Page 43

43

Simon Ster 42.4 | april 2011

ons vooruitdenkend genoeg was om openingen voor een vorkheftruck onderaan de vakwerkconstructie te bouwen. Op de basis kwam weer een cilindervormig frame van kokerprofiel waarop wij de aandrijving konden bevestigen. Het leek ons initieel wel te doen om de aandrijving zelf te beunen en te zorgen dat hij op tijd liep, maar uiteindelijk bleek het een verstandige keus om de motor gewoon te kopen. Er is gelukkig voor ons nog steeds een markt voor kerkklokmotorleveranciers, dus was het verder alleen een kwestie van overbrengingen via een leuke combinatie van tandwielen en kettingen.

etc. Ondanks de wind rond het hoofdgebouw (waar de klok voor zou komen te staan) was de onthulling een spektakel waarin vuur, oude almanakken en slingers elkaar aandreven om vervolgens de klok te onthullen. Filmmateriaal van deze spectaculaire gebeurtenis is overvloedig gemaakt maar vreemd genoeg nooit teruggevonden.

Het idee van een draaiende wijzerplaat transformeerde al snel in een plan om tandwielen (handig!) te laten draaien waarop de tijd af te lezen is. Een traditionele klok heeft echter voor een goede reden minimaal twee wijzers om de tijd af te lezen, dus kozen we voor een ontwerp met een groot urentandwiel en een klein minutentandwiel. De wijzers zouden vervolgens stil blijven staan in de 12-uur stand om toch de correcte tijd op deze draaiende tandwielen aan te geven. Tandwielen met de gewenste diameter worden niet veel verkocht, dus lieten wij ze snijden uit een staalplaat.

Een tijd later hebben we de klok weer ontmanteld om het klokwerk af te maken. Een oplossing voor de overbepaaldheid werd natuurlijk gevonden door slim na te denken over de ophangpunten en de meubelwieltjes te vervangen door flink degelijker gelagerde wielen. Het geheel liep uiteindelijk als gesmeerd en de klok kon worden geplaatst. Maar ook dit bracht de nodige uitdagingen met zich mee.

De volgende uitdaging was geleiding. De aangeschafte motor (de zwaarste die ze hadden) bleek een nogal beperkt koppel te hebben dus was het zaak dat de wijzerplaten met zo min mogelijk weerstand ronddraaiden. Onze eerste poging dit te realiseren bleek een praktijkles in constructieprincipes. Er was gekozen voor meubelwieltjes die waren gemonteerd om een rond gebogen buis die weer aan de wijzerplaten was gelast. Wat volgde was een schoolvoorbeeld van overbepaaldheid, dat ook nog eens bijzonder stroef liep. Dit was een groot probleem aangezien de onthulling nog maar weken verwijderd was. Om toch iets te hebben om te onthullen in de lustrumweek, werd na dagen en zelfs nachten beunen (in de op dat moment lege W-hal) de buitenkant van de klok daarom afgemaakt. Voor de onthulling hadden wij alle commissies, disputen en andere aan Simon gerelateerde clubjes gevraagd om een onderdeel van een ‘incredible machine’ te maken: Een veredelde knikkerbaan waarin het omvallen van het ene object leidt tot het bewegen van het volgend onderdeel,

Op een regenachtige voorjaarsochtend in 2007 kwam de heftruck van de TU/e ons in het Automotive-lab (de W-hal was inmiddels geëvacueerd) verlossen van de stalen gigant waar wij in meer dan een jaar werk onze ziel in hadden gestopt. Het aanblik van de gammele heftruck deed ons twijfelen over het slagen van deze laatste herlocatie, maar veel keus hadden we niet. De tocht over het enorm rechte wegdek voor W-hoog verliep gelukkig vlekkeloos, maar juist bij de laatste meter ging het fout. De heftruck met daarop ons meesterwerk zakte natuurlijk meteen weg in het drassige gras en was niet meer in beweging te krijgen. Na een paar telefoontjes en de komst van een hoogwerker was ons werk gelukkig toch voltooid.

Simon Ster 42.4  

De vierde Simon Ster van haar tweeënveertigste jaargang

Advertisement