Page 3

Lisa Kuitert Privé-domein. Panthéon van de bekentenisliteratuur* Al vijftig jaar brengt de serie Privé-domein een mix van memoires, brieven, dagboeken en ander autobiografisch werk. Geschreven met stilistisch vernuft, en gelezen niet zozeer om mee-te-leven, maar om de literaire sensatie. Privé-domein wordt ook geroemd om zijn uiterlijk. De boeken zijn gedrukt op mooi papier. Het kenmerkende omslag (met flappen) in twee kleuren met een lijntje langs de rand, alsof je tegen een fotolijstje aankijkt, is bedacht door ontwerper Kees Kelfkens (opgevolgd door Nico Richter). Karakteristiek zijn het gebruik van het lettertype Bembo en de plaatsing van de paginacijfers tussen haakjes [ ]. De letter is in de loop der jaren stilzwijgend vergroot om oudere lezers tegemoet te komen. Zelfs de geur was tot de introductie van een nieuwe lijmsoort kenmerkend. Dat Privé-domein van start ging in de woelige jaren zestig, is achteraf verklaarbaar. Onder invloed van een losser wordende moraal en een behoefte vrijuit over dingen te spreken (of ze te doen) was er bij de redactie van uitgeverij De Arbeiderspers belangstelling voor een pikant dagboek van Paul Léautaud. De Arbeiderspers, die we nu kennen van onder meer Arthur Japin, Maarten ’t Hart en Anna Enquist, was tot in de jaren zestig een verstokt socialistisch bolwerk, waar literatuur vanwege de klassenstrijd gezien werd als iets negatiefs. Bij De Arbeiderspers verschenen veel streekromans, van Herman de Man en A.M. de Jong. In 1964 trad Martin Ros toe tot de redactie van de uitgeverij. De belezen en welbespraakte Ros, die later zou uitgroeiden tot dé boekenstem van de Trosradio, had als [3]

Profile for Singel Uitgeverijen

50 jaar Privé-domein  

50 jaar Privé-domein  

Advertisement