Issuu on Google+

50ste jaargang, nr. 3 Derde kwartaal: juli - september 2013 Uitgave voor België Erkenningsnummer: P2A8759

België – Belgique P.B. 3500 Hasselt 1 12/3256

Salvatoriaanse Hulpactie Het leven en werk van Rina Lemmens, lekenmissionaris in Jamaica 43 jaar werkt Rina Lemmens als een gelukkige lekenmissionaris op de eilanden Dominica en Jamaica in de Caraïbische Zee, dicht tegen Zuid-Amerika. Een werk wat niet altijd even gemakkelijk is, maar dat in dienst aan de Heer een diepe innerlijke vreugde en een rijke ervaring voor het leven geeft. In ons blaadje geeft ze een mooi getuigenis van haar leven met en voor de armen. Vertrek naar Dominica (Caraïben) Na het noviciaat bij de Zusters (De Jacht) vertrok ik in 1970 naar Dominica, een eilandje in de Caraïbische Zee, met heel mooie natuur, hoge groene bergen en de diepblauwe zee. Algauw werd ik geconfronteerd met de grote armoede en de noden van het volk. Ik mocht er samenwerken met Zuster Alica De Tremmerie, in het Sociaal Actie Centrum van Roseau. Het hele eiland was mijn terrein met als doel de ontwikkeling van de vrouw. Met een kleine gele Volkswagen reed ik over de slechte, kronkelende wegen, bergop en bergaf tot in de kleinste dorpen. Drie pilaren Met dankbaarheid blik ik terug op mijn leven. Het verlangen om mijn leven zinvol te maken, staat zoals een melkstoel op drie poten: de grondslag komt van mijn thuis, mijn beroep en VKSJ. In mijn familie te Kinrooi waar iedereen welkom was, leerde ik delen. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen armen en rijken. Mijn opleiding als huishoudkundige regentes gaf mij een brede kennis mee. Ik onderwees enkele jaren in de middelbare school van het H.-Graf in Kinrooi. Het was een fijne, leerrijke tijd. Als leidster in de VKSJ koos ik het motto: “In dienende liefde”. Daar ontwikkelde ik mijn leiderstalent en leerde ik met groepen werken. Ik werkte met gehandicapten en deed sociaal werk in woonwagenkampen te Maaseik en Sittard (NL). De roeping om mezelf te geven was zo sterk dat ik bereid was alles achter te laten om naar het Missiegebied van de Caraïben te vertrekken.

Als het niet meer mogelijk was om ‘s avonds terug naar huis te keren, sliepen we in de sacristie van de kleine kerkjes, zonder kraantjeswater of toilet. Maar de mensen van het dorp brachten ons altijd water en eten. Mijn doel was de mensen helpen om zichzelf te helpen. “Niet een vis geven, maar hen helpen te vissen”. Met de hulp van FAO (Food and Agriculture Organization) was het mogelijk tien Huishoudkundige Centrums in te richten. Ik leidde 20 vrouwen op om cursussen te geven in ‘Gezondheid en Hygiëne’ en ‘Koken en Voeding.’


Jamaica (Het land van de snelste man van de wereld, Usain Bolt en the Reggea Music van Bob Marley) Mijn werk werd erkend door het Caribbean Food and Nutrition Institute, aan de Universiteit van Jamaica. Ik kreeg een studiebeurs voor cursussen in ‘Voeding en Voedingswaarde’, wat me veel praktische kennis opleverde voor mijn werk in de afgelegen dorpen. Ik kwam in Kingston terecht, de hoofdstad van Jamaica. Een priester van een missie in de bergen vroeg mijn hulp. Zo vertrok ik elke vrijdagavond met Zr. Magriet Wouters voor een rit van 2 uur door de bergen naar Annoto Bay. Daar logeerden we in een vervallen, oude houten school. Het dak lekte en soms kwamen dikke ratten bij ons op bezoek. Missieposten van Annoto Bay Na mijn studie werkte ik verder met voedingsprojecten in de moeilijk bereikbare bergdorpen van de Annoto Bay Missie. De mensen werkten hard voor weinig loon. Maar ze waren fier op zichzelf en alles was netjes in orde. Wanneer een dorp niet met de auto te bereiken was, lieten we deze onder aan de berg staan en begonnen aan een lange bergwandeling. Wanneer we voor het donker nog niet aangekomen waren, werden de mensen bezorgd en kwamen ze ons tegemoet met lantaarns. We sliepen in een oud vervallen kerkje en brandden kaarsen om de vleermuizen te verjagen. Het was een ervaring om nooit te vergeten! De mensen genoten van ons bezoek.

roken van marihuana werd massaal gebruikt om ellende te verzachten. Daardoor was de criminaliteit zeer hoog. Mijn hart werd diep geraakt door zoveel menselijke ellende. De menselijke noden die ik voorheen gezien had, waren maar een schaduw van wat ik nu ervoer. Het Familiaal Centrum Pater Art Kane (een jezuïet) merkte me op in die sloppenwijken en vroeg me om samen met Ivy Alves, directrice van een Familiaal Centrum te komen werken voor Community Development. Omdat ik zo geraakt was met de noden van de mensen in de sloppenwijken, bleef ik dus werken in Westen Kingston. Ik wist dat het gevaarlijk was te werken in die sloppenwijken. Maar ik hield van het volk en was ondanks de vele moeilijkheden die ik er ondervond heel gelukkig. We gaven cursussen in voeding, gezondheid en kinderverzorging. We bouwden en onderhielden twee kleuterklassen. Iedereen, zelfs de criminelen, respecteerden mij. Als er mensen van buiten de wijken ons wilden bezoeken, kwamen ze eerst naar mijn bureel. Want er werd gezegd: “Ga met Miss Rina en je bent veilig.” Soms raadden de mensen mij aan om in mijn bureel te blijven en zeiden ze me: “Miss Rina, je moet nu niet naar de wijk komen, want we willen niet dat er met jou iets zou gebeuren.” Soms was er een uitgangsverbod. Soldaten hielden de wacht bij de ingang van de wijk. We voelden veel medelijden met wat er binnen de wijk weer gebeurde. Op een dag zei een vrouw tegen mij: “Ik zou je zo graag iets willen geven.” Ik vroeg: “Wat dan?” “Och, een eitje,” zei ze. Ik antwoordde: ”Waarom wil je me een eitje geven? Ik heb jou toch ook nooit iets gegeven.” Ze zei: “Jawel, je hebt me zoveel liefde en vriendschap gegeven.” Inderdaad, ze kende de diepere waarden van het leven. “Investeren in mensen is harde economische noodzaak,” zegt de Wereldbank.

Naar de sloppenwijken Een jaar later werd me gevraagd om tijdelijk iemand te vervangen aan het ‘Churches Advisory Bureau’ (raadgeving), gelegen aan de Westkant van Kingston, omringd door sloppenwijken. Daar werd ik geconfronteerd met een mensonwaardige armoede. Ik ontmoette verlaten mensen die honger leden en straatkinderen in krotwoningen. Ongeveer 80% van de kinderen zijn onwettig en 80% ongeletterd. Drugs werden verhandeld om wat geld te verdienen en het


New Life Community – tot op heden

Een equipe van vrijwilligers

In 1978 werd het Familiaal Centrum gesloten wegens gebrek aan financiering. Daardoor konden Ivy Alves en ik full time beginnen met de ‘New Life Community’ en een centrum voor vernieuwing, de ‘New Life House of Prayer’. Hoewel ik graag in de sloppenwijken was gebleven, nam ik na een tijdje van bezinning dit nieuwe project toch aan.

In kleine groepjes gaan we naar een home voor thuislozen en ouderlingen, de vrouwengevangenis, een hospice voor kankerpatiënten of lezen we voor de blinden. We bezoeken de mensen die leven op de vuilnisbelt van de stad.

Het was een sprong in het geloof dat onze Heer zou voorzien in alle noden, want we begonnen met 30,00 euro. De overheid betaalde ons geen loon meer, maar de mensen brachten ons eten en hielpen om ons huis in te richten. Tot op heden leven we van vrijwillige bijdragen van het volk zelf. Ons huis kreeg meer en meer vorm en geleidelijk aan ontwikkelden we programma’s die aandacht besteden aan de ontwikkeling van de gehele mens. Ik wou vooral leiders vormen en zo ontstond ‘The Service Team’. Onze grootste rijkdom zijn mensen. De focus van mijn werk was: werken ‘met’ en ‘voor’ de mensen. We wilden mensen begeleiden in hun groei naar christelijke volwassenheid. We hielpen hen in hun emotionele, geestelijke en financiële problemen en bevorderden goede menselijke relaties door het vormen van een gemeenschapsgeest. Onze methode is viervoudig: studeren, werken, spelen en bidden.

Mijn liefde voor de armen en de noodlijdenden bleef even sterk als van tevoren. Hoewel ik in dit centrum met een betere klasse van mensen werkte, werd de verantwoordelijkheid nog groter. Het vroeg veel administratie, langere werkuren en soms was er ook wel eens tegenkanting. Na twee jaar vorming kon ik een groep van 40 vrijwilligers inschakelen in dienst voor mensen in nood.

We herstellen huizen en doen zondagdienst en ontwikkelingswerk in twee missiekerkjes in de bergen. We hebben een studiebeurs opgericht voor studenten in nood. Met blijdschap stellen we vast hoe velen van hen nu een belangrijke plaats innemen in de maatschappij en op hun beurt doorgeven wat ze zelf ontvangen hebben. We werken in een lagere school en vernieuwden een kleuterklas. Gelukkig zijn In mijn werk met armen en rijken heb ik geleerd dat rijkdom en armoede geen maatstaf zijn voor geluk. Mensen die vrede en geluk gevonden hebben, zijn mensen, die ergens een houvast hebben en door hun geloof geankerd zijn in God. Hierover een verhaal, dat ik mijn leven lang niet zal vergeten. Elke zondagnamiddag ga ik met een groepje vrijwilligers op bezoek bij families in kleine krotwoningen op de vuilnisbelt van de stad. Dagelijks zoeken ze in de afval naar eten of bruikbare materialen. 25 mensen krijgen een voedselpakket en voor de kinderen houden we zondagschool. Er leefde daar een vrouw met een grote brandwonde op haar been. Toen ik haar aantrof was de wonde helemaal aan het zweren, besmet met etter en vuil. Er was een holte in haar been. Ze kon niet naar een dokter. Ik zag geen andere raad dan zelf die voet te verzorgen. Soms moest ik op mijn tanden bijten omwille van de geur. Vaak lag ik er ‘s nachts van wakker terwijl ik me afvroeg: ”Heb ik goed gedaan om er zelf aan te beginnen? Zie dat de voet moet afgezet worden? Zou ik schuldig bevonden worden?” Goddank, langzaam kwam er beterschap! Als het been bijna genezen was, zei de vrouw tegen mij: “Nu weet ik dat ons Heer leeft in New Life Community . Hij heeft jou naar mij gezonden om mij te beminnen.” De vrouw, die vroeger verbitterd en eenzaam was, zie ik nu altijd met een glimlach en een glans in haar ogen. Zelfs de mensen in de omgeving hebben haar ommekeer bemerkt! Rina Lemmens

De Salvatoriaanse Hulpactie wil dit mooie levenswerk van Rina Lemmens ondersteunen. Haar diepe bewogenheid en gedrevenheid om arme mensen tot zelfstandigheid te voeren en hun eigen levenskwaliteit te verbeteren kan onder meer door uw bijdrage! Graag uw steun voor het Armenwerk van Ria Lemmens, project 13/030. Hartelijk dank!


Ter gelegenheid van haar 50-jarig jubileum organiseert de Salvatoriaanse Hulpactie en Ontwikkelingshulp ’t Lo 47 - 3930 Hamont-Achel (B)

op zondag 27 oktober 2013 van 10u00 tot 18u00

opendeurdag

U kunt er kennis maken met onze kledinginzameling, projectenwerking, financiële kinderadoptie.

Salvatoriaanse Hulpactie & Ontwikkelingshulp heet U van harte welkom

Giften aan ons werk zijn aftrekbaar van het belastbare inkomen, wanneer het totaal in een jaar gestort bedrag E 40, - of meer bedraagt. Hiervoor ontvangt u automatisch in februari van volgend jaar een attest. Indien u de gestructureerde mededeling gebruikt die op het overschrijvingsformulier voorgedrukt staat, wordt uw gift automatisch geboekt voor de projecten, vermeld in dit blad. Indien uw gift voor een bepaalde persoon bestemd is, gelieve de naam of het nummer van deze begunstigde te vermelden. Wanneer u het nummer (ook een gestructureerde mededeling) niet kent, neem dan gerust contact op met het secretariaat! U vergemakkelijkt ons werk, waarvoor dank! Hebt u er ooit al aan gedacht dat het mogelijk is de Salvatoriaanse Hulpactie als mede-erfgenaam in uw testament op te nemen? Op die manier kunt u onze misdeelde medemensen in de landen in het Zuiden prachtig steunen. Daartoe is het voldoende in uw testament bij voorbeeld de volgende zin in te lassen: “Aan de Salvatoriaanse Hulpactie v.z.w., ’t Lo 47 te 3930 Hamont vermaak ik de som van E …”. De Salvatoriaanse Hulpactie is één van de 100 organisaties die samen de campagne ‘testament.be’ gelanceerd hebben. Voor meer info, contacteer ons of ga naar www.testament.be. Er zijn mensen die graag een persoonlijke tint willen geven aan hun hulp en precies willen weten wat er met hun geld gebeurt. Dat is hun goed recht. Zij kunnen bij ons terecht via onze actie kinderadoptie. Wij raden hen aan een kind financieel te adopteren. Met een bijdrage vanaf € 16,50 per maand zorgen zij voor de opvoeding van een kind in een land in ontwikkeling. Zij ontvangen de naam en een foto van het kind en het adres van de missionaris die ervoor zorgt, zodat zij in contact kunnen komen met het kind en zijn familie. Wij weten dat hier misbruiken kunnen ontstaan. Daarom wordt de actie ginder stevig in handen gehouden door een missionaris of ontwikkelingshelper (m/v), die wij altijd persoonlijk kennen en voor wie wij borg staan. Vraag inlichtingen over de werkwijze van deze actie als u er iets voor voelt. Als uw adres verandert en u graag ons tijdschrift wilt blijven ontvangen, gelieve ons dan uw nieuw adres mee te delen. Hartelijk dank bij voorbaat.

Colofon Redactie: Pater Gerry Gregoor Lay out: Pater Paul Frederix Foto’s: Nathalie Vandeweyer Rina Lemmens Drukkerij: Tony Boonen, Hamont

Verantwoordelijke uitgever: Salvatoriaanse Hulpactie ‘t Lo 47 3930 Hamont Met kerkelijke goedkeuring

E-mail: info@salvatorhulp.org Telefoon: 011-44 58 21 Fax: 011-44 73 93 Website: www.salvatorhulp.org IBAN: BE24453101835138 SWIFT: KREDBEBB


editie 3 België Nl