Page 9

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στη Γενική Συνέλευση Το αν θα επιμηκυνθεί, θα αναδιαρθρωθεί ή θα περικοπεί το Δημόσιο Χρέος της χώρας είναι μία υπόθεση που ξεφεύγει από τις δυνατότητές μας, από τις δικές μας πρωτοβουλίες. Το γεγονός, ότι το θέμα αυτό κυριαρχεί αφόρητα στην καθημερινότητά μας, μας αποπροσανατολίζει από στόχους και επιδιώξεις. Μοιάζει ότι συνεχώς έχουμε την ανάγκη να αλλάζουμε την προοπτική χωρίς καμία διάθεση να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα. Κι αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Προέρχεται από το γεγονός ότι υπό νέες, εξαιρετικά δύσκολες και υπερβολικά πιεστικές συνθήκες χρησιμοποιούμε ερμηνευτικά «εργαλεία» του παρελθόντος, που είναι εντελώς άχρηστα την Άποψη από το κοινό τρέχουσα περίοδο. Κι αυτό το πρόβλημα διαχέεται σε όλο το εύρος της κοινωνικής πυραμίδας και του πολιτικού προσωπικού. Προφανώς, δεν έχει γίνει πλήρως κατανοητή όχι μόνον η κατάσταση που βρισκόμαστε αλλά και οι επιπτώσεις από μία πιθανή χρεοκοπία. Γι΄ αυτό, ακόμη και σήμερα, επιλέγουμε να βλέπουμε τα γεγονότα μέσα από παρωπίδες μόνο και μόνο γιατί αυτές προσφέρουν ασφαλή προσανατολισμό. Ποιος είναι ο αντίπαλος σήμερα; Το έχουμε, τουλάχιστον αυτό, ξεκαθαρισμένο, για να δούμε τελικά και ποιες είναι οι σύμμαχες δυνάμεις, που θα βοηθήσουν να βγούμε από το τέλμα; Έχουμε αποτιμήσει τους πραγματικούς λόγους, που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση, για να τους καταπολεμήσουμε και να ξεφύγουμε από τα επικίνδυνα μονοπάτια, που βαδίζουμε σήμερα; Οι αντίπαλοι σήμερα είναι η ανεργία, η φτώχια, οι απολύσεις, το εισόδημα που λιγοστεύει, η αποβιομηχάνιση. Αντίπαλοι είναι η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και η εισφοροδιαφυγή. Αντίπαλος δεν είναι το Μνημόνιο αλλά το πρότυπο μεγέθυνσης που εδώ και χρόνια ακολουθήσαμε, δανειζόμενοι και καταναλώνοντας, χωρίς να παράγουμε. Αντίπαλος είναι η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, που εξέθρεψε το πελατειακό κράτος και η υπονόμευση των θεσμών. Την πραγματικότητα αυτή αρνούμαστε, ακόμη και σήμερα να την αφομοιώσουμε σε όλο το εύρος και το πλάτος της. Εξακολουθούμε να βλέπουμε την πραγματικότητα μέσα από παραμορφωτικούς φακούς, βάζουμε «κόκκινες γραμμές» στις αλλαγές, ξοδεύουμε δυνάμεις για να κρατήσουμε το φθαρμένο και να αντισταθούμε στο νέο. Μιλάμε για ανάπτυξη, για εισόδημα, για παροχές και όλοι στρεφόμαστε προς το κράτος. Είναι δυνατόν ;;; Αυτό το κράτος, εκτός από σπάταλο, αδύναμο και αναξιόπιστο, είναι πλέον σήμερα και πτωχό. Το υπέρογκο Δημόσιο Χρέος αντικατοπτρίζει την περιπέτεια της ελληνικής οικονομία τις τελευταίες δεκαετίες, μέσα από τις επιλογές του κράτους. Το κράτος μας έχει τον υψηλότερο βαθμό εμπλοκής του στην οικονομία σε σχέση με όλες τις άλλες αναπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ. Η εμπλοκή αυτή εκτείνεται σε όλες σχεδόν τις δραστηριότητες: Στην αγορά εργασίας, στους κανονισμούς της επιχειρηματικής λειτουργίας, των δικτύων, στον τομέα των λιανικών πωλήσεων, των επαγγελμάτων παροχής υπηρεσιών, στις υποδομές, Οι κ.κ. Κρεμαστάς, Μπάμπος & Τσαούτος στην καινοτομία. Η κανονιστική αυτή εμπλοκή του κράτους είχε ως αποτέλεσμα, αφενός η χώρα να είναι ο χειρότερος προορισμός για τις εγχώριες και τις ξένες επενδύσεις και αφετέρου οι υφιστάμενες επενδύσεις να ζούν σε ένα περιβάλλον εχθρικό, ανεπαρκές και υπονομευτικό.

9

deltio_180  

deltio_180

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you