καεί το χωριό. Από τον Πρόεδρο έγιναν οι δέουσες παραστάσεις προς τον κ. Δήμαρχο για κατασκευή περιφερειακού δρόμου πρόσβασης για πυροσβεστικά και άλλα οχήματα. Η απάντηση του κ. Δημάρχου ήταν θετική με μια προϋπόθεση, να εξασφαλισθεί η θέληση των ιδιοκτητών να παραχωρήσουν τον απαιτούμενο χώρο για να μπορέσει “να περάσει” ο δρόμος. Ας σκεφτούν ότι έτσι θα αξιοποιηθεί και η απομένουσα έκταση που τους ανήκει και ότι προσφέρουν κάτι στο κοινωνικό σύνολο. Ο Πρόεδρος ας σκεφτεί κάτι για να τους ανταποδώσει την προσφορά τους π.χ. απαλλαγή για κάποια χρονιά από δημοτικά τέλη - τέλη ύδρευσης κ.λ.π. Όλοι μαζί μπορούμε! Ας ξυπνήσει μέσα μας η αλληλεγγύη που είχαν οι πατεράδες και οι παππούδες μας στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής και μετά. 2. Δρόμος προς Αγ. Παρασκευή και προς Αγ. Παντελεήμονα - Μπαΐρες Οι δρόμοι αυτοί οδηγούν προς τα ομώνυμα εξωκλήσια όπου κάθε χρόνο συγκεντρώνονται πολλοί συντοπίτες για να γιορτάσουν τις γιορτές των Αγίων. Όμως οδηγούν και σε αρκετές περιουσίες η αξιοποίηση των οποίων απαιτεί καλούς αγροτικούς δρόμους. Τα οποιαδήποτε “πασαλείμματα”, κάθε χρόνο, δεν αρκούν και μόνο προσωρινά και πρόχειρα αποτελέσματα έχουν. Νομίζουμε πως και στις δύο περιπτώσεις είναι ανάγκη να γίνει μία επί τόπου έρευνα από έναν ειδικό μηχανικό που να μελετήσει τις όποιες παρεμβάσεις χρειάζονται και αφού αξιολογηθούν και κοστολογηθούν να μπουν σε σειρά προτεραιότητας και να δρομολογηθεί η κατασκευή τους

ώστε μακροχρόνια να είναι η αντοχή τους και οικονομικότερη η κατασκευή τους. 3. Είμαι κάδος ανακύκλωσης όχι σκουπιδοτενεκές Ο Δήμος είχε προβάλει το παραπάνω σλόγκαν στο παρελθόν θέλοντας να προωθήσει την ιδέα της ανακύκλωσης και να τονίσει την χρησιμότητα των μπλε κάδων που προορίζονταν για την ανακύκλωση χαρτιών - υαλικών - πλαστικών, αντικείμενα από αλουμίνια και λαμαρίνες. Διαπιστώσαμε ότι οι μπλε κάδοι χρησιμοποιούνται για σκουπιδοτενεκέδες (τουλάχιστον στο Τοπικό Διαμέρισμα Σκινιά). Θα θέλαμε από τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο σχετική ενημέρωση για να πληροφορήσουμε στη συνέχεια τους συνδημότες μας. Έχει σταματήσει η ανακύκλωση; Για ποιους λόγους; Συνεχίζεται; Πώς, που, από ποιούς; Γιατί όχι στα χωριά μας; Άλλαξαν οι προτεραιότητες; Η μόλυνση του περιβάλλοντος δεν μας ενοχλεί; 4. Μια σκέψη προς κάθε αρμόδιο έμμεσα ή άμεσα “Ανταλλαγή αγροτεμαχίων” Είναι γνωστό πως οι κλήροι περιουσίες από κληρονομιές με τα χρόνια κατατέμνονται σε πολύ μικρά τεμάχια και η καλλιέργειά τους, έτσι γίνεται όλο και πιο πολύ οικονομικά ασύμφορη. Νομίζουμε ότι είναι απαραίτητο να γίνει αναδασμός. Όμως επειδή αυτό είναι αρκετά δύσκολο, λόγω του ότι σκοντάφτει σε παλιές νοοτροπίες προτείνουμε να σκεφτείτε πως και τι κίνητρα μπορείτε να δώσετε στους ιδιοκτήτες ώστε να ανταλλάξουν τις περιουσίες τους, να τις συγκεντρώσουν σε ενιαία αγροτεμάχια και έτσι η καλλιέργειά τους να γίνει πιο εύκολη, πιο οικονομική και πιο αποδοτική. Εμείς π.χ. θα σας προτείναμε να καταργήσετε τον φόρο ανταλλαγής σαν

ένα κίνητρο. Οι ειδικοί τεχνοκράτες θα μπορούν να βρούν και άλλα. Η Δημοτική Αρχή θα μπορούσε να ξεκινήσει το θέμα. 5. Καθαρισμός ποταμών Οι κοίτες και οι όχθες των ποταμών και ρυακίων της περιοχής έχουν να καθαρισθούν πολλά χρόνια αν θυμόμαστε από τότε που υπήρχε η Κοινότητα Σκινιά με πρόεδρο τον κ. Λάμπρο Ζερβάκη. Δεν λέμε κάτι καινούργιο όμως ο καθαρισμός και η διευθέτηση των ποταμών θα μας απαλλάξει σίγουρα από δυσάρεστες εκπλήξεις. Αν δε, συνδυασθεί με τεχνικά έργα, ολιγοδάπανα, για την αποθήκευση των χειμερινών από βροχές νερών θα πετυχαίναμε ταυτόχρονα δυό στόχους. Την αποφυγή πλημμύρων και την αποθήκευση πολύτιμων ποσοτήτων νερού. Μην ξεχνάτε πως το 2013 έκανε να βρέξει σχεδόν οκτώ (8) ολόκληρους μήνες!!! 6. Αξιοποίηση περιουσιών Υπάρχουν πολλοί που δεν θα είχαν αντίρρηση λόγω ηλικίας, ή λόγω του ότι δεν είναι κατ’ επάγγελμα αγρότες, λόγω του ότι διαμένουν μακριά από τον τόπο καταγωγής τους κ.τ.λ., κ.τ.λ. να δώσουν τις περιουσίες τους στο κράτος έναντι ενός αξιοπρεπούς τιμήματος και αυτό να τις διαθέσει σε ακτήμονες ή σε ανέργους που θα επιθυμούσαν να ασχοληθούν σοβαρά με τον πρωτογενή τομέα της Γεωργίας, υπό όρους φυσικά, για την εξασφάλιση της αποδοτικής αξιοποίησης. Πιστεύουμε πως η σκέψη αυτή ως εθελοντική και με κάποια κίνητρα ενέργεια θα μπορούσε να ξαναξεκινήσει την διαδικασία παραγωγής και να σταματήσει το θλιβερό φαινόμενο να μην μπορούμε να ζήσουμε ως λαός χωρίς να εισάγουμε πατάτες, φασόλια και άλλα από το εξωτερικό.

Αφιέρωμα στην αγαπημένη μου αδερφή Ολυμπία Με δάκρυα στα μάτια μου και πόνο στη ψυχή μου δυο λόγια θα ’θελα να πω για σένα αδερφή μου.

Τέσσερις μήνες πάλευες αδερφούλα μου να ζήσεις μα ο χάρος ειναι δυνατός πως να τονε νικήσεις.

Να εκφράσω την οδύνη μου και την βαθιά μου θλίψη τώρα που η παρουσία σου έχει για πάντα εκλείψει.

Πρώτη τ’ Απρίλη ήτανε και ήτανε Δευτέρα που εξημέρωσε για μας μια μαυρισμένη μέρα.

Η μαύρη μοίρα σου γράψε ανεύρυσμα να έχεις ειναι αρρώστια δύσκολη και σύ δεν την αντέχεις.

Γιατί για πάντα χάσαμε τη πρώτη αδερφή μας και τούτη η απώλεια άλλαξε τη ζωή μας.

Όλοι εμαζευτήκαμε για να σου ευχηθούμε πίσω γερή και δυνατή γρήγορα να σε δούμε.

Μίσεψες αδερφούλα μου και πίσω δεν γυρίζεις γιατί ειναι δίχως γυρισμό ο δρόμος που βαδίζεις.

Σε αποχαιρετούσαμε κι είχαμε μια ελπίδα μ’ αυτό που ακολούθησε ήτανε καταιγίδα.

Η πονεμένη μάνα μας μέρα και νύχτα κλαίει έχασα εγώ την κόρη μου κι είναι άδικο μας λέει.

Στο ΙΑΣΩ εγχείρηση σου κάνουνε καλή μου και μπήκες στην εντατική σαν την νεκρή αδερφή μου.

Λέει μας είναι άδικο εγώ να ζω ακόμα και μένα η Ολυμπία μου να βρίσκεται στο χώμα.

Τον εδικό σου Γολγοθά ανέβαινες αδερφή μου μέσα εις την εντατική του ΕΡΥΘΡΟΥ ψυχή μου.

Στην αγκαλιά σου κράτα το πατέρα τ’ Ολυμπώ σου ξέρεις πόσο βοήθησε το σπίτι το δικό σου.

Εκεί στην άλλη τη ζωή που ζει με σε πατέρα πρόσεχε και αγάπα την τη πρώτη θυγατέρα. Γιατί πολλά επρόσφερε στην οικογένειά σου δούλεψε και βοήθησε όλα σου τα παιδιά σου. Κλαίω, φωνάζω και πονώ μα πίσω δεν γυρίζεις στην θύμησή μου έρχονται όλες οι αναμνήσεις. Όσα περάσαμε μαζί θυμούμαι αδερφή μου κι αβάσταχτος ο πόνος σου γίνεται στη ψυχή μου. Καθημερινά αχώριστες και σε χαρά και λύπη μα τώρα η παρουσία σου απ’ την ζωή μου λείπει. Δεύτερο σπίτι σου ήτανε το σπίτι το δικό μου και όσα ζήσαμε μαζί έρχονται στο μυαλό μου.

Μαζί εμεγαλώσαμε Ολυμπία τα παιδιά μου σε κάθε αρρώστια μου ήσουνα πάντα εσύ κοντά μου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ απ'την οικογένειά μου και κει στην άλλη τη ζωή νάσαι καλά καρδιά μου. Σίγουρα θα μας νοιάζεσαι κι εκεί στον άλλο κόσμο θα χαίρεσαι εις τη χαρά και θα πονάς στον πόνο. Μα δεν μπορείς Ολυμπία μου κανένα να βοηθήσεις γιατί σου είναι αδύνατο οπίσω να γυρίσεις. Εκεί στην άλλη τη ζωή ετούτο να θυμάσαι πως όσο αναπνέουμε μέσ’ την καρδιά μας θα ’σαι. Σ’ όλη την οικογένεια ήσουν το στήριγμά μας κι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σου λέμε απ’ την καρδιά μας. Κρουσανιωτάκη-Τσιράκη Ευαγγελία


Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

5

το Σκινοφάραγγο

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΡΗΤΗΣ Η ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΑΝΤΟΥΒΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ Σ��ΙΝΙΑΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ Συνέχεια από το προηγούμενο φύλλο Ο γιατρός ήταν ευκατάστατος, φιλότιμος και φιλάνθρωπος αλλά προπάντων καλός άνθρωπος που σε δύσκολους καιρούς βοηθούσε τους συγχωριανούς του οικονομικά με δανεικά και αγύριστα τις πιο πολλές φορές. Ήταν επίσης καλός και αγνός πατριώτης που το έδειξε πολλές φορές. Όμως ανάμεσα σ’ αυτούς τους ξεχωριστούς πατριώτες του Σκινιά, δημιουργήθηκε ένα φοβερό θέμα που παραλίγο να στοιχίσει τη ζωή του γιατρού Εμμ. Παπαδημητρόπουλου. Κάποιος από τους αντιστασιακούς του κλιμακίου, το όνομα του οποίου θεωρώ περιττό να αποκαλύψω, εχθρεύονταν τον Παπαδημητρόπουλο για προσωπικούς λόγους, που αποδείχτηκαν στο τέλος εντελώς αβάσιμοι. Συγκεκριμένα ο κατήγορος είχε προ ετών μία δίκη κατά την οποία καταδικάστηκε. Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν στενός συγγενής του Παπαδημητρόπουλου και ο κατήγορος στράφηκε κατά του γιατρού. Πιστεύανε ότι εκείνος επηρέασε τον δικαστή να τον καταδικάσει, πράγμα εντελώς αναληθές γιατί ο Παπαδημητρόπουλος ορκίστηκε αργότερα στον πατέρα μου, στο λόγο της τιμής του, ότι προσπάθησε να επηρεάσει τον δικαστή υπέρ του κατηγορουμένου, αλλά εκείνος βασιζόμενος στα στοιχεία που είχε, τον καταδίκασε. Ο καταδικασθείς όμως καιροφυλακτούσε και κατηγόρησε ως γερμανόφιλο τον γιατρό Παπαδημητρόπουλο. Κατάφερε να πείσει και τους υπόλοιπους του κλιμακίου να ζητήσουν την εκτέλεσή του από τους αντάρτες. Για τον σκοπό αυτό έστειλαν αγγελιοφόρο στο λημέρι, κρυφά από την μητέρα μου. Ευτυχώς, όμως εκείνη το πληροφορήθηκε γρήγορα. Ακόμα θυμάμαι έντονα την αντίδρασή της. Μίλησε πολύ αυστηρά σε όλους του κλιμακίου και τους επέπληξε ότι κατηγόρησαν ψευδώς ένα συγχωριανό τους και μεγάλο πατριώτη όπως είχε αποδειχθεί όλο αυτόν τον καιρό. Και ενώ προσπαθούσε να βρει έμπιστο αγγελιοφόρο να στείλει γράμμα στο λημέρι και να ματαιώσει την εκτέλεση ήρθε ξαφνικά ο πατέρας μου, πηγαίνοντας για το Αρκαλοχώρι, όπου είχε να κάμει κάποιες συναντήσεις. Η μητέρα μου του είπε τα καθέκαστα και τον εξόρκισε να γυρίσει στο λημέρι και να εμποδίσει να γίνει αυτό το κακό. «Φτάνει που μας σκοτώνουν οι Γερμανοί. Να σκοτωνόμαστε και μεταξύ μας άδικα, πάει πολύ»! Ο πατέρας μου επέστρεψε χωρίς δεύτερη συζήτηση στο λημέρι οργισμένος γιατί γνώριζε και εκτιμούσε πολύ τον Παπαδημητρόπουλο και απέτρεψε κάθε ενέργεια εναντίον του. Ενημέρωσε τον Αρχηγό καπ. Μαν. Μπαντουβά για την προσωπικότητα του γιατρού, που ενδιαφέρθηκε να τον γνωρίσει. Αργότερα κατέβηκε από το λημέρι στο Σκινιά ο πατέρας μου με τον θείο μου καπ. Μαν. Μπαντουβά και του γνώρισε τον Παπαδημητρόπουλο, που έγινε έκτοτε επιστήθιος φίλος του. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι το Αρχηγείο στο λημέρι δεν είχε ενημερωθεί μέχρι τότε, ότι τα τρόφιμα και τα φάρμακα που στέλνονται εκεί ήταν προσφορά του Παπαδημητρόπουλου. Αυτά αναφέρονται και στα απομνημονεύματα του θείου μου καπ. Μαν. Μπαντουβά αλλά και στις ιδιόχειρες σημειώσεις του πατέρα μου καπετάν Χρήστου Μπαντουβά.

Και όλ’ αυτά φανερώνουν ότι αυτός ο αγώνας δεν ήταν καθόλου εύκολος από καμιά πλευρά. Ευτυχώς όμως αυτά τα γεγονότα δεν διέσπασαν τη συνοχή της οργάνωσης. Τα πατριωτικά αισθήματα και η ευθύνη του αγώνα ήταν έντονα, ώστε ο αγώνας αυτός συνεχίστηκε απαρασάλευτα και αυτό ήταν προς τιμήν όλων! Στο διάστημα που είμαστε στο Σκινιά γνωρίσαμε τον Γιώργο Εμμ. Μιζεράκη, που ήταν τότε πολύ νέος, γύρω στα 18 χρόνια. Το πατρικό του σπίτι ήταν πολύ κοντά στο σπίτι του Συμμισακού, έβλεπε την κίνηση και γρήγορα αντελήφθηκε ότι η κίνηση αυτή ήταν πατριωτική - αντιστασιακή, προφανώς, επειδή η αντιστασιακή δράση του Συμμισακού ήταν γνωστή σε όλους. Παρά το νεαρό της ηλικίας του εμφορούνταν από σφοδρά πατριωτικά αισθήματα, περισσότερο από πολλούς μεγάλους και δεν έδειχνε να φοβάται. Ερχότανε πολύ τακτικά και ρωτούσε τη μητέρα μου, για τις εξελίξεις στα μέτωπα του πολέμου και ζητούσε να χρησιμοποιηθεί κι αυτός στον αγώνα, όπου χρειαζόταν. Η μητέρα μου τον ενημέρωνε για την πορεία του πολέμου γιατί οι Γερμανοί είχαν αρχίσει να παίρνουν την κάτω βόλτα και έπρεπε να γίνεται γνωστό σε όλους. Τον εκτιμούσε πολύ για την σοβαρότητά του κι έτσι σιγάσιγά μπήκε κι αυτός στην οργάνωση. Επίσης και οι δύο γαμπροί του Γιάννη Συμμισακού, Βερβελάκης και Γαβριλάκης πρόσφεραν καλές υπηρεσίες στην Εθνική Αντίσταση. Οφείλω να υπογραμμίσω, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν εύποροι κι όμως δεν δίστασαν ούτε λεπτό να προσφέρουν από το υστέρημά τους, ό,τι είχαν και δεν είχαν για να στηριχθεί ο αγώνας για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Στο Σκινιά είχαμε παραμείνει περί τους έξι μήνες. Για λόγους ασφάλειας δεν μέναμε πολύ καιρό στο κάθε χωριό κι έτσι έπρεπε να μετακινηθούμε. Ο πατέρας μου συνεννοήθηκε με την οργάνωση να μας μεταφέρουν στα Αμυρά της Βιάννου. Θα ήτανε 56 Αυγούστου 1943 που μας πήγαν στο σπίτι του Γεωργ. Μπαριτάκη στα Αμυρά (συνεχίζω την αφήγηση με συντομία γιατί ο Σκινιάς έχει σχέση στη συνέχεια). Εκεί μείναμε γύρω στις 40 ημέρες και οι άνθρωποι ήταν καλοί πατριώτες και πολύ φιλότιμοι. Όμως μεσολάβησαν τα γεγονότα της Βιάννου, η Μάχη της Κάτω Σύμης Βιάννου, οι τουφεκισμοί και οι πυρπολήσεις των χωριών 12-14/9-1943 και η μητέρα μου κι εγώ που τα ζήσαμε όλ’ αυτά σε μια σπηλιά στον Κρεββατά στον μελισσόκηπο του Εμμ. Ζωάκη παγιδευτήκαμε μέσα στη δίνη αυτών των φοβερών γεγονότων. Μέσα σ’ αυτή την ανεμοζάλη βρεθήκαμε ολομόναχες. Η μητέρα μου τολμηρή όπως ήταν με πήρε από το χέρι, φύγαμε από τον Κρεββατά, ανεβήκαμε στα Αμυρά, προχωρήσαμε νοτιοδυτικά με κατεύθυνση το Σκινιά. Προσπαθούσαμε να αποφύγουμε τον κατοικημένο χώρο και πέσαμε στη νεκρή ζώνη. Βαδίζαμε ώρες ολόκληρες χωρίς τροφή και νερό, σ’ ένα τόπο κακοτράχαλο και τα πόδια μας είχαν πληγωθεί και έτρεχαν αίμα. Προς το βραδάκι φτάσαμε στο μετοχάκι Μέση. Εκεί εξαντλημένες και ταλαιπωρημένες, βρήκαμε τον Βιαννίτη δικηγόρο Γιάννη Κονδυλάκη και άλλους ανθρώπους. Ο Κονδυλάκης μας προστάτεψε και μας βοήθησε πολύ και όταν ξημέρωσε η μητέρα μου του ζήτησε να μας πάει στο Σκινιά. Βρήκαν ένα γαϊδούρι για τη μητέρα μου

και όλοι μαζί προχωρήσαμε προς τον Σκινιά. Όταν φτάσαμε στον λόφο που είναι βορειοανατολικά, απέναντι στο Σκινιά, εκεί που βρίσκεται ένα ξωκλήσι σταματήσαμε. Η μητέρα μου, είπε μυστικά στον Γιάννη Κονδυλάκη, να ειδοποιήσει τον Γιάννη Συμμισακό, ότι η Μαρία με την Πόπη (τα κατοχικά μας ψευδώνυμα) βρίσκονται στο ξωκλήσι και να ειδοποιήσει ο Συμμισακός τον Αντωνιό ναρθεί με τη φοράδα να μας πάρει. Πράγματι ο Κονδυλάκης ξέκοψε από την παρέα, βρήκε τον Συμμισακό και τον ενημέρωσε για όσα του είπε η μητέρα μου. Πάντα θα θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη αυτόν τον ευγενικό ευπατρίδη και καλό πατριώτη. Ο Συμμισακός ειδοποίησε αμέσως τον Αντωνιό Μαθιανάκη στη Μαχαιρά, αλλά και την κυρία Μαρίκα Παπαδημητροπούλου. Μετά από κάμποση ώρα είδαμε ν’ ανεβαίνει τον λόφο με δυσκολία αγκομαχώντας και σκουντουφλώντας, με το μπαστουνάκι της η κυρία Μαρίκα που κρατούσε και ένα καλάθι, γεμάτο με όλου του κόσμου τα καλά. Αγκάλιασε τη μητέρα μου και τη φιλούσε κλαίγοντας γιατί είχαν μάθει τα γεγονότα και μας νόμιζαν σκοτωμένες. Η κυρία Μαρίκα μάς έδωσε να φάμε, μας ενεθάρρυνε και όταν πέρασε η ώρα μας άφησε τα υπόλοιπα τρόφιμα και έφυγε κουτρουβαλώντας στην κατηφόρα. Όσο κι αν το θέλαμε δεν μπορούσαμε να την βοηθήσουμε, γιατί αν τυχόν παρακολουθούσε κάποιος, έπρεπε να δοθεί η εντύπωση ότι η κ. Μαρίκα ανέβηκε στο ξωκλήσι να ανάψει τα καντήλια και όχι για άλλο λόγο. Όταν νύχτωσε αρκετά ακούσαμε βήματα έξω από το εκκλησάκι. Κοιτάξαμε με προφύλαξη και είδαμε τον Αντωνιό Μαθιανάκη από τη Μαχαιρά με τη φοράδα του. Πεταχτήκαμε έξω, αγκαλιαστήκαμε κλαίγοντας γιατί και στη Μαχαιρά μας νόμιζαν νεκρές. Γρήγορα-γρήγορα καβάλησε η μητέρα μου στο σωμάρι κι εγώ στην καπούλα, ο Αντωνάκης πήρε το χαλινάρι και οδήγησε αθόρυβα τη φοράδα έξω από το Σκινιά. Όταν περνούσαμε από τον ποταμό που χωρίζει το Σκινιά από την υπόλοιπη περιοχή, πετάχτηκε ξαφνικά μέσα από τα χόρτα ο Σκινιανός, Νικηφ. Πετράκης και ήρθε κοντά μας. Έβγαλε από την τσέπη του ένα χοντρό μάτσο χαρτονομίσματα και είπε στη μητέρα μου “πάρε τα, κυρία Μαρία, γιατί θα σου χρειαστούν”. Η μητέρα μου πήρε 2-3 χάρτινα εικοσάδραχμα, τον ευχαρίστησε θερμά και του είπε ότι “Αυτά τα παίρνω μήπως χρειαστώ κάτι για το παιδί μου. Δεν θα χρειαστώ άλλα εκεί που πηγαίνω”. Δεν ξεχάσαμε, όμως, ποτέ την ευγενική του χειρονομία. Ο Αντωνάκης μας πήγε στη Μαχαιρά στο σπίτι της Γεωργίας Κορνηλάκη που ήταν χήρα του Αλβανικού πολέμου και είχε δύο ανήλικα παιδιά 3 και 5 ετών. Η Κορνηλάκη με τα παιδιά της μετακόμισε στο σπίτι της πεθεράς της ακριβώς δίπλα και μείναμε εμείς στο δικό της κρυφά και μυστικά χωρίς να το ξέρει κανείς παρά μόνο οι 3 ή 4 άνθρωποι της οργάνωσης. Μετά τα γεγονότα της Βιάννου οι Γερμανοί είχαν εξαπολύσει μεγάλη τρομοκρατία και σκότωναν και εξόριζαν όποιον έκρυβε αντιστασιακούς. Οι θηριωδίες τους στη Βιάννο είχαν γίνει γνωστές και ο καθένας φοβόταν για τη ζωή του κάθε στιγμή. Εμείς όμως βιώναμε και άλλη μια αγωνία γιατί δεν ξέραμε τι είχαν απογίνει ο πατέρας μου, οι θείοι μου και η

Συνέχεια στη σελ. 6


6

το Σκινοφάραγγο

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

Η ομιλία της κ. Άννας Μανουκάκη στα αποκαλυπτήρια του μνημείου για την Εθνική Αντίσταση στον Αχεντριά και σε όλα τα Αστερούσια Στο προηγούμενο φύλλο μας είχαμε δημοσιεύσει την εισηγητική ομιλία του κ. Αλέξανδρου Κατσαπρακάκη στην τελετή αποκάλυψης του μνημείου για την Εθνική Αντίσταση στην θέση ΒΙΓΛΑ πάνω από τον Αγ. Νικήτα. Παρακάτω δημοσιεύουμε την ομιλία της κ. Μανουκάκη Άννας, η οποία ήταν ο πανηγυρικός της ημέρας.

Κυρίες και κύριοι Η μέρα αυτή, γιορτή του προστάτη της περιοχής και της τοπικής Αντίστασης Αγίου Νικήτα με τους τιμώμενους νεκρούς των Αστερουσίων στα ξάγναντα πρωτοπανηγυριώτες, αποτελεί ένα φως μέσα στο ζόφο της εποχής μας, γιατί επισφραγίζει τις προσπάθειες μιας Επιτροπής τριών συλλόγων και των απανταχού Αχεντριανών να συνειδητοποιήσουν, να αναγνωρίσουν και να αναδείξουν την καθημερινή και άρα συνειδητή, επί σαράντα μήνες (γιατί τόσο κράτησε η κατοχή στην Κρήτη), αντίσταση των γονέων και συγγενών τους, όλης της Κοινωνίας ενάντια στον κραταιό κατακτητή. Να αναδείξουν επίσης την αντίσταση όλων των Αστερουσίων, τα οποία δεν αναφέρονται στην ιστοριογραφία, αν και ήταν σχεδόν πάνδημη εδώ η αν-

τίσταση και μάλιστα πρέπει να πούμε ότι αγωνίστηκαν στην πρώτη δυσκολότατη περίοδο της κατοχής, το ’41 δηλαδή και το ’42, μαζί με την ανατολική Μεσσαρά, το ανατολικό Μονοφάτσι και τη Βιάννο. Συγχαίρω τους κατοίκους του Αχεντριά, τους άξιους συλλόγους τους, τους εκπροσώπους τους και την Επιτροπή για την αγάπη, την τιμή και το σέβας προς τους προγόνους τους εξ αιτίας της προσφοράς τους στο μεγαλύτερο κεφάλαιο της νεότερης Ελλάδος, την Εθνική Αντίσταση. Αυτό που έπρεπε να είχε γίνει και να γίνεται κάθε χρόνο από τους φορείς της Πολιτείας γίνεται σήμερα από τον ίδιο τον τόπο. Σας ευχαριστώ για την τιμητική ανάθεση της ομιλίας και πρέπει να σας πω ότι την πράξη σας τη

νιώθω ως καρπό των προσπαθειών μου να διασταυρώσω τα όσα γράφονται στα ημερολόγια των Αντώνη Φάκαρου και Γεωργίου Κουτεντάκη με το αρχείο του Δημοσθένη του Ραφτόπουλου (που τον ευχαριστώ πολύ), με όλες τις γραπτές πηγές και είναι πολλές, αλλά και με τις μαρτυρίες των επιζώντων, για να παραδοθούν ελεγμένα για τη μελέτη και διδαχή αυτά τα πολύτιμα κείμενα, που γράφτηκαν συγχρόνως με τα γεγονότα από αυτόπτες μάρτυρες και πρωταγωνιστές, που ως νομικοί και οι δυο ήξεραν τι και πώς να γράψουν και που ως αγνοί πατριώτες τους έκαιγε μόνο η σκλαβιά της πατρίδας. Πιστεύω πως όμοια με τον Αχεντριά θα πράξουν και όλα τα χωριά των Αστερουσίων, γιατί και Συνέχεια στη σελ. 7

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΡΗΤΗΣ Η ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΑΝΤΟΥΒΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΚΙΝΙΑΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ Συνέχεια από τη σελ. 5 ομάδα ολόκληρη και μόνο μετά από αρκετό καιρό μάθαμε ότι ο πατέρας μου, οι θείοι μου και μερικοί της ομάδας κατάφεραν με πολλούς κόπους να φύγουν για την Μ. Ανατολή. Οι υπόλοιποι της ομάδας έμειναν εδώ με επικεφαλής τον θείο μου καπ. Γιάννη Γ. Μπαντουβά για να συνεχίσουν τον αγώνα. Η μητέρα μας κι εγώ διασωθήκαμε χάρις στην φιλοπατρία, την τόλμη και το θάρρος των Μαχαιριανών. Αλλά και γι’ αυτούς θα γράψω εν καιρώ. Στη Μαχαιρά μείναμε 13 μήνες συνολικά. Τους πρώτους 6 μήνες ζήσαμε έγκλειστες στο σπίτι της Κορνηλάκη. Στο διάστημα αυτό αρρώστησα βαριά με πνευμονία. Δεν υπήρχε ούτε γιατρός, ούτε φάρμακα, αλλά μόνο με βεντούζες προσπαθούσαν να με θεραπεύσουν. Είχα υψηλό πυρετό 40 και ρίγη. Ήρθε ο γιατρός Ζ... από το Ίνι να κοιτάξει μια άρρωστη στο διπλανό σπίτι και καθώς περνούσε απ’ έξω όρμησε η μητέρα μου, τον άρπαξε από το μανίκι και τον τράβηξε μέσα στο δωμάτιο. Του είπε ποια ήταν, ότι δεν έχει σφραγίδα στο μέτωπο και τον εξόρκισε στον όρκο του Ιπποκράτη να με κοιτάξει. Αυτός τρομοκρατήθηκε, άρχισε να τρέμει και είπε στη μητέρα μου ότι θα πάει να φέρει τα ακουστικά του, όμως δεν ξαναφάνηκε. Την επομένη χειροτέρεψα και έπεσα σε κώμα. Η Γεωργία Κορνηλάκη έφερε άμμο από τον ποταμό, τον έκαιγε στο τηγάνι, τον έβαζε κάτω από το σεντόνι και με πλάγιαζε επάνω αλλά δεν συνερχόμουνα. Τότε η μητέρα μου την έστειλε στον γιατρό Παπαδημητρόπουλο στον Σκινιά. Ο γιατρός χωρίς δισταγμό και φόβο ήρθε αμέσως. Διέγνωσε διπλή πνευμονία, μου έκανε κάποιες ενέσεις και με πότισε φάρμακα. Δεν έφυγε από κοντά μου παρά αφού άνοιξα τα μάτια μου. Κατσάδιασε την μητέρα μου επειδή δεν τον φώναξε αμέσως και είπε στην Κορνηλάκη να βάλει τα παιδιά της στο κρεβάτι και να διαδώσει ότι είναι άρρωστα για να το έχει πρόσχημα να μπορεί να παρακολουθεί εμένα. Κι έτσι έγινε. Σιγάσιγά κατάφερα να το ξεπεράσω κι επειδή ήμουν

εξασθενημένη, μας έστελνε η κ. Μαρίκα από το Σκινιά κρέας και αυγά, ο Πετρομιχάλης από τους Βακιώτες έστελνε κάθε μέρα ένα μπουκάλι γάλα, ο Γρηγόρης Μακρογαμβράκης του κλιμακίου της Μαχαιράς μας έβαζε κρέας και διάφορα άλλα τρόφιμα σε μια διαμπερή θυρίδα στο σπίτι της Κορνηλάκη και τα έπαιρνε η μητέρα μου από μέσα... Και οι ίδιοι οι Κορνηλάκηδες μας πρόσφεραν ό,τι είχαν και δεν είχαν... Έτσι ήταν Αυτοί οι Μοναδικοί Άνθρωποι αυτής της περιοχής: φιλοπάτριδες, αγνοί, περήφανοι, φιλότιμοι που διακινδύνευαν καθημερινά την ζωή τους και την ζωή των παιδιών τους στον αγώνα για την Ελευθερία της Πατρίδας, βοηθώντας και προσφέροντας σε όλα τα επίπεδα αυτού του αγώνα, μέρος του οποίου υπήρξαμε όλοι μας. Η αφήγησή μου είναι εκτενής, γιατί θέλησα να δώσω την εικόνα πως ξεκίνησε και πότε η ΠΡΩΤΗ ΕΝΟΠΛΗ Εθνική Αντίσταση που έχει τις ρίζες της στην πρώτη ημέρα, στην Μάχη της Κρήτης και επισημοποιήθηκε στις 2 Ιουνίου 1941 με την ορκωμοσία των ΠΡΩΤΩΝ αντιστασιακών μαχητών στο Σπήλαιο Χαμαμουντζή στον Άη Σύλλα. Τα στοιχεία που αναφέρω σε χρονολογίες, πρόσωπα, γεγονότα, ενέργειες είναι τα αληθινά, που πολλοί τα αγνοούν, ενώ ίσως νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, με συνέπεια η ιστορία να αλλοιώνεται και να παρουσιάζεται “κατά το δοκούν” του κάθε επίδοξου “ιστορικού” που κατατάσσει τους πρωτεργάτες της Εθνικής Αντίστασης ιεραρχικά σύμφωνα με τις δικές του ελλιπείς γνώσεις και πληροφορίες, ή και τις συμπάθειες που προφανώς τρέφει. Ήθελα ακόμα με την περιγραφή στον πρόλογό μου να δώσω την ζοφερή εικόνα που επικρατούσε στο Νομό υπό τις θηριωδίες των Γερμανών ένεκα των οποίων δεν βρίσκαμε πουθενά καταφύγιο και κινδυνεύαμε να συλληφθούμε ανά πάσα στιγμή, σε αντίθεση με τα χωριά Σκινιά, Μαχαιρά και άλλα πολλά της ίδιας περιοχής, που μας περιέθαλψαν, μας έκρυψαν και μας διέσωσαν χωρίς φόβο, χωρίς δι-

σταγμό, χωρίς μεμψιμοιρίες. Αυτό θα τους το χρωστάμε πάντα και δεν το έχουμε ξεχάσει ποτέ! Αναφέρομαι διεξοδικά στον Σκινιά, επειδή ο φίλος κ. Γαρεφαλάκης μου ζήτησε μια καταγραφή των όσων βιώσαμε η μητέρα μου κι εγώ στον Σκινιά κατά την Κατοχή, στο εξάμηνο που ζήσαμε εκεί, για τους αναγνώστες της τόσο επιτυχημένης και περιεκτικής εφημερίδας “Σκινοφάραγγο” και το έκανα ευχαρίστως. Όλα όσα γράφω απηχούν εκείνα που βιώσαμε εκεί. Δεν μεροληπτώ και δεν εξωραΐζω τίποτε και δεν μεγαλοποιώ τίποτε. Το αντίθετο μάλιστα, νομίζω ότι έγραψα πολύ λιγότερα. Γράφοντας, ζωντάνεψαν οι μνήμες, τα πρόσωπα, τα γεγονότα και τα ξανάζησα όλα νοερά. Θα ήθελα όταν ήρθα στο Σκινιά στις 26-5-2013 στην εορτή της Εθνικής Αντίστασης προσκεκλημένη σαν Πρόεδρος του Σωματείου Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης Κρήτης “ομάδες Μπαντουβάδων”, αλλά και σαν πρόσωπο που είχα ζήσει στο Σκινιά την εποχή εκείνη, (δεδομένου ότι είμαστε η μητέρα μου κι εγώ η μόνη οικογένεια των Μπαντουβάδων που μείναμε εκεί), να μου δοθεί χρόνος, να ευχαριστήσω τους Σκινιανούς, να εξάρω την πατριωτική τους δράση καθώς και την δράση του Σκινιά στους κόλπους της Εθνικής Αντίστασης, που ήταν καθοριστική και σπουδαία. Δυστυχώς όμως, η διαχείριση του χρόνου από τους διοργανωτές δεν επέτρεψε κάτι τέτοιο, γι’ αυτό και η παρουσία μου ήταν, απλώς, “διακριτική”!!! Παρά ταύτα και εγώ και όσοι ζούμε ακόμα, θυμόμαστε με θαυμασμό και αγάπη όλους αυτούς τους ανθρώπους για την τόλμη, το θάρρος, τη φιλοπατρία τους, για τις θυσίες με τις οποίες στήριξαν τον αγώνα της Εθνικής Αντίστασης και με τους οποίους σφυρηλατήσαμε δεσμούς εκτίμησης και αγάπης. Αυτοί οι άνθρωποι και οι πράξεις τους είναι η ΚΡΗΤΗ, η ψυχή της Κρήτης που έγινε πασίγνωστη και θαυμαστή σ’ όλο τον κόσμο. Τους ευχαριστούμε και τους ευγνωμονούμε!


Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

7

το Σκινοφάραγγο

Η ομιλία της κ. Άννας Μανουκάκη στα αποκαλυπτήρια του μνημείου για την Εθνική Αντίσταση στον Αχεντριά και σε όλα τα Αστερούσια Συνέχεια από τη σελ. 6 αυτών οι κάτοικοι ρισκάροντας τη ζωή τους στήριξαν αυτές τις δυο ιερές υποθέσεις που εκπροσωπεί σήμερα η λαξευμένη στο βράχο «Αργώ 2» που αποκαλύψαμε. Εκπροσωπεί τους καρπούς της δράσης μιας ηρωικής δεκάδας αξιωματικών εθελοντών μαχητών της μάχης της Κρήτης που στις 30 Μαΐου του ’41 στα Πεζά αρνήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα στους Γερμανούς. «Εμείς-φώναξαν-θα αφήσομε τα όπλα μας, μόνο όταν ελευθερώσομε τη χώρα μας». Και με αρχηγό τον εξουθενωμένο από τις μάχες του Ηρακλείου Αντώνη Φάκαρο και την καθοδήγηση του ανάπηρου ταγματάρχη σε πολεμική διαθεσιμότητα αείμνηστου Αλέξανδρου Ραφτόπουλου από τη Βιάννο, ήλθαν με τα πόδια στον Τσούτσουρο. Αυτοί αφ’ ενός φρόντισαν για την οργάνωση της παράνομης διαβίωσης στις σπηλιές των καταδιωκόμενων από τους Γερμανούς φυγάδων Ελλήνων και ξένων, μέχρις ότου περάσουν στη Μέση Ανατολή στον εκεί Ελληνικό στρατό, για να πολεμήσουν τους Γερμανούς στο μέτωπο της Αφρικής. Αφ’ ετέρου φρόντισαν τη στήριξη και στελέχωση της πρώτης αντ��στασιακής οργάνωσης της περιοχής, ίσως και της Κρήτης, της Κρητικής Επαναστατικής Επιτροπής, που ξεκίνησε εδώ με πρωτεργάτες Έλληνες αξιωματικούς. Ανάμεσά τους ο ταγματάρχης Αλέξανδρος Ραφτόπουλος, ο ταγματάρχης Μιχαήλ Φιλιππάκης από τον Αχεντριά, ο Γιάννης Αγγελάκης από το Φιλίππω, ο Αντώνης Φάκαρος και άλλοι. Το πρώτο πρωτόκολλο της οργάνωσης, αριστούργημα λόγου και εθνικό μνημείο μεγάλης αυτοθυσίας, υπεγράφη στις 3 Αυγούστου του ’41 στο Φιλίππω, ενώ το δεύτερο, που υπογράφηκε στις 3 του Δεκέμβρη του ’41 στη Βιάννο και στο Σκινιά, το υπέγραψαν επί πλέον οι εξής τοπικοί εκπρόσωποι: ο Ανδρέας Γαλανάκης από το Σκινιά, ο Γεώργιος Κουτεντάκης από τα Καστελλιανά και ο Γεώργιος Αγγελιδάκης από το Χάρακα. Αυτή η πρώτη οργάνωση απέκτησε μέλη ανθρώπους ξεχωριστούς, τους ηγέτες των κοινωνιών που διακρίνονταν όχι μόνο για την οικονομική τους επιφάνεια αλλά και για την πνευματική και ηθική τους συγκρότηση, όπως ήσαν οι πρόεδροι, οι ιερείς, οι δάσκαλοι, οι μοναχοί στις μονές του Μαριδακιού, του Αγίου Νικήτα, των Αγίων Αποστόλων και της Αγίας Μονής Βιάννου, που έγιναν κέντρα αντίστασης. Στις τάξεις της ακόμη εντάχτηκαν τα στελέχη της χωροφυλακής των σταθμών της Βιάννου, του Πεύκου και του Σκινιά. Οι χωροφύλακες έκρυβαν για ασφάλεια τους πρωταγωνιστές της Αντίστασης στους σταθμούς, ειδοποιούσαν τον Τσούτσουρο για τις κινήσεις του εχθρού και στις ανακρίσεις εμψύχωναν τους πατριώτες. Η οργάνωση αυτή που στήριξαν οι γονείς σας, αγαπητοί φίλοι, εξαπλώθηκε τάχιστα στο νομό Ηρακλείου και σ’ όλη την Κρήτη δημιουργώντας επαρχιακές και νομαρχιακές επιτροπές με λαμπρές προσωπικότητες, όπως οι Γεωργιάδηδες στο Ηράκλειο, ο βιομήχανος Αντώνης Καστρινάκης, ο δικηγόρος Γεώργιος Σκουλάς, ο γιατρός Γιαμαλάκης, ο Λυκειάρχης Εμμ. Πετράκης και άλλοι. Από τους 62 μάρτυρες οι 13 ήσαν μέλη της, οι τρεις μάλιστα απ’ ό,τι γνωρίζομε από την οικογένεια των Κουτεντάκηδων. Όταν ο Αντώνης Φάκαρος, πρωτεργάτης του τολμηρού εγχειρήματος, έφυγε με τους 10 συνε-

πιβάτες του για την Αίγυπτο με τη βάρκα του Γιάννη Σπιθάκη, την «Αργώ 2», μια βάρκα–καρυδότσουφλο, πάλεψαν τέσσερις μέρες με τα κύματα και τέλος τους περισυνέλεξαν οι Άγγλοι έξω από την Αλεξάνδρεια, ενώ η «Αργώ 2» βυθίστηκε ολοκληρώνοντας έτσι την αποστολή της. Ο Αντώνης Φάκαρος παρουσιάστηκε στην Ελληνική Κυβέρνηση στη Μέση Ανατολή και την ενημέρωσε για το τι συνέβαινε εδώ, παρουσιάζοντας το πρωτόκολλο της Οργάνωσης, χάρτες και σχεδιαγράμματα και ό,τι άλλο αποδείκνυε τα πράγματα. Η Κυβέρνηση αναγνώρισε την οργάνωση ως τη μόνη που την εκπροσωπούσε στην Κρήτη, της πρόσθεσε το επίθετο «Εθνική» και έδωσε στο Φάκαρο επιστολές και έγγραφα αναγνώρισης του Αλέξανδρου Ραφτόπουλου ως αρχηγού της Οργάνωσης. Όταν τα τέλη Οκτωβρίου του ’41 οι Ιταλοί ήλθαν στη Βιάννο, οι Γερμανοί είχαν οργανώσει την κατασκοπεία τους τέλεια. Άρχισαν οι κυκλώσεις της Ανατολικής Μεσσαράς και της Ρίζας των Αστερουσίων και ύστερα οι επιδρομές στα νότια Αστερούσια και τις παραλίες, εδώ. Οι Γερμανοί έφεραν μαζί τους τους Προέδρους και τους Χωροφύλακες. Η κύκλωση του Μαριδακιού, του Τσουτσούρου και του Αγίου Νικήτα ήταν η ευκαιρία να φανούν οι πατριωτικές συνειδήσεις των κατοίκων και ιδιαίτερα των σεβάσμιων μορφών του Παρθενίου και του Ευμενίου (Στάθη Φιλιππάκη), που είχαν κάνει, όπως είπαμε, κέντρα αντίστασης τα κελιά τους. Τα υποβρύχια εν τω μεταξύ πήγαιναν κι έρχονταν, ξεφόρτωναν όπλα για τους αντάρτες, φάρμακα, Άγγλους κατασκόπους, ασυρμάτους. Στις 5 Φεβρουαρίου ψάχνοντας τον Γ. Κουτεντάκη κύκλωσαν τα Καστελλιανά, όπου εκτυλίχτηκαν σκηνές ανείπωτου ηρωισμού. Όταν ο Γ. Κουτεντάκης ξέφυγε ξεγελώντας τους Γερμανούς, τα χωριά των Αστερουσίων τον έκρυψαν ρισκάροντας να τιναχτούν στον αέρα εντελώς. Ο Αλέξανδρος Ραφτόπουλος καταζητείται στη Βιάννο. Τα παιδιά του πέφτουν στα πόδια του και τον παρακαλούν να φύγει στη Μέση Ανατολή, για να γλυτώσει. Εκείνος απαντά: «Εγώ, παιδιά μου, την κεφαλή μου την έβαλα στον τρουβά. Η πατρίδα θα φροντίσει για σας»! Στις 23 Φεβρουαρίου συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο και εκτελείται στην Αγιά Χανίων στις 3 του Σεπτέμβρη του 1942, ψάλλοντας τον Εθνικό ύμνο. Τα μέλη της οργάνωσης μοιράστηκαν στο ΕΑΜ και αργότερα στην ΕΟΚ. Πρέπει να σημειώσω ότι ο Νίκος Σκουλάς, νομάρχης Χανίων τότε, μετά τη εκτέλεση Ραφτόπουλου έστειλε με το υπηρεσιακό του αυτοκίνητο στη Βιάννο την κόρη του, Αταλάντη. Σ’ αυτή την υπόθεση, κυρίες και κύριοι, αγωνίστηκαν οι πατεράδες σας και συνέχισαν τον αγώνα μέχρι την απελευθέρωση, στελεχώνοντας και βοηθώντας τις αντάρτικες ομάδες του Μπαντουβά και στα δυτικά Αστερούσια του Πετρακογιώργη. Όταν όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα λοιπόν, όταν οι εχθροί νικούσαν παντού και οι ομαδικές εκτελέσεις πλήθαιναν, όταν οι Κρήτες της 5ης αποδεκατισμένης μεραρχίας έλειπαν ακόμη επάνω, όταν όλα τα άρπαζαν οι Γερμανοί, ο κόσμος εδώ έδιδε το υστέρημά του, έκρυψε όπου δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τους ξένους και μετέφερε όπλα και μηνύματα, οδήγησε στα κρυφά μονοπάτια, τροφοδότησε τις σπηλιές, κράτησε το μυστικό ακόμη

και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, όπως συνέβη με τους Τσουτσουριανούς που σκοτώθηκαν. Οι άγιοι βοσκοί, φυσικοί κάτοικοι των βουνών και άρα υπεράνω κάθε υποψίας, έπαιρναν σαν τις αρχαίες φρυκτωρίες τις ειδήσεις που μεταφέρονταν από το Τεφέλι στις σπηλιές του γιαλού και του βουνού, στις μονές του Μαριδακιού και του Αγίου Νικήτα. «Τράοι μωρέ κατεβαίνουνε στο Μάνταλο» έπαιρνε και μετέδιδε τελευταίος ο Λεφούτσος την είδηση πως έρχονται οι Γερμανοί. «Χωρίς τους βοσκούς και όλους τους Κρητικούς, βέβαια, αλλά κυρίως τους βοσκούς, ούτε 24 ώρες δεν θα ζούσαμε στην Κρήτη»! λέει ο ΛΗ ΦΕΡΜΟΡ. «Για όλους αυτούς έπρεπε να κόψουμε ένα βοσκόσημο για να τους το δώσουμε αναγνωρίζοντας τις θυσίες τους. Κυρίες και κύριοι Τούτες οι κορφές και οι πλαγιές που εξάπτοντας τη φαντασία σχηματοποιούν τον Κρόνο ή κατ’ άλλους το Φαραώ, με ιερό πώγωνα της εξουσίας το ακρωτήρι του Κέρκελου, τούτες οι σπηλιές του βουνού και του Γιαλού έγιναν μινωικά κι Ελληνικά ιερά. Ύστερα φιλοξένησαν ανυπότακτους επαναστάτες όλων των περιόδων και κυρίως του β΄ παγκοσμίου πολέμου λόγω του πολέμου της Αφρικής, (τότε που έκρυψαν φιλόδοξους χαρισματικούς κατασκόπους και μαχητές αλλόγλωσσους και Έλληνες μέλη της Εθνικής Αντίστασης πλήθος). Τούτο το βουνό, όλα απ’ αυτό το βουνό, αγκαλιάζουν σήμερα το μνημείο που αφιερώνετε εσείς με αγάπη, μνημοσύνη και σέβας στην πρώτη Αντίσταση της Ευρώπης, την Ελληνική και στην άγια συμβολή των γονιών σας και όλων των κατοίκων των Αστερουσίων. Και μαζί με τους πρωταγωνιστές του απόπλου της «Αργώς 2» και της Κρητικής Εθνικής Επαναστατικής Επιτροπής και όλους τους δικούς σας ανθρώπους, τους προγόνους σας, ακούνε τη μυστική φωνή της πράξης σας σήμερα. Την ακούνε αυτή τη φωνή τα άψυχα βουνά και οι ψυχές των πεθαμένων. Η φωνή αυτή λέει: «Ημείς εσόμεθα πολλώ κάρρονες. Είμαστε εμείς άξια παιδιά σας. Θα περάσομε στα παιδιά και στα εγγόνια μας τη στάση σας και θα αντιμετωπίσομε τις νέες επιβουλές και προκλήσεις με αξιοπρέπεια και αγώνα. Σοφοί από τη γνώση της ιστορίας, θα διατηρήσομε την πολιτιστική μας ταυτότητα και θα αντισταθούμε στη λήθη και στην αλλοτρίωση, στις αλυσίδες που μας χαλκεύουν, στις οποίες εάν δεν αντιδράσομε θα μας αφανίσουν από το πρόσωπο της γης με τη βοήθεια της τεχνοεπιστήμης κι ας είμαστε εμείς αυτοί που δώσαμε το φως της Σκέψης και της Ελευθερίας στον κόσμο. Εμείς δεν θα νικηθούμε ούτε και τώρα, όπως και σεις τότε. Γιατί δεν ξεχνούμε το παρελθόν και το παράδειγμα των γονέων μας. Με το μνημείο τούτο τους δηλώνομε ρητά και για πάντα: Πάντα η λαχτάρα της ψυχής κοντά σας φτερουγίζει κάθε αυγή που ξεκινά και δείλι που ροδίζει. Όσο στα Αστερούσια οι ρίζες μας βαστούνε γεροί βλαστοί, πλούσιοι καρποί αύριο θα γενούνε». Σας ευχαριστώ Βίγλα – Άγιος Νικήτας Αχεντριάς. Κυριακή 15 Σεπτέμβρη 2013


8

το Σκινοφάραγγο

Αν νομίζετε ότι το Μνημόνιο είναι καινούργια εφεύρεση κάνετε μεγάλο λάθος

Δ

ιαβάστε τι έγινε στην ελληνική οικονομία το 1843, συγκρίνετέ το με το σήμερα και θα αντιληφθείτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια και στην ελληνική ιστορία, ανεξαρτήτως εποχών, προσώπων και ονομάτων. Η σύγκριση, μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει. Έχουμε και λέμε: Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος. (Σας θυμίζει τίποτα;) Οι τό-

κοι που έπρεπε να καταβάλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό τών συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Αυτό μήπως;). Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κάτι συμπτώσεις...) Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίησή του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της. (Πάμε πάλι απ' την αρχή. Σας θυμίζει τίποτα);

Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται. (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...) Για να μην πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου. Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού: 1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν. 2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες. 3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια. 4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της "δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή. 5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου. 6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα. 7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους. 8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου. 9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. 10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες "εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης. 11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού. Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε "τι πέτυχαν με όλα αυτά;", σας απαντώ: Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλίρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το "Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη το 1893. Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

ΗΓΕΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ!!!

Ο

ι μουσουλμάνοι που θέλουν να ζήσουν σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο Sharia, ενημερώθηκαν ότι πρέπει να φύγουν από την Αυστραλία, καθώς η Κυβέρνηση έχει στοχοποιήσει όλους τους εξτρεμιστές στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει τις εν δυνάμει τρομοκρατικές επιθέσεις. Υποστηρίζουμε πλήρως τις ενέργειες των μυστικών υπηρεσιών στην παρακολούθηση των τζαμιών σε όλη την επικράτεια. "ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΟΧΙ ΟΙ ΑΥΣΤΡΑΛΟΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΝ.... Είτε σας αρέσει είτε όχι. Έχω κουραστεί από την ανησυχία αυτού του έθνους μήπως ενοχλούμε μερικούς ανθρώπους ή την κουλτούρα τους. Από την εποχή των επιθέσεων στο Bali, έχουμε παρατηρήσει μια αύξηση του πατριωτισμού στην πλειονότητα των Αυστραλών. Η κουλτούρα μας έχει εξελιχθεί για περισσότερο από δύο αιώνες με αγώνες, προσπάθειες και επιτυχίες από εκατομμύρια ανδρών και γυναικών που κατέκτησαν την ελευθερία. Μιλάμε κυρίως ΑΓΓΛΙΚΑ, όχι Ισπανικά, Λιβανέζικα, Αραβικά, Κινέζικα, Γιαπωνέζικα, Ρωσικά ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Οπότε, αν επιθυμείτε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, να μάθετε την γλώσσα μας. Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό. Αυτό δεν είναι κάποια Χριστιανική, δεξιά πολιτική προπαγάνδα, αλλά ένα γεγονός, επειδή Χριστιανοί άνδρες και γυναίκες βασισμένοι στα Χριστιανικά ιδεώδη, ίδρυσαν αυτό το έθνος, και αυτό είναι πλήρως εξακριβωμένο. Εάν ο Θεός μας σας ενοχλεί, τότε σας προτείνω να σκεφτείτε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη σαν την νέα σας πατρίδα, γιατί ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας. Θα αποδεχτούμε τις πεποιθήσεις σας, και δεν θα τις αμφισβητήσουμε. Αυτό που επιθυμούμε εκ μέρους σας είναι να αποδεχτείτε τις δικές μας πεποιθήσεις και να ζήσετε σε αρμονία και ειρήνη μαζί μας. Αυτή είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ και Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ και θα σας επιτρέψουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε όλα. Αλλά, αφού τελειώσετε με τις διαμαρτυρίες σας και τις γκρίνιες σας για την Σημαία μας, τα Χριστιανικά μας πιστεύω ή τον τρόπο ζωής μας, σας συνιστώ ολόθερμα να εκμεταλλευτείτε μια άλλη μεγάλη Αυστραλιανή ελευθερία: ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ. Αν δεν είστε ευτυχείς εδώ τότε ΦΥΓΕΤΕ. Δεν σας υποχρεώσαμε να έλθετε. Εσείς ΕΠΙΛΕΞΑΤΕ να έλθετε εδώ. Επομένως ΑΠΟΔΕΧΤΕΙΤΕ την χώρα που ΕΣΕΙΣ επιλέξατε." Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι δεν είναι ευτυχισμένοι... Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Γάζα. Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Αίγυπτο. Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Λιβύη. Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Μαρόκο. Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Ιράν. Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Ιράκ. Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Υεμένη. Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Αφγανιστάν. Δεν είναι ευτυχισμένοι στο Πακιστάν. Δεν είναι ευτυχισμένοι στην Συρία. Δεν είναι ευτυχισμένοι στον Λίβανο. Που είναι λοιπόν ευτυχισμένοι; Είναι ευτυχισμένοι στην Αυστραλία. Είναι ευτυχισμένοι στην Αγγλία. Είναι ευτυχισμένοι στον Καναδά. Είναι ευτυχισμένοι στις ΗΠΑ. Είναι ευτυχισμένοι στην Γαλλία. Είναι ευτυχισμένοι στην Γερμανία. Είναι ευτυχισμένοι στην Σουηδία. Είναι ευτυχισμένοι στην Νορβηγία. Είναι ευτυχισμένοι στην Δανία. Είναι ευτυχισμένοι σε κάθε χώρα που δεν είναι μουσουλμανική και ποιόν κατηγορούν; Όχι το Ισλάμ! Όχι τους ηγέτες τους! Όχι τους εαυτούς τους! ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΖΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΙΣ ΑΛΛΑΞΟΥΝ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΔΥΣΤΥΧΕΙΣ. Αφιερωμένο προς τους τωρινούς και μελλοντικούς κυβερνήτες της δύσμοιρης χώρας μας.


Τεύχος 53:Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013