Page 1

A CERDEIRA Conto indio Fai algúns séculos fundouse na India a cidade de Benarés, que creceu ao longo da beira do río Ganges e fíxose famosa polos seus espléndidos templos, por onde os monos se paseaban tan libremente como os homes santos vestidos con túnicas de cor azafrán. Polas mañás, os adoradores do sol, co corpo cuberto de cinzas, penetraban no río ata a cintura e ofrecían a súa salutación ao sol nacente. Fóra dos templos, os vendedores montaban postos de guirnaldas, froitas e doces, e cando tocaban as campás a xente congregábase para cantar himnos e salmodiar oracións. Os pensadores dirixíanse á cidade en busca do significado da vida, os homes santos acudían a ela para achar a iluminación, os dirixentes relixiosos ían alli para divulgar as súas ensinanzas, e a xente corrente, para lavar os seus pecados no río sagrado. Ademais de ser cidade sagrada, Benarés era un próspero centro comercial. Fabricábase seda, algo que moi poucas cidades da India podían ofrecer, unha seda tan pura que era o tecido oficial de todas as cerimonias relixiosas. Nos estreitos e polvorientos rueiros de Benarés aliñábanse as tendas nas que se vendían sedas bordadas, satenes e brocados tecidos a man. Naqueles tempos, vivía en Benarés un comerciante de seda chamado Visnu, que era viúvo e moi rico. Aquel día en concreto, a casa de Visnu bulía de actividade. Estaba facendo os preparativos para emprender unha viaxe a Asia central, a onde se dirixía para verder as súas luxosas sedas. Todos os seus amigos foron desexarlle unha viaxe sen sobresaltos, xa que esta ía ser longa e probablemente duraría meses. Os amigos, que se ían atopando e charlando, non tardaron en darse conta de que Visnu non lles pedira a ningún deles que se encargase de vixiar os seus negocios durante a súa ausencia, Nin lles confiara a súa propiedade no caso de que algo lle ocorrese. A verdade é que era unha viaxe perigosa. Non sería a primeira vez que os bandidos atacaban


aos comerciantes de seda cando, coas súas caravanas, pasaban polo paso de Khyber nas montañas do Hindu-Kush. Ao final, tras moitas discrepancias e suposicións, os amigos se lle achegaron e lle preguntaron como non confiara os seus negocios a ningún deles. Visnu deixoulles sorprendidos ao dicirlles que, de feito, si que encargara a alguén que velase por todos os seus asuntos. Pedírallo a Rao Ji. – Non debes de referirche a Rao Jim o cocinero da túa casa? preguntou un dos amigos. Talvez Visnu se trastornara. – Por que non? - replicou Visnu -. Rao Ji aténdeme moi ben. – Pero págaslle para que che atenda – respondeu o amigo. – Non deberías fiarche dos criados en asuntos de diñeiro! advertiulle outro-. E ademais, un criado non pode ser nunca un amigo. – Non só iso – engadiu un terceiro-, Rao Ji é de casta baixa. É demasiado pobre e humilde para encargarse de cousas tan importantes! Pero Visnu non lles quixo escoitar. – A casta de Rao Ji dáme igual. Para min foi un amigo fiel e coidoume cando estiven enfermo. Se me pasase algo, non se me ocorre ninguén que mereza máis que el herdar as miñas posesións na terra. Aínda así, os amigos non quedaron satisfeitos coas respostas de Visnu. Ao final, un deles tivo unha idea. – Vaiamos preguntarlle ao buda – dixo. Resulta que todo o mundo sabía que o gran buda se achaba de visita en Benarés naquel momento e que era o monxe máis sabio de todos. Seguro que sabería aconsellar ben a Visnu e aos seus amigos.


Así pois, todos se dirixiron ao parque onde o buda, coa súa túnica amarela, sentado coas pernas cruzadas baixo unha árbore, falaba cos seus seguidores. Visnu e os seus amigos fixéronlle unha reverencia de homenaxe. O rostro e os ollos do buda, mentres os miraba e sorría, irradiaban unha luz interior. Xuntou as mans e saudou aos recentemente chegados, e escoitou o seu problema. Tras ponderalo en silencio un intre, o buda decidiu explicarlles unha historia, como adoitaba facer para ilustrar os seus sermóns. Hai moitísimos anos, vivía un rei que tiña un pazo rodeado dun precioso xardín no que crecían numerosas árbores: maceiras, ameixeiras e pereiras. Pero ningunha era tan bonita como a espectacular cerdeira que se alzaba no medio de todas as demais. Tiña a cortiza de cor avermellada escura e o tronco dereito como unha columna con ramas que se proxectaba en todas direccións. E, como unha actriz, a cerdeira estreaba un espectáculo todas as tempadas para deixar cegado ao rei. No verán, enchíase de enerxía e cubríase de brillantes follas verdes. No outono, as súas follas se tornaban dun amarelo dourado. No inverno, cando as follas caían ao chan, o arbol mantíñase dereito cun aire de orgullo e de solemne dignidade. Pero na primavera o espectáculo resultaba incomparable. Cando a árbore florecía e caía unha chuvia de flores rosas e brancas, o corazón do rei estremecíase. Naquela árbore o rei vía o mesmo ciclo da vida, e folga dicir que era a xoia máis preciada do seu xardín. No pazo todos admiraban tanto a cerdeira que ninguén se fixaba na herbiña que crecía ao seu redor. Cando alguén se achegaba á árbore pisaba a herba, pero como ninguén baixaba a mirada nin sequera a vía. A verdade é que a herba estaba a mar de satisfeita coa súa existencia, xa que podía gozar do esplendor da súa querida cerdeira. Nunca estaba soa – os saltamontes adorábana, nela xogaban as xoaniñas ao escondite e os listos camaleóns quedaban disimulados en posición de oración. En compaña da bonita cerdeira e doutros amigos, a herba estaba tan contenta que non lle importaba que a pisasen.


Un día, durante os monzóns, os criados do rei déronse conta de que o teito da habitación do monarca empezaba a afundirse. A columna que o aguantaba podrecérase co paso dos anos e había que cambiala por unha nova. Se non lle poñían remedio inmediatamente, o rei non tería onde durmir e tamén se verían afectadas as habitacións contiguas. O monarca, que estaba moi preocupado, enviou aos seus criados ao xardín para que buscasen unha árbore para substituír a antiga columna. Os homes mediron todas as árbores, pero só acharon unha o bastante forte para aguantar o teito. Era a árbore preferida do rei, a cerdeira. – ¡Non! ¡Non! ¡Non! - exclamou o rei. A soa idea de facer cortar a árbore resultáballe insoportable. Non quería nin oír falar diso. Novamente, enviou aos seus homes a buscar outra árbore e outra vez volveron coa cabeza gacha. A cerdeira era a única que podía salvar o pazo. O rei, con todo, non se sentía con ánimos de dar a orde de cortar a árbore. Pero o angustiado monarca non tomou unha decisión ata que os seus conselleiros interviñeron no asunto e o convenceron de que, á fin e ao cabo, se trababa só dunha árbore. O rei fixo vir ao sacerdote real para que ofrecese pregarias ao espírito daquel ser vivo e considerou que o anoitecer sería o momento máis favorable para cortalo. A nova correu axiña entre os espíritos das árbores e aquela noite o xardín permaneceu extrañamente silencioso. Os espíritos das demais árbores reuníronse en torno á cerdeira intentando achar o xeito de salvala. Todas as árbores estaban tristes, pero a herba estaba desconsolada. Non estaba segura do que tiña que facer, pero sabía que non podía quedarse cruzada de brazos mirando como destruían a árbore. Todos os seres do xardín tamén estaban dispostos a axudar si a alguén se lle ocorría un plan. Ao día seguinte, os leñadores chegaron logo da posta de sol e empezaron a cortar algunhas das pólas que máis sobresaían para que fose máis fácil


cortar a árbore. De súpeto, o máis novo tocou o tronco e deu un berro. – A árbore podreceu – exclamou. – Pero que dis? - espetoulle o xefe dos leñadores-. Precisamente onte mesmo examinámola. – Tócaa ti mesmo – dixo o mozo botándose atrás desconcertado. O home tocou o tronco. Era brando e viscoso ao tacto e perdera cor. Aquel deterioro, acaecido nunha soa noite, non só lles sorprendeu senón que lles atemorizou. – Esta árbore debe de ser sagrada – proclamou o xefe dos leñadores-. ¡Non queremos convocar a ira do espírito da árbore! O leñador novo estivo de acordo, e decidiron que rastrexarían os parques da cidade para ver si podían atopar outra árbore antes de dicirllo ao rei. Non volveron ata que houberon elixido unha. Non era tan forte nin tan dereita como a cerdeira, pero terían que conformarse con ela. O rei sentiu unha grande ledicia ao oír que non cortaran a cerdeira. Pero pronto a súa alegría se converteu en desolación ao saber que a árbore morrera misteriosamente. Superado pola emoción, o rei correu ao seu xardín para chorar a perda da pobre árbore. Pero cando chegou, parecía que nada cambiara. O sol brillaba, os paxaros cantaban e a árbore víase máis bonita que nunca. Era un milagre! O rei fixo chamar outra vez ao sacerdote, pero nesta ocasión para expresar agradecemento aos espíritos das árbores con anacos de fío cerimonial e auga bendita do Ganxes. Pola noite, as árbores do xardín se congratularon e lle pediron á cerdeira que lles contase o segredo do milagre. Orgullosa, a cerdeira explicoulles que a herba reunira a todos os camaleóns do xardín e dixéralles que envolvesen cos seus corpos o tronco da cerdeira para que parecese brando e viscoso. A felicidade inundou todo o xardín, pero ninguén estaba tan contento como a herba.


Cando o buda rematou de explicar a historia, sorriu aos seus visitantes. “Non importa que os amigos sexan pobres”, dixo resumindo o sermón. “Escollede aos vosos amigos, non pola posición que ocupan na vida nin pola súa riqueza, senón polo seu amor e sabedoría”. Os seguidores asentiron coa cabeza e Visnu sorriu. Os seus amigos, con todo, tras aquela lección de humildade, recoñeceron que o buda falara con sabedoría.

A CERDEIRA. Conto Indio  

Conto Indio

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you