Page 1


Deel 1

9789021405278.indd 9

13-06-18 10:36


9789021405278.indd 10

13-06-18 10:36


Hoofdstuk 1 Ik had ruim een jaar geen contact meer gehad met Whitley Lansing, of met een van mijn andere vrienden. Toen ik na mijn laatste tentamen haar berichtje kreeg, voelde dat zo onvermijdelijk als een komeet die door de nacht was komen aanrazen en niet veel goeds voorspelde. Lang geleden. wtf. #nietcool. Sorry. Tourette speelt op. Was je eerste jaar oké? Super? Stom? Serieus. We missen je. Einde stilte want groep komt naar Wincroft voor mn bday. De Linda op Mallorca & T.E.S. Burt huwelijksreis op St. Barts (3de vrouw. Vegan yogi). Dus dat weekend hebben we vrij spel. Net als vroeger. Kom je? Wat zeg je ervan, Bumble? Carpe noctem.

Pluk de nacht. Ze was de enige die ik kende die als een in leer gekleed model van Dior alle andere meiden in de schaduw zette en intussen Latijn ratelde alsof het haar moedertaal was. ‘Hoe ging het tentamen?’ vroeg mijn moeder toen ze me afhaalde. ‘Ik heb Socrates met Plato verward en had niet genoeg tijd voor mijn essay,’ antwoordde ik, en ik deed mijn veiligheidsgordel om. ‘Je hebt het vast goed gemaakt.’ Ze glimlachte bemoedigend. ‘Moet er verder nog iets gebeuren?’ Ik schudde mijn hoofd. Mijn vader en ik hadden mijn kamer in het studentenhuis al leeggehaald. Ik had mijn boeken teruggebracht naar de studentenbond 11

9789021405278.indd 11

13-06-18 10:36


om volgend jaar dertig procent korting op de nieuwe te krijgen. Casey, met wie ik de kamer deelde, was een meisje uit New Haven dat elk weekend naar huis ging om bij haar vriendje te zijn. Ik had haar na onze oriëntatieweek niet vaak meer gezien. Mijn eerste jaar op Emerson College eindigde in het onverschillig soort stilte dat doet denken aan het faillissement van een zaakje in een klein winkelcentrum. ‘Er broeit iets in de duisternis,’ zou Jim gezegd hebben. Ik had geen plannen voor de lange zomer, afgezien van mijn ouders helpen in The Captain’s Crow. The Captain’s Crow – door de plaatselijke bevolking kortweg ‘De Kraai’ genoemd – is het eetcafé-met-ijssalon van mijn ouders aan de boulevard in Watch Hill, Rhode Island, het kustplaatsje waar ik ben opgegroeid. Watch Hill, Rhode Island. Inwonersaantal: iedereen kent elkaar. Mijn overgrootvader Burn Hartley opende de ijssalon in 1885, toen Watch Hill weinig meer was dan een rotsachtig gehucht waar walvisvaarders terugkwamen om hun benen te strekken en hun kinderen voor de eerste keer vast te houden, voor ze het zeegat weer uit gingen naar de onbekende verten van de Atlantische Oceaan. Boven de ingang hangt een ingelijst potloodportret van Burn met zijn waanzinnige grijns, die doet denken aan een of andere geniale, dode schrijver, of van een ontdekkingsreiziger die nooit van de Noordpool terugkeerde. In werkelijkheid kon hij nauwelijks lezen, had hij liever bekenden dan vreemden om zich heen en verkoos hij de vaste grond onder zijn voeten boven de zee. Zijn enige prestaties in het leven waren de uitbouw van ons havenrestaurantje en de perfectionering van het recept voor de beste mosselsoep ter wereld. De hele zomer serveerde ik schepijs aan zonverbrande tieners in pastelkleurige shirtjes met slippers aan hun voeten. Ze kwamen en gingen in flitsende hordes, net als scholen vis. Ik maakte cheeseburgers en tonijntosti’s, slaatjes en milkshakes. Ik veegde lagen zand van de zwart-witte plavuizenvloer. Ik gooide servetten weg, pakjes ketchup en zout, clubpolsbandjes, Del’s ijslimonadebekers, folders van partyboten. Vergeten telefoons legde ik bij de kassa, zodat ze voor het grijpen lagen als de eigenaren paniekerig weer binnenstormden: ‘Ik ben mijn tele… O, bedankt… Su12

9789021405278.indd 12

13-06-18 10:36


per van je!’ Ik ruimde verscheurde blauwe entreekaartjes op van de draaimolen uit 1893, die maar een paar meter verderop aan het strand stond, met verweerde gezichtsloze zeemeerminnen om op te rijden in plaats van paarden. Watch Hills beroemdste historische feit was een bezoek van Eleanor Roosevelt, die gefotografeerd was op een roodharige zeemeermin met een zijzadel op de turquoise staart. (Het was een plaatselijke grap hoe geïrriteerd ze erbij zat op de foto, zo ongemakkelijk en bedolven onder de opwaaiende lagen van haar gesteven plooirokken.) Ik sopte barbecuesaus van de vuilnisbakken en gesmolten Wrakgoed van de tafeltjes (Wrakgoed was favoriet onder de jongeren; een mix van ijs, koekjesdeeg, walnoten, cakebeslag en klontjes donkere chocolade). Met desinfecteerzeep, schuurmiddel en allesreiniger ging ik de ramen te lijf. Ik wreef het zout van de mosselen en sintjakobsschelpen en poetste ze zo zorgvuldig glimmend op als een juwelier die werd geobsedeerd door zijn smaragden. Meestal stond ik om vijf uur op om met mijn vader de vis van de dag uit te gaan zoeken wanneer de vissersboten binnenkwamen. Dan inspecteerde ik krabben en platvissen, oesters en baarzen, liet ik mijn handen over trillende scharen en klauwen gaan, over zeepokken en iriserende buiken. Ik schreef liedjesteksten voor de soundtrack van een door mij verzonnen film met de titel Lola Anderson’s Highway Robbery, krabbelde woorden, rijmpjes, gezichten en handen op servetjes en afhaalmenu’s die ik in de vuilnisbak gooide voordat iemand ze kon zien. Ook ging ik naar een rouwverwerkingscursus voor jongeren in het gemeentehuis van North Stonnington. Er was maar één andere deelnemer, een stille jongen die Turks heette; zijn vader was overleden aan ALS. Na twee sessies kwam hij niet meer terug, waardoor ik alleen achterbleef met Deb, de therapeute, een nerveuze vrouw die broekpakken droeg en met een vuistdik boekwerk zwaaide dat Rouwmanagement voor adolescenten heette. ‘“Deze oefening heeft tot doel een positieve betekenis te geven aan de verloren relatie”,’ las ze voor uit hoofdstuk zeven, en ze gaf me een vel papier voor een afscheidsbrief. ‘“Schrijf aan je overleden dierbare over de mooie herinneringen, de hoop die jullie hadden en stel je eventuele laatste vragen.”’ Ze gooide een afgekauwde pen met de tekst TABEEGO EILANDVAKANTIES op mijn bureau en vertrok. Ik hoorde haar op de gang 13

9789021405278.indd 13

13-06-18 10:36


ruziemaken aan de telefoon met iemand die ze Barry noemde, van wie ze wilde weten waarom hij gisteravond niet thuis was gekomen. Op de afscheidsbrief tekende ik een krijsende havik, met de songtekst van een verzonnen Japanse animatiefilm over een vergeten gedachte, getiteld Verdwaald in een hoofd. Toen glipte ik weg door de nooduitgang en ging ik nooit meer terug. Ik leerde Sleepy Sam (een lange, slome jongen uit Engeland die bij zijn Amerikaanse vader logeerde) hoe hij visburgers en de perfecte tosti moest bakken. Grill op medium, boter, vier minuten per kant, zes plakken pittige Vermontcheddar, twee plakken Fontinakaas. Hij nodigde me uit voor een feestje bij een vriend van een vriend op Independence Day. Tot zijn schrik kwam ik inderdaad opdagen. Ik stond met een lauw biertje bij een staande schemerlamp, luisterde naar praatjes over gitaarles en Zach Galifianakis en wachtte op een geschikt moment om ervandoor te gaan. ‘Tussen haakjes, dat daar is Bee,’ zei Sleepy Sam. ‘Ze kan praten, ik zweer het.’ Tegen niemand zei ik iets over Whitleys berichtje, al zat het voortdurend in mijn achterhoofd. Het was net als met de gloednieuwe veel-te-extravagante jurk die ik had gekocht maar nooit uit de tas had gehaald. Hij lag met het bonnetje achter in mijn kast, met de labels er nog aan en in vloeipapier gevouwen, met de bedoeling om hem terug te brengen. Toch was er een piepklein kansje dat ik ooit nog eens het lef zou hebben om hem aan te trekken. Ik kende de datum van haar verjaardag, 30 augustus, net zo goed als die van mezelf. Het viel op een vrijdag. De grote gebeurtenis die dag was de komst van een zwerfhond die over Main Street dwaalde. Hij had geen chip en keek zo opgejaagd als een krijgsgevangene. Hij was grauw, ruig en schrok van elke poging om hem aan te halen. Toen een auto toeterde, schoot hij weg tussen de vuilnisbakken achter ons eetcafé. ‘Zie je die gele modder aan zijn achterpoten? Die is van de zoutbank aan de westoever van de Nickybogg Creek,’ verkondigde agent Locke, in de wolken omdat hij een mysterie moest oplossen, zijn eerste van dat jaar. 14

9789021405278.indd 14

13-06-18 10:36


Die zwerfhond was het gesprek van de dag – wat er met hem moest gebeuren, waar hij vandaan kwam – en pas veel later dacht ik opeens terug aan die hond die uit de lucht was komen vallen. Ik vroeg me af of hij een voorteken was geweest, een waarschuwing dat er iets vreselijks ging gebeuren, dat ik niet de vaak zo poëtisch bejubelde en mysterieuze onbekende weg moest kiezen, maar het gebaande pad, dat openlag en goed verlicht was, de weg die ik kende. Toen was het al te laat. De zon was ondergegaan. Sleepy Sam was weg. Ik had de caféstoelen omgekeerd op tafel gezet en de vuilniszakken naar buiten gesleept. En bovendien druiste het recht tegen de menselijke natuur in: wie liet zijn plannen nou dwarsbomen door een waarschuwingsteken? Mijn vader en moeder namen aan dat ik mee zou gaan naar het Dreamlandtheater in Westerly voor de marathon van romcom-klassiekers, zoals altijd op vrijdagavond. ‘Ik heb eigenlijk andere plannen voor vanavond,’ zei ik. Mijn vader was opgetogen. ‘Echt, Bumble? Wat goed.’ ‘Ik rij vanavond naar Wincroft.’ Daar werden ze stil van. Mijn moeder, die net het bordje gesloten voor het raam had gezet, draaide zich om, trok haar vest strakker om zich heen en rilde, al was het buiten vierentwintig graden. ‘Hoelang wist je dat al?’ vroeg ze. ‘Nog maar net. Ik zal voorzichtig doen. En ik ben tegen middernacht weer thuis. Ze komen bij elkaar voor Whitleys verjaardag. Het is vast goed voor me om ze weer te zien.’ ‘Dat is een hele rit in het donker,’ zei mijn vader. Mijn moeder keek alsof ik de prognose had gekregen dat ik nog zes weken te leven had. Soms, als ze erg van streek raakte, kauwde ze op een denkbeeldig stukje kauwgum. Dat deed ze nu ook. ‘Het hoort bij het rouwproces om het verleden onder ogen te zien,’ zei ik. ‘Daar gaat het niet om. Ik…’ ‘Laat maar, Victoria.’ Mijn vader legde zijn hand op haar schouder. ‘Maar dokter Quentin zei dat je stressvolle situaties moest vermijden die…’ ‘We hebben al vastgesteld dat dokter Quentin een idioot is,’ zei ik. 15

9789021405278.indd 15

13-06-18 10:36


‘Quentin is inderdaad een idioot,’ zei mijn vader met een spijtig knikje. ‘Het feit dat zijn naam dezelfde is als die van een staatsgevangenis had een teken aan de wand moeten zijn.’ ‘Je weet best dat ik er niet tegen kan als jullie samenspannen tegen mij,’ zei mijn moeder. Op dat moment probeerde iemand – een roodverbrande weekendtoerist in seersuckershorts die te veel bier had gedronken bij O’Malligan’s – de deur open te doen. ‘We zijn gesloten,’ bitste mijn moeder. En zo kwam het dat ik in mijn vaders oeroude groene Dodge RAM met de amechtig hoestende uitlaat de tachtig kilometer langs de kust­ route van Rhode Island aflegde. Wincroft. De naam klonk als die van een huis in een stormachtige roman vol spoken en krankzinnigen. Het landgoed was een uitgestrekt samenraapsel van rode baksteen, torentjes, tuinen en kraaivormige waterspuwers, in de jaren 1930 gebouwd door een Grote Witte Jager die volgens de verhalen bevriend was geweest met Hemingway en Lawrence van Arabië. Hij had de hele wereld over gereisd om de prachtigste dieren te doden, waardoor hij niet langer dan zes weken op Wincroft had doorgebracht in de zestig jaar dat hij de eigenaar was. Toen Whitleys rare Tweede Ex-Stiefvader Burt – kortweg T.E.S. Burt – het landgoed aan zee kocht bij een executieverkoop in de jaren tachtig, had hij de boel ingrijpend verbouwd in een ongelukkige stijl die volgens Whitley had uitgepakt ‘alsof Madonna Cyndi Lauper heeft ondergekotst’. Toch was het niet ongewoon dat je bij het openen van een kast of muffe hutkoffer op de zolder nog foto’s vond waarop onbekenden een geweer vasthielden of vossenbont of een ander griezelig stukje taxidermie droegen – van een wezel, rode kikvors, of een knaagdier van een onbestemde soort. Daardoor kreeg je bij ieder bezoek aan Wincroft het mysterieuze gevoel dat je op een archeologische expeditie was, alsof er overal binnen de etages, muren en plafonds een verloren beschaving wachtte om opgegraven te worden. ‘We zijn wat we achterlaten,’ zei Jim, toen hij op een keer een opgezette hagedis uit een schoenendoos tevoorschijn haalde. 16

9789021405278.indd 16

13-06-18 10:36


Na de snelweg veranderde de rit naar Wincroft in een duizelingwekkende haarspeldroute die zijn best leek te doen om je af te schudden. De kust van Rhode Island – niet de beruchte drukte bij Newport, met de steile rotswanden en kolossale villa’s die arrogant neerkijken op de stipjes van zeilbootjes beneden in de haven, maar juist de rest – was ruig, verwaarloosd, relaxed en zondoorstoofd. Dat deel deed denken aan een oude dakloze strandjutter in een verwassen T-shirt die zich niet kon herinneren waar hij de afgelopen nacht had geslapen. De grassoorten waren taai en tomeloos, de wegen ziltig en gebarsten, met verweerde wegwijzers en kapotte verkeerslichten. Bruggen doemden moedeloos buigend op uit de moerasstreken om aan de overkant neer te vallen, uitgeput. Ik had hun telefoonnummers nog, maar ik wilde niet bellen. Ik wist niet eens of ze er echt zouden zijn. Na al die maanden konden hun plannen best zijn veranderd. Misschien was het niet Whitley die opendeed als ik aanklopte, maar haar tweede ex-stiefvader, Burt, T.E.S. Burt met zijn te lange, grijze krulhaar; Burt, die duizend jaar geleden een Oscar-genomineerd liedje had geschreven voor een tragische liefdesfilm met Ryan O’Neal in de hoofdrol. Of misschien waren ze er wél allemaal. Misschien wilde ik wel weten hoe ze keken als ze me opeens zagen, met een blik die ze niet van tevoren hadden ingestudeerd. Aan de andere kant: ze wisten niet dat ik kwam, dus ik kon nog terug. Ik kon nog steeds met mijn ouders in het Dreamland naar His Girl Friday gaan, daarna krabburgers en oesters eten in de Shakedown, ‘hey’ zeggen tegen Artie, de eigenaar, en als ik even naar de wc ging net doen of ik niet hoorde hoe hij tegen mijn vader fluisterde: ‘Bee is echt weer op de been’, alsof ik een gewond renpaard was waarover ze besloten dat euthanasie toch niet nodig was. Niet dat Artie het kon helpen. Het was de logische reactie als mensen erachter kwamen wat er was gebeurd: dat mijn vriendje, Jim, in het laatste schooljaar was doodgegaan. De plotselinge dood van je grote liefde hoorde je niet te overkomen als je jong was. Gebeurde het toch, dan hielp het als het lag aan een van de drie begrijpelijke oorzaken: a) auto-ongeluk, b) kanker en c) zelfmoord. Op die manier, zodra je had geselecteerd wat van toepassing was, kon de dichtstbijzijnde volwassene snel je aandacht op allerlei films vestigen (vaak met Timothy Hutton in de hoofdrol), 17

9789021405278.indd 17

13-06-18 10:36


en zelfhulpboeken om je te helpen het te verwerken. Maar hoe moest het als er geen aannemelijke reden was voor de dood van je vriendje en je alleen in een zwart gat van schuldgevoel en raadselen kon staren? Dan is er geen film of zelfhulpboek op de wereld om je te helpen. Behalve misschien The Exorcist. Als ik het vanavond liet afweten, kwamen mijn oude vrienden op Wincroft bij elkaar en vertrokken ze er weer, en dat was dan dat. Wegblijven was als het laatste duwtje tegen het oude speelzeilbootje uit mijn kindertijd, het ultieme zetje waarmee het bootje naar het midden van de muur werd gestuwd, ver uit de kust, voorgoed buiten bereik. Dan kwam ik er nooit meer achter wat er met Jim was gebeurd. Ik reed door. Het was alsof de kronkelende weg me voortjoeg; vergeelde beuken flitsten langs; een brug; opeens de onthutsende aanblik van een haven waar hoge witte zeilboten als een kudde sprookjeseenhoorns op een kluitje deinden en weer uit het zicht verdwenen. Het was verrassend hoe goed ik de weg nog wist: bij de Exxon linksaf, rechts op Elm, weer rechts bij het stopteken waar je met de dood dobbelde, daarachter het veld met was aan de waslijnen bij de aftandse woonwagens op lekke banden. Vervolgens de glooiing waar de bomen ophielden om eerbiedig plaats te maken voor de mooiste zoen van zee en lucht, altijd vlammend oranje en roze bij zonsondergang. En daar was het dan. Het smeedijzeren hek met het weelderige wapen W. Het hek stond open. De lampen brandden. Ik nam de bocht en reed over de oprijlaan, waar de takken van de eikenbomen flitsend langs de auto waaiden als losgeraakte haarlinten en de wind door de open raampjes huilde. Na nog een bocht zag ik het landhuis, de ramen goud en levend, een kolossale vergaarbak van rode baksteen en leisteen, de kraaienwaterspuwers voor eeuwig neergestreken op het dak. Toen ik remde schoot ik bijna in de lach om de vier auto’s die naast elkaar geparkeerd stonden. Ze waren nieuw, behalve Martha’s Honda Accord met de bumpersticker TOETER VOOR ALGEMENE RELATIVITEIT. De andere drie auto’s zou ik, als ik ertoe werd gedwongen, 18

9789021405278.indd 18

13-06-18 10:36


moeiteloos aan hun respectievelijke eigenaars kunnen koppelen. Ik was zo enorm veranderd. Zij niet, aan hun auto’s te zien. In de achteruitkijkspiegel bekeek ik mezelf snel en ik schrok: slordige paardenstaart, gebarsten lippen, glimmend voorhoofd. Het leek wel alsof ik net een marathon had gelopen en als laatste over de finish was gekomen. Ik veegde mijn gezicht af met de rol keukenpapier die mijn vader in het portiervak bewaarde, kneep in mijn wangen, duwde de losse haarplukken achter mijn oren. Toen holde ik de stenen treden op en liet ik de koperen leeuwenklopper neerkomen. Er gebeurde niets. Ik belde aan, één keer, twee keer, nog een keer, alles in een koortsachtig moment van gekte omdat ik geen lef meer zou hebben als ik aarzelde. Dan zou ik zinken, terug naar de bodem van de zee, als een verdwaalde schoen in een kreeftenval. De deur ging open. Daar stond Kipling. Hij droeg een roze pruik die tot aan zijn kin viel, een blauw poloshirt, bermuda, teenslippers. Hij was heel bruin en kauwde op een rood roerstokje, dat uit zijn mond viel toen hij me zag. ‘Goeie god, ik mag doodvallen,’ zei hij met zijn slepende, zuidelijke accent.

19

9789021405278.indd 19

13-06-18 10:36


Marisha Pessl - Neverworld Wake preview  

Lees nu meteen het eerste hoofdstuk van Neverworld Wake! - Beatrice heeft haar vrienden al een jaar niet meer gezien. Ooit vormden ze een he...

Marisha Pessl - Neverworld Wake preview  

Lees nu meteen het eerste hoofdstuk van Neverworld Wake! - Beatrice heeft haar vrienden al een jaar niet meer gezien. Ooit vormden ze een he...

Advertisement