a product message image
{' '} {' '}
Limited time offer
SAVE % on your upgrade

Page 1

โดย สิรวิชญ์ และเหล่ายามดึก


เรื่อ งราวธรรมดาจากคนธรรมดา อาจจะดูธ รรมดา แต่ ห ากเราขุ ด คุ้ย ท�ำ ความรู ้จั ก จนได้รู ้ไ ปถึ ง เบื ้อ งหลั ง มันไม่เคยเลยที่จะธรรมดา วันวันท�ำอะไร พบเจออะไรบ้างระหว่างเข้าเวร ความ รู ส้ ึกที่มีต่อการท�ำงาน คุณค่าที่อาชีพนีม้ อบให้กับชีวิต ฯลฯ เราไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าตลอดเวลาทัง้ คืน อาชีพที่มีหน้าที่ ลาย รักษาความปลอดภัยนัน้ พวกเขามีชีวิตอย่างไร หนั ง สื อ เล่ ม นี ้จึ ง คั ด เลื อ กเรื่ อ งราวจากเหล่ า ยาม ธรรมดา ๆ ที่ เ ราเห็ น ทั่ว ไป แต่ค วามจริง เเล้ว ชี วิ ต ของพวก เขากลับมีเเง่มุมที่น่าสนใจ เพื่อให้พวกเราได้รูจ้ ักกับอาชีพ นีม้ ากขึน้ และหวังให้ประสบการณ์จากชีวิตของพวกเขานัน้ มอบเเง่คิดที่ไม่ธรรมดาให้กับพวกเรา


สารบัญ ยามใจสู้

6 9 13 17

ยามมีสุข

20 23 25 29

ยามหวาดผวา

32 35 39 43

ยามผูกพัน

46 49 51 55

คืน 7 ปี เกือบตายถ้าไม่มีสติ มองลึกไปถึงหัวใจ ยืนเป็ นเป้านิ่ง ความหมายของเสียงเพลง ส่งต่อความสุข

มนุษย์กลางคืน ยามหลอน ตอนตีสาม เป็ นยาม ใครว่าจน ?

ลุงยามของเด็ก ๆ หลับตาข้างเดียว คลื่นสงบ แต่ไม่ม่นั คง

ยามเชือ ่ มัน ่

50 ปี ที่เป็ นยาม อย่าหาว่าลุงสอน ความฝันกับความจริง

59 61 63 67


6


ยามใจสู้ รักษาความปลอดภัย ด้วยหัวใจยอดมนุษย์


8 3


คืน 7 ปี

ก่อนจะมาเป็ นรปภ. ต้องย้อนไปเมื่อปี พ.ศ. 2540 ตอน นัน้ ผมยังเป็ นพนักงานคลังสินค้าของบริษัทเครื่องส�ำอาง แต่ ด้วยวิกฤตเศรษฐกิ จในปี นั้นท�ำให้ลูกจ้างในบริษัทโดนจ้าง ให้ออกไปเคว้งคว้างหางานอื่นท�ำกันหลายต่อหลายคน ซึ่ง หนึ่งในนัน้ ก็มีผมด้วย หลังจากว่างงานอยู่พกั หนึ่ง ผมไปเป็ น พนักงานในโรงพิมพ์ ทัง้ ถ่ายเอกสาร เข้าเล่มหนังสือ เย็บสัน หนังสือ หรือหน้าที่ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งพิมพ์ก็ผ่านมือผม มาเเล้วทัง้ นัน้ เวลาผ่านไปหลายปี เหมือนทุกอย่างก�ำลังจะ ไปได้สวย โรงงานที่ทำ� อยู่กลับปิ ดกิ จการลงเพราะเขาเเจ้ง ว่าผลก�ำไรน้อยเกินกว่าจะด�ำเนินการต่อไปได้ ชีวิตผมก็ตอ้ ง กลับมาดิน้ รนหางานอี กครัง้ ซึ่งช่วงเวลานั้นงานต่าง ๆ หา ยากมาก ผมท�ำได้ดีท่ี สุดคือการลองส่งเอกสารไปที่ บริษัท จัด หางาน ระบุไ ปว่า ต้อ งการงานที่ เ กี่ ย วกับ สิ่ ง พิ ม พ์เ พี ย ง เพราะหวังว่าอยากจะใช้ทกั ษะที่พอมีอยู่ให้เป็ นประโยชน์อีก ครัง้ แต่ผมก็ไม่ประมาทนะ ในช่องอื่น ๆ ผมระบุลงไปด้วยว่า “งานอะไรก็ ไ ด้ ที่ เ งิ น เดื อ น 9,000 บาท” ก็ ต ามสภาพ เเหละครับ ผมไม่มีสทิ ธิเลือกเเล้ว ผ่านไปไม่นานจดหมายที่ผม รอคอยก็ถกู ส่งกลับมา ในจดหมายเเจ้งไว้วา่ มีบริษทั รปภ. ก�ำลัง ต้องการคนไปท�ำงาน อาจจะไม่ใช่งานที่เกี่ยวกับสิ่งพิมพ์ตาม ที่ผมหวัง เเต่เวลานัน้ ไม่สามารถที่จะปฏิเสธเพื่อที่จะรองานที่ ถูกใจได้อีกต่อไปเเล้ว ผมชื่อเปี๊ ยก ท�ำงานที่คอนโดนีม้ า 7 ปี แล้วครับ ส่วนใหญ่ จะอยูก่ ะกลางคืนนี่เเหละ จะมีนาน ๆ ทีถา้ คนขาดเขาก็จะให้ ไปช่วยตอนกลางวันด้วย ซึง่ กะกลางวันงานจะเยอะกว่ามาก เพราะรถเข้าออกเยอะและอากาศจะร้อนมาก ๆ ด้วย แต่ถา้ กะ กลางคืนส่วนใหญ่พอหลัง 4 ทุม่ ไปเเล้วรถก็จะน้อยลง เพราะ

9


10

หลัง 4 ทุม่ ต้องไปปิ ดประตูเหล็กข้างหน้า คนจะเดินเข้าก็ตอ้ ง กดกริง่ ให้ผมเดินไปเปิ ดให้ ฉะนัน้ ผมจะหลับไม่ได้เลย โดยปกติ ก็ ง านเริ่ม 1 ทุ่ม ลากยาวไปจนถึ ง 7 โมง เช้า 12 ชั่วโมงพอดี หลังจากนัน้ ก็รีบกลับบ้านไปนอน เเต่ กว่า จะถึง บ้า นก็ ป ระมาณ 9 โมง ได้น อนจริง  ๆ ประมาณ 10 โมงแล้วต้องรีบตื่นอีกที 4 โมงเย็น ก็ราว ๆ 5 - 6 ชั่วโมง นี่เเหละเวลานอน เอาตรง ๆ ก็รูส้ ึกว่านอนไม่ค่อยพอนะ ตื่น มาก็ จ ะเพลี ย  ๆ อาชี พ รปภ.ส�ำ หรับ ผมมัน ไม่ ล ำ� บากเลย ท�ำ มาขนาดนี เ้ เล้ว ไม่ เ คยท้อ เเท้ห รือ หมดก�ำ ลัง ใจเลย แต่ มันเหนื่อยและเพลียร่างกายมากกว่าเพราะได้พกั ผ่อนน้อย มาก เเล้ว ก็ เ บื่ อ ตอนเดิ น ทางมาท�ำ งานด้ว ยเพราะว่า บ้า น ผมอยู่ไกล รถเมล์ก็มีบางสายเลิกวิ่งไปเเล้วตอนนีเ้ หลืออยู่ สายเดียวคือ 123 ก็ทำ� ให้ตอ้ งเผื่อเวลาเยอะขึน้ เวลานอน ก็ น ้อ ยลงไปอี ก พอมาถึ ง ที่ ค อนโดฯ ก็ มี ง่ ว งบ้า งนิ ด หน่ อ ย เคยขอหัวหน้าให้ยา้ ยไปเข้าเวรที่ โรงงานแถวบ้านได้ไหมก็ ไม่เคยจะได้ เขาไม่ยอม มีหลายครัง้ เขาขู่ว่าถ้ามาสายเกิน 1 ทุ่ม อี ก จะโดนย้า ย ซึ่ ง ผมมาสายตั้ง หลายครั้ง ก็ ไ ม่ เ คย โดนย้า ยสัก ที ทั้ง ที่ จ ริ ง  ๆ ผมอยากย้า ยใจจะขาด ไอเรา ก็ ดี ใ จนึ ก ว่ า จะโดนย้า ยเเล้ว เขาก็ ไ ม่ เ คยขู่ย ้า ยเราอี ก เลย (หัวเราะ) ช่วงเริม่ ท�ำงานเเรก ๆ ยังไม่ได้ประจ�ำที่ไหนครับ เขา ก็ส่งผมไปหลายที่เลย ที่ไหนขาดคนเขาก็เอาผมเข้าไปแทน จากนัน้ พอเข้าปี 56 เริ่มจะรู ง้ านเเล้วเขาก็ส่งมาประจ�ำที่น่ี ยาวเลยจนถึงตอนนีก้ ็ 7 ปี เเล้ว ซึ่งพอมาอยู่ท่ีคอนโดนี ท้ ุก อย่างดีเเล้วก็สบายกว่าที่เก่ามาก เเต่แรก ๆ ก็ยงั ไม่ชินเท่า ไหร่เพราะเพิ่งจะเคยโบกรถซึ่งรถเยอะมาก ใหม่ ๆ ก็ถือว่า ยากเลยเเหละเราก็ม่วั ๆ ไปอย่างน้อยก็คอยระวังไม่ให้เขาชน


สักพักพอท�ำได้เเล้วก็ชินไปเอง ถือว่าไม่เหนื่อยเลย นอกจาก ช่วยโบกรถเเล้วก็ตอ้ งคอยดูคนเเปลกหน้าอยู่ตลอด คนไหน พักที่น่ีผมจ�ำได้แหละ ต้องสังเกตุดี ๆ เลยว่าคนไหนดูพิรุธ คนไหนดูมาหาคนที่พกั อยูจ่ ริง ๆ  ของที่จำ� เป็ นมาก ๆ เลยคือไฟฉาย ต้องเป็ นไฟฉายเเบบ ชาร์ตไฟได้นะ ถ้าเเบบใส่ถ่านจะเปลือง (หัวเราะ) โทรศัพท์ กับสายชาร์ตนี่ก็หา้ มลืม ตัง้ เเต่ทำ� งานมาผมไม่เคยนอนใน เวลางานเลยเชื่อไหม คือต้องระลึกไว้เสมอว่าหน้าที่เราคือ อะไร เขาอุตส่าห์ไว้ใจจ้างเรามาคอยดูเเลคอนโดฯ เขาเนี่ย เเต่ถา้ ง่วงจริง ๆ ก็ตอ้ งหาอะไรท�ำ เดินเล่นบ้าง ฟั งเพลงบ้าง ซือ้ เอ็มร้อยมาดื่มบ้าง แล้วก็ชอบดูพวกคลิปข้อมูลเจาะลึก เกี่ยวกับอุลตร้าเเมนที่เขาท�ำไว้ใน Youtube หรือบางทีก็เปิ ด ดูกันเป็ นตอน ๆ เลยครับ ก็เพลินดีเเละไม่เหงาด้วย ผมเป็ น คนชอบอุลตร้าเเมนมาก ชอบตัง้ เเต่เด็ก ๆ เลย พอมี Youtube ก็ได้ดเู ยอะขึน้ เพราะตอนเด็ก ๆ ไม่มีตงั ค์ไปซือ้ เเผ่นดูเหมือน คนอื่ นเขา โตมาก็ เลยดูเยอะหน่อย ที่ ชอบเเละติดตามอยู่ ตอนนีก้ ็คงจะเป็ นอุลตร้าเเมนไทกะครับ เป็ นลูกของอุลตร้า เเมนทาโร่ อี กตัวก็ คืออุลตร้าเเมนซี โร่ท่ี เป็ นลูกของอุลตร้า เซเว่น ก็ชอบทาโร่กบั เซเว่นมากพอพวกเขามีลกู ก็เลยยิ่งชอบ ลูก ๆ พวกเขาไปด้วย (ยิม้ )

11


512


เกือบตายถ้าไม่มีสติ

จ�ำ ฝั ง ใจที่ สุด ในชี วิ ต การเป็ น รปภ. ของผมคื อ ตอน ปี 56 ตอนนั้ น เพิ่ ง จะย้ า ยเข้ า มาอยู่ ป ระจ�ำ ที่ ค อนโดฯ นี ้ใ หม่  ๆ หั ว หน้า เขาสั่ง มาว่ า ให้ร ะวัง คน ๆ นึ ง เอาไว้ ซึ่ ง เขานั้น ก็ เ ป็ น รปภ. บริษั ท ผมเหมื อ นกัน ดึก  ๆ เขาชอบเมา โหวกเหวกเพราะที่ พั ก เขาอยู่ เ เถวนี ้ หั ว หน้า ย�้ำ แล้ว ย�้ำ อี ก ว่ า ถ้า เขามารบกวนให้โ ทรบอกหัว หน้า ทัน ที ย�ำ้ นัก ย�ำ้ หนาว่ า อย่ า ให้เ ข้า มาเด็ ด ขาด ตอนนั้ น ผมก็ ไ ม่ ไ ด้คิ ด ว่ า เขาจะมาหรื อ น่ า กลัว อะไรนะครับ หรื อ ถ้า มาจริง ก็ ค งพอ พู ด คุย กั น ได้เ พราะได้ยิ น ว่ า เป็ น รปภ. เหมื อ นกั น หัว อก เดียวกัน ผ่านไปไม่ก่ี วันเขามาจริงครับ ชัดเลยว่าเมามาก เค้า เดิ น มาท่ า ทางดู ขึ ง ขั ง เอาจริ ง เหมื อ นจะมาหาเรื่ อ ง ผม ตอนนั้นผมก็ ท ำ� ตามหน้าที่ ครับ รีบเดินออกไปห้ามไม่ ให้เ ข้า มาเพราะหัว หน้า สั่ง ไว้ สัก พัก เขาผลัก ผมเเรงมาก จนกระเด็น ออกมาล้ม กองกับ พื น้ หมดสภาพมาก ๆ ครับ   จู่  ๆ เขาก็ ชั ก มี ด ออกมาชี ้ห น้ า ผม ตะโกนขู่ ผ มเสี ย งดั ง ว่ า ‘ถ้า กู เ ข้า ไปได้ มึ ง ตาย’ ได้ยิ น อย่ า งนั้น ผมรี บ ลุ ก ขึ น้ รี บ หนี ก ลับ เข้า เขตคอนโดฯ เเล้ว รี บ เลื่ อ นประตูด ้า นหน้า มากั น เขาไม่ ใ ห้เ ข้า มาเลยครับ ผมกลัว เเบบสุด ขี ด เกิ ด มายั ง ไม่ เ คยเจอใครเอามี ด ชี ้ห น้า แล้ว ขู่ ฆ่ า เเบบนั้น ผม ห่ ว งชี วิ ต ก่ อ นครั บ ตอนนั้ น โชคดี แ ค่ ไ หนเเล้ว ที่ ไ ม่ ค่ อ ย มีคน ผมรีบวิ่งไปที่โต๊ะเเล้วรีบโทรหาหัวหน้าอย่างเร็วที่สุด ระหว่า งนั้น เขาก็ ยืน ตะโกนโหวกเหวกพ่น ค�ำ หยาบสารพัด เขย่ า ประตูเ หล็ ก ที่ ผ มปิ ด ไว้จ นเสี ย งดัง ลั่น ผ่ า นไปซัก พัก หั ว หน้ า ก็ ม าถึ ง พร้อ มกั บ สายตรวจร่ า งใหญ่ จ ากบริ ษั ท อี ก  2 คน ยั ง ไม่ ทั น จะอธิ บ ายเหตุ ก ารณ์ว่ า เกิ ด อะไรขึ น้ พวกเค้ า ก็ ต รงไปจั ด การไล่ ต ะเพิ ด จนเสี ย งดั ง ลั่ น ซอย

13


14

เลยครับ เเต่ เ ขาก็ ยั ง ไม่ ย อมไปอยู่ ดี จนพวกสายตรวจ ต้อ งใช้ก ระบองไล่ ฟ าดไล่ ตี ใ ห้เ จ็ บ ตัว ถึ ง จะยอมหนี ก ลับ ไป หัว หน้า เล่า ให้ฟั ง ว่า เป็ น เเบบนี อ้ ยู่บ่อ ยมาก บางครัง้ ก็ ต้อ งเเจ้ง ต�ำ รวจเเต่ก ว่า ต�ำ รวจจะมาไม่ รู ว้ ่า เขาจะท�ำ อะไร ไปเเล้ว หรื อ เปล่ า เลยต้อ งให้ โ ทรบอกหั ว หน้ า ตอนนั้ น ผมเพิ่ ง มาใหม่ ไ ด้ไ ม่ ถึ ง เดื อ นก็ เ ลยกลัว มาก ๆ ไม่ รู ้ว่ า เขา จะท�ำ อะไรบ้า งเเล้ว ก็ ไ ม่ ส ามารถพู ด เกลี ย้ กล่ อ มอะไรได้ เลยด้ว ย มารู ท้ ี ห ลัง จากหัว หน้า ว่ า เขาทะเลาะกับ เเฟนก็ เลยเมาหนั ก มากกว่ า ปกติ อยากลาออกไปเย็ บ หนั ง สื อ เหมื อ นเดิ ม มากเลยครับ ตอนนั้น เจอผี ห ลอกยั ง ไม่ ก ลัว เท่านีเ้ ลยผมว่า (หัวเราะ) เมื่อ 2 ปี ท่ีแล้วมีคนโทรลงมาจาก ตึก B (ซึ่งคือตึกที่ผมดูเเล) ว่าตึกตรงข้าม (ตึก A) มีควันลอย ออกมาจากห้องที่อยู่ชนั้ 6 เขาก็บอกให้ผมช่วยไปดูให้หน่อย ผมตกใจมากเพราะควันที่ลอยออกมามันเยอะเกินกว่าที่คิด ไว้ ผมเลยรีบวางสายและรีบวิ่งไปตึกตรงข้ามทันที ยามที่ เฝ้าตึกนั้นก็ไม่รูห้ ายไปไหน พอไปถึงหน้าห้องผมเคาะห้อง ดูปรากฏว่าไม่มีใครตอบ ตอนนัน้ คิดว่าเขาอาจจะเมาควัน จนหมดสติไปแล้วหรือเปล่า ควันเริ่มจะลอยออกมาจากใต้ ประตูเยอะมากขึน้ เรื่อย ๆ พี่ท่ีเขาเป็ นนิติฯ มาถึงพร้อมกับ ต�ำรวจหลายคนก็พังประตูเข้าไปเลย สรุ ปว่าแค่ลืมปิ ดเตา แก๊ส ไหม้หม้อจนด�ำปี๋ โทรหาเจ้าของห้องเขาบอกว่ารีบไป ท�ำธุระข้างนอกเลยลืม ครั้ง นึ ง ก็ เ คยมี ค นแปลก ๆ เดิ น เข้า มาในคอนโดฯ ดู จ ากลั ก ษณะน่ า จะเมา เซไปเซมาพู ด ไม่ ค่ อ ยรู ้เ รื่ อ ง เขาบอกมาหาเพื่ อ นที่ ตึก นู้น ซัก พัก เดิ น มาใหม่บ อกว่า อยู่ ตึกนี ้ สลับไปสลับมา ผมก็ คอยดูอย่าให้เขาเข้าใกล้ เดี๋ยว


เกิ ด อะไรขึ ้น เเล้ว ยุ่ ง เลย ผมเห็ น ท่ า เริ่ ม ไม่ ค่ อ ยดี เ พราะ เขาเริ่ ม เหมื อ นจะวิ่ ง ไปวิ่ ง มาในลานจอดรถดูค่ อ นข้า งจะ อัน ตรายเเล้ว เลยตัด สิ น ใจหยิ บ ไม้ตี พื น้ เสี ย งดัง  ๆ เพื่ อ ไล่ ให้เ ขาออกไปจากคอนโดฯ ตอนเเรกเขาก็ ว่ิ ง หนี อ อกไป พอซักพักก็กลับมาอีก เเต่คราวนีเ้ ขาเข้าไปทางอีกตึกก็โดน ยามฝั่ งโน้นไล่ออกไปอีก ก็ไล่ไปไล่มาอยู่หลายที ป้องกันไว้ ก่ อ นดี ท่ี สุด ความจริง ผมกลัว เขาเหมื อ นกัน นะ (หัว เราะ) เเต่ ก็ คิ ด ว่ า ถ้ า ปล่ อ ยเขาเดิ น เพ่ น พ่ า นเกิ ด เขาไปท�ำ ร้า ย ผูพ้ กั อาศัยขึน้ มาจะไม่คุม้ กัน ตอนนัน้ รักษาระยะห่างไว้พอ ประมาณ กลัวเขาพุ่งมาหาเราด้วยไม่ใช่อะไร ระหว่างที่ผม รับ มื อ อยู่ย ามที่ อ ยู่อี ก ตึก ก็ ค อยดูอ ยู่ห่า ง ๆ สุด ท้า ยผมต้อ ง กัดฟั นท�ำทีเหมือนจะเข้าไปฟาดเขา เห็นแบบนัน้ เขาเลยกลัว จนยอมหนีไป สงสารเขาเหมือนกัน

15


516


มองลึกไปถึงหัวใจ

ไม่ว่าจะอาชีพอะไรก็ตามแต่ลว้ นท�ำให้เรารู จ้ ักหน้าที่ สอนให้มี ค วามรับ ผิ ด ชอบทั้ง นั้น แหละครับ อย่ า งผมเป็ น รปภ. นอกจากได้เรื่องพวกนัน้ แล้วก็ทำ� ให้รูจ้ ักนิสยั คนมาก ขึน้ เยอะ บางคนนิสยั ดีบางคนก็นิสยั ไม่ดี ไม่ตอ้ งดูอะไรมาก ดูอย่างผมเมื่อก่อนตอนอยู่กะกลางวันจะมีอีกคนเป็ นคู่ดว้ ย ต่อ หน้า ก็ ไ ม่เ ห็ น จะพูด อะไร พูด ดี เ ป็ น มิ ต รเป็ น กัน เอง เเต่ ลับหลังมีคนมาบอกว่าเค้านินทาเอาผมไปพูดไม่ค่อยดี ผม ฟั งก็เสียใจเเละรู ส้ ึกกับเขาเปลี่ยนไปเลย ส่วนเรื่องระเบียบ วินัยบริษัทผมบอกตรง ๆ ว่าไม่มีเลย (หัวเราะ) บางบริษัท เขาจะเขียนกฎขีดเส้นใต้ไว้ชดั เจนเลยว่าต้องเเต่งตัวอย่างนี ้ ใส่หมวกตลอด รองเท้าเป็ นยังไง ทุกเช้าต้องออกก�ำลังกาย ท�ำเหมือนพวกต�ำรวจเลยครับ แต่บริษัทผมไม่มีหรอก เขา ยังไงก็ได้ ขอให้พอดูได้ มาตรงเวลา กางเกงสเเล็คขายาวกับ เสือ้ เเขนสัน้ เเล้วก็รองเท้าหนังก็พอ หรือคนน้อยเเล้วจะใส่รอง เท้าเเตะก็ได้ ไม่มีการฝึ ก ไม่มีการสอนอะไรผมเลย ขนาดถัง ดับเพลิงตอนเเรกผมยังฉีดไม่เป็ นเลยครับ ต้องมาลองเรียน รู ด้ เู อง (หัวเราะ) รปภ.ก็ เ ป็ น อาชี พ ที่ ค อยดู เ เลรัก ษาความปลอดภัย ให้ค นอยู่อ าศัย นั่น เเหละ แต่บ างคนก็ ม องว่า เป็ น ทาสเลย ก็ มี น ะ หลายปี ม าเเล้ว รปภ. หมู่บ ้า นผมโดนใช้ใ ห้ไ ปซ่ อ ม เครื่องใช้ไฟฟ้าบ้าง ปี นเสาไฟฟ้าไปท�ำอะไรกับสายไฟบ้าง ขัด ใจหรื อ ไม่ พ อใจก็ ด่ า เอา ๆ ไม่ น านมานี ไ้ ด้ข่ า วว่ า ถูก ไฟ ช็ อ ตเสี ย ชี วิ ต เเล้ว ซึ่ ง คนที่ ส่ ัง ให้เ ค้า ท�ำ ก็ ห ายไปเลยไม่ มี ใครรับผิ ดชอบ มันเกิ นหน้าที่ รกั ษาความปลอดภัยไปมาก ก็รูส้ กึ หดหู่ใจแล้วก็ได้เเต่หวังว่าอยากให้ทกุ คนมองรปภ. ว่า เป็ นอาชีพ ๆ หนึ่งเหมือนกัน เป็ นคนเหมือนกัน ไม่ได้ต่ ำ� ค่า

17


อย่างที่เขาคิด อย่าไปกดขี่เขามากเลยครับ ก่อนมาท�ำตรงนี ้ ยอมรับเลยว่าไม่อยากเป็ นหรอกรปภ. เพราะตอนนัน้ ผมเองก็ เป็ นคนหนึ่งที่มองว่าเป็ นอาชีพที่การศึกษาน้อย น่าจะเป็ นตัว เลือกท้าย ๆ ในการหางาน เเต่พอมาเป็ นเองเลยรูว้ า่ มันก็ไม่ได้ เหมือนกันเสมอไปทุกคนหรอก ไม่ว่าจะรปภ. หรืออาชีพอะไร ก็ตาม เราตัดสินอะไรเขาจากภายนอกไม่ได้ เขาดูการศึกษา ต�่ำต้อยเเต่ก็ใช่วา่ เขาจะเป็ นคนไม่ดี ถูกไหม แต่ก็ไม่ปฏิเสธนะ ว่าก็มีบางคนที่ไม่ดีจริง ๆ เพราะผมก็เคยเจอมาบ้าง กินยาบ้า ก็มี ซือ้ เบียร์มาดื่มทัง้  ๆ ที่เข้าเวรอยูก่ ็มี ไม่ตอ้ งที่ไหนหรอกครับ บริษัทผมนี่เเหละเยอะเลย (หัวเราะ) ผมก็พดู อะไรมากไม่ได้ มากสุดก็เเค่รายงานหัวหน้าให้เขาไปจัดการกันเอง แต่น่ นั ก็ คงเป็ นเเค่ส่วนน้อย ผมว่าส่วนใหญ่รปภ. ก็จะมีเเต่คนที่มา ท�ำงานด้วยความหวังดี คิดดี เเละซื่อสัตย์สจุ ริตนั่นเเหละครับ อย่างน้อยผมก็เชื่ออย่างนัน้ นะ (ยิม้ )

18


ส�ำคัญที่สุดคือต้องมีสติ ไม่ว่าจะเจอกับอะไรก็ตาม ชีวิต ถ้าเสียไปเเล้วคือเสียเลย เพราะอย่างนั้นตอนนี้เรายังมีชีวิต เราก็ต้องให้ความส�ำคัญกับชีวิต เป็นอันดับเเรก ลุงเปี๊ ยก

19


20


ยามมีสุข ท่วงท�ำนองเเห่งความสุข ท่ามกลางเมืองเเห่งเเสงสี


22


นัง ่ เป็ นเป้านิง ่

ชื่อนึก เรียกว่าพี่นึกนะอย่าเรียกลุง อายุ 46 อยู่ตรงนี ้ มา 4 - 5 ปี เเล้ว เข้าเวร 1 ทุ่มตรง พอออกเวร 7 โมงเช้า ก็ รีบไปนอนเลย จะได้ไม่เสียเวลาพักผ่อน ถามว่าเพลียไหม เเรก ๆ ก็มีบา้ ง เบื่อ ๆ ง่วง ๆ ก็งีบหน่อยเดียว พักสายตา ไม่ใช่ นอนหลับ นะ (หัว เราะ) แต่ พ ออยู่ไ ปอยู่ม ามัน ก็ ชิ น ไปเอง หิวน�ำ้ ก็เดินไปซือ้ ใน 7-11 ตรงข้ามน่ะ นิดเดียว ซือ้ น�ำ้ อัดลม ซ่า ๆ มาจิบให้มันหวานหน่อย บางวันก็พวกเกลือเเร่ ดื่มให้ มันสดชื่นอ่ะเราท�ำงานตรงนีม้ ันก็ตอ้ งโชว์ความเฟรชหน่อย เเต่พ่ีไม่ด่ืมพวกชูกำ� ลังนะ ดื่มทีไรใจสั่นตลอดเลย วันไหนลืมเอาโทรศัพท์มานี่จบข่าวเลย แย่มาก เวลา จะผ่า นไปช้า กว่า ปกติ อาการเบื่ อ เเละง่ว งจะมาทัน ที คื อ ปกติ เ ราใช้ดูร ายการนู้น บ้า งรายการนี ้บ ้า งทั้ง คื น อ่ ะ พอ ไม่ ไ ด้ดูมัน ก็ เ เปลก ๆ ก็ มัน ชิ น เเล้ว อ่ ะ เรี ย กว่ า ติ ด เลยก็ ไ ด้ ยอมรับ (หัว เราะ) อี ก อย่า งนึง คื อ ต้อ งใช้ถ่ า ยวิ ดี โ อให้ท าง ศูนย์ใหญ่เเละหัวหน้าด้วย เป็ นการรายงานตัวทุก ๆ ชั่วโมง ว่าสถานที่นีเ้ รียบร้อย เราอยู่ประจ�ำต�ำเเหน่งนะ ท�ำหน้าที่ นะ ธงครบ 17 ผืน ไม่ได้หลับ ไม่ได้หายไปไหน ทุกอย่าง ปกติ ถ้า ลื ม ก็ ต ้อ งหาทางเเจ้ง ให้เ ขารู ว้ ่ า เราไม่ มี โ ทรศัพ ท์ นะ เเล้วถ้าวันไหนมีฝรั่งตีกันต่อยกัน เห็นขวดเบียร์ลอยไป ลอยมาเเตกร่วงลงพืน้ เเตกกระจายเราก็ตอ้ งรีบเเจ้งหัวหน้า ทันที เพราะไอที่เขากินเหล้าเมากันนี่อยู่ถัดไปไม่ก่ีเมตรเอง อย่าว่าเเต่ฝรั่งเลย คนไทยก็มี บ่อยเลยเเหละ พี่ก็ตอ้ งคอย ดูให้ดีถ่ีถว้ น เค้าจะได้รีบเอาต�ำรวจมาเคลีย เพราะเราไม่มี สิ ท ธิ ไ ปจับ ไปห้า มเขา ท�ำ ได้ม ากสุด คื อ เเจ้ง หัว หน้า ให้เ ขา ประสานต่อกันเอง ไม่มีสิทธิ ไปยุ่งเขาเลย ท�ำหน้าที่ของเรา เท่านัน้ เกิดอะไรขึน้ จะรับมือล�ำบากเอา

23


524


ความหมายของเสียงเพลง

พี่ ว่ า งานรปภ. นี่ ส บายที่ สุ ด เเล้ ว นะ คื อ มั น ไม่ มี อะไรมากเลยจริ ง  ๆ เบื่ อ ก็ มี บ ้า งเเต่ เ ราก็ จั ด การกั บ มั น ได้ไ ง มี โ ทรศัพ ท์เ เล้ว ช่ ว ยได้เ ยอะ ส่ ว นมากก็ ดู ร ายการ ที่ เ ขาอั พ โหลดให้ ดู ย ้ อ นหลั ง ทาง Youtube เพราะ ไม่ได้ดูกับทีวีสด ๆ มานานเเล้ว ท�ำงานเสร็จก็กลับไปนอน ทุ ก วัน นี ้ไ ม่ เ หมื อ นเมื่ อ ก่ อ นเเล้ว อยู่ กั บ หน้า จอในมื อ นี ้น่ี เเหละ อยากดูอะไรก็เเล้วเเต่เรา สะดวกดีเหมือนกัน อย่าง พี่เองนี่ก็ดูหลายอย่างเลยพวก ไมค์หมดหนี ้ ไมค์ทองค�ำ ไอ แคนซียัววอยซ์ อะไรพวกนี ้ รู จ้ ักไหม ๆ (หัวเราะ) ร้องเพราะ หรือร้องเพีย้ นพี่ฟังออกหมดเเหละ ไม่ได้จะโม้นะเเต่คือพี่ฟัง มาเยอะไง ฟั งหลายเพลง หลายเเนว ยิ่งหมอล�ำ สไตล์อีสาน นี่ขอให้บอก รายการพวกนัน้ ส่วนใหญ่ก็รอ้ งเพลงประมาณนี ้ เเหละเพลงอีสานอ่ะจะเยอะ วันดีคืนดีจะมีฝรั่งเมา ๆ เดินมา ร้องเพลงมากระโดด ๆ หน้าเราชวนเราเต้นก็เคยมี ตลกดี ท�ำ ไงได้ถนนข้าวสารอยู่เเค่นีเ้ อง เลยร้องหมอล�ำใส่ฝรั่งมันเลย ดูเขาชอบกันดีนะ พี่ อ ยู่ค นเดี ย วไม่ รู จ้ ะท�ำ อะไรก็ แ หกปากฝึ ก ร้อ งเพลง เเก้เ ซ็ ง อย่ า งนี ้แ หละ ไม่ ต ้อ งไปอายหรอกคน พี่ ก็ เ คยคิ ด นั่น เเหละว่ า คนเขาเดิ น ผ่ า นไปผ่ า นมาเขาคงคิ ด ในใจว่ า ไอ้ร ปภ. นี่ มัน เป็ น บ้า อะไรของมัน อยู่ดี  ๆ ก็ ร อ้ งเพลงเเหก ปากดึก ๆ ดื่น ๆ เสียงดังลั่นถนนอยู่คนเดียว (หัวเราะ) คน ขั บ รถเมล์บ างคั น ขั บ ผ่ า นทางนี ้บ่ อ ย ๆ ทุ ก วั น นี ้พ่ี จ �ำ ได้ เเล้ว ว่ า คนไหนชอบด่ า พี่ บ ้า ง คื อ ขับ มาเเต่ ไ กลนี่ พ่ี ดูห น้า ก่ อ นเลยพอเห็ น ปุ้บ ว่ า เป็ น ไอนั่น เตรีย มใจไว้เ ลยว่ า เดี๋ ย ว มัน ตะโกนใส่ เ ราอี ก เเน่ ก็ เ ป็ น อย่ า งนี ท้ ุก คื น พี่ ก็ ไ ม่ ไ ด้คิ ด อะไร ก็พ่ีไม่ได้บา้ พี่เเค่เหงา มันผ่อนคลายที่สุดเเล้วนะไอ

25


การได้แหกปากร้องเพลงเนี่ ย วันไหนดูรายการจบมาพอดี ถูก ใจเพลงไหนพี่ ก็ ร อ้ งตามเขาเลย อิ น จัด อย่า งเช่ น ตอน นั้น ดูร ายการลูก ทุ่ง สูฟ้ ั ด นี่ เ ขามี ร ะบบผู้ท ้า ชิ ง ไง การรัก ษา ต�ำ แหน่ ง เเชมป์ อะไรอย่ า งนั้น ใครมาท้า ก็ ต ้อ งให้ค นนั้น ร้อ งก่ อ น พอร้อ งจบก็ ใ ห้เ เชมป์ ร้อ งบ้า งด้ว ยเพลงเดิ ม เลย เพลงไหนชอบพี่ ก็ เ อามาร้อ งเองบ้า ง เพลงในรายการ พวกนี ก้ ็ ไ ม่ ใ ช่ เ พลงเเปลกหูอ ะไรพี่ ห รอก ก็ เ ข้า หูม าตลอด ฟั งอยู่ทุกวัน มันร้องได้อยู่เเล้ว ขึน้ ดนตรีมาแค่นิดเดียวก็ รู ้ เลย เห็นเเค่ช่ือก็ยังได้ เเต่ถา้ ถามว่าเมื่อวานร้องเพลงอะไร เมื่อกีน้ ีร้ อ้ งเพลงอะไร พี่ก็จำ� ไม่ค่อยจะได้หรอก ก็รอ้ งไปเรื่อย เปื่ อยไม่ได้จริงจังอะไร “ ข่าวคราวเงียบหายไปสองสามปี นึกว่าไปได้ดี โอ้ศรีนอ้ งมาขายตัว พ่อแม่อยู่นา ให้พีม่ าตามหาจนทั่ว มาพบสภาพทูลหัว ขายตัวมั่วชายในบาร์... ”

26

เพลง ‘สมศรี 1992’ ของยิ่งยง ยอดบัวงาม ฟั งเเล้ว มัน เห็ น เลยนะว่า บ้า นเมื อ งเรามี ปั ญ หาพวกนี ม้ านานเเล้ว ท�ำ ไมผูห้ ญิ ง ที่ เ ดื อ ดร้อ นเรื่อ งเงิ น ถึง ต้อ งเข้า เมื อ ง เเล้ว เข้า เมื องท�ำไมต้องมาขายตัว เเล้วขายตัวนี่ ขายให้ใ คร ท�ำไม ผูช้ ายต้องอยู่ในบาร์ มันมีเเต่คำ� ว่าท�ำไมอ่ะนะเวลาฟั งเพลง พวกนีเ้ เล้วลองคิดตาม ค�ำตอบจริง ๆ เราคนฟั งก็รูก้ ันอยู่น่ ัน เเหละ ที่ไปที่มามันก็มีอยู่เเล้วในเพลงของเขา แต่การได้มา นั่ง คิ ด หาต้น ตอเหตุผ ลจับ เรื่ อ งนู้น มาโยงเรื่ อ งนี ม้ ัน ก็ ส นุก นะ เพลินดีเหมือนกัน บางทีคิด ๆ ดูก็คล้ายชี วิตพี่นะเพลง


นี ้ ไม่ใช่เรื่องท�ำงานเเบบผูห้ ญิ งในเพลงนะ เเต่เป็ นเรื่องของ การจากบ้า นนอกบ้า นนาบ้า นเราเข้า มาในเมื อ ง เเล้ว มา เจอกับความโหดร้ายต่าง ๆ ที่ทดสอบเรานี่ เเหละ เเรก ๆ ก็ ไหว พอสูไ้ ปบางครัง้ ก็เหนื่อย เป็ นอย่างนีเ้ สมอนะชีวิต เราก็ ต้องหาอะไรท�ำให้เรายิม้ ได้บา้ ง หนึ่งในนัน้ ก็คือการฟั งเพลง เพลงทุ ก เพลงมัน มี ค วามหมายของมัน นะ ไม่ ว่ า จะเรื่ อ ง ความรักสุขทุกข์ เรื่องชีวิตยากดีมีจนคนสูง้ าน ก็ส่ิงรอบตัว เรานี่ เเหละที่เขาเอาไปแต่งเป็ นเพลงใส่ทำ� นองเพราะ ๆ ให้ คนฟั งอย่างเราได้ฟัง เรื่องราวที่ พบเจอคงไม่ต่างกันจนถึง ขัน้ นึกไม่ออกหรอก อยู่ประเทศเดียวกัน เมืองเดียวกันก็คง เห็นปั ญหาเดียวกันอ่ะเนอะ

27


528


ส่งต่อความสุข

ไม่กลัวหรอกผีเผอ ตรงนีม้ ีเเต่คนเมา ผีน่ีถา้ จะมาให้ มาในฝั นจะดีกว่า มาใบ้หวยให้หน่อย ขอ 3 ตัวท้ายก็ พอ หรือถ้าโผล่มาต่อหน้าก็ จะขอหวยให้ได้ ถูกเท่าไหร่พ่ีก็ไม่รู ้ นะ เเค่ถกู ก็ดีใจละ เพราะไม่เคยซือ้ สักครัง้ ไม่เคยเล่น เปลือง ตังค์ แต่ถา้ ได้เลขจากผีมาเเล้วก็จะไปซือ้ เลย ซือ้ ทัง้ ทีเอาให้ ถูกไปเลยดีกว่า แต่คงเป็ นไปไม่ได้เพราะพี่ไม่เคยฝั น ไม่เคย ฝั นเพราะพี่เป็ นรปภ. ไม่เคยหลับในหน้าที่ (หัวเราะ) แหม ก็นอนเช้าตื่นเย็นมันจ�ำไม่ได้หรอก เป็ นรปภ. ท�ำให้พ่ีมีความรับผิดชอบ มีความเข้มเเข็ง มีระเบียบวินัยมากขึน้ หลายอย่างอ่ะ บริษัทนีส้ ำ� หรับพี่เขา ดูเ เลเราดี น ะ ยิ่ ง เที ย บกับ ร้า นอาหารที่ เ คยท�ำ งานด้ว ยเเล้ วนี่ ค นละเรื่อ งเลย เงิ น เดื อ นหมื่ น เเปดหมื่ น เก้า พออยู่ไ ด้ สบายมาก อยู่ตรงนีม้ า 5 ปี รู ต้ วั อีกทีก็ผูกพันธ์ไปแล้ว จะ ให้ไปท�ำอย่างอื่นตอนนี ค้ งใจหาย จะบอกว่ารู จ้ ักคนแถวนี ้ ไหม ก็ไม่นะ พี่ไม่ได้ไปสุงสิงอะไรกับเขา เเต่น่ ังอยู่ตรงนีพ้ ่ี มองพี่ ดูอ ยู่ต ลอดไงเลยผูก พัน ธ์ เก้า อี น้ ี พ้ ่ี น่ ัง อยู่ต ลอด พื น้ ตรงนี ้ ประตู ต้นไม้ ธง ทุกอย่างรอบตัวพี่เห็นมาโดยตลอด 5 ปี ไม่จำ� เป็ นต้องคุยกันก็ รูส้ ึกรักเเละผูกพันธ์ได้นะ จะมี นาน ๆ ครัง้ ที่พ่ีอารมณ์ดีพ่ีก็คิดนะว่าอยากให้คนที่เดินผ่าน พี่ มองเห็นพี่ เขามี ความสุข พี่ ก็ทักเขา ‘เลิกงานเเล้วเหรอ ครับ’ อะไรอย่างนี ้ บางทีพ่ีก็รอ้ งเพลงของพี่ใครเดินผ่านมา เกิดหันมามองเเล้วยิม้ มาทางพี่หรือมาคุยกับพี่เเล้วดูมีความ สุข เห็นอย่างนัน้ พี่ก็ดีใจ ส� ำ หรั บ บางคนรวมทั้ ง พี่ เองแค่ ไ ด้ เ ป็ นรปภ. ก็ ดี ม ากเเล้ว นะ ส่ ว นใหญ่ ก็ จ ะไม่ ไ ปดู ถู ก อะไรกั น หรอก ชี วิ ต ใครชี วิ ต มั น งานมั น ก็ ดี ต่ า งกั น จะมาดู ถู ก กั น ท�ำ ไม

29


ว่ า เป็ นรปภ. แล้ว ต้อ ยต�่ำ กว่ า งานอื่ น คนเรามั น เลื อ ก เกิ ด ไม่ ไ ด้ ท� ำ งานไหนก็ ไ ด้ ผ ลตอบเเทนกั น ทุ ก อาชี พ คนขับ เเท็ ก ซี่ เ ขาก็ ขับ เเท็ ก ซี่ ไ ป เเม่ บ ้า นเขาก็ ท �ำ งานของ เขา ต�ำรวจ ทหาร พยาบาล เขาก็ทำ� หน้าที่ของเขา รปภ. อย่ า งพี่ ก็ ท �ำ หน้ า ที่ ข องพี่ คื อ ทุ ก อาชี พ มั น ก็ ดี ไ ม่ ดี ผ สม กั น ไปนั่ น เเหละอยู่ ท่ี ว่ า คนเราจะชอบเเบบไหน บางวั น เเมวจรจั ด ในซอยนู้ น ก็ ช อบมาเล่ น ด้ว ย เเต่ พ อมั น เจอ เเมวของบริ ษั ท ที่ ตั ว ใหญ่ ก ว่ า มาไล่ มั น ก็ รี บ หนี ไ ปเลย ส�ำ หรับ พี่ ก ลางคื น มั น ยาวนาน แต่ ก ลางวั น สั้น นิ ด เดี ย ว ชีวิตก็อย่างนี เ้ เหละ วันที่ยาวนานและเหน็ดเหนื่ อยของทุก คนจะได้คืนมาด้วยเวลาพักผ่อนที่ เเสนสัน้ เป็ นอย่างนี ก้ ัน เยอะเลยนะ ไม่รูเ้ หมือนกันว่าท�ำไม (หัวเราะ)

30


พี่ไม่ได้บ้า พี่เเค่เหงา เพราะงั้นไม่ต้องไปสนใจมากหรอก พี่ร้องเพลงเเล้วมีความสุข ใครจะว่าอะไรก็เรื่องของเขา พี่นึก

31


32


ยามหวาดผวา เฝ้าวัด จัดการโจร เเต่ดันโดนผีหลอก


334


มนุษย์กลางคืน

ผมชื่อเบิรด์ อายุ 29 ปี คนชอบถามว่าเป็ นยามเหรอ ? เป็ นรปภ. หรือเปล่า ? ผมก็ไม่รูจ้ ะตอบยังไงอ่ะนะ คือ ก็เเต่งตัว เเบบนีอ้ ะ่ อยูอ่ ย่างเงีย้ ดูดิ (เสือ้ ยืด กางเกงขาสัน้ รองเท้าเเตะ) คนเขานึกว่าเป็ นเด็กวัด เเต่หน้าทีห่ ลักก็คอื เฝ้าดูความเรียบร้อย ความปลอดภัยอะไรต่าง ๆ ในวัดให้เค้าทัง้ คืนนะ ผมว่าก็คงจะ ใช่น่ นั เเหละ (หัวเราะ) เวลาคนเขารูว้ า่ ผมท�ำงานอะไรเเล้วเค้า มักจะดูถูกผม ยิ่งภายนอกผมเป็ นเเบบนีด้ ว้ ยยิ่งไปกันใหญ่ แรก ๆ ก็ไม่พอใจเลยเเหละ แต่ตอนนีก้ ็ไม่ได้อะไรกับเรื่องนัน้ แล้วนะ เงินผมพอใช้ ครอบครัวก็มีความสุข ใครจะมองผมยัง ไงอันนัน้ ก็เรือ่ งของเค้า อย่าไปเอาเรือ่ งในหัวคนอื่นมาคิดมาก ให้ตวั เองรูส้ กึ แย่เลยครับผมว่า ผมเกิ ด เเถวนี ้แ ล้ว ก็ โ ตมาเเถวนี ้น่ี เ เหละ ลุ ง ผมแก เคยท�ำงานในวัด ผมก็มาหาบ้างจนคนที่น่ี กับพวกพระเค้า จ�ำ ได้ ลุง ผมเล่า ว่า คนที่ เ ฝ้า ที่ น่ี ส มัย นั้น เขาบอกว่า เคยฝั น เห็ น เป็ น ร่ า งคน น่ า จะเป็ น เเม่ ชี น ะเพราะเขาบอกว่ า ห่ ม ชุ ด ขาวเข้า มากระซิ บ ข้า งหู ว่ า ‘เผลอเมื่ อ ไหร่ กู จ ะเอามึ ง ไปอยู่กับ กู’ เเรงจริง ที่ น่ี ผ มบอกเลยว่ า ของเเรงจริง หลัง จากนั้น ใครมาเฝ้า กะกลางคื น เขาก็ จ ะให้อ ยู่เ ป็ น คู่ต ลอด ห้า มอยู่ค นเดี ย วเด็ ด ขาด คื อ ตอนนั้น ผมก็ ไ ม่ ไ ด้เ ชื่ อ อะไร นะคิ ด ว่ า เขาโกหกเเต่ ง เรื่ อ งให้ ผ มกลั ว เฉย ๆ จนโตมา ตอนนี ้ก็ ท �ำ งานเฝ้ า วั ด ต่ อ จากลุ ง ผมนี่ แ หละมี เ จอบ้า งมี เห็ น บ้า ง แรก ๆ ก็ ก ลัว นะเเต่ ต อนนี ช้ ิ น เเล้ว ล่ ะ (หัว เราะ) ดูเ เลที่ น่ี ม าจะ 10 ปี เ เล้ว ท�ำ มาตั้ง เเต่ ต อนน�้ำ ท่ ว มใหญ่ ปี 54 นูน่ น่ะ ช่วงจตุคามฯ ก�ำลังดัง ๆ อ่ะ ท�ำงานก็อยูใ่ นป้อม เล็ก ๆ นีน้ ่เี เหละ ไม่เคยท�ำงานอืน่ ทีไ่ หนเลยด้วยทีเ่ ดิมทีเ่ ดียวเลย มันกลายเป็ นชีวิตประจ�ำวันไปแล้ว ทุกวันนีผ้ มดูเเลทัง้ วัดเลย

35


36

เข้าเวรตอน 2 ทุม่ ถึง 8 โมงเช้า คือปกตินะ่ มี 2 คน เเบ่งกัน คนละ 6 ชั่วโมง เเต่ช่วงนีเ้ ขาลาไปบวช ผมเลยต้องอยู่คน เดียวยันเช้าเลย ก็ชินเเล้วนะไม่เหนื่อยหรือเพลียอะไรเลย พอ ออกเวรตอนเช้าปกติก็รีบกลับไปอาบน�ำ้ นอนเลยคือมันง่วง สะสมเเล้วก็เเสบตามากด้วยเวลาเจอแดด เเต่วนั ไหนออกเวร เร็วหรือมีเรื่องเครียด ๆ เซ็ง ๆ ก็ไม่นอน แต่สว่ นใหญ่สดุ ท้าย ก็ไหลไปเรื่อย ไม่เกิน 10 โมง ก็จะนอน ตื่นอีกทีก็ท่มุ กว่า ๆ อาบน�ำ้ เเละออกมาเข้าเวร เป็ นอย่างนีท้ กุ วัน กะกลางวันมันจะยุ่งหน่อย ต้องอยู่กนั เป็ นจุดหลายคน แต่กลางคืนมีเเค่ 2 คน ก็คือเเบ่งกันคนละครึง่ ทางอย่างที่ผม บอก ปกติถา้ พี่อีกคนยังอยู่ ประมาณตี 1 ผมก็กลับเเล้ว เขา ก็เฝ้าต่อจากผมจนถึงเช้า ก็ไม่ได้เหนื่อยหนักหนาสาหัสอะไร เลยท�ำงานตรงนี ้ สบายที่สดุ เเล้ว แต่เเค่ตอ้ งอดหลับอดนอน พักผ่อนไม่เหมือนชาวบ้านเขาเเค่นนั้ เอง หน้าที่เเต่ละวันที่ตอ้ ง ท�ำหลัก ๆ ก็ประจ�ำตรงป้อมให้เขารูว้ า่ ทีน่ ่มี คี นดูเเล แจกบัตรเข้า รับบัตรออก เเล้วก็คอยดูรถที่เขามาส่งพระ พอครบ 1 ชั่วโมงก็ ต้องขับรถมอเตอร์ไซค์เข้าไปวนตรวจดูในวัดว่ามีอะไรผิดปกติ หรือเปล่า ใครเข้ามาผมก็ตอ้ งเช็คหมด ถ้าตัวไม่อยู่ท่ีปอ้ มผม ก็จะดูกล้องวงจรปิ ดอยู่ตลอดผ่านโทรศัพท์ เช็คได้ตลอดครับ ผมมีแอพฯ หลังเที่ยงคืนไปถ้าเป็ นคนเเปลกหน้าเข้ามายังไง ผมก็ไม่ให้เข้า ปี ท่ีเเล้วก็มีพวกเร่รอ่ นมาไล่เตะกันเเถวนี ้ ทุกทีเราก็จะ บอกเขาดี ๆ คือใจนึงเราก็เข้าใจเขานะ สงสารเลย เเต่เราก็ตอ้ ง ท�ำหน้าที่ของเรา ซึง่ ครัง้ นัน้ ผมก็ไปเชิญให้ออกตามปกติ แต่เจอ ตอบกลับมาว่า ‘ท�ำไม วัดมึงเหรอ ที่มงึ เหรอ’ แล้วท�ำท่าเหมือน จะชกผม เจออย่างนัน้ ผมก็ใส่คืนเลย ไม่มียงั้ เอาให้เขาออกไป


ให้ได้ เตะ ต่อย ผมจัดให้ครบอ่ะ เพราะถือว่าเลยเทีย่ งคืนไปเเล้ว ผมห้ามเข้า ยิ่งเข้ามาแล้วก่อกวนเเบบนีย้ ่ิงไปกันใหญ่ เขาสั่ง ผมมาเเล้วว่าไม่ตอ้ งกลัว จ�ำไว้อย่างเดียวว่าห้ามให้ใครเข้ามา พี่ตำ� รวจเขายังบอกเลยว่ามีอะไรหลังเที่ยงคืนให้ผมจัดการได้ เลยในเขตของผม มันเรือ่ งปกติอยูเ่ เล้ว ยามวิกาลอย่างนัน้ ให้ เข้ามาไม่ได้อยูเ่ เล้ว คือถ้าผมกลัวคนพวกนัน้ เขาก็จะคิดว่าเขา อยูเ่ หนือผม จะเข้ามาท�ำอะไรในพืน้ ที่นีก้ ็ได้ เกิดอะไรขึน้ มาก็ เป็ นผมที่ตอ้ งรับผิดชอบ

37


538


ยามหลอน ตอนตีสาม

ต้ อ งบอกก่ อ นว่ า เด็ ก  ๆ ผมมาวั ด บ่ อ ยเพราะลุ ง ท�ำ งานที่ น่ี ผี เ ผออะไรก็ ไ ม่เ คยเจอกับ เขา ไม่เ คยเชื่ อ เรื่อ ง พวกนั้น เลย ไม่ เ ชื่ อ ไม่ พ อจ�ำ ได้ว่ า ลบหลู่ด ้ว ย (หัว เราะ) โอ้โห ก็ คนมันไม่เชื่ อแล้วก็ ไม่เคยเห็นอ่ะ นึกออกไหม มัน ก็ ไ ม่ รู จ้ ะไปกลัว สิ่ ง ที่ ไ ม่ เ คยเห็ น ท�ำ ไม จนเพื่ อ นด่า ลุง ป้า เค้าบอกว่าอย่าพูดเเบบนัน้ เดี๋ยวจะโดนดีเข้าสักวัน ได้ยิน เเบบนัน้ ก็กลัว ๆ นิดหน่อย (กลัวลุง) ก็เลยเลิกไป เเต่ในใจก็ ต่อต้านนั่นเเหละ จนตอนนัน้ ชัน้ ประถมปลาย ๆ ไปเข้าค่าย ลูกเสือที่สระบุรี คืนสุดท้ายที่เขาจะให้ทำ� กิจกรรมรอบกอง ไฟ ทุกคนก็ไปรวมตัวกันอยู่ท่ีน่ ัน เเต่เขาสั่งว่าให้ส่งตัวเเทน ไปเฝ้าที่พกั ผมก็อาสาให้ไปเพราะขีเ้ กียจไปเต้น ก็น่ ัง ๆ อยู่ พักนึงดูเขาเล่นกัน ฟั งเพื่อนเเหกปากร้องเพลงไปสักพักมัน เริ่มง่วงไง เลยเเอบเข้าไปเอาหัวลงบนหมอนสักหน่อย นอน ไปก็ ยังไม่กล้าหลับตานะ กลัวเผลอหลับเเล้วเพื่ อนมาเจอ มันจะเอาไปฟ้องครู ผมก็มองไปเรื่องอ่ะ ดูเตียง ดูหน้าต่าง เออมัน เก่ า ขนาดนี เ้ เล้ว ท�ำ ไมเขาไมซ่ อ มเเซมบ้า ง ผมคิ ด ในใจ เเต่วินาทีเดียวกันนัน้ น่ะ ผมมองขึน้ ไปบนฝ้า เเล้วมัน มีฝ้าอยู่เเผ่นนึงที่เเตกเป็ นรู อยู่ ผมเห็นเป็ นหัวคน ผมบนหัว เหมือนร่วงหรือโดนถอนก็ไม่รู ้ มันดูหลุด ๆ เป็ นรอยเหมือน โดนกระชาก มันโผล่ออกมาเเล้วหันขวับกลับมาจ้องหน้าผม ผมตะโกนลั่นทันทีเเล้วรีบวิ่งไปหาเพื่อนเลย ไม่ได้บอกใคร ด้วยกลัวเพื่อนล้อ เช้ามาผมลองมอง ดูอีกรอบก็ไม่เห็นจะ มีอะไรเลย ผมหลอนและจิตตกอยู่เป็ นอาทิตย์เพราะไม่เคย เจอเเบบนั้นมาก่อน จนเพื่ อผูห้ ญิ งที่ พักอีกบ้านก็ น่ ังคุยกัน เรื่องที่ เพื่ อนโดนผี เข้า โอ้โหผมไม่กล้าฟั งต่อเลย หลังจาก นัน้ ผมก็เชื่อเเล้วว่า ผีมีจริง

39


40

หลัง จากท�ำ งานที่ น่ี ม า 4 ปี ก ว่า ผมขับ มอเตอร์ไ ซค์ เข้า ไปตรงเจดี ย ์ใ หญ่ ข ้า งหลัง วั ด ไปตรวจคนเดี ย วตาม ปกติ คืนนัน้ ตี 3 กว่า ๆ เกิดสังหรใจอยู่ตงั้ เเต่ก่อนออกจาก ป้อ มไปแล้ว ว่า จะไปหรือ ว่า รอก่ อ นดี มัน รู ส้ ึก เหมื อ นอะไร บางอย่ า งในตัว ผมบอกว่า ให้อ ยู่ป้อ มดี ก ว่า เเต่ผ มก็ ไ ม่ ไ ด้ สนใจ ก็ ไ ปท�ำ หน้า ที่ ที นี ้ร ะหว่ า งขับ ไปผมน่ า จะเบลอ ๆ มัง้ น่าจะง่วง เเมวด�ำกับลูกมันอีก 2 ตัว กระโดดตัดหน้า รถผมไปอย่ า งเร็ ว เลย ผมตกใจมากจนเบรคซะรถเกื อ บ ล้ม ถ้าบิดเเรงอีกนิดนึงนี่ คือชนเเน่นอน แต่ยังไม่ทันจะขับ ออกไป เสี ย งเเม่ แ มวตัว นั้น มัน ขู่ผ มฟ่ อ ๆ อยู่ข ้า งหลัง ผม ก็ไม่ได้สนใจอะไรจนเผลอไปมองตามันเข้า ตามันโกรธ ดุ เหมือนมันอยากจะเอาคืนผมให้ได้ท่ีเกื อบคร่าชี วิตมันเเละ ลูก  ๆ ของมัน ขนเเขนผมลุก ขึน้ ทัน ที ใจเริ่ม หวั่น เเปลก ๆ เเม่เเมวตัวนั้นมันก็ ไม่หยุดขู่ผมสักที ผมเลยกระทื บเท้าไป แรง ๆ ไล่มันให้กลัว เเต่ทำ� ขนาดนั้นมันยังไม่ไปไหน ตอน นัน้ ผมยอมเเพ้ให้กับบรรยากาศเเละเสียงขู่ฟ่อ ๆ ชวนหลอน ประสาทของมั น อยากกลับ ไปที่ ป้ อ มมากอย่ า งน้อ ยยั ง มีไฟ ยังมีทีวี ผมเลิกสนใจมันเเล้วกลับขึน้ มาบิดรถรีบตรง กลับไปที่ป้อม ระหว่าขับใจมันก็นึกถึงเเต่เรื่องพวกเเมวด�ำ เมื่อกี ้ ขนลุกอีกรอบ ตอนนั้นเลยที่หางตามันเห็นเหมือนมี คนเดินดุ่ม ๆ ไปทางเจดีย ์ 3 - 4 คน อือ้ หือ ทรมานมาก ใจ นึงก็ม่ นั ใจเเน่ ๆ ว่าเป็ นคนเเน่นอน 3 คน เเต่อีกใจนึงก็ เอ๊ ถ้า ไม่ ใ ช่ ขึน้ มาล่ะ ประกอบกับ เอาเรื่อ งเเมวเมื่ อ กี ม้ าผสม กันอีก สมองเเทบจะระเบิด ผมกัดฟั น เอาวะ เกิดเป็ นโจร หรือใครมาท�ำอะไรเดี๋ยวยุ่งอีก ผมบิดมอไซค์เข้าจะไปดู มัน ยังไกลอยู่ผมก็เห็นชัดเเล้ว 3 คน แน่นอน ใส่เสือ้ สีขาวผม


ยาวปิ ด หน้า น่ า จะเป็ น ผู้ช ายนะ เหมื อ นพวกเขาเห็ น ผม ก็รีบเดินเข้าไปหลังเจดียเ์ ลย ตอนนัน้ นึกว่าเขากลัวผมเห็น เลยไปแอบหรือ เปล่า แต่ไ ม่ ใ ช่ พอไปถึ ง ลงจากรถเดิ น ลง ไปดู ผมไม่ เ จอใครเลย หลัง เจดี ย ์นั้น มัน ก็ เ เคบเกิ น กว่ า ที่ คน 3 คนจะเข้าไปได้ดว้ ย ไม่ดิ คนเดียวก็เข้าไม่ได้ หัวใจ ผมเเทบหยุด เต้น ผมกระโดดขึน้ รถเเล้ว บิ ด กลับ ไปที่ ป้อ ม อย่างเเรงโดยที่ไม่หนั กลับไปมองข้างหลังอีกเลย เเล้วเพิ่งมารู เ้ มื่อไม่นานมานี ว้ ่าเมื่อก่อนเจดียต์ รงนั้น จะมีตึกเก่า ๆ ที่เขาก�ำลังทุบทิง้ ท�ำเป็ นลานจอดรถ พวกคน งานที่มาทุบก็โดนเหมือนกัน ทัง้ ช่าง ทัง้ อะไร ไม่สบายหนัก กัน ทั้ง ชุด เลย ได้ยิ น มาอยู่เ เล้ว ว่า เจ้า ที่ เ เรงมากตรงตึก นั้น เข้าโรงบาลอยู่พกั นึงเลยก็ไม่หายกันจนพวกคณะกรรมการ เค้าต้องจัดพิธีบวงสรวงให้เรียบร้อยก็หายกันเป็ นปกติ พวก เจ้าหน้าที่อะไรพวกนั้นยังโดนยังเห็นเลย แรงจริง เเถวนั้น เขาว่าเเรงจริง ย้อนไปอีกหลายปี ก็เคยมีเเม่ชีผูกคอตายบน ตึก เขาก็ บอกกันว่าเเถวนั้นนั่นเเหละ นี่ เล่าไปยังขนลุกไป เลยดูดิ (ยื่นเเขนให้ดู)

41


542


เป็ นยาม ใครว่าจน ?

หลายอย่างเลยที่ตอนนี ม้ ีเป็ นของตัวเอง ผมมีรถเก๋ง อยู่ 1 คัน มอเตอร์ไซค์ 2 คัน ปื น 1 กระบอก มีทะเบียนนะ ถูกต้องตามกฎหมายหมด ใช้เฉพาะในเขตนีอ้ ยู่เเล้ว พี่เขา พาผมไปท�ำ เขาบอกเลยว่าป้องกันไว้ก่อนเผื่อเกิดอะไรขึน้ ครอบครัว ลูก ก็ มีเเล้ว มี ทุกวันนี ไ้ ด้เพราะงานนี ง้ านเดียว เลย เพราะผมท�ำ ตรงนี ไ้ ม่ใ ช่เ เค่ไ ด้เ งิ น เดื อ นอย่า งเดี ย วนะ Tip ต่าง ๆ ผมก็ ไ ด้ เพราะทุกวันศุกร์ - เช้าวันเสาร์ เขามี ตลาดพระกัน พวกคนที่ ม าขายเขาก็ เ อารถมาจอดในวัด 5 ทุ่ม เที่ ยงคืน เขาก็ จะมากัน ผมก็ ดูเเลจัดการให้ ได้ทีก็ ครึ่งหมื่นเเล้ว เเล้วอาทิตย์นึงมี 4 ครัง้ คิดดูได้เท่าไหร่ ซึ่ง เงินเดือนปกติน่ีไม่เยอะเท่าไหร่ ก็พออยู่ได้ ทุก วัน นี ค้ นชอบดูถูก รปภ. เเต่ ผ มก็ ไ ม่ ไ ด้ส นใจอะไร ผมว่า อาชี พ นี ม้ ัน ดี จ ะตาย งานสบาย เงิ น เดื อ นก็ ไ ม่ ใ ช่ ว่า จะน้อย ๆ เเล้วนะถ้าอยู่กับบริษัทดี ๆ เดี๋ยวนีเ้ ด็กวัยรุ ่นเป็ น รปภ. กันเยอะแยะ ตามหมู่บา้ น ตามห้างน่ะ วันละ 400 สูง ๆ หน่อยวันละ 600 - 700 ก็ยังมีเลย แต่พวกนัน้ เขาได้ เเต่เ งิ น เดื อ นไง ผมอยู่ต รงนี ถ้ ึง ไม่ไ ด้สัง กัด บริษั ท อะไรเป็ น หลัก เเหล่ง แต่ก็ ไ ด้ทั้ง เงิ น เดื อ นทั้ง Tip เลยนะ (หัว เราะ) ก็ ค นละอย่ า งกัน นั่น เเหละ มัน อยู่ท่ี โ อกาส อยู่ท่ี เ วลา ถ้า ถามผมผมก็ ค งไม่ ย ้า ยไปไหนเเล้ว เเหละ ลงตัว เเล้ว ตรง นี ้ ขาดเเค่ บ ้า นอย่ า งเดี ย ว เร็ ว  ๆ นี เ้ เหละจะซื อ้ บ้า นเเล้ว มีทุกอย่างเเล้วจริง ๆ  รถยนต์ มอเตอร์ไซค์ เมียก็ทำ� งานอยู่ ศิริราช ใกล้ ๆ เอง ลูก 2 คน กิ๊กอีก 1 (หัวเราะ) ตอนที่ทุกคนก�ำลังนอนกัน ตอนที่ทุกคนก�ำลังท�ำงาน ท�ำการของตัวเอง หรือตอนที่ทกุ คนกลับบ้านไปหาครอบครัว นอนกอดลู ก กอดเมี ย กั น เนี่ ย ก็ อ าชี พ รปภ. ไม่ ใ ช่ ห รื อ ที่

43


คอยเป็ นหูเป็ นตาคอยดูเเลความปลอดภัยให้ อย่าไปดูถูก ดูเเคลนอะไรกันเลย จะอาชีพไหนก็คืองานที่ตอ้ งท�ำมาเพื่อ หาเงินกินข้าวเหมือนกันนั่นเเหละ ผมเป็ นตรงนีอ้ ยู่ติดพืน้ ดิน ไม่ได้อยู่บนตึกบนออฟฟิ ศก็จริง เเต่ผมก็ยึดมั่นในหน้าที่ผม ตัง้ ใจท�ำงานของผม คอยอ�ำนวยความสะดวกให้คนอื่นกัน ไป หน้าที่ผมคือช่วย ช่วยอ�ำนวย ช่วยรักษา ช่วยดูเเล หรือมี อะไรอย่างอื่นนอกเหนือไปจากนัน้ ก็ลองคุยกันก่อน ถ้าช่วย ได้ผมก็ยินดีช่วยหมด (ยิม้ )

44


ชินเเล้วล่ะเรื่องผี เเต่ผมไม่เคยใช้มาเป็นข้ออ้างนะ ก็เขาจ้างมาดูเเล ผมก็ต้องท�ำหน้าที่ แต่ถามว่าทุกวันนี้ยังกลัวไหม บอกเลยว่ากลัวมาก (หัวเราะ) พี่เบิรด์

45


46


ยามผูกพัน ผู้เป็นที่รักของทุกคน ยกเว้นอาจารย์ฝา่ ยปกครอง


48


ลุงยามของเด็ก ๆ

ลุงชื่อเกษม อายุ 55 เเล้ว มาท�ำงานนีเ้ พราะชอบเลย ชินเเล้ว ท�ำมา 10 กว่าปี เเล้ว เงินดี งานไม่หนักเลย เหนื่อย ก็ มีบา้ งเพราะอดนอน นิ ดหน่อย บางที ไม่ได้นอนเลย เข้า กลางคืนเสร็จเขาก็ให้เข้ากลางวันต่อเพราะคนมันน้อย ลุงก็ ทนได้ไม่มีปัญหา เเค่นีส้ บายมาก เมื่อก่อนเป็ นทหารผ่านศึก ก็ มี เ ข้า เวรกั น อย่ า งนี ้เ เหละ เหมื อ นยามเลย กลางวัน ก็ ฝึ ก ๆ กวาดขยะ กลางคืนก็เเบ่งกันเข้าเวร คนละ 2 - 3 ชั่วโมง เเล้วเเต่จ่าเขาจะสั่ง แต่เงิ นเดือนน้อยมากเลยออกมา ท�ำ ยาม ยังได้เยอะว่าอีก เเต่สมัยนีเ้ ป็ นทหารรวยนะ เเต่กลับ ไปเป็ นไม่ทันเเล้ว เป็ นยามเงินเดือนเกื อบหมื่นห้า ก็พออยู่ ได้ แต่ของเเบบนีม้ ันไม่เเน่นอน ถ้าผูว้ ่าจ้างเขาไม่เอา เราก็ ต้องย้าย คือถ้าเขาเห็นเราท�ำงานไม่ดี ผิดวินัย อะไรอย่าง นัน้ น่ะ ลุงเข้ามากรุ งเทพฯ ตัง้ เเต่ปี 50 มาเป็ นยามนี่เเหละ เพื่อนที่ประจวบฯ ชวนกันเข้ามา อยุทู ่ีน่นู งานน้อย เข้ามาหา งานในเมืองดีกว่า มาลองดูว่าจะเป็ นยังไง พอใจไหมก็โอเค ไม่ เ หนื่ อ ยเท่ า ไหร่ ไม่ ต อ้ งลงเเรงมาก ธรรมดา บางที่ เ ขา เข้มงวดมากห้ามงีบเลย เเต่ท่ีโรงเรียนนีเ้ ขาใจดี เขาเข้าใจ ไงว่ามันง่วง วันไหนอยู่ 2 คน หลังเที่ยงคืนไปก็งีบหลับได้ สัก พัก ไม่ ว่า กัน ไม่ มี ปั ญ หา ปกติ เ วลาง่ ว งก็ ไ ปเดิ น เล่น ไป นั่งมืด ๆ ให้ยุงบินมาก็จะได้ตบมันเเก้ง่วง มีอะไรก็ซด ๆ ไป แก้ก ระหาย อี ก เดี๋ ย วเด็ ก ก็ ม ากัน เเล้ว ลุง ชอบเดิ น เล่น ใน โรงเรีย นตอนมื ด แบบนี น้ ะ มัน ท�ำ ให้คิ ด ถึง เด็ก ดี กลางวัน เด็กเต็มไปหมด พอพระอาทิตย์ตกดินทุกคนก็เเยกย้ายกัน ออกไป ค่อย ๆ ออกไปที ละคน ผ่านป้อมไป บางคนจ�ำได้ บางคนก็จำ� ไม่ได้ อ เข้าเวร 1 ทุ่ม ออกก็ 7 โมง เด็กนักเรียนพอหัวค�่ำเลิก

49


50


หลับตาข้างเดียว

เรียนพิเศษก็กลับกันเเล้ว ตอนเช้าบางคนมาตัง้ เเต่ตี 4 บอก ว่าบ้านไกล เผื่อเวลารถติด (หัวเราะ) อยู่มา 4 ปี จะว่าผูกพันธ์ ก็ผกู พันธ์นะ เรามองดูกนั อยู่ทกุ วัน แต่ไม่ค่อยได้คยุ หรอกกับ เด็ก ๆ คุยเเค่กับพวกที่ รูจ้ ัก บางที เดินมาทัก เราก็ ทักตอบ คุยเล่นกันบ้างนิดหน่อย มีเกือบทุกชัน้ เลยนะ ตัง้ เเต่ตวั เล็ก ๆ  ม.1 ไปจนวัยรุ ่น ม.6 ตัวใหญ่เท่าลุงเลย บางทีก็มีมาเเบบว่า ‘ลุง ฝากกระเป๋ าหน่อย’ หรือบางครัง้ ก็ ‘ลุง ฝากบอลหน่อย’ คื อประมาณทุ่มสองทุ่มเด็กมันกลับบ้านกันไง ก็ คงขี เ้ กี ยจ เเบกบอลกลับ บ้า นนั่น เเหละเลยมาฝากไว้กับ ลุง ถ้า ฝาก ไว้เเล้ววันรุ ่งขึน้ มาเอาไปนี่จะไม่อะไรเลย นี่เล่นฝากไว้เเล้ว ลื ม กัน หมด บางคนลื ม ไว้เ ป็ น เทอม 3 - 4 เดื อ นไปแล้ว อยู่ ๆ โผล่มา ลุงก็จำ� ไม่ได้ว่าลูกไหนของใครยังไง มาบอกลุง ว่าลืมกัน เป็ นเด็ก ม.ปลาย ที่ซ่า ๆ นั่นเเหละ ปกติก็มีเด็กมานั่งรอพ่อเเม่มารับเเถวนีเ้ เหละ เพราะ ในโรงเรีย นมัน เริ่ม มื ด ไฟน้อ ย เเล้ว รถก็ เ ข้า ไม่ ไ ด้เ ลยต้อ ง มารอกันตรงนี ้ ส่วนใหญ่ ก็ไม่ได้คุยอะไรมากนอกจากเด็ก จะชวนลุง คุ ย ก่ อ นอ่ ะ นะ เว้น เสี ย เเต่ ไ อพวกตัว เเสบ ๆ ที่ สนิ ท กั น เราก็ เ เซวมัน บ้า งนิ ด หน่ อ ย ยุ ง เยอะด้ว ยลุง ก็ จ ะ ให้ม านั่ง กัน แถวป้ อ มตากพัด ลมกัน เด็ ก มัน ก็ เ กรงใจ ลุง เลยบอกว่ า ยุง เบื่ อ ลุง เเล้ว กิ น มา 4 ปี เ เน่ ะ (หัว เราะ) ก็ การจราจรในเมื อ งอะเนอะ เย็ น ๆ รถคงติ ด พ่ อ เเม่ ก็ ขับ รถมาจากที่ ทำ� งานในเมื องบ้าง บางคนขับมาจากบ้านก็ มี นนท์ สมุท รปราการ อะไรอย่า งนี ก้ ็ เ ยอะ เหนื่ อ ยเเทนเลย เวลาคิดว่าต้องขับรถไกล ๆ ถ้าออกไปก็ เคยคิดนะว่าเด็ก มันจะคิดถึงเราไหม จ�ำเราได้ไหม (หัวเราะ) ซึ่งไอเราน่ะจ�ำ ไม่ค่อ ยได้ห รอก เด็ ก ไม่รู ก้ ่ี รุ่น เยอะเเยะมากมาย ถ้า เป็ น

51


52

พวกเเสบ ๆ หรือคุยกันบ่อย ๆ เเบบนั้นก็ จะพอจ�ำได้หน่อย บางคนเมื่อก่อนเราเห็นมันใส่ชุดนักเรียนมา 6 ปี อยู่ ๆ วัน นึงมันผมยาวเปลี่ยนเครื่องเเบบ ลุงก็จำ� ไม่ได้เเล้ว วันงาน วัน กิ จ กรรมเวลามัน เข้า มาเยี่ ย มโรงเรีย น มาเจออาจารย์ เจอเพื่ อ น เเต่ มั น ก็ แ วะมาทั ก ทาย ลุ ง ก็ ดี ใ จ คุ ย  ๆ ไปก็ นึกออกจ�ำได้ขึน้ มาเอง ก็ถือว่าเยอะเลยนะที่มาทักมาทาย กัน กับอาจารย์ลุงสนิทเเค่บางคนนะ บางคนคุยได้ บางคน คุย ด้ว ยไม่ไ ด้ ก็ มี ห มดหลายแนว ทัก ทายกัน คุย เล่น ได้ก็ มี บางคนก็หา้ มเลย เหมือนว่าเขาถือตัวว่าเออ ลุงเป็ นยาม เค้า เป็ นอาจารย์อะไรอย่างนั้นมั้ง ขนาดลุงไหว้เขายังไม่สนใจ เลย น้อยใจไหมก็ไม่หรอก ก็เเล้วเเต่คน สิทธิ ของเขาเนอะ ก็ไม่ไหว้เขา เขาก็ไม่ไหว้เรา ท�ำหน้าที่เราไป ต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้เป็ นปั ญหาอะไร แต่กับ ผอ. นี่เขาชอบมาคุยเล่นกับลุง เลยนะ ก็อบอุ่นดี ปกติมาถึงก็เซ็นชื่อ เสร็จเเล้วก็น่ ังเฉย ๆ ดูรถเข้าออก เบื่ อ ๆ ก็ เดินเล่นเเถวนี ้ เด็กยังอยู่ในโรงเรียนลุงก็ ไม่เข้าไป ยุ่งหรอก อาจารย์ก็มี เขาก็ดูเเลกันเอง ตอนไหนไปเดินเล่น เดินตรวจเห็นเด็กอยู่ลงุ ก็เดินผ่านไป หลายครัง้ พวกอาจารย์ เขาก็ ม าใช้ใ ห้ลุง ไปไล่ เ ด็ ก ให้ก ลับ บ้า นได้เ เล้ว ลุง ก็ เ ซ็ ง ๆ ทุกที ขนาดคนเป็ นอาจารย์ไล่เขายังไม่ไปเเล้วเราเป็ นยาม เขาจะฟั งเราเหรอ ลุงก็ไม่ได้ขัดขืน ก็เดินเข้าไป เดินผ่าน ๆ  ไป พอกลับมาอาจารย์ถามว่าไล่หรือยัง ลุงก็ตอบไปว่าไล่ให้ เเล้ว เดี๋ยวพอมันกลับไปก็จบ คือเดี๋ยวเล่นเสร็จ ท�ำอะไรกัน เสร็จมันก็กลับกันเองนั่นเเหละ ธรรมดา ยิ่งพวกท�ำกิจกรรม เราไปยุ่งเขานี่เราจะโดนเกลียดโดนโกรธเปล่า ๆ ลุงเลยไม่ ไล่เ ลยสัก ครัง้ เดี ย วตั้ง เเต่ท ำ� มา ส่ว นใหญ่ ก็ พ วกครู เ วรนั่น


เเหละเขาจะไล่เอง เขาคุยกันได้อยู่เเล้วครู กับนักเรียน วัน ไหนโดนบังคับให้ไล่ลุงก็ทำ� เป็ นเดินนั่นเเหละ เเต่ก็ไม่ได้ไล่ ก็ให้มันจบ ๆ ไป (หัวเราะ) เด็กเกเรเยอะเเยะในโรงเรียน เเต่ก็ไม่ได้มายุ่งอะไรกับ เรา บางทีมาบอกลุง ‘ลุง ผมจะออกละนะ ฝากดูให้หน่อย’ ไอลุงก็ขีเ้ กียจต่อปากต่อค�ำเลยชีใ้ ห้มนั ไปตรงนูน้ ยังไงก็หา้ ม มัน ไม่ไ ด้อ ยู่เ เล้ว เเต่ก็ บ อกมัน ว่า ถ้า โดนจับ ได้อ ย่า ไปบอก นะว่ายามบอกให้ไป พอมันโดดข้ามไปปุ๊ บลุงก็ เดินไปเก็ บ กระเป๋ ามาไว้ท่ีป้อม พรุ ่งนีเ้ ช้ามันก็มาเอา อาจารย์เขาก็ไม่ ได้สงสัย เราดีกับมันมันก็ดีกับเรา บางวันมันถาม ลุงยาม ดูด บุห รี่ย่ี ห อ้ อะไรเดี๋ ย วซื อ้ มาให้ (หัว เราะ) ก็ มี ม าบอกเรา ตลอดเเหละ ลุง ก็ ป ล่ อ ยไป ครู ยัง ห้า มไม่ ไ ด้ย ามคงหมด ปั ญญา ถึงเราห้ามทางนีม้ ันก็ไปทางอื่นอยู่ดี บางทีลุงเดิน อยู่มันยังปี นออกไปเลย ไม่ได้สนใจหรอก คนมันจะออกก็ ออกอยู่ดี อย่าไปฝื นเลย เคยมี มาเเกล้งท�ำเป็ นกดตังค์ท่ี ตู้ ATM หน้าโรงเรียน พอเราเผลอมันวิ่งออกไปเลยคนนึง เห็น กันหมด อาจารย์ก็เห็นเขาก็บอกว่าปล่อย ๆ มันไป เพราะ เพื่อนมันยังอยู่น่ี ก็จริงตามนัน้ ซักพักก็กลับมา อาจารย์ถาม ว่าไปไหน มันตอบ ‘ไปออกก�ำลังกายครับ’ (หัวเราะ) ตลก มาก เพื่ อ นอี ก คนก็ ยื น จ๋อ ยไป หลัง จากนั้น มัน ก็ ไ ม่เ คยหนี เรียนอี กเลยไอ 2 คนนี ้ ลุงอุตส่าห์บอกว่าถ้าจะออกให้ไป ด้านหลัง มันก็เข็ด ไม่ไปอีกเลย หลายครัง้ ก็เคยเจอเด็กมัน เเอบดูดบุหรี่กันในห้องน�ำ้ ห้องเดียวเข้ากันไป 3 - 4 คน ลุง เห็นก็ได้เเค่บอกให้รีบดูด ระวังอาจารย์มาเห็นนะ มันมาดูด กันขนาดนีก้ ็หา้ มไม่ได้แล้วแหละ อยากกลับบ้านนะ ได้กลับเเค่ช่วงเทศกาล เเต่กลับ

53


54


คลืน ั่ คง ่ สงบ แต่ไม่มน

บ่ อ ยก็ ไ ม่ มี ตัง ค์ คิ ด ถึ ง ก็ คิ ด ถึ ง แต่ คิ ด ถึ ง ไปก็ เ ท่ า นั้น ไม่ มี ตัง ค์ก็ ไ ปไหนไม่ ไ ด้ ลูก ลุง ก็ อ ยู่ท่ี ป ระจวบฯ คิ ด ถึ ง นะ เป็ น ห่วง มันอยากได้อะไรเราก็ สร้าง ๆ ให้มัน นี่ เพิ่ งซือ้ เรือให้ มัน ไปล�ำ นึ ง เมื่ อ ก่ อ นมัน ต่ อ ยมวยอยู่เ เถวสะพานกรุ ง ธน เเต่พ อได้เ รือ มัน ก็ อ ยู่เ เต่บ า้ นเเล้ว หาปลา ถ้า ลุง ออกจาก ยามเเล้ว ไม่ มี อ ะไรท�ำ ก็ ค งกลับ ไปหาปลากับ ลูก นั่น เเหละ ตอนเเรกถามมัน ว่ า จะมาลองเป็ น ยามไหม มัน บอกจั บ ปลาดี กว่า (หัวเราะ) คื อทะเลมันดี ไง มันอิสระ เเต่ถ้าท�ำ ยาม ถึ ง งานมัน ไม่ อิ ส ระ เเต่ ว่ า มั่น คงกว่ า มาก ยัง ไงก็ ไ ด้ ทุ ก อาทิ ต ย์เ งิ น เข้า อยู่ ต ลอด เเต่ จับ ปลาวัน ไหนไม่ อ อกก็ คื อ ไม่ ไ ด้ วัน ไหนจับ ได้น ้อ ยก็ เ งิ น น้อ ยตาม ลุง ออกทะเล จั บ ปลามาตั้ ง เเต่ เ ด็ ก เเล้ว แต่ น่ี ไ ม่ ไ ด้อ อกมานานเเล้ว คิดถึงเหมื อนกัน มันสงบ มันใกล้บา้ นอ่ะนะ ถ้าท�ำไม่ไหว ทนกับ การอดนอนไม่ ไ หว สู้ไ ม่ ไ หวจริ ง  ๆ ก็ ค งกลับ ไปนั่น เเหละ แต่ ทุก วัน นี ้ยัง ไหวอยู่ ถ้า ถามใจจริ ง เลยคื อ อยาก ออกทะเลอยู่เ เล้ว เเต่มัน มี ข อ้ จ�ำ กัด เรื่อ งเงิ น นั่น เเหละเลย ท�ำ ตามฝั น ไม่ ไ ด้ คนเราควรมี อ าชี พ ยึ ด ไว้ ใ ห้ ม่ ั น คงสั ก อย่ า งนึ ง จะได้ไ ม่ ต ้อ งไปรับ จ้า งเรื่ อ ยเปื่ อยไร้ห ลัก เเหล่ ง ยังไม่รูเ้ ลยว่าจะท�ำอะไรต่อไปถ้าไม่เป็ นยาม ปกติก่อนมา เข้าเวรก็ว่ิงวินมอไซค์ 6 โมงเย็นก็กลับไปอาบน�ำ้ เเต่งตัวมา เข้าเวร นอนวันนึงก็ 2 - 3 ชั่วโมง มานอนที่ป้อมอีกนิดหน่อย หลังเที่ยงคืน เเปลกเหมือนกันตอนเราง่วงมาก ๆ อยากหลับ เเต่มนั จะนอนไม่หลับ วันไหนเราต้องเฝ้าต้องตาเเข็งนี่มนั จะ ง่วงเป็ นพิเศษ ไม่เข้าใจเลย พลาดทีนึงเราอาจเสียโอกาส เลยนะบางอาชี พ เเต่ อ ย่ า งยามถ้า พลาดเเล้ว เขาให้อ อก เราก็ยงั ไปที่อ่ืนได้ เเต่ไม่ใช่เหตุผลให้เราไม่มีวินัยหรือท�ำตัว

55


เเย่นะ อย่าไปคิดอย่างนัน้ อาชี พนี ม้ ันอาจดูไม่สูงอย่างที่ เขาว่ากันก็ จริง เเต่มัน เป็ นอาชีพที่ดีนะ งานไม่หนักเลยเมื่อเทียบกับอย่างตอนลุง ท�ำงานก่ อสร้าง ตากแดดกันเป็ นวัน ๆ ที่ ลุงเคยท�ำมา เงิ น ได้เท่ากันเลยนะเเต่อันนั้นเหนื่ อยกว่ามาก อันนี ส้ บายกว่า หลายเท่า ก็จริงที่ยามงานมันสบาย เข้าง่าย ออกง่าย คนคง มองว่าใครท�ำก็ได้ เเต่ลุงก็ไม่ได้นอ้ ยใจหรือเก็บมาคิดให้ตวั เองคิดมากอะไร เราท�ำงาน ท�ำด้วยตัวเราเอง ถ้าเราไปขอ เขานี่ สิน่าอายกว่าอีก ถ้าเราไม่ทำ� อะไรเลยนี่ สิน่าอายกว่า นี่เราท�ำงานด้วยน�ำ้ พักน�ำ้ เเรงเรา จะอาชีพไหนเป็ นอะไรก็ดี ทัง้ นัน้ เเหละ ซึ่งลุงไม่เคยเครียดเลย ท�ำไปวัน ๆ เดี๋ยวก็มืด เดี๋ยวก็สว่าง เดี๋ยวก็มืด เเล้วก็สว่างอีก เดี๋ยวก็เงินออก เดี๋ยว ก็ไปเที่ยว (หัวเราะ) วนอยู่เท่านีเ้ เหละ ท�ำให้ดีท่ีสุด

56


ไม่รู้นะว่าเด็กมันจะคิดถึงลุงไหม แต่ถ้าถึงวันที่ลุงต้องออกไป ลุงคงคิดถึงที่น่ีมาก ลุงเกษม

57


58


ยามเชือ ่ มัน ่ ชายวัย 74 ที่ดิ้นรน อดทน เเละยึดมั่นในความถูกต้อง


560


50 ปี ทีเ่ ป็ นยาม

ลุงชื่อเกษ อายุ 74 เเล้ว (หัวเราะ) อยู่ตรงนีม้ ายังไม่ ถึงปี เลย แค่ 6 - 7 เดือนเองตรงนีเ้ มื่อก่อนเป็ นกองสลากเก่า จนเขาย้า ยไปอี ก ฝั่ ง ลุง เข้า เวร 6 โมงเย็ น ถึ ง 6 โมงเช้า รวมเป็ น 12 ชั่วโมงนอน 11 โมง ตื่นอีกทีก็บ่าย 3 ต้องเผื่อเวลา ท�ำนู่นนี่แล้วรีบเดินมาที่ศูนย์เพื่อเซ็นชื่อเข้างาน พอเลิกงาน ก็กลับมาเซ็นชื่ออีกรอบเพื่อรับเงิน คิดไว้ว่ามาไวดีกว่ามาช้า ได้วนั ละ 430 บาท อยู่ได้สบาย เเถมมีเงินเก็บด้วย ก่ อ นหน้า นี ้ลุ ง เป็ นรปภ. อยู่ ท่ี ส นามม้า นางเลิ ้ง มา 50 กว่ า ปี ไ ด้ ท�ำ มาเรื่ อ ยจนที่ น่ ัน ปิ ด ตัว ลงเพราะทางการ เขาจะสร้า งพระบรมราชานุ ส าวรี ย ์ร ัช กาลที่  9 ซึ่ ง พอเขา ประกาศออกมาปุ๊ บว่ า จะรื อ้ ลุง ก็ ต กงานทัน ที ท�ำ มาครึ่ง ชี วิ ต ก็ ต ้อ งใจหายเป็ นธรรมดา ซึ่ ง เมื่ อ ก่ อ นเเถวนั้น จะมี สนามกอล์ฟไง ลุงเลยเป็ นรปภ. ด้วยเเละเป็ นแคดดี ้ (ผูช้ ่วย นักกอล์ฟ) ไปด้วย โชคดีมากที่ ตอนนั้นนายลุงเค้าเป็ นคน ใหญ่ คนโต (พลเอกเปรมฯ) ลุงเลยสบาย บวกกับสมัยนั้น รปภ. ที่ น างเลิ ง้ คนเยอะเลยมี ค นเปลี่ ย นหมุน เวี ย นตลอด ท�ำให้ลุงพอมีเวลาไปสนามกอล์ฟ บ้า นลุง อยู่ศ รีย่ า นนี เ้ อง เป็ น บ้า นหลวง ช่ ว งตกงาน ก็ได้ลูกสาวดูแลอยู่พกั หนึ่งนั่นเเหละ ระหว่างนัน้ ลุงก็รีบหา งานด้วย จนได้มาที่น่ีซ่ึงลุงไม่เคยคิดเบื่องานที่ทำ� อยู่เลยนะ เพราะไม่ว่าจะงานไหนงานก็คือเงิน ลุงคิดอย่างนีไ้ ง ดีซะอีก อายุปูนนีเ้ เล้วเรายังมีงานท�ำ คนที่เขาไม่ได้มีโอกาสเท่าเรา ยังมี อีกเยอะ ท�ำได้ก็พยายามท�ำต่อไป ดีเท่าไหร่เเล้วที่ ไม่ ค่อยเจ็บไข้ได้ป่วย เเข็งเเรงกว่าคนทั่วไปเขามั้ง (หัวเราะ) ก็ใช้จนคุม้ นั่นเเหละเกิดมาทัง้ ที เสียดายชีวิต 61


562


อย่าหาว่าลุงสอน

ลุง ไม่ เ คยเข้า เวรคนเดี ย วมาก่ อ น เพราะที่ น างเลิ ง้ รปภ. เยอะมาก มาอยู่น่ี เ เรก ๆ เหงามาก เกื อ บท้อ เเล้ว เเต่ใจยังสูเ้ ลยผ่านมาได้จนถึงตอนนี ้ ถ้าง่วงลุงก็เดินไปซือ้ กาแฟที่ 7-11 ถ้า เบื่ อ ลุง ก็ เ ปิ ด เพลงฟั ง เหงาเเค่ไ หนก็ ท ำ� ได้เเค่ทน ชินเเล้ว อยู่บา้ นยังอยู่คนเดียวเลย แต่แค่ลูกโทร มาหา คนแก่ ๆ อย่างลุงก็ดีใจเเล้ว หายเหงาเลย เพราะลุง คิดถึงลูกมาก แต่ลุงก็ ตอ้ งเเยกเเยะนะ เพราะลูกก็ มีภาระ ของลูก ลุง ก็ มี ภ าระของลุง จ�ำ ไว้เ ลยนะว่ า ก่ อ นจะให้ค น อื่นมาดูเเล เราต้องดูเเลตัวเองให้ได้ก่อน ลุงว่าความเหงา มันคือการที่เรารู ส้ ึกว่าในจิตใจเราไม่ได้เจอใครเลยนอกจาก ตัวเรา มนุษย์เป็ นสัตว์สงั คม การได้พบเจอคนอื่นลุงมองว่า เป็ นเรื่องที่สำ� คัญนะ คนเราเกิ ด มาต้อ งดิ น้ รน ไม่ ท ้อ เเท้ใ นชี วิ ต และต้อ ง ท�ำ ทุ ก อย่ า งบนความถู ก ต้อ ง เพราะเราอยู่ บ นโลกใบนี ้ เดี ย วกัน อะไรไม่ ดี เ ราเลี่ ย งได้ก็ เ ลี่ ย งไป คนไหนพูด ไม่ ดี เราก็ เลี่ยงไป ซึ่งที่ น่ี มีมาบ่อยเลย (หัวเราะ) บางที เดินมา ขอบุหรี่ ลุงก็บอกว่าไม่มีเพราะไม่ได้สูบ เค้าก็เซ้าซีไ้ ม่หยุด บางทีก็มีเดินมาขอเศษเหรียญไปขึน้ รถเมล์ 5 - 10 บาท ลุง ก็ให้ไป หงุดหงิดก็มีบา้ ง แต่เราเลี่ยงได้ก็เลี่ยงไป เพราะค�ำ พูดส�ำคัญมากนะส�ำหรับคนเรา มันมีอยู่ 2 ประเภทเท่านัน้ คือพูดดี และ พูดไม่ดี ค�ำพูดมันเป็ นดาบสองคม ฉะนัน้ เรา ควรพูดเเต่ส่ิงดี ๆ มองคนก็ควรมองในเเง่ดี อย่าไปมองเขา ในเเง่ลบ เปิ ดใจให้กว้างไว้ ต่อให้ลำ� บากเเค่ไหนเรื่องขโมย นี่ ลุง ไม่ เ คยคิ ด จะท�ำ อย่ า งเด็ ด ขาด เคยอดจนไม่ มี เ งิ น สัก บาทอยู่ที นึง เลยนั่ง รถไฟไปต่อ ยมวยที่ หัว หิ น ก็ พ อประทัง ชีวิตอยู่ได้ 5 ปี เริ่มสูเ้ ขาไม่ไหวเพราะลุงตัวเล็ก ก็เลยขึน้ มา

63


64

เป็ นแคดดีท้ ่ีกรุ งเทพฯ เงินก็ดีขึน้ มามาก สักพักพออายุ 25 ก็ไปเป็ นรปภ. ด้วย ชีวิตเริ่มมั่นคงทุกอย่างก�ำลังจะดีเเม่ลุง ก็เสีย ผ่านไปไม่นานเเฟนลุงก็เสียอีก ช่วงนัน้ ก็ไม่เหลือใคร เเล้วจริง ๆ นอกจากลูก ซึ่งตอนนีล้ ูกทัง้ 2 คนก็ทำ� งานของ ตัวเองกันหมดเเล้ว เราก็หมดห่วงเขา เเล้วก็ไม่อยากให้เขา มาเป็ นห่วงเราด้วย คนชอบถามนะว่าท�ำไมลูก ๆ ไม่มาหา ไม่ ม าเยี่ ย มบ้า ง ลุง เลยบอกว่ า ต่ า งคนต่ า งมี ชี วิ ต มี ภ าระ เป็ น ของตัว เอง ซึ่ง ถึง ตัว จะห่า งกัน เเต่ใ จเราก็ ไ ม่ไ ด้ห่า งไป ไหน โทรคุยกันตลอด บางที ก็โอนเงิ นมาให้ ลุงก็ บอกเลย ว่าไม่ตอ้ ง ลุงมีลุงก็บอกว่ามี ลุงล�ำบากลุงก็บอกว่าล�ำบาก แต่ก็ตอ้ งล�ำบากจริง ๆ ไม่กล้าไปรบกวนลูก ถ้าร่างกายยัง ไหว เเรงหาเงินยังมีลุงหาเองดีกว่า ไม่ตอ้ งไปเเบมือขอลูก หลายครัง้ พอบอกว่าเกิดปี 2488 มันเลยวัยที่เขาให้ทำ� งาน มาเยอะเเล้ว หลายที่ เ ขาไม่ ร ับ เลยนะ เเต่ ลุง ยัง เเข็ ง เเรง อยู่ไ ง อายุเ ท่ า นี เ้ เต่ สุข ภาพยัง ดี อ ยู่ก็ ภูมิ ใ จ ลุง มี ค วามสุข ที่ ลุ ง อยู่ ไ ด้ด ้ว ยตั ว ของลุ ง เอง ลุ ง มี ค วามสุ ข ที่ ลุ ง ท�ำ สิ่ ง ที่ ถูกต้อง ยิ่งเห็นคนอื่นท�ำสิ่งที่ถูกต้องก็ย่ิงรู ส้ ึกมีความสุข แต่ ลุงก็ไม่ได้ไปบังคับใครนะ ทางใครทางมัน ไม่กา้ วก่ายหรือ เบียดเบียนกัน รปภ. ส�ำ หรับ ลุง คื อ อาชี พ ที่ เ ป็ น ผู้ใ ห้ ให้ทั้ง ความดี ให้บ ริก าร ใครมี เ รื่ อ งอะไรลุง ก็ ช่ ว ย เพราะลุง คื อ ผู้ใ ห้ไ งก็ ให้อย่างเดียว คนนูน้ มาถามทาง เราก็บอกเขา อีกอย่างคือ รปภ. เป็ น ผู้ใ ช้ร ะเบี ย บเพื่ อ ความถูก ต้อ ง เพื่ อ ให้ค วามถูก ต้องนั้นได้ช่วยเหลือคนอื่ น มันก็ คือการท�ำหน้าที่ ให้ดีท่ี สุด นั่นเเหละ ง่าย ๆ เเค่หน้ารัว้ เขาห้ามให้รถมาจอด เราก็ไป ห้ามไปเตือนให้เขาออกไป เพราะเราก็ไม่รูว้ ่าทางวังเขาจะ


มาตอนไหน เขาจะใช้เ มื่ อ ไหร่ เป็ น หน้า ที่ เ ราที่ ต ้อ งพร้อ ม ตลอด ลุงไม่ค่อยยุ่งกับใครเลยไม่ค่อยท�ำให้ใครเดือดร้อน นิ สัย ลุง เป็ น เเบบนี เ้ เหละ เหนื่ อ ยเเล้ว ก็ ก ลับ บ้า นพัก ผ่ อ น ไม่ได้รงั เกียจอะไรเเต่เเค่มันเหนื่อย (หัวเราะ) วันไหนเขามี ท�ำบุญมี กิจกรรม ลุงก็ ไปดูไปร่วมปกติ เขาก็ รูก้ ัน นี่ อยู่มา ก็ เ คยเผลอหลับ อยู่ค รัง้ นึง โดนปรับ ไป 1,000 บาท หลัง จากนัน้ ก็ไม่เคยหลับอีกเลย (หัวเราะ) กินยาแก้หวัดเข้าไป ไงวัน นั้น เเล้ว พอดี ค นจากในวัง เขาถ่ า ยลุง ไว้พ อดี จบเลย จ�ำฝั งใจเลยตัง้ เเต่วนั นัน้

65


566


ความฝันกับความจริง

ความฝั นที่ อยากจะท�ำกับสุขภาพร่างกายมันต้องไป ด้ว ยกัน นะ อัน ไหนไหวเเละท�ำ ได้ก็ สู้ แต่ อัน ไหนร่า งกาย เราไม่ไ หวก็ อ ย่า ไปฝื น ท�ำ ถ้า เลื อ กได้ลุง อยากกลับ ไปเป็ น แคดดี อ้ ี ก เพราะลุง ชอบตี ก อล์ฟ มาก มี บัต รโปรด้ว ย ให้ ไปสอนคนอื่ นอี กก็ ยังได้ ทุกวันนี ก้ ็ ตีอยู่ มี หาเวลาก่อนเข้า เวรเเวะไปตี บา้ ง ลุง ว่า เวลาตี ก อล์ฟ เเล้ว ลุง มี ค วามสุข ลุง ชอบสนามหญ้าสีเขี ยว ลุงชอบการใช้สมาธิ ก่อนจะสวิงไม้ ลุง ชอบการสัง เกตุล ม ที่ ช อบมากเลยคื อ การเดิ น ไปคุย ไป ในสนามหญ้า กับ เพื่ อ นฝูง ของลุง นี่ เ เหละ (เงี ย บเเละยิ ม้ ) แต่ไ ม่ ใ ช่ ว่า ตอนนี เ้ ป็ น รปภ. เเล้ว ไม่ มี ค วามสุข นะ อยู่ต รง นี ก้ ็ มี ค วามสุข อี ก แบบ มัน ก็ อิ ส ระดี สบายดี เดิ น ไปนู่น ไป นี่ กี ฬ าทั้ง โลกใบนี ้ส ำ� หรับ ลุง ลุง ว่ า กอล์ฟ ยากที่ สุด เเล้ว มันต้องควบคุมทุกอย่างทัง้ ร่างกายตัง้ เเต่หวั จรดเท้า ท่า ทิศ เเรง ทุกอย่างต้องนิ่ ง เเละเเม่นย�ำ ไหนจะต้องน�ำเรื่องลม มาตรองด้วยอีก มันถึงได้ยาก ยากที่จะท�ำให้มันเเม่นได้ดงั ใจคิด เเต่น่ ันเเหละคือความสนุกของกอล์ฟล่ะ เรื่ อ งจริง ที่ ค นเรามัน เลื อ กเกิ ด ไม่ ไ ด้ เเต่ ถึ ง อย่ า งนั้น เราเลื อ กที่ จ ะท�ำ และเลื อ กที่ จ ะคิ ด ได้น ะ ถ้า เลื อ กเกิ ด ได้ ป่ านนี ไ้ ม่มี ใ ครจนไม่มี ใ ครเศร้า หรอก ส�ำ หรับ ลุง แล้ว รปภ. เป็ นอาชีพที่มีเกี ยรติมากนะ เพราะอย่างที่บอก รปภ. เป็ น ผูใ้ ห้ เป็ นผูใ้ ช้ระเบียบให้ทุกคนมีความสุข แค่นีก้ ็สูงค่ามาก เเล้ว ส�ำ หรับ ลุง ส่ว นเค้า จะมองยัง ไงอัน นี ก้ ็ สุด เเล้ว เเต่เ ขา จะคิ ด ลุง ไม่ เ คยมี ปั ญ หานะ ซึ่ ง เราเองก็ อ ย่ า ไปมองใคร หรื อ อาชี พ ไหนว่ า ต�่ำ ต้อ ยหรื อ ด้อ ยกว่ า เรารู ส้ ึก ไม่ ดี ยัง ไง เขาก็ รูส้ ึกไม่ต่างกันนักหรอก อยู่มาขนาดนี ล้ ุงกล้าพูดเลย ว่าไม่มีอาชีพไหนต�่ำถ้าเราท�ำด้วยใจสูง โลกนีค้ วามคิดใคร

67


ความคิ ด มัน เราเลื อ กอะไรมากไม่ ไ ด้ห รอก ถ้า เราท้อ เรา ก็จะไม่มีใจจะท�ำงาน ถ้าเราไม่ทำ� งานเราก็จะไม่มีเงิน อีก อย่างคือเราต้องรอบคอบ รู เ้ ท่าทันอารมณ์ตัวเอง จริงไหม ลองคิ ด ดูเ เล้ว กัน ว่ า ท�ำ อะไรไปเเล้ว รู ส้ ึก ผิ ด ตอนหลัง ก็ น่ ัน เเหละ เเปลว่ า เราคิ ด ผิ ด แต่ ก ารคิ ด ผิ ด ไม่ ใ ช่ เ รื่ อ งผิ ด นะ เราเป็ นคน เราท�ำผิดพลาดกันได้ แต่ขอเเค่ตอ้ งสู้ ต้องดิน้ รน ไม่หยุดเรียนรู ้ ยอมรับความจริง แก้ไข เเละพัฒนาตัวเองไป เรื่อย ๆ (ยิม้ )

68


คนเราเกิดมาต้องดิ้นรน ไม่ท้อเเท้ในชีวิต เเละต้องท�ำทุกอย่างบนความถูกต้อง ลุงเกษ

69


ขอขอบคุณลุงเปี๊ ยก พี่นกึ พี่เบิรด์ ลุงเกษม และลุงเกษ ที่แบ่งปั นเรือ่ งราวชีวิต เเละมอบสีสนั ให้กบั ค�่ำคืนอันเปลี่ยวเหงา ตลอดจนเหล่ายามดึกทุกท่านที่ปฏิบตั หิ น้าที่อยูภ่ ายใต้ทอ้ งฟ้าผืนนี ้


“ยามดึก” เรือ่ งเเละภาพ : สิรวิชญ์ นิลวรรณ อาจารย์ท่ีปรึกษา : อาจารย์อนุชา แสงสุขเอี่ยม ภาควิชาออกแบบนิเทศศิลป์ คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร © Silpakorn University 2019 All Right Reserved


โดย สิรวิชญ์ และเหล่ายามดึก

Profile for Sirawit Ninlawan

ยามดึก  

ยามดึก  

Advertisement