Page 1

ROOS.

Wat maakt een goede producent?

Albert Verlinde vertelt zijn kapiteinsgeheim

CultuurcafĂŠ

Kunst en koffie

Op pad met SDF TV

De chaos van TV maken


Mijn tijdschrift, bijna beter dan de LINDA Daar zit ik dan, in een lokaal in een grauw blokkig gebouw. Is dit de plek waar ik de komende vier jaar ga studeren? Nou ja, dat moet dan maar. De studie lijkt me geweldig dus dan maakt het gebouw niet meer uit. Dit is het derde voorbeeldcollege van de dag, mijn ouders zitten nog steeds enthousiast aan mijn zijde. Het is een college over tijdschrift. Leuk! Dat wil ik namelijk gaan doen. De lerares vraagt meteen of iemand al weet wat ‘ie later met journalistiek wil gaan doen. Waarop ik meteen reageer: “Ik! Ik wil mijn eigen tijdschrift, beter dan de LINDA.” De andere toekomstige studenten en hun ouders schieten in de lach. Zo, die weet al goed wat ze wil.

Ja, dat wist ik zeker. Nu, drie jaar later is alles veranderd. Na twee jaar Journalistiek ben ik overgestapt naar CO IEMES en is mijn droom allang niet meer om een eigen tijdschrift te hebben. Dat is één van de vele dingen die ik wel ooit wil doen. Ik ben mezelf creatief aan het ontwikkelen en probeer me op veel verschillende vlakken te specialiseren. Ik zie wel wat de toekomst brengt. Ik zet me nu in voor dingen die ik leuk vind en waar ik later ook echt wat aan heb. En dan zien we wel waar het schip strand. Veelzijdig, dat is wel één van de kernwoorden om mij te beschrijven. Creativiteit is daarin erg belangrijk. Ik hou van alles wat met kunst en cultuur te maken heeft en wil ook het liefst concepten bedenken binnen deze sector. Maar ach, misschien denk ik daar volgend jaar weer heel anders over. Maak hier kennis met de huidige ik en mijn interesses.

02


Inhoud 04

04 / Interview

Albert Verlinde over zijn werk als producent

07 / Scratch

Het werk van een chef redactie

08 / Muziek 10

Terug naar de essentie

10 / CultuurcafĂŠ

Genieten van kunst en koffie

12 / Interview

Het vrolijke karakter van Rozemarijn

14 / Op pad met SDF TV 18

De chaos van TV maken

17 / Harmonie Frisselstein

Oneindige mogelijkheiden

18 / Interview

Eddy Zoey doet wat hij zelf wil

19 / Bucketlist

Wat doe je over twintig jaar?

03


“Er is geen crisis, zolang je maakt waarvan jij denkt dat het gemaakt moet worden� 04


Theaterproducent én showbizz man Albert Verlinde is natuurlijk bekend van Boulevard en zijn vele theaterproducties. Na een debat op school sprak ik hem aan met de vraag of we hem als theaterproducent mochten interviewen. Twee weken later zat ik met Danielle aan een grote ronde tafel, tegenover Albert. “Is dat toch nog mooi nog even gelukt hé”, zegt hij zodra we zitten. Hoe ben je in de entertainmentwereld terecht gekomen?

“Tijdens mijn middelbareschooltijd kwam ik erachter dat ik de entertainmentwereld in wilde. Ik wilde het theatervak in, iets met entertainment doen. In het laatste jaar van de middelbareschool heb ik ook meteen een selectie cursus voor de Kleinkunst Academie gedaan. Dat betekent dus dat je twintig zaterdagen naar Amsterdam gaat met daarin drie audities. Waar uiteindelijk een klas van 150 leerlingen uit moet komen. Ik wilde echt, want je gaat niet in je eindexamenjaar twintig zaterdagen opofferen als je niet heel zeker weet dat dit is wat je wilt. Ik heb er ook nooit rekening mee gehouden dat het me niet zou lukken. Uiteindelijk ben ik daar aangenomen en ben ik in Amsterdam op kamers gaan wonen. Achteraf gezien deed ik het meer om in contact te komen met die wereld. Maar hoe kom je nou in contact met die wereld? Tegenwoordig doe je mee aan een tv-programma, maar dat had je toen niet. De contacten die ik nog steeds heb zijn eigenlijk allemaal in de jaren van de academie ontstaan.

Het enthousiasme wat ik had is eigenlijk, heel bijzonder, later mijn werk geworden. Heel gek, als je iets dat je puur als hobby doet, echt je werk wordt.”

Theater of showbizz?

“Ik ben naast theaterproducent natuurlijk ook entertainment deskundige. Het is moeilijk, want ik vind het allebei leuk. Op een bepaald moment heb ik ook gezegd dat ik niet eens wil kiezen. Ik wil gewoon kiezen voor een leuke manier van leven. En ik ben heel trots op Boulevard wat elke dag nog steeds de pannen van het dak scoort. Maar ik ben ook heel trots op de mooie dingen die we maken, zoals Ramses en Daddy Cool die nu voor het eerst naar het buitenland gaat. Daar ben ik ook apetrots op. Maar het is eigenlijk een combinatie van die twee dingen. Ik denk niet dat ik voor één ding zou kunnen kiezen. Boulevard is ook leuk. Als je dan toch verder gaat denken vind ik de creativiteit die je in je eigen producties stopt, dat het iets nieuws is dat je doet, daar ben ik dan wel het trotste op.Er komt natuurlijk ook ontzettend veel kijken bij het maken van zo’n productie.

“Het enthousiasme dat ik had is eigenlijk later mijn werk geworden”

De erfgename van Wim Sonneveld heb ik daar leren kennen, ik zat bij Karin Bloemen in de klas. Jos Brink en Frank Sanders ontmoet. Dus vanuit die Kleinkunst Academie is er een groei ontstaan. Een soort plantje dat alle kanten op schiet. Dus voor mij is de academie gelukt. De liefde voor muziek, cabaret, theater en tv programma’s die daarmee te maken hebben zat er bij mij al heel vroeg in. Vanaf mijn twaalfde spaarde ik al LP’s. Als ik er één van een cabaretier had, wilde ik de rest ook hebben, en dan kwam er weer een nieuwe cabaretier en die wilde ik dan ook hebben. Er zat een tweedehands platenwinkel in Amsterdam, en daar kon je ook Broadway musicals LP’s kopen. Heel goedkoop, iemand hoefde ‘m dan niet meer. Iedere week stond ik daar minsten één keer in die bak te graaien om er één te vinden die ik nog niet had.

Je moet een productie eigenlijk zien als een huis. Het begint met een ontwerp, je zoekt dus een goede architect uit, een aannemer en goeie bouwers en dan staat het op een gegeven moment. Als je bij een productie kijkt dan begin je met het idee, bijvoorbeeld Ramses. Dan ga je met de erfgenamen van Ramses Shaffy praten om te vragen of je een musical mag maken. Vervolgens ga je een creatief team zoeken, een regisseur, kostuumontwerpen, decorontwerper enzovoort, die met elkaar een script gaan schrijven. Daar zit ik ook al bij. Als er een script ligt met ontwerpen voor decor en kostuums kan de casting beginnen. De gekozen acteurs gaan repeteren en uiteindelijk gaat de productie in premiere. Dat speelt dan een aantal maanden tot een jaar en dan is het weer allemaal klaar. Gemiddeld ben je dus twee jaar bezig per productie. Van het idee tot de laatste keer dat het doek valt.”

05


“Je moet een mix vinden tussen artistieke vrijheid en de baas blijven. Er is maar een kapitein op het schip” Welke kwaliteiten moet je hebben als producent?

“Om een goede producent te zijn moet je ideeën hebben, maar je moet ook zakelijk zijn en je moet mensen kunnen enthousiasmeren. Dat zijn de drie belangrijkste kwaliteiten die je moet bezitten. Als je naar ons bedrijf kijkt zie je dat we heel veel producties hebben die het publiek van nu aanspreken. ‘Ik weet wat Shrek is, of Ramses’, je hoeft niks uit te leggen. Dat vind ik heel belangrijk, dat het publiek weet wat we doen. Aan de andere kant moet ik ook een gezond zakelijk verstand hebben. Want zo’n productie als Ramses begint al met negen ton, dat is toch een risico wat je loopt. En om toch iedereen bij elkaar te houden en een mix te vinden tussen mensen de vrijheid geven om artistiek iets moois te maken, maar wel steeds de baas blijven. Wel steeds zeggen dat er maar één kapitein van het schip is, en dat ben ik. Dus ik ben de baas, maar ik moet wel mijn mensen blijven enthousiasmeren.”

Hoe hou jij je staande in deze harde en drukke wereld? “Ik denk dat ik mij staande kan houden door heel dicht bij mezelf te blijven. Net belde het Algemeen Dagblad tijdens een overleg. ‘Goh, bij Van de Ende hebben ze ze producties teruggetrokken. Ghost gaat niet door, Wicked gaat deze zomer dicht, is er crisis?’ En dan denk

06

ik -nee, er is geen crisis zolang je maar heel dicht blijft bij iets waarvan jij denkt dat het gemaakt moet worden. Ik begin liever met het bedenken van producties waar 50.000 man naartoe gaan, zoals bij Ramses. Dat is nog veel, en dan ben ik heel blij als er dan uiteindelijk 65.000 man naartoe gaan. Dan dat ik een productie bedenk die bij voorbaat al 200.000 man publiek moet trekken, dat doen ze bij Van de Ende. Maar hoeveel musicals zijn er waar zoveel mensen naartoe willen? Je praat dan over de Lion King, en ik denk dat Shrek er ook één van is, maar dan heb je het eigenlijk wel gehad. Ik denk dat we op deze manier staande blijven. Niet jezelf overschreeuwen, rustig aan en breek het lijntje niet. Geen onverantwoorde risicoos nemen en liever een keer pas op de plaats maken om daarna weer door te gaan, dan puur uit grootheidswaanzin blijven roepen ‘dan ga ik dit ook doen, en dat ook nog’.” Na het interview kletsen we nog even. Danielle en ik zouden allebei graag iets in de theaterwereld willen doen. Een tip van de meester: “Er zijn te weinig goede theater directeuren en -managers. Iedereen denkt snel aan produceren of iets dergelijks, maar ik vind het heel belangrijk dat er goede theater directeuren zijn die zowel artistiek als zakelijk kunnen leiden. Dat is iets wat je in je achterhoofd moet houden, daar kan je je in specialiseren.”


Fontys ACI biedt IEMES leerlingen extra leerprojecten aan, de zogenaamde excellentietrajecten. Één daarvan is Scratch, een tijdschrift voor IEMES alumni. Sinds kort ben ik hier chef redactie. Maar daar heb ik wel wat voor moeten doen. Weetje wat, ik stuur wel lekker zelf een motivatie. Dacht ik toen docent Copywriting Ben Schoonebeek een paar mede klasgenoten vroeg om zich aan te melden voor Scratch. Als ik niet gevraagd wordt, zorg ik zelf wel dat ik in aanmerking kom. En zo geschiede. Een motivatie was snel geschreven, en om te laten zien dat ik weldegelijk geschikt ben om bij een tijdschrift te werken, voegde ik een portfolio toe. Zo, dat is geregeld. Tot mijn blijdschap richtte Ben zijn vizier inderdaad op mij. Samen met studiegenoot en vriendin Conny zouden we het nieuwe dreamteam vormen voor Scratch. Een tijdschrift voor alumni van de IEMES wat tevens het langstlopende excellentietraject van IEMES vormt. Het is van groot belang voor een tijdschrift om in contact te staan met haar lezers. En dat de sfeer binnen de redactie ook relaxt en prettig is. Om dit in stand te houden werden Conny en ik aangewezen als hét dynamische duo van de PR . Erg leuk, maar we wilden meer. Hoofdredactie was ons streven.

Het werd Ben niet makkelijk gemaakt, een keuze tussen drie goede kandidaten voor het hoofdredacteurschap. De keus viel uiteindelijk op Conny en Anne. Ik werd echter niet gewoon redacteur, maar kreeg de gepaste functie van chef redactie. Even wennen, maar Ben heeft de goede keus gemaakt. Wat doet een chef redactie nou eigenlijk? Dat vroeg ik mezelf ook af, en nog steeds is dat soms een grijs gebied. Een duidelijk antwoord is er niet altijd, maar ik geef er mijn eigen invulling aan. Een redactie heeft sturing nodig. Een subgroep daarin, de schrijvers, kunnen ook niet alles alleen af. Soms heb je gewoon een frisse blik en een andere kijk nodig om een artikel nét even dat laatste beetje te geven. Of een goede invalshoek die ze de goede richting in stuurt. Hier spring ik in. Vraag maar raak. graag, ik hou ervan om te helpen. Deadlines, druk, tien dingen tegelijk doen, daar kan ik heel vrolijk van worden. Een vliegende kiep is er misschien wel een goed woord voor. Mijn taak als chef redactie neem ik zeer serieus, tegelijkertijd heb ik er ook veel lol in. Ironisch genoeg schrijf en interview ik nu zelfs meer dan in mijn afgelopen twee jaar Journalistiek. Ik geniet ervan. En dat is belangrijk. School is niet alleen maar saai en serieus. Je moet er zelf wat van maken en je talent laten zien. Zo kom je ergens. School is een ideale plaats om je visitekaartje af te geven. Om dat papiertje dat je na vier jaar ontvangt wat meer waarde te geven. Voor mij is dit Scratch. En wat ben ik blij dat ik eigenwijs genoeg was om die motivatie te sturen.

07


Muziek uit de oertijd, en net iets later Muziek bestaat al sinds mensenheugenis, maar verandert nog ieder jaar. Uiterlijk en gedrag lijkt echter belangrijker te worden dan muziek. Als dat niet al een aantal jaar zo is. Waarom gaan we niet terug naar hoe het begon? Net als bij veel kinderen begon de liefde voor muziek bij mij al erg vroeg. Waar de meeste kleuters op K3 danste, ging bij ons op zondag Michael Jackson de CDspeler in. Ik koos de CD uit, Dangerous, vooral omdat de voorkant me zo fascineerde. En dan maar dansen met het hele gezin. Bij het terugzien van de homevideos verbaas ik me er nog steeds over dat ik compleet uit de maat meedanste. Dat ritmegevoel zat er dus nog niet heel vroeg in. Ik ging een instrument spelen, dwarsfluit, begon bij de plaatselijke harmonie en groeide zo verder op met muziek. Gelukkig heb ik er wel een heel eigen stijl aan overgehouden. Wat tegenwoordig uniek schijnt te zijn in de muziek. Vernieuwing is namelijk wel het laatste waar naar gezocht lijkt te worden.

08

Zoals elke evolutie groeit ook muziek elk jaar weer en blijft het zich vernieuwen. Toch is het moeilijk om elke keer met iets unieks te komen. Er zijn niet voor niets filmpjes waarin nummers met hetzelfde akkoordenschema achter elkaar worden gezet, of rechtszaken om ‘gejatte’ deuntjes. Om dus constant met iets nieuws te komen gooien artiesten het over een andere boeg. Niet de muziek staat centraal, maar hun gedrag, uiterlijk en statements. Neem een Lady Gaga. Ze is een goede zangeres, dat mag gezegd worden. Maar haar muziek maakt geen statement, er zit geen boodschap in en er wordt maar al te graag gebruik gemaakt van effecten. Haar uiterlijk is het totale tegenovergestelde. Ze is nog nooit in een ’normale’ outfit gespot, tenminste, wat wij westerlingen als normaal beschouwen. Er zal vast een of andere stam ergens in de rimboe van Afrika zijn die ook in vleesjurken en -broeken rondlopen. Maar dat terzijde. Wat ik probeer te zeggen is dat de essentie van muziek zoek is geraakt. Het gaat niet meer om de muziek, maar om alles eromheen. Maar


Terug naar de essentie. Dat is waar ik voor pleit. Muziek moet bestaan uit een melodie met begeleiding, that’s it. Niet al die poespas eromheen van geluids- en visuele effecten. Het gaat niet om hoe een muzikant eruitziet, maar hoe die de muziek overbrengt. Kijk naar de Beatles. Vier knullige jonge knapen die ontzettend goeie en vernieuwende rocknummers maakten met een gitaar, basgitaar, drumstel en een stem. Moeilijker dan dat wordt het niet. Op de LP’s hoor je nog lekker dat gekraak, er is niks aan bewerkt. Gewoon pure muziek. En dat geldt voor de meeste bands uit die tijd. De technologie was nog niet dusdanig ontwikkelt dat valse stemmen mooi gemaakt konden worden en dat er allerlei effecten aan de muziek werden toegevoegd. Daar had men een synthesizer voor. En zelfs die was nog niet heilig. Al die toeters en bellen zijn niet nodig om mooie muziek te maken. Dat is mijn punt. Kijk nou naar Aretha Franklin, die heeft een dijk van een stem. Geloof mij, die heeft niet eens een band nodig om iedereen omver te blazen. Als je zo goed bent hoeft dat ook niet. Maar we moeten natuurlijk geen ouwe koeien uit de sloot blijven halen. In deze ‘moderne’ tijd zijn er toch ook wat muzikanten die het wél snappen. Zo kan ik vreselijk genieten van Triggerfinger. De drie ouwe Belgische rockers die gewoon vieze, vuige, pure rock brengen in een zweterige popzaal. Onlangs bezocht ik een erg kleinschalig, lokaal festival, nou ja, evenement. Het vond plaats in een oude raadszaal, waar ook nog mensen kunnen trouwen. Een

prachtplafond en een akoestiek waar elke artiest van droomt. En daar kwam ‘ie binnen, John Pippus. Een blanke Canadees met de blues stem van een zwarte man wiens leven uit enkel miserie bestaat. De grijze zanger begint zonder instrumentale begeleiding. Alleen zijn stem en zijn handen die het ritme klappen. Omdat, vertelde hij, muziek ooit zo begonnen is. Aan de rest van zijn optreden kwamen niet meer instrumenten dan een gitaar, drumstel en mondharmonica te pas. Verder niets, en de twintig man publiek zat anderhalfuur lang te genieten van zijn muziek. Zo kan het dus ook.

Muziek is voor mij een manier om tot rust te komen en om emoties in kwijt te kunnen. Wanneer ik als kersverse puber boos was op moeders rende ik naar boven en pakte mijn fluit. Uren kon ik spelen, tot ik mijn rust had gevonden. Heerlijk vond ik dat. Niet alleen zelf muziek maken brengt gevoelens en rust met zich mee, maar ook vooral het luisteren naar muziek. Elk nummer heeft een bepaalde herinnering en een emotionele waarde, dat kent iedereen wel. Die muziek moet voor mij alleen wel puur zijn. Geen Katy Perry die met uit de klauwe gewassen zuurtjes op d’r borsten door het beeld huppelt. En laat de nepwimpers, overdreven make-up, extentions en fluoriserende pakjes van Nicki Minaj ook maar thuis. Al mag die van mij sowieso naar de maan vertrekken. Maar breng de muziek terug naar zijn essentie. Zoals het als deuntje in je hoofd begon. Voeg er niet teveel aan toe, dan ben je pas een muzikant in de breedste zin van het woord.

09


Recensie e Agnes Cecilotie

Waar o géén m het van rokje d sdag aag i s Een

b Mart eschrijve n in Br il in 2 van me ester 009: ‘Rokj e

s jaar d dag is die ene d at all ag e slag ineen vrouwen in het vo or s een daaro als b ij tov nder r o k e b defin rdrage lote b it n een e ie waarop enen. Tot z , met n o daar ander val ongetwijf ver de heb i t af te e ld he k het i d s een geen zin i ingen, ma t n, ste ar Van D prach rke a zie b le noteer tige defin r nog; lo itie. t ond D Snel esjesdag. e naar Zo ka r rokjesd e bloes a n fen w g i k he jes e (waa deze: eer dag en da t ook. st ro a rst in p de vro e warme l r trefuwen ented hun b ag voo loesje op st r het ee Tja. raat l open ). Ik vi nd m ijn En ik ben n eigen de iet ee f ns ee initie bete n bill enma r. n.’

te em zichten met n ge ke ra n ap ke sn nden. Ik Haar wer vo . n ge re et eë h cr ilderij Ik heb ik iets van en elk sch ap , je sn k in ij el d ts ie in tie bij het. E eel ik ook andere emo ev o n H ee . t en ep ij ro er in de schild hilderijen zijn je op. Ze is net nieuw sc , u o h st n veel van ku maar toont klodder verf d n el ee er jd w ti st al n ij ku aardig voor m iet van in zie. potentieel en houdt zich n t u n et h ik eeft ze waar verandering ndertussen h ig O k k e. d lu n ge aa st is n ropa en Daar wel door ee exposities door heel Eu n E . en m ko rkocht e. in ge : Agnes Cecil worden haar ‘prints’ ve eer se an ia al It w jonge nst js waar ze ouw maakt ku voor een pri pen. ko Deze jonge vr en n le ka al n waar ik at verf va rf w ve ig er rd at aa w met ing, weet aar en. Ik zag h aakt herkenn m m ro es d gn n A ka uwing. n van eerst via ee te raken en brengt vernie et h r o vo dat er werk want ja, zo Ik wacht op de dag , je p m il ef b deze k youtu nwoordig oo een schilderij van ge te st n ku kan es uur hangt. orden. Agn aan mijn m w w d u o er d vr n o bew urde met fel gekle Cecile weet ater w en verf spatten


Theatherdebuut met cake Theater is een passie van vele kinderen. “Mama, ik wil naar toneelles, dat doet Lieke ook.” Zo begon ook ik met theater. Samen met een paar vriendinnetjes ging ik overdreven enthousiast naar mijn allereerste toneelles toe. Toneel van juffrouw Marianne was geweldig. Na de basislessen improviseren en rondjes rennen gingen we aan de slag met ons debuut toneelstuk: Jip en Janneke. De juf vond het leuk om met twaalf meiden Jip en Janneke te spelen. Zes Jipjes en zes Jannekes dus. Ik had het voorrecht om Jip te spelen. Geweldig. Samen met mijn Janneke kregen we de scene waarin we een cake naar oma moesten brengen. Maar arme Jip ging er per ongeluk op zitten. Wat een leuk tafereel. Op het podium ging dit helaas iets anders. Jip was wat zenuwachtig en kon de cake niet vinden. Tot het behulpzame publiek er massaal naar wees. “Oh daar!” En Jip rende er naartoe en ging, er totaal niet per ongeluk, op zitten. Het publiek vond het natuurlijk geweldig en barstte in lachen uit. Daar begon mijn korte toneelcarriere. De jaren erna vertolkte ik rollen als de Blikken man in de Tovenaar van Oz en een hofdame van de Prinses met de lange haren. Daarna heb ik toneel op een laag pitje gezet. Tegenwoordig geniet ik vooral van theater, misschien is dat ook maar beter voor het publiek. Toch mis ik dat podium zo nu en dan.

Creativity takes courage - Henry Matisse 11


“Ik lach graag, dus doe ik dingen die me laten lachen” Bij binnenkomst zit Rozemarijn licht ongemakkelijk te wachten. Ze stelt zich vrolijk voor en begint te lachen. “Wat gek dit, normaal ben ik degene die de vragen stelt.” Ze gaat klaarzitten voor het vragenvuur. “Kom maar op dan.” Je komt over als een vrolijk persoon. Is dat echt wie je bent?

“Haha, ja ik ben een vrij vorlijk persoon. Je zult mij niet snel chagrijnig tegenkomen of een beetje down. Waarom ik dan zo vrolijk ben? Geen idee, eigenlijk. Ik lach graag, dus probeer ik zoveel mogelijk dingen te doen die me aan het lachen maken. Ik ben ook snel enthousiast, misschien dat dat er ook mee te maken heeft. Ik zie eigenlijk ook geen reden om niet vrolijk te zijn. Ook tegenslagen gaan weer voorbij.”

Zie jij je enthousiasme als een voordeel?

“Vaak wel. Bij een goed idee kan ik snel enthousiast zijn, waardoor ik het idee zo goed mogelijk probeer te promoten. Ik kan vaak ook niet wachten om er mee aan de slag te gaan. Het is heerlijk om dingen te regelen en te organiseren. Ik wil ook altijd het beste resultaat. Grenzen verleggen vind ik daarbij heel belangrijk. Groter denken, waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan? Zo probeer ik me elke keer opnieuw te bewijzen en me verder te ontwikkelen. Ik werk graag vernieuwend, dat is denk ik de juiste beschrijving. “

Klinkt alsof je het druk hebt. Wordt het je soms teveel?

“Teveel? Ja, regelmatig. Maar dat is niet erg, dan weet ik wel dat ik iets doe. Ik kan genieten van een dag rust, maar alleen als er in mijn achterhoofd dingen spelen waarvan ik weet dat ik ze nog moet doen. Laatst had ik twee dagen waarin ik helemaal niks hoefde te doen, en er lag ook geen werk klaar op korte termijn. Toen heb ik me echt kapot verveeld. Vreselijk. Nee, laat mij maar lekker bezig zijn. Daarom doe ik naast school ook vrijwilligerswerk en zit ik bij een excellentietraject. En ook bij dat

12

Hoe vind je dan een balans in al die dingen die je doet? “Soms is die ver te zoeken. Dan ben ik letterlijk met tien dingen tegelijk bezig en raak ik het overzicht compleet kwijt. Op zo’n moment klaag ik gewoon even tegen een vriendin en dan vind ik vaak zelf de balans weer terug. Uiteindelijk heb ik mijn zaken ook altijd in orde, kom ik mijn afspraken na en streef ik naar een goed resultaat. Het maakt dan niet uit of ik daar zelf even helemaal van in de war raak. Dat komt dan wel weer goed. Ik ben wat dat betreft ook te eigenwijs af en toe. Eerst iets op mijn manier doen, als dat echt niet werkt doe ik het pas op een andere manier. Als het resultaat staat is mijn hoofd ook weer op orde. Achja, misschien is dat stiekem wel die journalist die nog ergens in me schuilt. Daar hoort chaos bij, haha.”

Kennen jouw vrienden ook je zakelijke kant?

“Mijn zakelijke kant mengt zich vaak met mijn ‘vrije’ kant. Ik kan lekker gek doen met vrienden. We liggen ook regelmatig in een scheur en maken de raarste dingen mee. Maar ze kennen ook mijn serieuze kant, ze zijn ook op de hoogte van wat ik allemaal doe. Dat vind ik fijn. De leukste herinneringen zijn natuurlijk die waarin we veel lachen en rare dingen meemaken. Het is ook belangrijk dat je serieuze gesprekken kan voeren en elkaar kan helpen. Om maar met termen te spreken: ik hou privé en zakelijk niet altijd gescheiden. Ik denk ook niet dat dat altijd nodig is. Op het werk moet je vooral jezelf zijn, je moet de lol houden in wat je doet. Als je alleen maar zakelijk bent is die lol er snel af voor mij. Met werk probeer ik er wel op te letten dat ik niet te snel ga. Ik kan ratelen als de beste. Soms loop ik ook een paar stappen voor op de rest, en dan moet de rem er even op. Maar ach, zo heeft ieder wel wat toch?”


13


Op pad met SDF TV De georganiseerde chaos van drie dagen TV maken Chaotisch, dat is het juiste woord om werken bij Slokdarmfestival TV te beschrijven. Elke keer als we op pad gaan missen we iets of gaat er iets goed fout. Een kort dagboek van drie dagen TV maken: scene 1, take 1, actie! Dag 1 “Hoe heet dat gat in België nou ook alweer?”, vraagt onze chauffeur Sander, terwijl hij de tomtom in probeert te stellen. We hebben een hele dag om een aantal filmpjes te maken, een strakke planning. Maar zoals altijd bij SDF TV gaat er voor vertrek al van alles fout. Het introfilmpje dat we vanochtend op wilden nemen is al een dag verzet; één presentatrice te laat en een cameraman die nog apparatuur aan het huren was in Eindhoven. Noodoplossingen zijn onze specialiteit geworden sinds het begin van deze crew. Eindelijk zijn we van het kantoor weggereden. Even langs de speciaalzaak om geluidsapparatuur te kopen en onze cameraman op te pikken. Wat natuurlijk weer langer duurt dan de bedoeling is. En dan zijn we echt vertrokken. Op naar Opoeteren, België.

We zijn de grens over, wat fijn. Meteen drie grote gele borden tegengekomen met ‘OMLEIDING’ erop. Kan er ok nog wel bij. Sander vindt het allemaal geweldig. “Haha, nog een omleiding. Die rare Belgen ook altijd. Oh! Dit is een rotonde?! Het wordt hier steeds

14

mooier.” Een hilarisch ritje is het zeker. Als we denken er bijna zijn komen we vanuit het niets terecht op een smal landweggetje, omringd door weilanden. Ook deze gebeurtenis gaan we lachend aan.

Kasteel de Schans. Het is in zicht. Vuurloper Gerard Portheine komt al op ons afgelopen door de stromende regen. “Rijdt maar de kasteeltuin in, achterin staat een tent, daar zitten we.” Dan doen we dat maar. Het is de meest onlogische plaats waar ik ooit een interview heb gehad. In een yurd, jeweetwel, zo’n Mongoolse tent, in een kasteeltuin in Opoeteren, in België. Zulke dingen maak je niet vaak mee. Tot mijn blijdschap is het nog een leerzame dag ook. Gerard vertelt over het sjamanisme, en heeft me er van overtuigd dat ik in geen jaren over hete kolen ga lopen. Weten we dat ook weer.

Alles staat op beeld. Meteen door naar Weert, waar de Floor Burnin’ crew een optreden verzorgt. In een krap half uur racen we weer naar Nederland. De regen is gelukkig gestopt. Een half uur met de paraplu achter de cameraman aan lopen is wel lang genoeg. De


­­­

hypere kids van Floor Burnin’ hebben duidelijk geen mediatraining gehad, gelukkig is hun PR man Ruud erbij die alles in goede banen lijkt. We houden het interview kort, want er komt helemaal niks uit die breakdansertjes. Dan laten we ze maar dansen, kijk, dat lijkt er al meer op. Nog even op de foto voor de Slokdarmmobiel en we kunnen terug naar het pitoreske Veghel. Dat was me het dagje wel. En dan blijkt er ook nog een galm in het geluid van de vuurloper te zitten. Ach, morgen weer een dag. Dag 2 “Goeiemorgen, weer een dag vol afspraken?” Artistiek leider Jan van Hoof heeft een goed humeur vandaag. Al zal je die nooit echt chagrijnig op kantoor zien. Het is bijna 10.00 uur. Alleen nog geen Zep (cameraman) en Rosanne (extra presentatrice) te bekennen. Ziet ernaar uit dat het ook vandaag niet gaat lukken om een mooie intro op te nemen.

Met een half uur vertraging trekken we het centrum in om de intro te filmen op de verschillende locaties van het festival. Niet heel bijzonder, en we zijn nog snel klaar ook. Wat zullen we nu eens gaan doen? De rest van de dag is nog blanco als het om afspraken gaat. Bellen dus. De eerste afspraak is gelukkig snel geregeld. Een paar huizen verderop in de straat is Carin Simons druk bezig met een kunstproject. Laten we daar maar even langs gaan.

Hup, dat ging makkelijk. In één keer alles erop. Op naar de volgende dus. Hans Bolder van het Gevelconcert heeft gereageerd dus Jan rijdt ons naar het CHV terrein, waar het concert plaats zal vinden. De zon is vreselijk vervelend in mijn ogen aan het schijnen tijdens het interview. Handig, die tranen. Veel stoppen dus tussendoor. Het interview verloopt verder prima. Nu alleen de intro nog opnemen. Het oude industrieterrein waar we zijn staat nog vol met graansilo’s. “Hoe gaaf zou het zijn als we bovenop een silo de intro opnemen?!”, zeg ik tegen Zep. Stom natuurlijk, want Zep gaat het meteen aan de eigenaar van het terrein vragen. “Geen probleem!”, hoor ik vanuit de Opel, “Ga maar lekker naar boven.” Ja, dankjewel. Goed idee Roos, vooral met je gigantische hoogtevrees. Misschien moet je leren je mond te houden af en toe. Met handen vol apparatuur gaan we langzaam het roestige wenteltrapje op. Waarom, echt WAAROM? Eenmaal boven valt het mee. Ik zie alleen op tegen de tocht naar beneden. Ik kus dan ook nog nét niet de grond als ik weer veilig op het gras sta. Alles voor een goed shot, zullen we maar zeggen. Ik sta nog amper beneden of Jan roept naar me. “Dit is Stefan, eigenaar van dit terrein, kan je hem ook even interviewen?” Jahoor, doen we even.

Dag 3 Één interview op het programma, maar dan wel meteen een hele leuke. Jack Wouterse staat op de planning. Dat betekent een reisje naar Rotterdam. Met enige zenuwen in de onderbuik vertrek ik naar kantoor. Marvin is vandaag onze chauffeur. Alle geluidsapparatuur zit in z’n rugzak, zegt ‘ie. Dus dan gaan we maar op pad. Het is 30 graden buiten, en de airco koelt niet echt. Lekker, die hitte. We pikken Zep op in Den Bosch en vervolgen onze trip naar Rotterdam. Na ruim 45 minuten rijden hoor ik Zepvanaf de achterbank. “Waar is de geluidsmixer?” Mijn hart stopt even met kloppen. Dit meen je toch niet, het zal eens een keer allemaal goed gaan. “Welke geluidsmixer?” Die we altijd bij ons hebben, denk ik bij mezelf. Gelukkig hebben we wel een microfoon en een kabel. Het geluid blijkt zelfs beter te zijn dan ooit. Een meevaller. In Rotterdam komt Jack net om de hoek voor het Ro theater. “Jullie komen voor mij? Even bellen, kom er zo aan.” Prima, gaan we vast naar binnen. Het hele theater staat in het teken van de heer Wouterse. Foto’s aan de muur, een muuschildering en posters van de voorstellingen. We interviewen Jack in de theaterzaal. Mijn zenuwen verdwijnen snel en het interview gaat goed. Een handruk is een mooie afsluiting. Onder de indruk van zijn verhaal over verslaving gaan we weer richting huis.

15


I like nonsense, it wakes up the brain cells. Fantasy is a necessary ingredient in living, it's a way of looking at life through the wrong end of a telescope. Which is what I do, and that enables you to laugh at life's realities. - Dr. Seuss

16


De dromen van een simpele muzikant Veghel Nightlive, een tweejarlijks terugkeren evenement speciaal voor Harmonie Frisselstein. Samen muziek maken, met bekende en onbekende artiesten, dat staat centraal. En wat is er nou mooier dan samen muziek maken in een orkest? Daar staan we dan. Klaar om het podium op te gaan. De zon is opeens door de wolken gebroken en de hitte is duidelijk voelbaar. “Dames en heren, hier is het Groot orkest van Harmonie Frisselstein, onder leiding van Michiel van Vliet!” Dat is het teken. We lopen het podium op met onze instrumenten en gaan naar onze plaats. Zodra we zitten staat dirigent Michiel al klaar en slaat hij de eerste maat aan. Het is ontzettend warm op het podium, maar we willen muziek maken. Geen noten spelen, echt muziek maken. We treden tenslotte op met Ernst Daniel Smit, Marco Bakker en Henk Poort dus we kunnen ons geen fouten veroorloven. Al maakt de zon het ons niet makkelijk. De flesjes water zijn niet aan te voeren en de dirigent kijkt alsof hij elk moment van z’n stokje gaat. Ook de Drie Baritons werken niet mee en zijn ontzettend slecht aan het zingen. Niet het leukste optreden dus. Het publiek merkt er echter niks van en dat is het belangrijkste. Ruim tweeduizend toeshouwers staan te genieten op het oude industrieterrein in Veghel. Deze editie van Veghel Nightlive mag een succes worden genoemd. Het Groot orkest is één van de orkest van muziekvereniging Harmonie Frisselstein. Dit is het ‘hoogste’ orkest binnen de vereniging. Na ongeveer vier jaar gespeeld te hebben in de twee opleidingsorkesten zijn de meeste muzikanten om een perfect concert neer te kunnen zetten. klaargestoomd om door te stromen. Een echte

uitdaging, want de muziekstukken liegen er niet om. Elke maandagavond wordt er twee uur gerepeteerd perfect concert neer te kunnen zetten. Michiel van Vliet is sinds vier jaar de nieuwe dirigent en ziet het orkest als uitdaging. Hij dirigeert namelijk ook nog een professioneel symphonie orkest. Het streven is dan ook om elk jaar weer omhoog te gaan in niveau. En dat lukt al aardig. Vorig jaar is het Groot orkest gepromoveerd naar de tweede divisie, en de groei is nog niet klaar. De leeftijden van de muzikanten in het orkest liggen tussen de 14 en de 65 jaar. En ondanks de grote verschillen is het orkest in staat om samen goed muziek te maken

Voor een lokale amateurvereniging is het vaak moeilijk om bijzondere concerten te organiseren. Op een of andere manier is dit voor Frisselstein probleem. Er wordt al jaren geroepen dat in Veghel alles mogelijk is, en daar rekenen we dan ook op. Tot nu toe lukt het dan ook elk jaar om minstens één keer met een nationaal bekende artiest op het podium te staan. Frank Groothof, Margreet Eshuijs , Van Dikhout, de Drie Baritons, en Karin Bloemen staat ons nog te wachten dit jaar. Zolang er dromen zijn en het enthousiasme blijft is dus niks onmogelijk. En met dat motto gaan we verder. Als vereniging moet je een doel voor ogen hebben en daar naar blijven streven. Zo blijf je groeien en kan je blijven genieten van de muziek die je samen maakt. En dat is waar Frisselstein voor staat.

17


“Het gaat niet om diepgang, maar om de juiste combinatie” Presentator, muzikant en ondernemer Eddy Zoey werkt al jaren in de entertainmentbranche. Sinds kort produceert hij ook nog programma’s met zijn eigen bedrijf. Hij vertelt over zijn visie op televisie maken en de juiste middenweg daarin. Hoe ben je in de entertainment branche terecht gekomen? Via een kunstacademie. Na de academie heb ik een deal gekregen bij Polygram, omdat ik al veelervaring had met muziek en met bandjes bezig was enzo. Door een weddenschap ben ik zelf een videoclip gaan maken, eigenlijk zonder budget. Uiteindelijk moesten we het geluid er bij een tv-zender onder zetten, het was namelijk een one-taker. En bij een zender moet het toeval toeslaan, en dat gebeurde bij mij. Het was een tijd waarin tv ging switchen van keurig naar wat jonger en rebelser. Ik had van dat blonde haar met rode punten erin, en paste dus goed in het plaatje. Je heb zowel bij de publieke- als de commerciële omroep gewerkt. Wat heeft jouw voorkeur? Het maakt qua zender niet zoveel uit, mijn voorkeur ligt er wel bij dat je programma’s maakt die voor jezelf kloppen en die bij je passen. Dat kan bij een publieke en bij een commerciële. Het voordeel van een publieke omroep is dat je zelf de grondlegger van een programma kunt zijn. Maar ik heb dit jaar weer bewezen dat dat bij een commerciële zender ook kan, door de ‘Weddingcrasher’ te maken.

Je hebt sinds kort een eigen bedrijf waarmee je programma’s produceert. Vind je het belangrijk dat je veel inbreng in je programma’s hebt? Ja, initiatief zeker. Wij zijn niet in dusdanige macht dat zenders ons bellen met de mededeling dat ze een programma nodig hebben. Nu bellen wij en zeggen we dat en een leuk format hebben en of ze er naar willen kijken. Als je dat goed doet begin je een reputatie op te bouwen en kan dat omslaan. Maar wij moeten initiatief nemen, anders gebeurt er gewoon niks. En tuurlijk wil je programma’s naar jouw hand zetten, het maakt me dan niet uit wie het presenteert. Maar als je een leuk idee hebt wil je dat dat zo goed mogelijk uit de verf komt.

18

Ben je op zoek naar diepgang in de programma’s die je maakt? Nee. Ik vind het jammer dat je als personality vaak eendimensionaal moet zijn. Één bepaald genre dus. Volgens mij kan combineren juist heel goed. Het is voor mij niet belangrijk dat is als een intellectueel overkom. Ik weet zelf dat ik veel in huis heb, maar dat hoef ik niet allemaal te laten zien. Veel mensen stoppen omdat ze niet kunnen maken wat ze graag willen, en dat is jammer. Niet iedereen kan de nieuwe Matthijs van Nieuwkerk zijn. Ik vind entertainment heel tof, maar daarnaast is het ook een uitdaging om programma’s voor National Geographic te maken. Daar kan ik weer net wat meer van mezelf in kwijt. Met je mening kan je op tv geen kant op. Wat hier dan fijn is, is dat je met je interessegebied veel meer kan. Je moet gewoon de juiste balans vinden in de dingen die je leuk vindt en de dingen die je doet.


Bucketlist Wat deze student wil bereiken Bungyjumpen, skydiven, met een motor door een veld cactussen racen. Een echte bucketlist. Wat wil je nog doen voor je dood gaat? Nou, dat hoeft van mij allemaal niet. Mijn bucketlist bestaat uit dingen die ik nog wil bereiken. Het liefst binnen tien jaar. Wereldreis

Fotoboek

Al een paar jaar ligt het idee van een fotoboek op de plank. Een apart duo vorm ik met fotograaf Lana van den Heuvel. Allebei heel uitbundig, de een realistischer dan de ander. Maar beide heel creatief. Het idee van een fotoboek ontstond al snel. Er is alleen nog niks van gekomen. Tijdens de fotoshoot voor dit tijdschrift is het enthousiasme bij ons weer op komen borrelen. Het idee heeft in een klein uur vorm gekregen: foto’s met een verhaal, van mensen die om een of andere reden nét niet in de maatschappij passen of geaccepteerd worden. Dat wordt het thema van ons boek. De deadline? Juli 2014. Dan is de nieuwe editie van het Slokdarmfestival waar we ons boek willen presenteren en exposeren. Misschien onderschatten we het werk, maar dit boek moet er komen. En het wordt nog een succes ook.

De droom van iedereen: een wereldreis maken. De wereld verkennen met een backpack op je rug. Heerlijk lijkt me dat. Maar ik wil wel naar speciale plaatsen toe. Bijvoorbeeld bijzondere huizen met bijzondere mensen die daar wonen. Zo kom je op plaatsen waar normaal niemand komt met een reis. Maar we zullen klein beginnen. Zes weken touren door Europa met een Volkswagenbusje lijkt me een prima start. Matras en koffiezetapparaat achterin en we zijn klaar voor vertrek. Laat de autopech maar komen.

Producent

Heel leuk al die dromen, maar om die waar te maken zal er wel gewerkt moeten worden. Ik ga mijn geld verdienen als producten. In de TV of theaterwereld. Lijkt me allebei leuk. Nieuwe formats bedenken, vernieuwende dingen, geen Amerikaanse programma’s namaken. Echt een product maken dat van jezelf is en dat je persoonlijkheid weerspiegelt. Ook niet te commercieel gericht. Endemol en Talpa vallen dus al meteen af. Daten is niks voor mij, laat staan datingshows. Nee, RTL concepts lijkt me een goede werkplaats. Of Albert Verlinde Entertainment, daar is de combinatie van TV en theater mogelijk. De tijd zal het leren, maar die baan komt er zeker.

Tijdschrift

Ik zou best eens eigen tijdschrift willen hebben. Zelf niet als schrijver, daar hoef ik me niet zo zeer in te specialiseren. Maar het runnen van een tijdschrift, een redactie aansturen en samen een entertainment blad maken lijkt me ontzettend leuk. Weer een punt voor op de lijst dus. Het moet geen derderangs blad worden, nee het wordt nummer één in de vakbladen van de EME branche. Mooi streven toch?

19


Mede mogelijk gemaakt door Koffie

Cultureel krachtig

ROOS.  

Een tijdschrift over mezelf, kunst en cultuur. Voor CO IEMES