Issuu on Google+

..Rainy Day..

....


..Rainy Day..

..ฉัน..เกลียดฝน...

..เกลียดความเปี ยกชื ้นทีท่ าให้หนาวสัน่ ..

และจะเกลียดเอามากๆถ้ าหากฤดูหนาวที่เย็นเฉียบจะมีพายุฝนเข้ ามากระหน่าเหมือนอย่างใน วันนี ้. ..วันธรรมดาของ’จอง ซูยอน’..เด็กแว่นหัวหน้ าห้ องมัธยมปลายปี 2 ที่ต้องเดินมาโรงเรี ยนพร้ อมกับร่ม สีชมพูโง่ๆคันหนึง่ เพื่อไม่ให้ เสื ้อผ้ าและเนื ้อตัวเปี ยกฝนที่ตกพราตังแต่ ้ ตอนเช้ ามืดและคาดว่าจะเป็ นอย่างนี ้ ไปทังวั ้ น

ใช่..ฝนตก

..เยี่ยมไปเลย


แค่นยิ ้มให้ กบั ตัวเองพลางวางร่มที่เปี ยกชื ้นไว้ ยงั ระเบียงหน้ าห้ องประจาชันเพื ้ ่อรอให้ แห้ งก่อนจะ ก้ าวเข้ าไปยังกล่องสี่เหลี่ยมแสนคุ้นเคยที่อบอวลไปด้ วยกลิ่นหอมอ่อนๆจากความสดชื่นของวัยเรี ยนในยาม เช้ า..พวกลิงทังหลายยั ้ งคงส่งเสียงเจี๊ยวจ๊ าวเหมือนอย่างทุกวัน มีเพื่อนที่นา่ รักเพียงไม่กี่คนที่มองเห็นเธอ และส่งยิ ้มทักทายมาให้ ต้องยิ ้มตอบกลับไปบางๆ ..แต่ไม่นานก็ต้องกลับมากลอกตาอย่างเอือมระอาเพราะ รับรู้ได้ ถึงอะไรบางอย่างที่ใครบางคนจงใจขว้ างมากระทบกับหัวอย่างจัง. ..ถอนหายใจเฮือกใหญ่และ เหลือบตาลงมองกระดาษถูกขยาเป็ นก้ อนที่เพิ่งกระดอนจากหัวและตกลงบนพื ้นก่อนจะก้ มลงหยิบมัน ขึ ้นมาคลี่ออก. ..อะไรอีกล่ะวันนี ้..

‘วันนีห้ วั หน้าน่ารักจัง สาวแว่นสุดยอด!’

ลายมือเกือบสวยบนกระดาษยับยู่ยี่ในมือ..สาบานได้ วา่ แค่หลับตาเธอก็สามารถชี ้ตัวได้ วา่ ใครเป็ น คนเขียน และถ้ าให้ เดา..หากว่าตอนนี ้เธอหันไปมอง ไอ้ บ้านัน่ ก็จะต้ อง..

มันกาลังยืนเก๊ กหน้ ายักคิ ้วให้ เธออยูจ่ ริงๆด้ วย!

‘ควอน ยูริ’สาวเท่สดุ ป๊ อบที่นกั เรี ยนในโรงเรี ยนคนไหนไม่ร้ ูจกั ถือว่าต่างดาวมากๆ. ..คนขี ้เล่น.. เฟรนด์ลี่..นักกีฬาบาสเก็ตบอลของโรงเรี ยนที่มีรูปร่างแสนเพอร์ เฟกต์..เรี ยนก็เก่ง..ใบหน้ าคมที่ทงสวยและ ั้ หล่อในคราวเดียวก็ดดู ีจนถึงขันดี ้ มาก

นัน่ ..คาพูดของแฟนคลับมัน


แต่สาหรับเธอ..‘ควอน ยูริ’ คือคนที่สามารถทาให้ ประสาทกินได้ แค่เพราะกระดาษขยาที่มีข้อความ ชื่นชมเขียนอยู่(ซึง่ ไม่เธอเคยอยากได้ )..ชอบวุน่ วายในห้ องเรี ยนแต่เพราะผลการเรี ยนออกมาดีเลยไม่เคย โดนว่า..ขี ้เก๊ ก..แถมยังซนเหมือนลิง. ..เพียงแต่รุ่นนี ้คาว่า’ลิงป่ า’คงจะเหมาะกว่า และเป็ นคนที่เธอไม่คิดว่า จะคบเป็ นเพื่อนได้ ..อันที่จริงแค่ใช้ คาว่าเพื่อนร่วมห้ องก็ถือว่าสนิทกันเกินไปแล้ ว!

เพราะฉะนันถ้ ้ าหากจะให้ เปรี ยบยูริกบั อะไรซักอย่างบนโลกใบนี ้ มันก็คง..

เป็ น..ฝน

ตวัดสายตาเหวี่ยงๆบนใบหน้ าเอือมระอากลับไปก่อนจะเชิดใส่และรี บเดินไปนัง่ ยังโต๊ ะคูแ่ ถวหน้ า ริมหน้ าต่างที่โต๊ ะอีกตัวไม่มีคนนัง่ พลางคิดว่าถ้ าหากแฟนคลับของไอ้ ลิงป่ าตัวเมื่อกี ้รู้ว่าเธอเชิดใส่มนั ทังที ้ ่ อุตส่าห์หว่านเสน่ห์(หรื อแค่จะกวนประสาทเล่น)ใส่เธอเกือบทุกวันแบบนี ้ พวกหล่อนและพวกเขาทังหลาย ้ จะยกพวกมารุมตบเธอกันกี่คน หรื อถ้ าหนักกว่านัน..เธอแค่ ้ อยากรู้วา่ ศพของเธอจะออกมาสวยขนาดไหน. ..จะได้ เตรี ยมรับมือทัน หันไปมองโต๊ ะข้ างกายที่วา่ งเปล่าอันเป็ นที่นงั่ ของ’ฮวัง มิยอง’เพื่อนสาวสุดที่รักที่วนั นี ้โทรมาบอกแต่ เช้ าด้ วยน ้าเสียงป่ วยจนเกินจริงว่าจะขอลาเพราะโดนหวัดกินด้ วยความอาลัยอาวรณ์อย่างล้ นปรี่ ...อย่าง น้อยเธอก็น่าจะมาเป็ นดาวนาโชคให้ฉนั ในวันแย่ๆแบบนี ้นะ..

..ไม่แฟร์ เลย..เธอกาลังทาให้ฉนั รู้สึกว่าวันนี จ้ ะต้องเลวร้ายมากแน่ๆ

..ไม่แฟร์ เลย..ฝากไว้ก่อนเถอะยัยหมี ป่วย


เสียงกริ่งเริ่มการเรี ยนคาบแรกดังขึ ้นไปทัว่ ตึกปลุกให้ เธอที่กาลังฟุบหน้ าหลับจนเกือบจะฝั นสะดุ้ง ตื่นขึ ้นมาและมองไปรอบๆด้ วยสัญชาตญาณของมนุษย์คนหนึง่ ที่ชอบหลับมากกว่าปกติเล็กน้ อย..ไม่เอาน่า ..การเป็ นหัวหน้ าห้ องที่ขี ้เซาเฉพาะนอกเวลาเรี ยนมันไม่ได้ ผิดกฎหมายข้ อไหนซะหน่อยนี่! เสียงในห้ องเรี ยนเริ่มเงียบลงเพราะเหล่าลิงทังหลายรี ้ บกรูกนั กลับไปนัง่ ที่ตวั เองก่อนจะสวม วิญญาณเด็กเรี ยนเพื่อตบตาครูทงหลายให้ ั้ เอ็นดูและชื่นชมสืบต่อไปในฐานะนักเรี ยนของห้ องที่คะแนนสูง เป็ นอันดับต้ นๆของสายชัน้ และแน่นอน..ภายใต้ การนาของว่าที่ประธานนักเรี ยนสุดแสนจะฉลาดและน่ารัก อย่างเธอ..

แต่..เฮ้ ..

สีหน้ าภาคภูมิใจเมื่อครู่เปลี่ยนเป็ นโหมดโหดในทันทีเมื่อพบสิ่งแปลกปลอมที่เกิดขึ ้นภายในห้ อง .. ไอ้ ลิงป่ าตัวสูงกาลังร่อนจรวดกระดาษในมือไปทัว่ ราวกับที่บ้านมีกิจการทากระดาษขาย มิหนาซ ้ายังส่ง เสียงชวนเพื่อนคุยโดยที่ยงั ไม่ได้ กลับไปยังที่นงั่ หลังห้ องของตัวเองอีกด้ วย. ..นึกสงสัยขึ ้นมาตงิดๆว่าทังซน ้ ทังกวนประสาทขนาดนี ้ ้ทาไมมันถึงได้ เรี ยนเก่งทะลุปรอท แถมเมื่อเทอมก่อนยังได้ คะแนนสอบเป็ นอันดับที่ หนึง่ ของสายชันแบบไม่ ้ ไว้ หน้ าเธอเลยด้ วย

..เธอมันตัวฉุดดวงของฉันจริ งๆ..ควอน ยูริ


..ให้มนั ได้อย่างนีส้ ิ

“ควอน ยูริ!!” ส่งเสียงที่ดงั จนเรี ยกได้ ว่าตะโกนไปยังตัวป่ วนส่งผลให้ ห้องเรี ยนทังห้ ้ องเงียบกริ บและ หันมามองเธอเป็ นตาเดียว..รวมถึงคนที่ถกู เรี ยกนัน่ ด้ วย “กลับไปนัง่ ที่ของเธอไป” เอฟเฟ็ กต์เย็นยะเยือกของเธอดูจะไม่เป็ นผลกับอีกคนเท่าไหร่นกั . ..ยังมี หน้ ามาเลิกคิ ้วใส่เธออีก..น่ารักตายล่ะ

“เดี๋ยวนี ้!” จิกตาไปให้ อีกระลอกและก็ดจู ะได้ ผลเมื่อร่างสูงยิ ้มมุมปากน้ อยๆก่อนจะยักไหล่ขึ ้นพลาง เดินไปยังที่นงั่ ของตัวเองอย่างยอมจานน..แต่ไม่นานเธอก็ได้ ร้ ูวา่ ไอ้ ลิงป่ าไม่ได้ วา่ ง่ายขนาดนันเมื ้ ่อหลังจาก มันหย่อนก้ นลงบนเก้ าอี ้แล้ วก็ไม่วายส่งเสียงดังมาหาเธอที่จ้องมองอยู่..

“ขนาดดุยงั น่ารักเลยนะหัวหน้ า!!”

ว่าจบก็มีเสียงโห่ฮิ ้วดังขึ ้นเป็ นแบ็คกราวด์ให้ เธอได้ ร้ ูสกึ เหมือนมีเลือดมาสูบฉีดอย่างแรงยังใบหน้ า ด้ วยความ..อับอายงันเหรอ? ้ ช่างเถอะ..ตอนนี ้เธอรู้เพียงว่าเธอหมัน่ ไส้ ไอ้ เจ้ าของประโยคเมื่อครู่เต็มทนแล้ ว. ..พยายามหาทางระบายและก็พบก้ อนกระดาษบนโต๊ ะก้ อนเดิมที่เพิ่งถูกขว้ างใส่หวั และยังไม่ได้ ทิ ้งไปก่อน จะคว้ ามันขึ ้นมาเพื่อเล็งไปยังหลังห้ องให้ ตรงกับทิศที่ตวั ฉุดดวงของเธอนัง่ อยู.่ .เงื ้อขึ ้นมาสุดแขนเตรี ยมจะ ขว้ างและ...

“จอง ซูยอน คุณกำลังจะทำร้ ำยเพื่อนเหรอครับ”


เสียงเข้ มที่ดงั ขึ ้นทาให้ เธอแทบจะลดมือลงไม่ทนั ก่อนจะหันไปยิ ้มแหยให้ กบั คุณครูหนุ่มสุดเนี ้ยบผม เป็ นมันที่สง่ สายตาพิฆาตมาให้ จนต้ องทาหน้ าเจี๋ยมเจี ้ยมหนักกว่าเดิม..และเมื่อผู้สอนละความสนใจจาก เธอเพื่อนาพาเข้ าสู่บทเรี ยนแสนน่าเบื่อเธอก็ได้ แต่ตวัดสายตากลับไปมองลิงตัวสูงหลังห้ องที่กาลัง ’ทาท่า’ ตังใจเรี ้ ยนแต่เมื่อหันมาสบตากับเธอกลับแลบลิ ้นปลิ ้นตาเยาะเย้ ยให้ ต้องทาหน้ ามุย่ และรี บหันขวับมาสนใจ หนังสือตรงหน้ าเพื่อสงบสติอารมณ์ที่พลุง่ พล่านแทน

..ควอน ยูริคนนี .้ .เป็ นฝนสาหรับเธอจริ งๆ

..เป็ นฝนทีม่ กั จะมาโดยทีเ่ ธอหลีกเลีย่ งไม่ได้..มาในเวลาที ่ไม่ตอ้ งการ

..เป็ นสิ่ งทีเ่ ธอไม่ชอบ..และไม่เคยคิ ดจะชอบ

คาบเรี ยนในตอนเช้ าที่ผา่ นพ้ นไปดูจะเป็ นอะไรที่ปกติมากๆสาหรับเธอ อีกทังฝนเจ้ ้ ากรรมก็ยงั ไม่ ยอมหยุดตกจนถึงตอนนี ้..เป็ นบรรยากาศชื ้นๆที่น่าเบื่ออย่างสมบูรณ์แบบ แถมตอนเที่ยงยังต้ อ���ไปกินข้ าว คนเดียวอีก ..แต่ถ้าหากบ่ายนี ้จะมีเรื่ องอะไรน่าตื่นเต้ นก็ขออย่าให้ เป็ นเรื่ องซวยๆเลย. ..ไม่เอาน่า..หางตา เริ่มกระตุกยิกๆจนต้ องยกมือบางขึ ้นมากดไว้ และหลับตาแน่นเพื่อหลอกตัวเองในขณะที่คณ ุ ครูผ้ สู อนวิชา คณิตศาสตร์ ที่น่ารักก้ าวเข้ ามาในห้ องและยิ ้มแป้น. ..มีอะไร


“..นักเรี ยนที่นา่ รักทุกคนครับ..มันอาจกะทันหันไปซักหน่อยนะ แต่ผมมีความยินดีมากที่จะได้ บอก พวกคุณว่า..วันนีเ้ รำจะสอบกัน”

= [ ] =!!

ไม่จาเป็ นต้ องเดาก็สามารถรับรู้ได้ วา่ หลังจากนันน ้ ้าเสียงร่าเริงของผู้สอนจะต้ องถูกกลบด้ วยเสียง โอดครวญประท้ วงของนักเรี ยนทังหลายอย่ ้ างแน่นอนและมันก็เป็ นจริงอย่างที่สดุ . ..การทดสอบโดยไม่มี การเตือนล่วงหน้ าแบบนี ้เป็ นอะไรที่เธอเกลียดเหลือเกิน

..ซวยแล้ ว

ยกมือขึ ้นกุมขมับที่เริ่มปวดตุบๆโดยไม่ได้ สนใจว่าผู้อาวุโสหน้ าชันเรี ้ ยนจะพูดว่าอะไรต่อไป..ไม่ อยากรับรู้แล้ ว ไม่จาเป็ นต้ องปลอบกันถ้ าจะทาร้ ายจิตใจขนาดนี ้. ..แต่ไม่นานประสาทหูก็กลับมารับรู้ได้ ดี เพราะเสียงอื ้ออึงรอบข้ างเบาลง..คงจะมีคนโดนดุละ่ มัง้ เป็ นจริงดังคาดเมื่อทอดสายตาไปมองหน้ าชันและพบว่ ้ าผู้สอนกาลังส่งสายตาใจดีอย่างเลือดเย็น (?)ไปให้ ใครซักคนบริเวณหลังห้ อง...

“ควอน ยูริครับ ผมว่าคุณดูจะไม่ได้ ใส่ใจกับสิ่งที่ผมพูดตังแต่ ้ เข้ าชันเรี ้ ยนมาเลยนะครับ ..จริงมัย” ้

รี บหันขวับไปหาเจ้ าของชื่อที่ถกู พาดพิงแล้ วก็ต้องสะใจเล็กน้ อยกับสีหน้ าเหลอหลาที่หาดูได้ ยาก ของไอ้ ลิงป่ าขี ้เก๊ ก..ร่างสูงที่เมื่อถูกสายตากดดันรอบด้ านก็ได้ แต่ลกุ ขึ ้นยืนและเกาท้ ายทอยพลางมองเพื่อน ข้ างๆอย่างขอความช่วยเหลือ


“คุณรู้มยครั ั ้ บว่าเมื่อกี ้ผมพูดว่าอะไร” คุณครูคะ..สายตาแบบนันหนู ้ ขอได้ มย..ชอบจริ ั้ งๆ “อ..เอ้ อ..ม..ไม่ทราบค่ะ” หยุดไม่ได้ แล้ วกับรอยยิ ้มที่เริ่มเผยออกมามุมปากอย่างสะใจ..ก็ร้ ูหรอกนะ ว่ามีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นแบบนี ้มันไม่ดี แต่สาหรับไอ้ ลิงป่ าเธอขอเป็ นข้ อยกเว้ นแล้ วกัน ..

“ถ้ าอย่างนันคุ ้ ณคงต้ องเปลี่ยนสภาพแวดล้ อมรอบตัวคุณแล้ วล่ะครับ ..วันนี ้มิยองไม่มาใช่มยฮะ ั้ คุณซูยอน” น ้าเสียงหวานที่ถกู เปลี่ยนเมื่อหันมาถามเธอทาให้ ต้องพยักหน้ าตอบกลับไปอย่างกระตือรื อร้ น.. แต่..เดี๋ยวนะ..

มิยองไม่มาแล้ วมันเกี่ยวอะไรกับ..

ไม่เอาน่า..

“มาครับยูริ..เป็ นฤกษ์ ดีที่เราจะได้ ใกล้ ชิดกันซักทีนะ มำนั่งข้ ำงหน้ ำข้ ำงๆซูยอนคนสวยเถอะ ครับ” รอยยิ ้มพิมพ์ที่สง่ ไปให้ ร่างสูงของคุณครูสดุ ที่รักยามนี ้ช่างเป็ นเสมือนใบมีดที่กรี ดแทงหัวใจของเธอ ช้ าๆ. ..ความสุขเมื่อครู่ถกู ทาลายลงอย่างไม่เหลือชิ ้นดีแต่เธอก็ไม่อาจจะต้ านทานคาประกาศิตนันได้ ้ ..ไม่ ต่างอะไรกับยูริที่เมื่อถูกสัง่ ให้ มาทาตัวตังใจเรี ้ ยนอย่างเด็กหน้ าห้ องแล้ วก็ถึงกับทาหน้ ามุย่ ก่อนจะจาใจย้ าย สัมภาระพร้ อมกับร่างของตัวเองมาทิ ้งตัวลงยังที่นงั่ ข้ างเธอ..แต่พอได้ เห็นแววตาหน่ายๆที่สง่ ไปให้ แล้ วอีก คนกลับละทิ ้งอารมณ์บดู เมื่อครู่และยิ ้มให้ เธอแทน. ..เธอเกลียดรอยยิ ้มเจ้ าเล่ห์แบบนี ้จริงๆ

..เยี่ยมไปเลย..ทุกคนรอบตัวกาลังจงใจแกล้ งเธอกันอยูใ่ ช่มยั ้


..จอง ซูยอน..เธอช่างเป็ นคนทีน่ ่าสงสารจริ งๆ

เสียงเคาะปากกาที่ดงั เป็ นจังหวะติดต่อกันมานานของเธอเกิดขึ ้นจากความเสียสมาธิในการทา ข้ อสอบและเริ่มจะเสียสติ..จะอะไรซะอีกล่ะ. ..เธอเหลือบตาขึ ้นจากข้ อสอบและเหลียวไปยังคนที่นงั่ ข้ างกาย ก็พบว่าเขายังคงเท้ าคางจ้ องหน้ าเธออย่างไร้ มารยาทตังแต่ ้ เริ่มทาข้ อสอบตอนต้ นๆชัว่ โมงจนตอนนี ้เวลา ล่วงเลยมาเกือบครึ่งชัว่ โมงได้ และดูเหมือนว่า..มันทาข้ อสอบเสร็จแล้ วเหรอ? คนหรื อเทวดาวะเนี ย่ ..? และไม่นานความเหลืออดบวกกับความหมัน่ ไส้ ในความสามารถของยูริอย่างล้ นปรี่ ก็ทาให้ เธอวาง (กระแทก)ปากกาลงกับโต๊ ะอย่างแรงก่อนจะหันไปจ้ องหน้ าอีกคนเต็มตัวและขยับปากบางเพื่อพูดแบบไร้ เสียงไม่ให้ ครูที่คมุ อยูห่ น้ าห้ องผิดสังเกต

‘เลิ ก-จ้อง-หน้า-ฉัน-ซะที !’

แต่ไอ้ ลิงป่ ากลับเลิกคิ ้วขึ ้นและทาท่าเหมือนจะสื่อว่า’ไม่ได้ ยิน’กลับมาให้ เธอ..ได้ ขมวดคิ ้วมุน่ และ พยายามจะเอ่ยด้ วยเสียงที่เบาที่สดุ พลางส่งสัญญาณมือไปให้ แทน “หันไป..เลิกจ้ องหน้ าฉัน” รู้ในทันทีว่ามันเป็ นการตัดสินใจที่ผิดพลาดยิ่งนักเมื่อร่างสูงเอ่ยคาว่า’ฮะ?’เบาๆกลับมาและขยับ ใบหน้ ามาใกล้ เพื่อเงี่ยหูฟังเธอให้ ถนัดยิ่งขึ ้น. ..กลอกตาขึ ้นอย่างเอือมระอากับอาการที่ไม่ร้ ูวา่ อีกคนจงใจทา


หรื อเปล่าก่อนที่ความหมันไส้ ้ ทงหมดจะขั ั้ บเคลื่อนให้ เธอส่งมือบางไปดันใบหน้ าคมที่เข้ ามาใกล้ ให้ หนั กลับ อีกทางแต่กลับมีแรงฝื นทาให้ ต้องออกแรงมากขึ ้นอีกจนเกือบจะเป็ นสงครามเงียบแบบย่อมๆ...

“คุณซูยอนกับคุณยูริครั บ” ..อ่า...เอาแล้ วไง

”..ตามปกติแล้ วในห้ องสอบนักเรี ยนไม่ควรจะมาวุน่ วายใส่กนั ..และผมก็ได้ ทาการนับหนึง่ ถึงสาม ในใจแล้ ว แต่พบว่าการกระทาที่เกี่ยวข้ องกันของพวกคุณยังไม่หยุด” ถึงตอนนี ้เพื่อนๆในห้ องเริ่มจะเงยหน้ า ขึ ้นมาให้ ความสนใจกับบริเวณที่เธอและไอ้ ลิงป่ า(ซึง่ ยังคงค้ างอยู่ในท่าเดิม)นัง่ อยู่

“..เพราะฉะนัน..เชิ ้ ญนอกห้ องครับ” มือที่เคยอยูบ่ นใบหน้ าของอีกคนถูกลดลงโดยอัตโนมัตดิ ้ วย ความช็อค..ตังแต่ ้ เข้ าเตรี ยมอนุบาลมาจนถึงตอนนี ้ เธอยังไม่เคยถูกไล่ออกไปยืนนอกห้ องมาก่อน..แต่เพียง เพราะต้ องการป้องกันตัวจากการถูกลวนลามทางสายตากลับทาให้ ประวัตขิ องเธอเสื่อมเสียอย่างนันเหรอ ้

..เยี่ยม..ไปเลย..


“เฮ้ อ..เพราะหัวหน้ าแท้ ๆเลย มาชวนฉันคุยทาไมก็ไม่ร้ ู ”

หลังจากถูกเนรเทศให้ มายืนพิงผนังนอกห้ องพร้ อมทังโดนตั ้ ดสิทธิ์ในการสอบได้ ไม่นาน ร่างสูงที่ยืน ข้ างเธอก็เปรยขึ ้นมาพร้ อมทังยกมื ้ อขึ ้นประสานท้ ายทอยอย่างไม่ร้ ูสกึ รู้สา “อย่ามาพูดแมวๆนะควอน ยูริ..เธอนัน่ แหละมานัง่ จ้ องหน้ าฉันก่อนทาไม” หันไปต่อปากต่อคา อย่างไม่ลดละในขณะที่อีกคนก็หนั มาและยิ ้มให้ เธอน้ อยๆ “ก็ทาข้ อสอบเสร็จแล้ วมันว่างอ่ะ. ..เลยหาอะไรสวยๆงามๆมอง..ไม่ได้ เหรอ?” พูดจบก็ยื่นใบหน้ า เข้ ามาใกล้ ให้ ต้องยกมือขึ ้นดันออกอีกระลอก.. “ย้ าา..เธอนี่มนั ..ไม่กวนประสาทฉันซักวันจะตายมัยเนี ้ ่ย” ทาหน้ าบูดใส่ก่อนจะสะบัดหน้ าใส่และ เดินหนีอีกคนให้ มีระยะห่างพอสมควร ซึง่ ร่างสูงก็หวั เราะกับท่าทีประสาทกินของเธอน้ อยๆก่อนจะคว้ า เครื่ องเล่นเพลงในกระเป๋ าเสื ้อสูทขึ ้นมากดพลางหยิบเอาหูฟังขึ ้นมาเสียบหูตวั เองอย่างสบายอารมณ์ . ..ได้ แต่มองท่าทีไม่ทกุ ข์ร้อนอะไรของอีกคนก่อนจะทิ ้งหลังลงพิงผนังเย็นเฉี ยบ..สูดเอาอากาศชื ้นๆ ที่ทาให้ ร้ ูสกึ แย่เข้ าไปเต็มปอดและกอดอกจ้ องมองสายฝนที่ตกอยูน่ อกระเบียง. ..ดูทา่ ว่าเริ่มจะตกหนักขึ ้น เรื่ อยๆแถมท้ องฟ้ายังแลบแปลบปลาบ. ..ได้ ..เอาเลยสิ..

ไม่มีฟ้าร้องฟ้ าผ่ามาด้วยล่ะ..เหอะ

เปรี ย้ ง!

สะดุ้งสุดตัวก่อนจะรี บแอ๊ บให้ ดปู กติเหมือนเดิมทังที ้ ่เผลอยกมือขึ ้นมากัดเล็บระบายความเครี ยด เสียแล้ ว. ..ให้ ตาย..ให้ ตายเถอะ


เปรี ย้ ง!!

“กรี๊ ดด” ..เผลอหลุดเสียงซุปเปอร์ โซนิคแบบโลมาอย่างห้ ามไม่ได้ พร้ อมกับยกมือทังสองขึ ้ ้น���ิ ดหู หลับตาปี๋ ..ให้ ตายเถอะ..นี่มนั ..แย่ชะมัด แต่ไม่นานก็ต้องลดมือลงและลืมตาขึ ้นเพราะอะไรบางอย่างที่เข้ าใกล้ ข้างกายและเลื่อนมายังไหล่. ..ความอบอุน่ ประหลาดที่ว่า ..ไอ้ ลิงป่ ากาลังโอบไหล่เธออยู่ รอยยิ ้มจริงใจ. ..อย่างน้ อยคราวนี ้ก็ร้ ูสึกว่ามันจริงใจถูกส่งมาให้ ก่อนที่มือเรี ยวอีกข้ างของร่างสูงจะ เอื ้อมไปปลดหูฟังออกและรวบมันมายื่นให้ เธอ..แปลกใจที่ตวั เองกลับมองหน้ าเขานิ่ง..อาจเพราะช็อค “อ..อะไรของเธอ” มองหูฟังที่ถกู ยื่นมาตรงหน้ าอย่างไม่ไว้ วางใจในขณะที่อีกคนยังยิ ้มไม่หบุ และพูด กลัวหั ้ วเราะน้ อยๆ “แล้ วเมื่อกี๊หวั หน้ ากรี๊ ดเพราะอะไรล่ะ?” ..มัน..ย้ อน

“ใส่ไป..จะได้ ไม่ต้องฟั งเสียงฟ้าผ่า” ยื่นหูฟังใกล้ เข้ ามาอีกจนจะทิ่มตาเธออยูแ่ ล้ วทาให้ ต้องยกมือ ขึ ้นรัง้ ข้ อมือของอีกคนไว้ ..แล้ วไอ้ ที่โอบไหล่นี่อะไร..สนิทกันแล้ วหรื อไง “ไม่เอาอ่ะ แล้ วก็กรุณาอยู่หา่ งๆฉันด้ วย” เบี่ยงไหล่หนีจากอ้ อมแขนอุน่ นันก่ ้ อนจะจ้ องอีกคนด้ วย สายตาเย็นเยียบ..ก็ร้ ูหรอกว่ามันไม่เคยกลัว แต่แค่จะ...

“เปรี ย้ ง!/กรี๊ ดดด” กรี ดร้ องขึ ้นมาอีกครัง้ พร้ อมกับไขว่คว้ าหาอะไรก็ได้ ที่ใกล้ ตวั ที่สดุ และกอดไว้ แน่น . ..แต่สิ่งใกล้ ตวั ที่พอจะคว้ ามาได้ มนั ก็มีอยู่อย่างเดียว..


“..ตกลงจะเอาไงเนี่ย ให้ อยูห่ ่างๆหรื อให้ อยูใ่ กล้ ๆ” น ้าเสียงขบขันปนเอ็นดูของร่างสูงที่โดนกอดนัน้ ส่งผลให้ มือบางปล่อยลงแทบไม่ทนั ก่อนจะเปลี่ยนเป็ นก้ มหน้ างุดและยกมันขึ ้นลูบหลังคอแก้ เก้ อแทน “..มานี่มา” ว่าจบแขนยาวก็เอื ้อมมาโอบไหล่บางไว้ อีกหนแต่คราวนี ้กลับใกล้ กว่าเดิมและเอื ้อมมือ ทังสองไปดึ ้ งหูฟังแต่ละข้ างออกมาใส่ให้ เธออย่างแผ่วเบาจนเกือบจะเป็ นการกอดกลายๆ..

..เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงที่ดงั อยูใ่ นโสตประสาทกลบเสียงรอบตัวได้ สนิท

..กลบเสียงฝน..กลบเสียงฟ้าร้ องและฟ้าผ่า

..ไม่แน่ใจนักว่ามันจะช่วยกลบเสียงหัวใจที่เต้ นแรงได้ หรื อเปล่า

..เพราะฝนที ต่ กครั้งนี ม้ นั ไม่ได้ทาให้รู้สึกแย่อย่างที เ่ คย

..เพราะควอน ยูริ..ครั้งนีเ้ องก็...


เสียงตะโกนโหวกเหวกของนักกีฬาบาสเกตบอลที่ดงั ก้ องไปทัว่ โรงยิมจนจับใจความไม่ได้ เริ่มทาให้ จอง ซูยอนผู้รักความสงบเริ่มจะมึนหัวและตาลายขึ ้นเล็กน้ อยแล้ ว ..อยากจะกรี ดร้ องเป็ นภาษากรี กซักล้ าน ครัง้ ที่ตวั เองต้ องมาทาอะไรบ้ าๆแบบนี ้ทังที ้ ่เวลานี ้เธอควรจะได้ กลับบ้ านไปก่อนที่ฝนจะตกลงมาอีกครัง้ ใน เมื่อมันเพิ่งหยุดไปได้ ไม่นานและ..ช่างเถอะ กวาดสายตาภายใต้ แว่นกรอบเหลี่ยมฝ่ ากลุม่ คนที่วิ่งพล่านอยูใ่ นสนามเพื่อหาใครบางคนที่ ...อ่า.. ยืนทาหน้ าลิงอยูน่ นั่ ไง รี บเร่งก้ าวเท้ าไปยังร่างสูงผิวแทนในชุดนักกีฬาที่กาลังยืนรวบผมขึ ้นมัดอยู่ข้างสนามเตรี ยมพร้ อม จะซ้ อม. ..อดยอมรับกับตัวเองไม่ได้ วา่ ขายาวเรี ยวกับหุน่ เพรี ยวรวมทังสายตาคมที ้ ่จ้องมองไปยังนักกีฬาคน อื่นในสนามอย่างตังใจนั ้ นมั ้ นทาให้ อีกคนดูดี..มากๆ ไม่ใช่แล้ ว..จอง ซูยอน

“อ้ าว! หัวหน้ า” ไม่ทนั จะได้ เรี ยกไอ้ ลิงแสนรู้ก็หนั มาทักและยิ ้มให้ เธอเสียก่อน..และคงไม่ต้องเดา หรอกนะว่าเธอจะทาหน้ ายังไงกลับไป.. “มาไงเนี่ย..ฉันว่าฉันยังไม่ได้ จดุ ธูปเรี ยกเลยนะ” ..ประโยคต่อมาทาเอาใบหน้ าสวยถูกประดับด้ วย ยิ ้มเย็นเพราะความรู้สกึ ที่ว่าเส้ นเลือดภายในขมับเริ่มเต้ บตุบๆเกิดขึ ้น เย็นไว้ ..ฆ่าลิงป่ าแถวนี ้คงดูไม่เหมาะเท่าไหร่ “มาหาเธอนัน่ แหละ แล้ วก็โปรดอย่าแม้ แต่จะคิดว่าฉันจะมาด้ วยเหตุผลงี่เง่าอะไรเลยนะ” “เช่น..คิดถึงฉัน?” ..สาบานได้ วา่ เธอคิดถูกเรื่ องที่มนั เป็ นโรคหลงตัวเองขันโคม่ ้ า


“ก็คงงัน้ ..เธอซ้ อมเสร็จกี่โมงน่ะ” ไม่ทนั ได้ ตอบคาถามก็มีเสียงเรี ยกให้ รีบไปซ้ อมจากในสนามให้ คนร่างสูงต้ องหันหน้ าไปและตอบกลับเป็ นเชิงปั ดก่อนจะกลับมาสนใจเธอต่ออย่างใจเย็น “นี่..คือฉันก็ร้ ูนะว่าหัวหน้ าไม่ได้ มาถามเรื่ องเมื่อกี๊เพราะต้ องการชวนฉันไปเดตหลังเลิกเรี ยนหรื อ อะไรแบบนันหรอกจริ ้ งมัย..คื ้ อ..หมายถึง..เข้ าประเด็นหลักเลยเถอะ” ..เพิ่งรู้วา่ ทาสีหน้ าจริงจังแบบนันก็ ้ เป็ น ด้ วย “ก็..ที่เราโดนตัดสิทธิ์สอบวันนี ้ ฉันเพิ่งไปขอสอบใหม่กบั อาจารย์มาแต่เขาบอกว่าถ้ าจะสอบก็ให้ สอบพร้ อมกัน ขี ้เกียจสอบประปราย ฉันก็เลย..” หยุดพูดและจ้ องหน้ าเขาเล็กน้ อย..ก็แค่..

“ซ้ อมเสร็จแล้ วไปสอบกัน..นะ?” เหมือนใบหน้ าร้ อนผ่าวที่เพิ่งพบว่าตัวเองใช้ คาพูดและน ้าเสียง หวานเกินความจาเป็ นจนเสียมาดคนที่ชอบทาโหดกับเขาไป. ..ยิ่งสามารถจับรังสีความแปลกใจในแววตา ของอีกคนได้ ก็ยิ่งขายหน้ าไปใหญ่ แต่เพราะคงต้ องรี บไปซ้ อมจึงไม่มีเวลามาสนใจอะไรนัก..ร่างสูงได้ แต่สง่ ยิ ้มสวยมาให้ และเอ่ยขึ ้น “งันรอแป๊ ้ บนึงนะ จะรี บซ้ อมเลย..นัง่ รออยู่แถวนี ้ก็ได้ ฉันจะได้ มีกาลังใจ” ..มองตามแผ่นหลังของ คนที่วิ่งเข้ าสนามไปแล้ วก่อนจะพาร่างของตัวเองขึ ้นไปนัง่ บนอัฒจรรย์ชนล่ ั ้ างสุด(เพราะกลัวความสูง)แล้ วก็ ได้ แต่สงสัยกับตัวเอง. ..กาลังใจบ้ าอะไรของแกวะ? ส่ายหัวน้ อยๆก่อนจะพักสายตาไว้ กบั ผู้เล่นในสนามที่วิ่งไปวิ่งมาอย่างไม่ร้ ูจกั เหนื่อยเพื่อแย่งเจ้ าลูก บอลสีส้มลูกเดียวนัน่ และเลี ้ยงมันไปโยนเข้ าห่วงของฝั่ งตรงข้ าม ซึง่ ยูริก็ดจู ะเล่นเก่งพอตัวเลยทีเดียว..แหง ล่ะ..ก็นกั กีฬาโรงเรี ยนนี่ ฝ่ ายร่างสูงที่กาลังวิ่งเลี ้ยงบอลหลบเพื่อนที่เข้ ามาบล็อกเมื่อเห็นเธอมองก็หนั มาและยิ ้มให้ แวบหนึง่ ก่อนจะหันกลับไปและชู้ตลูกสามแต้ มอย่างแม่นยา ส่งผลให้ เธอ. ..รู้สกึ ร้ อนแปลกๆ มันก็..ไม่เห็นจะน่าสนุกตรงไหนเลย ไอ้บาสเก็ตบอลเนีย่ ..

โอเค..เธอไม่สามารถจะบอกได้ อย่างมัน่ ใจหรอกว่านัน่ คือทังหมดที ้ ่อยูใ่ นหัวของเธอตอนนี ้


ก็..จะว่าไงดีละ่ ..มันออกจะกระดากไปหน่อยล่ะมัง้

แต่ยูริเวลาเล่นบาสนี .่ .ดูดีมากเกิ นไปจริ งๆ

ก็บอกแล้ วไงว่ามัน. ..น่าอายชะมัด -////-

“อื ้ออ” เสียงหวานครางในลาคอทังที ้ ่ดวงตายังหลับพริม้ ..มือบางข้ างที่ไม่ได้ ใช้ เท้ าคางอยูป่ ั ดป่ ายไปทัว่ เมื่อ รู้สกึ ถึงอะไรเย็นๆที่แนบกับใบหน้ า. ..คนจะหลับจะนอน..อะไร


ไม่นานอะไรบางอย่างที่เย็นๆนันก็ ้ ได้ ถกู เอาออกห่างจากแก้ มไปแล้ วทาให้ ความสงบสุขกลับคืน มายังนิทรารมย์ของเธอ. ..เพียงแต่อึดใจต่อมามันกลับมาแนบกับแก้ มทังสองข้ ้ างเลยทีเดียวซึง่ ทาให้ ..

ย้าาา!

“อื๊อออ..อะไรเล่า!”

ยอมลืมตาขึ ้นมาก็พบว่าแขนที่ใช้ เท้ าคางหลับนันเมื ้ ่อยขบและเธอก็เริ่มจาได้ คลับคล้ ายคลับคลา แล้ วว่าตัวเองกาลังมารอไอ้ ลิงป่ าซ้ อมอยูใ่ นโรงยิมจนเผลอหลับไป. ..เมื่อดวงตาภายใต้ กรอบแว่นเริ่มจะ ปรับโฟกัสได้ ก็พบกับร่างสูงที่เปลี่ยนชุดเป็ นชุดนักเรี ยนสะพายเป้เรี ยบร้ อยแล้ วและในมือก็ถือขวดน ้าที่ดกู ็ร้ ู ว่าเย็นเฉียบทังสองข้ ้ างซึง่ เดาได้ ไม่ยากว่ามันคืออุปกรณ์ในการปลุกเธอเมื่อครู่

โสตประสาทรับรู้โดยอัตโนมัติ. ..ฝนกาลังตกอยู่ด้านนอก

..อีกแล้ วเหรอ

“อ่ะ.น ้า” มือเรี ยวยื่นขวดน ้าให้ ซงึ่ เธอเองก็เพียงแค่รับมันมาและเปิ ดดื่มพร้ อมกับเขาแก้ กระหายและวางมัน ไว้ ข้างลาตัว..กวาดสายตาไปทัว่ โรงยิมว่างเปล่าที่เปิ ดไฟสว่างจ้ าเพราะด้ านนอกดูจะมืดแล้ ���และกลับมา จ้ องหน้ าร่างสูงนิ่ง “ไอ้ คาว่ารี บซ้ อมของเธอมันหมายถึงการรอให้ คนอื่นกลับไปหมดแล้ วค่อยมาปลุกฉันเหรอควอน ยู ริ ?” ถึงจะเพิ่งตื่นแต่เธอก็สามารถหาเรื่ องมาต่อว่าอีกคนได้ เป็ นกิจลักษณะเลยทีเดียว..จะไม่ให้ วา่ ยังไงไหว..


ก็ตอนนี ้ทังโรงยิ ้ มเหลือเพียงพวกเธอสองคนแถมยังไม่แน่ใจด้ วยซ ้าว่าด้ านนอกที่ฝนกาลังตกนันจะเหลื ้ อ สิ่งมีชีวิตที่เรี ยกว่า’นักเรี ยน’อยูซ่ กั คนหรื อเปล่า

แล้วจะสอบทันมัย้ เนีย่ ?..กี ่โมงกี ่ยามแล้ว(วะ)

ยกนาฬิกาข้ อมือขึ ้นดูแล้ วก็ต้องปรับโฟกัสให้ ชดั กว่าเดิมเพราะไม่แน่ใจในสายตาตัวเองนักว่าตอนนี ้ เป็ นเวลาอย่างที่เธอเห็น.. ...นาฬิกาเพิ่งซื ้อมาใหม่คงยังไม่เจ๊ งหรอก เบิกตากว้ างเพราะตัวเลขดิจิตอลจากนาฬิกาข้ อมือยังคงบ่งบอกเวลาว่าตอนนี ้มันปาเข้ าไปทุม่ ครึ่ง ...ทุม่ ครึ่ง!!

..ไอลิงพิษ!

“เธอ! ควอน ยูริ..นี่มนั ทุม่ ครึ่งแล้ วนะ ถ้ าจะซ้ อมเสร็จช้ าขนาดนี ้ทาไมไม่บอกกันก่อนเล่า!” โวยวาย เสียงดังแข่งกับเสียงฝนและกระโดดลงจากอัฒจรรย์ไปคว้ าแขนเสื ้อของอีกคนอย่างเอาเรื่ อง “ก..ก็หวั หน้ าจะรอสอบไม่ใช่เหรอ?” ร่างสูงเมื่อโดนจู่โจมประชิดก็ถึงกับยกมือขึ ้นมาห้ ามและเอ่ย ถามหน้ าตาใสซื่อ

..ไอ้ บ้าเอ๊ ย

..รอสอบเรอะ?


“สอบไม่ทนั แล้ วโว้ ย! ป่ านนี ้อาจารย์กลับบ้ านไปกินข้ าวเย็นแล้ วมังเนี ้ ่ย!” อารมณ์พลุง่ พล่านจน อยากจะระเบิดไม่ได้ เกิดขึ ้นง่ายๆกับเธอ..แต่แค่เห็นหน้ าไอ้ ลิงป่ ามันก็อดไม่ได้ เสียทุกที “..เฮ้ ๆๆ ใจเย็นก่อนนะหัวหน้ า..คือ..นี่! อย่าบีบแขนฉันสิ..เจ็บนะ” ร่างสูงทาหน้ าเหยเกก่อนจะเอื ้อม มือมารัง้ มือบางที่บีบแขนตัวเองออกและจับมันไว้ อย่างนัน้

“คือ..โอเค..เอาเป็ นว่าฉันขอโทษแล้ วกันที่เลิกช้ า ฉันแค่..โดนทาโทษนิดหน่อย” ไม่ร้ ูวา่ เพราะอะไร.. แต่อยูๆ่ ไอ้ ลิงป่ าก็ทาหน้ าเหมือนกาลัง..เขินอาย

..อายเป็ นด้ วยเหรอ?

“..ก็วนั นี ้ฉันไม่มีสมาธิเลยเพราะเอาแต่พะวงว่าหัวหน้ ารอนานจะเบื่อมัย้ แล้ วเราจะไปสอบทันรึ เปล่า แถมตอนที่เห็นว่าหัวหน้ าหลับไปแล้ วฉันก็ยงั กังวลอยูอ่ ีกว่าหัวหน้ าจะเมื่อยมัยเพราะหลั ้ บไปทังอย่ ้ าง นัน..รู ้ ้ ตวั อีกทีฉนั ก็เผลอเล่นห่วยจนโดนโค้ ชทาโทษให้ ถพู ื ้นโรงยิมเลย” ร่างสูงเบ้ ปากให้ เธอได้ หนั หน้ าไปมอง ยังพื ้นสนามบาสข้ างกาย. ..ถึงว่าล่ะ..สะอาดเป็ นมันวาวเชียว ...แต่นนั่ ไม่ใช่

เพราะประเด็นคือ...ทาไมมันต้ องมาแคร์ เธออย่างกับสนิทกันมากมายอะไรขนาดนันด้ ้ วย

เธอเป็ นคนยังไงกันแน่..ควอน ยูริ


“..แล้ วจะเอาไงต่อ ฝนก็ตกแล้ วด้ วย” ถึงแม้ จะยังคาใจอยู่เล็กน้ อยแต่ปัญหาเรื่ องการดาเนินชีวิต ต่อไปของเธอดูจะเป็ นเรื่ องน่าสนใจมากกว่า

จะกลับยังไงล่ะทีนี ้ ฝนก็ตก..ร่มซักคันก็...

เฮ้ ..ร่ม..

“อ๊ าา” ถึงกับหลุดปากร้ องอุทานออกมาพลางยกฝ่ ามือบางขึ ้นตบหน้ าผากตัวเองเบาๆเมื่อนึกขึ ้นได้ “..?” และอีกคนที่มองดูอยูก่ ็ได้ แต่สง่ ใบหน้ าที่เต็มไปด้ วยเครื่ องหมายคาถามมาให้

“..ร่มฉัน ร่มช้ านนน” พูดจบก็ทาท่าชี ้นิ ้วไปทางตึกเรี ยนของพวกเธอพลางส่งเสียงงอแงราวกับเด็ก น้ อยจนคนมองถึงกับหลุดขา..ไม่เห็นจะตลกตรงไหนเลย “ขาอะไรเล่า” ถึงน ้าเสียงจะยังคงงอแงอยูแ่ ต่ก็พยายามจะกลับคืนสูค่ วามโหดให้ ได้ แต่ไม่มีทีทา่ ว่า ร่างสูงจะหุบยิ ้มลงเลยสักนิด “ฮะๆ..ก็ฉนั ไม่เคยเห็นหัวหน้ าเป็ นแบบนี ้นี่ งอแงเหมือนเด็กๆ เป็ นอะไร?” น ้าเสียงทะเล้ นกับดวงตา ลุกวาวนันให้ ้ ความรู้สกึ เหมือนเธอ..โดนล้ อ “ฉันลืมร่มไว้ บนตึกเรี ยนอ่ะ ทาไงดี ToT” เพราะสาหรับเธอแล้ วมันเป็ นเรื่ องคอขาดบาดตายราวกับ เอเลี่ยนบุกโลก..แหงล่ะ..ถ้ าจะให้ ตากฝนกลับบ้ าน ให้ เธอนอนอยูน่ ี่ซะยังจะดีกว่า! แต่อีกคนกลับทาหน้ าเหมือนกับเธอเป็ นเด็กน้ อยที่เพิ่งพูดเรื่ องงี่เง่าบางเรื่ องออกมาและไม่คดิ จะ แก้ ปัญหาด้ วยวิธีที่ชาญฉลาด ดูขบขันเสียเต็มประดา “ไม่เห็นต้ องใช้ ร่มเลย ก็กลับทังอย่ ้ างนี ้แหละ” พูดจบมือเรี ยวก็เอื ้อมไปหยิบกระเป๋ าสะพายของเธอ ที่ยงั อยู่บนอัฒจรรย์ลงมาถือให้ พลางฉุดมือเธอเพื่อเดินออกจากโรงยิมโดยไม่เอ่ยถาม. ..และเธอก็ขืนสุดตัว


“อะไร?” เมื่อดูเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมให้ ความร่วมมือ อีกคนก็หนั มาถามนิ่ง “ก็..ฉัน..ไม่เอาอ่ะ..ไม่ไปหรอก” นอกจากจะรัง้ มือไว้ แล้ วยังออกแรงดึงร่างสูงให้ เข้ ามาใกล้ อีกโดยไม่ รู้ตวั “ทาไมล่ะ กระเป๋ าหนังมันกันน ้าไม่ใช่เหรอ” ..มันก็จริงที่กระเป๋ าของเธอกับยูริมนั กันน ้าได้ ถ้ า เพียงแต่.. “ไม่ได้ หมายถึงเรื่ องนันซะหน่ ้ อย..” ก้ มใบหน้ าหวานลงเล็กน้ อยเพื่อกลบอารมณ์บางอย่าง ก็มนั ..

“ฉัน..ไม่ชอบฝน..”

และไม่ทนั จะได้ เงยหน้ าเพื่อพบรอยยิ ้มที่นกึ สนุกของร่างสูงได้ เต็มตาเธอก็ร้ ูสกึ เหมือนร่างกาย กระตุกวูบเพราะโดนมือแข็งแรงของยูริฉดุ จนจาเป็ นจะต้ องวิ่งตามอีกคนอย่างเร็วเพื่อไม่ให้ ตวั เองล้ มลงไป

“เฮ้ ยย!! หยุดน้ าา!!”

เสียงฝนที่ด้านนอกทางเข้ าโรงยิมใกล้ เข้ ามาเรื่ อยๆ..อันที่จริงเป็ นเธอและยูริเองที่เข้ าไปใกล้ มนั เรื่ อยๆ ทาให้ เริ่มรู้สึกกลัวจนในช่องท้ องวูบวาบ...ใกล้ เข้ ามาเรื่ อยๆ..


หลุบสายตาลงมองร่มโง่ๆสีชมพูในมือที่เธอใช้ มนั กันฝนมาเมื่อเช้ าและเผลอลืมไว้ บนชันเรี ้ ยนก่อน จะถอนหายใจออกมาน้ อยๆ...แสงไฟจากหลอดนีออนของป้ายรถประจาทางตกกระทบผิวที่เปี ยกชื ้นของ เธอจนดูเหมือนเป็ นประกายเล็กน้ อย..เธอกาลังชัง่ ใจ

ฝน..ยังคงตกอย่างสม่าเสมอ

เธอ..ควรจะหลีกเลี่ยงมันเพราะความคิดที่มีอคติอย่างเดิม

หรื อเธอควรจะทาตรงข้ ามกับสิ่งนัน้

..เธอตัดสินใจแล้ ว


..15 minutes ago..

“ทาอะไรของเธอเนีย่ ! ตัวเปี ยกหมดเลยเห็นมัย้ ” โวยวายไปทัง้ ที ร่ ู้ ว่ายังไงตัวก็คงไม่แห้งขึ้นมาได้เมื ่อตอนนี ้ทงั้ เธอและไอ้ลิงป่ าเผด็จการได้วิ่งฝ่ าฝน ออกมาจนถึงป้ ายรถประจาทางหน้าโรงเรี ยนทีพ่ อจะเป็ นที ่หลบฝนได้และมันก็เพิ่งจะปล่อยมื อจากข้อมื อ ของเธอให้เป็ นอิ สระ ..เอือ้ มมื อบางไปกระชากกระเป๋ าของตัวเองกลับคืนมาและมองหน้าอีกคนอย่างค้อนๆ ในขณะทีม่ นั กลับยิ้ มกว้างจนน่าหมัน่ ไส้กลับมาให้ บ้าชะมัด..มี อย่างทีไ่ หนมาแกล้งกันแบบนี ้ “เย็นดี ป่ะล่ะ?” ร่ างสูงเสยผมชื ้นขึ้นก่อนจะหันมาถามแป้ นแล้น. ..ไม่เข้าใจเท่าไหร่ นกั ว่าทาไมยูริถึง ได้ดูมีความสุขขนาดนัน้ “เย็น..แต่ไม่ดี :(” สะบัดใบหน้าเคื องๆหนี แต่อีกคนก็ดูจะไม่ได้อยากง้อเท่าใดนัก..บทสนทนา หลังจากนัน้ เลยกลายเป็ นเสี ยงของฝนทีก่ ระทบกับหลังคาเล็กๆบนหัวและเสียงรถยนต์ทีแ่ ล่นฝ่ ามันไป ประปราย...ถึงแม้ว่าตัวจะเปี ยกไปแล้วแต่ถ้าหากจะให้เธอเดิ นตากฝนกลับบ้านต่อก็คงไม่เอาด้วยจริ งๆ

..แย่ชะมัด

“หัวหน้า..กลับบ้านทางไหนเหรอ” ..เงียบได้ไม่นานอี กคนก็เอ่ยชวนคุยอีกระลอก


ใบหน้าหวานหันไปสบตานิ่ งก่อนจะขยับพยักพเยิ ดไปทางขวามื อเป็ นคาตอบและยกมื อขึ้นกอดอก เพราะอากาศเริ่ มเย็นจนหนาว..ใบหน้าที แ่ ต้มไปด้วยรอยยิ้ มอยู่ตลอดของยูริทาให้เธอขัดใจแปลกๆ “อืม..คนละทางเลยแฮะ” พูดอย่างร่ าเริ งก่อนจะเอามื อไปไขว้หลังพลางเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อย. .. ปล่อยให้มนั เงียบอีกครั้ง และความเงียบก็ไม่ ได้ถูกทาลายโดยเธออี กเช่นเคย “ทาไมไม่กลับบ้านล่ะ?” เมื ่อเห็นว่าเธอยื นเหมื อนร���อะไรบางอย่าง ร่ างสูงก็เอ่ยถามขึ้ นทัง้ ที ต่ วั เอง ก็ไม่ยอมไปไหนเหมื อนกัน “รอฝนหยุด เธอจะกลับก่อนก็ได้นะ” “ไม่ล่ะ :)”

เพือ่ ..อะไร..

“ทาไม..หัวหน้าถึงไม่ชอบฝน” หันไปมองเสี ยงที พ่ ูดลอยขึ้ นมา...แปลกที ส่ ายตาของยูริในตอนนี ้ กลับจับจ้องไปยังสายฝนตรงหน้าแทนทีจ่ ะหันมาสนใจเธออย่างเคย “ก็..มันเย็น แล้วก็เปี ยก” ตอบเสียงแผ่วเบาและก้มลงมองปลายเท้าทีใ่ ช้เขี ่ยพืน้ ไปมาของตัวเอง นี .่ . “เธอเลิ กเรี ยกฉันว่าหัวหน้าได้แล้ว..มันดูไม่สนิ ท” อยู่ๆก็เผลอพูดสิ่ งที ค่ ิ ดต่อท้ายประโยค โดยที ไ่ ม่รู้ ว่าทาไม..มี เหตุผลอะไรให้เธออยากสนิ ทกับคนคนนีง้ นั้ เหรอ? ใบหน้าคมหันมายิ้ มให้เธอน้อยๆก่อนจะพยักหน้ารับและเอ่ยต่อ...

“หั..เอ่อ..ซูยอนรู้มยั้ ฉันน่ะ..ชอบฝนทีส่ ดุ เลยล่ะ” สบตาเป็ นประกายของอีกคนแล้วก็ได้แต่ทาหน้า เหมื อนกับสงสัยอะไรบางอย่าง ซึ่ งอี กคนก็ดูจะรู้ทนั


“แล้วเหตุผลทีช่ อบ..มันก็สนั้ ๆ..”

“เพราะมันเย็น..แล้วก็เปี ยก :)”

มัน..เป็ นไปได้อย่างนัน้ หรื อ?

ทีเ่ หตุผลทีช่ อบ กับเหตุผลทีเ่ กลียด..เป็ นเหตุผลเดียวกัน

หลุดยิ้ มออกมากับคาพูดของร่ างสูงที ด่ เู หมื อนเป็ นจะมุขเสี ยมากกว่าจนอี กคนจับได้และถึงกับยิ้ ม ตามให้เธอได้รู้สึกแปลกๆ. ..เผลอรู้สึกดี

จนเริ่ มจะเกิ ดคาถาม..

ว่าเธอควรจะหยุดตัวเอง..หรื อควรจะปล่อยให้อคติ หลุดลอยไปแบบนี ้กนั แน่..

“ซูยอน..รออยู่ตรงนี น้ ะ เดี ย๋ วฉันมา” อยู่ๆคนร่ างสูงก็ทาท่าเหมื อนจะนึกอะไรออกและเมื ่อพูดจบก็ หันหลังคล้ายจะเดิ นกลับไปในโรงเรี ยนให้เธอต้องเบรกไว้ก่อน


“เดีย๋ ว!..จะไปไหน” แต่คาตอบกลับกลายเป็ นเพียงใบหน้าทีห่ นั มาและยักคิ้ วกวนๆให้เธอทีนึงก่อน ทีแ่ ผ่นหลังนัน่ จะวิ่ งฝ่ าฝนกลับเข้าไปในโรงเรี ยนให้เธอได้ยืนเคว้งอยู่คนเดี ยว. ..แต่ไม่นานสิ่ งทีเ่ ธอกังวลใจก็ ก็หายไปพร้อมกับร่ างร่ างหนึ่งทีก่ ลับมาพร้อมกับอะไรบางอย่างในมื อ..สี ชมพู “อ่ะ..ร่ ม” ยิ้ มกว้างก่อนจะยืน่ ร่ มของเธอทีเ่ ข้าใจว่าอี กคนกลับเข้าไปเอามาให้และอีกมื อก็ยกขึ้น ปาดน้าบนใบหน้าออกลวกๆ..ชุดนักเรี ยนของยูริในตอนนี ้เปี ยกโชกจนน่ากลัวจะเป็ นหวัด แต่แข็งแรงขนาด นี .้ .คงไม่หรอก คิ้ วเรี ยวขมวดน้อยๆโดยอัตโนมัติแต่ก็ยืน่ มื อบางไปรับมันมาอย่างขอบคุณ ..ควอน ยูริ... “เธอนี .่ ..บ้าได้ใจจริ งๆ” ประโยคที เ่ รี ยกเสี ยงหัวเราะจากอี กคนได้ไม่ยากนัก ร่ างสูงที ต่ อนนี เ้ ปี ยกไม่ เหลือซากค่อยๆคลายยิ้ มลงจนเหลื อเพียงยิ้ มมุมปากทัง้ ที ่จ้องหน้าเธออยู่อย่างนัน้ . ..น่าแปลกที ่กลับจ้องเขา ตอบนิ่ ง..ก็แค่..เผลอรู้สึกดี อีกครั้ง

“ขอบคุณนะ” ..เสียงนุ่มเอ่ยขอบคุณให้ได้เกิ ดคาถามเล็กๆ “ทีฉ่ นั บอกว่าเธอบ้าอ่ะนะ?” เสี ยงหวานกลัว้ หัวเราะกับใบหน้าสวยในตอนนี ย้ ากจะรู้ว่ามันทาให้อีก คนรู้สึกดี ขนาดไหน

“เปล่า..ที ่บอกว่าได้ใจอ่ะ..ขอบคุณนะ”

เหมื อนว่าอากาศเย็นๆไม่ได้ช่วยให้ใบหน้าของเธอลดความร้อนผ่าวได้เลยสักนิ ด...หัวใจทีเ่ ต้นแรง ราวกับจังหวะเพลงจากหูฟังของยูริเมื ่อตอนกลางวันถูกกลบด้วยเสียงฝน..แต่กลับชัดเจนในตัวเธอ

“ไปนะ กลับบ้านดีๆล่ะ” กว่าจะหลุดออกจากภวังค์ก็ตอนที ย่ ูริเอ่ยลาและโบกมื อให้ก่อนจะวิ่ งฝ่ าฝน อย่างไม่กลัวเปี ยกเหมื อนกับครั้งก่อนๆไปยังด้านตรงข้ามของทางกลับบ้านเธอ..มองตามจนลับสายตา..


หลุบสายตาลงมองร่มโง่ๆสีชมพูในมือที่เธอใช้ มนั กันฝนมาเมื่อเช้ าและเผลอลืมไว้ บนชันเรี ้ ยนก่อน จะถอนหายใจออกมาน้ อยๆ...แสงไฟจากหลอดนีออนของป้ายรถประจาทางตกกระทบผิวที่เปี ยกชื ้นของ เธอจนดูเหมือนเป็ นประกายเล็กน้ อย..เธอกาลังชัง่ ใจ

ฝน..ยังคงตกอย่างสม่าเสมอ

เธอ..ควรจะหลีกเลี่ยงมันเพราะความคิดที่มีอคติอย่างเดิม

หรื อเธอควรจะทาตรงข้ ามกับสิ่งนัน้

..เธอตัดสินใจแล้ ว

การ่มในมือแน่นโดยไม่คิดจะกางมันออกมาก่อนจะสูดหายใจลึกและออกวิ่งไปยังทางกลับบ้ านจน พ้ นป้ายรถประจาทาง. ..หยาดฝนเย็นเฉียบที่ตกกระทบผิวกายและกลิ่นชื ้นๆของมันในครัง้ นี ้ไม่ได้ ให้ ความรู้สกึ ที่เลวร้ ายอย่างเก่า เพราะครัง้ นี ้. ..

..มันทังเย็ ้ น ทังน่ ้ าไว้ วางใจ


..และทาให้ ร้ ูสึกดี

เมื่อได้ ใกล้ เมื่อได้ สมั ผัสถึงจิตใจ..ข้ างใน. ..ไม่มีอะไรแน่นอน เมื่อเราได้ เรี ยนรู้.. เมื่อได้ เปิ ดใจ

จะหยุดตัวเอง...ทาไม

[Fin.]


Rainy day