Issuu on Google+

นิทานเรื่องสองพีน่ ้ อง มีครอบครัวชาวนาครอบครัวหนึ่งมีลูกชายสองคน ทั้งสองเป็ นพี่นอ้ งที่รักกัน มากจนกระทัง่ พ่อแม่แก่เฒ่า และสิ้ นอายุขยั ไป สองพี่นอ้ งจึงแยกย้ายกันไปสร้าง ครอบครัวของตนเอง แต่กย็ งั ปลูกบ้านที่ในหมู่บา้ นเดียวกัน และไปมาหาสู่และรัก ใคร่ กนั เสมอ สองพี่นอ้ งยังคงยึดอาชีพชาวนาปลูกข้าวเลี้ยงชีพเช่นเดียวกับพ่อแม่และ ำ ใช้ชีวิตสันโดษพอเพียง แม้จะไม่มีเงินทองร่ ารวยอะไรแต่ กม็ ีความสุ ขตามอัตภาพ มิได้ลาำ บากยากแค้นอะไรนัก อยูม่ าปี หนึ่ง ชาวนาคนพี่ทาำ นาได้ขา้ วมากกว่าทุก ๆ ปี จึงมีใจคิดเผือ่ แผ่ไป ถึงน้องชาย เขากล่าวกับภรรยาของตนในเย็นวันหนึ่งว่า "เธอจะว่าอย่างไร หากฉันจะเอาข้าวที่เราเก็บเกี่ยวได้ในปี นี้ ไปแบ่งให้นอ้ ง ชายของฉันบ้าง" "ทำาไมหรอจ๊ะ นาของน้องชายเธอได้ขา้ วไม่ดีนกั หรื อ" ภรรยาของชาวนาผูพ้ ี่ เอ่ยถาม "เปล่าหรอกจ้า นาของน้องชายฉันก็ให้ขา้ วรวงดีไม่แพ้ของเราหรอก แต่ฉนั เห็นว่าครอบครัวของเขามีหลายปากท้องต้องให้เลี้ ยงดู ทั้งตัวเขา เมียเขา และลูกเล็ก ๆ อีกหลายคน ส่ วนเรานั้นมีกนั แค่สองผัวเมีย ชึ่งฉันคิดว่า แค่ขา้ วเพียงไม่กี่กระสอบ ก็น่าจะทำาให้เราสองคนอิ่มท้องไปจนถึงปี หน้าได้แล้ว" ชาวนาผูพ้ ี่กล่าว


"อืม ฉันเห็นด้วยจ้ะ น้องชายของเธอก็มีนาใจกั ้ ำ บเราสองคนเสมอมา เมื่อมี ผักผลไม้ดี ๆ เกิดขึ้นในไร่ นาของเขา เขาก็นาำ มาให้เราทุกครั้ง เมื่อเรามีขา้ วมากจน เหลือกิน เธอก็จดั แบ่งไปให้ครอบครัวของน้องชายเธอบ้างเถิดจ้ะ " เมื่อภรรยาสนับสนุนเป็ นอย่างดีเช่นนั้น ชาวนาผูพ้ ี่กจ็ ดั การบรรจุขา้ วลง ำ งค่อยแบกกระสอบข้าวกระสอบนั้นไปยังบ้าน กระสอบขนาดใหญ่ แล้วรอจนมืดค่าจึ ของน้องชาย และทิ้งกระสอบข้าวไว้ขา้ งนอกประตูบา้ นอย่างเงียบเชียบ ที่ตอ้ งทำาแบบ นี้เพราะชาวนาผูพ้ เี่ กรงว่า ถ้าเอาไปให้ตอนกลางวันแล้วน้องชายรู้ น้องชายอาจจะปฎิ เสธข้าวของเขาเพราะความเกรงใจก็เป็ นได้ วันรุ่ งขึ้น เมื่อชาวนาผูพ้ ไี่ ปนับกระสอบข้าวที่เหลืออยูใ่ นยุง้ เขาต้องประหลาด ใจเพราะปรากฏว่า กระสอบข้าวยังมีจาำ นวนเท่าเดิม "เอ เมื่อคืนเรานำาข้าวไปให้นอ้ งหนึ่งกระสอบ แล้วทำาไมข้าวเราจึงเหลืออยู่ เท่าเดิม หรื อว่าเราจะนับผิด ถ้าอย่างนั้นเราเอาข้าวไปให้นอ้ งสักหนึ่งกระสอบแล้ว กัน" พี่ชายผูพ้ ี่บอกกับตัวเอง คืนวันนั้นเข้าก็เอาข้าวอีกกระสอบไปให้นอ้ งชาย แต่พอเช้าวันต่อมา เมื่อเขา เข้าไปนับก็ปรากฏว่าข้าวยังคงเหลือเท่าเดิมเหมือนครั้ งแรก "เอ๊ะ! จะให้เชื่ออย่างไรนี่ " ชายผูพ้ ี่ร้อง "ถ้าอย่างนั้นเราก็ตอ้ งเอาข้าวไปให้ น้องเราอีกกระสอบหนึ่ง" คืนนั้นชาวนาผูพ้ ี่จึงแบกกระสอบข้าวไปบ้านน้องชายอีก


หนึ่งกระสอบเป็ นรอบที่สาม แสงจันทร์ส่องแสงเจิดจ้าในคืนวันนั้น ชายผูพ้ ี่มองเห็นร่ างของใครคนหนึ่ง กำาลังแบกกระสอบข้าวตรงมาทางเขา ชายผูพ้ ี่จอ้ งเขม็งตามองอีกครั้ง จึงเห็นว่า ร่ าง ของคนคนนั้นก็คือน้องชายของเขานัน่ เอง ชาวนาผูพ้ ี่ และชาวนาผูน้ อ้ งต่างหยุดวาง กระสอบข้าวลงบนพื้น แล้วมองหน้ากันอย่างงุนงงอยูค่ รู่ หนึ่ง แล้วทั้งสองร้องขึ้นมา พร้อมกันว่า "เอ๊ะ! พี่เองเหรอที่เอาข้าวมาวางไว้หน้าบ้านของฉันน่ะ " "อ๊ะ แก่เองเหรอน้องรักที่เอาข้าวมาวางไว้ในยุง้ ข้าวของพี่ทุกคืน " แล้วทั้งสองก็พากันหัวเราะด้วยความขบขันเป็ นเวลานาน ต่างคนต่างก็รู้สึกรัก และผูกพันกับอีกคนมากขึ้น โดยไม่ตอ้ งพูดจาอะไรมากไปกว่านั้นอีกแล้ว


นิทานเรื่องสองพี่น้อง