__MAIN_TEXT__

Page 1

5


Welk effect ervaren gebruikers van CiEP?

Verandering CONCREET IN CULTUURTRAJECTEN

Met CiEP als methodiek maken mensen zich nieuwe werkgewoonten eigen. Hierdoor kunnen ze o.a. werkdruk beter hanteren, boeken ze wekelijks tijdswinst en blijven ze meer gefocust op kerntaken. Kunt u zich voorstellen, dat zo’n individuele verandering van werkgewoonten ook resultaten bevordert die u wilt behalen op team- en afdelingsniveau?


TIJDWINST 4 TOT 8 UUR PER WEEK

WERKDRUK BETER HANTEREN

ZELFSTURING

DUURZAME INZETBAARHEID

MEER OVERZICHT EN FOCUS

VERBETERING TEAMRESULTAAT

die doorwerkt Zo ja, dan is het zeker interessant om te bespreken wat training & coaching in CiEP concreet kan betekenen. Bel voor het maken van een afspraak naar 071- 301 28 41.

www.ciep.com


COLOFON

HET TEAM

92

Hoofdredactie Emma Fabri Adjunct Anna Neeltje de Boer Grafisch ontwerp Ilse Modder & Heini Wanders Illustratie Joric Koghee Crossmediaal Joanne Bast & Afra de Leeuw Redactie Manôu ten Asbroek, Robbert Daalder, Josselin Gordijn, Afra de Leeuw, Coen van Rossum, Els Spanjer, Chris Thau, Robin van der Velde, Ward de Weerd Online Joanne Bast, Samantha Martinez Gion, Maarten Kleppe, Afra de Leeuw, Iris Olsthoorn, Coen van Rossum Eindredactie Renske Derkx & Coen van Rossum Fotografie Marcel Krijger, Dennis van de Sande Aan dit nummer werkten mee JayJay Boske, Eske Dost, Bruce Fritz, Gareth Gilbert, Mats Marcker, Simone van Saarloos, Pien Selbeck, Gordon Tietjens, Janouk Vermaas, Tony Wyczynski

4

Creatieve & Zakelijke directie Emma Fabri Speciale dank aan Sander van Hoek RUGBY. verschijnt vier keer per jaar en is een uitgave van uitgeverij FABRI., Houtmarkt 21, 2011 AL, Haarlem

14

Tips, suggesties of vragen? Mail dan naar: info@rugbytijdschrift.nl redactie@rugbytijdschrift.nl online@rugbytijdschrift.nl verkoop@rugbytijdschrift.nl Druk Veldhuis Media Auteursrecht © 2017 Uitgeverij FABRI. Het auteursrecht op deze uitgave en de gedrukte uitgave en de daarin verschenen artikelen wordt door de uitgever voorbehouden. Het verlenen van toestemming tot publicatie in de gedrukte uitgave houdt in dat de auteur de uitgever, met uitsluiting van ieder ander onherroepelijk machtigt de bij of krachtens de auteurswet door derden verschuldigde vergoedingen voor kopiëren te innen en dat de auteur alle rechten overdraagt aan de uitgever, tenzij anders bepaald. Niets uit deze uitgave en de gedrukte uitgave mag worden overgenomen, vermenigvuldigd of gekopieerd zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever. De uitgever stelt zich niet aansprakelijk voor eventuele onjuistheden, welke in de uitgave of de uitgedrukte uitgave mochten voorkomen.


28

44

INHOUD

INHOUD

er t ys ler t i l pe a R re ys L E ’ an gb A A BR 2 V r ru H 9 aa ER y n V b D F rug es O f O Pro tat H 8 eS 2 d in

Maart 2017 OP DE COVER Tony Wyczynsksi FOTOGRAFIE Marcel Krijger

5

s o T lo EL aar K C nS TA e va Y n A J o Y im A S J 4 4

t r e b l N Gi M th U L are O C 0G 9

90


REDACTIE

ACHTER DE SCHERMEN MARCEL KRIJGER

schoot de foto’s van JayJay en Simone van Saarloos en die van Tony Star ‘De fotoshoot met Tony Star was verrassend. Hij heeft een vrij plat imago, maar ik vond hem een heel innemende jongen. Een gouwe gast. Ik denk dat je dat ook wel terugziet in zijn programma’s; als hij iets doet, springt hij er vol enthousiasme in. Hij hoefde voor de camera geen barrières te overwinnen en hij had weinig aanwijzingen nodig. Dat werkt fijn en zorgt ervoor dat het soepel loopt. Ik heb het ook weleens anders gehad: dat ik iemand moet vragen om te doen alsof hij of zij schreeuwt, een goed uur bezig zijn en uiteindelijk toch nog een halfbakken foto hebben.’ ◆

AFRA DE LEEUW

bouwt aan het online platform van RUGBY. ‘Afbeelding hier, hashtag daar… Als de website en social media van RUGBY. er goed uitzien, kan ik rustig gaan slapen. Samen met online coördinator Joanne Bast en het online team zorg ik voor een online planning voor Facebook, Twitter, Instagram en de website en vullen we de kleinere rubrieken in het blad. Heb je ‘Tijdlijn’ en ‘Volg de rugbymannen’ bijvoorbeeld al gezien? Ziet er goed uit toch! Ik blijf tweaken, schuiven en proberen totdat het blad en online perfect samenwerken en -gaan. Alleen op die manier kunnen we alle rugbyers in Nederland bereiken en overtuigen van de kracht van RUGBY.’ ◆

ILSE MODDER

6

weet iedere editie weer kleur te geven aan het blad ‘Van het begin af aan ben ik bij het blad betrokken en wat geniet ik ervan. Het geeft veel voldoening als ik tekst en beeld weer succesvol weet samen te voegen. Het is steeds zoeken hoe we, letterlijk, vorm geven aan het blad, maar wat voelt het goed als dat weer is gelukt. Stapje voor stapje lukt het om te verbeteren en op nummer 5 ben ik dan ook super trots. Niet alleen omdat het beter is dan de voorgaande edities, maar ook omdat we de doorstart hebben gemaakt. De sport rugby was bij mij, voor ik met RUGBY. tijdschrift in aanraking kwam, geheel onbekend, maar inmiddels ben ik ervan gaan houden.’ ◆

ANNA NEELTJE DE BOER

schreef onder meer de rubriek ‘Over de grens’ ‘Van Zuid-Afrika naar het koude Nederland om de liefde van je leven achterna te gaan. Wynand Breytenbach (23) deed het. Na anderhalf jaar een langeafstandsrelatie te hebben gehad, begon hij zijn nieuwe leven in Wanrooij en verruilde zijn ZuidAfrikaanse rugbyclub voor The Dukes in Den Bosch. Een grote stap, maar blij met zijn nieuwe leven is hij wel. Wat een mooi en stoer verhaal! Maar ook inspirerend, want hij ziet hoe het spel in de beide landen op verschillende manieren gespeeld wordt. En als je daar een middenweg in zou vinden, zou dat perfect zijn. Hoe? Blader snel naar pagina 50.’ ◆


VOORWOORD

HAAL DAT ZAND ERUIT ‘Dat gaat je nooit lukken.’ Heeft iemand dat weleens tegen je gezegd? Vijf simpele woorden, waar mijn haren met name van het vierde woord recht overeind gaan staan. Hoezo, gaat dat mij niet lukken? Wat denk jij wel niet? Wat de beweegreden van diegene ook is, het doet pijn. Je voelt je aangevallen. Onderschat in je kunnen. Het gekke is: het zijn altijd dezelfde personen die dat soort dingen zeggen. Je kent ze wel. Die ‘eerst zien dan geloven’-types. De ‘ik kijk van een afstandje afwachtend, licht lachend en een tikkeltje afkeurend toe, ik steek de handen uiteraard niet uit de mouwen, maar klaag wel als het niet gaat zoals het hoort’-helden. De ‘het is geen zomer, en ik ben ook al in geen tien jaar op het strand geweest, maar ik heb toch zand in m’n kut’-krijger. Ja, je denkt nu aan iemand. Ik zie het wel. Goed. Ik zal je iets gaafs vertellen. Na een jaar vechten heb ik om mij heen een team verzameld van enthousiaste vakmensen. Gedreven, niet bang om hun mening te geven. Ze kunnen kritiek van elkaar opvangen en duiken (bijna) overal voor de volle honderd procent in. Head first.

Door dat team is onze campagne geslaagd. Door die club van bikkels, en door een hoop inspirerende nieuwe medewerkers die zich de afgelopen maanden hebben gemeld. Dankzij hen hebben wij bestaansrecht. En waar krijg je meer energie van? Van een zuurpruim die ongevraagd een schep zand over je enthousiasme heen flikkert? Of van een rauwdouwer die met je meebruist, of je idee nu haalbaar is of niet? Ik zeg: haal dat zand eruit, en duik er nu maar gewoon in. Het brengt je op mooie plekken. En het brengt jullie een prachtige vijfde editie.

Wij willen hét crossmediale platform zijn voor alle rugbyfans in Nederland. Op papier, op internet of in je broekzak. En daar hebben we jou bij nodig. Ben jij een scrummende schrijver? Een voorwaartse verkoper? Of tackel jij gewoon graag uitdagingen? Sluit je dan bij ons aan! Het zand mag je thuis laten. Daar heb ik namelijk al een kuub van verzameld.

7

Toen ik een paar maanden geleden de redactie vertelde dat het erop of eronder was en de RED RUGBY.-campagne uitrolde, zat ik met een brok in mijn keel. Maar ik had mijn laatste zin nog niet afgemaakt toen er iemand op de tafel sloeg en zei: ‘I am in. All in. Let’s do this!’

Nu is het tijd om verder te gaan. Tijd voor het echte werk. Want we zijn er nog lang niet. Om het uiterste uit RUGBY. te kunnen halen, hebben wij ieders hulp nodig. En dat gaat verder dan een abonnementje afnemen. Wij willen jullie bereiken. Weten wat jullie denken. Weten wat jullie willen lezen. Voelen wat jullie voelen (ja, dat klinkt verschrikkelijk).


CROUCH, BIND, SET ! Net als in een rugbyteam hebben wij de passie om samen te presteren! Samen met onze collega’s en distributeurs leveren wij producten die overal ter wereld bijdragen aan een werkplek die schoner, veiliger en gezonder is. Al meer dan 40 jaar leveren we schone lucht voor lassers, personeel in de metaalverwerkende industrie, brandweerlieden, automonteurs en nog veel meer. Onze jarenlange ervaring en klantgerichtheid stellen ons in staat om exact diÊ oplossingen te leveren die u nodig heeft. - Learn together, work together, grow together Team Plymovent

Foto:Teambuilding clinic bij de Castricumse Rugby Club d.d. 03-02-2017

www.plymovent.com


CLUBPAGINA

CASTRICUMSE RUGBY CLUB DE ‘DUINKONIJNEN’ VAN CASTRICUM De Castricumse Rugby Club is opgericht in 1968, als een van de eerste clubs in een klein dorp. Rugby in Nederland bestond toen alleen nog in de grote steden: bij de studenten en bij de Adelborsten in Den Helder. De rugbyclub in Castricum bestond in die tijd uit een hechte vriendengroep die op het veld door de tegenstander smadelijk ‘de duinkonijnen’ werd genoemd. Ze verloren de eerste jaren vaak op het veld, maar wonnen wel de roemruchte derde helft. Toen bondscoach Dennis Power per toeval in Castricum terechtkwam, selecteerde hij direct Willem Peperkamp als talent voor het Nederlands XV. Sindsdien is Castricum een bekende naam binnen rugbyend Nederland. Een ander hoogtepunt was in oktober 1974, toen de eerste Nederlandse dames-rugbywedstrijd in Castricum werd gespeeld. En aan de eerste vrouweninterland ter wereld, tegen Frankrijk in Utrecht, namen zes vrouwen uit Castricum deel. Een aantal jaar later, in 1982, promoveerde de club naar de ereklasse en sindsdien speelt het nu al 35 jaar onafgebroken in de top van de Nederlandse rugbycompetitie. De club heeft in deze jaren vele tientallen (jeugd)internationals geleverd en werd achtmaal landskampioen. De naam Castricum werd ook over de grens bekend. Dankzij de internationale contacten kwamen topcoaches uit onder meer Engeland en Frankrijk naar het dorp in de duinen. Met als absoluut hoogtepunt in 2014 de trainingsstage van de All Blacks. Het wereldberoemde sevens-team uit Nieuw-Zeeland kwam zich in Castricum voorbereiden op de Gemenebestspelen in Glasgow. Inmiddels hoort het eerste team bij de beste zes teams in Nederland. In januari nog wonnen zij in hun nieuwe uitshirts tegen Den Haag. De club bestaat uit bijna vierhonderd leden; drie herenteams, een damesteam, een meidenploeg en negen jeugdteams. Sommige jeugdleden wonen en spelen inmiddels zelfs in het buitenland. De Castricumse Rugby Club is in de rugbywereld al bijna vijftig jaar niet meer weg te denken. – fotografie Gerard Spaans


TACKLE POINTS

Blijf op de hoogte van al het binnenlandse en buitenlandse rugbynieuws, van de nieuwste regels tot de meest imposante records…

JONG RUGBYTALENT STEEDS MEER KANSEN Naast dat we Rugby Academy MiddenOost, NoordOost, ZuidWest en NoordWest hebben, blijven de mogelijkheden voor onze jonge talenten groeien. Alex Chang begon afgelopen maand Rugby Academy Oost in Nijmegen met de eerste testdag. Een ook in Zwolle waren er test momenten, bij het Center for Sports & Education (CSE) onder leiding van Allard Jonkers.

HEREN The Bassets Castricumse Rugby Club RC ‘t Gooi Haagsche Rugby Club RC Hilversum Oemoemenoe

JOOST VAN DER WESTHUIZEN

10

1971 - 2017

DAMES AAC Rugby All Blues The Bassets RC Delft RUS URC

OP KOERS VOOR DE FINALE

Het tweede deel van de Ereklasse is begonnen, met in de Kampioenspoule een aantal leuke verrassingen. Kan Oemoemenoe de gevestigde orde verrassen? Wordt Hilversum voor de derde keer op rij kampioen? En gaan we bij de dames weer een finale tussen RUS en AAC zien, of wordt het tijd voor nieuw bloed?

IN MEMORIAM SIONE LAUAKI 1981 - 2017

DAN VICKERMAN - fotografie Pierre Andrieu / AFP

1979 - 2017

Een van de beste scrumhalfs aller tijden en een belangrijk onderdeel van de WK-winnende Springboks van 1995. We zagen hem sinds 2011, toen er ALS bij hem werd vastgesteld, steeds verder achteruit gaan. Op 6 februari overleed hij thuis, op 45-jarige leeftijd, aan de gevolgen van zijn ziekte.

Voormalig Wallaby-lock Dan Vickerman is 18 februari op 37-jarige leeftijd overleden. Hij ontnam zichzelf het leven en laat een vrouw en twee kinderen achter. Er wordt nog onderzoek gedaan door de politie.

Op 12 februari overleed Sione Lauaki. In 2012 werd al bekend zijn gezondheid achteruit ging, toen hij na zeventien caps gedwongen werd te stoppen voor de All Blacks. Hart- en nierfalen waren uiteindelijk de reden van zijn overlijden. Hij werd 35 jaar oud.


L O EO SE E N N FA VE EN BR N S IE SK K

TACKLE POINTS

Jarenlang was er alleen aandacht voor herenfifteens en samessevens. Leon Koenen wil daar met zijn SEVENS7 FACTORY verandering in brengen. Met een selectie jonge, gretige gasten wil hij weer serieus op sevens gaan trainen. Het eerste testmoment voor zijn groep: de Amsterdam Sevens in mei 2017.

De kunstgrasvelden met rubberen korrels, gemaakt van oude autobanden, kwamen eind 2016 herhaaldelijk in het nieuws. Afgelopen december was daar eindelijk het verlossende woord: het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu laat weten dat de gevolgen voor de gezondheid van de sporter verwaarloosbaar zijn.

LADIES SEVENS ORANJE NAAR CANADA

TOPSPORTAGENDA In 2017 vallen de damessevens niet langer binnen de topsportfocus van NOC*NSF. Wel liet NOC*NSF weten zeer positief tegenover het strategische plan van Sascha Werlich te staan. Deze tegenslag zal de dames uiteraard niet tegenhouden om vol te gaan voor de Olympische Spelen van 2020 in Tokio.

11

De Oranjedames zijn door World Rugby uitgenodigd voor de Women’s Sevens Series legs op 27 en 28 mei 2017. Bondscoach Sascha Werlich laat op www.rugby.nl weten dat strijden tegen de beste landen van de wereld een prachtige test gaat worden voor haar team. De kosten van het verblijf en het vervoer worden grotendeels door World Rugby gedekt.


TIJDLIJN

MAART

5 maart

18 maart

Italië-Frankrijk (Stadio Olimpico)

Schotland-Italië (Murrayfield)

RBS SIX NATIONS

RBS SIX NATIONS RBS SIX NATIONS

11 maart

Frankrijk-Wales (Stade de France)

RBS SIX NATIONS

RBS SIX NATIONS

Engeland-Schotland (Twickenham)

Ierland-Engeland (Aviva Stadium)

18 maart

25 maart tot 2 april

Thuiswedstrijd tegen Zwitserland

In Roemenië

NEDERLAND (HEREN)

EK ONDER 20

12

APRIL

MEI

8 april

POLEN-NEDERLAND Heren

6 tot 16 april 2017

EK ONDER 18

Bretagne (Frankrijk)

26, 27 en 28 mei 2017

AMSTERDAM SEVENS 27 en 28 mei 2017

WOMEN’S SEVENS SERIES Canada, Langford


Zowel voor Oranje als voor Portugal wordt dit de derde wedstrijd in de Rugby Europe Trophy (twee niveaus onder de Six Nations). Beide teams zijn tot nu toe ongeslagen, waardoor het een spannende wedstrijd belooft te worden. De aftrap is om drie uur, maar er is ook nog een voorprogamma; voor Nederland-Portugal speelt Nederland Onder 18 een oefeninterland tegen hun Tsjechische leeftijdsgenoten (meer hierover op 61).

10 maart

HSBC SEVENS WORLD SERIES 2016-2017

3 tot 5 maart – Las Vegas Sevens HSBC WR Sevens Series (Ronde 5) Women’s Sevens Series (Ronde 3) 11/12 maart – Vancouver Sevens HSBC WR Sevens Series (Ronde 6)

22/23 april – Kitakyushu Sevens Women’s Sevens Series (Ronde 4)

16, 17 en 18 juni 2017 Ameland Beach Rugby Festival 27 mei 2017 Amsterdam Sevens

15/16 april – Singapore Sevens HSBC WR Sevens Series (Ronde 8) 13/14 mei – Paris Sevens HSBC WR Sevens Series (Ronde 9) 20/21 mei – London Sevens HSBC WR Sevens Series (Ronde 10)

7-9 april – Hong Kong Sevens HSBC WR Sevens Series (Ronde 7)

13 mei 2017 Finales Ereklasse

RBS SIX NATIONS WALES-IERLAND (PRINCIPALITY STADIUM)

13

De HSBC World Sevens Series bestaat voor de heren uit tien toernooien over de hele wereld. De nationale teams strijden in elke ronde van het toernooi voor punten, die aan het einde van het seizoen bij elkaar worden opgeteld. De Series zijn in december in Dubai begonnen en eindigen voor de heren in Londen. Voor de dames zijn het vijf rondes, waarvan de laatste op 24 juni in Clermont-Ferrand.

Wat in 1883 is begonnen als de Home Nations is inmiddels het belangrijkste rugbytoernooi van het noordelijk halfrond. In 2000 is de Six Nations ontstaan, zoals wij het nu kennen. Nog twee weken en er zal bekend zijn wie er met de RBS 6 Nations Championship Trophy naar huis mag.

TIJDLIJN

4 maart HEREN THUISWEDSTRIJD TEGEN PORTUGAL

27/28 mei – Canada Sevens Women’s Sevens Series (Ronde 5)

24 en 25 juni 2017 North Sea Beach Rugby Den Haag

3 juni tot 8 juli 2017 British & Irish Lions-tour door Nieuw-Zeeland

editie #6 RUGBY. tijdschrift

15 juli 2017 World Rugby Pacific Nations Cup

9 tot 26 augustus 2017 World Cup Women’s XV Ierland


BEN JE DIE UITKERING MEER DAN ZAT EN DAT BANKHANGEN EIGENLIJK OOK? KOM BIJ TURN-OVER!


FOTOREPORTAGE

DENNIS VAN DE SANDE ‘Ik heb altijd een passie voor fotografie gehad. Vroeger vooral bij autorally’s, maar nadat ik op mijn 21ste door nekklachten moest stoppen met rugbyen, ging het toch een beetje die kant op kriebelen. Ik wilde rugby op mijn eigen manier blijven volgen. Toen ben ik mijn twee passies gaan combineren als rugbyfotograaf. Eerst gewoon bij mijn eigen club Octopus, maar tegenwoordig trek ik het hele land door. Op zaterdag bezoek ik altijd een Ereklassewedstrijd, en op zondag pak ik, als ik tijd heb, ook nog een Eerste of Tweede Klassewedstrijd mee. Mijn hele weekend ben ik dus ofwel onderweg, of ik sta langs de lijn met mijn camera. En ieder vrij uurtje van de week zit ik foto’s te bewerken voor mijn Facebookpagina The Oval Office. Voor mij is het een heerlijke creatieve uiting, want voor mijn werk zit ik de hele dag op kantoor. Het is gaaf om te zien dat het werk steeds meer toeneemt. Voor Nederland-Portugal was ik bijvoorbeeld door Rugby Nederland gevraagd om posters te maken voor in de kleedkamer. Motiverende platen, om de jongens moed te geven op het veld.’

15


GESCHIEDENIS

EEN TWEEDE GRAND SLAM VOOR IERLAND Rugby zit de Welshmen in de genen. Voor iedere wedstrijd om de Six Nations trekken ze massaal naar Cardiff om hun team naar de overwinning te schreeuwen. Zo ook op zaterdag 21 maart 2009, een historische dag in de geschiedenis van het toernooi. Tekst: Els Spanjer

25

- fotografie ALBA PR

Het is de laatste speeldag van het toernooi van dat jaar, en er staat van alles op het spel. Wales heeft zelf net van Frankrijk verloren, en een Grand Slam zit er, in tegenstelling tot vorig jaar, ditmaal niet in. Het toernooi kunnen ze nog wel winnen, maar dan moeten ze deze dag wel met dertien punten verschil van Ierland winnen. Dat zou Wales ook meteen de Triple Crown opleveren, aangezien ze eerder al van Engeland en van Schotland wonnen. Voor Ierland is het andere koek. Bij winst kan het na 61 jaar eindelijk zijn tweede Grand Slam in de sportboeken schrijven. Tienduizenden Ierse supporters zijn op de bonnefooi vertrokken: zonder kaartje en zonder onderdak. ‘We hebben al twee tickets te pakken’, vertellen Jim en Moira O’Brien opgetogen. Om één uur ’s nachts reden ze in Fishguard van de ferry, sliepen een paar uurtjes en reisden snel door om zo vroeg mogelijk hun bordje ‘ticket wanted please’ op te kunnen houden. Met twee vrienden hebben ze de

gok gewaagd. ‘Als we er nog twee kunnen bemachtigen gaan we naar de wedstrijd. Zo niet, dan verkopen we ze en duiken we met z’n vieren ergens een pub met een groot scherm in.’ Sinds 1999 speelt Wales al zijn thuiswedstrijden in wat tegenwoordig het Principality Stadium heet. Het stadion, met een capaciteit van 74.500 bezoekers, kostte 121 miljoen pond. Duizenden supporters kochten obligaties die geen rente uitkeerden, maar wel recht gaven op een zitplaats bij belangrijke wedstrijden. Omdat men het stadion ook voor andere evenementen wilde gebruiken, kwam er een schuifdak op en


GESCHIEDENIS

rust het veld op ruim zevenduizend verrijdbare pallets. In twintig minuten rolt het dak open. Dorst hoeven de bezoekers niet te hebben; in elke bar staan joy machines die in nog geen twintig seconden twaalf pinten bier tappen.

26

De binnenstad van Cardiff is een mix van rode draken en gele narcissen, symbolen voor Wales, en het groen van Ierland, met zijn leprechauns en klavertjesdrie. Bodypainters schilderen voor een paar pond de mooiste symbolen op supporterswangen. Op een bankje bekijkt Gareth Phillips de uitgelaten supporterslegioenen. ‘Vroeger ging ik met mijn vader met de trein naar Edinburgh. Met duizenden liepen we zingend van Waverley Station naar Murrayfield. Een helft van Princess Street was voor alle verkeer afgesloten. Links en rechts stonden de Edinburghers twee, drie rijen dik. Ze waren speciaal voor ons gezang naar het centrum gekomen. Want zingen kunnen wij als de beste. Dat hoor je straks voor de wedstrijd wel’, vertelt Gareth. Een overmoedige leprechaun zingt ‘You’re just a small part of England’. ‘Dat kan hij straks wel vergeten’, protesteert Gareth. De Gatekeeper Pub heeft Brains SA op tap, het plaatselijk ale dat al jaren de WRU sponsort. Binnen is het een golvende zee van rode shirts. Op de stoep warmt een groep Ieren uit Limerick, pint in de hand, zich in het prille lentezonnetje. ‘Ik wil later tegen mijn kleinkinderen kunnen zeggen dat ik erbij was toen Ierland zijn tweede Grand Slam won’, zegt Declan O’Shea. ‘Weet je, die Welshmen kunnen ongelooflijk goed zingen. Tegen Engeland doen ze vaak het dak dicht. Ook als het niet regent. Klinkt het nog imponerender. Maar vandaag blijft het open. Kan God zien hoe Ierland de Grand Slam wint’, zegt hij lachend. Het is inderdaad perfect rugbyweer: zonovergoten, een graad of zestien. Precies zoals de BBC

Wales-weerman een dag eerder, gehuld in een knalrood Walesshirt, voorspelde. Yann Britou komt voorbij met een niet te missen zwart-wit gestreepte Bretonse vlag met elf hermelijnstaarten. ‘Ik was vorige week op Twickenham voor Engeland-Frankrijk. Daar werd ik niet vrolijk van. Engeland won met 34-10. Ik heb er een weekje aan vastgeplakt omdat de wedstrijd van vandaag zo bijzonder is’, vertelt hij. Een kaartje heeft hij niet. ‘Geeft niets, ik ga gezellig met al die Ieren in de kroeg kijken.’ Rond half zes klinkt uit 74.500 kelen Hen Wlad Fy Nhadau, het volkslied van Wales. En natuurlijk Ireland’s Call, Phil Coulters alternatieve volkslied van het Ierse rugby. Dat team telt immers twee nationaliteiten, Ieren uit Noord-Ierland en Ieren uit de republiek. In de laatste minuut van de wedstrijd mist Stephen Jones de strafschop die Wales de Triple Crown kan bezorgen. Hij komt twee meter te kort. De uitslag blijft 15-17. ‘Stephen was moe’, constateert BBC-rugbycommentator Jonathan Davies gelaten.

‘Vandaag blijft het dak open, dan kan God zien hoe Ierland de Grand Slam wint’ Dubliner Eoahan Corry zwaait omhoog naar de heldere lucht. ‘Mijn vader vertelde altijd over die eerste Grand Slam in 1948. Daar was hij bij, in Belfast. Nu sta ik hier, 61 jaar later, bij de tweede. Dat kan ik aan mijn eigen kinderen gaan vertellen’, zegt hij met betraande ogen. ’s Avonds kleuren de straten van Cardiff groen. Ook prachtig op het Celt Fest is de Ierse folkgroep Wolfe Tones. You’ll never beat the Irish zingen ze voor een uitzinnig met Ierse en Welse vlaggen zwaaiend publiek. ’It was one of the most passionate matches and one of the most tense sporting occasions you could possibly witness’, schrijft de Sunday Times de volgende morgen. ◆


– fotografi e ProRugby


HOOFDVERHAAL

GEZOCHT: PROFRUGBYER IN AMERIKA SALARIS: GEEN Vorig jaar werd in de Verenigde Staten een gigantisch project gelanceerd: PRO Rugby, een nieuwe profcompetitie bestaande uit vijf teams die onderling bepalen welk team zich het beste rugbyteam van de Verenigde Staten mag noemen. Het eerste seizoen eindigde in april 2016, maar het is nog altijd onzeker of seizoen twee er überhaupt komt. Hoe dit kan? Een reconstructie. 29

Tekst: Coen van Rossum

Het verhaal van PRO Rugby begon allemaal, zoals in het geval van bijna iedere professionele sport, met een rijke zakenman die fan is van de sport. In dit geval is dat Doug Schoninger, die zijn fortuin verdiende als investeerder in stadionaanbouw en –renovatie en dus geen vreemde was van de sportwereld. Schoninger ziet in de Verenigde Staten een slapende rugbyreus, die, met een beetje investering, over een aantal jaar mee zou moeten kunnen doen met de wereldtop. Een hele uitdaging in een land als de Verenigde Staten, waar al vier grote nationale sportcompetities te vinden zijn: American Football (NFL), basketbal (NBA), honkbal (MLB) en ijshockey (NHL). Ieder van deze sporten heeft z’n eigen infrastructuur op universiteiten, waar sporters een studiebeurs ontvangen wanneer zij voor het universi-

teitsteam uitkomen in hun sport. Die infrastructuur bestaat nog niet voor het Amerikaanse rugby, wat ervoor zorgt dat veel van de spelers die nu hun brood verdienen in de PRO converts zijn – spelers die eerst een andere sport beoefenden voordat ze zich op rugby toelegden. In principe is de topdownaanpak van Schoninger vergelijkbaar met hoe Rugby Nederland het damessevens opstartte: start met een vaste groep speelsters, maak van hen sterren en start daarna pas met de opbouw van de laag daaronder, zoals jeugdteams en reservecompetities.


HOOFDVERHAAL 30

Schoninger laat er geen gras over groeien. Eind 2014 worden de eerste plannen gemaakt, in december 2015 is er al een competitie uit de grond gestampt met vijf teams, die drie keer tegen elkaar strijden om tot een seizoen van twaalf wedstrijden te komen. Er zijn nog geen play-offs: het team met de meeste punten wordt kampioen. Met een budget van slechts 16 miljoen dollar voor de hele competitie wordt het eerste seizoen van PRO Rugby, en daarmee de droom van Doug Schoninger, werkelijkheid. (Ter vergelijking: legendarische NFL-quarterback Tom Brady, onlangs nog beslissende in de Super Bowl, verdient in zijn eentje al een jaarsalaris van 15 miljoen dollar.) Via veelal gratis livestreams kunnen de fans kennismaken met de sport, en voor een entreeprijs van 15 tot 20 dollar kan men in het stadion kijken. Ook hier gaat de vergelijking met de grote Amerikaanse competities nauwelijks op; zo is de gemiddelde ticketprijs van basketbalteam LA Lakers 103,27 dollar (de goedkoopste kaartjes in de afscheidswedstrijd van Kobe Bryant kostten zelfs bijna 700 dollar). Terwijl je voor die 20 dollar aan tickets best wat krijgt: je kunt ook nog een paar wereldsterren aan het werk zien, zoals de Italiaanse winger Mirco Bergamasco (Sacramento), Takudzwa Ngwenya (San Diego) en de legendarische All Black-centurion en WK-winnaar van 2011 Mils Muliaina (San Francisco). De competitie is zo snel uit de grond gestampt dat de teams tijdens de eerste wedstrijden alleen nog maar teamkleuren hebben. Verder gaan ze simpelweg door

het leven als de plaats waar ze vandaan komen: Denver, Ohio, San Diego, San Francisco en Sacramento. Om de clubs toch een naam te geven, wordt er een wedstrijd uitgeschreven, waarbij fans via internet teamnamen kunnen insturen. Een jury buigt zich over de inzendingen en heeft de beslissende keuze. Via deze weg ontstaat de Denver Stampede, Ohio Aviators, San Diego Breakers, San Francisco Rush en Sacramento Express. Een competitie is geboren. GROEI Hoewel het uiteindelijk de bedoeling is dat PRO geld oplevert, is het Schoninger niet alleen om de opbrengst te doen. Uiteindelijk wil Schoninger ook dat de rugbysport in Amerika groter en groter wordt, en dat de Verenigde Staten een serieuze speler worden op het wereldtoneel. PRO zou een speeltuin kunnen worden voor Amerikaans talent, iets waar de jeugd tegenop kan kijken. Al zal het nog wel even duren voordat er Samu Manoa- of Blaine Scully-posters op de muren van Amerikaanse jongenskamers te vinden zijn, in plaats van die van LeBron James of Cam Newton. ‘Het was het perfecte moment om een Amerikaanse competitie te starten,’ zegt Schoninger in gesprek met Rugby Wrap Up. ‘USA Rugby heeft tien jaar geleden een plan opgezet om jeugd en Olympisch rugby serieuzer aan te pakken, en World Rugby krijgt ook meer en meer aandacht voor Tier 2-nations zoals de VS.’ Schoninger, zelf in het project gestapt als fan, ziet echter ook de potentie van de sport, en verwacht dat rugby meer dan voldoende groeimogelijkheden heeft in het land. ‘We zien de support waarmee rugby in ons land groter kan worden als de drie poten van een kruk. De eerste en meest belangrijke poot is de bestaande rugbygemeenschap, die de sport al jaren volgt. We hopen dat zij enthousiast zijn over PRO en dat ze ons blijven steunen, net zoals wij dat bij hen zullen doen. De tweede poot is de jeugd. Jeugd is ontzettend belangrijk om de interesse aan te wakkeren. Ze nemen hun ouders mee naar wedstrijden en ze zijn beïnvloedbaar: zij zien de spelers als grote sterren, wat het imago van de sport alleen maar ten goede kan komen. De derde poot is de niet-rugbyer in de VS, die de sport niet kent en nooit gevolgd heeft. Daar ligt onze grootste uitdaging als we deze competitie tot een succes willen maken.’


‘Voor succes ligt de uitdaging bij de niet-rugbyer in de VS, die de sport nooit heeft gevolgd’


HOOFDVERHAAL

Niet eens heel lang geleden behoorde Doug Schoninger zelf nog tot deze groep, maar inmiddels is hij om en ziet hij de mogelijkheden. Dat zegt niet dat het allemaal makkelijker is geworden voor hem, want het vinden van partners valt vooralsnog niet mee. ‘We gaan in ieder geval voor drie seizoenen. In het ergste geval betaal ik alles uit eigen zak. Ik ben meer bezig met het zoeken van strategen, die de waarde van het product kunnen vergroten: meer investeerders zorgt alleen maar voor meer problemen. Er moet een soort van algemene visie komen waarlangs het Amerikaanse rugby kan groeien.’

Wat betreft rugby hebben de Verenigde Staten dan nog een aantal flinke stappen te maken. Tijdens het WK in 2015 eindigde het land nog roemloos laatste in een poule met Zuid-Afrika, Japan, Schotland en Samoa, met vier verliezen in vier wedstrijden. Een jaar eerder mochten de Eagles al op Soldier Field in Chicago aantreden tegen de All Blacks, en ging men met 74-6 ten onder. Niettemin was het stadion uitverkocht, en werd de wedstrijd live uitgezonden op NBC, een grote Amerikaanse zender. Op die zender trok het meer kijkers dan de best bekeken voetbalwedstrijd in de geschiedenis van het kanaal. Reden te meer voor Schoninger om optimistisch te blijven. Inmiddels zit het eerste seizoen erop, en mag de Denver Stampede zich de eerste PRO-kampioen in de geschiedenis noemen, met de Amerikaanse winger Spike Davis als Speler van het Jaar. De toeschou-

IN DE PROBLEMEN Die kick waar Schoninger het over heeft, is er nog niet geweest. Negatieve randverschijningen juist des te meer. Zo neemt de technisch directeur van de PRO Steve Lewis in oktober 2016 ontslag, nadat zijn salaris al maanden achterwege blijft. Superster Mils Muliaini krijgt tijdens een blessure middenin het seizoen niet doorbetaald en vertrekt ontevreden door de achterdeur: van de 70.000 dollar die PRO hem beloofd heeft, krijgt hij uiteindelijk slechts 50.000 uitgekeerd. Maar de grootste ramp tot nu toe: San Francisco Rush heeft zich vanwege geldproblemen, een gebrek aan interesse in de media en achterblijvende toeschouwersaantallen moeten terugtrekken uit de PRO. Seizoen 2017 zou moeten beginnen in april, na de Super Bowl en vlak voor de NBAplay-offs, zodat de laatste wedstrijden op een dood moment in de Amerikaanse sport zouden plaatsvinden. Dat plan kan de prullenbak in, want de competitiestart is inmiddels uitgesteld tot minstens eind mei.

33

Waar clubs in Nederland nog wel eens het verwijt krijgen dat ze alleen maar spelers uit het buitenland halen wanneer ze ambitieuze plannen hebben, doet Schoninger er alles aan om de sport zo lokaal mogelijk te houden. De coaches moeten uit de buurt komen, en het aantal buitenlandse spelers wordt tot een minimum beperkt. Een verstandig besluit, want waar America First in de politiek pas sinds het aantreden van Trump geldt, is het in de sport al decennia gebruikelijk dat Amerikanen alleen de sporten volgen waar hun eigen landgenoten goed in zijn. Zo wordt de winnaar van de Super Bowl gezien als de wereldkampioen, en de finale van de honkbalcompetitie heet de World Series, ook al doet er geen enkel team uit een ander land aan mee.

wersaantallen nemen iedere wedstrijd toe, de kijkcijfers op de verschillende gratis livestreams worden hoger en hoger en het niveau van de competitie zit ook in de lift. ‘Het eerste jaar is eigenlijk altijd wel succesvol. Het is nieuw en iedereen is nog enthousiast’, aldus Schoninger. ‘Het tweede jaar overleven, dat is pas de echte uitdaging. Dan heb je echt een kick nodig om toeschouwers te blijven trekken, om de boel fris te houden. Denk daarbij aan nieuwe sterspelers of nieuwe teams.’


HOOFDVERHAAL 34

Als er al een tweede seizoen komt, want op dit moment is nog helemaal niets duidelijk. Men weet nog niet of er nog een team bij komt of dat het bij de vier nog bestaande teams blijft. De spelers worden ondertussen gedwongen om door te trainen, zodat ze fit blijven, mócht het tweede seizoen er toch van komen. Velen wijzen met een beschuldigende vinger naar Schoninger, maar hij countert snoeihard. Over Muliaina zegt hij bijvoorbeeld dat de speler zijn resterende salaris door de verzekering uitbetaald had moeten krijgen, en dat hij halverwege het seizoen zonder duidelijke opgaaf van redenen terugvloog naar Nieuw-Zeeland, nadat hij zich aan het begin van het seizoen ook al ruim een week te laat meldde. Muliaina is inmidels vertrokken uit de VS, aangezien zijn team niet meer bestaat. En Muliaina is slechts het topje van de ijsberg. Inmiddels zijn er volgens bronnen tientallen coaches, spelers en handelaren in merchandise die bij elkaar nog enkele tienduizenden miljoenen van Schoninger moeten ontvangen. ‘Er werden zoveel dingen niet verzorgd door de organisatie,’ aldus Muliaina tegen RugbyToday. ‘De halve organisatie wordt nog vanuit de laadruimte van een busje geregeld. Constant op zoek zijn naar velden om op te trainen en er vervolgens afgeschopt worden omdat de vergunningen niet in orde zijn, daar is weinig professioneels aan. Ik vond het wel zielig voor de echte fans in Amerika, waarvan er hier en daar wel wat te vinden zijn. Helaas

‘Constant op zoek zijn naar velden om op te trainen en er vervolgens afgeschopt worden omdat de vergunningen niet in orde zijn, daar is weinig professioneels aan’

is er sprake van slechte mensen die iets proberen te leiden waar ze absoluut geen verstand van hebben.’ Ondanks de storm van kritiek op zijn persoon en op zijn functioneren blijft Doug Schoninger zelf positief over “zijn” competitie. ‘Het goede nieuws is dat rugby in de VS op de kaart is gezet. Dat was vorig jaar maart en april nog niet het geval. Het is onze verantwoordelijkheid, en eigenlijk die van iedere rugbyliefhebber in de VS, om ervoor te zorgen dat we stappen blijven maken. Want volgens mij begrijpen niet veel mensen hoeveel we wel niet vooruit zijn gegaan in een zeer korte tijd. Step back and don’t look at the trees, look at the forest. Dat ziet er nu namelijk best goed uit.’ ◆


35


COLUMN 36

URUGUAY 1995 EEN REIS OM NOOIT TE VERGETEN Daar lag-ie. Geopend op tafel. Een enveloppe met daarin een brief van de FIRA (Rugby Europe), gericht aan mij. Het was een uitnodiging om die zomer met de beste negen spelers van Europa te gaan rugbyen. Echt. Ik. Een keer in Uruguay en een keer in Argentinië. Met het Nederlandse sevensteam speelden we weleens een toernooi, maar we kwamen vaak niet verder dan de kwartfinale van de verliezersronde. Hoe waren ze in godsnaam bij mij gekomen? Het avontuur begon op vliegveld Charles de Gaulle in Parijs, waar we verzamelden. De meesten kwamen uit Frankrijk en Portugal, dus de voertaal was Frans. Onze Spaanse coach woonde in Baskenland. De meeste Fransen hadden al moeite om hem te verstaan. Moet je nagaan hoe dat voor mij was. Op vakantie kon ik me prima redden, maar dit was andere koek. Dramatisch. In het begin viel ik ook flink buiten de boot. De eerste met wie ik het goed kon vinden was Henry. Henry was nummer 6 van het Spaans nationale sevensteam en was van mijn lengte. Je begrijpt, dat schept een band. Na een week samen te hebben getraind reisden we af naar Uruguay voor ons eerste toernooi: de Punta del Este 7’s. De wedstrijden waren anders dan die met het Nederlands team. Het tempo en het niveau waren hoger, maar in de loop van het toernooi lukte het mij steeds beter om me aan te passen aan mijn medespelers. Na twee dagen stonden we in de finale van de Plate. Nog nooit had ik een finale gespeeld op zo’n groot toernooi. De spanning was om te snijden. We geloofden niet dat we van onze tegenstander, een invitatieteam uit Nieuw-Zeeland, konden winnen. Wonder boven wonder lukte het ons wel, mede dankzij twee try’s van mij. Een avontuur waar ik trots op ben.


CLUBPAGINA

RUGBY CLUB THE HOOKERS

– fotografie Marcel de Hoog

1974

RULE THE HOOKERS (CLUBLIED) Rule the Hookers, Marmelade en Jam, Drink een biertje met ons mee, Wij gaan wel door. Ja, ja, ja. Rule the Hookers. Gevulde koek met muts. Drink een biertje met ons mee, Wij gaan wel door. Ja, ja, ja. Rule the Hookers. Erwtensoep met worst. Drink een biertje met ons mee, Wij gaan wel door. Ja, ja, ja. Rule the Hookers. Gehaakte beddensprei. Drink een biertje met ons mee, Wij gaan wel door. Ja, ja, ja. Rule the Hookers. Van ijzer en beton. Drink een biertje met ons mee.... Hookers en marmelade. Gevulde koek met muts. Erwtensoep met wo-o-o-o-o-orst. Gehaakte beddensprei. Van ijzer en beton. Drink een biertje met ons mee, Wij gaan wel door! Wij komen van ‘t brede strand. Bijtend in ‘t harde zand. Stap op je kruk! Rule the Hookers. Rule the Hookers. Is er dan geen olie in de lamp, Dat hij zo duister brandt. Stap van je kruk. En we wiere met de bezem van de wurreft afgejoege. Falderalderiere falderalderare. En we wiere met de bezem van de wurreft afgejoege. Fal deral deral deral deral deral deral....

TRADITIE ÉN ONTWIKKELING Met ruim driehonderdvijftig leden en teams in alle categorieën is Rugbyclub The Hookers dé rugbyclub in Hoek van Holland. Onze club is opgericht in 1974. Na jaren gevestigd te zijn aan de Dirk van den Burgweg, zijn wij sinds 2010 gevestigd in sportpark ‘de Rondgang’. We zijn de trotse eigenaar van een van de gezelligste rugbyclubhuizen in Nederland. The Hookers staat voor traditie én ontwikkeling. Met een clublied dat we nog steeds zingen bij evenementen en dat deels op de melodie van het Britse volkslied gebaseerd is. We dragen onze historie bij ons en brengen dit ook over op anderen. Iedere keer als wij internationale teams ontvangen (of bij hen op bezoek gaan) en dit lied zingen, toveren wij een grijns op ieders gezicht.


CLUBVERHAAL

‘VAN DE HEL IN DE HEMEL’ Er is een hoop gebeurd de laatste jaren bij rugbyclub Greate Pier uit Leeuwarden. Wat begon als een kleine studentenvereniging, groeide uit tot een van de grootste verenigingen van het Noorden van Nederland. Voorzitter Jouke Lemke zag de club bergafwaarts gaan met 9 leden als dieptepunt. Inmiddels telt Greate Pier 170 leden, en is Lemke maar al te trots. Tekst: Robin van der Velde Illustratie: Joric Koghee

38

PASPOORT Naam: Jouke Lemke Leeftijd: 57 jaar Functie: Voorzitter, 3 jaar Actieve jaren binnen vereniging: 35 jaar

‘Tot een aantal jaren geleden stond er alleen maar een houten clubhuis, zo gammel dat we er niet eens ouders in durfden te ontvangen. Inmiddels staat er een prachtig nieuw gebouw en is de vereniging in volle bloei. In september 2015 hadden we 80 leden, maar inmiddels staat de teller reeds op 170. We zijn van de hel in de hemel terecht gekomen’, vertelt voorzitter Jouke Lemke vol trots. Lemke is zelf een speler van het eerste uur. Van 1982 tot 2014 was de 57-jarige Fries actief als rugbyer. ‘Ik kwam hier in 1982 voor het eerst meetrainen en was meteen verkocht. Helaas kreeg ik kreeg een bacterie in m’n bloed, waardoor functies wegvielen. Ik kon niet meer rugbyen. Ik heb enorm van mijn tijd als actieve rugbyer genoten, maar haal nu mijn energie uit de wedstrijden die ik bezoek.’ Of hij zijn fami-

lie zover heeft kunnen krijgen om te gaan rugbyen? ‘Nee, ik ben de enige van het gezin, mijn zoons spelen geen rugby. Ze wilden wel, maar er was destijds geen compleet jeugdteam waar ze terecht konden. Daarom kozen ze voor een andere sport.’

‘Bij het dieptepunt telde de vereniging 19 leden’ SLECHTE TIJDEN ‘We hadden lange tijd wat weg van een studentenvereniging. We waren geen familieclub en hadden amper jeugdspelers. Het dieptepunt was in seizoen 1983-1984, toen de vereniging slechts 19 spelers telde.’ Of Lemke ooit dacht aan stoppen? ‘Nee, ik heb


In 2004 kwam er een sprankje hoop op verbetering. De gemeente Leeuwarden wilde op het onderkomen van Greate Pier, een fabriek plaatsen, waardoor de club zou moetenverhuizen naar een grote multidisciplinaire sportaccommodatie. ‘De onderhandelingen hebben lang geduurd. Uiteindelijk wilden de voetbalclubs ons er niet bij hebben; we zouden te veel ruimte innemen, en ze wilden de velden eigenlijk ook niet delen. De gemeente liet ons op ons terrein blijven, en verving het vervallen houten hok in 2014 plaatsmaken voor iets moderns.’ GOEDE TIJDEN Door het nieuwe clubhuis, maar ook met hulp van het de media-aandacht rond het WK Rugby van 2015, keerde het tij. In 2015 werd een ledengroei van maar liefst 200 procent gehaald.

‘Het ging snel. Niet alleen vanwege onze nieuwe accommodatie en het WK Rugby, maar ook door onze evenementen kregen we veel publiciteit in de media. Zo organiseerden we in november 2016 nog een wedstrijd tussen Engelse en Schotse militairen, om te vieren dat het precies honderd jaar geleden was dat die teams de eerste rugbywedstrijd op Nederlandse bodem speelden. De Volkskrant, alle lokale kranten in Friesland, Omroep Friesland; iedereen schreef over de wedstrijd. We mochten zelfs met een grote groep rugbyers langs het stadhuis, waar burgemeester Ferd Crone ons ontving. De gemeente heeft ons enorm veel geholpen, en daar zijn we ze nog steeds erg dankbaar voor.’

CLUBVERHAAL

altijd gedacht. Ik riep het zelfs in de lokale kranten: dit gaan we overwinnen!’

39


CLUBVERHAAL

De publiciteit resulteerde in een explosieve ledengroei. ‘We hadden eindelijk voltallige jeugdteams. We trokken een aantal goede trainers aan en zijn introductietrainingen gaan organiseren, waardoor ook senioren ons wisten te vinden. Het eerste team werd te groot, en afgelopen seizoen zijn we daarom gestart met een tweede team.’ Niet alleen mannen vonden hun weg naar Greate Pier, maar ook diverse dames sloten zich aan bij de rugbyclub. Na mislukte pogingen tot een damesteam in ’83-’84 en ’03–’13, heeft de vereniging sinds dit seizoen weer een eigen damesteam. ‘De dames zijn jong en enthousiast; ze gaan er helemaal voor.’

40

‘Als dit niet gaat lukken, zijn we gedwongen een ledenstop in te zetten’

NOODKLOK De stijging in ledenaantallen is natuurlijk geweldig, maar het fundament van de vereniging stevig blijft? Lemke: ‘Je kunt niet blijven doorgroeien als de basis niet op orde is. We hebben als bestuur tegen onze leden gezegd: “Jullie zijn de vereniging, niet wij”. We hebben meer mensen nodig binnen het bestuur en onze commissies. Het vinden van de juiste personen daarvoor is lastig. Als dit niet gaat lukken, zijn we gedwongen een ledenstop in te zetten.’ De Friese voorzitter zie dit echter niet zo snel gebeuren. ‘Er is een groep, veelal jongeren, die elkaar stimuleren om zich in te zetten voor Greate Pier. Het gaat nu de goede kant op, en het bestuur is inmiddels uitgebreid van vijf naar zeven leden. Als dat zo doorgaat, kunnen we uitgroeien naar 200 leden aan het einde van het seizoen.’ AMBITIES Momenteel speelt de vereniging met twee herenteams in de Vierde Klasse; het ene team in Noordoost, het andere in Noordwest. Team Noordoost staat er momenteel goed voor in de competitie, en promotie lonkt. ‘Ik ben nog voorzichtig, maar de kansen zijn er zeker. Het zou geweldig zijn als het team dit seizoen promoveert.’ Lemke: ‘Ook de strijd om de Friesland Cup (een toernooi tussen De Wrotters, Drachten, Feanster en Greate Pier, red.) staat hoog op onze lijst. De Friesland Cup bestaat al zo’n 35 jaar, maar we hebben hem nog nooit gewonnen. De winnaar wordt gezien als de kampioen van het Noorden, dus het zou fantastisch zijn als we hem eens zouden pakken.’ ◆


CLUBVERHAAL

GEBROEDERS KLIJNSTRA:

‘MISSCHIEN KOMEN WE WEL OOIT IN DE EREKLASSE’ PASPOORT Erwin Klijnstra Leeftijd: 30 Positie: Prop of hooker Aantal jaren rugby: 5 Werk: Deurwaarder

PASPOORT Ronald Klijnstra Leeftijd: 27 Positie: Hooker of prop Aantal jaren rugby: 6 Werk: IT’er bij Achmea

In de Leeuwardse familie Klijnstra werd jarenlang een gewaterpolood. Gebroeders Erwin en Ronald lagen in het water, en vader en moeder moedigden hen aan vanaf de kant. Op een gegeven moment was de liefde echter voorbij. ‘De lol was eraf, dus we gingen op zoek naar een andere contactsport’, vertelt Erwin.

‘Omdat we broers zijn voelen we elkaar perfect aan’ De twee begonnen vijf jaar geleden gebroederlijk naast elkaar op de tweede rij. Het was even wennen, maar al snel liep het als een

Het eerste team van Greate Pier doet het momenteel goed in de competitie, en maakt kans kampioen te worden van de Vierde Klasse Noordoost. Erwin: ‘Ik hoop echt dat we het gaan halen, dat zou prachtig zijn. Als we door blijven klimmen, spelen we misschien nog wel ooit met een noordelijke club in de Ereklasse.’ ‘Er zitten grote talenten tussen en de trainingen worden steeds professioneler,’ voegt Ronald toe. ‘Iedereen maakt het gezellig met elkaar en de sfeer in het team is gewoon heel goed.’ Het belangrijkste voor de broers blijft het rugbyspel, want zonder kunnen ze niet. ‘Met pa en moeders langs de lijn als het niet te koud is, en m’n kleine jongen in de buggy’, sluit Erwin af. ◆

41

Tijdens een uitwisselingsproject in Ierland kwam Ronald in aanraking met rugby, en werd direct enthousiast. Eenmaal terug in Nederland haalde hij zijn broer over, en samen namen ze een kijkje bij de lokale club. Inmiddels spelen Erwin en Ronald in het eerste, en zijn ook andere familieleden besmet geraakt met het rugbyvirus. Erwin: ‘Onze vader zit in het bestuur van Greate Pier, mijn vrouw bij de EHBO en zelfs mijn zoontje van zes maanden wordt in zijn buggy langs de lijn enthousiast van de sport: hij wordt meteen wakker op het moment dat de wedstrijd begint.

trein. Ronald: ‘We merkten dat we weinig communicatie nodig hadden omdat we broers zijn. We duwden tegelijk in de scrum, motiveerden elkaar en hielden elkaar rustig wanneer het nodig was. Nou ja, vooral Erwin moet af en toe even gekalmeerd worden.’ Erwin: ‘Haha, het valt best mee, maar ik ben wel iemand die de randjes opzoekt. Alles om te winnen. Ik gaf bijvoorbeeld ooit eens iemand een kus toen hij steeds aan het etteren was met de bal.’ Wat Ronald typeert als speler volgens Erwin? ‘Hij neemt de andere spelers op sleeptouw. We hebben een heel onervaren team. Hij geeft ze tips en blijft rustig. Vanwege zijn leiderschap en z’n platte neus wordt hij ook wel Van Gaal genoemd in het team.’


8000!

Veel succes, RUGBY. www.koppeladvies.nl T 020 - 344 59 00


CLUBPAGINA

HAAGSCHE RUGBY CLUB

EEN DAG OP DE CLUB Het is begin januari 2017. Na een koude week, zoals in bijna heel Nederland, zijn onze grasvelden afgekeurd. Maar gelukkig kunnen we op ons kunstgrasveld spelen.

– fotografie Marcel van der Looij

08:30 – Het is koud ‘s ochtends, de rijp ligt op het veld. Die rijp geeft een mooie, witte gloed over ons kunstgras. 21 guppen zijn warm aangekleed begonnen aan hun training; parcourtjes rennen met en zonder bal, afgewisseld met een tikspelletje. De laatste tien minuten mogen de tags (lintjes) aan voor hun favoriete spel: de overkant halen zonder dat je tag wordt afgepakt. Na de afsluitende yell gaan de dappere guppen weer naar huis. 10:30 – Het Turven-, Benjamin- en Miniprogramma is afgelast. Ze zijn naar het Scheveningse strand uitgeweken om daar te trainen en onderlinge wedstrijdjes te spelen. Wel staat ons tweede Colts-team klaar om aan te treden tegen de combinatie Waterland/Alkmaar. 12:00 – Ons eerste Cub-team speelt vandaag tegen Hilversum. Een mooie wedstrijd, er wordt gestreden om een plekje bij de eerste vier. Die vier zullen in het voorjaar strijden om het landskampioenschap. Het is dan ook lekker druk langs de

lijn. HRC wint overtuigend en zal de kampioenswedstrijden spelen. 13:30 – De wedstrijd van ons eerste juniorenteam tegen Eemland, de nummer vier van de competitie, is inmiddels begonnen. Onze junioren speelden een stevige partij rugby en waren duidelijk sterker. De eerste plaats in de competitie houden zij stevig vast. Ook zij mogen in Amsterdam gaan strijden om het landskampioenschap. 15:00 – Onder een stralend winters zonnetje speelt het eerste team vandaag haar eerste wedstrijd in de kampioenspoule van de Ereklasse tegen Castricum. HRC heeft in de basisopstelling alleen maar Nederlandse talenten opgesteld, waarvan tien uit eigen jeugd. 16:30 – De wedstrijd is afgelopen. In een sportieve wedstrijd wint Castricum nipt, 18-22. Een charge down try van Castricum deed HRC de das om. Duidelijk was dat beide teams graag wilden winnen. Er was veel aanvallend spel van beide kanten. Vandaag was Castricum net iets te sterk. 18:00 – Langzaam loopt het clubhuis leeg. Het was een mooie rugbyzaterdag op HRC.


MAN VAN DE MASSA ONTMOET EINZELGANGER

JAYJAY TACKELT

JayJay Boske & Simone van Saarloos

Iedere editie tackelt JayJay Boske een bekende Nederlander voor een tweegesprek. Deze keer is dat filosofe en schrijfster Simone van Saarloos (26). Simone schrijft onder andere voor Vrij Nederland, is auteur van de roman De Vrouw die en actief voor de politieke partij Artikel1. In de media staat ze bekend als ‘feminist’. Tot vier jaar geleden speelde ze nummer 8 op het rugbyveld. ‘Voor mij is rugby de hemel. Alle soorten lichamen, dik, dun, lang, kort, vinden hun plek op het veld.’

45

- fotografie Marcel Krijger

Tekst: Josselin Gordijn

JayJay: Ik heb je weleens voorbij zien komen op rugbyevenementen, maar we spreken elkaar vandaag voor het eerst. Rugby jij voor de sport, of voor de gezelligheid eromheen? 
 ‘Het begon voor mij vanuit liefde voor de sport. Als vijftienjarige woonde ik een jaar in een gastgezin in Maryland, Amerika. Ik ben in Amerika geboren en ben toen ik één jaar was naar Nederland verhuisd. Toen ik weer terug in mijn geboorteland was, wilde ik mensen leren kennen. Rugby trok me, vooral omdat het zo’n fysieke sport is. Als vijftienjarige kwam ik terecht in een team met vrouwen die rond de 25 jaar waren. Ik klikte enorm met dit team, misschien wel omdat ik nooit veel heb gehad met leeftijdsgenoten. Vanuit de liefde voor de sport, kwam de liefde voor de mensen die daarbij hoorden ook.’

Dat herken ik wel. Vanaf de eerste seconde dat ik op het rugbyveld stond, wist ik wat ik aan mijn medespelers had. Dat had je niet op school, dus ik heb altijd alleen maar rugbyvrienden gehad. Waar heb je na je Amerikaanse avontuur gespeeld? ‘Precies. Als je met een team samen voor de sport gaat, bén je gewoon vrienden. Dat vind ik bijzonder. Eenmaal terug in Nederland ben ik bij DIOK in Leiden gaan spelen, daarna kwam ik terecht in het Nederlands team. Op m’n negentiende ben ik op uitwisseling naar New York gegaan en daar heb


ik ook gerugbyd. Tegenwoordig ben ik wegens een knieblessure helaas niet meer zo actief. Ik blijf het wel een geweldige sport vinden. Wat ik zo vet vind, is het tegennatuurlijke wat er in rugby zit. Het achteruit gooien, meteen met je hoofd ergens in duiken. Op fysiek niveau daagt het ontzettend uit. Dat vind ik mooi. Daarnaast is rugby voor mij, ook in het kader van gelijkwaardigheid, de hemel. Alle soorten lichamen van spelers, dik, dun, lang, kort, vinden hun plek op het veld. Iedereen is even hard nodig, iedereen draagt bij.’

46

Jij lijkt me iemand met een duidelijk standpunt ‘Ja? Grappig. Het valt denk ik wel mee. Als ik een ideaal, heb wil ik dat wel naar voren brengen. En ik ben een verwend type, ik heb snel na mijn afstuderen kunnen publiceren op grote platforms, ik had direct een podium. Dat heeft niet iedereen, en voor mij was het er al. Ik kon direct mijn stem laten horen. Maar ik vind mensen al snel verwend, hoor. Wat vind jij daarvan?’ Ik ben sowieso hartstikke verwend, maar ik kan je vertellen dat ik hard heb moeten werken voor wat ik nu heb en waar ik nu sta. Daarom ben ik ook bang om dit leven kwijt te raken. Terwijl ik nu tegelijkertijd besef dat het succes wat ik nu heb ook niet alles is. Het voelt alsof ik de controle kwijt ben; ik ga van interview naar interview en van programma naar programma. Het gaat zo snel. ‘Misschien is het niet zo erg om geen controle te hebben. Ik herken wel wat je zegt. Ik ga ook van interview naar interview, van project naar project. Maar ik probeer altijd voor mezelf te formuleren wat het hogere doel daarvan is. Moet ik dit, waar is het goed voor? Waarom doe ik dit en wil ik dit wel?’ Moet er altijd een hoger doel zijn? ‘Ik vind van wel, omdat ik er waarde aan hecht dat het werk dat ik doe van belang is. Als ik me ongelukkig voel omdat ik het zo druk heb, wil ik zeker weten dat het nut heeft om druk te zijn. Je doet niet per definitie iets goed omdat je het druk hebt. Daar zit voor mij een voortdurende check. Het scheelt dat mijn werk schrijven is. Daarin moet je altijd tot een verstilling komen. Zichtbaarheid, in de vorm van interviews en televisieoptredens, kan een verslaving zijn. Aan de ene kant kan het goed zijn voor je werk en je positie. Je kunt een boodschap uitdragen. Aan de andere kant kan het ook niet goed zijn. Daarom denk ik na over een hoger doel. Doe ik aan iets mee omdat het me wat brengt, omdat ik het vet vind, of omdat ik weer gevraagd word en daarom maar ‘ja’ zeg? Aandacht is voor mij geen verslaving, want ik vind het niet per se leuk. Ik heb in de afgelopen jaren geleerd dat aandacht juist weer aandacht genereert. Je moet het doseren.’


47

‘Ik probeer altijd voor mezelf te formuleren wat het hogere doel achter iets is’

Simone: Dat succes waar je het over had, wat is dat voor jou? ‘Op dit moment weet ik dat eerlijk gezegd niet. Mensen om me heen zeggen dat ik succes heb, maar succes is relatief. Ik dacht dat succes voor mij bestond uit het leven als BN’er in de televisiewereld. Met m’n hoofd op televisie komen, presenteren, interviews geven, herkend worden op straat. Maar nu ik op dat punt ben, doet het me niks. Geloof me als ik zeg dat ik blij ben dat ik dit punt kon bereiken. Ik heb dit leven opgebouwd vanuit niets, maar ik ben nog steeds dezelfde. Ik dacht dat ik mezelf geweldig zou vinden, maar dat is niet zo. Ik moet aan deze nieuwe ontwikkeling wen-


JAYJAY TAKCELT

nen en blijven gaan voor wat me gelukkig maakt. Waar vecht jij voor?’ Simone: ‘Ik bind me aan een paar doelen. Ik vecht voor emancipatie, gelijkwaardigheid en vind progressiviteit heel belangrijk. Mijn filosofenhart vecht voor het stellen van de juiste vragen. Wat die vragen zijn, hangt af van wat er gebeurt. Tegelijkertijd geloof ik in het scheppen van werelden die er niet zijn. Of dat nou concreet, is of minder concreet.’

48

Streef jij niet iets na wat je in je eentje nooit gaat redden? ‘Nee, ik doe dat met vele anderen. Ik heb geen einddoel. Ik ben van het opschudden, herformuleren en herstructureren van informatie die er al is. Ik hoef de massa niet te bereiken. Als ik op kleine schaal mensen aan het denken zet, ben ik tevreden. Het is een bepaald soort nutsdenken: hoe meer mensen je bereikt, hoe beter het is.’ Jij gaat dus niet voor de massa? Dat vind ik heel interessant. Als je niet voor de massa gaat, dan sta je er best wel alleen voor. Ik ben wel heel erg voor de massa. Ik probeer alles wat ik zeg simpel te formuleren, om zo veel mogelijk mensen te bereiken. Jij gebruikt veel dure woorden. ‘Klopt. Voor mij zijn moeilijke woorden nodig om iets te begrijpen. Jij wil dingen versimpelen, terwijl het versimpelen van gedachten voor mij juist problemen oproept. Dan zeg ik het liever wat moeilijker.’ Mijn leven is in vergelijking met het jouwe flitsend, snel, commercieel en massaal. Ik zal bijvoorbeeld niet schromen om met een dikke Ferrari rond te rijden. Ik doe dingen omdat ik ze leuk vind. Op televisie, in mijn privéleven, op mijn YouTube-kanaal. En als ik op deze manier mensen kan inspireren, vind ik dat mooi. Ik wil simpele dingen doorgeven. Ik ben altijd eerlijk, oprecht en ik vecht voor

‘Aandacht is voor mij geen verslaving, ik vind het niet per se leuk’ wat ik doe. Maar jij, jij maakt het een stuk moeilijker. ‘Ik geloof dat invloed een stuk vager is. Ik zie de wereld niet zwartwit. Ik laat me beïnvloeden door schrijvers, docenten, mensen op straat. Dat is over het algemeen niet de massa.’ Ik vind het knap hoe jij denkt. Voor mij zijn dit soort thema’s een ver-van-m’n-bedshow. Maar ik begrijp het wel. Ik wil het nog over relaties hebben. Ben je samen met iemand?
 ‘Ik ben getrouwd. Twee maanden geleden, met een vrouw. We wonen niet samen. Maar ik ben ook nog met anderen samen; ik heb ook nog een relatie naast mijn huwelijk. Ik zie het als iets puur politieks om met elkaar te trouwen, een economisch model dat is ontworpen door de maatschappij. Oorspronkelijk trouwde je toch ook om bijvoorbeeld stukken grond in de familie te houden? Mijn vrouw en ik zien het als een experiment. Als ik het zo zeg, denken mensen meteen dat er geen liefde bij kwam kijken. Het tegendeel is waar. We kunnen uitstekend met elkaar leven. Het voelt heel natuurlijk, alsof we getrouwd geboren zijn.’ Wat vet. Maar dit lijkt me wel ingewikkeld zeg... ‘Dat valt wel mee. Het zijn vooral onze eigen ideeën over de romantische liefde die andere relatievormen lastig maken. En de vragen van anderen. Als jij zegt dat je een vriendin hebt, vragen mensen bijvoorbeeld ‘Hoe lang al?’ De duur van je relatie bepaalt of mensen jullie intimiteit serieus nemen. In mijn boekje ‘het monogame drama’ bevraag ik onze opvattingen over de romantische liefde.’ Weet je, voor ik je ontmoette heb ik wat dingen over je gelezen. Ik dacht dat je een zuur, betweterig mens zou zijn, maar dat ben je totaal niet. Het is lang geleden dat ik zo’n gesprek heb gehad als vandaag. Niet iedereen is geïnteresseerd in diepe gesprekken. ‘Daarom doet iedereen wat ‘ie doet. Ik op mijn manier, jij op de jouwe. Eigenlijk ben jij de massa, en ben ik de einzelganger. Toch begrijpen we elkaar. Dat is toch mooi?’ ◆


‘Rugby is fysiek tegennatuurlijk en daagt uit, dat vind ik vet’


Oranje en John Dudink. Liefst tien jaar lang werden ze in een adem genaamd. Lang speelde het Nederlands rugbyteam een marginale rol van betekenis. De komst van de Hoornaar droeg eraan bij dat de ploeg in de jaren zeventig eindelijk in de lift raakte. Een verhaal over het Oranje van toen en nu, een eigen cultuur en jaloezie. Tekst: Robbert Daalder

– fotografie Wim Peperkamp

ORANJE

TIEN JAAR LANG SCHITTEREN IN ORANJE


ORANJE

Pas op zijn zeventiende kwam John Dudink voor het eerst in aanraking met rugby. Amper twee jaar later stond hij al tussen de grote mannen van Oranje. Natuurtalent Dudink, thans 62, zette zijn eerste grote stappen tijdens districtswedstrijden, waar hij zich binnen no time in de kijker speelde als lock en nummer 8. ‘Ik begon in de Vierde Klasse bij RCWF uit Hoorn. Al snel werd duidelijk dat ik daar onder mijn niveau speelde. Waar je tegenwoordig de rugbyacademies hebt, had je destijds districtscompetities waarin je jezelf moest laten zien. Dennis Power was toen bondscoach (zie: Geschiedenis op pagina 20) en hij had mij onmiddellijk op het oog. Hij was de eerste buitenlandse coach van Oranje. Hem halen was een meesterzet van de rugbybond, want hij gaat met de ervaring die hij meebracht de geschiedenis in als een pionier van het Nederlandse rugby. Ik heb geluk gehad dat wij in dezelfde periode bij Oranje rondliepen, want onder hem kon ik snel groeien als speler.’

‘In mijn eerste jaren bij Oranje keek ik enorm op tegen de grote gasten die toen al flink wat jaren in de nationale ploeg speelden. Op mijn 27ste was ik zelf zo’n kerel en werd ik benoemd tot aanvoerder. Ik weet nog goed dat ik verbaasd stond te kijken van het talent van de nieuwe lichting. In de loop van de jaren zag ik het niveau alleen maar toenemen, en die stijgende lijn heeft zich eigenlijk doorgezet tot het rugby dat we nu in Nederland kennen.’ GEEN SCHIJN VAN KANS De oud-speler van RCWF en AAC Amsterdam hield vele mooie herinneringen over aan zijn imposante carrière, maar zijn tijd bij Oranje koestert hij het meest. ‘Omdat Power het niveau opkrikte, speelden wij tegen geweldige landen als Engeland en Italië. In oktober 1980 stonden we tegenover Japan. Die wedstrijd zie ik als een van de hoogtepunten in mijn carrière. Voordat zij een wedstrijd in

‘Echt, het was een prachttijd. Zonde dat er na mijn laatste interland alleen een periode volgde waarin ik even flink klaar was met de bond. In totaal heb ik bijna honderd wedstrijden voor Oranje gespeeld. Al die wedstrijden, trainingen en reizen namen ontzettend veel tijd in beslag terwijl we er geen cent voor betaald kregen. Oké, de vliegtickets voor een uitwedstrijd hoefden we natuurlijk niet zelf te betalen, maar dat was dan ook het enige. Veel jongens haakten daarom af, terwijl ik altijd ben blijven staan. Ik was altijd van huis en dat heeft mij zelfs mijn huwelijk gekost. Maar mijn liefde voor het spelletje nam nooit af. Als ik het Oranje om mijn schouders had, was ik niet meer te stoppen. Omdat mijn lichaam op den duur gewoon op was, moest ik er uiteindelijk wel een punt achter zetten. Vanaf het moment dat ik de deur als international achter mij dichttrok, heb ik helemaal niets meer van de bond vernomen. Geen bedankje, geen erkenning, helemaal niets. Later kregen we als oud-international Cap Dinners waarbij we het petje kregen dat symbool staat voor tien of meer interlands. Een mooi gebaar hoor, maar het steekt nog altijd.’

51

‘Onder de vleugels van Power ging het hard’

Engeland zouden spelen, maakte de ploeg een tussenstop in Nederland om tegen ons te oefenen. Omdat Japan zo’n groot rugbyland was, dacht iedereen dat wij geen schijn van kans hadden. Maar in Hilversum speelden wij de wedstrijd van ons leven. Misschien stegen we boven onszelf uit. Het niveau was ongekend hoog en we gingen dan ook met 15-13 over ze heen. Dat wij in staat waren om dit te laten zien, gaf ons vertrouwen een gigantische boost.’


ORANJE

‘In Hilversum speelden wij de wedstrijd van ons leven’

52

Ondanks zijn wrok tegenover de bond kwam Dudink, die eind jaren zeventig met Bristol enkele oefenwedstrijden in het grote Engeland speelde, in een later stadium als coach toch weer in aanraking met Oranje. Op aanraden van zijn oude mentor Power koos hij voor het trainersvak, wat hem eveneens uitstekend bleek te liggen. De oud-captain trainde vele nationale selecties, behaalde als clubcoach kampioenschappen van de vierde tot en met de eerste klasse, won met AAC de Nederlandse beker en vierde met Castricum zelfs het landskampioenschap. VRESELIJK ERGEREN Tijdens het behalen van deze successen vormde Dudink een beeld over de manier waarop Nederland zich volgens hem het beste kon blijven ontwikkelen. ‘Kijk, het Nederlands team speelt momenteel aantrekkelijk rugby. Ik ben ervan overtuigd dat we ook steeds meer een eigen rugbycultuur hebben in Nederland. Daar werd in het verleden alleen wel anders over gedacht, en daar kon ik me vreselijk aan ergeren. Dan hoorde ik op clinics dat wij het net zoals de Fransen of de Engelsen moesten aanpakken. Of zoals de Nieuw-Zeelanders. Daar weten ze tenslotte pas echt hoe je moet rugbyen. Dat klopt ook wel, maar dat wil niet zeggen dat wij onze eigen ideeën dan maar overboord moeten gooien. Er zullen altijd invloeden van buitenaf zijn, het moet alleen niet de overhand krijgen. Wij moeten onze eigen cultuur creëren en uitdragen!’ ‘Kijk eens naar de jongens die wij op de Nederlandse velden hebben rondlopen. Als ik wedstrijden bezoek, zie ik kerels die twee


ORANJE

meter lang zijn en honderd kilo wegen terwijl ze nog maar zestien jaar oud zijn. Het is een genot om naar te kijken. Gelukkig weten we tegenwoordig qua training, voeding en rust precies wat goed voor ze is. We weten waar we ze neer moeten zetten en hoe we met ze om moeten gaan om er het maximale uit te halen. Dat is goed te zien op de Nederlandse rugbyacademies. Zij leveren steeds meer kwaliteit af en dat komt Oranje alleen maar ten goede.’ Als het gaat over kennis van het menselijk lichaam, kennis van trainingsarbeid, voeding en rust, verschijnt er bij Dudink een glimlach op zijn gezicht. De boomlange Hoornaar ziet dat het Oranje van tegenwoordig een bijzonder uitgebreide staf heeft waarin voor werkelijk ieder aspect een of meerdere personen in dienst zijn. ‘Ik weet dat het vandaag de dag iets heel normaals is, maar ik kijk iedere keer opnieuw mijn ogen uit als ik dat zie. Het Nederlands team heeft bij wijze van spreken wel zes fysiotherapeuten rondlopen, terwijl ik er in tien jaar Oranje geen een heb gezien. Een goede zaak, begrijp me niet verkeerd. Ik moet alleen wel bekennen dat ik het met veel jaloezie aanschouw.’

‘Wij moeten onze eigen cultuur creëren en uitdragen’

53

DE PRIJS BETALEN ‘Hoe mooi zou het zijn als wij dat in mijn tijd ook hadden. Dat zou zo’n enorm verschil hebben gemaakt. Als ik met een zware blessure van het veld stapte, moest er een dokter uit het ziekenhuis worden gehaald om de schade te komen bepalen. En als er een tijdje later dan weer interlands aankwamen, werd ik opgebeld: ‘John, ben je alweer fit genoeg om een wedstrijd te kunnen spelen?’ En was ik dat niet, dan ging de coach gewoon naar de volgende en probeerde hij het rond een andere wedstrijd gewoon opnieuw. Er was totaal geen sprake van begeleiding als het om blessures ging. Rugby zit in mijn genen en ik heb er altijd keihard voor gewerkt om alles uit mezelf te halen. Iedere dag honderd procent geven. Extra trainen. Ik hing altijd in de gewichten en woog op den duur 112 kilo. Mooi, maar het gebeurde allemaal wel zonder een gestructureerd plan. En daar heb ik de prijs voor moeten betalen. Na mijn actieve carrière liep ik tegen een nekhernia aan, en om daar van af te komen moest ik flink wat spiermassa verliezen. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, maar als ik de begeleiding had die de professionals van nu hebben, dan was het me zeker bespaard gebleven.’ ◆


KIDS.NIEUWS

KIDS. NIEUWS Wie wil uitblinken, moet vroeg beginnen. Hier vind je elk kwartaal de leukste nieuwtjes, interviewtjes, tips, tricks en prijsvragen.

11 maart

Oranje U18- Belgie U18 bij Rugbyclub The Dukes

AGENDA 1 april

18 maart

Finale Colts cup/plate bij het Amsterdam Nationaal Rugby Centrum

Jim O’shea tournament junioren en colts op Rugbyclub The Hookers 7 tot en met 16 April

25 maart tot en met 2 april

EK U20

EK U18 8 april

Pré Paastoernooi turven en benjamins op Rugbyclub Etten-Leur 16 april 26 mei

Scholen rugby 7s 27 en 28 mei

Jeugdtoernooi bij Rugbyclub the Hookers

International Youth Tournament op Rugbyclub Hilversum


Elk nummer vraagt RUGBY. aan een van de jonge spelers waar zij rugbyen en hoe dat zo gelopen is. Dit keer Adam Khattouti. Naam: Adam Khattouti Leeftijd: 10 Club: AAC Rugbyt nu: een halfjaar Reden: ‘Mijn vader is zelf rugbyer geweest en ik ben een aantal keer op de open dagen geweest. Het leek me erg leuk.’ Voorbeeld: ‘Sebastien Chabal. Ik zag hem in een wedstrijd op televisie en toen vond ik hem heel hard en sterk.’ Blessure: ‘Ik heb mijn arm een keer gebroken tijdens de training. De trainer tackelde mij en toen viel ik op de grond. Op mijn arm.’ Droom: ‘Profrugbyer worden bij Rassien in Frankrijk.’

Wil jij ook shinen op het rugbyveld? Op naar de top? Een paar handige tips and tricks kunnen dan geen kwaad. Held Robin Kok begon op zijn tiende bij Rugbyclub Dwingeloo en speelt nu bij Oranje. Wat vond je zo leuk aan rugby? ‘De sfeer. En dat je mocht tackelen.’

Wat moeten de jongens en meisjes doen die hetzelfde willen bereiken als jij? ‘Dan kun je beter een extra keer je pass oefenen dan nog een keer gaan fitnessen. Daarnaast zou ik ook zoveel mogelijk wedstrijden kijken en goed opletten wat de speler op jouw positie doet. En blijf altijd hard werken!’

- fotografie Dennis van de Sande

Wat zijn de belangrijkste dingen die jij afgelopen jaar geleerd hebt? ‘Rugby is minder leuk als je niet fit bent. Mijn fitheid was altijd een van mijn sterke punten, en door blessures was dat minder geworden. Een wedstrijd is daardoor een stuk zwaarder.’

55

Hoe ben je uiteindelijk in Oranje terecht gekomen? ‘Ik deed een keer mee aan een try-out voor Jong Oranje en werd geselecteerd. Daarna wilde ik ook graag in Oranje spelen. Ik ben daarom overgestapt naar Rugbyclub ‘t Gooi om beter te worden en werd ook daar uiteindelijk geselecteerd.’


KIDS.NIEUWS

PRIJSVRAAG

R

U

K

R

H

G

B

E

Y

I

S

Y

D

C

E

E

C

L

K

C

I

K

R

T

O

K

E

K

T

E

E

M

O

T

U

L

N

C

O

O

I

I

S

T

S

O

T

A

E

A

S

O

W

S

S

C

E

T

L

N

R

B

I

H

S

P

R

N

O

F

E

E

N

L

A

R

T

U

I

D

V

I

G

P

P

L

E

E

M

L

N

E

G

N

A

V

R

U

I

P

O

R

P

F

L

A

H

Y

L

F

C

S

S

C

R

U

M

v

A

L

F

Wil jij een Gilbert bitje van de Rugbyshop winnen? Los deze woordzoeker op en mail de zin die eruit komt naar online@rugbytijdschrift.nl! Wie weet komt deze toffe prijs binnenkort jouw kant op. Succes!

CENTER CONVERSIE FLANKER FLYHALF FULLBACK HOOKER KICK

56

Ik ga op vakantie en neem mee… Sportkleding, mijn beste vriend en een rugbybal. Van 13 tot en met 15 augustus is er een Rugbycamp in Valkenswaard! Rugbyers tussen de 10 en 16 jaar zijn van harte welkom voor drie dagen sport en spel met rugby centraal in het programma. De Rugbycampen worden begeleid door professionele rugbytrainers met ervaring in het geven van jeugdtrainingen. Ga je deze zomer mee? De kosten zijn €175,-, dit is inclusief overnachtingen, eten en drinken en een rugbyshirt. Inschrijven kan via www.rugbycamp.nl.

LINEOUT LOCK PASS PENALTY PROP SCRUM SCRUMHALF

SWITCH TACKLE TRY VANGEN WING


De regels rondom dispensaties werden afgelopen seizoen opnieuw veranderd. Alle dispensaties onder de leeftijd van de club, dus van dertien jaar en jonger, worden niet meer door de Rugbybond, maar door het district beoordeeld. Een nieuwe taak voor de districtsvertegenwoordigers. Trudi Sonderkamp, commissielid bij de LJO (het Landelijk Jeugdoverleg), is een van hen. Wat is dispensatie? ‘Dispensatie is toestemming om in een andere leeftijdscategorie te spelen dan de leeftijdscategorie waarin je hoort. Dat kan nodig zijn vanwege de lichaamsbouw van de speler. Bijvoorbeeld doordat hij te klein en te licht is, waardoor zijn veiligheid in het geding komt, of juist omdat hij stevig en sterk is, waardoor het onveilig is voor tegenstanders.’

Komen er veel aanvragen? ‘Aangezien rugby typisch een spel is waarin elk type lichaamsbouw een plekje moet kunnen krijgen, zou je denken dat dispensatie alleen in extreme gevallen nodig is. Toch is dat niet de praktijk. Dit seizoen zijn er al vijfhonderd dispensatieaanvragen binnengekomen op in totaal 6.630 jeugdspe-

lers (mei 2016). Volgens het LJO is dat een te groot aantal, dat we nu naar beneden proberen te brengen.’

Waarom? ‘Het is een enorme klus en het is niet eenvoudig om in alle situaties een goed onderscheid te kunnen maken. Het LJO streeft ernaar de dispensatieaanvragen terug te dringen en alleen de zuivere aanvragen, echt in het belang van de veiligheid van de spelers, in behandeling te nemen. Door middel van een strenger beleid en betere voorlichting hopen we op terughoudendheid met de dispensatieverzoeken. We willen de clubs stimuleren manieren te vinden om de jeugd in de eigen leeftijdscategorie te laten spelen. Overigens zijn ideeën over hoe we dit kunnen doen altijd welkom.’ Welke tips heb jij voor ouders en kinderen om die beslissing te maken? ‘Ik denk dat het een goed idee is om altijd eerst even in de eigen leeftijdscategorie mee te spelen. Er zijn veel kinderen die net kennis hebben gemaakt met de sport. Ze kennen, net als hun ouders, de sport niet. Ze zien een contactsport en worden er een beetje huiverig van. Het lijkt veiliger om dan met de iets kleinere spelers mee te doen. Maar als je eenmaal met je leeftijdsgenoten meedoet, blijkt het vaak allemaal wel mee te vallen. Je moet gewoon drie of vier keer meetrainen om het te ervaren, ook al voelt dat in eerste instantie een beetje spannend en onwennig. Daarna kun je altijd nog overleggen met de trainer. Als een speler in de eigen leeftijdsgroep echt niet meekomt en niet durft, maar wel tot bloei komt in een andere groep, dan is het wel raadzaam om een dispensatie aan te vragen. Hoe proberen jullie nu het aantal dispensaties terug te dringen? ‘Door de aanvragen van de keuringen serieus te nemen en dus niet alles maar toe te zeggen, proberen we de mentaliteit te veranderen. Een leeftijdsgroep hoger of lager spelen, omdat er een tekort is aan spelers of om een team te versterken, dat willen we voorkomen.’ ◆

57

Als rugbyspelertjes of hun ouders zich hierin herkennen, wat kunnen ze dan doen? ‘Via de club kan in overleg met de trainer een aanvraag ingediend worden via e-rugby. Dit seizoen waren er drie rondes waarin dispensatie aangevraagd kan worden, maar het is niet kosteloos. Elke aanvraag kost 25 euro, exclusief kosten voor eventuele medische keuringen.’

KIDS.NIEUWS

Q&A ALLES OVER DISPENSATIE


OVER DE GRENS 58

EEN AFRIKANER IN BRABANT Een jaar geleden verhuisde Wynand Breytenbach (23) van Zuid-Afrika naar Nederland voor de liefde van zijn leven, die hij ontmoette in de loods van zijn oma in Zambia. Het kostte wat tijd, maar inmiddels heeft hij zijn draai helemaal gevonden en speelt hij enthousiast rugby bij The Dukes in Den Bosch. Tekst: Anna Neeltje de Boer

‘Ik was helemaal gesetteld in Zuid-Afrika. Mijn familie woont daar, mijn vrienden wonen er. Ik had een leuk leven waarin rugby een belangrijke rol speelde.’ Wynand Breytenbach uit Pretoria was aandelenmakelaar en fitnesste elke avond, om daarna te gaan rugbyen. Tot twee jaar geleden, toen hij zijn huidige vriendin Anoeska ontmoette. ‘Mijn oma heeft een lodge in Zambia. Anoeska werkte daar. Na een tijdje moest ze weer naar Nederland, maar ze kwam weer naar Zuid-Afrika.’ Er was niks meer aan te doen; hij was

grenzeloos verliefd. Vanaf het moment dat ze weer definitief terug was naar het Brabantse dorp Wanroij, kwam er een nieuw onderdeel op het dagelijkse programma van Breytenbach: skypen met zijn liefje. ‘In Zuid-Afrika was ik amateurrugbyer bij de Blue Bulls. Rugbyen daar is heel anders dan hier. De sport is megagroot. Als je de televisie op een sportzender zet, zie je rugby. Elke jongen begint in Afrika rond zijn zesde met de sport. Je kunt er, ook als je niet professioneel bent, je brood mee verdienen. Iedereen speelt het of heeft het gespeeld. Hier in Nederland lijkt het nog niet voor iedereen duidelijk wat rugby nou eigenlijk is. Als je zelfs maar een wedstrijd wil kijken, moet je daar moeite voor doen.’


OVER DE GRENS

‘Rugby is megagroot in Zuid-Afrika’ ‘Met de Blue Bulls stond ik in de finale van een toernooi. We verloren. Ik ben naar Pretoria gegaan om daar te gaan werken en rugbyen, maar ik besefte dat er meer is dan alleen rugby en besloot na een jaar langeafstandsrelatie naar Nederland te verhuizen.’ Zo belandde Breytenbach ruim een jaar geleden in Wanroij. En ondanks dat hij tot de conclusie was gekomen dat er meer in het leven is dan rugby, betekent dat niet dat hij de sport vaarwel wilde zeggen. ‘Ik heb meerdere clubs benaderd en heb uiteindelijk gekozen voor The Dukes. Het is dé topclub in Brabant. Ik moet voor elke training vijftig kilometer rijden, maar dat heb ik ervoor over. Het is een leuke groep en ik werd met open armen ontvangen.’

Ondanks dat Breytenbach het ontzettend naar zijn zin heeft met zijn grote liefde, haar familie, werk en kersverse vriendengroep, mist hij zijn oude leventje elke dag. ‘Het was een moeilijk besluit om in een ander land te gaan wonen. Ik heb alles achtergelaten, maar één keer per jaar ga ik terug naar mijn familie en vrienden.’ Of hij voor de rest van zijn leven in Nederland blijft, weet hij nog niet. ‘Op dit moment vind ik het hier leuk, maar ik zou het niet erg vinden om terug te gaan. Over een jaar of vijf kijken mijn vriendin en ik wel weer een keer wat we dan gaan doen.’ ◆

‘Ik mis mijn oude leven nog elke dag’

59

Even wennen was zijn nieuwe leventje wel. ‘In het begin was ik bijna teruggegaan. Het was lastig om werk te vinden, en vanwege het accent hier kon ik anderen niet altijd verstaan. Het was best moeilijk om me aan te passen, om te integreren. Nu ik de taal versta en ik een leuke baan heb, heb ik het helemaal naar mijn zin. Ik begon als bijrijder bij Heineken. De bestuurder was een echte Brabander. Hij sprak geen Engels. Daardoor kon ik de taal snel verbeteren en leren.’ Inmiddels werkt hij bij Microsoft en is hij als loosehead ook een belangrijk onderdeel van het team van The Dukes. ‘Ik werd met open armen ontvangen. Mijn teamgenoten waren nieuwsgierig naar mijn land van herkomst en hoe ze het spelletje daar spelen.’ En dat er verschillen aanwezig zijn, is volgens hem een feit. ‘In Zuid-Afrika is het veel professioneler. Daar is gewoon iedereen aanwezig op de training. Als je niet komt, dan lig je uit het team en dan kost het echt wel een paar weken om er weer tussen te komen. Het contact is harder en het spel sneller. De meeste Nederlanders beginnen rond hun achttiende te spelen, dat vind ik eigenlijk te laat. Het kost dan meer tijd om op hoog niveau te komen. Nederlanders zouden meer commitment mogen tonen. Ze zijn best eigenwijs. Soms is het goed om voor nieuwe ideeën open te staan.’ Maar hij vindt andersom ook dat er best wel wat te leren valt: ‘Hier genieten de mensen echt. Je hoeft hier niet te vechten voor je positie. Het is hier meer relaxed en er is een echte

teamgeest. De hele groep staat achter je. Ik waardeer mijn teamgenoten heel erg en heb altijd veel lol met ze. Een combinatie van beide mentaliteiten zou perfect zijn. Het spel staat hier eigenlijk nog een beetje in de kinderschoenen, maar de Nederlanders zijn enthousiast om te beginnen. De skills en het niveau zijn niet te vergelijken met die van Zuid-Afrika, maar het is leuk en de motivatie om te groeien is er.’


De door de Rugby Academy NoordWest opgeleide Koos de Haan speelt sinds november 2016 voor het Nederlandse team. Tijdens zijn eerste officiële debuut schreef het team gelijk geschiedenis: Oranje won van Oekraïne, voor het eerst. De Haan speelt ook in Niort, aan de Franse westkust, voor de club Stade Niortais. Zijn posts gaan over allerlei rugby-gerelateerde momenten.

instagram.com/kossodehaan

De Oranjeheren knokken zich naar de top. Ze zijn goed vertegenwoordigd met ruim veertig forwards en backs. Ook op social media zijn de mannen in groten getale aanwezig. Je kunt de mannen op weg naar de top volgen, vier profielen ter inspiratie.

Als Amir Rademaker niet op het veld staat om te trainen of om te spelen met het Nederlandse team, knalt hij voor de Haagsche Rugby Club in de Ereklasse. Rademaker deelt op Instagram vooral rugbyfoto’s, maar ook selfies en idyllische zonsondergang-plaatjes komen regelmatig voorbij.

Het officiële account van Rugby Nederland op Twitter volgt de Oranjeheren op de voet. Waar zij gaan, gaat Rugby Nederland. Als eerste op de hoogte zijn van de nieuwste ontwikkelingen van het team? Volg dit account en je zit geramd.

RUGBY NEDERLAND

twitter.com/RugbyNLD

JIM BOELRIJK

instagram.com/jimboelrijk

60

KOSSO DE HAAN

AMIR RADEMAKER

instagram.com/amirrademaker

SOCIAL MEIDA

VOLG DE RUGBYMANNEN

In 2012 werd Jim Boelrijk door het bestuur van de destijds Nederlandse Rugby Bond uitgeroepen tot Jeugdspeler van het Jaar. Inmiddels speelt hij voor Amstelveense Rugby Club. Op zijn Instagram plaatst Boelrijk, onder het motto ‘Don’t count the days, make the days count’, foto’s van rugby, maar ook van de dingen die hij verder in zijn leven meemaakt.


WERELD

GEORGIË SPANJE DUITSLAND ROEMENIË

DE WEG NAAR JAPAN

Championship

NEDERLAND MOLDAVIË POLEN PORTUGAL ZWITSERLAND OEKRAÏNE

Trophy

TSJECHIË LETLAND

MALTA ISRAËL

ZWEDEN LITOUWEN LUXEMBURG

KROATIË ANDORRA CYPRUS

Noord 1

Zuid 1

HONGARIJE

SLOVENIË

FINLAND DENEMARKEN NOORWEGEN ESTLAND

OOSTENRIJK SERVIË BOSNIË-HERZ. TURKIJE

Noord 2

Zuid 2

BULGARIJE MONTENEGRO SLOWAKIJE

Development

61

Op dit moment zijn er al twaalf teams geplaatst voor de Rugby World Cup van 2019, namelijk alle teams die eerste, tweede of derde werden in hun poule tijdens het vorige WK. Dat zijn dus de acht landen die de kwartfinales haalden (Australië, Wales, ZuidAfrika, Schotland, Nieuw-Zeeland, Argentinië, Ierland en Frankrijk), plus Engeland, Japan, Georgië en Italië. Zij zijn uitgesloten van kwalificatiewedstrijden en kunnen zich volledig richten op de campagne voor 2019. Voor de overige acht plekken, is er slechts één beschikbaar voor Europa. Die plaats gaat naar het hoogstgenoteerde team van de Rugby Europe Championship. Dit is de plek die Rugby Nederland als doelstelling heeft. Om dat te behalen, moet Nederland eerst promotie afdwingen uit de huidige poule, en vervolgens kampioen worden in de hogere. Een hele opgave. Mocht dat niet lukken, dan is er nog een herkansing in de vorm van de repechage. Dit is een wereldwijde herkansingsronde voor landen die zich niet via hun continentale kwalificatieproces hebben weten te plaatsen. Deze kwalificatie is wat ingewikkelder. De Europese deelname aan deze competitie wordt bepaald door play-offs, die alle Europese poules omvat. De kampioenen van de respectievelijke poules spelen steeds een play-off tegen de kampioen van de hoger gelegen poule, en stromen zo steeds een ronde door. Hierdoor stroomt de poule van Nederland in bij de vierde ronde van de playoffs, in november 2017, maar daar doet Nederland alleen aan mee als het eerst zijn eigen poule wint. Mocht Nederland zijn eigen poule en de play-off tegen het team uit de lagere competitie winnen, dan gaat het naar de volgende ronde, in april of mei 2018, waarin de runner-up van de hoogste poule de tegenstander zal. Mocht ook die wedstrijd gewonnen worden, dan wacht in juni 2018 de finale van de repechage: een play-off met uit- en thuis duel tegen het derde team van Oceanië (waarschijnlijk wordt dat Fiji, Samoa of Tonga). Als ook die wedstrijden gewonnen worden, plaatst Nederland zich voor het WK van 2019. Mocht de play-off tegen het Oceanische team verloren worden, dan is er nog een laatste kans via een wereldwijde repechage, waarin alle vier de repechagefinalisten van de overgebleven continenten een halve competitie tegen elkaar spelen. Het land met de meeste punten wint de laatste WK-plek.

RUSLAND BELGIË


COACH

EENHEID IS ALLES De club naar de Kampioenspoule leiden, dat is waar het dit seizoen om draait bij het Middelburgse Oemoemenoe. Om dat doel te bereiken heeft de Ereklasser gekozen voor de 26-jarige Noord-Ier Simon FitzGerald als coach. Waarom is hij de juiste om de club succes te brengen? Tekst: Robbert Daalder

62

Hevig gepassioneerd was FitzGerald dag in, dag uit met de rugbysport bezig. Totdat zijn lichaam begon te protesteren na de vele klappen. ‘Ik kreeg te maken met knie- en schouderblessures. Ik was toen nog maar negentien jaar oud, maar moest al stoppen met rugbyen’, zucht de Noord-Ier. ‘Heel zuur, al wist ik meteen honderd procent zeker dat ik de sport de rug niet zou toekeren. Ik wilde bij het spel betrokken blijven. Daarom ben ik op vrijwillige basis jeugdteams van clubs uit de regio gaan trainen.’ De coach FitzGerald was los, want vanaf dat moment werd de groei naar beter en meer ingezet. Hij ging voor steeds meer teams tegelijkertijd aan de slag. ‘Soms was ik weleens met drie of vier ploegen op een dag bezig’, aldus FitzGerald, die naast Oemoemenoe ook actief is als voorwaartsencoach bij Nederland Onder 20. ‘Ik werkte toen met jongens van allerlei verschillende leeftijden. Dat betekende dat ik mijn manier van communiceren steeds moest aanpassen; iedere groep vraagt een andere benadering. Op Queen’s University, dat met hun A-selectie in de top van Ierland uitkomt, stond ik ook voor vrouwengroepen. Telkens weer was ik in een andere omgeving aan het trainen. Daar groei je als coach enorm van.’ IETS TEWEEG BRENGEN ‘Ik heb altijd ergens willen werken waar ik

kan bijdragen aan de ontwikkeling. Ik wil graag iets teweegbrengen, van waarde kunnen zijn om een team naar een hoger plan te tillen. Daarom ben ik naar Nederland gekomen en coach ik nu Oemoemenoe. Ik heb me verdiept in de visie en ambitie van deze club: ik geloof dat er hier succes valt te behalen.’ ‘Als club hebben we vooral meer spelers nodig. We willen ons niveau opkrikken door iedere leeftijdscategorie binnen Oemoemenoe volledige aandacht te geven; we ontwikkelen persoonlijke programma’s om alles uit onze spelers te halen. Op die manier verhoog je de kwaliteit van de jeugd, waar de A-selectie in een later stadium de vruchten van plukt. Het opleiden van goede coaches is daarom van groot belang. Uiteindelijk willen we een structurele top 6-club worden.’

‘Ik heb me verdiept in de visie en ambitie van deze club: ik geloof dat er hier succes valt te behalen’ Wie de trainer weleens aan het werk heeft gezien, zal het ongetwijfeld zijn opgevallen dat FitzGerald er boodschappen richting zijn spelers zo duidelijk mogelijk probeert over te brengen. Het oogt soms fel, maar om de gestelde doelen te behalen, is dat volgens de hoofdtrainer zelf geoorloofd. ‘Ik kan me voorstellen dat het weleens fel over komt. Toch probeer ik de jongens in zo’n situatie alleen maar duidelijk te maken dat ze niet te hard voor zichzelf moe-


ten zijn. Aan het begin van het seizoen heb ik ze de mogelijkheid gegeven om persoonlijke doelen te stellen. Denk bijvoorbeeld aan het aantal tackles dat iemand per wedstrijd wil maken. Als er dan eens een tackle gemist wordt, ben ik daar om ze te zeggen dat ze hun doel nog altijd kunnen behalen. Lukt dat ook niet meer, dan maak ik ze duidelijk dat we allemaal weleens een slechte dag hebben. Dat hoort bij ontwikkeling en daar draait het uiteindelijk om.’ HELEMAAL NIETS WAARD ‘Naast de aandacht voor mijn team besteed ik ook veel tijd aan het individu. Ik vind het ontzettend belangrijk dat spelers hun eigen problemen op kunnen lossen. Om dat te bereiken moet je je jongens begrijpen; je moet een band met ze scheppen. Onthoud: the player is key! Geef ze, waar mogelijk, de kans om hun eigen ontwikkeling te sturen. Dat is negentig procent van het geheel. De overige tien bestaan uit rugby-inhoudelijke zaken. Je kunt als coach alle kennis van de wereld in huis hebben, over de beste oefeningen beschikken en de meest geweldige tactieken kennen, maar als je team zich niet met jou verbonden voelt, is dat allemaal niets waard.’ ‘Ik kijk veel naar andere sporten. Er zijn altijd wel technische aspecten uit bijvoorbeeld worstelen, judo of sprinten die ik kan toepassen in het rugby. En ook in andere sporten geldt dat de verhouding tussen speler en coach doorslaggevend is.’ EEN VOORRECHT Wanneer FitzGerald wordt gevraagd welke trainers uit de rugbywereld voor hem van grote waarde zijn, rollen meteen de namen van Neil Doak en Brian McLaughlin over zijn lippen, de huidige en voormalige coach van de Ierse Pro12-club Ulster. ‘Ik heb het voorrecht gehad om met beide heren te mogen werken. Zij zijn op het hoogste niveau actief en hebben een heel nauwkeurige denkwijze over het spel. Toch zijn kunnen ze dat op een eenvoudige manier overbrengen op hun spelers.’

Dat FitzGerald grote plannen heeft met Oemoemenoe, staat als een paal boven water. Met zijn eigen toekomst blijkt hij echter nog niet zo bezig te zijn. ‘Nee, een bepaald toekomstplaatje heb ik niet in mijn hoofd zitten. Ik ben nog jong en wil gewoon zo veel mogelijk van het moment genieten. Ik heb de intentie om te blijven groeien als coach, en om met zo veel mogelijk spelers en trainers van topniveau te werken.’ ◆

- fotografie Leslie VS

‘Het plezier en de voldoening die ik op deze manier uit rugby haal, motiveren me om alles uit mijn coachcarrière te halen. De trots op het gezicht van speler die bijvoorbeeld keihard gewerkt heeft op de breakdown en die dan tijdens de wedstrijd voor het eerst een bal steelt, dat is onbetaalbaar. Net zoals de pure vreugde na het winnen van een belangrijke wedstrijd.’


COLUMN 64

A NEW ADVENTURE Na 22 jaar coach te zijn geweest in Nieuw-Zeeland, heb ik mijn zwarte T-shirt en pet afgelopen zomer verruild voor voor het blauw van Samoa. Ondanks een bewogen tijd, heb ik het hier ontzettend naar mijn zin. Als individu, maar ook als coach; de druk vanuit de Samoa Rugby Union is minder groot dan ik gewend was. Het is een uitdaging, een avontuur. Natuurlijk heb ik Samoa eerder zien spelen, maar samen beginnen we vanaf nul. Ik ben nieuw, maar ook het team is compleet nieuw. De gemiddelde leeftijd van de jongens ligt rond de 22, 23. En het leeuwendeel speelt voor het eerst in de World Series. Als je aan het begin van zo’n nieuw avontuur staat, is het belangrijk om doelen te stellen. Waar ik bij dit team als eerste naar keek, is hun voeding. Daar valt namelijk veel te verbeteren. Daarnaast wil ik zorgen dat ze ervaring opdoen, zich ontwikkelen, verbeteren. Je moet worden blootgesteld aan hoog niveau, om echt te weten of je dat aankunt. Samoanen houden van rugby, en het speelt een grote rol in de gemeenschap. Overal waar je kinderen op straat ziet spelen, zie je een rugbybal in het midden. Maar ondanks dat hebben ze weinig exposure gehad of mogelijkheden om hun talent te ontwikkelen. Velen vertrekken naar bijvoorbeeld Nieuw-Zeeland, Japan en AustraliÍ. Zo wil ik ze naar de top brengen. Want dat is mijn doel: op korte termijn naar de vierde of vijfde plek in de World Series Sevens. Op lange termijn zijn we bezig met de Olympische spelen van Tokio in 2020, en met het oprichten van een sevensacademie, waar we talent willen ontwikkelen en voor het land willen behouden. Ik hoop eraan bij te kunnen dragen dat sevens in dit land groeit. Er wonen overigens maar 185.000 mensen in Samoa. Dat tegenover een miljoen in Fiji. De spelers hier hebben me met open armen ontvangen. Ze zijn respectvol, nederig en willen graag verder komen. De eer om voor hun land uit te mogen komen zit heel diep. Het is mijn rol om ze verder te helpen.


CLUBPAGINA

THE DUKES

KWEEKVIJVER VOOR RUGBYTALENT Een vriendengroep stond in februari 1974 aan de wieg van rugbyclub The Dukes in ‘s-Hertogenbosch. Nu, dik veertig jaar later, is The Dukes een van de grootste clubs in Nederland. Op een unieke plaats aan de rand van het centrum van ’s-Hertogenbosch, met een prachtig kunstgrasveld en een clubhuis dat van alle gemakken is voorzien. Met vier seniorenteams, één damesteam en alle jeugdcategorieën ruimschoots vertegenwoordigd, is het een club om trots op te zijn. Een deel van de jeugdspelers, maar ook een deel van de senioren, heeft Nederland mogen vertegenwoordigen in de nationale teams. Een goede kweekvijver voor rugbytalent!

Uiteraard bereik je als club alleen het hoogst haalbare als je daartoe de nodige ondersteuning krijgt. Met vele enthousiaste vrijwilligers, zowel voor als achter de schermen, wordt dit mogelijk gemaakt. En niet te vergeten de sponsoren: Shoeby, Stuwarooij, Calvi, JNV, Baker Tilly Berk & SPM Shoes & Boots, die de afgelopen jaren als een blok achter The Dukes hebben gestaan. Bedankt!

– fotografie Dennis van de Sande

De overweldigende hoeveelheid bekers in de prijzenkast getuigt van de successen die senioren en jeugdteams de afgelopen jaren behaalden. Met als hoogtepunten in het seizoen 2007-2008 de landskampioenschapstitel, de Beker en het Nederlandse kampioenschap 7’s voor het eerste team van The Dukes.


66


SPELSPECIFIEK

KEEP YOUR BOOTS ON Met de toename van de populariteit van rugby is de behoefte aan referees meegegroeid. In Engeland hebben ze bij de Rugby Football Union (RFU) twee jaar geleden de koppen bij elkaar gestoken, wat leidde tot de lancering van Keep Your Boots On (KYBO). Tekst: Manôu ten Asbroek

– fotografie Dennis van de Sande

De focus ligt bij de groep rugbyers die om verschillende redenen stoppen met actief spelen. Door middel van de oproep ‘iets terug te geven’ aan de sport waar ze zoveel plezier aan hebben beleefd, wil de RFU deze groep triggeren. Met tips, online video’s, cursusmateriaal en een lokale begeleiding wordt geprobeerd de eerste stappen op het begeleidingsvlak makkelijker te maken. Een spin-off van KYBO is het YMO, het Young Match Official-programma. Hierbij worden jonge, talentvolle referees (tussen 14 en 24 jaar) in Engeland intensief begeleid. Tijdens bijvoorbeeld het World Rugby U20 Championship mogen zij leren en ervaren hoe het fluiten op een internationaal speelveld eraan toe gaat. Michael Assman (49) fluit al vijftien jaar, waarvan een groot deel op het hoogste niveau in Nederland. Hij is erg positief over YMO: ‘Dat programma begeleidt een groep jonge referees richting hoog niveau. Die ondersteuning verlaagt de drempel om te gaan fluiten.

De jongens krijgen van ervaren ref’s inhoudelijke feedback en groeien zo in hun rol. Dat is essentieel voor de ontwikkeling.’ NEDERLANDSE REF’S Zelf geeft hij zijn feedback aan Nederlandse referees. Koen Maaijen (34) is een van hen; de relatief jonge ref is in korte tijd opgeklommen tot het niveau van de eerste klasse. ‘Michael gaf mij de opdracht tijdens de wedstrijd binnen tien minuten het game plan van beide teams uit de doeken te doen. Daarvan leer je game-like fluiten,

‘KYBO verlaagt de drempel voor beginnende ref’s’

67

KYBO is een programma waarbij referees en coaches het vak zich gemakkelijker kunnen toe-eigenen. Dit project is de basis voor een (inter)nationale campagne om de aantrekking van coaches en referees te vergroten. Wij spraken twee Nederlandse ref’s over dit initiatief.


ik wil dat per slot van rekening zo objectief mogelijk doen.’ Voordat Assman hem begeleidde, was er relatief weinig ruggespraak. Maaijen: ‘Terwijl de regels soms op meerdere manieren te interpreteren zijn. Toen ik zelf als speler op het veld stond, merkte ik dat ik nieuwsgierig was naar de beredenering. Toen ik dacht dat ik dat beter kon, ben ik het gaan proberen.’ Assman: ‘Een leeromgeving moet niet alleen voor nieuwe spelers veilig zijn, ook voor ref’s is dat belangrijk. Het kunnen maken en toelichten van beslissingen zonder te worden afgebrand is essentieel. Ik vind het prettig dat we ondersteuning kunnen bieden, al kan de begeleiding naar mijn idee nog breder worden aangepakt.’ FLEXIBILITEIT Beide mannen kennen het KYBO-project en denken dat er in Nederland ook veel winst te behalen is. De NRB heeft on- en offline veel informatie klaarstaan en biedt ondersteuning bij het begeleiden van ref’s en coaches. De beoordelingscommissie voor scheidsrechters ontwikkelt mee, maar de toestroom van nieuwe ref’s gaat langzaam. Volgens Assman en Maaijen kan onwetendheid een oorzaak zijn. Spelers die bijvoorbeeld na een blessure niet meer kunnen of willen spelen, stoppen nu vaak volledig terwijl ze als ref betrokken kunnen blijven bij hun favoriete sport of club. Maaijen: ‘Ik fluit op een hoger niveau dan dat ik als speler had kunnen rugbyen. Daarnaast heb ik een veel kleinere kans op blessures.

‘Veel rugbyers zullen als speler nooit zo’n hoog niveau bereiken. Met fluiten kan dat wel’ In mijn werkende leven heb ik er baat bij, ik kan mijn tijd flexibeler indelen zonder het spelletje te hoeven missen.’ Assman: ‘Een ref houdt van rugby, maar is ook iemand die de uitdaging aandurft om de wedstrijd te leiden. Er moet wel iemand staan! De beste stuurlui staan aan wal. Het is een kwaliteit de ongevraagde feedback in je voordeel te gebruiken.’ Ook Maaijen houdt van de uitdaging de twee strijdende teams een goede middag te bezorgen. ‘Als ref moet je allereerst een veilige spelomgeving bieden, maar je moet ook een beetje bijdehand zijn.’ Assman: ‘En je moet actief rugby gespeeld hebben. Je moet weten wat die mannen of vrouwen van plan zijn.’ ◆


REFEREE : Rutger van Faassen THUISCLUB : RC the Big Bulls FLUIT : Ereklasse en alles daaronder

Nu we ruim halverwege het seizoen zijn, is het verstandig eens terug te blikken op de spelregelwijzigingen die aan het begin van het seizoen zijn doorgevoerd. Als referee valt het Rutger van Faassen op dat scrums door de wijzigingen minder snel wheelen. Bovendien leveren de nieuwe buitenspelregels voor de scrumhalfs meer continuïteit op in het spel.

SPELREGELQUIZ

REF KNOWS BEST…

‘Kort geleden had ik een van mijn mooiste wedstrijden: tachtig minuten lang gaf geen van de spelers commentaar’

fo to gr afi e De nn is va n de Sa nd e

DE SPELREGELQUIZ 1. Een line-out wordt scheef ingegooid aan het einde van de speel-

4. Is de baldrager is in een maul verplicht

tijd. Wat gebeurt er nu?

de bal van hand tot hand door te geven

a. Einde wedstrijd, het team met voorsprong mag de bal opzettelijk

naar achteren?

scheef ingooien

a. Onjuist, de baldrager kan ook naar achteren

b. Het spel eindigt niet en het verdedigende team mag de line-out

slippen, mits hij gebonden blijft

opnieuw nemen

b. Juist, het is niet toegestaan jezelf naar de ach-

c. Het spel eindigt niet en het verdedigende team mag kiezen voor een

terkant van de maul te manoeuvreren

scrum op de vijftienmeter lijn 5. Is het toegestaan een knock-on te forceren door moedwillig de bal uit de handen 2. Wanneer je als speler bent gewisseld, mag je opnieuw

te slaan tijdens een tackel?

deelnemen bij

a. Ja

a. Een geblesseerde eerste rij speler

b. Nee

b. Een speler met bloedende wond of een speler die onderzocht wordt op hoofdletsel

6. Het wheelen van de scrum wordt sinds

c. Een speler die geblesseerd is geraakt door gemeen spel van de tegenstander

dit seizoen niet meer beloond. Klopt dit?

d. Zowel antwoord a,b als c is juist

a. Klopt. Indien de scrum negentig graden draait, mag het team opnieuw de bal ingooien

3. Kan de tegenstander een free kick krijgen wanneer een team

b. Onjuist. Indien de scrum negentig graden

opzettelijk traag de scrum formeert?

draait, mag het spel gewoon doorgaan

a. Nee, er is geen tijdlimiet voor het formeren van een scrum b. Ja, een team moet binnen 1 minuut klaar staan vanaf het moment van de

7. Mag de scrumhalf van het team dat

mark voor de srum, tot het moment dat de referee ‘crouch’ roept

ingooit zich tussen de flanker en 8 bege-

c. Ja, een team moet binnen dertig seconde klaar staan vanaf het moment

ven om de bal in de scrum te volgen?

van de mark voor de srum, tot het moment dat de referee ‘crouch’ roept

a. Niet waar

d. Nee, het opzettelijk vertragen is niet toegestaan maar er bestaat geen regel

b. Waar

die aangeeft dat dit een free kick kan opleveren De quiz kwam tot stand aan de hand van de spelregelwijzigingen seizoen 2016-2017 op rugby.nl

De antwoo

rden vind je op pagina 103

69

d. Zowel antwoord b als c is juist


RUGBY EN DE OLYMPISCHE SPELEN HET AMSTERDAMSE RAADSEL

De Olympische Spelen van 2016 gaan voor rugbyliefhebbers de geschiedenis in als de Spelen waarin rugby zijn rentree maakte op het belangrijkste sportpodium van de wereld. Maar hoe ging de strijd om het goud in de jaren twintig van de vorige eeuw? Chris Thau neemt je mee de geschiedenis in, naar een tijd waarin trainen nog als onbeschoft werd gezien en er zelfs een Olympische rugbyfinale ontaardde in een ordinair hooligangevecht.

70

Tekst: Chris Thau

Baron Pierre de Coubertin, de oprichter van de moderne Olympische Spelen, was zijn hele leven een gigantische sportfanaat. Hij beoefende zelf onder andere boksen, schermen, roeien en paardrijden. Wat echter vrijwel nergens vermeld wordt, is dat ook rugby in dat lijstje thuishoort. Tussen 1883 en 1887 bezocht hij meerdere malen Rugby School, de geboorteplaats van onze sport. In die jaren moet hij bedwelmd geraakt zijn van rugby, want eenmaal terug in Frankrijk hield hij zich intensief bezig met de verspreiding van de sport in zijn thuisland. Dat lukte aardig, aangezien rugby voet aan de grond begon te krijgen in Parijs en in de regio rondom Le Havre. Het schijnt dat hij zelf ook nog

met de ovale bal in de weer is geweest in Bois de Boulogne, maar een enorm talent was hij niet. Zijn kennis van de sport werd echter wel gerespecteerd, waardoor hij het in 1892 tot scheidsrechter van de finale om het Franse landskampioenschap schopte. Na het (her)oprichten van de Olympische Spelen in 1896 leek het slechts een kwestie van tijd tot De Coubertin rugby aan het Olympisch programma zou toevoegen. Tijdens de tweede Olympiade, in 1900, was het zover: het eerste Olympische rugbytoernooi. Er deden slechts drie landen mee: Frankrijk zelf, Groot-Brittannië, dat vertegenwoordigd werd door rugbyclub Moseley Wanderers, en Duitsland, met een selectie uit Frankfurt. En niet alleen met het aantal deelnemers stond Olympisch rugby nog in de kinderschoenen. De wedstrijd om het zilver tussen de Britten en de Duitsers werd bijvoorbeeld niet gespeeld omdat de Britten, in ware amateurgeest, terug naar huis moesten. Het maakte allemaal niet meer uit. Rugby was nu officieel een Olympische sport, met Frankrijk als eerste Olympische rugbykampioen ooit, het wist flin-


ke supportersaantallen te trekken en was populair bij de pers.

In 1912 werd rugby wederom geschrapt, en door de Eerste Wereldoorlog duurde het uiteindelijk twaalf jaar voordat er weer Olympische rugbywedstrijden te zien waren, op de Olympische Spelen van Antwerpen. Ondanks verwoede pogingen het toernooi uit te breiden, deden er slechts twee teams mee: Frankrijk en de Verenigde Staten, dat een groep studenten uit Californië stuurde. De VS, gecoacht door goudenmedaillist van 1908 Daniel Carroll, verraste de Fransen met hun sterke verdediging en won met 8-0. In 1924 kreeg rugby nog een kans in Parijs, tijdens een van de langste Spelen die ooit gehouden werden – maar liefst drie maanden, tussen

4 mei en 27 juli. Aan de laatste Spelen van Pierre de Coubertin deden drie landen mee aan het rugbytoernooi: de Verenigde Staten, Frankrijk en nieuwkomer Roemenië. Voor Frankrijk was het een kans om de vieze nasmaak van vier jaar eerder weg te spoelen, en dat leek aardig te lukken toen de Roemenen met liefst 61-3 verslagen werden. Dertien try’s scoorden de Fransen, waaronder vier voor de uitblinkende winger Adolphe Jauregay. Toen de Verenigde Staten ook de finale behaalden na een 39-0 overwinning,

71

In 1904 in St. Louis verdween rugby ten faveure van American Football, maar in Londen 1908 was het alweer terug. Er was ruimte voor vier landen in het toernooi, maar het liep anders dan verwacht. Slechts twee teams namen de uitnodiging aan, en van die twee trok Frankrijk terug omdat het niet genoeg spelers op de been kon krijgen. Daardoor bleef er slechts één wedstrijd over in het tweede Olympische rugbytoernooi: de Wallaby’s, die toch al in Engeland waren voor een tour, vertegenwoordigden Australië tegen organisator Groot-Brittannië, dat een selectie uit Cornwall opstelde. De derde Olympische rugbywedstrijd ooit eindigde in een slachtpartij: Australië versloeg Groot-Brittannië met maar liefst 32-3.

‘Voor Frankrijk was het een kans om de vieze nasmaak van vier jaar eerder weg te spoelen’


schreeuwden de Franse kranten om revanche voor vier jaar eerder. Heel de natie had er vertrouwen in; bij de bookies stond een 5:1-verhouding op een gouden medaille van Frankrijk. Stade Colombes zat op 18 mei 1924 tot de nok toe gevuld met bloedfanatieke Fransen die bloed roken. Eindelijk zouden die yanks hun vet krijgen, na de in hun ogen onterechte overwinning in Antwerpen. In de eerste helft liep het nog allemaal crescendo voor de Fransen. De match ging redelijk gelijk op en er was niet echt een bovenliggende partij. Het drama begon pas in de tweede helft. Sterspeler Jauregay werd door een blessure gedwongen te stoppen, waardoor zijn team met veertien man verder moest. De Amerikanen namen het heft in handen en scoorden vier try’s, waardoor ze met 17-3, geheel tegen de verwachting van de supporters in, toch weer de gouden medaille pakten. Het Franse publiek liet zich van zijn slechtste kant zien en draaide volledig door. Een woedende menigte betrad het veld en ging de Amerikanen te lijf. De kersverse Olympische kampioen werd bekogeld met kapotte flessen, bakstenen, en, in het geval van reservespeler Gideon Nelsen, wandelstokken. De Franse spelers hielden de rugbygeest in leven en beschermden de Amerikaanse spelers. Met hulp van de gendarme werd uiteindelijk de veilige kleedkamer bereikt. Tot op de dag van vandaag is het een van de grootste blamages in de Franse Olympische geschiedenis, en bovendien een die de sport rugby in een zeer kwaad daglicht zette. Dat bleek wel in 1928, toen de Spelen in Amsterdam werden georganiseerd. De aankondiging zorgde voor enthousiasme de Delftse Studenten Rugby-Club, de oudste rugbyclub van Nederland: als de sport ook in Nederland tijdens de Spelen zou worden gespeeld, zou de sport in Nederland enorm kunnen groeien. De studenten stuurden een enthousiaste brief aan het Nederlands Olympisch Comité om rugby ook in 1928 in het programma krijgen. De secretaris van het Comité antwoordde afwijzend: rugby stond in principe niet op de

‘Henro de Baillet-Latour was klaar met Olympisch rugby’ lijst, al was er wel ruimte voor overleg. Op 25 oktober 1925 ontmoetten de twee partijen elkaar in Den Haag, en er werd besloten een brief naar NOC-baas baron Schimmelpenninck van Oye te sturen. De missie van de studenten was echter hopeloos. De Coubertin, nog altijd de grote roerganger achter rugby op de Spelen, was reeds afgetreden als voorzitter van het IOC. Zijn opvolger, Henri de Baillet-Latour, was na de veldslag in Parijs minder enthousiast over rugby


en zag liever meer individuele sporten op de Spelen. Het was klaar met Olympisch rugby.

De eerste stap werd in november 1994, tijdens een ceremonie in Cardiff. Rugby werd toen, in het bijzijn van Samaranch en toekomstig IOC-voorzitter Jacques Rogge (tevens voormalig Belgisch rugbyinternational) toegevoegd als niet-deelnemende sport. Samaranch en Pugh benadrukten dat rugby en de Olympische geest perfect bij elkaar pasten. Toen Pugh in 2003 overleed namen zijn opvolgers Syd Millar uit Ierland en Bernard Lapasset uit Frankrijk het overleg van hem over. Als spelvorm werd gekozen voor sevens, aangezien dat gemakkelijker

De strijd, de passie en de inzet van de spelers waren formidabel om te zien, niet alleen voor de rugbyliefhebber, maar voor iedereen die van sport houdt. Had hij nog geleefd, dan zou De Coubertin zelf op de eerste rij hebben gezeten in Rio. En overtuig het We have overcome hebben meegezongen met de gouden Fiji-spelers. Inderdaad, we have overcome. Niet alleen zij als winnaars, maar allemaal, als rugbygemeenschap. ◆

73

Er werden in de jaren daarna nog wat halfslachtige pogingen gedaan om rugby te herintroduceren. In 1936 bijvoorbeeld organiseerde de net opgerichte Europese rugbybond FIRA met hulp van de Duitse rugbybond een pre-Olympisch rugbytoernooi in Berlijn en Hamburg, dat gewonnen werd door Frankrijk – het zilver en het brons gingen naar Duitsland en Italië. De eerste serieuze pogingen rugby weer op de Spelen te krijgen werden pas in de jaren negentig ondernomen, toen de IRFB (thans World Rugby) zich ermee ging bemoeien. Voorzitter Vernon Pugh zag de potentie van rugby op de Spelen en had meerdere gesprekken met IOC-voorzitter Juan Antonia Samaranch om hem ervan te overtuigen het toernooi weer op de Spelen te krijgen. Nationale comités van Frankrijk, Italië, Duitsland en Roemenië stonden Pughs initiatief, en toen ook de continentale bonden van Azië, Oceanië en Noord-Amerika hun steun uitspraken, leek het slechts een kwestie van tijd te worden.

tijdens de vier weken durende Spelen in te passen was, en de World Sevens Series van 1999-2000 voor dermate veel spektakel zorgde dat het IOC overtuigd raakte van de toegevoegde waarde van rugby aan het evenement. In 2005 werd er gestemd voor nieuwe sporten voor de Spelen van 2012 in Londen. Rugby stond op de shortlist, maar de droom spatte uiteen toen karate en squash de stemming wonnen. Pas in 2009 was er een nieuwe stemronde, voor de Spelen van 2016 in Rio. En, zoals we inmiddels allemaal weten, was daar eindelijk het verlossende woord daar: in 2016, na een afwezigheid van 72 jaar, zou er opnieuw gestreden kunnen worden om een gouden Olympische rugbymedaille.


COLUMN 74

NEGEN MAANDEN BLESSURE Serieus? Geen rugby? Hoe maak je die keuze? Wanneer stop je en wanneer ga je door? Die vragen zijn de afgelopen maanden veel door mijn hoofd gegaan. Het moment is naar mijn mening nooit goed. Stoppen doe je op je hoogtepunt. Maar dat hoogtepunt hadden de Olympische Spelen van 2016 moeten zijn. Stoppen dan op de Amsterdam 7s? Voor het thuispubliek? Stoppen na de World Series-kwalificatie met de sevensmeiden? Stoppen na het EK fifteens? Stoppen na het Nederlands Kampioenschap van AAC? Wanneer beslis je als topsporter dat je nooit meer op het hoogste niveau je sport wil beoefenen? Een vraag die ik nog steeds niet kan beantwoorden. Ik ben namelijk voor mijn gevoel nog niet klaar met rugby. Maar ben ik dat ooit wel? Het is vooral mijn omgeving die me de vraag stelt. Zeker nu ik het grote babynieuws bekend heb gemaakt. Gedwongen stoppen is nooit leuk, maar wel als je een “negenmaandenblessure” hebt. De moeders onder ons denken nu: maak er maar een jaar van. Of twee… Gelukkig kan ik naast het sporten ook nog andere dingen, maar rugby zit in mijn DNA. Ik moet er nog niet aan denken om nooit meer het AAC-shirt of het Oranje over mijn hoofd te trekken. Het past mij nog niet, dat stoppen. Voor nu neem ik alleen eventjes een babypauze, een sabbatical, of hoe de hokjesdenkers het ook willen noemen. Aan voorbeelden als Marleen Veldhuis (zwemmer) en Kitty Vloemans (SRC Thor) kan ik vragen stellen als: hoe combineer je sporten met een baby en een relatie? Wat zijn de do’s en dont’s? Kom je honderd procent terug? Ben je egoïstisch als je weer de topsport in gaat? Ben je dan een slechte moeder? Voor nu ga ik mij bezighouden met het ontwikkelen van de jonge talenten van het sevensprogramma, het coachen van de backs van AAC en af en toe het Nederlands politierugbyteam coachen langs de zijlijn van de Warriors Cup. En o ja, ook nog even mijn rugbycoachdiploma fiksen. Dus voor diegene die ik langs het rugbyveld ga zien: ik heb geen rugbybal ingeslikt, die vakantiekilo’s blijven er voorlopig wel aan zitten, ik ga niet stoppen en die voorgevel is naturel.


CLUBPAGINA

RC DIOK LEIDEN HAEC LIBERTATIS ERGO

ALS JE TOCH EEN SPORT DOET Dan maar meteen bij een echte club. DIOK ligt centraal in Leiden. Al tientallen jaren worden DIOK-leden geselecteerd voor alle nationale (jeugd-)selecties. Waarom? Vanwege hun mentaliteit (Doorzetten Is Onze Kracht) ĂŠn alles wat ze hebben meegekregen van hun trainers en coaches. Over mentaliteit gesproken: onze gastvrijheid is beroemd. Wees welkom! In elke leeftijdsgroep hebben we een of meerdere teams. Tijdens schoolvakanties organiseert DIOK trainingskampen, waaraan ook leden van andere clubs deelnemen. De trips naar het buitenland vormen altijd een grote belevenis. Trainers zijn oud-internationals, die van jongs af aan hebben gerugbyd. Ook veel van onze spelers uit het eerste team zijn jeugdtrainer.

– fotografie Els Barnas

Spelen om het Landskampioenschap, dat is de ambitie van DIOK-1. Elk seizoen weer. Daarom hebben we de trainingsstaf verder uitgebreid. De randvoorwaarden voor succes zijn er ook: eersteklas materiaal, een goede gym en de beste medische verzorging. Elk seizoen brengen we de scherpte er nog verder in met trips naar het buitenland en wedstrijden tegen aansprekende teams. Respect Commitment Discipline Integriteit Onbaatzuchtigheid Kameraadschap Daar staat DIOK voor.


KRACHT

KRACHTTRAINING VOOR JONGE SPORTERS Weerstands- of krachttraining voor de jeugd, de laatste jaren was er veel om te doen. Krachttraining zou de groei remmen of tot blessures kunnen leiden. Toch kan de juiste training wél goed zijn voor jongeren.

@BRUCE_FRITZ

BEGINNEN BIJ HET BEGIN Het aanleren van de juiste techniek, is misschien wel het belangrijkste om aandacht aan te besteden. Wanneer de techniek niet goed is, neemt de kans op blessures toe. In plaats van zware weerstanden en maximale herhalingen moet de aandacht gericht zijn op techniek en uitvoering. We kunnen het misschien zelfs beter een schoonheidswedstrijd noemen. Wat moet je nu precies doen met een bepaalde oefening? Waar moet op gelet worden en wat moet ik me eigen maken? Zodra er sprake is van een goede uitvoering van de oefeningen, kan de weerstand worden verhoogd. Dit proces kan gemakkelijk één tot twee jaar in beslag nemen.

BRUCE__FRITZ

BLESSUREPREVENTIE Specifieke krachttraining onder begeleiding van een krachttrainer kan leiden tot vijftig procent minder blessures bij jeugdigen, zo blijkt uit een Zweeds onderzoek waar 3.739 Zweedse jongeren tussen de elf en vijftien jaar aan deelnamen. Het aantal voorstekruisbandblessures bij jongeren ligt lager als zij krachttraining uitvoeren, vooral bij meisjes tussen de veertien en achttien jaar. Uiteraard leidt het verkeerd uitvoeren van de oefeningen wel degelijk tot blessures, dus een gekwalificeerde en ervaren krachttrainer is essentieel in dit verhaal.

/SPORTPRAKTIJKBRUCEFRITZ

Ondanks dat in de praktijk nog de angst bestaat dat lichaamsgewichtoefeningen of krachttraining met dumbbells, barbells, elastische banden of medicineballen leidt tot een verstoorde groei (door bijvoorbeeld het beschadigen van groeischijven), geeft de vakliteratuur hier geen aanwijzingen voor. Sterker nog: specialisten raden krachtoefeningen juist aan, omdat dit de botgroei en -aanmaak stimuleert bij kinderen. Uit studies blijkt dat er geen verschil is in groeicurve en uiteindelijke lengte van jongens en meiden die wel of juist geen krachttraining doen. In 2014 werd een internationale overeenstemming gepubliceerd over weerstandstraining door jeugdigen. Daaruit blijkt onder andere dat weerbaarheidstraining tegenwoordig een essentieel onderdeel vormt van een goed opgebouwd trainingsprogramma. Het verbetert ook de lenigheid, coördinatie, houding, spieruithoudingsvermogen, sportprestaties en de weerstand tegen blessures, en de revalidatieperiodes worden aanmerkelijk korter. Kinderen voelen zich daarnaast sterker, ze kunnen meer hebben, krijgen een positievere houding ten opzichte van sport én ze voelen de behoefte om goed te presteren.


KRACHT

TIPS VOOR BEGELEIDING 1. Begin niet voordat een kind in de puberteit zit 2. Besef dat kinderen lichamelijk nog niet volwassen zijn, al lijkt dat soms in de rugbysport op het eerste oog wel zo 3. Alle krachttrainingen moeten onder begeleiding van een daarvoor gekwalificeerde trainer plaatsvinden, die ervaring heeft met krachttraining voor jeugd 4. Denk aan de kwaliteit van de uitvoering en ademhaling 5. Bedenk als trainer altijd dat je aan het opleiden bent en dat de sporter een opleiding volgt om sterker te worden

1. SPEEDLADDER Vooruit, achteruit, zijwaarts en door. Kort snelle stappen vier rondes. Wissel af met je start been.

2. HORDELOPEN KnieĂŤn volledig optrekken, heup naar buitendraaien en doorstappen vier rondes.

77

3. REACTIE IN WENDEN EN KEREN Op signaal van de coach, snel de kleuren aantikken. Twintig seconden, zes rondes.

4. BATTLE ROPE Model: Jochem Verbeek, RFC Haarlem

Vijf rondes golvende bewegingen maken met het touw. Let op, houd je rug recht.

5. SQUAT POWERBAND 3X8 Druk je hakken stevig in de grond, voeten heupbreedte, schouderbladen naar elkaar knijpen.

Het bepalen van het trainingsgewicht: 40 - 60 procent van een gewicht dat zes keer technisch correct uitgevoerd kan worden.


KRACHT

6. DEADLIFT 3X8 Begin met de stang op de grond, buig door de knieen en rug in een lichte holling. Schouderbladen naar elkaar knijpen en blijf naar beneden kijken als je de stang pakt. Je hoofd is gelijk met je rug.

8. WALLBALLS 3X8

7. BENT OVER ROW DB 3X8 Buig voorover met de rug in een lichte holling, kijk naar de vloer en haal de dumbbells naar de

tegen de muur.

heupen. Houd je knieĂŤn licht gebogen.

78

Gooi de bal zo hoog mogelijk vanuit de borst

9. WALKING LUNGE Maak twintig grote stappen, schouderbladen naar elkaar trekken.

10. BALL ROTATION 3X8 Ga op de grond zitten en houd je rug neutraal. Pak de bal met twee handen en draai je romp opzij.


CLUBPAGINA

RUGBY ACADEMY NOORDWEST Rugby Academy NoordWest

RUGBY ACADEMIES De Rugby Academies zijn de enige officiële rugby-opleidingen die in samenwerking met Rugby Nederland en de NOC*NSF jonge talenten opleiden naar topsportniveau. In combinatie met middelbare scholen (LOOT scholen) wordt een gecombineerde School en Topsport opleiding aangeboden. In totaal zijn er in Nederland vijf Rugby Academies: in district Noord West is de Rugby Academy NoordWest gevestigd in Alkmaar. De andere Rugby Academies zijn ZuidWest (Den Haag), Midden (Hilversum), Zuid (Den Bosch) en Noord (Leeuwarden). Er is een zesde Rugby Academy in oprichting.

– fotografie Jan Wamsteeker

In het talentenprogramma ontwikkelen we gemotiveerde jongens en meisjes vanaf twaalf jaar tot nationale en internationale rugbyspelers. Wij streven ernaar dat al deze jonge talenten uiteindelijk uitgroeien tot spelers van het Nederlands Rugby Team, en dat ze misschien zelfs wel de Olympische Spelen halen. Rugby Nederland heeft als streven dat in drie jaar tijd 90 procent van de selectiespelers vanuit de Academies wordt geleverd. Vanuit Rugby Nederland is ervoor gekozen om zoveel mogelijk het ‘open spel’ te spelen en hiermee een eigen Nederlands rugbyspel te ontwikkelen. De Academies ontwikkelen hun trainingen zoveel mogelijk rondom deze principes, zodat de talenten zich dit speltype eigen maken. Per talent wordt er gekeken welke trainingen het beste bij hem/haar passen, om zich op die manier optimaal te ontwikkelen.

RUGBY ACADEMY NOORDWEST Het talentenprogramma van Rugby Academy NoordWest is bedoeld voor jeugdspelers uit de regio Noord West die zeer gemotiveerd zijn om zich in te zetten voor hun sport. Omdat kinderen zich sterk ontwikkelen in de leeftijd 12 tot 17 jaar, is vooral mentaliteit en motivatie een belangrijk selectiecriterium. Rugby kenmerkt zich door hardheid, vriendschap, teamgeest, maar bovenal RESPECT. Alle deelnemers volgen lessen op hun eigen niveau bij Openbare Scholengemeenschap Willem Blaeu in Alkmaar. Deze school maakt het beoefenen van topsport mogelijk, door middel van speciale faciliteiten. Instromen op de Rugby Academy kan vanaf de brugklas, maar ook vanuit hogere klassen. Ga naar de website van ranoordwest.nl voor meer informatie of kom naar een van de open trainingen. Let op: bij veel scholen sluiten de inschrijvingen op 1 april.


VOEDING

SPORTVOEDING VOOR JONGE RUGBYSPELERS Ambitieuze jonge rugbyers hebben dromen, en willen er alles aan doen om die dromen waar te maken. We mogen niet vergeten dat ze andere behoeften hebben dan volwassen atleten. Waar moeten de jonge spelers en speelsters rekening mee houden? Sport- en voedingsdeskundige Eske Dost zet de feiten op een rij.

Daarom is het slim om de energie-eisen van de training en competitie in balans te brengen en tegelijkertijd een voedingspatroon te hebben dat zich richt op de extra eisen die passen bij de fysieke groei en ontwikkeling. Een eenvoudige manier om te

80

ESKEDOST

ENERGIE Energie is belangrijk voor het ontwikkelen van de botten en spieren, en voor de hersenactiviteit. Een juiste voedingskeuze verhoogt de atletische prestaties en de weerstand, vermindert de vermoeidheid en het risico op blessures. Bovendien verhogen optimale voeding en hydratie de effecten van trainingen en zorgen ze voor sneller herstel, wat weer leidt tot snellere, slankere en sterkere atleten. Een tekort aan energie kan op de lange termijn een negatieve invloed hebben op de groei en zorgen voor een latere puberteit, het verlies van spiermassa en bij vrouwen een onregelmatige menstruatie. Te veel energie leidt echter weer tot overgewicht. Het is een kwestie van balans.

/ESKE.DOST

Jonge spelers tussen de tien en twintig jaar hebben te maken met een aantal factoren die de fysieke inspanning van rugby beĂŻnvloeden. Zowel lichamelijke als geestelijke groei, school, relaties, familie en slaap spelen een rol. Dit betekent dat een goed besef van voeding, het kiezen voor veranderingen en het verbeteren van prestaties essentieel zijn. Maar wat houdt dat concreet in?


VOEDING

bepalen wat die exacte energiebehoefte is bestaat helaas niet, maar het is verstandig om grotere maaltijden of meer tussendoortjes te eten gedurende de dagen waarop je meer energie verbruikt. SUPPLEMENTEN Het gebruik van supplementen zoals weiproteïne, multivitaminen, mineralen en andere pillen en drankjes is voor jongeren niet aan te bevelen. Integendeel: het is belangrijk dat de voedingsstoffen uit écht voedsel komen. Vraag je ook af: zijn (isotone) sportdranken zoals AA of Aquarius nodig? Hierbij geldt ongeveer dezelfde regel als bij volwassenen: bij hoge intensiteit van 90 minuten of meer kunnen sportdranken gunstig zijn, maar meestal is dit bij jongeren niet van toepassing. BELANGRIJKE (MICRO)NUTRIËNTEN Deze voedingsstoffen zijn essentieel in een gevarieerd eetpatroon, --Calcium is noodzakelijk voor gezonde botten en spieren. Voorbeelden zijn melk, kaas, yoghurt, broccoli en spinazie. --Vitamine D is ook nodig voor gezonde botten en helpt het lichaam calcium op te nemen. Vitamine D wordt verkregen via zonlicht.

--IJzer

levert zuurstof aan de lichaamsweefsels. IJzer zit in zeevruchten, groene bladgroenten, volkoren granen, mager (rood) vlees, vis en kip.

SLAAP Ook slaap is erg belangrijk. Studies hebben aangetoond dat jongeren negen tot negenenhalf uur per nacht moeten slapen. Dit heeft te maken met de lichamelijke en fysieke veranderingen die plaatsvinden. Benieuwd hoe het precies zit met hydratatie? Meer gedetailleerde informatie, tips en tricks vind je terug in het tweede nummer van 2016. ◆

81

SIMPELE GEWOONTE --Eet koolhydraten voor een zware training of competitiedagen. Een ‘zware training’ is intensief en heeft een langere duur --Eet eiwitten gedurende iedere dag en met regelmaat. Dit helpt bij het herstel direct van trainingen. Opties zijn melk, yoghurt, dranken en smoothies op basis van yoghurt en fruit. Tevens is een volkoren sandwich bereid met salade en vlees, kip of ei een goede optie

VERANTWOOR­DELIJKHEID Jeugdige spelers moeten zelf leren wat hun individuele behoeften zijn en hoe ze goed voor zichzelf moeten zorgen. In andere woorden: het is aan de ouders, coaches en trainers om hen die kennis te geven, zodat de spelers zelfstandige atleten kunnen worden

LEAD BY EXAMPLE LAAT JONGEREN ZIEN HOE HET MOET DOOR ZELF HET JUISTE GEDRAG TE VERTONEN

Leer jonge spelers om: basics te koken: eieren en pastamaaltijden om mee te beginnen --Veilig en hygiënisch in de keuken te werk te gaan --Van tevoren te plannen: lunchpakketjes te maken, snacks voor overdag mee te nemen. Of dit nu is voor een gewone training, een competitiedag of een doordeweekse dag --Altijd water bij je te hebben en het gedoseerd te drinken gedurende de dag

--De


RECEPTEN

VIER MANIEREN OM JE EI TE BEREIDEN Veel mensen beginnen hun dag met een yoghurtontbijt, maar dat is niet altijd aan te raden. De yoghurt zelf is op zich niet slecht, maar vaak wordt het gecombineerd met cruesli of krokante muesli, waar vaak veel suikers in zitten. Als je zo vroeg op de ochtend al je suikerspiegel omhoog gooit, krijg je een uur of twee later een sugar crash. Een dag beginnen met een eierontbijt is daarom veel meer aan te raden: er zitten uiteraard veel eiwitten in, en het geeft je energie voor de hele dag. Dit zijn de vier voorbeelden om een ei te bereiden.

GEKOOKT EI Breng water in een pan aan de kook. Leg het ei hier voorzichtig in. Laat dit zes á twaalf minuten koken, afhankelijk van hoe hard of zacht je het ei wilt. Als je klaar bent, houd het ei dan even onder de koude kraan. Daarna kun je je ei nog ongeveer drie dagen in de koelkast bewaren.

82

GEBAKKEN EI Verhit een pan met een beetje kokosolie of boter. Als de pan goed op temperatuur is, laat het ei dan voorzichtig in de pan glijden. Wil je dat je eidooier heel blijft? Roer je ei dan niet. Laat dit op matig vuur bakken tot dat het eitje klaar is om gegeten te worden.

ROEREIEREN Verhit een pan met een klein beetje kokosolie of boter. Doe de eieren met wat melk, zout en peper in een schaaltje. Giet het mengsel in de verwarmde pan. Draai en schep de eieren regelmatig om. Loop ondertussen niet weg, want de eieren worden snel gaar. Als je klaar bent, haal ze dan uit de pan.

GEPOCHEERD EI Kook water in een pan en voeg één eetlepel azijn toe. Breek je ei voorzichtig boven de pan en laat hem zo’n vijf minuten koken. Haal je ei uit de pan met een schuimspaan.


TOUCH

MAN-DOWN ook geschikt voor vrouwen

VULLEN MET

ZAND TOT 45 KG!

ook te koop in

ROOD & ZWART

GAINZ!

84

PERFECT VOOR

AMELAND

€ 160,-

(INCLUSIEF VERZENDEN)

TE KOOP VIA

MANDOWNUSA.COM

Deze trainingszak is bedoeld voor het zware werk. Volledig gevuld weegt hij 45 kilo. Genoeg om jezelf uit te putten met lunges of overhead presses. Met alle handvaten rondom bedenkt je fitnesscoach overigens in no-time 28 andere oefeningen om spierpijn van te krijgen. Je verwacht het trouwens niet, maar er zijn maar weinig vergelijkbare producten waar je gewoon zelf zand in kan scheppen. De meeste sandbags komen in een vast gewicht, of zijn aan te passen met bijgeleverde losse gewichtszakken (die je dan alsnog mee moet slepen). De Man-down wordt vooralsnog alleen vanuit de USA geleverd.


TOUCH

JBL CONTOUR REFLEX

8 UUR ZWETEN MAG

BATTERIJ

OPLADEN VIA

VOOR

€ 99,Omdat we verdorie zelf wel bepalen welke muziek het beste voor ons is tijdens het gymmen: hierboven onze best geteste draadloze oordopjes. Draadloos betekent in dit geval geen snoer naar je telefoon, wat voor aanzienlijk minder gehannes zorgt tijdens het deadliften. Allereerst hebben we gekeken naar draagcomfort. Van alle denkbare flapjes en oorhaakjes blijft dit model, door de bijgeleverde passtukken, bij bijna iedereen perfect zitten. Gelukkig is de headset ook water (en zweet)bestendig. Verder is de muziekkwaliteit goed, en zit het product degelijk in elkaar. Voor de fancypants onder ons: er zit ook een remote in het snoer waarmee je nummers kan skippen of een telefoontje aannemen.

85

REFLECTEREND SNOER!

MICRO USB


TOUCH

WEERSTANDSBAND (OOK VOOR MANNEN)

ZOEK ONLINE NAAR

86

BODY SCULPTURE

#FLEXIBEL VIER

WEERSTANDEN VAN € 12,- TOT € 25,-

Het sportelastiek wordt vooral door vrouwen gebruikt, maar mannen, wij laten ons toch niet afschrikken door de vrolijke kleurtjes? Het elastiek is namelijk multifunctioneel en kan gewoon in een neutrale kleur besteld worden. Geen smoesjes, want dit fitnessattribuut neem je gemakkelijk mee in je rugzak of koffer. Klein, maar zeker niet onbelangrijk, detail: de elastieken van Body Sculpture zijn van latex en snijden niet in je huid. En waarvoor je het elastiek precies gebruikt? Dat kan van alles zijn: het zwaarder of lichter maken van je oefening of weerbaarheidswork-outs.


WIN!

TOUCH

MONKII BARS 2 CHECK ONZE FACEBOOK

1 TOOL

FITS

OF PRE-ORDER VIA

MONKII.COM

ALL

DRAAGBAAR

VANAF € 140,-

Naast koffie-to-go, wok-to-go wil de echte die hard natuurlijk ook sport-to-go. Maar gezien ons land nou eenmaal geen urban-gyms heeft zoals op miami beach, moeten we andere oplossingen vinden. De nieuwe versie van monkii bars 2 is de beste ‘suspensiontrainer’ die we kunnen vinden. Het overtreft de bekende TRX lijn in zowel functionaliteit, draagbaarheid, en design. Je kan deze gym-tool aan elk deurkozijn, boomtak, of rugbypaal bevestigen en er je hele lichaam mee trainen. Ook handig: het koort rol je op in het handvat waardoor het niet in de knoop raakt. Vanaf de lente is de nieuwe versie te koop. Houd onze Facebookpagina en website in de gaten, want we geven een setje monkii bars 2 gratis weg!

87

EXTREEM


RUGBY & LEIDERSCHAP

‘BAL OP DE GROND? DAT IS EEN LES’ Rugby, Building Character since 1823. Deze slogan houdt Paul Slangen bezig. Slangen ontwikkelt mensen, teams en organisaties, op het veld en in het bedrijfsleven. Maar hoe bouwt rugby karakter? In de rubriek Rugby & Leiderschap, waarin Slangen in gesprek gaat met rugbyers uit het bedrijfsleven, zoekt Paul uit welke op het veld geleerde lessen oud-rugbyers meenemen in hun maatschappelijke carrière. Voor deze editie volgt RUGBY. een tweegesprek tussen Paul Slangen en Menco van der Weerd, Director Life Protection bij Aegon.

Toen Menco jaren geleden voor het eerst rugby zag op de BBC, werd hij nieuwsgierig. Hij meldde zich aan bij de Nijmeegse Studenten Rugby Vereniging Obelix. ‘Rugby was liefde op het eerste gezicht. Ik heb zo’n dertien jaar gerugbyd.’ MAXIMAALSTE Als Director Life Protection bij Aegon is Van der Weerd verantwoordelijk voor de levensverzekeringen. Ondanks het feit dat Menco niet meer op het veld staat, is de rugbycultuur hem bijgebleven. ‘Er is plek voor iedereen in het team, mits je hard werkt en het teamspel wil spelen’, vertelt hij. ‘Vroeger was ik vrij groot en sterk. Ik liep gemakkelijk door tackles heen. Maar zodra ik door drie tackles heen was, raakte ik de bal kwijt. Mijn teamgenoten kwamen er niet meer bij. Ik was te ver doorgelopen en losgeraakt van het team.’ ‘Welke les haal je hier precies uit?’, vraagt Paul. Menco: ‘Dat mijn ‘maximaalste’ niet altijd het beste is. Het hardste werken staat niet gelijk aan het meeste succes. Je moet je voegen naar het team en de krachten die er op dat moment op het veld staan.’ SET PIECES Niet alleen het teamgevoel, ook set pieces keren terug in Menco’s werk. ‘Meetings zijn net zoals set pieces key. Ik voer nooit een over-


RUGBY & LEIDERSCHAP

MIJN MAXIMUM IS NIET PER SE HET OPTIMUM VOOR HET TEAM leg zonder doel of missie. Set pieces zijn niet zomaar momenten om tegen elkaar aan te leunen, dat is het moment waarop het echt gebeurt.’

KENMERKEN VAN EEN TEAM ‘Maar wat maakt een team’, vraagt Paul zich af. Menco: ‘Een team moet tegen zichzelf kunnen zeggen: wij zijn een team. That’s it. Er zijn weinig kenmerken die je moet hebben voordat je jezelf een team mag noemen. Mensen gaan namelijk een team zijn op het moment dat zij dat zelf vinden. En het mooie aan een team is: mensen in het team helpen elkaar het probleem te fiksen. In de meest ultieme vorm hoef ik niemand aan te spreken.’ ‘Ik kan bijvoorbeeld klagen over de ziekenhuisbal die ik net kreeg, maar het is niet anders. Hij is er. Deal with it. Als iemand met een vervelend bericht komt, dan pakken we de bal op en gaan we eerst maar eens naar voren lopen. Dat levert vaak al driekwart van de oplossing op.’

‘Meetings zijn net zoals set pieces key’

89

In zijn actieve speeltijd deed Menco diep vertrouwen op in teams. ‘Er echt voor staan met zijn allen. Stand up and be recognized. Wat ik in mijn werk voornamelijk doe, is teams vormen en zorgen dat zij naar het juiste doel onderweg zijn. Ik praat de hele dag met mensen, of ik maak PowerPoints’, grapt hij.

LEADERS ARE TEACHERS Dat er af en toe dingen misgaan in een team, vindt Menco niet meer dan logisch. ‘Er valt een bal op de grond, maar dat is een les. Wat leren we hiervan en hoe kunnen we ermee verder? Zo’n veilige leeromgeving maakt je team sterker, je durft op een gegeven moment alles met elkaar te delen.’ ‘Je wil over die tryline heen, dat is al spannend genoeg. De truc is om van tevoren duidelijk het doel voor ogen te hebben en te weten wat er te gebeuren staat. Niet dat mijn team straks op het WK staat en denkt: moet die bal nu naar voren of naar achteren? En daar praat ik gewoon over. Makkelijker kun je het niet maken.’ ◆


COLUMN 90

CLUB OF LAND

Het is een van de moeilijkste discussies, maar voor mij is het vrij simpel: je speelt van jongs af aan rugby en droomt ervan ooit voor Oranje te mogen spelen. Elke stap die je zet om daar te komen staat in het teken van dat doel. Toch merk ik dat er veel druk ligt bij spelers om te kiezen tussen hun club en hun land, vooral in de top. In Nederland hebben we veel aan ambitieuze spelers die een profcarrière in het buitenland najagen. Maar vaak belanden spelers daar in een moeilijk parket; hun clubs eisen praktisch van ze dat ze altijd beschikbaar zijn, dus óók wanneer Oranje speelt. World Rugby probeert dit tegen te houden met de international window, een periode in het jaar waarin spelers sowieso door hun land opgeëist kunnen worden. Clubs die dit tegenwerken, worden gestraft met geldboetes en puntenaftrek. Toch werkt dit niet altijd. Clubs verlengen de contracten van spelers niet als ze toch voor hun land uitkomen, en er zijn zelfs gevallen van spelers die worden weggepest nadat ze de eer van hun rugbynatie wilden verdedigen. Schandalig! Het is met name vervelend omdat talenten in de Nederlandse competitie nog niet tot volle wasdom komen; het niveau is er simpelweg nog niet. We zijn op de goede weg, met het NTC, onze Academy’s en de pathway, maar ik denk dat we nog een jaar of acht nodig hebben. Daardoor is er hier in Nederland niet een rol weggelegd voor de ambitieuze rugbyer die voor Nederland wil spelen, maar ook voor de clubcoaches die hem in hun team hebben. Het is hun taak om oog te hebben voor de aspiraties van het talent, en dat zou altijd boven het clubbelang moeten gaan. Als een speler voor zijn land uit wil komen, moet hij gewoon die kans krijgen! Daar heeft hij immers al die jaren over gedroomd, daar heeft hij voor gewerkt, dat is de reden dat hij zich altijd naar de training sleepte, of het nou twintig graden was of min drie. De club zou er alles aan moeten doen om zijn droom uit te laten komen. Laten we vanaf nu Nieuw-Zeeland als voorbeeld nemen. Alles staat in het teken van de All Blacks, van de turven tot de senioren. Iedereen wil de silver fern op zijn borst kunnen dragen, en niemand wordt erin belemmerd dat te bereiken; je moet simpelweg de beste speler worden die je kunt zijn, voor welke club je ook speelt. Zo lang je maar in Nieuw-Zeeland rugbyt; daar zijn geen uitzonderingen op mogelijk. All Blacks come first. Zoals het zou moeten zijn. Het is niet gemakkelijk, maar ook zij zijn ergens begonnen! Ik ben ervan overtuigd dat rugby in Nederland dit ook kan. Vanaf de eerste rij,


CLUBPAGINA

RUGBY CLUB HILVERSUM

A LITTLE MORE RUGBY Rugby Club Hilversum is een van de oudste verenigingen binnen het Nederlandse Rugby. Onze historie zie je terug op de club, met name in ons sfeervolle clubhuis waar de beelden en memorabilia voor de jonge rugbyers een belangrijke inspiratiebron vormen. Ons vlaggenschip, het eerste team van de Heren, is dominant aanwezig in de Ereklasse en heeft in 2016 haar achttiende landskampioenschap behaald. Ons ‘Driede’ team speelt in de vierde Klasse. De succesvolle cluster All Blues presteert op het hoogste niveau en biedt aan damestalenten een prachtig platform om verder te groeien. Onze jeugd kent een sterke toestroom van nieuwe leden, die met de inzet van geschoold kader wekelijks groeien in hun rugbyvaardigheden.

Ieder jaar organiseert Rugby Club Hilversum drie belangrijke evenementen op de Nederlandse rugbykalender. De eerste twee zijn gekoppeld aan de nieuwjaarsreceptie van de club (samen met Rugby Nederland). Op deze dag speelt Oud Oranje tegen Jong Oranje en Oud Hilversum tegen Oud AAC. Als klapstuk wordt op die dag de ‘Prestatiepul’ uitgereikt. Verder organiseren wij (dit jaar voor de zeventiende keer) op eerste Paasdag het grootste internationale jeugdtoernooi van Nederland. Een overvloed aan binnen- en buitenlandse jeugdteams verschijnt dan op de velden van Sportpark Berestein in Hilversum.

– fotografie Theo Beentjes

Bestuurlijk zijn wij een solide vereniging met toegewijde leden, die goed op de hoogte zijn van de normen en waarden van rugby. In alle lagen van onze vereniging wordt hard gewerkt aan het succes van onze club. Zo zijn er veel mensen die achter de schermen hun steentje bijdragen aan het succes, iets waar we erg blij mee zijn.


BR’ER

VAN REALITYSTER NAAR RUGBYSPELER De meeste mensen kennen hem als Sterretje, maar Tony Wyczynski is die bijnaam zat. Oh Oh Cherso is alweer jaren geleden en hij is méér dan iemand die alleen maar gek doet en zuipt. Hij werkt hard, draait in clubs en doet de dingen die hij leuk vindt. En hij heeft een grote liefde voor rugby. Tekst: Anna Neeltje de Boer

– fotografie Marcel Krijger

Hoe was dat? ‘Retespannend. Ik kwam op trainingsniveau binnen en zo maakte ik ook mijn eerste tackle. Ik werd volledig terug gebounced. Toen wist ik dat dit is wat ik wil.’ Liefde op het eerste gezicht? ‘Eigenlijk wel. Ik zou eigenlijk invallen op de wing. Kijken hoe dat voelt en hoe dat gaat. De looplijnen leren kennen. Maar we had-

den iemand met een bloedverwonding, een hoofdwond. Er moest gewisseld worden en toen stond ik ineens op de tweede rij. Ik kreeg vijf minuten scrumles en daar ging ik. Totaal niet op techniek, maar je laat het team niet vallen. De paar dagen daarna kon ik niet lopen, alles was stijf. Die gasten hebben mijn geklaag wel een paar dagen moeten aanhoren.’ Hoe was het voor jou om als beginner in het team te komen? ‘Het was aftasten. Sowieso is het als bekende Nederlander aftasten als je een groep binnenkomt, maar het was meteen leuk. Ik werd echt met open armen ontvangen. Zo gaat dat in deze sport, voor iedereen is er een plek. Ben je snel, dan ga je naar de buitenkant. Ben je trager en sterk, dan ga je naar de voorwaartsen.’ Op Twitter is rugby het derde dat je noemt in jouw omschrijving (na dj/ producer en kitesurfer). Wat voor rol speelt de sport in je leven? ‘Het heeft mij een nieuwe mindset gegeven. Ik ben altijd al op zoek naar structuur. Met het draaien en alles wat ik doe is dat

93

Anderhalf jaar geleden ben je begonnen met rugby. Waarom toen? ‘Ik heb voetbal en ijshockey gedaan, maar dat was het toch niet. Bij voetbal is er altijd dat halve nazigedrag. Ik kan er niet over uit. Zo respectloos. Als ik tijdens rugby naar voren ga met een bal in mijn handen, weet ik dat ik getackeld ga worden. Met voetbal kun je, nadat je iemand voorbij bent, ineens nog een doodschop krijgen vanachter. Bij ijshockey was dat weer anders. Dat is een vrij dure sport, een outfit kost bijna twee ruggen. Er komt een heel ander slag mensen op af en dat paste niet bij mij. Toen zag ik het WK rugby voorbijkomen op RTL7 en het begon te kriebelen. Ik heb mijn omgeving gevraagd of ze het wat voor mij vonden. Ik heb vroeger weleens rugby gespeeld, maar dat was van een heel ander niveau. Daarom vroeg ik me af of het nog wel zin had om te beginnen. Ik heb contact gezocht met de club via een vriend van mij. Gevraagd of hij dacht dat het wat voor me was. Of ze nog mensen zochten en hoe het seizoen eruitzag. Ik kon komen meetrainen en na een training of drie mocht ik mee naar de eerste uitwedstrijd in Rotterdam.’


BR’ER vrij lastig. Ik houd echt van de sport en vind er de structuur die ik nodig heb. Ik moet er dinsdag, donderdag en zondag zijn. Op zaterdag moet ik niet eindeloos in een club blijven hangen om vervolgens dronken te worden thuisgebracht. Dat gaat niet, want die gasten staan zondag op me te wachten. Dat doe je, omdat er zo’n verbroedering is. Vanwege het respect dat ik heb voor alle jongens met wie ik train en speel.’ Je bent super positief. Zijn je teamgenoten ook je vrienden geworden? ‘Sommigen zie ik buiten de club. Dan gaan we een drankje doen of kijken we met z’n allen een rugbywedstrijd in de Sportsbar. We zitten met elkaar in een app en dat is natuurlijk één grote gekkigheid. We wensen elkaar sterkte als iemand een blessure heeft. Dat is heel mooi, al hoeven we elkaar niet continu te zien, hoor.’

94

‘Ik kreeg vijf minuten scrumles en daar ging ik’ Is je leven veranderd in de afgelopen anderhalf jaar? ‘Het klinkt bijna wel zo. Ik train tegenwoordig en ben heel gemotiveerd. Dat is wel tof. Ik mocht toen ik net bij HRC speelde al meteen mee naar Dendermonde, terwijl ik helemaal niet capabel genoeg was. De trainer wilde me meenemen om te kijken hoe ik het zou doen. Ik heb zo’n geweldige tijd gehad. Ik sportte in de Oh Oh Cherso-tijd ook wel, ik ging toen voetballen of naar de sportschool, maar ik doe nu echt de dingen die ik leuk vind.’ Wat vind je precies het mooiste aan de sport? ‘Als de tachtig minuten voorbij zijn en ik aan het bier kan, haha. De derde helft. Dat is heel gezellig, de twee teams bij elkaar. Maar zonder grappen, ook het respect. Je speelt met mensen uit de politiek, uit de scheepsbouw, dakdekkers, loodgieters en advocaten, maar iedereen is gelijk. We rammen allemaal naar voren. Het is a hooligans game played by gentleman. Sommigen die denken: “Die Tony, die rollen we wel even om”. Ik sta daar dan met mijn voorwaartsen

en we geven vol gas. Dat vind ik heerlijk.’ Heb je te maken gehad met dat soort vooroordelen? ‘Natuurlijk. Tijdens het toernooi in Dendermode werd ik uitgelachen door een paar supporters die niet meespeelden. Ze riepen: “Moet je zien, die Sterretje van Oh Oh Cherso.” Nou heb ik sowieso al een hekel aan die bijnaam. Maar ik heb ze het tegendeel bewezen. Ik kreeg een run en – ik weet niet wat het was – ik bounce er twee volledig van me af, trek zo verschrikkelijk veel mensen op me. Ik kan de bal afleggen en aan de andere kant wordt er een try door ons gescoord. “Jouw verdienste, Ton!” riepen ze. Ik was kapot na die sprint, maar dat voelt goed. En die gozer kwam nog naar me toe en zei: “Oh shit, ik wist niet dat jij kon rugbyen.” Ik zei maar niks. Dat wist ik zelf ook niet. Maar dat was tof en respectvol. Op het veld ben ik geen Sterretje, maar gewoon Tony.’ Waarom heb je een hekel aan die bijnaam? ‘Die bijnaam komt uit 2010 en daarbij heb ik ‘m nooit zelf verzonnen. Mijn bijnaam was in principe Beest, maar toen zat ik voor de opnames voor zo’n green screen. Ik trok mijn shirt uit. Daar zat zo’n halve relnicht die het leuk vond dat ik twee sterren getatoeëerd heb. Toen ben ik nooit meer van die naam afgekomen, terwijl de rest van de cast wel zijn of haar eigen bijnaam had. Dat mensen me zo noemen, daar doe je weinig aan. Maar het is inmiddels een tijd geleden. Het is niet zo dat ik er spijt van heb, maar het wordt gelinkt aan een hoop drank en gekkigheid. Daar gaat het bij mij niet continu om.’ Hoe kijk je terug op je tijd bij Oh Oh Cherso? ‘Met een goed gevoel. Ik heb het prima


Naam: Antonius (Tony) Wyczynski Geboren: 9 augustus 1985 Rangnummer: 1 tot en met 5 (alleen geen 2) Beste moment: Dendermonde. Dat de trainer me daar neerzette met die jongens. Rituelen: Ik was mijn ondershirt niet. Dat heb ik van Bonni. Hij is de technisch directeur hier en hij zei ooit: ‘Voorwaartsen hoeven niet te douchen, die moeten stinken’. Held: Bonni. Hij is een vriend van mij. Clubman in hart en nieren, een verschrikkelijk mooie man. Hij leert me nog steeds dingen bij. Meest geleerd van: Van Ashley. Hij was op een gegeven moment onze trainer. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik meeging naar het Beachtoernooi. Beste herinnering: Het Beachtoernooi. Dat Een en Twee allemaal door wisselden. Het feest daarna. Dat je met z’n allen staat en de grootste lol hebt en de volgende dag er weer tegenaan gaat. Rugbylied: Algemeen motivatielied dat ik luister: The World is Mine van Showteck. Daarin is te horen: We win, you lose, we live, you die. The World is mine. Leukste tegenstander: De verliezende.


– fotografi e Els Barnas


BR’ER

‘De naam Sterretje wordt gelinkt aan een hoop drank en gekkigheid’ naar mijn zin gehad. Er ging een wereld voor me open. Het heeft voor- en nadelen. Eerst kon ik nog normaal over straat, ineens kon dat niet meer. Daar heb ik me nooit op kunnen voorbereiden.’

Het was het begin van je carrière… ‘Ja en daar ben ik apetrots op. De exposure die ik heb kunnen creëren met het draaien. Daarvoor deed ik dat al, maar het kreeg een boost. Ik kan de dingen doen die ik echt leuk vind, meedoen aan programma’s die ik leuk vind.’ En wat zijn de nadelen waar je het eerder over had? ‘Mensen zijn bevooroordeeld. Sommigen denken te weten hoe ik ben en nemen niet de moeite me te leren kennen. Het programma gaf een eenzijdig beeld. Sterretje met een grote mond, een feestbeest zonder gevoelige kant. Terwijl dat misschien niet helemaal klopt. Als ik aan de bar kom en een spa blauw bestel omdat ik aan het diëten ben of de volgende ochtend moet spelen, kijkt de barman me raar aan. En de roddelpers natuurlijk. Dat is een crime. Die mogen wat mij betreft kapot. Ze brengen alleen maar negativiteit. Als je iets leuks brengt, een nieuwe single bijvoorbeeld, malen ze daar niet naar. Is je relatie voorbij of ligt je moeder slecht, dan staan ze vooraan.’ Je doet nu hartstikke veel. Je werkt als zelfstandige, draait en geeft kitesurfles. Wat is het belangrijkste in dat rijtje? Muziek. Dat vind ik het leukste om te doen. Ik doe dat in de weekenden. Doordeweeks werk ik met mijn vader in de bouw en van maart tot en met oktober geef ik kitesurfles.’ Wil je helemaal doorbreken in de muziek of vind je het goed zoals het nu is? ‘Ik vind het prima zo. Al lijkt het me leuk om nog iets meer door te breken in de freestylescene, maar een leven als Afrojack of Martix Garrix is niks voor mij. Dan moet ik zo veel dingen achterlaten. Ik weet niet of ik dan van de muziek blijf genieten. En ik wil op zondag lekker rugbyen met die gasten. Rugby is een tweede thuis, een rustpunt. En een rugbycarrière? ‘Ik weet niet of ik dat nog red op mijn leeftijd. Het lijkt me heel vet. Echt iedere positie op het veld vind ik mooi. Het is een prachtige sport, maar voor een rugbycarrière ben ik te laat begonnen. Al was het wel heel leuk geweest om als grote bullebak mee te kunnen lopen.’ ◆

97

Hoe ben je in het programma verzeild geraakt? ‘Ik heb ooit meegedaan aan het RTL-­ programma Take Me Out, omdat ik een weddenschap had verloren. Daarvoor stond ik ingeschreven bij een castingbureau. Later werden ik en een vriend opgeroepen voor een gratis vakantie, maar dat hoefde niet van mij. Die maat vond dat we het wel moesten doen, dus prima, wij naar Amsterdam toe. Ik zag er niet uit, maakte alles zwart wat maar met televisie te maken had. Ik riep dat ik een kop had voor de radio. Alle flauwe grappen werden gemaakt. Op een gegeven moment kwamen ze nog een keer filmen terwijl ik aan het werk was en een klein drankje op had. Die camera stond op mijn neus. Het was een mooi grietje die aan het filmen was. Ik zei tegen haar: “Luister, je moet die camera lekker aanzetten als we ’s nachts andere dingen aan het doen zijn.” Dat is rechtstreeks naar RTL gegaan en toen wilden ze me hebben. Mijn maat ging overigens niet mee. Achteraf misschien maar beter, anders krijg je daar clubjes. En toen zat

ik ineens op Kreta met zeven randdebielen. Ik had verwacht dat het een slap aftreksel van Jersey Shore zou zijn waar niemand het achteraf over zou hebben.’


– fotografie Dennis van de Sande

GOED INITIATIEF

Rugby stopt niet bij het spelletje alleen: overal om de sport heen bestaan en ontstaan allerlei initiatieven die positief bijdragen aan de beleving, bevordering of beoefening van rugby in Nederland. RUGBY. selecteert in ieder nummer een opvallend initiatief.

1974

HAEC LIBERTATIS ERGO


Na het WK Rugby merkte Alex Povel (25) dat rugby op televisie zorgt voor een hele hoop exposure. Iets wat de rugbyspeler van ’t Gooi aan het denken zette. Een jaar lang liep hij rond met een vaag idee dat langzamerhand vorm begon te krijgen. En toen het eenmaal vorm had, kon hij aan de slag: hij begon het YouTubekanaal Studio Rugby NL. ‘Hoe vet zou het zijn als we wekelijks met toprugby op tv komen?’, zegt een enthousiaste Povel. ‘Rugby is een prachtige sport die in Nederland onderbelicht is. Daar moet verandering in komen. Beelden spreken mensen altijd enorm aan, dus ik denk dat die van vitaal belang zijn om mensen bij de sport te trekken.’

stonden niet echt te springen om hun wedstrijdbeelden over te dragen. In de eerste edities zijn daarom ook alleen Hilversum en ’t Gooi te zien. Maar steeds meer clubs zijn inmiddels akkoord gegaan: The Hookers, Amstelveen, The Dukes, de Bassets, DIOK.’ Los van het vergroten van de populariteit, wil Povel ook de jeugdige spelers iets meegeven. ‘Het is gewoon leuk voor de spelers als ze iets hebben om naar op te kijken. Dit is het hoogste niveau in Nederland. Ze kunnen zien hoe er in de Ereklasse wordt gespeeld en waar ze zelf naartoe kunnen werken. De jeugd heeft zelf wedstrijden op zaterdag, dus tijd om naar Ereklassewedstrijden te gaan kijken is er dan niet. Ik heb dat zelf vroeger gemist. Toen ik opgroeide was dit er nog niet, terwijl ik het wel heel interessant zou hebben vonden.’ Met enthousiasme, gesterkt door de vele positieve reacties, gaat hij het nieuwe jaar in. ‘Er kan nog zoveel verbeterd worden, en dan heb ik het niet alleen over mijn montagekwaliteiten; voor Studio Rugby NL had ik nog nooit een video geëdit. Ik kan mooiere resultaten bereiken als er twee cameramannen tegenover elkaar filmen. Ieder doet zijn ding, zonder zich iets van de ander aan te trekken. Bij de wedstrijden Gooi-Castricum en Hilversum-DIOK is er wel vanuit twee perspectieven gefilmd, dat gaf meteen een ander resultaat. Verder wil ik ook een paar keer een top 5 maken: Top 5 Biggest Hits, Top 5 langeafstandsprijs, en misschien wel wat promotiefilmpjes.’ ◆

99

Toen het zaadje na het WK Rugby geplant was, bleef het idee sudderen. Alle Ereklasseclubs nemen hun wedstrijden op voor een beeldanalyse achteraf. ‘Waarom zou je die opnamen niet gebruiken om samenvattingen te maken, die vervolgens voor iedereen toegankelijk zijn?’ Een paar keer per maand zet hij filmpjes op zijn YouTubekanaal, die hij weer deelt op de daaraan gelinkte Facebookpagina. ‘Ik heb nu meestal zo’n duizend kijkers, maar het zou leuk zijn als dat zo’n drie- á vierduizend kijkers per aflevering zouden worden.’ Povel is ambitieus: ‘Mijn streven is de filmpjes zo populair te maken dat een tv-zender het interessant gaat vinden om iedere week Ereklassesamenvattingen op tv te laten zien.’ Dat probeert hij al te bereiken door samen te werken met de platformen Nederland.tv, Sport.tv, Nederland Rugby en natuurlijk RUGBY.: ‘Hoe meer mijn filmpjes verspreid worden, hoe meer mensen in aanraking komen met rugby en hoe populairder het hier wordt. Dat kunnen we samen proberen te bereiken. Ik wil er alles aan doen om de Ereklasse in al haar schoonheid aan Nederland te tonen.’ Klinkt als een enorm succesverhaal, maar het kwam niet allemaal aanwaaien: ‘Aan het begin van het jaar heb ik een e-mail gestuurd naar alle Ereklasseclubs, waarin ik mijn plan uitlegde en om hun medewerking vroeg. De meeste clubs waren een beetje huiverig om aan boord te stappen. Ik ben natuurlijk een speler van ’t Gooi. Concurrenten

GOED INITIATIEF

POVEL TOONT DE EREKLASSE IN AL HAAR SCHOONHEID


GASTCOLUMN

EEN LEGENDARISCHE COACH OP HET VELD ‘Broek uit, op je hoofd! Broek uit op je hoofd!’, zegt Arwen als ze onze Lady Bearscoach Monique Hut in haar spierwitte blote benen ziet staan. ‘Sst’, zegt Hut, terwijl ze stiekem achter de dug-out haar broek uittrekt.

100

‘Ik heb me tien tot twintig minuten als winger gegeven’, zei Hut voor de wedstrijd, zoals ze vroeger naar het schijnt, in 1992, ook is begonnen. ‘En als ik de bal krijg, zal ik scoren! Als het maar wel tien meter voor de tryline is.’ Nu staat coach Hut haar laatste wedstrijd vol vertrouwen langs de kant te wijzen, roepen en schreeuwen. Klaar voor haar spetterende rentree. Inmiddels is de tweede helft aan de gang en de Lady Bears en de All Blues zijn aan elkaar gewaagd. Coach Hut onderbouwt haar zogenaamd zelfverzekerde houding door een Marlboro Light op te steken en al zenuwpaffend langs het veld heen en weer te lopen. In de vijfenvijftigste minuut lijkt er wat te gebeuren. Hut trekt haar broek uit. Arwen zingt en Hut maant haar tot stilte. De spanning is om te snijden. Gaat ze het echt doen?

FITTEST ON EARTH

‘Ref! Wissel!’, roept Monique. Eén speler gaat eruit. Maar Hut stuurt een ander het veld in en blijft zelf langs de kant staan. ‘Over zeven minuten’, zegt ze met een gespannen glimlach. Nog even en het is tijd. Na zoveel jaren, een rughernia, een operatie en nog een hernia. De chirurgen hebben deze maar laten zitten, want ze moest toch wat te klagen overhouden. ‘Ref! Wissel! roept Monique weer. Al roepend en wijzend en onder wild applaus van het publiek, hobbelt ze het veld op en neemt ze met een grote glimlach de fullbackpositie in. Kort erna valt er een gat in de Groningse verdediging en Hilversum breekt door. Met als doel een ongenadige tackle, focust Hut op de ‘core’. Maar ineens ligt ze zelf op de grond. ‘Ja!’, zegt Hut na de wedstrijd. ‘Tox tackelde mij ineens! Nu zullen we nooit weten hoe geweldig mijn tackle was geweest!’ Kort na de tackle volgen een scrum en een hoge kick. Fullback Hut vangt de kick en countert razendsnel. Heerlijk samenspel en een assist uit het boekje van onze coach zorgen ervoor dat een van onze spelers op snelheid de bal ontvangt en een try drukt. Hut is blij, Hut is trots, maar de Lady Bears zijn blijer en trotser. Hut speecht, lacht en wint de bierrace. Hut behoedde ons voor degradatie en Hut bracht ons tot ongekende hoogtes. Hut, onze Legend.   Jessie van der Veen

Vijf dagen, dertien uitputtende ‘spellen’; de Reebok CrossFit Games is letterlijk sporten tot je erbij neervalt. Deze documentaire, nu te zien op Netflix, zoomt in op de editie van 2015, met achtergrondverhalen van deelnemers, mannen én vrouwen, en hun strijd om de titel Fittest on Earth te mogen dragen.


CULT

BUILDING JERUSALEM Binnenkort op Netflix UK: Building Jerusalem. Deze documentaire, geproduceerd en uitgebracht vlak voor het WK in 2015, gaat over het Engelse team op weg naar de Webb Ellis Cup in 2003. Coaches Clive Woodward en sterspelers als Martin Johnson en Jonny Wilkinson geven inzicht in het slopende programma van het Engelse team op weg naar de finale tegen AustraliĂŤ in Sydney.Door het moment van uitgave verwacht je kijk-ons-Engelsen-eensde-beste-zijn-propaganda, zeker wanneer je ziet dat James Erskin eerder documentaires maakte over het Engelse voetbal- en het Engelse cricketteam. Building Jerusalem gaat echter over veel meer dan dat. De overstap van amateurisme naar professionalisme, en de rol die dat gespeeld heeft in Woodwards plannen, komt bijvoorbeeld uitgebreid aan bod. Perfect voor de rugbyfan die meer wil weten over de geschiedenis van zijn sport.

LEGENDARY: EEN DRAMA MET EEN GOUDEN RANDJE

101

Cal Chetley is niet bepaald de meest sportieve jongen van zijn school in Oklahoma wanneer hij besluit lid te worden van het lokale worstelteam. Het worstelen zit al generaties in de familie en Cal besluit het een kans te geven. Hij ziet dit ook als een manier om herenigd te worden met zijn afstandelijke broer, Mike. Zelfs als je geen fan bent van worstelen, is het de moeite waard om de film een keer te kijken. Deze draait niet alleen om het worstelen, maar ook vooral om vertrouwen, broederschap en nooit opgeven. Dingen die we in de rugbysport maar al te goed kennen.


BOEKEN

LEGACY – James Kerr Sport

JONNY

102

– Jonny Wilkinson Biografie Op 22 november 2003 dropte Jonny Wilkinson negentien minuten in de extra tijd Engeland naar World Cup-glorie. Het was het hoogtepunt van de carrière van een rugbyer die altijd de beste wilde zijn, koste wat het kost. In Jonny lees je dan ook vooral over de vele duizenden uren die Wilko in de tuin doorbracht met vader Bilks en broer Sparks. Oefenend. Werkend, Zijn techniek bijschavend. Geen wilde uitgaansverhalen, geen controversiële uitspraken over (oud)teamgenoten, maar vooral het psychologische verhaal van een obsessieve rugbyer die met ‘bijna’ geen genoegen nam en die om vier uur ’s nachts huilend wakker kon worden van een gemiste conversie, ook al werd er met 20-0 gewonnen. Gelukkig voor Engeland en voor Toulon weten we waar het uiteindelijk toe geleid heeft.

‘It was definitely a book that captured me. I found out more about the All Blacks’ culture, about what they stood for, how they had long term succes for years and years…’ Was getekend: Dan Quinn, hoofdcoach van de Atlanta Falcons, in de persconferentie voorafgaand aan de Super Bowl van vorige maand. Om maar even aan te geven dat dit boek niet alleen belangrijk is voor rugbyers, maar voor álle sporters. James Kerr gaat in op de cultuur rond de All Blacks, het meest succesvolle sportteam van de afgelopen dertig jaar. Onder andere de Maori-invloeden, de opvoeding in Nieuw-Zeeland, maar ook de nederigheid van de Kiwi’s komen uitgebreid aan bod, met als hoofdvraag: wat maakt de All Blacks nou zo goed?

FLOW – Marc Lammers Studie & Management

Marc Lammers is een van de succesvolste sportcoaches van Nederland. ‘De vernieuwer’ hielp de Nederlandse dames naar een gouden plak in Beijing 2008, maar de manier waarop was vooral van belang. In Flow gaat Lammers in elf hoofdstukken in op zijn doelstellingen als coach, en op de beste manieren om je spelers te kunnen bereiken. Hij richt zich echter niet alleen op de sporter; Lammers probeert ook te laten zien hoe je lessen van het sportvelden toe kunt passen in het bedrijfsleven.


BOEKEN

SCRUMMEN OP KANTOOR

Of je nou op kantoor bent, of op het rugbyveld staat; het woord ‘scrum’ hoor je op beide plekken regelmatig vallen. Waar de rugbykenners meteen denken aan een pack van acht sterke forwards, is ‘de scrum’ voor veel bedrijven een projectmanagementmethode. Deze methode is ontstaan in de IT-branche, maar wordt vandaag de dag ook in veel andere kantooromgevingen toegepast. Bedrijven gebruiken de scrum-methode om processen zo efficiënt mogelijk in te richten. Net als bij rugby ligt de nadruk daarbij op het team. Met een multidisciplinair, zelfsturend team wordt er gezocht naar de meest efficiënte wijze om een vraagstuk aan te pakken. Ofwel: er wordt gezocht naar een manier om twee keer zoveel werk te verrichten, in de helft van de tijd. De titel van het boek van Jeff Sutherland –co-creator van scrum, luidt dan ook: ‘The Art of Doing Twice the Work in Half the Time’. Dit boek is een echte aanrader voor iedereen die de regels van de rugbyscrum kan dromen, maar graag wat meer wil weten van scrummen in het werkveld.

103

Niet makkelijk meer te verkrijgen, deze autobiografie uit 2003 (je moet een beetje geluk hebben hem ergens tweedehands te vinden), maar een absolute aanrader. Jason Robinson was zwaar alcoholverslaafd in zijn tijd als rugby league-speler, ontmoette het meisje dat zijn vrouw werd en veranderde radicaal. Hij stapte over naar union, en werd roomser dan de paus; zijn kinderen mogen bijvoorbeeld niet naar een openbare school, want ‘te veel slechte invloeden daar’. Het geloof werd uiteindelijk zijn redding, en inspireerde hem naar een WK-overwinning in 2003.

FINDING MY FEET – Jason Robinson Biografie

SPELREGELQUIZ Antwoorden op de spelregelquiz: - 1d, 2d, 3c, 4b, 5b, 6a, 7a


104 KLEEDKAMERFICTIE


KLEEDKAMERFICTIE

FREDJE 2 Zeiknat van de regen zocht ik gehaast de kleedkamer van ons team. Geen goede omstandigheden voor een eerste training en ik was nog te laat ook. Het scheelde weinig of er was geen nieuw rugbyseizoen voor ons team geweest. Het bestuur was op zoek naar een nieuwe shirtsponsor, met nog maar een paar weken voor de eerste training te gaan. Maar ineens, uit het niets, was daar onze redding: Faber Vleesverwerking B.V.. Blijdschap en opluchting alom, met een vleugje verbazing; drie maanden geleden speelde Fredje Kadaver, de zoon van de eigenaar, een keertje met ons mee, en nu stopt-‘ie meteen een paar duizend euro in het team. Toen ik licht gefrustreerd eindelijk de deur van de juiste kleedkamer had gevonden, trof ik daar Esther aan, de markante dochter van de trainer. Zij kwam wel vaker bij trainingen kijken. Met haar lange, bruine haren en interessante voorkomen kon ze een behoorlijke afleiding zijn langs het veld. Door het raam van de kleedkamer was een flits te zien, gevolgd door een enorme dreun. Zou het wel verstandig zijn straks het veld op te gaan?

‘Is dat wie ik denk dat het is?’ vroeg ik aan Esther. We liepen samen langs een poortje het veld op. ‘Jep’ antwoordde ze opgetogen.

De communicatie en het samenspel verliepen die avond stroef. De trainer raakte geïrriteerder bij elke misser en hield constant zijn handen als vuisten gebald. Maar Fredje was blij. Uitzinnig! En dat niet alleen; ook een beetje zenuwachtig. De jongen wist natuurlijk niets over rugby en had waarschijnlijk ook geen enkele moeite gedaan om zich in te lezen. Hoe kon het bestuur hier nu mee akkoord gaan? Waarom? Is het sabotage? Voelde Fredje zich de vorige keer niet welkom genoeg in ons team en was hij uit op revanche? We speelden een afsluitend potje tikkertjerugby en ik zat net in een goede actie. Ik keek gauw even om, om te zien of Esther het had gezien. Mijn pass kwam echter niet aan en het spel viel stil. Fredje zag het als zijn cue. Hij rende naar de rand van het veld, in de richting van Esther die op een reclamebord zat, en zakte op één knie. Esther keek op, staarde naar de ring die hij tevoorschijn haalde en bevroor compleet. ◆

105

‘Ik zou maar even wachten,’ mompelde Esther. ‘Mijn vader laat met dit weer de training toch niet doorgaan.’ Ze was op het tafeltje gaan zitten in het midden van de kleedkamer en bungelde met haar benen heen en weer. ‘Denk je dat echt?’ antwoordde ik aarzelend. ‘Volgens mij is hij veel te blij dat we überhaupt nog kunnen trainen.’ ‘Mwoa, minder blij dan je denkt, hoor. Jullie nieuwe sponsor kwam op het laatste moment nog met een voorwaarde aan waar mijn vader niet zo blij van werd. Ik heb hem serieus nog nooit zo boos gezien.’ Haar ogen glinsterden, alsof er een vette roddel aan zat te komen. Het tafeltje kraakte. ‘Je zult het zo wel zien.’ Ze lachte en sprong ineens van het tafeltje af. Ze trok mij mee naar buiten waar het gelukkig minder hard was gaan regenen. Van een afstandje zag ik hoe de trainer zich tussen de spelers druk stond te maken om iets of iemand. Hij leek inderdaad niet in zijn element.

Een van de jongens zag mij aankomen en wees naar een tas. Ik pakte er een hesje uit en draaide mij weer om naar Esther. ‘Fredje kan toch onmogelijk afdwingen bij dit team te mogen? Weet zijn vader dan niet hoe…’ Ze onderbrak mij meteen. ‘Hij wil niet meespelen, maar assistent-trainer zijn! Geen idee waarom, maar het moest gebeuren.’ Ze bleef staan bij een reclamebord, zwaaide nog even, riep ‘succes!’ en viste haar telefoon uit haar jaszak. Met meer vragen dan antwoorden sloot ik mij aan bij het team. De trainer keek me vlug aan en knikte.


CLUBPAGINA

ROTTERDAMSE RUGBY CLUB

ROTTERDAMSE RUGBY CLUB IEDERE DAG VOORUIT De Rotterdamse Rugby Club (RRC) is in 1940 opgericht als een vorm van verzet tegen de Duitse bezetting. In het seizoen 1941-1942 telde de vereniging 24 leden, de contributie was in die tijd twee gulden per maand. Sindsdien is de club continu gegroeid en is men al verschillende keren van locatie veranderd. Tegenwoordig is RRC gevestigd in de Noord-Rotterdamse wijk Hillegersberg. Met circa 400 leden hoort RRC bij de vijf grootste verenigingen van Nederland, met drie herenteams en één damesteam. Het eerste is in 2015 gepromoveerd naar de Eerste Klasse, waarin het op dit moment tweede staat. Het tweede is de afgelopen twee seizoenen gepromoveerd en speelt inmiddels Tweede Klasse. Het derde en het damesteam zijn in de tussentijd flink gegroeid en fungeren nu als zelfstandige teams, zonder clusterpartners.

Zoals bij iedere goede sportclub is er veel samenhang binnen de Rotterdamse Rugby Club. Iedereen moedigt elkaar aan en er zijn veel hechte vriendschappen. Elk lid, iedere ouder en alle andere betrokkenen dragen hun steentje bij om de club nog beter te maken. Iedere dag gaan we vooruit!

– fotografie René Ladenius

De jeugdafdeling is de afgelopen jaren steeds groter en succesvoller geworden, waardoor tweederde van ons ledenbestand nu uit jeugd bestaat. Veel van onze spelers komen uit voor jeugdselecties van Oranje, en vrijwel al onze teams spelen in de cupcompetities. Het actief betrekken van de ouders bij deze teams is een van onze speerpunten.


It’s time to be a gentleman. Tissot PRC 200 RBS 6 Nations

tissot. oFFICIAL TIMEKEEPER of the rbs 6 nations.

special Edition. THIS IS THE OFFICIAL WATCH OF THE RBS 6 NATIONS CHAMPIONSHIP. LIKE RUGBY PLAYERS, THE WATCH IS PRECISE, ROBUST AND CLASSIC. IT HAS AN ENGRAVED CASEBACK WITH WATER RESISTANCE UP TO 20 BAR (200 M/660 FT).

BOUTIQUES: PARIS — LONDON — NEW YORK — BEIJING — HONG KONG — SINGAPORE — NEW DELHI — DUBAI — MOSCOW — ZURICH

TI S S OT WATC H E S .CO M TISSOT, INNOVATORS BY TRADITION


Profile for RUGBY. Tijdschrift

RUGBY. Tijdschrift editie 5  

Voor alle leden die zo enthousiast worden dat ze het blad gelijk met iedereen willen delen... Deel de link naar onze webshop: https://shop.r...

RUGBY. Tijdschrift editie 5  

Voor alle leden die zo enthousiast worden dat ze het blad gelijk met iedereen willen delen... Deel de link naar onze webshop: https://shop.r...

Advertisement