Page 1




WIE BEN IK? Jesper Vos (17 ) is een snel groeiende grafisch vormgever op het CIBAP. bezig met leerjaar 2 laat hij ons zien wat z’n intresses zijn, maar ook eigen werk en inspiratie. Jesper’s huis staat in het mooie Oldemarkt, een plek boven in Overijssel. Iedere dag reisd hij van Oldemarkt naar Zwolle om z’n studie tevolgen, en tevens een droom werkelijkheid te laten worden. Hij wilt namelijk Grafisch Vormgever worden. Jesper is al van vroegs af aan bezig met kunst en muziek, als hij zich maar creatief mag uiten. op z’n 6-de kreeg hij z’n eerste drumstel. en zolang als hij zich

kan herrinneren tekent hij al. creatieve jaren gingen voorbij, maar toch koos hij op z’n middelbare school voor de kant van handel & administratie. 2 jaar lang handel & administratie maakte hem niet gelukkig. Na z’n middelbare school is hij verrokken naar het CIBAP, een goede keus. Leuke vakken en mensen. Hij heeft het naar z’n zin. Met plesier werkt hij aan z’n opdrachten.

Grafisch vormgever / muzikant


Jesper krijgt steeds meer opdrachten buiten school om. Als er een poster gemaakt moet worden word hij meestal aan gewezen voor de persoon die dat mag doen. ( zie pagina hier naast voor voorbeeld )
















february 25th


Date of Birth: Sep 5th, 1970
 Birthplace: Hu Bei Province
 Place of current residence: Beijing

difficult to get into. I had no chances to show my works to public until my first exposition which was curated by 7 of my friends in 1999. 
After 2000, my chances for exhibition became more and more.

- What things did you saw and lived during that period that developed you like an artist? At the first time I painted in 1989, I was confirmed that I would become an artist.

- We know that you moved from Hubei to Beijing in at the beginning of the 90’s in search of better possibilities to develop your art. How do you remember those first years in Beijing? Was too difficult your first period in art’s world? I went to Beijing to study in 1993, one year later I quitted. At the beginning, due to my major, I started oil painting. That was a difficult time as what you say. I had to paint and worked. I’ve tried various jobs, such as book sale, advertisement corporation, design for films,etc. I had to face both realities in making a living and in creating artworks. Giving up my creating times for living. My thoughts changed gradually. Chinese Art world was not open at that time, it’s

- Some says that your first significant public exposure was at the Third Shanhai Biennale; where you performance without authorization. Can you tell us how was that experience? How the public did received your work that time? Maybe. That exhibition was not allowed. But I have never thought that my performances should be allowed. Cos I’d love to create my artworks, it won’t be interrupted by outside factors. I made my mirror performances in many parts of the world, surely, they are interrupted many times. So I think the situation I faced in Shanghai biennale is normal. It’s not strange. But I got a good reaction, cos people can read many things from my works. A dialogue between people and my works come out.

- It seems to us that your work is

very political…
Do you consider that your works are political? Do you believe that an art can exist without being political? Yes, there exists political factors. But that is universal politics. I think what we called democracy in politics is fake. Of course I believe that art can exist without being political.

- What do you think with respect to how is the world these days? Which is your critic to the current state of the world? We live in a world full of lies. And they are treated as truth ridiculously. So the feeling of critical and panic is more stronger than any other generation.

- In what specific aspects and elements do you think that your works reflects the reality of the current Chinese people? From 1999 to 2008. From the ground to the sky, change of height, very much alike the situation of the speed of Chinese current society.

- Do you think that your works are a global interpretation of the current state of the world? Yes, exactly.

- Why do you think that your work has attracted the attention? Which do you think is the key of the success? My works reflect what current environment affect people. The human condition which you can see from my works. I hope I can moved my each of my works first. Also, maybe people loves the feeling of getting rid of the gravity like what I’m doing. - Your work has been defined so many times as “Performance Art”. Do you consider that is like that? How you would define the “Performance Art”?

I don’t think so. My works are combination of various arts, such as performance, photography and videos, also constellation. Performance is not my final destination. What I only have to think is how to create my works in a better way.

- Do you prefer the live performance or the final photography that you create? How do you difference both areas in your work? They are both parts of my works. They can’t be differentiate.

- What relevance has in your work the Humor factor? Are you conscience that many people when sees your work the first thing they do is to smile and then to be surprised? I think first reaction is astonishment, then is humorous. In fact, I don’t quite think about humor factors when creating.

- In your web site we found with a “Certificate of Authenticity for Li Wei’s Work”. Can you tell us of what is this accreditation about? Why did you decided to create it? Certificate of authenticity is the only way you can trust works you have are authentic and are created by Li Wei. Each edition of my works have a corresponding certificate. Collectors must have the certificate to be sure that works are created by Li Wei. This is for standardization of the market.

- We think that vertigo is an element very important in your work. In what that vertigo consists? It has to be with our human condition? People are controlled by a strong power. Now, we restart to think about market economy and planned economy. So I wanna use vertigo to express an

unstable and unclear condition.

- Most of your series shows human beings in places that everybody can see, but nobody lives. They are mainly very urban places. What interest you of those places and those perspectives? How do you do to choose the place in which you realize each performance? Places I choose are suitable for my purpose of works.

-It seems to us that “Li Wei Falls To Earth” is your more well-known series and also that travelled most part of the world. How did you realize this illusion?
 Initial ideas came out in 2001. I finished my sketch map then but not much perfect. Until 2002, I decided to shoot this scene. When I began my mirror series in 2000, a feeling of illusion and reality came to my mind. Falling into the earth such like extraterrestrial men falling into the earth. That’s the opposite way of human beings.

- What meaning has for you the idea of “to fly and to land”? To outburst the gravity. It means will to power. Also powerpolitik, oppressive power restrict freedom of people.

- How is born the idea of “29 levels of freedom”? What do you try to reflect with that series? Freedom can’t determined by numbers. But I want to use exact number to express freedom.

- Do you have any relation with South America? Would you like to do a performance or to realize any work in this side of the world? No plans at present, but I’d really love to do the performance there if I have chances.


KAWS was born Brian Donnelly in New Jersey adulated from the School of visual arts in New York with a Bachelor of Fine Arts in illustration in 1996. After graduation, KAWS briefly worked for Disney as a freelance animator painting backgrounds. He also contributed to the animated series 101 Dalmatians, Daria and Doug. He began his career as a graffiti artist growing up in Jersey City, New Jersey. Later moving to New York City in the 1990s, KAWS started subverting imagery on billboards, bus shelters and phone booth advertisements. These reworked advertisements were at first left alone, lasting for up to several months, but as KAWS’ popularity skyrocketed, the ads became increasingly sought after. In addition to New York, KAWS has done work in Paris, London and Tokyo. In the late 90s, KAWS began to design and produce limited edition vinyl toys, “an instant hit with the global art toy-collecting community,”especially in Japan, where this genre is well respect-

ed and widespread. More toys and later clothing were made for Original Fake, a recent collaborative store with Medicom Toy, in the Aoyama district of Tokyo where an original limited edition product is released each week. KAWS has also participated in other commercial collaborations with Nigo for A Bathing Ape, Jun “Jonio” Takahashi for Undercover, Michael “Mic” Neumann for Kung Faux, snowboard projects with Burton, and sneakers with Nike and Vans. His most recent collaboration was with Comme des Garcons. As of August 2010, it is reported that Kaws has designed a limited edition bottle for Dos Equits, a Mexican beer brand. The bottle is slated for release in Mexico in early September 2010. KAWS’ acrylic paintings and sculpture have many repeating images, all meant to be universally understood, surpassing languages and cultures. One of KAWS’ early series, Package Paintings, was made in 2000. This series, entitled The Kimpsons, subverted the famous American cartoon, The Simpsons. KAWS explains that

he “found it weird how infused a cartoon could become in people’s lives; the impact it could have, compared to regular politics.”In addition, KAWS has reworked other familiar icons such as Mickey Mouse, the Michelin man, the Smurfs, and SpongeBob SquirePants. Through all of his projects, KAWS has successfully blurred the line between fine art and mass-produced merchandise. He uses his products to allow his imagery to infiltrate a larger audience than that of the fine art world. The artist is currently an active member in both the commercial and fine art communities. Recent solo exhibitions include OriginalFake at the Bape Gallery in Tokyo (2003) where his sculpture “Wonderful World” sold for $400,000. KAWS has been periodically showing both paintings and products at Colette in Paris since 1999. His work is included in the traveling exhibition Beautiful Losers, which started at the Cincinnati Contemporary Art Center and will be traveling through 2009 throughout the US and Europe.




ARTIEKEL: WIE WIS ERIK KESSELS? Erik Kessels is art director van het brutale reclamebureau KesselKramer. Zijn bedrijf werd bekend door reclames voor Ben, Diesel, MTV en het Hans Brinker Budget Hotel, die net even anders waren. Naast de reclamewereld wil Kessels zich in meerdere disciplines ontwikkelen: ‘Je blik vernauwen is dodelijk.’ De onconventionele kantoorruimte van Erik Kessels (41) bevindt zich in een statige oude kerk midden in de Amsterdamse Jordaan. Door de glas-in-loodramen schijnt een gekleurd licht over de bureaus en de vloer van kunstgras. Zoals het een reclamebureau betaamt, is de inrichting over the top. Midden in het schip van de kerk is een groot houten fort -inclusief toren-gebouwd. Van bovenop het fort kijkt de creatieveling tevreden uit op de ruimte. ‘We bellen nauwelijks intern, we roepen gewoon naar elkaar.’ DOOSJES RECHTHANGEN Kessels heeft nooit bewust voor de reclamewereld gekozen. ‘Ik wilde van jongs af aan etaleur worden, waarschijnlijk omdat dit het meest creatieve beroep was in het kleine Limburgse dorp waar ik opgroeide. Ik ging naar de Middelbare Technische School om een opleiding tot etaleur te volgen. Na één les vond ik het al verschrikkelijk, een beetje doosjes rechthangen. Gelukkig bood de opleiding meerdere richtingen, zoals marketing. Daarin ben ik toen verder gegaan.’
‘Er is de afgelopen jaren veel veranderd op het gebied van reclame. Als ik vroeger op verjaardagsfeestjes vertelde waar ik werkte, dan keek iedereen de andere kant op. Ze vonden het te commercieel. Tegenwoordig wordt de reclamewereld meer geaccepteerd. Reclames zijn vaak grappig en sommige worden zelfs gezien als kunst.’ Toch ziet hij zichzelf niet als kunstenaar. ‘Het is leuk om te flirten met andere disciplines. Reclame maak je echter voor een opdrachtgever, het is dus nooit als kunst bedoeld. Wanneer het wel als kunst wordt ontvangen, is dat mooi meegenomen.’ ACCIDENTLY ECO-FRIENDLY De meest geroemde reclamecampagne van KesselsKramer was die voor het Hans Brinker Budget Hotel in Amsterdam, dat zich voornamelijk richt op backpackers. ‘We gaan altijd op zoek naar een unique selling point. In het geval van dit hotel was dat er gewoon niet. Het is daar een teringbende. Er waren toen twee opties: we maken het

mooier dan het is of we vertellen de waarheid. We kozen voor de tweede, bewuste anti-reclame.’ Zo werden er vlaggetjes in hondendrollen geprikt met de tekst: Wanna find more of this? Come to the entrance of the Hans Brinker Budget Hotel.
‘Twaalf jaar na de eerste campagne hebben we eindelijk iets positiefs kunnen vinden. Het hotel is accidently eco-friendly.’ Met een grijns op zijn gezicht legt Kessels dit uit: ‘Van het neonbord ‘Hotel’ werkt alleen de L, het verbruikt dus maar 20 procent van de energie.’ In de folder staan foto’s van de trap met het bijschrift: ‘eco-elevator’, de gordijnen zijn – bij gebrek aan een handdoek – een eco-towel. Het grote aantal kapotte lampen bespaart ook enorm veel energie volgens het pamflet. De spot drijven met het trashy karakter van het hotel is grappig, maar is het ook effectief? Daarover kan Kessels kort zijn: ‘Zonder veel geld uit te geven aan marketing ging het hotel van zestigduizend naar 145 duizend overnachtingen per jaar. We wonnen zelfs een aantal Effies, de prijs voor de meest effectieve reclamecampagne.’ BUTTNAAM Het is voor het succes van een creatief bedrijf van belang om soms ‘nee’ te zeggen. ‘Voor een reclamebedrijf is het werk bepalend voor het imago. Een opdracht aannemen waar niets goeds van te maken is, heeft niet alleen invloed op het imago van de klant, maar ook op dat van jezelf. Je bent zo goed als je laatste werk, daar wordt je op afgerekend.’
Kessels weigerde in eerste instantie een grote opdracht van het

bedrijf dat nu bekend staat als Ben. In een competitie met andere in de markt te zetten. De maatschappij zou BelMij gaan heten. Het bleek dat de naam niet geregistreerd kon worden. ‘Het bedrijf kwam toen met de naam Proximus. Wat moeten wij met zo’n buttnaam. Je bent de vijfde aanbieder van een mobiel netwerk en dan heet je Proximus, gefeliciteerd! We hebben de opdracht toen teruggegeven. De opdrachtgever stond voor 60 procent van de inkomsten. Maar ik wil opdrachten niet alleen aannemen om de huur te betalen, zoals sommige bureaus dat wel doen. Uiteindelijk kon de naam Proximus ook niet geregistreerd worden en kwamen ze weer terug bij ons. Wij hebben toen de naam Ben bedacht, dat is een groot succes geworden. Het is één van de beste beslissingen die we hebben genomen.’ AMATEURISME 
Naast zijn werk bij KesselsKramer is de creatieveling veel met kunst bezig. Hij gaf verschillende lezingen over zijn fascinatie voor het amateurisme. Ook werkte hij samen met docenten en studenten van de Hogeschool van de Kunsten in Amsterdam aan een tentoonstelling met amateurisme als onderwerp. Bij dit project liet hij fotografiestudenten grafisch ontwerpen, modestudenten beeldhouwen en architectuurstudenten mode ontwerpen. Door studenten aan de slag te laten gaan met disciplines waarin ze geen expert zijn, zorg je ervoor dat ze fris en onbevlekt naar iets kijken. ‘De naïeve passie die je terugziet in amateuristisch werk maakt het zo veel interessanter dan veel professioneel werk.’
‘Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen kundigheid binnen een bepaald discipline. Beginnende studenten aan de kunstacademie zijn met de middelen van tegenwoordig al snel in staat om perfect afgewerkt werk te leveren. Dat is mooi, maar om een eigen stijl te ontwikkelen is het belangrijk dat je de weg naar expertise als amateur aflegt.’
‘Onafhankelijk van wat iemand doet, is het altijd belangrijk ook met andere disciplines te experimenteren. Of iemand nu Geschiedenis studeert, of wordt opgeleid tot grafisch vormgever, je blik vernauwen is dodelijk. Je doet het net zo goed of slecht als duizend anderen die hetzelfde doen. Er zijn genoeg onzichtbare mensen.’ Dat iemand op die manier niet altijd meteen op één gebied uitblinkt, vindt hij niet zo’n probleem. ‘Tijdens sollicitaties ben ik vooral geïnteresseerd in de persoon. Het vak kun je iemand nog leren, karakter gaat er moeilijk uit.’’

medeoprichter van het eigenzinnige reclamebureau KesselsKramer, maar ook grafisch ontwerper, curator en gepassioneerd fotoverzamelaar.




zit Nalden onrustig in een collegebank en bestookt de jonge student naast hem met vragen. ‘Krijg je hier studiepunten voor?’ ‘Moet je verplicht een pak dragen?’ ‘Zit je wel op Twitter?’ Vlak voordat het zijn beurt is, fluistert hij: ‘Deze mensen worden opgeleid tot marketingmanager. Die gaan mij straks allemaal inhuren. Haha!’ Dan, nog zachter: ‘Ik moet wel oppassen dat ik niet te arrogant overkom.’

 Het ligt niet aan de saaie en voorspelbare toespraken van de andere sprekers dat Nalden daarna de show steelt. Hij is geestig, charismatisch en strooit met woorden als ‘master’, ‘classic’, ‘fuck it’ en ‘hilarisch’. Zijn ongepolijste en brutale taalgebruik, een mix tussen Nederlands, Engels en straattaal, is wel wat anders dan het door publiek en sprekers gedeelde hockeyvelddialect. Met zijn blauwgeveterde zwarte sneakers, hippe outfit en guitige, vrolijke gezicht valt hij hier beslist uit de toon.

‘Ik heb een dealtje gesloten: Lotus wilde dat ik ambassadeur van hun merk werd en ze hebben

advertentieruimte op mijn blog

gekregen. In ruil daarvoor heb ik hem voor de helft van de prijs kunnen kopen. Hilaáárisch!’

Bedrijven als Apple, Vodafone en Nike staan in de rij om bij de Amsterdamse blogge (25) te mogen adverteren. ‘Ik dacht: fuck it, ik probeer het gewoon.’ 

 Een grote glimlach siert het gezicht van Nalden (25) als hij hard op het gaspedaal van zijn splinternieuwe Lotus Elise trapt. ‘Vroeger speelde ik met mijn broertje vaak het racespel Gran Turismo op de Playstation. Ik koos altijd de Lotus Elise. Nu rijd ik hem echt, dat is toch master?’

In een zaal van de oudste private universiteit van Nederland, gevestigd in het bosrijke landgoed van kasteel Nijenrode in Breukelen, wachten tweehonderdmarketingstudenten. De jongens jasje-dasje - dragen glimmende leren schoenen. De meisjes met opgestoken haar zijn in mantelpak. Met hun kledingkeuze nemen ze alvast een voorschot op de hoge functies waarvoor ze hier worden klaargestoomd.

 Nalden - ‘ik wil niet dat je mijn echte naam opschrijft, ik heet gewoon Nalden’ - is een van de sprekers op een symposium over social media. Hoe kunnen bedrijven onlinediensten als Twitter, Facebook en Hyves inzetten in hun marketingstrategie? De studievereniging heeft een chic gezelschap van experts weten te strikken. ‘Ik heb in het circuit veel over je gehoord,’ zegt de country manager van Coca-Cola als Nalden binnen komt lopen. Nalden lacht: ‘Kijk, dat is pas marketing!’

Hij scheurt het terrein van de Nyenrode Business Universiteit op. ‘Ik heb een dealtje gesloten: Lotus wilde dat ik ambassadeur van hun merk werd en ze hebben advertentieruimte op mijn blog gekregen. In ruil daarvoor heb ik hem voor de helft van de prijs kunnen kopen. Hilaáárisch!’ Met gierende banden zet hij de Lotus neer, klautert uit de krappe cabine en pakt zijn laptoptas uit de achterbak. ‘En nu gaat deze college drop-out lesgeven op de universiteit. Classic, haha.’

 Tijdens de eerste toespraken

Maar Nalden is geen circusact. De studenten hangen aan zijn lippen omdat zijn weblog nalden. net zeshonderdduizend unieke bezoekers per maand trekt. Omdat hij een businessmodel heeft bedacht waarmee hij als een van de weinigen online veel geld weet te verdienen. Omdat hij internet ademt, en Twitter en Facebook door zijn aderen heeft stromen. Omdat zijn weblog toegang biedt aan de internationale, hippe, creatieve voorhoede, een voor adverteerders zeer interessante maar moeilijk te bereiken doelgroep. En omdat hij samenwerkt met bedrijven waar de studenten dolgraag na hun studie terecht willen komen, zoals Nike, Apple en Vodafone.

 Op de naborrel drommen studenten en de andere sprekers om Nalden heen. Kaartjes worden uitgedeeld, stages worden aangevraagd. Een student, wiens postuur verraadt dat hij vaker in de zolderbar van kasteel Nijenrode te vinden is, brult: ‘Supermooi, die kerel!’ Hoereren voor het grote geld Nalden blogt al negen jaar op Hij schrijft zoals hij praat. Eerst in het Nederlands, sinds twee jaar in het Engels. ‘Ik blog over dingen die ik tof vind.’ Muziek, design, feestjes, reclame, gadgets, technologie, architectuur, kunst. Nalden vindt veel tof. Het indrukwekkende aantal van 575.000 unieke bezoekers per maand laat zien dat zijn smaak gewaardeerd wordt. En die bezoekers blijven ook nog eens gemiddeld acht

minuten hangen op het blog, wat ongekend lang is voor internetbegrippen. Verwacht op geen doorwrochte opinies of politieke stellingnamen: Nalden blogt over lifestyle, zijn lifestyle, met een positieve toonzetting. Verwacht ook geen negatieve berichten. ‘Door uit alles wat er op me af komt alleen de toffe dingen te selecteren, vel ik een oordeel.’ Hij wil niet dat je hemtrendwatcher, recensent of journalist noemt. ‘Iedereen wil mij labelen. Fuck it, ik ben blogger.’

 Hoe dan ook, Nalden komt vaak als eerste met nieuwtjes, brengt onbekende artiesten onder de aandacht en zet ‘toffe’ merken op zijn podium.

 Zijn invloed als online curator van het moderne hippe leven heeft zich vertaald naar offline aanzien. Zo nodigt Nike hem uit om in Londen hun nieuwe lijn sportschoenen te keuren. Is hij een van de ‘heroes’, mondiale trendsetters, in een Vodafone campagne. Adviseert hij de gemeente Amsterdam hoe internet in te zetten in het openbaar vervoer.

 Nalden leidt Sascha Baron Cohen rond als die naar Amsterdam komt om zijn nieuwe film Brüno te promoten. Samen met pr-adviseur Sarah Hagens geeft hij Clarence Seedorf raad. Hij ontmoet voetballer Ronaldinho en acteur Clive Owen, chillt met rapper Pete Philly en vechtsporter Ernesto Hoost. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Zijn blog blijft de rode draad van alles wat hij doet. ‘Ik blog over mijn leven en ik leef mijn blog.’

 Nalden is al lang niet meer een nerd met een weblog, hij is een blogger met celebrity status. ‘Ik heb invloed. Mensen en bedrijven willen met mij gezien worden en zich aan mij verbinden. Hilááárisch toch?’

 Enthousiast, positief, grappig, ontwapenend. Het is moeilijk om Nalden niet aardig te vinden. Maar de kritiek op hem zwelt aan. Hij zou zich hoereren voor het grote geld, een sell-out zijn, die zijn onafhankelijkheid kwijt is geraakt door over merken te schrijven die tegelijkertijd op zijn blog adverteren. Is Nalden een grensverleggende blogger of een spreekbuis van de commercie? Is een autonoom platform van creativiteit of gewoon een ordinair marketingkanaal?

Jesper Vos / Hoofdstraat 56 8375 AR / Oldemarkt 06 42 83 22 09


portfolio van jesper


portfolio van jesper