Page 1

BLOGBUNDEL

ALS KIND


Als kind hield ik van‌ Dit was een van de startzinnen 9jdens de Schrijfzinnige blogchallenge die ik onlangs gaf. Het mooie van zo’n startzin is dat je heel gemakkelijk achter elkaar doorschrijG. Er komt al9jd iets in je op. In het geval van deze startzin doken we natuurlijk in de herinneringen aan onze jeugd. Hierdoor kwamen de meest prach9ge blogs uit ieders pen rollen en viel het kwartje waarom je nu doet wat je doet. Je passies en interesses vanuit je jeugd blijken zeer bepalend te zijn voor de keuzes die je op volwassen leeGijd maakt. In deze blogbundel deel ik 24 blogs van mijn deelnemers aan de challenge. 24 totaal verschillende vrouwen. De meesten zijn zelfstandig ondernemer en hebben met dit blog direct goede input voor hun Over mij pagina. En ze oefenen met publiceren, dat is precies waar deze challenge over ging. Ik help je om schrijvend te ondernemen vanuit je hart. Met gepaste trots wens ik je veel leesplezier en inspira9e. Warme groet, Marije van den Bovenkamp Schrijfcoach, -trainer en eindredacteur hQp://www.schrijfzin.com/


Voorspellende boeken Door: Arnie Heldens Als kind hield ik van lezen en buiten spelen. Twee tegenpolen. Aan de ene kant superac9ef en aan de andere kant uren met mijn neus in de boeken. De wereld verdween compleet voor mij. Ik iden9ďŹ ceerde me totaal met de personages in de boekjes. Hun avonturen waren mijn avonturen. Al het onrecht dat naar voren kwam doorleefde ik helemaal. Series boeken verslond ik. En als mijn Tina door de bus viel, dan was ik onbereikbaar totdat ik deze van voor tot achter gelezen had. Alweer vol spanning voor het vervolg van deze verhalen.

Ik droomde ervan deel uit te maken van deze gemeenschap en van een leven als wijze vrouw bij de Indianen. Geen fantasie voor mij Naarmate ik ouder werd, veranderde mijn interesse in het soort boeken dat ik las. Alles wat met het spirituele, in de vorm van verhalen, te maken had, las ik. Het mys9eke van de Maya’s en de Indianen met al hun kennis van kruiden, rituelen en het contact met het onzichtbare intrigeerde me enorm. Ik kreeg er al9jd een gevoel van verwach9ng bij. Een warm gevoel dat ik niet kon verklaren. Voor mij was het geen fantasie, maar voelde het als werkelijkheid. Alsof de verhalen iets bij me wakker maakten dat ik kende. Ik droomde ervan deel uit te maken van deze gemeenschap en van een leven als wijze vrouw bij de indianen. Contact te hebben met, en leiding te ontvangen vanuit de geestenwereld.

Naar de achtergrond In mijn volwassen leven verdween dit alles naar de achtergrond. Er was veel wat mijn aandacht vroeg en er was weinig 9jd om me echt bezig te houden met mezelf. Eigenlijk was ik mezelf verloren. Met dit alles verdween ook het lezen naar de achtergrond. Hoewel er wel al9jd iets aan me bleef knagen. Een gevoel waar ik verder geen aandacht aan besteedde. Heel lang bleef dit zo, totdat het spirituele me toch ineens weer wakker maakte. De behoeGe om mijn zoon te helpen, bracht me weer op het pad dat in mijn jeugd al zoveel bij me opriep.

Thuiskomen Menig cursus, opleiding en workshop in coaching en energe9sch werk heb ik ondertussen gedaan. Ook werk ik inmiddels met kruiden. Soms maak ik hier samen met mijn spirimoeder 9ncturen van. De boeken zijn weer volop aanwezig. Soms lees ik er zelfs meerdere tegelijk. Mijn geest lijkt onverzadigbaar. Eindelijk komt eruit wat ik zolang heb weggestopt.

Spiritualiteit en bewustwording hebben hun intrede gedaan. Mijn gevoeligheid en mijn weten geven me informa9e. Het voelt als thuiskomen. Steeds beter leer ik mezelf kennen, maar ook mijn kwaliteiten die ik mag inzeQen om anderen te helpen en te ondersteunen. Er is nog zoveel te ontdekken in het onzichtbare en hier verheug ik me op. Mijn boeken helpen mij daarbij. Zowel de spirituele boeken als een spannend boek om alles in balans te houden.

Sramana De naam van mijn prak9jk SRAMANA komt uit het Sanskriet en betekent vrij vertaald: Hij of zij die weten. Wat de boeken me in mijn jeugd al vertelden, is nu op zijn plek gevallen. Arnie Heldens Arnie-SchrijG


Grenzen, wie maakt die? Door: Brenda van den Brink Als kind hiel ik al ontzeQend veel van paarden. Zelf had ik geen paard en mijn ouders woonden in een rijtjeshuis, dus het was in feite onmogelijk om een paard te houden.

Boer Prins We waren pas verhuisd van Leeuwarden naar Rinsumageest, een heel klein dorpje in het noorden van Friesland, onder Dokkum, met nog geen duizend inwoners. Mijn school was naast ons huis, ik hoefde alleen maar een veldje over te steken. Ten zuiden daarvan was niets. Of eigenlijk alles voor mij. Een gepensioneerde boer (boer Prins) had wat land afgebakend, hield daar kippen, schapen en kalveren. Hij ging eieren rapen, precies na school9jd, zodat wij, een schare kinderen, met hem mee konden lopen/huppelen om de eieren uit de moeilijke hoekjes te kunnen rapen. Het werd natuurlijk een wedstrijd wie de meeste eieren kon vinden. En ja, boer Prins had alleen maar zuivere inten9es.

Uren was ik op de boerderij Zijn zoon had de grote boerderij overgenomen met melkvee, iets buiten het dorp. En daar stond een paard met een veulen! Gelukkig voor mij wilde mijn moeder iedere paar dagen verse melk, welke ik in een emaillen blauwe melkemmer op de ďŹ ets ging halen. Uren was ik dan op de boerderij. In de melkkelder, aan het kuil (verse grasberg, verzameld en broeiend onder plas9c) scheppen in de hooiwagen, in de stallen tussen de koeien en buiten bij het paard. Een hele mooie en interessante jeugd. Eigenlijk wilde ik wel met een boer trouwen‌ gedachten van een meisje van een jaar of 10. Ik hield van dit leven.

Eigenlijk wilde ik wel met een boer trouwen.


Paardrijden

Een leven in vrijheid

Omdat ik ieder jaar met mijn ouders naar PeQen aan Zee ging, en daar het grootste deel van mijn 9jd in de manege doorbracht en wel een beetje kon rijden, mocht ik ook op het paard op de boerderij rijden. En zo had ik dus eindelijk toch een beetje een eigen paard, die ik mocht verzorgen en waar ik op mocht rijden. Dat was nog niet zo eenvoudig, want als jong meisje moest ik zelf optuigen en opzadelen. En er ook nog op zien te klimmen, alleen. Ik mocht niet op de weg en alleen op het land rijden waar natuurlijk veel hekken waren waar ik niet doorheen kon. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ik had een lief paard en ik reed er op.

Als ik in Nederland was gebleven, had ik meestal paardgereden op begaande paden die daarvoor zijn aangewezen. Nu rijd ik ergens in the middle of nowhere. Er zijn geen grenzen en er zijn geen paden. Alleen als ik heel ver weg wil, is er de grens met een ander land, Saoedi-Arabië. Een leven in vrijheid.

In de woesKjn Als ik toen eens had geweten dat ik ooit naar Jordanië zou gaan emigreren en met paarden zou gaan werken, in de woes9jn, waar geen beperkingen zijn, geen hekken waar je niet door kunt. Een heel wijd open landschap met zand, bergen en rotsen. Waar de paarden alle vrijheid hebben en ook vaak los door de woes9jn mogen rennen. Een totaal andere wereld met andere regels, normen en waarden.

Living my dream in a desert in a country I never would expect to live.

Liefs uit de woesKjn Ik leef mijn droom in de woes9jn van een land waar ik nooit van kon verwachten om er te leven.
 Terugkijkend is mijn bestemming misschien al bepaald als jong meisje, toen ik andere interesses had en andere dingen deed dan mijn leeGijdsgenootjes.

Waar laat jij je grens lopen? Ik schrijf dit blog mede om jou, paardenmeisje, te laten zien dat je zelf kunt kiezen waar je in begrensd wilt worden. Waar jij jouw grens laat lopen. Als ik als klein meisje niet het ini9a9ef had genomen om met boer Prins mee te gaan om eieren te rapen, was ik nooit op de boerderij terecht gekomen waar ik als het ware mijn eigen paard had.

Brenda van den Brink
 Jordan Desert Journeys
 La Cure Dode Zee Welness


Wil jij de Lomi Lomi met mij dansen? Door: Carla Pleijers

Als kind hield ik al van dansen. Ik was een jaar of 12 toen ik met een vriendin samen dansjes verzon en instudeerde op de hitjes van toen. Met een radio met casseQespeler erin hadden we met veel moeite de liedjes opgenomen, zodat we ze eindeloos konden afdraaien om te oefenen. We hebben er uren en dagen pret mee gehad.

Swingen in de disco We waren weer iets ouder toen we samen op zondagmiddag naar de disco bij ons in het dorp gingen. Daar wilden we wel, maar durfden we niet onze ingestudeerde dansjes te laten zien. We dansten, zoals iedereen dat deed, in tweetallen tegenover elkaar in twee lange rijen. Dat was toch ook weer leuk. En ik genoot van het samen dansen met de andere meisjes en jongens.

De blote voeten dansfeesten of de avonden met muziek van de jaren ‘70 en ‘80 vind ik inspirerend en bevrijdend om naar toe te gaan.


Dansles

Flying dance

Lomi lomi training bij Mazzaze

Op mijn 15e was het 9jd voor dansles, vonden mijn ouders. Dat hoorde zo en iedereen uit het dorp ging op dansles; s9jldansen, wel te verstaan. Dus ik ging ook. We oefenden de foxtrot, de chachacha en nog meer dansen met ingewikkelde pasjes. Soms vond ik het leuk en soms ook helemaal niet, maar ik ging toch braaf elke week naar de les. Na 12 weken was er het eindfeest en we swingden er vrolijk op los. Het was een superleuke avond, dat weet ik nog goed! De geleerde foxtrot heb ik nog vaak met mijn vader op familiefeestjes gedaan.


In mijn werk dans ik ook! Rondom de massagetafel. In het bijzonder bij de beroemde Hawaiiaanse Lomi Lomi massage. De ‘flying dance’ is er een wezenlijk onderdeel van. Zodra de gemasseerde in de warme salon op mijn tafel ligt, leg ik het lange doek over hem of haar heen en vouw het op een speciale manier. Dan zet ik de vrolijke Hawaiiaanse muziek op. Met lange vloeiende strijkingen en andere grepen masseer ik het hele lichaam met mijn handen en mijn onderarmen. De warme olie, ritmische muziek en de stromende energie brengen mij in een op9male massageflow. Met de ‘flying dance’ beweeg ik voortdurend, al masserend rondom de tafel. Deze dans is ook dé manier om gemakkelijk fysiek contact te houden met de vrouw of man op de tafel, wat een extra intensiteit en verbinding geeG 9jdens de massage.

Deze Lomi Lomi massage is zo fijn, dat ik het ook graag weer aan anderen wil leren. Ik heb een unieke training daarvoor ontwikkeld die heel goed past bij de andere massagevormen van Mazzaze. Na het volgen van deze 3daagse training kun je een Lomi Lomi massage van een uur geven en je kunt elementen eruit integreren in een basis Mazzaze full body massage.

Dansen heeG in mijn uitgaansleven ook al9jd een rol gespeeld, en ik doe het nog steeds graag. Ik kan me heerlijk uitleven in het vrije bewegen en hoe minder structuur, hoe liever het me is.

Net als mijn oma later nog volksdansen? Ik denk dat dans al9jd wel aanwezig zal blijven, zowel mijn moeder als mijn oma hebben nog tot op hoge leeGijd ac9ef met heel veel plezier het volksdansen beoefend. Dus wie weet, ga ik dat later ook nog wel doen! 
 Carla Pleijers
 Mazzaze
 Vakan9eAnders

De warme olie, ritmische muziek en de stromende energie brengen mij in een optimale massageflow.


Ongebreidelde fantasie Door: Caroline van Ockenburg Eindeloos kliederen, tekenen, verven, zand, modderen en heksen. Toverdrankjes maken met water, paardenbloemen, blaadjes en beukennootjes. Vroeger was ik een dromer, fantaseerde ik mijn eigen wereld met vriendjes, maar ook in mijn eentje. Het echte leven weefde ik er doorheen, vaak door het eindeloos lezen onder de dekens. Dat laatste maakte mijn echte dromen 's nachts erg levendig en regelma9g eng.

“Ze neemt alles te veel in zich op” Op de basisschool kreeg ik steeds vaker buikpijn. Mijn moeder nam me mee naar de kinderarts. Logischerwijs zei deze arts: "Carolientje kan beter geen tv meer kijken, ze neemt alles te veel in zich op." Dat kleine grietje is nu 53 en herinnert zich nog heel goed dat ze inderdaad zelfs Pipo de clown niet kon kijken. Daarin kwam de dikke deur zo echt uit het scherm stappen, dat ik de tv een harde klap gaf. De tv, zo’ n oud buisgeval, begaf het en ging op zwart.

Mezelf stop zeUen Die klap van toen is het bruggetje naar nu, naar mijn hypergevoeligheid. Als kind greep ik heel primair in, nu moet ik mezelf af en toe stop zeQen om niet overvoerd te worden. Tegelijker9jd realiseer ik me dat ik die gevoeligheid nodig heb om te doen wat ik doe, dus nog steeds een dromer ben. En het spelen als een kind nog al9jd gebruik om te improviseren en te combineren met materialen, vormen en kleuren.


Spelen Ik speel, experimenteer, creëer met verschillende materialen, zoals hout, steen, klei, brons. En het geeG mij zoveel vreugde.
 Wat zou het jou geven als je een reisje zou maken naar de kunstenaar in jezelf? Het kliederende kind ontmoeten, of de dwarse puber die het opgaf om te spelen?

Ik ben graag jouw reisleider! Met mijn kennis van materialen, vaardigheden en inspira9e wil ik je graag verwelkomen in mijn fijne KUNST•HUIS•WERK•PLAATS.
 Niet in een grote groep, maar voor jou alleen bij de reis naar ‘the ar9st in you’, of als je samen met een speciaal iemand wilt komen: ‘the ar9st for two’. Ik reis mee, een beleving die misschien belangrijker is dan het resultaat, maar waar je al9jd met een heel eigen souvenir naar huis gaat. Caroline van Ockenburg

Mijn ongebreidelde fantasie maakt dat ik mijn mooie beelden kan creëren. En mijn gevoeligheid maakt dat ik ook in staat ben om verhalen van anderen te vertalen in beelden.


Saboteer jij je eigen droomleven? Door: Daniëlle Goedmakers Als kind hield ik van dansen, dansen en muziek maken. O jeetje, wat heb ik mijn ouders en hun vrienden vaak (gewild en ongewild) getrakteerd op weer een ‘voorstelling’. Meestal met mijn 'pseudo' zus bedachten wij de meeste, in onze ogen, fantas9sche optredens. Gevarieerd van een duet (ik speelde piano en zij dwarsfluit), dans- of toneelvoorstelling. Onze broers mochten af en toe meedoen in de toneelstukken... S9ekem geloof ik nog steeds dat onze ouders een enthousiast publiek waren. En ik, ik was de ster op het wiQe doek...

Music please! De sound of music, wie kent het niet? Oké, ik zal het bekennen, geen idee hoe vaak ik die musical heb gekeken en nagespeeld. Rennend over de banken in de kamer, alsof we door de bergen renden. Grease, ook zo'n film die de videorecorder al kon spelen zonder band. Of flashdance... Met veel enthousiasme ging ik dan ook naar jazzdance. En zelfs in onze puberjaren samen met mijn broer op s9jldansen en rock en roll. Zoals dat tussen broer en zus kan gaan, en al helemaal met een puberbroer, waren de eerste s9jldanslessen een ramp door de echte broer/zus liefde die in alle toonaarden aanwezig was. Maar uiteindelijk zwichQe ook mijn broer voor de magie van dansen en werd hij gedreven, zelfs tot aan wedstrijddansen toe. Zelf vond ik het s9jldansen wel oké en zouden we het goed gedaan hebben op de wedstrijden, maar mijn hart ging toch sneller kloppen van showballet en later de streetdance.

En je weet hoe het dan gaat in de studententijd, mijn passie voor dansen werd ingeruild voor dansen in de kroeg.


Wat ben ik blij dat ik als kind veel dromen had en dans ik nog elke dag met plezier door mijn leven. AudiKe Ik was dan ook zo trots als een pauw toen ik na een audi9e werd toegelaten tot de dependance van niemand minder dan onze enige echte ‘Vooral doorgaan’ goeroe Barry Stevens. Hij was de goeroe in die 9jd. Ken je hem (nog)? Mijn passie was echt ontvlamd. Ook al ging ik in mijn studenten9jd tot ‘s morgens vroeg op stap, om 11.00 uur op zondagochtend stond ik vol enthousiasme klaar voor een 4 uur durende training. Wat genoot ik van die lessen, het dansen en alles wat erbij kwam. Mijn teleurstelling was dan ook enorm groot toen werd besloten om deze dependance te sluiten. Ik richQe me toen maar op het studeren, stappen en andere studentendingen.

Passie blijX je achtervolgen Jaren later, en inmiddels 2 prach9ge kinderen rijker, begon mijn passie toch weer te kriebelen. Want zo gaat dat met dingen waar je hart sneller van gaat kloppen. Die blijven maar gevraagd en ongevraagd de kop op steken. Net zolang totdat je er weer iets mee doet. Voorzich9g had ik de dansschoenen afgestoG en aangetrokken en mij aangesloten bij een streetdance club, de inmiddels bekende Benito Deane. Ken je hem? Van o.a. Holland's got Talent met zijn No Escape XXL? Damn, wat is dat nog steeds gaaf om naar te kijken en wat vind ik het dan moeilijk om s9l te ziQen.

Lekker alles eruit gooien en zweten Twee keer per week ging ik fluitend, als de kids in bed lagen en het huis aan kant was, weer heerlijk los in de dansschool. Wat een energie gaf me dat weer. Even geen moeder, geen partner, geen werknemer. Heerlijk lekker alles eruit gooien en zweten. Opgaan in het moment om dan helemaal opgeladen en vol energie weer naar huis te stuiteren. Trots was ik dan ook toen ik door Benito zelf werd benaderd of ik zijn wedstrijdteam wilde versterken. Vereerd, maar de trainingen die daarbij hoorden waren mij op dat moment - met twee kleine kinderen, een bijna full9me job en een huishouden - toch echt te veel. Met pijn in mijn hart moest ik dan ook nee verkopen. Maar mijn ego deed uiteraard wel een dansje. Een dansje dat deze veel oudere dame dan de (9ener/ puber)dansers van het wedstrijdteam toch maar mooi even gevraagd was. Die had ik toch maar lekker in the pocket!

Take..... Op dit moment zijn mijn dansac9viteiten beperkt tot het dansen met mijn dochters door de kamer. Gelukkig houden mijn pubers daar enorm van. En voor wat betreG de films, ook hier zal ik bekennen dat ik samen met de meiden graag naar films als Streetdance kijk. Dan verbeeld ik me dat ik ook weer die souplesse heb en die gave moves super easy maak. En dan kriebelt het weer. Als de emo9e van de film samen met de aGiteling is weggerold, kom ik weer in de realiteit. Dochters die geen danscarrière ambiëren, maar heerlijk losgaan op het hockeyveld, maar wel mijn passie voor muziek delen en aan wie ik af en toe les mag geven. En... dan weet ik weer dat ik een van mijn andere dromen laat uitkomen: mijn huidige business en alle dromen die ik daar nog bij heb. En jij? Waar droomde jij als kind van? Ben jij je dromen kwijtgeraakt en wil je ze samen met mij nieuw leven inblazen en laten uitkomen? Daniëlle Goedmakers
 Imagine your Life


Spelen en veranderen Door: Els Pronk Als kind was ik graag buiten met andere buurkinderen aan het spelen. Bij het water aan het IJsselmeer en in de ‘landjes’ – de braakliggende stukjes grond bij ons in de straat. Eindeloos veel lummelen en keten met mijn zussen vond ik ook fijn. Zelfs 9jdens het vele werken wat wij thuis moesten, wilde ik het leuk hebben: zingen in de bollenschuur en kluiten gooien naar elkaar 9jdens het aardappels rapen op het land.

Wie word je als je opgroeit zonder je eigen moeder?

Moeders

Door de samenloop van veel omstandigheden veranderde er al vroeg in mijn leven heel veel. Eerst door de dood van mijn moeder toen ik 7 was. Toen werd mijn oudste zus ‘mijn moeder-zusje’ en na 4 jaar met de komst van mijn s9efmoeder, was er voor mij de tweede grote verandering.

Terugkijken Over alle kleine mini aanpassinkjes die je dan meemaakt, gaat het in mijn huidige werk. Ik ben een doorzeQer geworden, gedwongen flexibel en dus soms star en drammerig (mijn valkuil). Ik kan heel goed luisteren en observeren, wat erg handig is in het werken met mensen die hun verhaal willen vertellen aan je.

Move Ik heb mijn (werk)leven een mega move/switch gegeven, nadat ik zelf met mijn verdriet op 43-jarige leeGijd aan de slag ging. Zo kwamen er steeds momenten van verandering in mijn leven, waarbij ik gedwongen werd s9l te staan en terug te kijken op mijn levensloop met alle ervaringen.

Schrijven en lezen Tegenwoordig schrijf ik hierover in mijn autobiografische schrijfgroepen, individueel thuis, of online. Beschrijf maar een moment, gebeurtenis of voorval in geuren en kleuren met alle zintuigen; dan komt iedereen meteen alle aspecten van zichzelf tegen. Door hiermee te gaan ‘spelen’ 9jdens schrijfoefeningen, zie je de samenloop van je leven. En spelenderwijs zie je jezelf steeds duidelijker. 
 Els Pronk

Je leest je ware leven.


Een verstrooier van druppels licht en liefde Door: Giselle van de Rovaart Als kind hield ik al van het mooie in dingen zien. Knutselen, tekenen, de natuur, muziek… Ook zag ik het goede in mensen. Als kind was mij één ding, al heel jong, erg duidelijk: liefde is het allerbelangrijkste in het leven.

Lichtdruppels Het zijn waarden, die me al9jd zijn bijgebleven. Ik ben een crea9eve duizendpoot en geniet van alles wat met creëren te maken heeG. Of het nu gaat om een blog, een gedicht, een tekening of zentangle. Zodra ik ermee bezig ben, vergeet ik even de hele wereld om me heen. Tel daarbij op dat mijn gevoeligheid zo ver is ontwikkeld, dat ik ook boodschappen doorkrijg van de andere kant van de sluier. Dan krijg je de gedichten, schrijfsels en plaatjes die ik inmiddels publiceer op mijn Facebookpagina ‘Lichtdruppels’.

Op Lichtdruppels verstrooi ik druppeltjes licht, liefde en inzichten. Die je helpen om dicht bij jezelf te blijven. En die je laten nadenken en voelen wat jouw hartenwensen zijn, zodat je het leven kan gaan creëren dat je zelf graag zou willen.

Een liefdevol gebaar Zo voel ik mezelf ook; een verstrooier van druppels licht en liefde. Ter overweging, overdenking en vooral ondersteuning van eenieder die dit kan waarderen. Want ik weet, net als ieder ander, dat je dit soms in het leven even goed kan gebruiken. Een steuntje in de rug, een liefdevol gebaar en vooral liefde voor jezelf. Wellicht idealis9sch, maar het is mijn bijdrage aan die mooiere wereld waar zovelen (en ik ook) naar verlangen.

We verplaatsen ons richting de vijfde dimensie waarin niet alles meer door onze ratio wordt bepaald, maar veel meer door ons hart. Door ons hart Inmiddels laat ik in mijn prak9jk deze crea9eve kant van mezelf zien. En ik organiseer crea9eve workshops. Niet alleen omdat het heerlijk is om met je handen bezig te zijn, maar vooral omdat je daardoor je aandacht leert te verplaatsen van je hoofd naar je hart, want je gaat voelen wat je mooi vindt. Deze verschuiving is naar mijn mening in de huidige 9jd een hele belangrijke.

Zelfliefde Nu leven we op dit moment nog in een maatschappij waarin we niet zijn gewend om te voelen wat onze hartenwensen zijn. En zo zijn we meestal ook niet opgevoed. Daarom is het goed om, op een crea9eve en speelse wijze, hiermee bezig te gaan. Zo maken we de wereld een stukje mooier en zijn we lief voor onszelf. Wat een belangrijk aspect is van de vijfde dimensie; deze zelfliefde is een belangrijke voorwaarde om lief te kunnen zijn voor een ander. Want wat je niet zelf bezit, kun je ook niet weggeven. Giselle van de Rovaart
 Prak9jk van de Roovaart


Alleen-spelend ~ alleen-gaand Door: Glenny Sijlbing Wijsheid

Als klein meisje speelde ik op de veranda met poppen, poppenhuis en meer van dat typische meisjes speelgoed. Ik speelde veel alleen, dat kwam ook omdat mijn broers mij te klein vonden om met hun echte jongensspelletjes mee te doen. Mijn zus deed uiteraard wel mee, zij was immers de oudste.

Tanden kapot

Terug naar dat kleine meisje, zij had toen al een zekere wijsheid. En dat is in de loop van de jaren steeds groter geroeid. Er was en is ook een natuurlijke rust, die zeker op crisismomenten naar boven komt. Dat alleen zijn is een soort constante in mijn leven. Ik ben daarin ook heel dubbel. Ik ben en werk heel graag met mensen, maar geniet ook enorm van alleen zijn. Ik woon al jaren alleen en werk ook al mijn hele leven met en voor mensen. Ik voel mij bijna nooit eenzaam.

Dus ik zat daar alleen op de veranda in de schaduw, terwijl zij op het schoolplein onder de Arubaanse zon een soort van honkbal speelden. Ik werd van het schoolplein geweerd. Tot de dag dat ik, bij de gra9e Gods, van dichtbij hun spel mocht bekijken. En oh, groot noodlot, ik werd bijna direct door een grote jongen omvergelopen. Twee voortanden stuk en een bloedende knie. De grote jongen, een zoon van vrienden van mijn ouders, was er helemaal onderste boven van. Ik zelf niet zo.

Ik had toen al de houding ‘Shit happens in live, deal with it’. Op mijn 40ste Die twee tanden heb ik pas op mijn 40ste laten repareren, omdat mijn tandarts mij ervan overtuigde dat het geen pijn zou doen. En ach, maakte ik mijzelf wijs, het hoort gewoon bij mij. Shit happens in live, maar je hoeG niet je hele leven met de gevolgen te blijven ziQen.


 Alleen als er grote shit is, dan kan ik mij alleen en eenzaam voelen. Maar dan blijken er heel veel liesebbende mensen in mijn omgeving te zijn: buren, vrienden, die twee broers en zus en andere familie. Mijn gevoel van eenzaamheid verdwijnt dan als sneeuw onder de zon.

Ik voel mij bijna nooit eenzaam. Verpleegster Dat kleine meisje wilde verpleegster worden, net als haar moeder. Maar dat ben ik niet geworden. Het verzorgende zit er wel echt in; ik sta al9jd voor iedereen klaar, soms ten koste van mijzelf, maar ook dat gaat steeds beter. Het gaat niet al9jd om fysieke verzorging, maar om de psychische verzorging. Als coach/trainer zet ik mijn wijsheid en mijn verzorgende ik graag voor jou in. Glenny Sijlbing
 Zininkleur


De magie van een goed verhaal Door: Janneke Tanja

Als kind al hield ik van lezen. En ik was niet de enige thuis, want de hele familie las - en leest nog steeds. Boeken gingen bij ons niet per stuk, maar per stapel mee naar huis uit de bibliotheek. In de vakan9e werden die stapels bovendien goed op elkaar afgestemd. Zodat als jij je hele stapel had doorgewerkt en de vakan9e was nog niet voorbij, er al9jd bij iemand anders nog wel een boek was te vinden dat ook leuk was voor jou. Er lag al9jd een boek op mijn nachtkastje, en hoe vaak ik niet van beneden hoorde: “Licht uit, nú!” En dat ik dan terugriep: “Nog éven, het is bijna uit…”

Boeken en schrijvers die me zijn bijgebleven Mijn smaak was brééd, en het hoefde ook niet allemaal alleen maar leQertjes te zijn; er werd met grote spanning uitgekeken naar de nieuwe Suske en Wiske bijvoorbeeld. Maar de boeken en schrijvers die me zijn bijgebleven? Thea Beckman, die me met spannende verhalen de Middeleeuwen introk, in het spoor van ridders en reizende muzikanten. Van die heerlijk ouderwetse boeken als ‘Onder moeders vleugels’. Eindeloze kostschoolavonturen van de Dolle Tweeling. Spannende boeken over de Zwarte Hengst. Ik heb ze nog, ergens…

Als ik griep heb komen ze soms tevoorschijn en ga ik lekker nostalgisch liggen lezen.


Verhalen En dan waren er, ook toen al, verhalen…. Uit de stapel oude boeken van mijn tantes kreeg ik van mijn oma twee sprookjesboeken die nu nog steeds in mijn kast staan. De kaGen zijn wat gammel, hier en daar is een pagina gevlekt of gescheurd. Als ik een verhaal zoek, staat het er bijna al9jd wel een zin in, in inmiddels hilarisch ouderwets taalgebruik: Heur haar omhuifde haar gezicht…. Dat hoor je toch niet meer dagelijks bij de bushalte? Ze werden me voorgelezen, en ik las ze zelf voor aan mijn geduldig luisterende moeder. Ik kan me niet meer herinneren hoe oud ik was toen ik voor het eerst met de Griekse en Romeinse mythologie in aanraking kwam. Ik weet wel dat de Ilias en de Odyssee in de brugklas zijn voorgelezen. En dat ik aan de lippen van mijn geschiedenis juf hing! En dat ik daarna alle Griekse mythen in de bibliotheek minstens twee keer gelezen heb.

Oude liefde Die verhalen waren de reden dat ik uiteindelijk geschiedenis ging studeren. Hoewel die boeken toen allang vergeten in de kast lagen. Maar er kwam een dag dat ik ze weer eens oppakte. Dat ik al die verhalen waar ik vroeger zo van hield als volwassene herlas en er hele nieuwe lijnen in ontdekte.

Dat ik ontdekte hoe een verhaal tot leven komt als je het niet alleen leest maar ook vertelt… Verhalenfontein Inmiddels is mijn favoriete sprookje uit die oude boeken, de Groene Vogel, de kern van een vertelvoorstelling. Vertel ik onder de vlag van de Verhalenfontein samen met vier collega’s de Odyssee in een marathonvoorstelling van vijfenhalf uur. Nog al9jd ligt er standaard een boek naast mijn bed, en lees ik voor ik in slaap val. Alleen staat er nu niemand meer onder aan de trap te roepen dat het licht nu toch écht uit moet - denk ik alleen bij mezelf: Vooruit, nog één hoofdstuk… Janneke Tanja
 Behind the story


Mijn eerste grote liefde, Rox Door: Joke Brons

Alleen om te eten en te slapen Als kind hield ik van buitenspelen en dan het soort waar je het meest vuil van wordt. Dus bomen klimmen, slootjespringen, spelletjes doen met buurtvriendjes, zoals bordje bal. Ik was al9jd buiten. Ik kan me herinneren dat mijn moeder ook al9jd naar me op zoek moest als het eten klaar was en geregeld vanaf het balkon riep: “Jooooookeeeeeee, eeeeeeeeeeeeeeten…” Waarop de Beo van de buuf dit tafereeltje vervolgens tot vervelens toe nabootste.

Het maakte eigenlijk niet uit, als het maar buiten was. Thuis kwam ik alleen om te eten en te slapen en om geld te vragen voor een ijsje. Zelfs met regen liep ik buiten of waren we in de kan9ne aan het flipperen, of daar spelletjes aan het doen. Wel was ik al9jd samen. Dat wat ik meemaakte, wilde ik graag delen met mijn vriendinnen en vriendjes en er voortdurend over kletsen.

Op de camping Ook was ik mijn vriendjes al9jd erg behulpzaam. Zo haalde ik een pop uit het water of vond ik schelpjes aan de kant van de sloot. Alleen verzamelde ik ze vanuit de sloot, in plaats van vanaf de kant, tot grote ergernis van mijn moeder. Op de camping in Voorthuizen, waar we bijna heel mijn jeugd tot aan mijn 9ener9jd hebben gestaan, was dat niet anders. De caravandeur was nog niet open, of ik was al weg. Kijken of mijn vriendjes er ook al waren met wie ik kon spelen. Uren en dagen achtereen was ik op pad. Naar het bos, naar de plas, of elkaar ontmoeten in het veld om daar spelletjes te doen. Of gewoon te kletsen en bloemetjes aan elkaar te rijgen.

Om die leuke momenten schaterend van de lach te kunnen herbeleven.


Mijn eerste grote liefde, Rox Ook ging ik mee met oom Pau en zijn hond om ’s ochtends vroeg het bos in te trekken, want dan is het bos op zijn mooist. Daar heb ik erg mooie herinneringen aan. Oom Pau was de beste verhalenverteller die ik kende. En ik had daar een grote liefde: Roxy. De prach9ge Schotse Collie van de buren en goede vrienden van mijn ouders uit Utrecht. Die liefde was (zoals ik het me graag herinner) volledig wederzijds. Wij begroeQen elkaar al9jd met heel veel liefde. Hij luid piepend en ik met een stevige omhelzing waar hij zich vervolgens al9jd weer uit wist te worstelen. Met Rox maakte ik bijna dagelijks een wandelingetje. Vooral na het eten, want dan mocht ik gelukkig nog even naar buiten en Rox vond alles best. We hebben wat afgewandeld met elkaar. Hij heeG zelfs mijn eerste gestolen kusjes mogen aanschouwen.

Ik werd meestal op de moeilijke gevallen gezet Daar is mijn liefde voor honden geboren en ik was er vast van overtuigd dat ik daar ook mijn werk in ging vinden. Dierenarts zag ik niet ziQen, daar moest ik te lang voor in de schoolbanken en tja ik was nu eenmaal graag buiten. Dierenartsassistente dan? Nee dat toch ook maar niet. Uiteindelijk vond ik mijn roeping als gediplomeerd hondentrimster (ofwel kapper voor honden). En daar was ik nog een soort van goed in ook.

Ik werd meestal op de moeilijke gevallen gezet, want mij lukte het altijd wel om daar mee om te gaan.

Soms zat mijn ongeduld me in de weg en ook was de lichamelijke belas9ng niet al9jd een pretje. Maar jeetje, als dan het resultaat er mocht zijn, wat gaaf was dat. En nog gaver was, is hoe blij de honden zelf werden als het baasje of bazinnetje helemaal gelukkig was en complimentjes gaf hoe prach9g ze eruitzagen. 
 
 Een hond is zo gemakkelijk blij te praten. Geef maar veel complimentjes met een grote glimlach en een hond gaat bijna op zijn tenen lopen van geluk. Joke Brons
 Management assistente


Als kind hield ik van... Door: Joke Plaatsman Als kind hield ik van spelen. Heerlijk vond ik dat. Met veel fantasie en verbeeldingskracht. Met poppen, met zand, met schelpen, met verf, met… noem het maar op. Ik deed het de hele dag door. Of het nu binnen of buiten was. Ik huppelde veel en voelde me vrij. Ik was een uitbundig en expressief kind. 
 Het allerleukste vond ik het om naar mensen te kijken. Ik kon hen op een of andere manier lezen. Als ze pijn of verdriet hadden, zag ik dat. Dan voelde ik dat. Ik was een gevoelig meisje.

Ik werd een ‘keurig’ meisje Maar wat ik vooral wil vertellen is dat ik gaandeweg mijn speelplezier ben kwijtgeraakt. Hoe groter ik werd, hoe meer regels er bleken te zijn. Al die regels. Al die normen. Al die waarden. Ik werd erdoor gevormd alsof ik van klei was en raakte daardoor mijn eigen vorm kwijt.

Ik leerde hoe ik mij hoorde te gedragen. Ik werd een ‘keurig’ meisje, voldeed aan de verwach9ngen en werd daar rijkelijk voor beloond.
 Dat veranderde in de puber9jd. Ik werd rebels. Ik wilde mij losmaken. 
 Ik wilde mijn eigen ruimte. Met extreem gedrag scheurde ik mij los van de keurigheid. Dit ging met zoveel kracht dat ik daar zelf van schrok. Want wat moest ik nu? Ik wist helemaal niet wat ik zelf wilde en voelde. Ik was stuurloos en wist niet hoe ik met mijn emo9es en mijn power moest omgaan. Het was een extreme en pijnlijke periode.


Het ‘jij’ en het ‘ik’

Versterken van je ik-kracht

Wanneer je anderen goed kunt ‘lezen’ is het las9g om zelf te voelen wat van jou is en wat van een ander is. Ook is het las9g om een eigen mening te vormen. Het ‘jij’ en het ‘ik’ lopen als het ware door elkaar heen. Om bij jezelf te blijven is een ware kunst.

Ik heb zelf, naast studeren, vooral geleerd door ondervinden en ervaren. Zo ontdek je wat het effect van iets is en word je levenswijs. Je versterkt je ik-kracht. Omdat je zelf iets beleeG, ontdek je wat je wel en niet prexg vindt. Wat wel en niet bij je past. Je leert om te luisteren naar je hart. Je ontwikkelt je innerlijk kompas en kunt bijsturen als dat nodig is.

Speelplezier kwam weer tot leven Ik heb moeten leren om met mijn gevoeligheid om te gaan. Net zoals ik heb moeten leren om met mijn kracht om te gaan. Ik heb mijn eigen gebruiksaanwijzing gaandeweg ontdekt. Wat mij hierbij heeG geholpen is het leren kanaliseren van mijn energie. Of het nu om emo9es of om kracht gaat, beide hebben rich9ng nodig. Beide hebben expressie nodig. 


Met een kwast en een potlood in mijn handen kon ik mijn energie kwijt op papier. Zingend kon ik elke emo9e uiten. Mijn crea9viteit ging stromen en mijn speelplezier kwam weer tot leven. Het kind in mij, dat eens zo vrij en onbevangen was, kon ik weer voelen. Ze laat nu geregeld van zich horen en oooooh wat heb ik haar lief.

De weg naar je hart vinden Omdat ik zelf een grote zoektocht heb gehad, weet ik hoe waardevol het is als je wordt geholpen om de weg naar je eigen hart te vinden. Als er iemand is die jou dat leert. Daarom begeleid ik anderen bij het (her)vinden van hun eigenheid en de vrijheid in zichzelf. En het leuke is dat juist mijn gevoeligheid en pit hierbij heel goed van pas komen. 


Joke Plaatsman Hartekriebel Specialist


Een thuis voor de dieren Door: Jolanda Cornegoor Paardenmeisje c.q. hondenmeisje Als kind hield ik al van dieren. Mijn vader had een volière met parkieten en kanaries. Ik had al vroeg Laura en Sjoeri, een kip en een haan. Want alles kreeg natuurlijk een naam. En ik had een klein konijntje, Nelleke. Later heb ik nog een parkiet gehad, Nico. Ze moesten zich allemaal vrij kunnen bewegen. De kippen moesten kunnen scharrelen, het konijn moest gras kunnen eten en de parkiet moest kunnen vliegen, ook al hield ik hem binnen. Dat vond ik en dat vind ik nog steeds. Ik wilde dat ze een fijn thuis hadden.

Maar bovenaan elk verlanglijstje, van zowel verjaardag als Sinterklaas, stonden jarenlang een hond en een paard. Niet meer en niet minder. Echt jarenlang. Ik kreeg het nooit. Het heeG nog bijna twin9g jaar geduurd voordat ik mijn leven en huis zo had ingericht dat een hond meer dan welkom was. Met mijn eerste hond Fred heb ik bijna 16 jaar lang lief en leed gedeeld. Uiteindelijk bleef ook het verlangen naar een paard bestaan.

Het gevoel bij je huis Die kwam er uiteindelijk toen ik 32 was. 


Gerrit-Jan Ik heb zelfs een baby-kauw grootgebracht, die mijn vader in een schoorsteen op zijn werk had gevonden. Omdat de jonge kraai daar niet kon blijven, bracht mijn vader hem mee naar huis. Met cocktailprikkertjes en kleine pipetjes heb ik hem groot gekregen.

Ook al had hij een fijn thuis aan zijn hok, hij mocht altijd vrij rondvliegen. Wat hebben we met en om Gerrit-Jan gelachen. Hij was dol op glinsterende steentjes en iedere ochtend lag er een nieuwe serie voor het slaapkamerraam te flonkeren in de morgenzon. Trots dat hij was op zijn verzameling! Ik weet nog goed dat Gerrit-Jan 9jdens een familiebarbecue op de schouder van mijn tante ging ziQen en plots er vandoor ging met haar oorbel…

Daarmee begon ook de zoektocht naar een woonhuis op het platteland met ruimte voor paarden. Wat heb ik mooie huizen gezien. Maar ook veel bouwvallen. Met al die huizenbezich9gingen had ik al gauw door dat lang niet alle huizen even goed worden gepresenteerd. Dat je gewoon geen fijn gevoel krijgt in een huis. En dan wordt het ‘m niet, heel logisch. Daarom ben ik zo blij dat ik nu als vastgoedstylist kan bijdragen aan een warme sfeer, aan een gevoel van thuiskomen. Want dat is het gevoel dat je eigen of je toekoms9ge huis je moet geven: de fijnste plek op aarde! Jolanda Cornegoor
 Alvast Goed! Vastgoedstyling


Spannende verhalen en de baas spelen Door: Josien Westveer Tja. Mooier kan ik het niet maken. Ik hield als kind van spannende verhalen en de baas spelen. Als het huiswerk was om een opstel te schrijven, dan was ik daar zo mee klaar. Om me aan het maximaal aantal woorden te houden viel niet al9jd mee. Maar mijn pen een verhaal te laten toevertrouwen aan mijn schoolschriGje, dat ging prima.

In Amerika leer je dat alles mogelijk is In mijn hoofd gebeurde er van alles. Van het een kwam ook al9jd het ander. Je zou bijna zeggen dat het net het echte leven was als ik er nu over nadenk. Daar komt ook al9jd van het een het ander. Want na de middelbare school kreeg ik de kans om een jaar in Amerika te wonen en 'leren'. Ik zeg 'leren' tussen aanhalingstekens. Want wĂĄt was school daar anders dan dat ik hier was gewend. Een jaar lang in een ander klimaat, cultuur en dus schoolsysteem. Ik vond het geweldig. Elke dag sporten en veel aandacht voor posi9viteit. Daar zag ik dat echt alles mogelijk is.

Wat wilde ik worden?

Wel een plek waar meer dan genoeg spannende verhalen worden geboren.

Verhalen schreef ik toen niet meer, maar dagelijks vulde ik mijn dagboek met alle (levens)ervaringen die ik daar opdeed. Toen ik weer terugkwam in Nederland had ik eigenlijk geen auw idee meer wat ik wilde worden. Alles kon toch? Ik ging naar de poli9eschool en werd poli9eagent. Niet bepaald de plek waar je wordt overladen met de posi9eve kant van de samenleving. Als je zo veilig bent opgegroeid als ik, kan je wel zeggen dat het poli9ewerk op straat weer een hoop levenslessen bracht.


De baas spelen Werken met mensen en de vrijheid van het zelf beslissingen nemen, veel buiten zijn (de laatste paar jaar was ik 'biker' en dat fietsen was dus gewoon sporten in de 9jd van de baas, in mijn op9ek); het waren dingen waar ik al9jd al van had gehouden. Want 'eigen baas zijn' - of zoals het me vroeger vaak werd gezegd: 'speel toch niet zo de baas' - zat er kennelijk ook al9jd al in.

Als juffie Dus als kind hield ik ook van de baas spelen. Als een juffie vertelde ik mijn broertjes en zusjes graag wat ze moesten doen. En het liefst ook hoe. Dat werd niet al9jd gewaardeerd. Ik moet ook zeggen dat mijn adviezen niet al9jd zo geweldig waren. Zoals die ene keer dat ik, iedereen op z'n paasbest klaar voor vertrek naar een bruiloG, écht volhield dat er gras in de sloot groeide en dat ze er zó overheen konden lopen. Nee, dat het gewoon kroos was en daaronder een flinke plens water lag, vertelde ik maar niet. Zodra mijn woorden werden opgevolgd, was het resultaat erg nat.

Baas over je eigen leven Na 7 jaar eigen baas zijn weet ik inmiddels steeds beter waarom dat zo belangrijk voor me was als kind. Met volle teugen geniet ik ervan als ik zie hoe mijn geweldige personeel mij helpt om te leren écht een baas te zijn. Want ik zal je wel zeggen; dat valt nog niet mee. Ik wil namelijk vooral dat iedereen gewoon baas is over zijn of haar eigen leven. En dan inclusief alle spannende verhalen die zich daarin afspelen.

Waarom ik als kind hield waarvan ik hield Als boerendochter genoot ik als kind van het buiten in beweging zijn, mijn eigen verhalen verzinnend. Nu met een kinderopvang op de boerderij en het besef dat gezondheid je grootste goed is, ben ik zo dankbaar dat ik weet waarom ik als kind hield waarvan ik hield. Dankbaar dat ik dat elke dag in de grote en kleine kinderen om me heen mag terugzien. Spanning zit er genoeg in het leven. Laten we zelf de baas zijn over hoe spannend het echt wordt. Een verhaal wordt het sowieso. Jouw eigen verhaal. 
 Josien Westveer
 Boerderijopvang
 Pure oliën

Toch maar wat minder bazig zijn, dacht ik dan een volgende keer.


Vol van verhalen Door: Kim van Goethem

Een verhaal als metafoor Als kind hield ik al van verhalen verzinnen. Verhalen zijn zo mooi, omdat jij als schrijver aan het roer staat. Jij bepaalt wat er gebeurt. Wat-als de boze draak ineens een goed mo9ef heeG? Wat-als de grote stoere vent ineens een watje blijkt?

Ontsnappen aan de werkelijkheid Als lezer geven verhalen je de kans om even de regie los te laten, om de fic9eve belevingswereld over te laten aan een ander. Het geeG je de mogelijkheid om te ontsnappen aan de werkelijkheid. Of juist waardevolle lessen te leren en mee terug te nemen naar die werkelijkheid.

Tegelijker9jd heb je als lezer de zekerheid dat je loslaat binnen bepaalde kaders. Je weet dat het wel goed komt. En zelfs als dat niet het geval is, bij de meest gruwelijke sprookjes of griezelverhalen, weet je in ieder geval zeker dat er een ontwikkeling gaande is. Of dat de schrijver het nare uit zijn verhaal gebruikt als metafoor, als les, die je mee kunt nemen.

Je laat als lezer de regie wel los en wil verrast worden, maar je weet in ieder geval dat er iets gebeurt. Je leest nooit 150 pagina’s over de sleur van het echte leven; over een meisje dat haar dagelijkse dingen doet en asandelt, zonder dat er ook maar enige samenhang of doel achter zit. Het is fijn, veilig zelfs, om even in een wereld te leven waar überhaupt regie is. Juist omdat die eigen regie zo ver weg lijkt in de echte wereld. In de echte wereld zorgt fantasie juist vaak voor nega9eve gevoelens, angst zelfs.


Wat-als-scenario’s De afgelopen week is heGig geweest. Chaos op werk, met veel deadlines. Mijn neef was 9jdelijk ingetrokken, omdat hij nog geen kamer had gevonden in zijn nieuwe studentenstad. En ik had een sollicita9egesprek waar ik erg aan twijfelde. De wat-als-scenario’s schoten door mijn hoofd: Watals ik niet op 9jd klaar ben vandaag? Dan staat mijn neef voor een dichte deur straks, want hij heeG geen sleutel. Dat vindt hij vast vervelend. Dan sta ik weer bekend als iemand die niet voor anderen klaar staat. Wat-als ik de deadline op mijn werk niet haal? Dan word ik daar vast op aangesproken en balen mijn collega’s dat ik ze zo laat ziQen. Dat maakt het gesprek met die ene externe partner vast nog vervelender volgende week. Wat als ik niet word aangenomen bij die nieuwe sollicita9e? Dan blijf ik hier vast voor al9jd ziQen. Wat als ik wel word aangenomen, maar het uiteindelijk niets vind? Dan moet ik elke dag verder reizen voor een baan die ik misschien nog wel vervelender vind dan de huidige…

Schrijven helpt tegen de wat-alsfantasieën in het echte leven.

Verhalen doorleven

Wat-als-fantasieën

Ik heb deze week iets nieuws geleerd, over verhalen doorleven en schrijven, en over de nega9eve fantasie en het echte leven. 


En ik mag van mezelf over alles schrijven. Over de echte wereld, maar ook over de fantasiewereld. Ik voel vanzelf wel wat waar hoort. De wat-alsfantasieën zijn geweldig voor in verhalen en mogen daar zo groots en meeslepend zijn als maar mogelijk.
 Als ik schrijf, heb ik het gevoel dat het wel goed gaat komen. Ik wil dat gevoel vasthouden en mezelf er mee versterken. Niet alleen om de wat-alsfantasieën in het echte leven klein te houden, maar juist ook die grote fantast in mijzelf wel te trainen en eindelijk eens al die mooie verhalen in mijn hoofd op papier te zeQen. Want als kind hield ik al van verhalen. En ik zit er nog steeds vol mee.


Zelfs nu, aan het einde van een 11-urige werkdag, maak ik 9jd om te schrijven. Even 9jd voor mezelf. Tijd om de controle te herpakken over de woorden, ze op papier te dwingen, en daar ordelijk te kunnen onderscheiden tussen wat waar is, en wat een fantasie is. De wat-als scenario’s lijken op papier nie9gheden. En als ze me wel angst opleveren, zijn ze gegrond, of kan ik ze beredeneren. Ik sta als schrijver aan het roer. 


Kim van Goethem
 Beleidsmedewerker


Drome-Lientje weet wat ze later wil worden Door: Marije van den Bovenkamp ‘Drome-Lientje’ zo noemden mijn moeder en de juf mij. Ik was al9jd in dromenland, in mijn eigen wereld waarin alles mogelijk was. Muziek maken, lezen en ballet waren mijn grootste passies. Urenlang doolde ik door de bibliotheek en in boekwinkels. En nog steeds zijn dat mijn rustmomenten waarin ik de 9jd vergeet.

Montessori Ik ben al9jd blijven dromen. Mijn rijlesinstructeur was bang dat ik het rijexamen nooit zou halen, want ook achter het stuur droomde ik regelma9g weg. De Montessori basisschool was ideaal voor mij. Hier kon ik mijn expressieve interesses volledig ontwikkelen, er was veel vrijheid en ruimte voor crea9viteit. Dat werd op de middelbare school wel anders. Ik ging puberen en de eerste heGige life events traden mijn leven binnen. Ik schreef veel in mijn dagboek en richQe de schoolkrant op.

Wat ik later wilde worden? Het was dan ook een logische keuze om communica9e te gaan studeren. Lekker breed, ik wist nog niet wat ik wilde worden. Iets met schrijven, maar geen journalis9ek. Iets met lesgeven, maar geen docent Nederlands.

Iets met taal, maar geen studie linguïstiek…

Wel wist ik heel zeker dat ik moeder wilde worden. En drome-Lientje was al9jd verliefd; soms op 2 jongens tegelijk.


Cadeaumoeder Na mijn studie rolde ik het communica9evak in en leerde ik ongelooflijk veel, bij de meest prach9ge bedrijven. Schrijven (bedrijfsjournalis9ek, interviewen, bloggen) bleef ik het leukst vinden. En ik werd moeder van 2 zoons. De mooiste geschenken in mijn leven. Na mijn echtscheiding in 2009 reed mijn prins op zijn wiQe paard voorbij. We werden verliefd en vormden al snel een samengesteld gezin. Ineens had ik er 2 cadeaukinderen bij. Een groot, harmonieus gezin; mijn mooiste droom was uitgekomen.

NLP Ik verdiepte mij meer in het onderbewuste, het spirituele en ontdekte dat ik ontzeQend helder voelend ben. Ik volgde NLP-opleidingen en leerde mezelf hierdoor steeds beter kennen. Het afpellen was begonnen. In de tussen9jd werkte ik 60 uur per week en zorgde ik voor kinderen, s9e•inderen en mijn vriend (hartpa9ënt). Ik kreeg een burn-out in 2013. Dat was in eerste instan9e pixg, maar na verloop van 9jd kwam er rust in mijn hoofd. Ik had een geweldige psychotherapeut en een NLP-coach die me behoorlijk binnenstebuiten keerden. Vanuit de rust en deze innerlijke transforma9e ontstond het verlangen om mijn eigen bedrijf te starten, als schrijfcoach. Ik wilde alleen nog maar doen waar ik blij van werd en ik verlangde naar een betere balans werk-samengesteld gezin. Ik zie het als mijn roeping om onze (nieuwe9jds) kinderen goed te begeleiden naar volwassenheid. Mijn moederhart is enorm groot. En ik geniet van schrijven, van lesgeven, van verbinden met mijn geweldige klanten en cursisten.

Wat ik later wil worden? Schrijfzin en moeder zijn maken mij intens gelukkig. Ik droomde er als klein meisje al van. Eindelijk weet ik wat ik later wil worden: schrijfcoach in Andalusië. En dan ga ik natuurlijk ook levensverhalen en boeken schrijven. Voor nu, hoef ik er alleen maar te zijn. Marije van den Bovenkamp
 Schrijfzin
 Purewebsites


Samenzijn met mezelf Door: Marijke van Duinhoven Als kind hield ik ervan om over de schommel te hangen en zo uren te bungelen, zacht wiegend, heen en weer. Zonder afgeleid te worden door wat er om me heen gebeurde. Op zo'n moment was ik helemaal mezelf. Op zo'n moment was ik één met de beweging, één met de natuur, één met mezelf.

Kopje onder gaan Diezelfde ervaring had ik ook als ik in een zwembad was. In een zwembad dat zeker 1.20 meter diep was, vond ik het heerlijk om kopje onder te gaan, dan naar boven te springen, daarna weer kopje onder te gaan, en weer naar boven te springen.

Met een inademing was ik boven, met de uitademing was ik beneden. Zo sprong ik met sierlijke beweging op en neer op het ritme van mijn ademhaling. En dat hield ik dan wel 10 tot 20 minuten vol. Mijn moeder maakte zich soms wel zorgen of het wel goed met me ging terwijl ik aan het genieten was van mijn samenzijn met mezelf. Ik kon dit niet vaak en lang genoeg doen.

De informele meditaKebeoefening Als ik er nu op terugkijk, was dit misschien wel een vorm van medita9e die ik op jonge leeGijd al voor mezelf had gevonden. Het mediteren dat ook in de rest van mijn leven zo'n grote rol heeG gespeeld. En dan heb ik het niet over de formele medita9ebeoefening op een kussen of medita9ebankje, maar de informele medita9ebeoefening. De beoefening die ik de hele dag door kan doen. Het gevoel van het in beweging zijn op het ritme van de adem heb ik nog dagelijks als ik mediteer, als ik wandel.... als ik werk.... als ik eet....als ik praat...

Zonder kussen Mediteren zonder op een kussen te hoeven ziQen, zonder in een zwembad heen en weer te hoeven springen, of over een schommel te hoeven gaan hangen. De medita9e zit nu in elke in- en uitademing.
 Marijke van Duinhoven
 Mindfulness RoQerdam


Leven zoals je van binnenuit wil Door: Marina Wakker Als kind hield ik ervan om huQen te bouwen, ontdekkingsreizigertje te spelen en te dansen en te turnen. Ik was een ini9a9efrijk kind. Een klassenvertegenwoordigerstype met allerlei ideeÍn. Tegelijker9jd was ik gevoelig. Ik voelde stemmingen aan en had als kind al observa9es en reec9eve gedachten over gedrag van andere kinderen.

Een strenge innerlijke man Deze beide kanten in innerlijke familietermen - mijn vrolijke ini9a9efrijke innerlijke jongetje en het gevoelige meisje - zijn mijn natuurlijke aard. Maar zoals wel vaker gebeurt in ontwikkelingswegen van mensen, hebben beide kanten niet evenveel ruimte gekregen. Door de omgeving waarin ik ben opgegroeid - met een wat angs9ge, presta9egerichte vader en een moeder die aanpassen belangrijk vond - ben ik mijn jongetjes kant wat meer gaan inhouden.

Het meisje dat afstemt op anderen heeft ruim baan gekregen. Dit had dan ook eect op de ontwikkeling van de volwassenen familieleden in mij. Ik ontwikkelde een wat strenge innerlijke man en een innerlijke vrouw die wat meer oog had voor wensen en belangen van anderen dan die van mezelf.

In ieder (innerlijk) gezin In een ideale wereld ontwikkelen we ons in overeenstemming met onze aard en ondersteunt de volwassen kant in ons de aard van de innerlijke kinderen. Een soort balans waarin we vrijelijk over al onze eigen kwaliteiten beschikken. Maar de ideale wereld bestaat niet en bij vrijwel niemand verloopt dit op9maal. In ieder (innerlijk) gezin is wel wat zullen we maar zeggen. Gelukkig is het al9jd mogelijk om op volwassen leeGijd de balans in jezelf te herstellen en alsnog keuzes te maken om bepaalde kanten van jezelf meer ruimte te geven of verder te ontwikkelen. Soms moet je daarvoor eerst ergens in vastlopen of zijn er ingrijpende levensgebeurtenissen die je tot verandering aanzeQen.


Innerlijke vrouw Zelf ben ik rond mijn 30e de balans gaan herstellen. Na een longontsteking merkte ik dat met name het leven vanuit strenge eisen en weinig aandacht voor wat ik leuk vond wel erg veel energie kosQe. Langzamerhand ben ik meer ruimte gaan creëren voor eigen wensen, rust, ruimte, plezier en crea9viteit.

Ik ben meer gaan volgen wat ik van binnenuit wil, waar ik energie van krijg. In plaats van alleen maar plicht en doelen. De geboorte van mijn dochtertje 10 jaar geleden, die daarna erns9g levensbedreigend ziek bleek te zijn (en gelukkig helemaal is genezen), heeG een verdere impuls gegeven aan de ontwikkeling van mijn innerlijke vrouw. Zij is meer geaard geraakt en heeG haar posi9e aan het roer meer ingenomen.

Mijn innerlijke jongetje Gelukkig is de balans er dus steeds meer, al blijG het opleQen. Voor mijn innerlijke jongetje is er steeds meer ruimte voor het ontwikkelen en bedenken van nieuwe dingen. De ini9a9efrijke en vrolijke klassenvertegenwoordiger in mij komt steeds meer naar voren. Zo heeG mijn innerlijke jongetje bijvoorbeeld de afgelopen twee jaar plezier gehad in het ontwikkelen van de Innerlijke Familie Drijfveren Test (IFD) en is mijn innerlijke vrouw blij met de waardevolle bijdrage die de IFD kan bieden.

Inzicht in drijfveren en dilemma’s Hoe meer je leeG vanuit je drijfveren, hoe beter dit is voor je energie. En ook voor effec9viteit.

Je zult succesvoller worden in werk dat echt bij je drijfveren past. Een op9male match is misschien niet al9jd mogelijk, maar door inzicht in je drijfveren kun je wel bewustere keuzes maken. Mijn ervaring is dat de bespreking van de IFD al9jd een interessant gesprek oplevert. Over iemands ontwikkelingsweg bijvoorbeeld. Of er dilemma’s zijn tussen verschillende familieleden die bepaalde keuzes moeilijk maken. Inzicht in dit soort dilemma’s kan verhelderend werken. Ik hoop dat dit mensen weer een stapje dichter bij zichzelf brengt. 
 Marina Wakker


Een Linda in de dop Door: Marleen Cozijnsen Als kind hield ik van muziek maken en dansen en was ik dol op lezen en schrijven. Ik vond het heerlijk om weg te dromen bij de verhalen van Astrid Lindgren en Guus Kuijer. Wat wilde ik graag zulke spannende dingen beleven als de kinderen uit deze boeken! Het meest hield ik denk ik toch wel van schrijven. Kleine verhaaltjes, brie€es aan mijn vriendinnen of mijn moeder en oma's. Soms bundelde ik dan het een en ander, plakte er plaatjes bij en zo ontstond er dan een klein 9jdschriGje. Eigenlijk was ik gewoon een Linda of Wendy in de dop, realiseer ik me nu. De 'Marleen' in de schappen, hoe leuk zou dat zijn!?

Een joekel van een interne criKcus Die ‘Marleen’ is er nooit gekomen. Toen ik wat ouder werd, groeide er in mij een interne cri9cus. Een joekel…. Hij remde me voortdurend in mijn crea9viteit. Het was nooit, bijna nooit, goed genoeg. Zelfs niet na 9jdenlang schaven. Terugkijkend is dat zó vreselijk jammer. 


Onderweg kwam ik vele beren tegen.

En ze hielden me weg van wat ik eigenlijk het liefst wilde. School voor Journalis9ek? Nee, daar was ik vast veel te verlegen en onzeker voor. Stagelopen bij een 9jdschriG? Nee, te ver weg, helemaal in Haarlem. Hoe moest dat met mijn vriendje? En meer van dat soort excuses.

Droom Gelukkig heb ik wel voor een crea9eve studie, Communica9e, gekozen en heb ik vervolgens een enorme persoonlijke groei doorgemaakt. 


Nu ben ik weer meer hoe ik was als klein meisje. Ik laat die interne cri9cus veel vaker in zijn sop gaar koken. Daardoor voel ik me sterker en zelfverzekerder. Ergens droom ik nog steeds over 9jdschriGen maken. Door deze blogchallenge ben ik in elk geval weer begonnen met het maken en bedenken van content. En sterker nog, mijn eigen website heeG onlangs het levenslicht gezien. Hier kan ik mijn content delen. Of iemand het nu gaat lezen of niet, mij maakt het trots en happy! Marleen Cozijnsen 
 Communica9eadviseur


De magie van schrijven Door: Miek van Asten Als kind hield ik van schrijven en lezen. Bij mij starQe de verwondering in de eerste klas van de lagere school. Wat ging ik daar iedere dag graag heen. De klas hing vol kaartjes met iets erop en ik wist niet wat dat betekende. Het maakte grote indruk op me, alsof ik wist, dat er iets heel bijzonders zou gebeuren dat eerste jaar. Eindeloos moesten we leQers in een schriGje schrijven. En toen het alfabet was afgehandeld, kon ik al heel wat kaartjes lezen.

Pure magie Het herkennen en dan steeds weer opnieuw lezen van woorden, en later zinnen, is voor mij pure magie geweest. Ik werd er blij van als woorden tot beelden werden en ik begon boeken te verslinden. Van ‘Pim-loopt-in-bos’ tot ‘Mariska de circusprinses’ en zo verder. Vanaf dat moment vond je mij, het liefst elke dag, in de bibliotheek in ons dorp. De herinnering aan de geur, de rust en onverbiddelijke s9lte. Ik hield ervan en wist het zeker:

Later zou ik bibliothecaresse worden.

Ik liep in gedachten mee In de tweede klas kregen wij al aanschouwelijk aardrijkskunde. Kabouter Pim liep toen niet meer alleen door het bos, maar hij wandelde uit de boekjes naar de uiterwaarden van onze grote rivieren. Hij liep wat af, want in één les stak hij de Maas, Waal en Rijn over. En ik liep in gedachten met hem mee. Vooral vanuit de trein gezien, is hij er nog steeds en elke keer weer, bij het passeren van de rivieren zie ik hem door het gras ploeteren met zijn kleine beentjes. Vol verbazing van al het moois dat hij ziet!

De verwondering Misschien zijn deze beelden, mijn ervaringen wel heel bepalend geweest voor mijn keuze nu, inmiddels 66 jaar oud. Om weer die magie, die verwondering te zoeken in de beelden. Gek genoeg is lezen voor mij al een hele 9jd op de achtergrond. Mogelijk door alle informa9e die ik de afgelopen jaren in mijzelf ben gaan opslaan en die nu naar buiten mag komen en uitgedragen wil worden. Terugdenkend aan een paar jaar geleden, toen ik mijn werk kwijtraakte en naar een passie zocht die over de 70 jaar heen zou reiken, zeg ik nu:

Natuurlijk is dat schrijven! Voor mezelf, maar ook zo dat het voor anderen inspirerend is. Wat een heerlijke uitdaging!

Dankbaar voor alle juffen Ik voel grote dankbaarheid opkomen voor alle juffen die mij in klas 1, 2 en 3 hebben leren schrijven en lezen. Voor de magie van die eerste 3 jaar. Deze herinneringen vormen de basis voor de ontwikkeling die nu in gang is gezet. Geweldig toch? Ook de behoeGe om weer een Fes9naLente Schrijfcafé te organiseren is daar een logisch vervolg op. Want wat biedt schrijven toch oneindig veel mogelijkheden om je te ontwikkelen. Om er je leven rich9ng mee te geven. En om er gewoon heerlijk van te genieten. Miek van Asten Fes9naLente


Het oplossen van mysteries Door: MiKlle de Wolf Als kind hield ik van lezen, in mijn dagboek schrijven wat ik allemaal had meegemaakt en vooral het organiseren van clubjes. Zo heb ik een toneelclub opgericht, een schrijfclub en een geheime club.

De geheime club van vijf

Verborgen waarheden

Deze geheime club staat me nog vers in het geheugen. Ik heb ‘m opgericht naar aanleiding van een boek dat ik las: De geheime club van vijf. In het boek speelden vijf kinderen de hoofdrol. Ze hielpen de poli9e met het oplossen van mysteries. Ik vond dit super spannend en leuk om te lezen en heb waarschijnlijk gedacht: Dat wil ik ook! Deze geheime club van vijf bestond uit kinderen uit de straat, veelal mijn speelmaatjes. De schuur in de tuin was ons mee9ngpoint en je mocht pas naar binnen als je drie keer had geklopt en het juiste wachtwoord noemde. Wat onze huizen met elkaar verbond, was een hele lange brandgang. Deze liep langs alle achtertuinen in onze straat en was omringd door een hele hoge heg. Achter die heg woonden ‘enge buren’. Deze enge buren vormden vaak een belangrijk onderdeel van ons mysterie.

De missie van onze geheime club was het oplossen van mysteries. De verbinding met andere kinderen was hierin belangrijk en plezierig. 


Bijzonder is dat ik in mijn werk terugvind wat mij als kind al boeide. Hoe kunnen we in dit mysterie van onze familiegeschiedenis de verborgen waarheden aan het licht brengen?

Onze familiegeschiedenis Wat begonnen is met het achterhalen van de verborgen verhalen uit mijn eigen familiehistorie, heeG geleid tot het aan het licht brengen van verborgen verhalen uit andermans familiehistorie. Met als doel te leven in overeenstemming met wie je in essen9e bent en daar vrede mee te hebben. Ben jij ook benieuwd naar het mysterie van jouw familiehistorie? Ik heet je van harte welkom bij een van mijn workshops familieopstellingen.
 Mi9lle de Wolf
 Mi9lle verheldert


Als kind hield ik al van kleur. Met elke verjaardag en met Sinterklaas stond er steevast een doos met kleurpotloden bovenaan mijn verlanglijstje. Ik was verre van een tekenwonder, maar kleuren‌ daar was ik dol op. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik het als klein meisje al spannend vond dat een oranje gekleurd huis een heel ander gevoel gaf dan een blauw gekleurd huis, of een geel huis.

Passie voor kleur Als ik dan nu zie hoe ik kleur inzet bij mijn coaching en trainingen om mensen weer in contact te brengen met hun gevoel, vind ik dat echt wel bijzonder! Het maakt me zo blij dat ik mijn passie voor kleur elke dag opnieuw mag inzeQen.

Mogelijkheden Dat is niet al9jd zo geweest hoor. Net zoals velen, leefde ik jarenlang vanuit mijn hoofd. Ik deed netjes wat er van me werd verwacht en dat was trouw, plichtma9g mijn ding doen op kantoor. Tot ik er genoeg van kreeg en echt niet langer om mijn gevoel dat het niet klopte heen kon. Grappig genoeg viel mijn groeiende onrust precies samen met een forse reorganisa9e bij mijn toenmalige werkgever. Terwijl ik veel collega's angs9g zag worden om hun baan, zag ik alleen maar mogelijkheden. Al jarenlang was ik bezig met persoonlijke ontwikkeling, wellicht was dit een prachtkans om hiermee professioneel aan de slag te kunnen gaan.

Kleur in zicht Door: Rietje van Vlasselaer


Dat beeld van die gekleurde lucht

Kleurcoaching en kleuroscopie

En zo geschiedde. De mogelijkheden lagen open en ik schreef me in voor een tweejarige coachopleiding. Dat gaf al een supergoed gevoel, maar de magie werd nog wat later geboren. Die ontstond op die nazomerse dag eind augustus 2006. Op het strand, net na zonsondergang. Ik had behoeGe aan s9lte die dag en was al enkele uren lekker alleen op het strand. Heerlijk gewandeld langs de vloedlijn en daarna fijn ziQend met mijn blote voeten in het zand. Ik zag de oranje zon in de zee zakken. De lucht kleurde ook eerst oranje...en roze...en iets later violet en indigoblauw. Het was magisch! Dat beeld van die gekleurde lucht, maar vooral wat er in mij gebeurde.

De dag erna heb ik me ingeschreven voor een crea9eve en intuï9eve kleurentraining. Wat een supergaaf jaar was dat. Ik maakte mijn eigen innerlijke kleurenreis door alle kleuren heen. Heel intensief, maar wat ben ik daardoor gegroeid als mens. Het tweede jaar heb ik me gespecialiseerd in kleurcoaching en kleuroscopie.

Alsof er iets openbarstte wat een pure vreugdestroom teweegbracht. Ik had nog geen idee hoe en wat, maar één ding wist ik zeker: ik moest iets met kleur gaan doen!

Vanaf het moment dat ik mijn zielskleur heb leren omarmen, is alles gaan stromen in mijn leven! 
 Zo gaaf is dat.

Geboortekleuren Inmiddels zijn we elf jaar verder en voel ik me trots en vreugdevol dat ik al heel veel mensen heb mogen coachen en trainen in de verbinding met hun geboortekleuren. Elke keer zie ik hoe er iets wordt geopend in iemands essen9e op het moment dat ze aan de slag gaan met hun levenskleur en zielskleur. Ontroerend mooi vind ik het. In die opening ontstaat het namelijk en herken ik die pure vreugdestroom. Rietje van Vlasselaer
 Kleur InZicht


De pen weer opgepakt Door: Sandra Lakebrink Teleurstelling Ik hield van lezen en crea9ef bezig zijn. Het woord boekenwurm was dan ook helemaal op mij van toepassing. Mijn moeder kon roepen wat ze wilde, maar wanneer mijn zus of ik in een boek aan het lezen waren, dan waren we even niet meer in dezelfde wereld als zij. Als ze voor me stond en nogmaals riep dat we bijvoorbeeld gingen eten, schrok ik op en hoorde voor het eerst wat ze zei.

Wanneer je dan op school opdrachten krijgt en de juf of meester het niet mooi vindt of niet goed genoeg om je zelfs een voldoende te geven, is de teleurstelling groot. Ik heb me langere 9jd niet goed genoeg gevoeld om ook maar iets te gaan schrijven. Nu weet ik dat dit ook met andere zaken te maken had en niet alleen met het schrijven.

Elke week meer leUers

Eind goed al goed

Al op de kleuterschool schreef ik woordjes. Eerst gewoon kopiëren van het aap-noot-mies plankje. Daarna leerde ik op de basisschool echt lezen en schrijven. 


Na vele jaren van persoonlijke ontwikkeling en diverse ervaringen, heb ik de pen weer opgepakt. Lezen heb ik al9jd gedaan. Nu schrijf ik levensverhalen van mensen.

Wat ging er een wondere wereld voor me open. Ik was zo vaak in de bibliotheek als ik maar kon. Daar was de vreugde groot wanneer ik weer een nieuwe rij kon gaan lezen, omdat ik elke week meer leQers leerde. Eenmaal aan het lezen, volgde al snel de liefde voor het schrijven. Menig poëziealbum heb ik vol geschreven met kleine gedichtjes en verhaaltjes.

Ik ben bezig met mijn eerste echte boek over mijn favoriete hond, de Briard. 
 De passie voor het schrijven heb ik hervonden. Het is een heerlijke uitlaatklep om te kunnen schrijven over dat wat me bezighoudt. Jullie gaan nog veel van me horen. Sandra Lakebrink
 Sandra schrijG
 Briard, maatje voor het leven


Ondernemen leerde ik bij mijn oma Door: Veronika RuUen

Naar mijn oma Muziek heeG al9jd een grote rol gespeeld in mijn jonge jaren. Met mijn zus zat ik in een koor, een kerkkoor, waar wij iedere maandagavond repeteerden en op zondag in de kerk mochten zingen. Dat heb ik nog best lang gedaan. De liefde voor muziek heb ik zeker van deze 9jd.

Kindergarten Ik was de jongste van het gezin met 2 zussen die 10 en 6 jaar ouder zijn. Mijn ouders werkten allebei en daarom ging ik al op heel jonge leeGijd naar het kinderdagverblijf, ‘Kindergarten’ hoe het in Oostenrijk wordt genoemd. Wat ik mij van die 9jd nog kan herinneren, was dat ik tussen de middag op een soort opklapbed van riet moest slapen.

Het kinderdagverblijf werd door nonnen gerund en die waren best wel streng. 
 Later, toen er ook leeGijdgenootjes waren, was het wel leuk, want er werd heel veel georganiseerd. Er werden toneelstukjes ingestudeerd en wij mochten in het plaatselijke theater optreden voor onze families.

Omdat mijn ouders werkten, ging ik in de vakan9e al9jd naar mijn oma. Zij had met mijn oom een horecabedrijf met een kleine boerderij erbij. Het was al9jd een feest om daar te zijn. Ik werd verwend, mocht overal mee, op de tractor, bij de dieren in de wei.


En ik kreeg altijd de mooiste kamer van het huis. Groot, licht en met een hemelblauw plafond, dat was heel mooi wakker worden in de ochtend.

Mensen helpen Wat ik het liefste als kind al deed was mensen helpen. Nou, dat kon daar wel, met mijn oma alle klanten helpen. En van de gasten kreeg ik dan al9jd snoep. Hier kwam ik geen aandacht te kort.

Ondernemerschap Als ik zo terugdenk, heb ik denk ik toen het ondernemerschap geleerd; makkelijk contact leggen met mensen, dienstbaar zijn en ook echt leren werken. Hier heb ik nu nog profijt van. Veronika RuQen


Van surprises naar webdesigner Door: Yvonne Serré Als kind hield ik van tekenen en knutselen. Ik was al9jd in de weer met kleurpotloden en verf. Alle figuurtjes van Disney heb ik wel een keertje nagetekend, die schetsboeken heb ik hier nog in de kast liggen.

Een echt Hans & Grietje huisje Sinterklaas vierden wij jaren achter elkaar met familie, opa en oma, oom en tante, nee€es en nichtjes. Er werden dan lootjes getrokken en je moest een surprise en een gedicht maken. S9ekem hoopten sommigen dat ik voor hen een surprise mocht maken, omdat het eindresultaat vaak erg mooi was. Ik was daar dan al weken mee bezig en genoot ook echt van het verzinnen en het maken ervan. Eigenlijk de enige surprise die ik mij nog goed herinner, is die voor mijn nichtje, een echt Hans & Grietje huisje van allemaal heerlijke lekkernijen.

Een stokpaardje van vilt Wat ik mij nog wel goed kan herinneren is de teleurstelling na een Sinterklaasviering op de lagere school. Ik had voor een klasgenootje, die enorm van paarden hield, een stokpaardje van vilt gemaakt, inclusief bezemsteel en zelf gepunnikte manen. Ik kwam dan weer thuis met een schoenendoos vol met peperkoeksmurrie en zaagsel. Mijn moeder troosQe mij met een kopje thee en gevulde speculaas en dan was het wel weer over.

De opleiding voor etaleren, decoreren en reclametekenen De keuze welke beroepsopleiding ik zou gaan volgen was niet moeilijk. Dat werd St. Lucas in Boxtel, de opleiding voor etaleren, decoreren en reclametekenen. Het was een pixge opleiding, weinig theorie en heel erg veel prak9jk. Avonden zat ik op mijn zolderkamer thuis maqueQes of andere bouwsels in elkaar te zeQen.

Dat gepruts op de vierkante centimeter vond ik heerlijk om te doen. De volgende dag sjouwde ik alles met bus en trein mee naar Boxtel. Daar kreeg ik dan de beloning voor al het harde werken: een goed punt. Of juist niet, maar daar leerde ik ook veel van.

Met mijn handen Met mijn diploma op zak ben ik als Visual Merchandiser bij V&D begonnen. Jarenlang heb ik hier met erg veel plezier gewerkt. Totdat hier abrupt een einde aankwam.

Nu ben ik webdesigner en komt mijn creativiteit weer goed van pas. Het daadwerkelijk met mijn handen iets maken, vind ik nog steeds erg leuk om te doen, maar daar komt op het moment weinig van terecht. Die 9jd komt nog wel. Yvonne Serré
 Webdesigner


Nawoord

Bloggen is verhalen vertellen, storytelling. Dat heb je in deze blogbundel kunnen ervaren. Ieders leven is zo groots en ieder verhaal staat op zichzelf. Daarom hoef je nooit bang te zijn dat er geen lezerspubliek is voor jouw blogs. Je raakt of inspireert al9jd wel iemand, hoe mooi is dat? Ik vind het ook totaal onbelangrijk of je wordt gelezen door 3 of 300 mensen. Het gaat erom dat je schrijG, dat je durG te delen, omdat je er al9jd anderen mee helpt. Wil jij het bloggen, storytelling ook onder de knie krijgen? Kom dan naar mijn 2-daagse training Bloggen kun je leren. Er gaat een wereld voor je open en je overwint iedere schrijfangst en zelfcensuur, mocht je daar last van hebben. Je bent al9jd welkom in mijn Schrijfschool, want alles wat je schrijG is goed. Ik leer je om schrijvend te ondernemen vanuit je hart.

Warme groet, Marije van den Bovenkamp Schrijfcoach, -trainer en eindredacteur hQp://schrijfzin.com

Blogbundel als kind  
Blogbundel als kind  
Advertisement