Page 1

Harryworld Prophet no.8 Η εφημερίδα των δικών μας μάγων.


«Να ζεις, να ονειρεύεσαι και να μαγεύεις» του Amycus «Είσαι μάγος Χάρι». Στην γειτονιά που μένω δεν υπάρχει κανένας τοίχος που χτυπώντας το σωστό τούβλο, ένα πέρασμα σε σχήμα αψίδας θα ανοίξει και θα με οδηγήσει σε μία μυστική Διαγώνιο Αλέα. Όλα τα μαγαζιά εδώ πουλάνε κοινά και συνηθισμένα πράγματα. Δεν υπάρχει κανένα απόμερο μαγαζάκι με σκονισμένη βιτρίνα που μπαίνοντας μέσα, θ’αγοράσεις το μαγικό ραβδί που σου ταιριάζει, στο πολυκατάστημα τα σκουπόξυλα δεν πετάνε και όσο και αν έψαξα δεν βρήκα πουθενά τα απαραίτητα υλικά για να φτιάξω τα φίλτρα μου. Και στις αποβάθρες των τραίνων δεν υπάρχει πουθενά ένας κρυφός τοίχος που, παίρνοντας φόρα, θα με οδηγήσει σ’ένα κόκκινο τραίνο που θα βγάζει άσπρες τουλούπες καπνού στολίζοντας ένα γαλάζιο ουρανό. Η γειτονιά μου είναι μια κανονική γειτονιά που ποτέ δεν ξεφεύγει από τους κανόνες. Κι’όμως δεν μπορεί,κάτι θα υπάρχει… Νοέμβριος 2002.Εκεί, στο συνοικιακό βιβλιοπωλείο,πήρα το γράμμα μου από το Χόγκουαρτς.Είχα βρεί την δική μου πλατφόρμα 93/4 ,ήμουν έτοιμος να επιβιβαστώ στο Χόγκουαρτς εξπρές.Μέσα σε λίγες ώρες είχα βρεί ό,τι έψαχνα για τόσο καιρό στην κοινότυπη γειτονιά μου.Αγόρασα το ραβδί μου από του Ολιβάντερ,μαύρους σχολικούς μανδύες από την κυρία Μάλκιν,βιβλία με ξόρκια και μαγικά πλάσματα από το Φλόρις και Μπλοτς.Τα υλικά για τα φίλτρα κροτάλιζαν μέσα στο χάλκινο τσουκάλι μου και τα σκουπόξυλα μύριζαν φρέσκο λούστρο.Δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά.Ανέβηκα στο κόκκινο τραίνο και έβγαλα το ραβδί μου. «Είμαι μάγος» φώναξα και χρυσοκόκκινες σπίθες έλαμψαν ολόγυρα.Το ξόρκι που έκανα στον εαυτό μου είχα εκτελεστεί άψογα! -2-


2002 και διαβάζω την ‘’Φιλοσοφική Λίθο’’.Το ξόρκι είναι πανίσχυρο τελικά.Ακολουθεί η ‘’Κάμαρα με τα Μυστικά’’, ‘’Ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν’’, ‘’Το Κύπελλο της Φωτιάς’’.Οι σελίδες πετάνε στα δάχτυλα μου.Ο Χάρι ,ο Ρον,η Ερμιόνη παύουν να είναι ονόματα τυπωμένα στο χαρτί ,αποκτούν υπόσταση,έχουν μορφή,φωνή,άρωμα.Σπάνε το φράγμα των δύο κόσμων –του πραγματικού και του φανταστικού- και ορμούν στο εδώ και στο τώρα γυρεύοντας να ξορκίσουν χρόνια που χάθηκαν και παραμύθια που ξεχάστηκαν,παιδιά που αποκοιμήθηκαν ακούγοντας για νεράιδες και μεγάλους που άφησαν την κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος μόνη της. Ο κόσμος της Ρόουλινγκ μου δείχνει τις ατέλειες του δικού μου, που ξαφνικά μοιάζει φτωχός και άχρωμος. Η μεγάλη οθόνη κάνει την διαπίστωση οδυνηρότερη.Λάμψεις από ξόρκια και χιλιόχρονα κάστρα,σοφοί καθηγητές και σπιτικά ξωτικά κάνουν χίλια κομμάτια την θολή εικόνα μια ξεθωριασμένης καθημερινότητας.Ρίχνω προστατευτικά ξόρκια πάνω μου και σταυρώνω τα δάχτυλα μου να κρατήσουν. Για πόσο όμως; Μεγαλώνω… Και μεγαλώνουν και όλοι γύρω μου.Βιάζονται να μεγαλώσουν και κλείνουν πόρτες πίσω τους.Στους ψυχρούς υπολογισμούς τους η φαντασία και το όνειρο βγάζουν έλλειμμα σαν κάνουν ταμείο.Λοξές ματιές και σιωπηρή αποδοκιμασία.Εγώ μαθητευόμενος μάγος,αυτοί επίδοξοι τεχνοκράτες.Οι δύο κόσμοι συγκρούονται για πρώτη φορά σε πραγματικό χρόνο.Εγώ κυνηγάω ανεμόμυλους ή αυτοί αγαπούν τις αυταπάτες; Η κοκκινοσκουφίτσα περιμένει μόνη στο δάσος.Δεν υποχωρώ.Στυλώνω τα πόδια και διπλώνω τα χέρια μου σαν πεισματάρικο παιδί. Σαν αλαζόνας αλχημιστής έχω βρει τον τρόπο να κάνω το μέταλλο χρυσάφι ,έχω εφεύρει την Φιλοσοφική μου Λίθο.Πόσα χρόνια έχασα ψάχνοντας μια Ιθάκη πριν αποδειχθεί ότι είναι ψεύτικη; Ρίχνω κι’άλλα προστατευτικά ξόρκια γύρω μου. -3-


Τα χρόνια περνούν και τα βιβλία του Χάρι γίνονται στοίβα ολόκληρη πάνω στο ράφι.Εκεί,κάτω από ένα μικρό στρώμα σκόνης ο Ημίαιμος Πρίγκιπας κάνει παρέα στα άλλα βιβλία,όπου να’ναι και το τελευταίο θα συναντήσει τους παλιούς μου γνώριμους και θα τους αγκαλιάσει όπως κάνουν πάντα οι καλοί φίλοι.Το βλέμμα χαμηλώνει προς στιγμή,μελαγχολεί ανυπάκουα.Πονάω αλλά το ξέρω.Οι φίλοι μένουν πάντα φίλοι ακόμα και αν πρέπει να πουν αντίο.Και τότε,δυνατοί και έτοιμοι,σφίγγουν τα χείλη και απλώνουν τα χέρια τους,οι καρδιές και οι ψυχές γίνονται ένα.Γιατί πάντα ήταν ένα και ας μην το έλεγαν φωναχτά.Γιατί πάντα ήταν εκεί.Οι φίλοι που σε έκαναν να γελάς δυνατά και να κλαίς σιωπηλά,οι φίλοι που πάντα σε περίμεναν υπομονετικά, σε άκουγαν στοργικά και σε παρηγορούσαν,οι φίλοι που σου έκαναν παρέα σε μοναχικές στιγμές,οι φίλοι που κουβαλάς πάντα μέσα σου.Αυτοί που φώτιζαν τα σκοτάδια σου και που ξόρκιζαν την απελπισία σου.Οι φίλοι που τους θυμάσαι σ’ένα στιχάκι της στιγμής. Το τέλος ήταν κοντά ναι,μόνο που δεν το λογάριασα ποτέ οριστικό.Μιά μικρή στάση σε μια πορεία που κρατάει χρόνια.Γιατί η πλατφόρμα 93/4 θα είναι πάντα εκεί και το κόκκινο τραίνο θα με περιμένει σκορπίζοντας άσπρες τουλούπες καπνού στον γαλάζιο ουρανό. Και σαν ανταμώσουμε και πάλι θα συνεχίσουμε μαζί.Πλάϊ πλάϊ όπως οι καλοί φίλοι.Δίπλα ο ένας στον άλλο όπως κάνουν αυτοί που αγαπιούνται πολύ.Χαρούμενοι γιατί ξέρουμε ότι ακόμα μια ηλιόλουστη, γαλήνια, χρυσαφένια μέρα μας περιμένει εκεί έξω. ‘’Θα μείνεις μαζί μου;’’ “Μέχρι το τέλος’’.

-4-

harry  

efimerida gia magous

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you