Issuu on Google+


The Memory

2

ช่่ือ ศักดา นนท์กันหา อายุ 25 175 เซนติเมตร หน นิสัย เป็นค เวลาว่าง เพลง ด คติปร อย่าเพิ่งท หมดหวัง ชีวิตก็เหมือ ความฝันใน ตำ�รวจ แต่ปัจ สุข แค่นี้ก็พอแล ปัจจุบัน ยังเรียนอย สาขา หนังสือพิมพ์แล หวนคิดถึง วันเก่า เรายังเด็ก ยังตัวเล ห่างกันก็จะฝัน ถึงวัน ได้พบเจอ ในครั้งก่อน จึงร้อยเรียง คำ�พูด เ โรงเรียน ทุกวัน จันทร์ถึงศุกร์ ต หนังสือ และปากกาด้วยรู้ว่า ใน เพราะวันนี้ คุณครูหยุด ไม่มาสอ จรรี ปรี่เข้าไป...


5 ปี เกิดวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2530 สูง นัก 63 กิโลกรัม คนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด ขี้อาย ง ชอบ เล่นฟุตบอล เล่นเกมส์ ดูหนัง ฟัง ดู web เรื่อยเปื่อย ระจำ�ใจ ท้อแท้ในสิ่งที่ยังไม่พยายาม และอย่าเพิ่ง งในสิ่งที่ยังไม่เริ่มต้น อนบทเรียน ต้องใช้ชีวิต จึงจะเข้าใจ นวัยเด็ก อยากเป็น นักฟุตบอล ทหาร จจุบัน อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น มีความ ล้วครับ ยู่ที่ มหาวิทยาลัยสยาม คณะนิเทศศาสตร์ ละนิตยสาร ล็ก เดินทาง เพื่อสร้างฝัน มาวันนี้ ถึงห่างไกล ไป ดีตกาล ผ่านมา ในคราหนึ่ง ให้คิดถึง เพื่อนเก่า เป็นบทกลอน เมื่อครั้งก่อน ใจยังคิด จิตไม่ลืม ป ตื่นแล้วลุก แต้เช้า เพื่อล้างหน้า จัดกระเป๋า ใส่ นวันนี้ นั้นมีเรียน พอไปถึง โรงเรียน ก็เปลี่ยนชุด อน เหลียวมองซ้าย มองขวา หาฟุตบอล ก็เลยจร

A D K SA A H N A K N O N

The Memory

3


ชื่อว่าชีวิตของหลายๆคน ต้องเจออุปสรรค และปัญห ด้วยกันทั้งนั้น แต่ปัญหาทุก อย่างย่อมมีทางแก้ไข อยู่ที่ เราจะมีความอดทนแค่ไหน ที่จะฝ่าฟันไปได้ บางคน พูดว่า ปัญหาทำ�ให้เราเข้ม แข็งขึ้น ผมก็เชื่ออย่างนั้น ว ปัญหาทุกอย่างทำ�ให้เรามี ประสบการณ์ในการดำ�รง

The Memory

4

วันเวลาผ่านไป 3 ปี ผมขึ้น ม.4 เป้นช่วงเวลาที่ดีขึ้นมาเพราะ สัดส่วน ผู้ชาย ผู้หญิง ใก เป็นผู้หญิงที่มากกว่าด้วยซ้ำ�ไป ช่วง ม.4 เป็นช่วงปรับตัวเพราะต้องหาเพื่อนใหม่ ในตอนนั้น อายกลัวไปหมด ไม่กล้าที่ทำ�อะไรเลย จึงพากันโดดเรียนบ่อยมาก แต่พอเวลาผ่านไปผมก็ปร รู้จักเพื่อนมากขึ้น ซึ่งเวลาก็ช่วยให้ผมคิดอะไรได้มากขึ้น รู้จักปรับตัวให้เป็น กิจกรรมอย่างหนึ่งสมัยเรียนที่ผมชื่นชอบมาตั้งแต่วัยเด็ก คือการเล่นฟุตบอล ผมเริ่มเต ตั้งแต่ ป.6 แต่ตอนนั้นยังเตะไม่บ่อยนัก พอเข้า มัธยมต้น เริ่มเตะบ่อยมากทั้งช่วงกลางวันและ วัน เสาร์-อาทิตย์ก็ไม่เว้นเหมือนกัน มีการแข่งขันกีฬาสีก็ลงเป็นประจำ�ทุกปี ความภาคภูมิใจ ของผม ก็คือ การได้โอกาสให้ลงแข่งขันฟุตบอลในนามโรงเรียนแข่งขันกับโรงเรียนอื่น รวม ทั่วๆไป ที่จัดแข่งขัน ช่วงนั้นน่าจะอยู่ช่วง ม.5-6 ปัจจุบันผมก็ยังเล่นฟุตบอลอยู่กับเพื่อนๆอยู่แต่คงไม่บ่อยนักเท่าสมัยก่อน ด้วยสภาพร จะไปวิ่งไม่มีหยุดเหมือนแต่ก่อนที่พักแปปเดียวก็หาย เจ็บนิดเดียวก็หายเร็ว และส่วนหนึงคง ของเวลา เพราะยิ่งโตขึ้นความรับผิดชอบก็ยิ่งมากขึ้นทุกวัน นักฟุตบอลที่ผมชืนชอบ และชื่น ปัจจุบัน ถือว่าเป็น ไอดอลเลย คือ เมสซี


หา ก

ว่า

ชีวิตมากขึ้น รู้จักคิดและแก้ ปัญหาเป็นอย่างรอบคอบ แต่มีสิ่งหนึ่งที่สำ�คัญที่ช่วย ให้เราต่อสู้กับปัญหาต่างๆ ได้ นั่นคือ กำ�ลังใจ จาก ตนเอง พ่อแม่ คนรอบข้าง ครอบครัว ญาติ พี่น้อง เพื่อน มีส่วนสำ�คัญมากที่ คอยให้กำ�ลังใจ เหน่ื่อยกาย ไม่เท่าเหนื่อยใจ นั่นเอง

ตั้งแต่จำ�ความได้ผมเจอ ปัญหามาตั้งแต่เด็ก ทั้งเรื่ องการเรียน ครอบครัว แต่ผมก็ผ่านช่วงเวลา นั้นมาได้ ช่วงมัธยม ต้น ห้องเรียนของผมมี นักเรียนรวม ประมาณ 50 คน เป็นผู้หญิงแค่ 3 คน ที่เหลือผู้ชายทั้งหมด ทำ�ให้บรรยากาศการ

เรียนแย่มาก มีทั้งเสียง ดัง เล่นกัน ดังสนั่น ทั่วห้องเรียน ครูที่มา สอนแต่ล่ะวิชา ต้องด่า ลงโทษ ทุกวิชา กว่าจะ ได้เริ่มเรียนก็เลยไปครึ่ง คาบเรียนแล้ว เป็นอย่าง นี้แทบทุกคาบเรียน พอ นึกถึงแล้วก็เสียดาย โอกาสการเรียนทุกที

กล้เคียงกัน นรู้สึกว่าจะขี้ รับตัวได้ เริ่ม

ร่างกายที่ งเป็นเรื่อง นชมมากใน

5 The Memory

ตะฟุตบอล ะเย็นของทุก จอย่างหนึ่ง มถึงแข่งขัน



The Memory