Page 1

1


2


3

บทนำ�

เรยา วงศ์เศวต สาวสวย หน้าตาคมเข้มกระเดียดไปทางแขก มากกว่าไทย หญิงสาวเกลียดการ เรียนหนังสือมาตั้งแต่เล็ก และมัก หาข้ออ้างไม่ไปโรงเรียนเสมอ จน กระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยก็ทู่ซี้เรียน ได้แค่ปีสาม แต่ด้วยแม่ของเธอเป็น คนรับใช้ในบ้านนายฝรั่งทำ�ให้เธอมี โอกาสเรียนรู้และใช้ ภาษาอังกฤษได้ เป็นอย่างดี ด้วยนิสัยทะเยอทะยานหัวสูงของเรยา ที่หวัง จะสร้างความก้าวหน้ามั่นคง ให้กับชีวิตตนเองและฉุดแม่ให้พ้น จากการเป็นคนรับ ใช้ เรยาเสี่ยงเข้า มาสมัครเป็นแอร์โฮสเตสในบริษัท สยามแอร์ไลน์ ทั้งๆที่เรียนไม่จบ ปริญญาตรี สยามแอร์ไลน์ถือเป็นบริษัทยักษ์ ใหญ่ แห่งหนึ่งในธุรกิจการบิน โดย มีสินธรเป็นผู้อำ�นวยการฝ่ายบุคคล ส่วนเจ้าของก็คือนายเดช ชลธี คหบดี ผู้มั่งคั่งและร่ำ�รวยอิทธิพลล้นฟ้า

บิดาของเด่นจันทร์ภรรยาของสินธร นั่นเอง สินธรจำ�ต้องเกรงกลัวภรรยา อย่างไม่มีทางเลือก เนื่องจากชีวิต ความร่ำ�รวยและบารมีต่างๆที่เขามี ได้อย่างทุกวันนี้ล้วนมาจาก อำ�นาจ ภรรยาบันดาลให้ทั้งสิ้น

เมื่อเรยานำ�พาความสวยของตัว เองเข้ามา สมัครเป็นแอร์โฮสเตสใน สยามแอร์ไลน์แล้วบังเอิญเจอหนุ่ม ใหญ่รูปหล่อภูมิฐาน อย่างสินธร ยิ่ง พอรู้ว่าเขาเป็นใครในบริษัทแห่งนี้ เร ยาก็ยิ่งให้ความสนใจเขาเป็นพิเศษ ด้วยใฝ่ฝันว่าเขาคนนี้จะเป็นผู้บันดาล อนาคตที่งดงามให้กับเธอ

สินธร เองก็ดูเหมือนจะรับรู้ในความ ต้องการของสาวน้อย เขาเรียกใบ สมัครของเธอมาจากเจ้าหน้าที่รับ สมัครแล้วเชิญเธอเข้าไปคุยเป็นการ ส่วนตัวในห้อง เรยาแม้ไม่มีใบ ปริญญา แต่ภาษาอังกฤษของเธอโดด เด่น ที่สำ�คัญรูปร่างหน้าตาเธอสวย สะดุดตาสะดุดใจสินธรเข้าอย่างจัง แต่วันนี้สินธรมีเวลาพูดคุยกับเรยา น้อยไปนิดเพราะกำ�ลังจะเข้าประชุม จึงให้เธอทิ้งเบอร์ โทร.เอาไว้ แล้วเขา จะติดต่อกลับไป


4 ตอนที่ 1 เรยาทำ�อิดออดก่อนจะปฏิเสธออก มาจนหนุ่มใหญ่ชะงัก รู้สึกหน้าแตก นิดๆ รีบแก้เก้อว่า

โทร.เข้ามือถือผม จะสะดวกที่สุด” เรยาซ่อนความดีใจ รับนามบัตรมา จากมือเขา “ค่ะ ฟ้าจะโทร.มาเฉพาะ เวลาทำ�งาน ฟ้ากราบขอบพระคุณล่วง หน้านะคะ” “อ้าว...งั้นก็...ไว้โอกาสหน้าถ้ามีแล้ว สิน ธรรับไหว้ นัยน์ตาจับจ้องไม่ กัน” วางตา ขณะที่เรยาก็ยิ้มแจ่มใสทำ�เป็น “ไม่ ใช่ค่ะ ท่านผู้อำ�นวยการอย่าเพิ่ง สาวเปิดเผยไม่มีมารยา ลุกขึ้นเดิน โกรธฟ้านะคะ ฟ้าขอโทษค่ะที่ใช้คำ� ออกจากห้องไปด้วยใจที่พองโตมี พูดไม่ถูกต้อง ฟ้าหมายความว่า ถ้าให้ ความหวัง ท่านติดต่อฟ้า ฟ้ากลัวว่าท่านจะมีงาน ยุ่งจนลืมไปโดยไม่ได้ตั้งใจ” “ก็เป็นเหตุผลที่ดี แต่คุณจะให้ทำ�ยัง ไง”

เครื่อง สำ�อางของเธอติดกระเป๋าไว้ ตลอด หลังจากรื้อฟื้นความหลังกันจนนัท ออก อาการเขินอาย ทั้งคู่ก็มาแวะที่ ร้านไอศกรีม โดยเรยาขอให้นัทเป็น คนเลี้ยงเพราะเธอไม่ค่อยมีสตางค์ นัทตกลงด้วยความเต็มใจ จากนั้น สองคนก็เริ่มซักถามเรื่องเรียนของกัน และกัน

เรยาดีใจกับนัท ที่สมหวังได้เรียน จิตรกรรม ส่วนนัทรู้สึกเสียดายที่เร ยาเรียนไม่จบ แต่ท่าทีเรยาไม่ได้เศร้า เสียใจอะไรนัก พอถูกนัทถามถึงแม่ที่ “ฟ้าขอเบอร์ท่านดีกว่าค่ะ จะขอ เป็นอาจารย์ เรยาตกใจเล็กน้อยเพราะ อนุญาตติดต่อท่านเองได้ไหมคะ” ooooooo ตอนนั้นเคยโกหกเรื่องแม่เอาไว้ซะ สวยหรู ตอนนี้เลยต้องทำ�ตลกกลบ “ได้...แต่ฟ้าต้องติดต่อเฉพาะเวลา เกลื่อนแล้วเปลี่ยนเรื่องให้นัทช่วยถ่าย ทำ�งานนะครับ ผมไม่รับโทรศัพท์ ขณะ นั่งรถเมล์กลับบ้าน เรยาเจอนัท รูปด้วยกล้อง ที่เขาพกติดตัวมา... นอกเวลาทำ�งาน” โดยบังเอิญ นัทเป็นเพื่อนสมัยเรียน “อ๋อ ฟ้าเข้าใจค่ะ เวลาของท่านต้องให้ มัธยมที่เคยปิ๊งเรยา แต่เพราะนัทขี้ กว่าจะกลับถึงบ้านก็ตะวันตกดิน พอ ครอบครัว” อายมากจึงไม่ได้มีการสานต่อความ เข้าห้องได้เรยาหลับปุ๋ย ไม่ได้สนใจ “ผมยังไม่มีครอบครัว เหตุผลแค่ผม สัมพันธ์กับเธอ ถึงกระนั้นนัทก็ยังจำ� เลยว่าแม่ไม่ค่อยสบายแล้วยังฝืน พยายามแยกงานและชีวิตส่วนตัวออก เรยาได้ไม่ลืม แถมยังเก็บรูปถ่ายใน สังขารไปเก็บกวาดล้างถ้วยจานอยู่ จากกันให้เด็ดขาด...นี่ครับ เบอร์ผม ชุดนักเรียนมัธยมที่ใบหน้าสวยใสไร้ ในครัว กระทั่งนายแหม่มลงมาเห็น


5 จึงไล่ลำ�ยองไปนอนพัก จานชามพวก นี้ตนจะล้างให้เอง แต่ลำ�ยองเกรงใจ นายจ้างจึงกลับไปปลุกเรยามาล้าง แทน เรยาทั้งง่วงทั้งหงุดหงิดออกมา ทำ�อย่างกระแทกกระทั้น เป็นเหตุให้ นายแหม่มไม่ชอบใจ ตำ�หนิและตัก เตือนไปหลายคำ�

“ฟ้าอย่าพูดอย่างนี้ เกิดเป็นคนต้อง กตัญญูนะลูก ถึงจะเจริญ” “ฟ้าจะไป คอยดูเถอะ อีกไม่นาน หรอก”

เรยาไม่พอใจอย่างแรง กลับมาบ่นกับ แม่ทั้งน้ำ�ตาว่า เบื่อที่สุด เมื่อไหร่จะ ได้ออกไปจากที่นี่เสียที เร ยาลุกพรวดไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ กวาดของทุกอย่างบนโต๊ะหล่น “ฟ้า...แม่บอกแล้วไงว่าแม่ไม่ทิ้งนาย กระจายด้วยอารมณ์คับแค้น ลำ�ยอง ฝรั่งกับนายแหม่มไปไหน เขามีบุญ แม้จะเวียนหัวแต่ก็ต้องยันกายลุกมา คุณ” เก็บข้าวของ ในจำ�นวนนี้มีโทรศัพท์ มือถือ รุ่นเก่าราคาถูกของเรยา ลำ�ยอง “แม่...บุญ คุณมี แต่แม่ก็ชดใช้จนจะ จึงบ่นเสียดายเพราะกลัวมันจะเสีย หมดจะเกินอยู่แล้ว ดูแลให้ทั้งบ้าน หายใช้งานไม่ได้ แต่เรยาสวนทัน มากี่ปีแล้วล่ะ ฟ้าไม่ยอมให้แม่ทำ�ไป ควันว่าไม่ต้องเสียดายหรอก คอยอีก จนตายหรอก ถ้าไปได้ฟ้าจะพาแม่ไป ไม่นานตนจะซื้อบีบีมาใช้ให้ดู ลำ�ยอง ทันที” ไม่เข้าใจว่าบีบีเป็นยังไงแต่ก็ถาม ลูกสาวว่ามันแพงไหม “ไม่ได้ฟ้า...อย่าเพิ่งพูดอย่างนั้น” “สองหมื่นกว่า” “ทำ�ไม แม่ชอบเป็นขี้ข้าเขามากนัก เหรอ” คำ�ตอบของลูกทำ�เอาลำ�ยองตกใจ

แทบสิ้นสติ...เรยาไม่ได้สนใจท่าที ของแม่ คว้าโทรศัพท์มือถือจากมือ แม่แล้วหยิบนามบัตรของสินธรใน กระเป๋าสะพายออกมาดู อย่างชั่งใจ เพราะตอนนี้สี่ทุ่มครึ่งแล้ว ถ้าจะโทร. ไปคงไม่เหมาะ...แต่ด้วยเหตุบางอย่าง ทำ�ให้เรยาเปลี่ยนใจว่ายังไงก็ ต้อง โทร. แต่ต้องออกไปใช้โทรศัพท์ สาธารณะนอกบ้าน เสียงมือถือสินธร ดังในห้องนอนแต่ เจ้าตัวกำ�ลังอาบน้ำ� เด่นจันทร์จึงรับ สายแทน เรยาชะงักเล็กน้อยกับเสียงผู้ หญิง แล้วปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายบ่นคน เดียวก่อนวางสายไปอย่างหงุดหงิด เมื่อสินธรออกจากห้องน้ำ�จึงเป็นเรื่อง  เพราะเด่นจันทร์ระแวงเรื่องความ เจ้าชู้ของเขา สินธรแปลกใจอยู่เหมือนกัน ดูเบอร์ แล้วลองโทร.ย้อนกลับไป เรยารับ สายแต่ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ�จนสิน ธรต้องกดสายทิ้งตามคำ�สั่งของเด่น จันทร์ “สมน้ำ�หน้า ทำ�มาโกหกว่าไม่มี


6 ครอบครัว” เรยายิ้มหยันก่อนผละ ออกไปจากตู้โทรศัพท์สาธารณะ

“พอ แล้วเด่น ผมไม่อยากฟัง อย่าย้ำ� เลยว่าผมใช้นามสกุลของคุณ คุณลืม แล้วหรือว่าคุณพ่อคุณขอร้องผม ด้วย ฟากเด่นจันทร์ยังไม่จบง่ายๆ เธอคาด เหตุผลว่าไม่อยากให้นามสกุลชลธี คั้นสามีด้วยความระแวง เพราะถ้าเขา ต้องหายไปเพราะท่านมีลูกสาวคน ไม่ให้เบอร์มือถือไป ใครหน้าไหนจะ เดียว” โทร. มาได้ “โอ...เรื่องนี้เด่นต้องเป็นหนี้บุญคุณ “โธ่เอ๋ย...เด่นครับ มีเหตุผลบ้างสิครับ สินสินะ ที่กรุณาต่อยอดสกุลชลธีของ ผมไม่มีอะไรจริงๆ” เด่น” “สินอย่า พูดว่าไม่มีอะไร สินเจ้าชู้ ระดับพระกาฬ ผู้หญิงของสินเยอะ มาก ไม่รวมยายเมียแหม่มแก่ที่สิน รับจ้างแต่งงานก่อนที่จะมาเจอเด่น น่ะ ถ้ารวมยายคนนี้ด้วยก็ครึ่งประเทศ แล้วมั้ง”

“เด่น ผมขอทีเถอะน่า คำ�พูดกิริยา ประชดอย่างนี้ผมขอนะ อย่าทำ�เลย”

พ่อ สินต้องเก็บความลับให้ดี ถึงแม้ ความลับมันจะไม่มีในโลกก็เถอะ” สิน ธรยืนอึ้ง เด่นจันทร์ปรับอารมณ์ รวดเร็ววานให้เขาช่วยทาครีมที่แผ่น หลัง สินธรทำ�ตามอย่างว่าง่ายและ ทำ�ท่าจะรุกล้ำ�มากกว่านั้น เด่นจันทร์ เองก็ต้องการแต่ขอให้เขาปิดไฟก่อน เพราะเธอกลัวจะเสียอารมณ์ถ้า เห็น สายตาที่ฟ้องว่าเขามีเรื่องปกปิดซ่อน เร้น

“สิน ก็อย่าลืมแล้วกันว่าสินสัญญาไว้ กับพ่อว่าไง พ่อเด่นเป็นนักเลงก็จริง แต่ก็เป็นคนจริงด้วย เพราะฉะนั้น ท่านไม่พูดมาก สัญญากันคำ�เดียว ooooooo “ทำ�ไมเด่นต้องพูดเรื่องอดีตอยู่เรื่อย พอ ถ้าสินไม่รักษาสัญญา ท่านไม่พูด หลัง อาหารเช้า สินธรนั่งหน้า เอามันฝังดินซะมั่งก็ได้นะ” หรอก ท่านทำ�เลย” เครียด ความละอายใจแวบขึ้นมาช่วง หนึ่งเมื่อนึกถึงเหตุที่ตัวเองมาเป็นเขย “ต้องพูด พูดให้รู้ว่าสินเป็นไงมายัง “แล้วเด่นก็จะยืนดูคุณพ่อคุณทำ�กับ บ้านนี้ และเด่นจันทร์ก็ยังคอยตอกย้ำ� ไงก่อนจะมาเป็นมิสเตอร์ชลธี ลูกเขย ผม ทั้งๆที่มันไม่เป็นความจริงเหรอ” มันอยู่เนืองๆ ของนายเดช ชลธี มหาเศรษฐีอันดับ หนึ่งของภาคตะวันออก” “ท่านไม่มีวันทำ�อะไร ถ้าท่านไม่ เมื่อเด่นจันทร์แต่งองค์ทรง เครื่อง แน่ใจ ถ้าสินจะหลอกลวงลูกสาวของ ออกจากบ้านไปแล้วพร้อมคำ�ตอบ


7 ของสินธรที่บอกว่าวันนี้เขาอยู่ ออฟฟิศ ทั้งวัน สินธรอดเอามือถือ ของตนขึ้นมากดดูเบอร์ที่โทร.เข้ามา เมื่อคืนอีกไม่ได้ สงสัยว่าจะเป็นเบอร์ ของเรยา แต่พอโทร.ไปกลับไม่มีคน รับ จนเมื่อเข้าบริษัทแล้วให้เลขาฯเช็ก เบอร์นี้ และขอแฟ้มใบสมัครของเรยา มาดูอย่างละเอียด ปรากฏว่าเป็นเบอร์ โทร.สาธารณะและตรงกับแหล่งที่อยู่ ของเรยา

ยิ่งทำ�ให้สินธรทึ่งและรู้สึกได้ว่าผู้ หญิงคนนี้รสนิยมไม่ธรรมดา สิน ธรไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุด ลอย หลังอาหารมื้อนั้นเขาพาเธอ ไปชมวิวกรุงเทพฯยามค่ำ�คืน แล้ว พยายามจะลุกล้ำ� แต่เรยาจริตจก้า นบ่ายเบี่ยงไม่ยอมเขาง่ายๆ

ooooooo เรยา เริ่มแต่งเนื้อแต่งตัวมากขึ้น พิถีพิถันกับความงามของตัวเอง ตั้งแต่หัวจดเท้า ลำ�ยองเห็นลูกสาวรัก สวยรักงามมาแต่ไหนแต่ไรจึงไม่ได้ แปลกใจอะไร แถมยังช่วยทาเล็บเท้า ให้ลูกด้วยความเต็มใจ เรยาซาบซึ้ง ในความรักของแม่ หอมแก้มแล้ว ลงนอนหนุนตักแม่ราวกับเด็กๆ จน ลำ�ยองออกปากว่าลูกเหมือนนางฟ้า ตัวน้อยๆของแม่

เมื่อขับรถมาส่งเรยาที่ หน้าบ้านนาย ฝรั่ง สินธรพยายามจะกอดจูบเธออีก สินธรไม่รอช้า โทร.เข้ามือถือของเร เรยาปัดป้องแต่พองาม พลางหัวเราะ ยาที่กรอกไว้ในใบสมัคร ขณะนั้นเร ยั่วเย้าก่อนทำ�ท่าจะลงจากรถ ทันใด ยาอยู่กับนัทที่เพิ่งเสร็จจากการสอน นั้นลำ�ยองเปิดประตูเล็กหิ้วถุงขยะ คำ�พูดแม่ทำ�ให้เรยา นึกถึงชื่อเดิมของ วาดเขียนให้เด็กกำ�พร้า เรยารับสาย ออกมา เรยาจำ�ต้องหลบเข้าในรถและ ตัวเองที่ใครต่อใครเรียกว่าแขก เพราะ จากสินธรและตกลงไปพบเขาในเย็น ลดตัวลงต่ำ�ไม่ให้แม่เห็น ตอนเด็กเรยาผมหยิกหยอง หน้าตา วันพรุ่งนี้ สวยคมเข้ม แต่เรยาเกลียดแสนเกลียด สินธรแปลกใจกับท่า ทีของเรยา ถาม ชื่อแขก จึงขอให้แม่เปลี่ยนใหม่เป็น แม้รู้ว่าสินธรมีครอบครัวแล้วแต่เร เธอว่าคนเมื่อกี้เป็นใคร เรยาตีหน้า ฟ้าและใช้มาจนทุกวันนี้ ส่วนเรยาที่ ยาก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องแปลก เธอมุ่งมั่น เศร้าบอกเล่าทั้งน้ำ�ตาถึงความลำ�บาก เป็นชื่อจริง เจ้าตัว ยังไม่เคยถามแม่มา จะเดินตามความฝันของตนเองต่อไป ยากจนของตนและแม่ สินธรสงสาร ก่อนว่าใครเป็นคนตั้งให้ เมื่อพบกันตามวันเวลานัดหมาย เรยา และเห็นใจเธอมาก แต่เหนือสิ่งอื่นใด เมื่อถูกลูกสาวรบเร้าในวันนี้ ลำ�ยอง แต่งตัวสวยสง่าเป็นที่ถูกตาต้องใจสิน คือต้องการครอบครองเรือนร่างอัน สีหน้าหมองลง ตอบเสียงแผ่วว่า คน ธรอย่างยิ่ง เขาพาเธอไปทานอาหาร สวยงามของเธอ จึงรับปากจะช่วยให้ ตั้งชื่อเรยาเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด ที่ร้านประจำ� และได้เห็นการทาน เธอสมหวังในอาชีพที่ใฝ่ฝัน อาหารฝรั่งอย่างถูกต้องสวยงาม นั่น


8 “ทำ�ไมเหรอแม่” “ตอนที่เขาตั้งชื่อให้ฟ้า เขายังสวย สาว ร่ำ�รวย เป็นถึงเมียเจ้าสัว แต่พอ วันต่อมา...เขาก็เป็นบ้า” “อะไรนะ วันรุ่งขึ้นเป็นบ้า คนเราจะ เป็นบ้าได้ง่ายๆเหรอแม่” เร ยาสีหน้าตกใจ ลำ�ยองยืนยันว่า จริง แม่เห็นกับตา วันที่แม่เจอเขา วันแรก...วันนั้นที่ตึกใหญ่ริมคลอง ภาษีเจริญ เจ้าของชื่อเจ้าสัวเชงสือ เกียง เขาเล่าลือว่าคุณนายจากเมือง เหนือสวยงามน่ารักเหลือเกิน แม่ อยากเห็นมาก

แขกทำ�ให้ป้าพุ่มตกใจไม่ น้อย ซัก ถามจนได้ความว่าเด็กคนนี้เป็นลูก ของลำ�ยองที่เกิดกับบังดุลย์ แขกยาม บ้านนายฝรั่ง แต่เขาโชคร้ายถูกขโมย ที่ขึ้นบ้านเจ้านายแทงตายตั้งแต่ลูกยัง ไม่คลอด เล่า มาถึงตรงนี้ ลำ�ยองมีอันต้องหยุด ชะงักกับเสียงกรี๊ดของเรยาที่ไม่พอใจ อย่างแรง เมื่อแม่กล่าวถึงพ่อที่เป็น แขกยาม ซึ่งเรยาทั้งเกลียดและไม่เคย ยอมรับความจริงตั้งแต่จำ�ความได้

สัวซึ่งอยู่ในสภาพ เศร้าหมองเหมือน คนอมทุกข์ เพียงแรกเห็นคำ�แก้วก็นึก เอ็นดูลูกสาวของลำ�ยอง สอบถามรู้ชื่อ เล่นว่าแขกแต่ยังไม่มีชื่อจริง คำ�แก้ว จึงอาสาตั้งให้คล้องจองกับลำ�ยองว่า เรยา บอกว่าตนเคยอ่านเจอชื่อนี้แล้ว ชอบ ชื่อเพราะและแปลกดี “ใช่...แม่” เสียงเรยาแทรกขึ้นมาด้วย รอยยิ้มปลื้มๆ เธอย้ำ�ว่าชื่อเรยาเพราะ และแปลก คนทักตลอด แต่มันไม่มี คำ�แปลใช่ไหม?

“ขอโทษ...ขอโทษจ้ะ ไม่เล่าแล้ว ไม่เล่า แม่จะเล่าเรื่องคุณนายคำ�แก้ว คุณนายที่สี่บ้านเจ้าสัว คนที่ตั้งชื่อลูก ว่าเรยาต่อแล้วกัน”

ลำ�ยองเริ่มลำ�ดับเรื่องราวในอดีตอย่าง แม่นยำ�โดยมีเรยานั่งฟังด้วยความ เร ยาสงบลงได้ ฟังแม่เล่าอดีตต่อ... สนใจ ลำ�ยองไม่มีที่ไปจึงต้องการทำ�งานใน บ้านท่านเจ้าสัว ป้าพุ่มตัดสินใจเอง เมื่อ 15 ปีที่แล้ว ลำ�ยองพาเรยาใน ไม่ได้ต้องไปบอกอาจิวก่อน แล้วอา วัยเกือบห้าขวบมาหาป้าพุ่มซึ่งเป็น จิวจะไปบอกคุณนายใหญ่อีกที ถ้า แม่ครัวอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ของเจ้า คุณนายใหญ่รับถึงจะได้ทำ� ขณะรอ สัวเชงสือเกียง การกลับมาครั้งนี้ของ ฟังคำ�ตอบอยู่นี้ ลำ�ยองกับลูกมีโอกาส ลำ�ยองพร้อมเด็กน้อยหน้าตาคล้าย ได้เจอคำ�แก้วคุณนายที่สี่ของท่านเจ้า

“ไม่มี คุณนายสี่บอกว่า ไม่รู้แปลว่า อะไร แต่เห็นว่าแปลกดี” เร ยารับฟังแล้วเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน บอกแม่ว่าขอน้ำ�อุ่นหนึ่งกะละมังจะ ล้าง หน้าที่พอกครีมเอาไว้ ลำ�ยอง แนะให้ไปล้างในห้องน้ำ�จะได้ไม่หก


9 เลอะเทอะ แต่เรยาดึงดันจะล้างตรงนี้ ขึ้นว่าคุณนายสี่เป็นบ้า และคุณนาย ลำ�ยองทั้งรักและตามใจลูกมาตลอด สามก็...” รีบไปเอาน้ำ�มาให้ แถมยังจัดการล้าง “ฮะ! มีคุณนายสามด้วยเหรอแม่” หน้าให้ลูกอีกด้วย

“เธอหายไป ไม่มีใครรู้ว่าไปไหน” “จะไปไหน อย่างนี้ก็หนีตามชู้ไป อย่างแน่นอน ไปตามที่บ้านชู้นั่น แหละ...อยู่แน่ๆ”

“อ้าว มีคุณนายสี่ แล้วก็ต้องมีคุณนาย สาม” “ไม่ เอานะฟ้า พูดจาเกินเด็ก...บ้าน ท่านเจ้าสัวเนี่ยใหญ่โตกว้างขวางเป็น “คุณนายสอง คุณนายหนึ่งล่ะ มีมั้ย” อาณาจักรเชียวนะ มีเจ้าสัวเป็นผู้ครอง อาณาจักร แต่ทุกชีวิตในอาณาจักร “ใช่ แค่วันเดียว...วันเดียวเท่านั้นเอง แห่งนั้น ล้วนแต่มีเวรกรรม” นะฟ้า แม่ถึงอยากให้ฟ้ามีสติอยู่เสมอ “มี...แต่คุณนายหนึ่งเราเรียกว่า นะลูก ไม่ว่าจะทำ�อะไร ทุกสิ่งอย่าง คุณนายใหญ่” “โห...แม่ของฟ้าเนี่ย ไปเขียนเรื่องขาย ในโลกนี้พระท่านว่าเป็นอนิจจัง ไม่ “อ๋อ...เมีย หลวง ร้ายกาจนะแม่” เร ได้นะ ฟ้าว่าสำ�นวนงี้เลย” เรยายกนิ้ว แน่นอน” ยาสีหน้าเยาะหยันอยู่ลึกๆ ด้วยเวลา โป้งให้แม่ “โห...ฟ้าฟังแล้วไม่น่าเชื่อเลย วันนี้ นี้ตัวเองตกอยู่ในภาวะเมียน้อยสินธร ไปแล้วด้วยความเต็มใจ พอเห็นแม่ “แม่พูดตามที่คิด อาณาจักรของท่าน ยังดีๆ พรุ่งนี้เป็นบ้า...เป็นไปได้ไง แสดงว่าสติขาดผึงเลยนะแม่ เพราะ มองสงสัยในถ้อยคำ�เมียหลวงร้ายกาจ เจ้าสัวเป็นอาณาจักรของกรรมเวร” และท้วงว่าพูดอย่างนี้ทำ�ไม จะเมีย อะไรเหรอแม่” หลวง เมียน้อย หรือไม่ได้เป็นเมียใคร เลย ก็มีร้าย แล้วก็มีดีด้วยกันทั้งนั้น เร “ไม่มีใครรู้สาเหตุ” ยาจึงรีบเบรกอารมณ์แม่ทันที “อ้าว...ไม่ได้ไปหาหมอเหรอ” “เล่าต่อเถอะ คุณนายสี่เป็นบ้า แล้ว คุณนายสามล่ะแม่” “ไม่ได้ไป...ไม่ได้ทำ�อะไร ไม่ได้ รักษา เธอเป็นบ้าไปเลย เรารู้กันวันรุ่ง “เออ...แม่ คุณนายสี่เป็นบ้าเมื่อไหร่ นะ แม่บอกว่าหลังวันที่แกตั้งชื่อฟ้า วันเดียวเองเหรอ”


10 หลัง จากคุณนายใหญ่รับ ลำ�ยองเข้าทำ�งานได้ ราวสี่เดือน ลำ�ยองมักสังเกตพฤติกรรมของคำ� แก้วเสมอ เธอดูเหม่อลอย พร่ำ�พูดคน เดียวถึงมงกุฎดอกส้ม ส่วนคนอื่นๆ ในบ้านก็ดูไม่ค่อยให้ความสนใจ คำ� แก้วจึงมีชีวิตโดดเดี่ยวเหมือนไม่ใช่ คนในครอบครัวเจ้าสัว คงมีแต่อาอึ้ม ที่ยังแวะเวียนมาดูแลบ้างด้วยความ สงสาร วันหนึ่ง ทุกคนในบ้านต่างตกใจ เป็นอันมากเมื่อท่านเจ้าสัวที่ไปทำ� ศัลยกรรมถึงเมืองนอก จนดูหนุ่มขึ้น ได้พาซิลเวีย สาวฝรั่งผมทองกลับมา ในฐานะภรรยา ความอิจฉาริษยาชิงดี ชิงเด่นในหมู่ภรรยาจึงกลับมาอีกครั้ง เม่งฮวย คุณนายใหญ่เกลียดชังนังอั้ งม้อผู้นี้ยิ่งนัก เนื่องจากการแสดงออก ในความรักอย่างพร่ำ�เพรื่อไม่เลือก กาลเทศะ เวลา หรือสถานที่ของ ซิลเวียตามแบบชาวตะวันตก จึงเป็น ที่ขัดลูกตาของเม่งฮวย ส่วนเยนหลิง คุณนายที่สองเธอเกลียดแสนเกลียด คุณนายฝรั่งผู้นี้จับใจ

นอก จากเจ้าสัวกับซิลเวียแล้ว การก ลับมาครั้งนี้ยังมีกรองกาญจน์บุตร สาวของเม่งฮวยกับเจ้าสัวเดินทาง มา พร้อมกันด้วย กรองกาญจน์เป็น น้องของก้องเกียรติบุตรชายคนโต ของตระกูล ขณะที่คนรับใช้กำ�ลัง ขนกระเป๋าสัมภาระตามเจ้านายขึ้น ตึก ก้องเกียรติขับรถเข้ามากับเรืองยศ ก้องเกียรติเหลือบเห็นคำ�แก้วจึงลง จากรถจะไปหา เรืองยศไม่พอใจรีบ ก้าวตาม คำ� แก้วเห็นสองหนุ่มก็ตกใจ นัยน์ตา ตื่นตระหนกหวีดร้องแล้วหันหลัง ซมซานหนี จนอาอึ้มและลำ�ยองต้อง ช่วยกันจับแล้วพากลับไปที่ตึกเล็ก ก้องเกียรติมองตามอย่างพิศวงว่าคำ� แก้วตกใจอะไร   ส่วนเรืองยศหน้าบึ้ง ตึงที่ก้องเกียรติดูยังมีเยื่อใยต่อคำ�แก้ว พาคำ� แก้วกลับมาสงบสติอารมณ์ แล้ว ลำ�ยองซึ่งไม่ เข้าใจว่าคำ�แก้วกลัว อะไร จึงเอ่ยปากถามอาอึ้ม แต่คำ�ตอบ ที่ได้ก็คือ ถ้าลำ�ยองอยากอยู่ที่บ้านนี้ อย่างสบายใจ ก็อย่าสงสัยอะไรทั้ง นั้น...

ลำ�ยองออกจากตึกเล็กอย่างค้างคาใจ เดินมาเจอ เร ยาซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้มองไปที่ศาลา หลังตึก ลำ�ยองขยับเข้ามาก็ต้องอึ้ง ตะลึงกับถ้อยคำ�ของเรืองยศที่ต่อว่า ก้องเกียรติยัง อาลัยอาวรณ์คำ�แก้ว พอได้สติลำ�ยองรีบไล่ลูกสาวตัวน้อย ออกไป ส่วนตัวเองนั่งยองๆแอบฟัง ต่อไปอย่างเงียบกริบ

ooooooooo “ใช่มั้ย วันนี้เห็นหน้ามันแล้วอาลัย อาวรณ์ใช่มั้ย” เรืองยศคาดคั้นเสียง ขุ่น “ยศ...ฉันห้ามกี่หนแล้วไม่ให้พูดถึง คำ�แก้ว เพราะฉันพยายามลืม ทำ�อย่าง


11 นี้เหมือนจะไม่ให้ฉันลืม”

ไป แต่อีกฝ่ายโมโหมากถึงกับสะบัด “ทนไม่ได้ เพราะยังรักมันอยู่ใช่มั้ จนเรืองยศเซถลา น้ำ�ตาคลอด้วยความ “ยัง ไงๆ นายก็ลืมไม่ลงอยู่แล้ว อยาก ยล่ะ” เสียใจ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้เดินตามเขา รู้นักว่ามันมีเสน่ห์ตรงไหน นายถึง ขึ้นตึกไปอย่างกระชั้นชิด ส่วนลำ�ยอง ได้ฝังจิตฝังใจขนาดนี้...รู้อยู่เต็มอกว่า “บอกให้หยุด บอกตรงๆ ฉันเบื่อ ยังอยู่ในอาการช็อก ตะลึงตะไลกับ เป็นไปไม่ได้ นังคำ�แก้วมันเป็นเมีย ความหวือหวาของนายเต็มที อยากให้ ความจริงที่ได้ยินเต็มสองหู พ่อ” คนรู้นักเหรอว่าเป็นกะเทย” ลำ�ยองตาโตตกใจ สองมือปิดปากตัว เองไว้ไม่ให้มีเสียงเล็ดลอด “สมน้ำ�หน้า มันคงต้องสอดรู้สอด เห็นจนกลายเป็นอีบ้าอีบ๊อง ความผิด ของตัวเองแท้ๆ อยู่ดีไม่ว่าดี แส่หา เรื่องจน...”

“ไม่ใช่กะเทยคนนี้เหรอที่ช่วยไม่ให้ นายทำ�ผิดศีลธรรม ถึงขนาดเป็นชู้กับ เมียพ่อตัวเอง” ลำ�ยองตกใจสุดขีด นั่งแปะลงกับพื้น อย่างหมดแรง...เสียงโต้เถียงของทั้งคู่ ยังดังแว่วได้ยินชัด

ooooooooo

ตอนที่ 2 เรยาหรือแขกในวัยห้าขวบ แม้จะ ยังเล็กนักแต่ เรยาก็ปากกล้าก้าวร้าว “ก้องเกียรติ...ฉันผิดหรือที่รักนาย ทำ� เหลือเกิน ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ ถ้า “ยิ่งกว่าทำ�เสียอีก มันทำ�ลายหัวใจฉัน ทุกสิ่งก็เพื่อนาย แต่ นายหลงนังนั่น พูดไม่เข้าหู โดยเฉพาะล้อเลียนเรื่อง ป่นปี้จนแทบเอาตัวไม่รอด อย่าโกหก จนตาบอด...นายน่ะตาบอด ระวัง ตัวดำ� ผมหยิกหย็อง เรยาจะยอกย้อน ตัวเองนะว่าไม่รู้” กรรมเวรจะตามทัน” ให้อย่างสุดแสบ ลำ�ยองเองรู้ว่าไม่ เหมาะไม่ควร แต่ห้ามเท่าไหร่ลูกก็ไม่ “ยศ ฉันบอกหลายครั้งแล้วว่าไม่ชอบ ก้อง เกียรติเดินหนีไปอย่างสุดทน ฟัง แถมบางครั้งเรยายังอาละวาดเอา ฟัง จะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ” เรืองยศเดินตามพันพัวคว้าแขนไม่ให้ กับลำ�ยองด้วยซ้ำ� “หยุดที...หยุดหยาบคายเหมือนไอ้ กุ๊ยข้างถนน ขึ้นไอ้ ขึ้นอีด่าเขาเจ็บๆ แสบๆ เขาไปทำ�อะไรให้”

“อย่ายศ อย่ายั่วยุจนฉันต้องลงไม้ ลงมือ มันทุเรศ”


12 ถูกเรียกถูกล้อบ่อยๆ ว่าเป็นลูกแขก เร ยาทนไม่ไหวรบเร้าจะให้แม่เปลี่ยน ชื่อเล่นจากแขกเป็นฟ้า เมื่อลูกๆของ เจ้าสัวที่เกิดกับคุณนายที่สองและสาม รู้เข้าก็พากันหัวเราะขบ ขัน วิ่งต้อน หน้าต้อนหลังเรยา พร้อมส่งเสียงล้อ ว่าอีนางฟ้าหน้าดำ� อีดำ�ตับเป็ด อีดำ� มะละกา...เรยาโกรธมากตะโกนด่า ทุกคนแล้วหันหลังจะวิ่งหนี แต่ดัน ชนกับเยนหลิงจนล้มลงไปด้วยกัน

“วันนี้ ฉันจะเฆี่ยนแก ห้าทีให้คุณยี่ ฮุย ห้าทีให้คุณยี่หรง กับอีกห้าทีให้ คุณชายเล็ก...ยัง ยังจ้องตาเป๋ง นังเด็ก คนนี้มันจองหองพองขนจริง นังเง็ก จับมันผูกทั้งสองมือโยงกับต้นไม้”

พอลุกขึ้นได้เรยารีบวิ่งหนี แต่เยน หลิงสั่งเง็กให้ตามไปจับมาจนได้ จาก นั้นเยนหลิงก็ตั้งท่าจะตีเรยาด้วยไม้ เรียวโทษฐานกล้าต่อล้อต่อเถียงลูก เจ้านาย ทั้งๆที่ตัวเองเป็นแค่ลูกขี้ข้า ไม่รู้จักเจียมกะลาหัว

เง็ก อ้อมแอ้มว่าไม่มีเชือก เยนหลิง เลยตวาดแว้ดให้ไปหามา พอเง็กวิ่ง ออกไป ลำ�ยองก็ก้าวเข้ามาแอบดูอยู่ ห่างๆด้วยความตกใจ เรยาถูกตีสิบ ห้าทีตามที่เยนหลิงลั่นวาจา ลำ�ยอง สงสารลูกจับใจ แต่ไม่กล้าเข้าไปห้าม จนกระทั่งเยนหลิงทำ�ท่าจะตีอีกเพราะ โกรธจัดที่เรยากัดฟันท้าทาย เจ็บ แสนเจ็บแต่ไม่มีน้ำ�ตาสักหยดให้เห็น ลำ�ยองจึงต้องวิ่งออกมาคุกเข่าพนม มือขอร้องเยนหลิง

“หา...ต้องผูกเลยเหรอฮะ อาคุงนาย” “ใช่...นังนี่มันเซียน ถ้าไม่ผูก มันวิ่ง หนีแน่ๆ แล้วฉันจะโมโหมากกว่านี้”

ทันทีที่เยนหลิง และลูกๆพากันกลับ ไปแล้ว ลำ�ยองรีบแก้มัดเชือกที่มือเร

ยาแล้วพากลับไปที่เรือนคนใช้ เรยา เข้าห้องนอนคว่ำ�หน้าร้องไห้น้ำ�ตา เป็นเผาเต่า คนเป็นแม่สงสารพยายาม ปลุกปลอบ กลับถูกลูกสาวกล่าวโทษ ว่าเป็นเพราะแม่คนเดียว แม่ตั้งชื่อว่า แขกทำ�ไม “ก็...ใครๆก็ว่าหนูหน้าเหมือนแขก” “พวก มันอิจฉา อีนังสองยี่นั่นมัน อิจฉา เพราะหนูสวยกว่ามัน เนี่ย... ตาโตจมูกโด่ง ขนตายาว ผมก็หยิก สวย ตัวก็ไม่เห็นดำ�เลย แค่สองสีใช่ มั้ยแม่ พวกมันน่ะซีดเหมือนผี” “ใช่...ถึงได้บอกไงว่าเหมือนแขก” “ไม่รู้ล่ะ หนูบอกตั้งหลายหนแล้วว่า ไม่ชอบชื่อนี้  หนูเกลียด...เกลียด... เกลียด เพราะชื่อบ้าๆนี่เชียว ใครๆเลย หาว่าหนูเป็นลูกแขก หนูไม่อยากเป็น ลูกแขก...แขกยามยิ่งไม่ชอบ” “ทำ�ไมล่ะลูก แขกยามเป็นยังไง” “ไม่รู้ แต่หนูไม่ชอบแขกยาม ตัวดำ�ๆ น่ากลัว”


13 “อย่าหัดเกลียดคนไม่มีเหตุผลสิลูก เรื่องชื่อเหมือนกัน คนเรียกแขกไป แล้วนี่”

“ป้า...ถ้าวันหนึ่งฟ้ามันรู้ว่าพ่อมัน เป็นแขกยาม...มันต้องเสียใจตาย มัน เกลียดแขกยาม”

มันจะเก่งขึ้นล่ะไม่ว่า เชื่อป้าเถอะ ลำ�ยอง ลูกสาวเอ็งคนเนี้ย มันไม่เบา หรอก” ฟังป้าพุ่มแล้ว ลำ�ยองนิ่งงันไปอย่าง “แล้ว แม่ยอมทำ�ไมล่ะ ปล่อยให้มัน ป้าพุ่มงงว่าฟ้าคือใคร พอลำ�ยองเฉลย ครุ่นคิด เรียกลูกว่าแขกๆอยู่ได้ ทำ�ไมไม่ห้าม แกถึงกับอุทานพร้อมกับตบเข่าฉาด มัน ด่ามันไปเลยยิ่งดี แม่รู้ไหมว่าบาง อย่างขำ�ๆ ooooooo คนจิกเรียกหนูว่าอีแขกเสียด้วยซ้ำ�” “อุแม่เจ้า จากอีแขก...เป็นคุณฟ้า” คำ� พูดของป้าพุ่มเมื่ออดีตดูเหมือน ลำ�ยองหมดปัญญาที่จะตอบโต้ จึงใช้ จะชัดเจนขึ้น แล้วในปัจจุบัน เร วิธีนิ่งเสีย “ป้า ฉันไหว้ล่ะ อย่าล้อมันนะป้า ลูก ยาไม่เบาเลยจริงๆ เธอเอาตัวเข้า ฉันไม่เหมือนลูกคนอื่น มันเก็บกด แลกกับตำ�แหน่งหน้าที่การงานจน “ไม่ รู้ล่ะ แม่ต้องเรียกหนูให้ใครๆ อะไรมาไม่รู้” สำ�เร็จสมใจ เพียงแต่ลำ�ยองยังไม่รู้ก็ ได้ยินทุกคนเลยว่านางฟ้า ถ้ายาว เท่านั้น... เรียกฟ้าเฉยๆ  นะแม่นะ  ใครๆก็ “จะ มีอะไร้...มันเห็นพวกคุณชายเล็ก ชมทั้งนั้นว่าลูกสาวแม่สวยเหมือน คุณหมวยข้างบนตึกน่ะสิ ไม่ต้องทำ� เรยาได้เป็นแอร์โฮสเตสของสยาม นางฟ้า  โตขึ้นหนูจะเป็นนางฟ้าให้ อะไร กินนอน แต่งตัวสวย นั่งรถยนต์ แอร์ไลน์ แถมสินธรยังเช่าคอนโดฯ พวกไอ้อีนัยน์ตาตี่อิจฉายิ่งกว่านี้เลย” โก้ไปโรงเรียน พอกลับมาก็หาเรื่อง หรูให้อยู่และแวะเวียนมาหาเธอเป็น รังแกคน มันก็อยากเป็นอย่างนั้นมั่ง ประจำ�เมื่อมีโอกาส นับวันเรยาก็ยิ่ง เร ยาฝันเฟื่อง แววตามุ่งมั่นประสา น่ะสิลำ�ยองเอ๊ย” รู้สึกรักสินธร  ทุกครั้งที่เขามาหา  เด็ก ทั้งๆที่น้ำ�ตายังเต็มหน้า...คืนนั้น เธอจะกอดนัวเนียเหมือนเด็กที่ขาด ลำ�ยองกลุ้มใจจนนอนไม่หลับ ออก “หรือฉันจะลาออกไปทำ�มาหากิน ความอบอุ่นและโหยหา สินธรเองก็ดู มานั่งที่โต๊ะม้าหินหน้าเรือนพัก ป้า อย่างอื่น ฟ้ามันจะได้ ไม่คิดอยากคิด เหมือนจะหลงเรยาไม่น้อยเหมือนกัน พุ่มออกจากห้องตัวเองมาเห็นจึงเข้า เป็นเหมือนเขา” ยอมให้เธอเรียกพ่อได้ตามต้องการ มาถามไถ่ลำ�ยองว่าคิดอะไรอยู่ “อยู่ที่นี่ล่ะดีแล้ว ไม่ต้องห่วง นังแขก ตั้งแต่ได้ทำ�งานเรยากลับบ้านดึกดื่น


14 บ่อย บางคืนก็ไม่กลับ พอลำ�ยอง ซักถามด้วยความแปลกใจสงสัย เร ยาอ้างว่าออกเวรแล้ว ไปกินข้าวกับ เพื่อน และบางครั้งก็ต้องค้างคอนโดฯ ที่พักของพวกแอร์ฯ อยู่ใกล้ๆบริษัท สะดวกในการบินกะเช้า

“ฟ้า...แม่ไม่ชอบให้ลูกล่วงเกินนาย ของแม่ คิดดู ถ้ามาดามไม่เคี่ยวเข็ญ ภาษาอังกฤษฟ้า ฟ้าจะได้เป็นแอร์เห รอ อย่าให้แม่ ได้ยินอีกนะ”

“ไม่ อยากได้ยิน ก็ไม่อยู่” เรยาเอาแต่ ลำ�ยองฟังแล้วส่ายหน้า บ่นว่างาน ใจเสมอ เธอผลุนผลันออกไปทั้งๆที่ อะไรไม่เป็นเวล่ำ�เวลา เสียสุขภาพ เพิ่งกลับเข้ามา และไม่สนใจด้วยว่า หมด แม่จะห่วงแค่ไหน ขนาดแม่วิ่งตามมา ร้องเรียกเสียงแหบเสียงแห้ง เรยาก็ยัง “แต่เงินเยอะ อีกหน่อยฟ้าจะพาแม่ไป โบกแท็กซี่หนีไปต่อหน้าต่อตา อยู่ที่อื่น ไม่ให้ แม่ลำ�บากเป็นขี้ข้าให้ เขาจิกหัวใช้” “แต่แม่อยากทำ�งาน ไม่ไปไหนหรอก อยู่นี่สบายแล้ว” “สบายเหรอ งานเยอะแยะ มาดามน่ะ บ้าความสะอาด ทุกอย่างส่องแล้ว ส่องอีก กฎเกณฑ์ก็เยอะ ฟ้าน่ะเบื่อ มาดามแทบอ้วก” “ปากจัดจริงเรา มาดามมีบุญคุณ” “บุญคุณอะไร ทำ�งานแลกเงิน”

แอร์ไลน์เด็ดขาด เรยาทำ�ตามโดยดี เพราะเธอคิดถึงเขาที่สุด พอถึงเมือง โอคแลนด์ ทั้งคู่พากันเที่ยวจนหนำ�ใจ ก่อนสินธรจะบอกกับเรยาว่า เขามี เวลาอยู่กับเธอ 5 วัน แต่เรยาสวนทัน ควันว่าเธอต้องการ 7 วัน “ถ้า 7 ผมจะไปไม่ทันงานวันเกิดคุณ พ่อ...” “ของภรรยาผู้แสนจะจืดชืดเหมือน น้ำ�ล้างจานของพ่อ ไม่เห็นต้องไปเลย พ่อไม่อยู่เขาก็ไม่รู้สึกว่าขาดอะไรไป หรอก”

ooooooo

“ไม่ เอาน่าฟ้า อย่าหาเรื่องผม ผม อุตส่าห์ปลีกตัวจากงานเพื่อมาอยู่กับ ฟ้า 5 วันนี่ผมก็จัดสับหลีกจนแทบจะ ทำ�อะไรไม่ถูกอยู่แล้ว ก่อนมาผมก็ ต้องเคลียร์งานจนสายตัวแทบขาด ทุก อย่างผมทำ�เพื่อเราจะได้อยู่ด้วยกัน”

สินธรต้องไปดู งานที่ประเทศ นิวซีแลนด์ พอไปถึงเขาก็รีบติดต่อ เรยาที่เมืองไทยให้รีบตามมาหา แต่ ห้ามนั่งเครื่องของสายการบินสยาม

“ทั้งวันและทั้งคืน” พูดพลางยิ้มยั่ว เอนตัวเข้าไปแนบชิด ยื่นหน้าจูบที่ แก้มเขาหลายครั้งก่อนจะกระซิบชวน กลับโรงแรม..


15 ไม่นานนักทั้งคู่ก็มานอนกอดก่ายกัน ในห้องพักอย่างมีความสุข แต่แล้วเร ยากลับเป็นฝ่ายทำ�ให้เสียบรรยากาศ ด้วยการซักถามถึงเด่นจันทร์ภรรยา ของสินธรด้วยถ้อยคำ�หยาบคายจนถูก สินธรตำ�หนิออกมาอย่างทนไม่ได้ เท่านั้นเอง เรยาที่เอาแต่ใจและเจ้า อารมณ์ก็ของขึ้นทันที กรีดร้องต่อว่า สินธรเจียดเวลาให้ตนนิดๆหน่อยๆ แล้วทิ้งให้เป็นเบื้อใบ้แห้งเหี่ยวอยู่คน เดียว แบบนี้ตนทนไม่ได้หรอก “ฟ้าจ๋า...ตอนนี้ฟ้าก็รู้ว่าผมมี ครอบครัวแล้ว” เรยาสะอึกอึ้ง แล้วกรี๊ดออกมาอย่าง อัดอั้นตันใจสุดขีด สินธรตกใจมาก ถามเรยาว่าเป็นอะไร? “พ่อ พ่อหมายความว่าฟ้าเป็นคนแย่ง ผัวชาวบ้านใช่มั้ย” “ใช่...เอ๊ย ไม่ใช่ ไม่เอาน่าฟ้า พาล อย่างนี้ไม่น่ารักเลย ถ้าจะว่าไปผมต่าง หากที่ผิด...ผิดที่มารักฟ้า แต่ที่จริงฟ้า ก็ผิดเหมือนกัน”

“ฟ้าผิดอะไร” “ผิดที่น่ารักจนผมอดใจไม่ไหว”

“ผมบอกแล้วไง ว่าผมไม่ได้รักเขา ผม รักฟ้าคนเดียว ผมอยู่กับเขาก็เพราะ ลูก”

“พ่อ น่ะ อย่ามาหลอกฟ้าให้หลงอีก “ลูก...คำ�ก็ลูก สองคำ�ก็ลูก แล้วฟ้าล่ะ เลย มาทำ�ให้ฟ้ามีความสุขชั่วครู่ชั่ว ยาม แล้วกลับไปเสวยสุขบนวิมานกับ ถ้าฟ้ามีลูก พ่อจะเลิกกับมันมั้ย” มัน...มีความสุขแป๊บเดียว แล้วร้องไห้ สิน ธรกอดปลอบประโลม ลูบหลัง ทีหลัง ไม่คุ้มกันเลย” ลูบไหล่จนเรยาคลายสะอื้น แต่ยังไม่ เรยาสะอึกสะอื้นร้องไห้ สินธรเห็น วายกำ�ชับ ถ้าเขาพูดไม่จริง เธอเอา น้ำ�ตาก็ใจอ่อนยวบด้วยความสงสาร เรื่องแน่ จะทำ�ให้คุณนายของเขาอยู่ ไม่ได้เลย พยายามหว่านล้อมปลอบใจแต่ไม่ เป็นผล เรยายังเอาแต่อารมณ์ของ “อย่านะฟ้า...ผมขอร้อง อย่ายุ่งกับเขา ตนเป็นใหญ่ ฟาดหัวฟาดหางแล้ว จะประชดด้วยการกระโดดหน้าต่าง อย่างเด็ดขาด ผมย้ำ�อีกที...ฟ้าทำ�ไม่ ได้!” ฆ่าตัวตาย สินธรต้องรวบตัวเอาไว้ พร้อมยืนยันอีกครั้งว่า เร ยาเงียบไป แต่พอรุ่งขึ้นเธอก็แอบ โทร.ไปกวนประสาทเด่นจันทร์ที่ บ้าน ทำ�ทีเป็นผู้หวังดีมีธุระส่วนตัวจะ คุยด้วย แต่ไม่ยอมบอกชื่อ ทำ�ให้เด่น จันทร์หงุดหงิดโมโหตวาดใส่แล้วตัด สายทิ้งทันที

“อีบ้า อีผู้ดีตีนแดง หนอย...ตัดสายฉัน ทิ้งเหรอ” เรยากัดฟันกรอด เหลือบ


16 เห็นสินธรเดินกดโทรศัพท์มือถืออยู่ “สินคะ นั่นสินอยู่กับใครน่ะ” อีกมุม เธอเดินเข้าไปทางด้านหลังเขา อย่างเงียบกริบ “เปล่าจ้ะ...คนที่โทร.มาเขาไม่ได้บอก ชื่อเหรอจ๊ะ” สินธรโทร.หาเด่นจันทร์ แต่ทางนั้น นึกว่าผู้หวังดีโทร. มาอีก จึงขึ้นเสียง “เด่นถามแล้ว แต่เขาไม่ยอมบอก เอ... ใส่เป็นชุดจนสินธรสะดุ้ง หรือว่าผู้หวังดีคนเนี้ยตั้งใจจะโทร.มา ฟ้องเรื่องสิน” “เด่นจ๊ะ หงุดหงิดอะไรอยู่เหรอ” “จะมาฟ้องเรื่องอะไร ผมไม่ได้ทำ� “อ้าว สินหรือคะ ตายจริงขอโทษที อะไรผิดนะ” เมื่อกี้มีคนบ้าที่ไหนก็ไม่รู้โทร.มา เด่น “ใครจะไปรู้ เผื่อสินไปตุกติกกุ๊กกิ๊ก เพิ่งวางสายไปเดี๋ยวนี้เอง” กับใคร แล้วผู้หวังดีเกิดบังเอิญไปเห็น เข้า เขาก็เลยโทร.มารายงานเด่นไง” “ใครกันจ๊ะ ใครมากวนเด่น เขาต่อผิ ดรึเปล่า” “เหลวไหลใหญ่แล้ว อาจจะมีใคร ต้องการโทร.มาแกล้งเราก็ได้มั้งครับ” “ไม่ได้ต่อผิดหรอกค่ะ เพราะผู้หญิง คนนั้นเขาบอกเลยนะว่าเขาต้องการ “แล้วเขาจะแกล้งเราทำ�ไม เอ...เด่นชัก จะพูดกับเด่น พอเด่นถามชื่อก็ไม่ยอม จะสงสัยจริงๆซะแล้วสิ” บอก” แอบ ฟังจนแน่ใจแล้วว่าเขาคุยกับ “เขาก็อิจฉาเราน่ะสิ เห็นว่าเราน่ะรัก เมีย เรยาสีหน้า หมายมาด เดินเข้า กันแล้วคงจะทนไม่ได้ เลยหาเรื่องให้ มาควงแขนสินธรและแกล้งส่งเสียง เราทะเลาะกันเล่น” ให้เด่นจันทร์ได้ยิน...สินธรตกใจรีบ ถอยห่างเรยาออกมา

เรยาหน้าตูมตึง แกล้งร้องเรียก “พ่อ คะ” ทำ�ให้สินธรถูกเด่นจันทร์ซักว่า เสียงใครเรียกพ่อ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน “อยู่ ล็อบบี้โรงแรมที่ผมพักน่ะสิครับ พอดีมีครอบครัวคนไทยพ่อแม่ลูกเขา มาพักที่นี่ด้วย เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อกี๊ นี้ น่าเบื่อ เจี๊ยวจ๊าวน่ารำ�คาญ ไม่เอา น่า คุณอย่าคิดมากนะ อีกไม่กี่วันผมก็ กลับแล้ว” เรยาหมั่นไส้คว้า โทรศัพท์ไปจากมือ สินธรแล้วปิดเครื่องทันที สินธรไม่ พอใจแต่ก็ทำ�อะไรเรยาไม่ได้ เพราะ เธอใช้ลูกอ้อนลูกตื๊อพาเขากลับห้อง แล้วปรนเปรอความสุขให้อย่างถึงใจ ปล่อยให้เด่นจันทร์เครียดจัดเดิน พล่านเป็นหนูติดจั่นเพราะติดต่อสามี ไม่ได้ ooooooo ถึง กำ�หนดเดินทางกลับไทย สองคน มาด้วยกัน แต่ต้องทำ�เป็นไม่รู้จักกัน เรยาพอเหลือบเห็นเด่นจันทร์ มารอ รับสามีก็แกล้งขยับมาใกล้ชิดสินธร ขณะที่สินธรเองก็เห็นเด่นจันทร์แล้ว


17 จึงดุเรยาและไล่ให้รีบแยกไปก่อนที่ เด่น จันทร์จะเห็นเราสองคน

ท่า ทีเด่นจันทร์เชื่อสนิท สินธรแอบ ผ่อนลมหายใจโล่ง แต่พอเข้าเกียร์จะ ออกรถต้องชะงักตกใจกับภาพเรยาที่ แต่กว่าจะไป เรยาก็อ้อยอิ่งจนเด่น ยืนจ้องตาเป๋งอยู่ข้างทาง สินธรกลัว จันทร์เห็นด้านหลังของเธอแต่นึกว่า เด่นจันทร์ผิดสังเกตจึงรีบออกรถผ่าน ฝรั่ง...เด่นจันทร์ ใจเย็นพอที่จะไม่ซัก เรยาไปอย่างรวดเร็ว โดยมีรถอีกคัน สามีทันทีที่เผชิญหน้า หนำ�ซ้ำ�เธอยัง ของเด่นจันทร์ที่นพเป็นคนขับตาม มีรถนำ�เข้าสุดหรูราคาแพงระยับที่ หลังไป สินธรอยากได้มาจอดรอเพื่อไว้ ใช้ สำ�หรับประดับบารมีพาเธอออกงาน ด้วยอยากอวดรถ อวดรวย เด่นจันทร์ สังคม โดยรถคันนี้พ่อของเธอจ่ายเงิน กับสินธรแวะไปงานสังคมแห่งหนึ่ง ซื้อให้ ก่อนกลับเข้าบ้าน สินธรดูสีหน้า ไม่สู้ดีนักเพราะเพิ่งเจอถ้อยคำ�ออก สิน ธรลูบคลำ�รถใหม่ป้ายแดงด้วย จะหยามหยันของเด่นจันทร์ที่ ชอบ ความพอใจยิ่ง ครั้นทั้งคู่ขึ้นรถ เด่น พูดจนเป็นนิสัยโดยไม่ยั้งคิด เหมือน จันทร์ทำ�เหมือนเพิ่งนึกได้ ถามสินธร ประหนึ่งจะเตือนสติสินธรให้เจียมตัว ว่าแหม่มที่ทักเขาเมื่อกี้เป็นใคร สิน เจียมตน ธรอึ้งไปนิดก่อนร้องอ๋อ บอกว่านั่งมา ด้วยกันในเครื่องบิน เขามาหาลูกชาย ยิ่งพอเข้าบ้าน แล้วมาถูกเด่นจันทร์ โตเป็นหนุ่มแล้ว ทำ�งานโรงแรมที่ คาดคั้นเรื่องผู้หวังดีว่ามันคือผู้หญิงที่ กระบี่ เขาพาไปเมือง นอกด้วยใช่ไหม สิน ธรก็ยิ่งไม่สบอารมณ์ แต่ต้องเก็บกลั้น “มีลูกชายเป็นหนุ่มแล้ว โอ้โฮ เห็น ทำ�เป็นเปลี่ยนเรื่องออดอ้อนนัวเนีย ข้างหลังคิดว่าสาวๆเสียอีก รูปร่างยัง ราวกับรักเมียนักหนา เด่นจันทร์ดู เปรี๊ยะอยู่เลย” เหมือนจะเคลิ้ม แต่จู่ๆเธอกลับวกมา ตอกย้ำ�เรื่องรถแล้วผละไปอย่างถือดี

สินธรเซ็งสุดๆ นั่งถอนใจอยู่หลาย เฮือกก่อนจะนึกถึงเรยาว่าต้องโกรธ ตนแน่ๆ ครู่เดียวสินธรก็คิดออกว่าจะ ทำ�ยังไง เขา แกล้งโทร.มือถือคุยงานให้นพที่ ยืนสอดส่องตามคำ�สั่งของเด่นจันทร์ ได้ยินว่า เขาจะเข้าบริษัทเดี๋ยวนี้ ให้ เลขาฯเตรียมสรุปรายงานการประชุม ครั้งที่แล้วไว้ให้ด้วย แต่ความ จริงสินธรแวบไปซื้อแหวน เพชรด้วยเงินสดแล้วเอาไปง้อเรยา ถึงห้องเช่าในคอนโดฯ เรยากำ�ลังขุ่น มัวเศร้าเสียใจเพราะหึงหวง พอเห็น แหวนเพชรน้ำ�งามก็หายเป็นปลิดทิ้ง โผเข้ากอดสินธรและระดมจูบแทบ ไม่หายใจ “ฟ้า...ผมอยากให้ฟ้าคิดเสมอว่า เรามี ชีวิตร่วมกัน เรารักกัน ผมรักฟ้ามาก รักมากกว่าเขาแน่นอน เพราะฉะนั้น ฟ้าต้องเข้าใจนะว่าเหตุการณ์อะไร ก็ตามที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับเด่น จันทร์ เป็นสิ่งที่ผมเลือกไม่ได้ ถ้าผม เลือกได้ ผมเลือกฟ้าอยู่แล้ว”


18 เรยาตื้นตันและสุขล้น พนมมือไหว้ สินธรอย่างอ่อนช้อยสวยงาม “ฟ้ารักพ่อนะ พ่ออย่าทิ้งฟ้านะคะ” ooooooo หลัง จากหายไปหลายวัน เรยาก็หอบ เอาเสื้อผ้ากลับมาให้แม่ซัก ลำ�ยองไม่ ว่ากระไร แต่บ่นเรื่องที่เรยาหายไป หลายวันโดยไม่บอกว่าจะไปไหน รู้ ไหมว่าแม่ เป็นห่วงแค่ไหน เรยารู้ ว่าแม่ห่วงแต่ก็ไม่ค่อยพอใจที่แม่ จู้จี้ ทำ�ท่าเหมือนจะกลับไปค้างคอนโดฯ อีก ยิ่งพอลำ�ยองบอกว่านายแหม่ม เรียกให้ไปพบ เรยาโวยวายทันที “โอ๊ย เรื่องอะไรกันเล่า เรียกยังกะฟ้า เป็นขี้ข้าอีกคน”

แห่ง แล้วฟ้าจะได้เรียนภาษา จะได้ เป็นแอร์ฯแบบนี้เหรอ”

เมียฝรั่งมาอยู่ใหม่ๆ ถูกเมียคนอื่นรุม รังแกขนาดไหน”

“อีกแล้ว...”

ลำ�ยองเริ่มลำ�ดับเหตุการณ์ในอดีตอีก ครั้ง...วันนั้นลำ�ยองกวาดพื้นระเบียง ชั้นล่างบ้านเจ้าสัว แต่สายตาของ ลำ�ยองจับจ้องไปที่เม่งฮวยกับเยนหลิ งบ่อยครั้ง ทั้งคู่กำ�ลังแอบอิจฉาริษยา ซิลเวียที่กอดจูบนัวเนียเอาอกเอาใจ เจ้าสัวอย่าง ไม่อายฟ้าดิน จนได้เพชร ทองของมีค่าเป็นรางวัล

“แม่ต้องพูดเพราะแม่เป็นคนกตัญญู ใครมีบุญคุณ แม่จะไม่ลืม มีโอกาส ต้องตอบแทน” “กตัญญู...กตัญญูแล้วแม่ออกมาจาก บ้านเจ้าสัวคนนั้นทำ�ไมล่ะ แม่เคยเล่า ว่าแม่หนีออกมาใช่มั้ย” “แม่หนีเพราะแม่มีเหตุผล ไม่ใช่ เพราะแม่คิดไม่ดีกับเขา” “เออ...เอางี้ งั้นคืนนี้ฟ้ายังไม่กลับ เดี๋ยวแม่ม้วนผมให้ฟ้าด้วย แล้วแม่ก็ เล่าเรื่องของแม่ไปด้วยนะ” “เรื่องอะไรล่ะ ฟ้าจะฟังตรงไหน”

ฟังแม่ได้เท่านี้ เรยาก็มีคำ�ถามขึ้นมาว่า ระหว่างคุณนายใหญ่กับคุณนายสอง ใครร้ายกว่ากัน ลำ�ยองบอกร้ายคนละ แบบ คุณนายใหญ่อารมณ์ร้ายตลอด เวลา ไม่พูดดีกับใคร มองทุกคนทำ� ผิดหมด แต่คุณนายสองพูดหวานพูด ดีแต่ไม่เคยเห็นใครดีจริง อิจฉาริษยา ใจคอโหดร้าย คิดฆ่าคนตลอดเวลา

“ฟ้า...แม่บอกกี่หนแล้วว่านายฝรั่ง “โห...แม่ อยู่กะเขานานแค่ไหนน่ะ นายแหม่มมีบุญคุณ ถ้านายสองคน “ตรง ไหนเหรอ คราวที่แล้วแม่เล่าว่า รู้จักเขาซะถึงกึ๋นเลย” ไม่รับแม่ไว้ทำ�งาน แม่จะพาฟ้าไปอยู่ ท่านเจ้าสัวมีเมียคนที่ห้าเป็นฝรั่งใช่ ไหน อาจจะต้องไปอยู่สลัมที่ไหนซัก มั้ย อยากฟังตรงนั้นแหละ อยากรู้ว่า “ไม่ต้องนานหรอก แม่ก็รู้แล้ว แม่


19 ได้ยินประจำ�ว่าเขาทะเลาะกัน ไม่ก็ นายแบบนี้แหละ โดนนายด่าซะไม่มี พูดจาเสียดสีกัน ฟ้าก็อยู่ด้วยตั้งบ่อยๆ คุณนายใหญ่ ต้องลำ�เลิกนายแบบ จำ�ไม่ได้เหรอ” นี้ บอกนายว่าคนเขาพูดกันทั่วแล้ว ว่านายน่ะเอาผู้หญิงโรงน้ำ�ชามาเป็น เร ยาส่ายหน้า ลำ�ยองจึงยกตัวอย่างวัน เมีย” หนึ่งที่เรยาในวัยห้าขวบแอบขึ้นไป บนตึกกับอ่อนเพื่อจะ ดูห้องคุณนาย “อั้วต้องคิดดูก่อน ถ้าเฮียไม่เชื่อ นังอั้ ฝรั่ง แต่อ่อนต้องถูบ้านก่อน เรยาจึง งม้อมันก็หัวเราะเยาะเรา” เคว้งอยู่จนลำ�ยองมาพบเข้า ลำ�ยอง ตกใจจะพาลูกกลับลงไปก่อนที่ใคร “แต่ใจเย็นไม่ได้นะคะคุณนายใหญ่ จะมาเห็น แต่ไม่ทันก้าวลงบันไดก็ได้ ยิ่งปล่อยไว้มันจะยิ่งกำ�เริบปราบไม่ ยินเสียงเยนหลิงดังมาจากชั้นบน ได้” สองแม่ลูกแหงนมองขึ้นไปเห็น เม่งฮวยเดินนำ�ออกมาจากห้องตัวเอง โดยมีเยนหลิงเดินตามหลัง หน้าตา ฉุนเฉียวไม่พอใจ “คุณนายใหญ่เดินหนีแบบนี้ ที่แท้ก็ ไม่กล้าใช่มั้ยล่ะ”

“ใจเย็นไม่ได้ให้ทำ�ไง อั้วบอกแล้วว่า เราต้องค่อยๆหาอุบายให้รอบคอบ ขืนแหวกหญ้าให้งูตื่น...มันก็โง่” “เอ๊ะ ว่าใคร” เยนหลิงเสียงแหลม “ป่าวนี่” เม่งฮวยโต้ทันควัน

“ก็มัวแต่ชักช้า รอให้มันมาเหยียบอก หรือไง” “หุบปาก...อั้วมีนี่” ชี้ศีรษะตัวเอ งอวดๆ “อั้วต้องคิด ไม่เหมือนลื่อ วันๆมีแต่ตอแหล” “เอ๊ะ ยายซิ้มปากเหม็น พูดจาไม่เป็น ผู้ดี อ๋อ นายไม่มานอนที่ห้องเลย อารมณ์เสียเที่ยวระรานคนไปทั่ว พอ มีเรื่องจริงๆ ก็สมองตื้อ นี่คุณนาย ใหญ่ ไม่มีปัญญาก็อยู่เฉยๆ ฉันจัดการ เอง”

“เออ...ลื่อเก่ง ดุเหมือนตั้วเก๊า มีลูกอีก เม่งฮวยหันขวับมาประจันหน้ากับเยน “นี่ไม่ใช่รบกันแบบนักรบเส้าหลินซะ ตัวยกให้อั้วนะ หลิง “ใครว่าอั้วไม่กล้า” หน่อย มัวแต่วางแผนๆอยู่นั่นแหละ จะเอาไปกันขโมย” อย่างงี้ก็...” “ก็ บอกนายสิ ถ้ากล้า...ให้นายเอา “อาไลวะ ทำ�ไมต้องเซ้าซี้ น่ารำ�คาญ เรื่อง จำ�ได้มั้ยเมื่อก่อนคำ�แก้วเคยจูบ จิงๆ”


20 “หมายความว่าไง ว่าฉันเป็นหมาใช่ มั้ยคุณนายใหญ่”

ตอน นั้นเรยาไม่รู้ว่าผู้ใหญ่โต้เถียง กันด้วยเรื่องใด วันนี้เพิ่งรู้จากแม่ว่า เมียเจ้าสัวสองคนพยายามรวมหัวกัน “คิกเอาเองสิวะ อยากอวดเก่งนัก” กำ�จัดเมียใหม่ที่ เป็นฝรั่ง แต่ที่เรยา อยากรู้มากกว่าก็คือแม่ของตนมีเรื่อง “ถ้าว่าฉันเป็นหมาก็เท่ากับด่านายด้วย อะไรถึงออกจากบ้านนั้นมา ฉันเป็นหมา นายก็ต้องเป็น คุณนาย ใหญ่ก็ต้องเป็น เพราะคุณนายใหญ่ “เรื่องมันไม่น่าเล่าหรอก แม่ไม่อยาก เป็นเมียนาย” รื้อฟื้นอีกเลย เรื่องไม่ดีของคนไม่ดี” เม่งฮวยสะดุ้ง อ้าปากอยากด่าคืนแต่ คิดไม่ออก เยนหลิงเลยสมน้ำ�หน้า เยาะว่าใครกันแน่ที่โง่   ว่าแล้วก็เดิน เข้า ห้องตัวเองไป ปล่อยให้เม่งฮวยมอง ตามอย่างโกรธแค้น ลำ�ยองที่แอบฟัง รีบพาเรยาออกจากตึกไปโดยเร็ว

ลำ�ยองนิ่งอึ้งด้วยความเสียใจ เรยารับ รู้จึงเบาเสียงลง “ฟ้ากำ�ลังเจริญขึ้น...เจริญขึ้น เป็นแอร์ แสนจะโก้ อีกหน่อยก็จะหาที่อยู่ให้ มันหรูหราสมฐานะ ฟ้าจะมีแม่เป็น คนใช้เขาได้ไง”

“ได้...เพราะ แม่เป็นอยู่แล้ว แม่ไม่ เปลี่ยนแปลงด้วย จะรับใช้นายฝรั่งกับ “แม่...พูด อย่างนี้ไม่อยากพูดด้วยแล้ว นายแหม่มไปจนกว่าพวกเขาจะไม่อยู่ จะว่ากระทบใคร” สีหน้าและน้ำ�เสียง ที่เมืองไทย เกิดเป็นคนมันต้องกตัญญู เรยาร้อนรนจนลำ�ยองสงสัยทำ�ไมลูก ใครทำ�บุญคุณไว้กับเรา ต้องไม่ลืม มี ถึงทำ�เหมือนตุ๊กแกกินปูน ร้อนท้อง โอกาสตอบแทนต้องทำ�...ฟ้าอย่าเถียง หรือว่าไปทำ�อะไรไม่ดีไว้ เรยาโกรธ แม่เลยลูก แม่รักฟ้าที่สุดในโลก แต่ จี๊ดจะเถียงแต่ถูกลำ�ยองตัดบทให้ไป แม่ก็ต้องมีจุดยืนของแม่ แม่จะยืนที่ หานายแหม่มก่อน แม่ขอร้อง แม่ยัง จุดนี้จนกว่าจะไม่จำ�เป็นต้องยืน” เป็นลูกจ้างเขาอยู่ ทั้ง ห้องเงียบกริบ สองแม่ลูกยืนจ้อง หน้ากันนิ่งด้วยความเสียใจ...ที่สุดเร เรยาทั้งเบื่อทั้งเซ็งคำ�ว่าลูกจ้างเป็น ที่ สุด บอกให้แม่ไปลาออก ตนเลี้ยง ยาก็หันไปคว้ากระเป๋า สะพายออก แม่ได้ แม่อย่าบังคับตนเลย ตนไม่ใช่ จากห้องไป ลำ�ยองอยากจะเรียกแต่ คนใช้นายแหม่ม สักวันตนจะไปจาก เปลี่ยนใจ ทรุดนั่งน้ำ�ตาไหลริน ที่นี่ แม่เอาอะไรมาฉุดก็จะไม่กลับ เร ยาก้าวฉับๆไปพบนายแหม่ม วางท่ายโสจะไม่ยอมนั่ง ยิ่งพอถูก


21 นายแหม่มซักว่าเธอไปพักอยู่ที่ไหน ทำ�ไมไม่ค่อยกลับบ้าน เรยาไม่ พอใจ โกหกว่าอยู่อพาร์ตเมนต์ของ สายการบิน แต่นายแหม่มดักคอว่า ตนไม่เคยได้ยินว่าบริษัทการบินมี อพาร์ตเมนต์ให้พนักงาน เรยาเถียงไม่ ตกฟากว่า นายแหม่มไม่เคยได้ยิน ก็ ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มี นาย แหม่มเอือมเต็มที ตัดบทว่ามีก็มี แต่เธอควรจะกลับบ้านถ้ากลับได้ แม่ ของเธอคิดถึงเธอ บินครั้งละหลายๆ วัน เมื่อกลับมาเมืองไทยก็ควรจะกลับ บ้าน...เรยาโกรธอยากสวนให้แสบ แต่ไม่กล้าพอ ได้แต่ด่าในใจว่ามัน เรื่องอะไรของแก อีแหม่มหนังเหนียว ครั้นได้ยินนายแหม่มสำ�ทับว่าเข้าใจ ที่ตนพูดไหม เรยาจำ�ต้องตอบรับแล้ว ยกมือไหว้ก่อนลุกออกไปด้วยอาการ ไม่พอใจ เรยา เดินลิ่วไปออกทางประตูเล็กแล้ว ผลักมันปิดดังโครม ลำ�ยองยืนมอง น้ำ�ตาคลอๆ ถอนใจยาวกลุ้มใจอย่าง บอกไม่ถูก พอเหลือบไปเห็นนาย แหม่มเดินออกมาจากในบ้าน ลำ�ยอง

รีบเข้าไปขอโทษ ที่ลูกสาวของตน นิสัยไม่ดี “เขาอยากให้ลำ�ยองทำ� อะไร” คำ�ถาม ของนายแหม่มทำ�ให้ลำ�ยองนิ่วหน้า สงสัย “เขามาหาฉัน มู้ดดี้มาอย่างมาก ฉันจึงเดาเอาว่าลำ�ยองคงทำ�อะไรให้เร ooooooooo ยาเขาโกรธ” ตอนที่ 3 วันรุ่งขึ้น เรยาไปเจอเด่นจันทร์ที่ร้าน ลำ�ยองก้มหน้านิ่งไม่กล้าบอกเรื่องเร ขายของแบรนด์เนมแห่งหนึ่งโดย ยาให้เธอลาออก แต่นายแหม่มดักคอ บังเอิญ เรยาจำ�เด่นจันทร์ได้ เพราะ อย่างรู้ทัน เคยเห็นที่สนามบิน แต่เด่นจันทร์ไม่ รู้ว่าเรยาเป็นใคร รู้แต่ว่าผู้หญิงคนนี้ “ลำ�ยอง ถ้าเรยาชวนไปอยู่ที่อื่น ไปไม่ กำ�ลังอวดดีมาแย่งกระเป๋าที่เธอถูกใจ ได้นะ...ฉันรู้ว่าเรยาอยากชวนลำ�ยอง อยากจะซื้อ แต่เรยาเขายังไม่มั่นคง ถ้าเดือดร้อน เรื่องที่อยู่ เรยาคนเดียวเขาแก้ปัญหา เร ยาจงใจปะทะคารมกับเด่นจันทร์ ได้ แต่ถ้ามีลำ�ยองด้วยจะลำ�บากทั้งแม่ ด้วยเรื่องกระเป๋าที่มีใบเดียว เด่น ทั้งลูก อยู่ที่นี่ไปเรื่อยๆ มีที่อยู่ มีราย จันทร์โต้เถียงด้วยไม่นานก็ใช้เงิน ได้ อย่าไปเชื่อเขา” ฟาดหัวพนักงานให้บอกคุณมนจัดส่ง “ค่ะ...แหม่ม” กระเป๋าใบนี้และอีกสามใบสามแบบ “ฉันเป็นห่วงเรยา เห็นมาตั้งแต่เป็น ที่โชว์อยู่ไปให้เธอที่บ้าน แล้วรูดบัตร เด็กๆ เพราะเรยาไม่เหมือนลำ�ยอง ไป ไปให้เธอเซ็นด้วย พูดจบเด่นจันทร์ก็ อยู่ตรงไหนก็ยาก...ยากมาก” วางบัตรเครดิตเอาไว้แล้วเดินเชิดหน้า ลำ�ยองเงียบไปอย่างยอมรับ...สีหน้า ออกไป ทุกข์ใจเป็นห่วงลูกสาว


22 เรยาหมั่นไส้ที่เด่นจันทร์อวดรวย และคนอย่างเธอก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ด้วย เรยาจะเอากระเป๋าใบนี้ให้ ได้เพราะเธอตกลงซื้อก่อน จึงสั่ง พนักงานเอาไปใส่ถุงให้เธอเดี๋ยวนี้ พนักงานลังเลตัดสินใจเองไม่ได้จึง บอกให้คอยสักครู่

“บอก แล้วไงว่าไม่ให้ คุณไม่มีสิทธิ์ ไล่ฉันด้วย...นั่น คุณเขียนหน้าร้านว่า เปิดกี่โมงปิดกี่โมง ฉันมีสิทธิ์อยู่ใน ร้านนี้จนถึงเวลาปิดร้าน”

“ฉันขอโทษนะคะ เอาล่ะค่ะ ฉันจะ ลดราคา 30 เปอร์เซ็นต์ ให้กับของ ชิ้นแรกที่คุณซื้อ เชิญเลือกตามสบาย พนักงานหายไปหลัง ร้านครู่เดียว... แพงเท่าไหร่ก็ได้ค่ะ ฉันหาทางออก คุณมนเจ้าของร้านก็เดินออกมาเจรจา อย่างดีที่สุดแล้วนะคะ ยอมขาดทุน” กับเรยาด้วยท่าทีสุภาพ เธอขอโทษ ที่ขายกระเป๋าให้ไม่ได้เพราะมีคน เรยาค่อนข้างพอใจ ไปเลือกกระเป๋า จองไว้แล้ว เรยาไม่เชื่อและคว้าบัตร ใบใหม่แล้วส่งบัตรให้คุณมนรูด คุณ เครดิตของเด่นจันทร์มายึดไว้ มนอ่านชื่อในบัตรที่สะกดด้วยภาษา อังกฤษแล้วชมว่าชื่อเพราะจัง “ขอบัตรของคุณเด่นจันทร์ให้ฉัน เถอะ” “ฉันไม่ให้ คุณเป็นคนขายของที่เลว มาก คุณทำ�อย่างนี้กับลูกค้าได้ยังไง ฉันทำ�ให้เป็นข่าวได้นะ ร้านของคุณ จะต้องเสียชื่อเสียง” “ขอบัตร...แล้วเชิญคุณเถอะค่ะ ฉันจะ ปิดร้านแล้ว”

เสร็จขั้นตอนแล้วเรยารับบัตรคืนมา และฝากคำ�พูดทิ้งท้ายไปถึงเด่นจันทร์ ว่า “เอา เงินฟาดหัวคนแบบนี้ระวังเจอ ของแข็งแล้วจะรู้สึก เขาไม่ได้รวย อยู่คนเดียวนะ คนอื่นถึงจะไม่รวย เท่า แต่บางทีอาจจะมีอย่างอื่นที่ดีกว่า ก็ได้” เร ยาเดินพ้นจากร้านไปแล้ว พนักงานบอกคุณมนตามตรงว่า เมื่อ กี้ตนใจคอไม่ดีเลย นึกว่าจะมีการตบ กันในร้านซะแล้ว แต่เรยาคนนี้ก็พูด ถูก คุณเด่นใช้เงินฟาดหัวจริงๆ “แต่คุณเด่นเขาก็ฟาดถูกนี่ ไม่งั้นตัว เองจะได้ลดสามสิบเปอร์เซ็นต์เห รอ ฉันสิขาดทุนเห็นๆ ไหนนามสกุล อะไร เอาสลิปมาดูซิ...เรยา วงซะ เวท ไม่เคยได้ยินนามสกุลนี้ แล้วจะ มีอะไรไปสู้กับนามสกุลชลธีของคุณ เด่นเขา” ooooooooo


23 คุณมนออกเสียงนามสกุลผิดเพี้ยน เพราะไม่สันทัดภาษาอังกฤษ แต่ที่ แน่ๆก็คือคุณมนมั่นใจว่านามสกุลนี้ เทียบชั้นไม่ได้กับตระกูลชลธี...

ด้วยความเอาแต่ใจจึงพูดอะไรไม่คิด ทำ�ให้แม่น้อยใจและเสียใจบ่อยครั้ง พออารมณ์ดีๆ เรยาก็ให้แม่เล่าอดีต ในบ้านเจ้าสัวให้ฟังอีก เรยาอยากรู้ว่า เวลาเจ้าสัวมีเมียคนที่สอง สาม สี่ เขา เหตุการณ์ วันนี้ที่ร้านคุณมนอาจเงียบ จัดงานแต่งงานหรือเปล่า หายและไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเรยา ถ้า “ที่แม่รู้ ไม่ได้แต่ง แค่เลี้ยงฉลอง ที่ เด่นจันทร์ไม่เอามาเล่าให้สินธรฟัง บ้านเจ้าสัวมีงานแต่งงานแค่หนเดียว ในเช้ารุ่งขึ้น เด่นจันทร์เล่าโดยไม่รู้ เป็นงานแต่งคุณชายใหญ่ จัดแบบจีน ว่าเรยาเป็นใคร แต่หล่อนทำ�ให้เธอ พวกเราคนใช้เขาไม่ให้ขึ้นไปดูหรอก หงุดหงิดมาก...มากจนต้องโทร.ไป แต่แม่อยากเห็น เลยไปแอบดู” ถามชื่อเอากับคุณมน สินธรที่นั่งอยู่ ด้วยจึงได้ยินชื่อเรยาเต็มสองหู ลำ�ยอง นึกถึงอดีตวันนั้น...พิธี แต่งงานของก้องเกียรติหรือคุณชาย สินธรไม่พอใจอย่างมาก เขาบุกไปหา ใหญ่ บุตรชายคนโตของตระกูลเช เรยาที่คอนโดฯ แต่ไม่พบเพราะเรยา งกับณฤดีจัดแบบจีนโดยแท้ ลำ�ยอง ทนเหงาอยู่คนเดียวไม่ได้ เธอกลับไป แอบดูอย่างตื่นตาตื่นใจ ลูกสะใภ้เจ้า นอนค้างกับแม่ที่บ้านนายแหม่ม... สัวสวยและเป็นผู้ดีทุกกระเบียด สม กับคุณชายใหญ่ที่หล่อมาก ooooooo เรยาได้ยินแม่ชมคุณชายใหญ่ก็อด ลำ�ยอง ดีใจมากที่ลูกกลับมา แค่ สงสัยไม่ ได้ว่า ทำ�ไมยังเหลือมาได้ ได้ยินลูกบ่นเมื่อยขาคนเป็นแม่ก็ เขาไม่มีแฟนอยู่ก่อนเหรอ...คำ�ถามนี้ กระวีกระวาดบีบนวดให้ เรยายิ้ม ทำ�เอาลำ�ยองหน้าขรึมลง นึกถึงก่อน ชอบใจ จริงๆเธอก็รักแม่มาก แต่ วันแต่งงาน ตัวเองทำ�ความสะอาดอยู่

หน้าห้องก้องเกียรติแล้วได้ยินเรืองยศ กับก้องเกียรติ ทะเลาะกัน เรืองยศจะ ไปบอกเม่งฮวยให้ยกเลิกการแต่งงาน แต่ก้องเกียรติไม่ยอม ทั้งขู่ทั้งปลอบ เรืองยศว่า “อย่าทำ�เป็นอันขาด ถ้ายังขืนทำ� ชาตินี้ไม่ต้องพบกันอีกเลย...ยศ เรื่องของเรามันไม่ถูกต้อง ผิดทั้ง ธรรมชาติ ผิดทำ�นองคลองธรรม ผิด ขนบธรรมเนียม เราจะใช้ชีวิตแบบนี้ ตลอดไปได้ยังไง คิดดูนะ เราสองคน เป็นลูกคนจีน โดยเฉพาะฉันเป็นลูก คนโต ฉันมีหน้าที่นะยศ ตระกูลเชง ต้องมีลูกหลานสืบแซ่ต่อไป ฉันจะ ทำ�ให้อาเตียเสียใจไม่ได้ อาเตียนายก็ เหมือนกัน” “ฉันไม่แคร์ ฉันยอมทุกอย่าง เพราะ ฉันรักนาย” “แต่เราไม่ได้อยู่กันสองคนในโลก มี พ่อมีแม่มีญาติพี่น้อง เขาต้องอับอาย ขายหน้า เราเสี่ยงไม่ได้นะยศ” “แต่ใหญ่ก็เสี่ยงมาแล้วจนถึงเดี๋ยวนี้...


24 ใหญ่ไม่รักยศแล้วใช่มั้ย”

“แน่ ล่ะ เรื่องในมุ้ง ใครๆก็ต้องอาย “ยศ...อย่าพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีก ทั้งนั้น ไม่ว่าผู้ชาย-ผู้หญิง ผู้ชาย-ผู้ชาย ก้องเกียรติลุกพรวด ไม่ว่าจะ หรือผู้หญิงกับผู้หญิง ของอย่างนี้มัน ยังไงเขาก็รับไม่ได้ ที่สำ�คัญเขาต้อง เลย” เรื่องส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับใคร มันเป็น นึกถึงอาเตียกับอาม้าที่อายุมากแล้ว สิทธิ์ของเรา ใครจะ...” “ทำ�ไม...เป็นไปไม่ได้ยังไงฮะใหญ่ เขาคงผัดผ่อนท่านอีกไม่ได้ แต่เรา ไหนพูดซิ” สองคนยังเป็นเพื่อนที่รักและหวังดี “แต่ที่ทรมานคืออายตัวเอง” ก้อง ต่อกันตลอดไป เรืองยศฟังแล้วน้ำ�ตา เกียรติแทรกขึ้นมา “นายก็รู้ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นยังไง” รื้น รู้แน่แก่ใจว่าจนปัญญาขัดขวาง จำ� ต้องกล้ำ�กลืนความเสียใจ บอกเขาว่า “ใหญ่...ฉัน จะบอกให้นะ เรื่องนี้มัน ตนอยากอยู่คนเดียว ก้องเกียรติจึงเดิน “ยังไง...หมายความว่าไง ฉันขืนใจ เป็นเรื่องที่มีมาแต่โบราณกาล มันเป็น หน้าเศร้าออกจากห้อง โดยมีสายตา นายงั้นเหรอ นายจะพูดยังงั้นใช่มั้ย นายไม่ได้ยินยอมเหรอ ไม่ได้มีความ ธรรมชาติของมนุษย์ มนุษย์มีอยู่สอง ลำ�ยองแอบมองตามอย่างเห็นใจ เพศเท่านั้น ถ้าไม่มีใจรักเพศตรงข้าม สุขด้วยเหรอ” ก็รักเพศเดียวกันได้ มันไม่ใช่เรื่องว่า มัวแต่เหม่อลอยนึกถึงเรื่อง ราวความ “พอแล้วยศ ฉันไม่อยากพูดถึงมัน ไม่ โลกจะแตกถล่มทลายไป ทุกอย่างมัน สัมพันธ์ของก้องเกียรติกับเรืองยศที่ เป็นเรื่องการยอมรับของคนด้วยกัน ตัวเองแอบล่วงรู้แต่ไม่อาจบอก กับ อยากนึกถึงอีกต่อไป เข้าใจด้วยนะ ว่าฉันรู้สึกตลอดมาว่า มันเป็นความ ศีลธรรมจรรยาเหรอ ขนบธรรมเนียม ใครได้ กระทั่งเรยาส่งเสียงเรียกแม่ ประเพณีเหรอ มันก็คนสร้างขึ้นทั้ง ผิด... ครั้งเดียวก็เกินพอ” หลายคำ� ลำ�ยองถึงรู้สึกตัว แล้วเลียบ นั้น คนว่าผิดมันก็ผิด คนว่าไม่ผิดมัน เคียงถามเรยาว่าที่ทำ�งานของลูกมี “จะมาสำ�นึกผิดอะไรตอนนี้ เพราะมา ก็ไม่ผิด สมัยโบราณที่เขาเรียกเล่น ผู้ชายรักกับผู้ชายด้วยกันเยอะไหม เพื่อนน่ะ ใครทำ�เข้าโดนทำ�โทษถึง เจออีนังผู้ดีนั่นใช่มั้ย” ขับไล่ถึงประหารก็มี เดี๋ยวนี้ล่ะมีบท “มี...ไม่รู้เยอะรึเปล่า มีทุกที่แหละ ลงโทษมั้ย...ก็มีไม่ได้ ต่อไปอีกสิบ “ไม่ใช่ผิดอย่างเดียว...ฉันรู้สึก แม่ ไม่เห็นแปลกอะไร เดี๋ยวนี้เขาให้ ยี่สิบปีข้างหน้า งานแต่งงานคราวนี้ แต่งงานกันได้แล้วนะ” อับอาย...อาย...” อาจเป็นนายกับฉันก็ได้”


25 “จริงเหรอ” “จริ๊ง...แต่ในเมืองนอกนะออกเป็น กฎหมายให้แต่งได้ เมืองไทยยังไม่มี ถามทำ�ไมเหรอแม่” “ถามเฉยๆ” “แม่...เมียคุณชายใหญ่เขาเป็นผู้ดี ขนาดไหนเหรอ ผู้ดีตีนแดงรึเปล่า” “เขาก็เรียบร้อยนุ่มนวลดี”

ชื่อณฤดีหรือคุณดี๋ แต่เม่งฮวย ออก เสียงเป็นคุณหลีจนติดปาก เม่งฮว ยอยากมีหลานเต็มแก่ แต่ก็ยัง ไม่มีวี่แววสักที ทั้งๆที่ก้องเกียรติกับ ณฤดีแต่งงานมาเป็นสิบปีแล้ว ณฤดี เองก็เริ่มจะถอดใจ บอกอาม้าว่าเรา ทั้งคู่ทำ�ใจกันได้แล้วว่าใครคนใดคน หนึ่งคงเป็นหมัน อาม้าคงต้องคอย หลานจากอาหมวยใหญ่

จะกลับตัวได้ขนาดนี้” รอย ยิ้มของก้องเกียรติผุดขึ้นเล็กน้อย เมื่อเอ่ยถึงเกียรติกรหรือตี๋เล็กลูกชาย ของโรสคุณนายที่สามแห่งตระกูล เชง ซึ่งเขากำ�ลังขะมักเขม้นตั้งใจเรียน หมออยู่ที่อเมริกา

ก้องเกียรติหรือคุณชายใหญ่เห็นอาม้า หน้าสลด ก็รีบปลอบใจ

ooooooo อยู่ ค้างกับแม่แค่คืนเดียวเรยาก็รีบ กลับมาที่คอนโดฯ เพราะเมื่อวานสิน “แม่ลืม...จำ�ไม่ได้ว่าเขาชื่ออะไร” “ใช่ค่ะ น้องชายเล็กเรียนหมอจวนจบ ธรโทร.หาแล้วเธอไม่ได้รับ แต่พอวัน ooooooo แล้ว อาม้าเตรียมหาลูกสะใภ้ได้แล้ว นี้เธอโทร.กลับไปหา ปรากฏว่าเขา ปิดเครื่อง จึงโทร.เข้าออฟฟิศของเขา นะคะ” สินธรยังกรุ่นโกรธเรื่องที่ได้ยินจาก ขณะ เดียวกันนั้นเอง ก้องเกียรติกำ�ลัง เด่นจันทร์เมื่อวานจึงเสียงแข็งดุเรยา พาภรรยามาเยี่ยมเยียนอาม้าเม่งฮวย “ม่ายลู้...พูกม่ายถูก อั้วเกียดแม่มัง” ว่าโทร.มาทำ�ไม บอกแล้วไม่ให้โทร. ที่สังขารร่วงโรยไปตามกาล เวลา เม่งฮวยกับลูกสะใภ้เข้ากันได้ดี แต่ “ตี๋เล็กเป็นคนดีครับอาม้า ตั้งใจเรียน ที่ทำ�งาน และตอนนี้ตนกำ�ลังทำ�งาน ชอบเรียกชื่อเล่นเธอผิดอยู่เสมอ เธอ มาก ผมคิดไม่ถึงว่าเด็กเกเรอย่างตี๋เล็ก ไม่มีเวลาพูดเรื่องไร้สาระ “เขาชื่ออะไร”

“อาม้าครับ ตระกูลเชงไม่ขาดหาย หรอกครับ อาม้าอย่าลืมตี๋เล็กสิครับ”


26 “แล้วพ่อโทร.มาหาฟ้าทำ�ไม บอก มานะ”

กับเพื่อนอีกคนว่า

ตั้งแต่แรก ถ้าพ่อไม่ปิดโทรศัพท์ ฟ้า เหรอจะโทร. เข้าไปในห้องของ ผอ.ผู้ “โง่...คนโง่เท่านั้นแหละที่จะทำ�อะไร ยิ่งใหญ่” โง่ๆ เพื่อแสดงว่าตัวเป็นเมียน้อย” “ไว้ พบกันแล้วก็รู้ ตอนนี้คุณนึกดู แล้วกันว่าคุณไปทำ�อะไรร้ายกาจไว้ สินธรถอนใจยาว รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา ที่ไหน” สินธรตัดสายฉับ...เรยาโกรธ เร ยาเจ็บจี๊ด กลับไปอาละวาดขว้างปา เฉยๆ เรยาจึงใช้ ไม้ตายเข้ามากอดคอ จี๊ด แล้วบ่ายหน้าไปหาเขาที่ออฟฟิศ ข้าวของในห้องเช่าโดยไม่รู้ว่าสินธร นัวเนียจะพาขึ้นเตียง จึงเกิดปะทะอารมณ์กับพนักงานหญิง อยู่ในห้องน้ำ� กระทั่งเขาเดินออกมา คว้ากุญแจรถเตรียมจะกลับ เรยารีบ “อย่าเพิ่ง...ไปนั่งดีๆ ผมจะพูดเรื่อง คนหนึ่งที่บอกว่าสินธรไม่อยู่ เรยา ไม่เชื่อดึงดันเข้าไปในห้องทำ�งานสิน ตามไปคว้ามือเขาไว้ ซีเรียส” ธรจนได้ แต่ครู่เดียวก็กลับออกมา ฉุนเฉียวใส่พนักงานคนเดิมด้วยความ “พ่อ...เดี๋ยว...จะไปไหน” “แหม...ก่อนซีเรียส เรามาทำ�อะไรๆ ผิดหวัง เพราะสินธรไม่อยู่จริงๆ ที่ไม่ซีเรียสก่อนไม่ดีเหรอคะ” “ผม มีเรื่องสำ�คัญจะพูดกับคุณ แต่ “ทำ�ไมคุณไม่บอกตั้งแต่แรก พูดเป็น คุณกำ�ลังโกรธเรื่องอะไรก็ไม่รู้ โกรธ “ฟ้า...นั่งลง...แล้วฟังนะ” อย่างนี้เขาเรียกว่าลมออกหู ผมไม่อยู่ บ้าอยู่ได้” หรอก ต้านแรงลมของคุณไม่ได้” เรยาฟังซะที่ไหน เธอทอดตัวลงบน “พูดเป็นบ้าน่ะคุณ ไม่ใช่ฉัน เพราะ เตียงพร้อมเหนี่ยวเขาลงไปด้วย แล้ว ถ้าคุณไม่ยืนยันจะเข้าไปให้ได้ ทั้งๆ “ทำ�ไมพ่อไม่รับโทรศัพท์” ซุกไซ้เร่าร้อนจนสินธรอดใจไม่ ที่ไม่ได้นัดล่วงหน้า ก็ไม่ต้องพูดเป็น ไหว... “ถ้าไม่รับผมจะรู้หรือว่าคุณกำ�ลังจะ บ้าหรอก” หลังจากเกมรักจบลงแล้ว เรยาก็ ไปที่ทำ�งานผม แล้วผมคงต้องอายขาย ออดอ้อนฉอเลาะสินธรว่ามีอะไรจะ หน้าพนักงานในบริษัทมากกว่านี้” เรยาเจ็บใจแต่ไม่กล้าอาละวาด หัน พูดกับตน สินธรพยายามใจเย็นถาม หลังกลับโดยเร็ว แต่ก็ยังได้ยินเสียง ถึงเหตุการณ์ที่ร้านคุณมน ก่อนจะขอ เยาะหยันของพนักงานคนนั้นที่เปรย เร ยานิ่งไปนิด เปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อน ร้องเรยาอย่าได้เข้าไปที่ร้านนั้นอีก ลง “แต่...พ่อไม่ยอมรับโทรศัพท์


27 เพราะเด่นจันทร์ไปเป็นประจำ� คุณ มนแทบจะปิดร้านขายให้เธอคนเดียว บุตรสาวคนรองแต่งงานกับไทรรัตน์ เสียที เพราะสองคนหมั้นกันมาตั้งสิบ คำ�พูดสินธรยิ่งตอกย้ำ�ให้เรยา รู้สึก ห้าปีแล้ว แต่ด็อกเตอร์กรองกาญจน์ ต่ำ�ต้อย เธอโกรธจี๊ดขึ้นเสียงใส่เขาว่า พอได้แล้ว ไม่ต้องอวดสรรพคุณเมีย ก็ ไม่ใส่ใจ เอาแต่บ้างาน ขนาดไทร ตัวเองขนาดนั้นหรอก แค่นี้ก็อะเมซ รัตน์เองเคยรบเร้ากรองกาญจน์หลาย ซิ่งเต็มทน ถ้าเขารักเมียจนแม้แต่ ครั้งหลายครา แต่ก็ไม่เป็นผล เขาต้อง เป็นฝ่ายโมโหกลับไปทุกครั้งคืนนี้ก็ รอยเท้าก็ไม่ให้ตนเข้าไปเหยียบ ก็ เช่นกัน ไทรรัตน์มาที่บ้านเจ้าสัวแล้ว กลับไปเลย ไปหาเมีย ไปหาน้ำ�พริก ทวงถามเรื่องนี้จากกรองกาญจน์อีก ปลาร้าบูดแล้วบูดอีกของเขาเลย เขาไม่เข้าใจทำ�ไมเธอไม่ยอมแต่งงาน เสียที ทั้งที่เราสองคนมีสัมพันธ์ลึกซึ้ง “ไป สิ...ไป๊” เรยาตวาดแว้ด สินธร กันมานานแล้ว แม้จะนับครั้งได้ก็ตาม โกรธขึ้นมาจริงๆ ลุกขึ้นแต่งตัวออก จากห้องไปโดยไม่ฟังเสียงทัดทานข แล้วกรองกาญจน์ก็พูดจาบ่ายเบี่ยงอีก องเรยาที่วิ่งตามออกมา อย่างแตกตื่น ตามเคยจนไทรรัตน์อ่อนใจ นึกไม่ถึง เสียงกรี๊ดของเรยาสร้างความรำ�คาญ “ผมขี้เกียจทะเลาะกับคุณ ที่ผมมาพูด ให้สองผัวเมียที่อยู่ห้องติดกันถึง กับคุณทั้งๆที่ ไม่อยากพูดเลย...เบื่อ ขนาดโผล่ออกมามองด้วยสีหน้า มาก เพราะว่าอาเตียอาม้าผมเขาเริ่ม หยามหยันในชะตาของเมียน้อย ถามอีกแล้ว เขาไม่ยุ่งเรื่องนี้มาเป็น เมื่อทำ�ท่าจะหมดหวังเรื่องผู้สืบ ปีๆแล้วนะ ผมบอกให้คุณเตรียมตัว สกุลจากก้อง-เกียรติบุตรชายคนโต เพราะถ้าพ่อแม่ผมมาพูดกับพ่อแม่คุณ เม่งฮวยจึงอยากให้กรองกาญจน์ ก็จะเป็นเรื่องบีบมาถึงเราสองคนอีก

เตรียมคำ�ตอบไว้แล้วกัน” “คุณล่ะ คุณจะบอกว่าไง” “อ๋อ ง่ายมาก ผมจะบอกว่าผมเป็น กามตายด้าน มีเมียไม่ได้” ไทรรัตน์ ประชดแล้วเดินหนีไปทางหน้าตึก ใหญ่ โดยมีเสียงกรองกาญจน์แหย่เย้า ไล่หลังมาอย่างนึกสนุก “ฉันจะยืนยันนั่งยันว่าคุณน่ะ...ไม่ใช่ หรอก คุณยังแจ๋วอยู่เลย” ไทร รัตน์หัวเสียกลับไปที่รถ เจอ ซิลเวียออกมาทักทาย ซิลเวียแววตา เจ้าชู้กรุ้มกริ่มเข้ามาถึงเนื้อถึงตัวไทร รัตน์ พยายามรื้อฟื้นความหลังเมื่อ ครั้งเขาและเธอพบกันที่ท่าน้ำ�เมื่อสิบ ปีที่แล้ว วันนั้นไทรรัตน์อดใจไม่ไหว เผลอไผลจูบซิลเวียอย่างดูดดื่ม...แล้ว วันนี้ซิ ลเวียที่กำ�ลังเบื่อเจ้าสัวก็อยาก ให้เป็นเหมือนวันนั้นอีก เธอจู่โจมดึง ไทรรัตน์มากอดจูบอย่างไร้ยางอาย โดยที่ฝ่ายชายตั้งตัวไม่ติด พอรู้สึกตัว เขารีบผลักเธอออกอย่างแรง แล้วขึ้น


28 รถกลับออกไปทันที ซิลเวียชอบใจหัวเราะเสียงแผ่วก่อน กรีดกรายกลับเข้าตึก โดยไม่รู้ว่าเจ้า สัวยืนมองมาจากบนตึกด้วยความ โกรธแค้น เจ้า สัวรู้ตัวดีว่าตนไม่หนุ่มแน่น เหมือนเดิมแล้ว แม้จะเคยไปทำ� ศัลยกรรมจากอเมริกา แต่ศัลยกรรม ก็ช่วยได้เฉพาะร่างกายภายนอก แต่ กำ�ลังวังชานั้นร่วงโรยไปตามวัย แม้ อาจิวจะสรรหาทั้งยาและของบำ�รุง หลายขนานมาให้กิน ก็ดูเหมือนจะ ไม่ดีขึ้น ยิ่ง มาเห็นภาพบาดตาบาดใจของเมีย รักกับชายอื่นแบบนี้ เจ้าสัวโกรธถึง กับทรุดและหมดสติอยู่ในห้อง โชค ดีอาจิวเข้ามาเห็นในครู่ต่อมา จึงรีบ เยียวยา พร้อมกันนี้ก็ให้เด็กไปบอก บรรดาเมียของเจ้าสัว เม่งฮวย กับเยนหลิงแตกตื่นมาดูแล เจ้าสัว ต่างจากซิลเวียที่รับรู้ด้วยท่าที เฉยๆ ปฏิเสธที่จะไปดูอาการ อ้างว่า

มีคนหลายคนไปแล้ว เมื่อเจ้าสัวฟื้น ขึ้นมาเห็นใครต่อใครวุ่นวายเป็นห่วง อาการของตนเต็มไปหมด ยกเว้น ซิลเวียที่ไม่มีแม้แต่เงา เจ้าสัวเก็บซ่อน ความรู้สึกผิดหวังและชิงชัง บอกทุก คนให้เลิกวุ่นวายได้แล้ว...สั่งอาจิว ไปจัดห้องให้ตนด้วย ตนจะไปที่ห้อง ของอาเหมเกว่

ooooooo เช้า วันนี้ณฤดีออกไปสระผมที่ร้าน หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าสัวก็ขึ้นไป ประจำ� เสร็จแล้วจะไปทานข้าวกลาง ที่ห้องเหมเกว่หรือโรสเมียคนที่สาม วันกับเพื่อน ขณะที่ณฤดีไปถึงร้าน ภายในห้องทุกอย่างยังคงเดิม เพียง ปรากฏว่าอนงค์เจ้าของร้านกำ�ลังทำ� แต่ไม่มีโรส ผู้หญิงที่จริตมารยาแสน ผมให้ พลิ้ว ช่างเอาอกเอาใจ เจ้าสัวมองรอบ เรยาอยู่ แต่พอเห็นณฤดีเข้ามา อนงค์ ห้องด้วยความคิดถึง อดนึกถึงคืนวัน ก็ผละมาบริการด้วยตัวเอง โดยให้ เก่าๆไม่ได้ แต่ครู่เดียวก็เรียกสติกลับ พนักงานไปทำ�แทนให้เรยานี่เอง คืนมา บอกตัวเองว่าโรสตายไปนาน สร้างความไม่พอใจให้เรยาอย่างแรง แล้ว เรยาหมั่นไส้ “อาเหมเกว่...ลื่ออยู่ไหน อั้วคิดถึงลื่อ” พวกผู้ดีเป็นทุนอยู่แล้ว จึงมองเขม่นณ ฤดีอย่างโจ่งแจ้ง ณฤดีเองก็มีมารยาท เจ้าสัวเอนตัวลงบนเตียง ลูบหมอนข พอ เธอไม่ต้องการอนงค์มาทำ�ให้ องโรสอยู่ไปมา ก่อนจะเอามาก เพราะเธอแค่สระผมอย่างเดียว ซึ่ง อดแนบอก พลันหยาดน้ำ�ตาใสๆก็ อนงค์ก็ทำ�ท่าจะรับฟัง แต่จังหวะนี้ ซึมออกมาด้วยความรู้สึกเดียวดาย เองเด่นจันทร์โทร.เข้ามือถือณฤดีและ อ้างว้าง... รู้เรื่องนี้เข้า เด่นจันทร์ก็วางอำ�นาจสั่ง


29 อนงค์ให้สระผมให้ณฤดี เรยาหูผึ่งเมื่อได้ ยินชื่อเด่นจันทร์ พอณฤดีสระผมเสร็จออกจากร้าน เร ยาจึงเรียกแท็กซี่สะกดรอยตามเธอ ไป แล้วเรยาก็ได้เห็นกับตาว่าใช่เด่น จันทร์เมียของสินธรจริงๆ

เร ยาเดือดร้อนแล้ว...เธอเข้ามาเช็ก เวลางานที่บริษัท ปรากฏว่ามันว่าง ทั้งเดือน เรยารู้ทันทีว่านี่คือฝีมือเด่น จันทร์ เธอแค้นใจแทบกระอัก รีบเดิน ออกไปพ้นผู้คน แล้วโทร.หาสินธร บอกกับเขาด้วยน้ำ�เสียงร้อนรนว่า

“พ่อ...พ่ออย่าเพิ่งไปที่คอนโดฯนะ ณฤดีกับ เด่นจันทร์เป็นเพื่อนสนิทกัน เมียพ่อเขาให้คนสืบเรื่องฟ้า” ทั้งคู่นัดทานกลางวันที่ร้านหรู ความ อิจฉาริษยาทำ�ให้เรยาอดรนทนไม่ สิน ธรตกใจ แล้วนัดเจอเรยาที่ ไหว เธอเข้าไปนั่งโต๊ะข้างๆทั้งคู่ แล้ว โรงแรมแห่งหนึ่ง โดยต่างคนต่างไป เริ่มลีลายียวนกวนประสาทกับเด่น เพราะกลัวเด่นจันทร์จะให้คนของเธอ จันทร์ หลังจากเคยปะทะกันมาครั้ง สะกดรอยตาม ...เมื่อเผชิญหน้ากัน หนึ่งแล้วที่ร้านคุณมน สินธรซักเรยายกใหญ่ เรยากลับตีรวน ให้เขาไปถามเมียที่บ้านเอาเอง แล้วเหตุการณ์ในวันนี้ก็บานปลายเมื่อ เด่นจันทร์รู้จากณฤดีว่าเรยาเป็นแอร์ “เพราะคุณไปทำ�จุ้นจ้านอีกแล้วน่ะสิ โฮสเตส อนงค์พูดให้ฟังที่ร้านทำ�ผม ทำ�ไม คุณทำ�ทำ�ไม ทำ�ให้มันได้อะไร เด่นจันทร์ ขึ้นมา” ฉุกใจขึ้นมาทันทีสั่งให้นพเช็กชื่อและ นามสกุลเรยาว่าทำ�งานสายการบิน ไหน ซึ่งนพใช้เวลาไม่นานก็ได้ข้อมูล มาแจ้งเจ้านาย

สินธรขึ้นเสียงอย่างหมดความอดทน เรยาเถียงฉอดๆ เอาดีเข้าตัวตลอด แต่ ยังไงสินธรก็ไม่เชื่อ เพราะเขารู้จัก นิสัยเด่นจันทร์ดี

“เป็นไปไม่ได้ ที่เขาจะหาเรื่องคุณ ก่อน เด่นจันทร์ ไม่หาเรื่องคน ไม่ทะเลาะกับคน เขา จะมองข้ามหัวคนไปเลย ไม่อยาก เกี่ยวข้องด้วย ถ้าคนคนนั้นไม่มาหา เรื่องเขาก่อน” “หมาย ความว่าไง เขาเป็นเทวดา นางฟ้ามองไม่เห็นหัวมนุษย์ หรือเห็น คนอื่นต่ำ�เตี้ยติดดิน ไม่คู่ควรกับฝ่าเท้า ของคุณเด่นจันทร์ ชลธี...ตอบฟ้ามาซิ คุณสินธร ชลธี” “อย่านะเรยา คุณอย่ามาก้าวก่ายเรื่อง นามสกุลผม ผมมีเหตุผลของผม หน้าที่ของคุณคือทำ�ตัวเป็นเมียอีกคน ของผม ไม่ใช่เป็นเมียคนเดียว ไม่งั้นก็ อยู่กันไม่ได้” สินธรเสียงแข็งเอาจริง เรยาใจเสียบีบ น้ำ�ตาสุดแรงเกิด แล้วโถมตัวลงนอน สะอึกสะอื้นจนตัวโยน สินธรเห็น แล้วอ่อนใจ พยายามไม่ใส่ใจจะเดิน ออกจากห้อง แต่ต้องชะงักกับเสียง กรี๊ดของเรยา


30 เรยาสีหน้าดุดัน ท่าทางขึงขังเสียจน สินธรกลัวใจ “ถ้า พ่อออกไป ฟ้าจะฆ่าตัวตาย...ฟ้า ตายแล้ว ใครไปเปิดห้องฟ้า ก็เห็นรูป พ่อ เห็นวีดิโอของพ่อ เห็นจดหมาย พ่อ เห็นของขวัญของพ่อ คิดเหรอ ว่าคุณเด่นจันทร์เขาจะเอาพ่อไว้ทำ� อะไร” “ฟ้าไม่รู้จักเขาดี อย่าพูดอะไรเลย ทำ� ตามที่ผมบอก ฟ้าเป็นเมียอีกคนของ ผม วิธีปิดไม่ให้เขารู้เป็นหน้าที่ผม คุณอยู่เงียบๆในที่ของคุณ ผมจะรับ ผิดชอบดูแลคุณในฐานะเมียคนหนึ่ง ตลอดไป” เรยาฟังแล้วลุกพรวดโผ เข้าหาสินธร กอดรอบคอเขาแล้วดึงอย่างแรงจน ล้มลงบนเตียงด้วยกัน...เรยาใช้ไม้ตาย อีกตามเคย หลังจากนั้นก็ออดอ้อน ฉอเลาะจนสินธรเคลิ้ม “ฟ้ามีความสุขที่สุด พ่อน่ะเก่งที่สุด

แมนที่สุด ฟ้าไม่สงสัยเลยว่าทำ�ไมคุณ เด่นเขาถึงรักพ่อหวงพ่อขนาดนี้...ดู ฟ้าสิ รักพ่อหลงพ่อ ทั้งรักทั้งหลง ฟ้า ขาดพ่อไม่ได้นะ พ่อรู้ไว้ด้วย” “จะเอาอะไรเหรอเนี่ย” “ฟ้าพูดจริงจากหัวใจ พ่อเป็นรักแรก ของฟ้า จะเป็น รักสุดท้ายด้วย เพราะพ่อทำ�ให้ฟ้ามี ความสุขที่สุด...ที่สุดของที่สุด”

หลังวาบ แต่เด่นจันทร์เหมือนแค่ทิ้ง ระเบิดเอาไว้แล้วนอนหันหลังให้เขา ทันที กระทั่งรุ่งเช้าของวันใหม่ขณะ จะกินอาหารด้วยกัน จู่ๆเด่นจันทร์ก็ ทวงคำ�ตอบจากสินธรด้วยท่าทีมึนตึง “ว่าไงสิน ที่เด่นถามเมื่อคืนมีคำ�ตอบ หรือยัง” “มีสิจ๊ะ” “แล้วทำ�ไมไม่บอกตั้งแต่เมื่อคืน”

“อย่างเนี้ย...ใครจะทิ้งไปได้ลงคอ” สินธรกอดจูบเรยาอย่างหลงใหล

“อ้าว...เด่นถามแล้วไม่ฟังคำ�ตอบนี่ สินคิดว่าเด่นถามเฉยๆ”

ooooooooo

“คิดแบบเข้าข้างตัวเองสิว่าเด่นจะถาม เฉยๆ มีประโยชน์อะไรถามเฉยๆ”

กลับไปถึงบ้านในคืนนั้น สินธรถูก เด่นจันทร์ ถามเรื่องสเตทเม้นท์ของ เขา ทั้งที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยยุ่ง แต่วัน นี้มันสะดุดตามีหลายรายการที่เธอ อยากรู้ เหตุผล โดยเฉพาะร้านเพชร คุณยุพา เขาซื้อไปให้ใคร? สินธรได้ยินแล้วหน้า เครียด เสียวสัน

“อีกอย่างสินคิดว่าเด่นง่วง ถามๆแล้ว ก็นอนเลย แล้วมาคุยกันตอนเช้าก็ได้ สินก็เลย...” “ตกลงคำ�ตอบคืออะไร” เด่นจันทร์ เริ่มเสียงดัง


31 “เพื่อน...ไอ้จ๊อบน่ะมันจะซื้อของ ขวัญให้เมีย ทีนี้วงเงินบัตรเครดิตมัน ไม่พอ ก็เลยมาขอให้สินรูดให้ก่อน แต่มันขอผ่อนสินสิ้นเดือน มันจะให้ ดอกเบี้ยด้วย”

หรูหรา   บุญช่วยลำ�เลียงของจัดวาง บนโต๊ะ ขณะที่เด่นจันทร์ยังพล่าม เรื่องส่วนตัวไม่หยุด “จำ�ได้มั้ยสินว่าตัวเองอยู่กะนังแหม่ม แก่ที่สินคิดว่ามันรวยจัด ที่แท้มันก็มี สมบัติผัวอยู่นิดหน่อยเท่านั้น”

ตอนนั้นอีก เพราะสวยกว่าตอนนั้นตั้ง หลายเท่า” “แสดงว่าห้าแสนที่ให้ไปหมดไป แล้ว...”

สิน ธรชะงักทันใด อุตส่าห์ปากหวาน “จะบ้าเหรอสิน อย่าไปคิดดอกเบี้ยกะ ชื่นชมหวังว่าจะฉุดบรรยากาศให้ดี เพื่อนเชียวนะ” ขึ้น กลับต้องมาอึดอัดใจกับวาจาของ สินธรเหลือบชำ�เลืองแม่บ้านด้วย สีหน้าอึดอัด พอแม่บ้านและสาวใช้ เด่นจันทร์ยิ่งขึ้นไปอีก แต่อีกครู่ค่อย “อยากจะคิดให้มันเข็ดเหมือนกัน คน ออกจากห้องไปแล้ว สินธรจึงต่อว่า หายใจโล่งขึ้นหน่อย เมื่อน้องดาว อะไรไม่มีตังค์แล้วยังจะทำ�รวยอวด เด่นจันทร์พูดอะไรไม่ไว้หน้าสามีเลย ลูกสาวคนเดียวเข้ามาร่วมโต๊ะอาหาร เมีย” น้องดาวอยู่โรงเรียนประจำ�จะกลับ “บุญช่วยมันรู้จนไม่รู้ยังไงแล้ว กลัว บ้านเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ เด่นจันทร์ “เอ๊า...ก็เมียเขาไม่รวยเหมือนเมียสิน อะไร” เห็นลูกสาวเลยนึกได้ว่าวันนี้วันเสาร์ นี่” เธอมีนัดกับบิดาต้องไปดู ที่ดิน 300 “แล้วเด่นมารักสินทำ�ไมล่ะ ก็รู้ว่าสิน ไร่ จึงชวนน้องดาวไปด้วย เผื่อคุณตา สินธรหน้าเสียชั่วพริบตาหนึ่ง “ใช่ จะโอนเป็นชื่อลูก มีเมียแล้ว” มันหาเมียไม่เก่งเหมือนสิน” “ไม่ รู้...ช่วยไม่ได้ ก็มันรักนี่ ตัวเอง แต่ เดี๋ยวเดียวเด่นจันทร์ก็เปลี่ยนใจ “สินหาเองซะเมื่อไหร่ เด่นเป็นคนหา อยากน่ารักทำ�ไม ตอนนั้นหล่อกว่านี้ เพราะเห็นลูกสาวเพิ่งเริ่มกินอาหาร สินเอง จำ�ได้มั้ย...อ้าวบุญช่วย มายืน ไม่ฉุอย่างนี้ หน้าใส ยิ้มสวย เด่นก็รัก เธอกลัวบิดาจะรอ จึงบอกลูกว่า วัน เก้ๆกังๆทำ�ไม วางสิ ถืออยู่ได้” นี้แม่ไปคนเดียวก่อนดีกว่า ดาวหน้า น่ะสิ รักแล้วยังไงก็ต้องได้” จ๋อยลงทันตาด้วยความน้อยใจแม่ บุญ ช่วยถือถาดใส่อาหารฝรั่งสอง แล้วบอกกับพ่อทันทีที่แม่ลุกออกไป “สินก็รักเด่น ตอนนี้ยิ่งรักมากกว่า จาน เด็กอีกคนมาพร้อมชุดกาแฟ


32 “วีกเอนด์หน้าดาวไม่กลับบ้านนะคะ คุณพ่อ”

สินธรชะงักด้วยความไม่พอใจ “น้อง ดาว...ทีหลังอย่าพูดกับพ่อแบบนี้นะ เก็บไว้ให้คุณแม่พูดคนเดียวก็เกิน “อ้าว ทำ�ไมล่ะ โกรธคุณแม่หรือ...คุณ พอแล้ว” แม่เขาก็เป็นของเขาอย่างงี้แหละ คอย ใครไม่ได้ น้องดาวยังไม่ชินเหรอลูก” ดาวยืนนิ่ง หน้าเรียบเฉย สินธรใจหาย นี่คือท่าทีของเด่นจันทร์โดยแท้ “คุณพ่อบอกดาวว่าจะไปรับดาวจาก โรงเรียน” “ถ้าไม่อยากให้ดาวพูด คุณพ่อก็อย่า ทำ� มันอยู่ที่คุณพ่อ ไม่ได้อยู่ที่ดาว” ฟังคำ�ของลูกแล้วสินธรหน้าเสียทันที พูดจบดาวเดินจากไปทันที ทิ้งคนเป็น ดาวยังตัดพ้อต่อไปว่า ดาวคอยจนเย็น พ่อยืนอึ้ง...หนักใจ ถึงได้โทร.บอกให้บุญช่วยไปรับ “พ่อ...พ่อขอโทษหนูนะลูก แต่พ่อ บอกน้องดาวเหรอคะ” “บอกค่ะ” “พ่อลืมจริงๆ น้องดาวอย่าโกรธพ่อ เลยนะคะ” “คุณพ่อไม่เคยผิดคำ�พูดกับดาว ครั้ง นี้เป็นครั้งแรก คุณพ่ออย่าผิดอีกแล้ว กัน”

ooooooo .....ติดตามชมตอนต่อไป......

อ้างอิง


33


34


35


36

E-Book  

Magazine E-book

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you