Page 4

E 4

Corfú

Een stukje verleden Er zijn op de wereld veel mooie plaatsen. Het eiland Corfú is er één van. Het eiland is niet bezaaid met overblijfselen van de oude Griekse beschaving. Corfú is een eiland dat geschikt is voor gezinnen met kinderen, wandelaars, fietsers en voor mensen die gezelligheid zoeken, maar ook rust wensen. Dit eiland straalt lieflijkheid uit zodat men zich direct op zijn gemak voelt; de bewoners zijn verfijnd, muzikaal en de versmelting van Griekenland en Italië is hier duidelijk.

Corfú in de oudheid

De eerste geschreven berichten over Corfú dateren van ongeveer 700 jaar v. Chr. In die tijd was Korinthe, een stad aan de andere kant van Griekenland, erg sterk. De Korinthiërs hadden het voor het zeggen op Corfú. Ze hebben het eiland de Griekse naam gegeven, Kérkyra. Opvallend genoeg blijven alleen buitenlanders dit eiland Corfú noemen. Tot ongeveer 200 jaar v.Chr. was er sprake van een Grieks Wereldrijk. Het strekte zich uit van Italië tot aan Perzië. Ten tijde van Christus’ geboorte was dit Griekse Rijk allang vervangen door het grotere Romeinse Keizerrijk. Van dit Romeinse imperium bleef na ongeveer het jaar 400 alleen het oostelijk deel over, het Byzantijnse Rijk. Daartoe behoorde ook Corfú. Het lag aan de rand van dit rijk en ving dus steeds de klappen op van aanvallen uit het westen van Europa. Daarom bouwde men een enorme vesting op een rots in de zee voor Corfú-stad. De muren en onderaardse tunnels zijn er nog steeds en het is interessant om dit oude fort te gaan bekijken.

Venetianen op Corfú Tussen 1000 en 1200 werd Europa geplaagd door de Noormannen. Deze rovers vielen ook Corfú herhaaldelijk lastig. Daarom vroeg de keizer van het Byzantijnse Rijk hulp aan de Doge van de stadstaat Venetië. En met succes. Het beviel de Venetianen echter zo goed op Corfú, dat ze er bleven. Ook toen rond 1450 het Byzantijnse Rijk ineenstortte door de oprukkende Turken, die in Oost-Europa het christelijke Byzantijnse Rijk vervingen door het islamitische Ottomaanse Rijk. De Turken hebben herhaaldelijk 200 jaar achtereen geprobeerd ook Corfú te veroveren. De Venetianen bouwden op het eiland versterkingen. Op het strand van Gouviá staat een fraai restant hiervan.

De Heilige Spyrídon De huizen achter het Oude Fort werden gesloopt, zodat de Turken ook niet vanaf het land ongemerkt deze vesting konden benaderen. Die kale ruimte is ook later nooit meer opgebouwd en daar heeft de stad het mooie plein met grasveld, de Spianáda of Esplanáde aan te danken. Bovendien bouwden de Venetianen ook een tweede vesting, het Nieuwe Fort, dat ook hoog boven alle andere bouwwerken uitsteekt. Even na 1700 deden de Turken nog een laatste poging de Venetianen te verdrijven. Tevergeefs, dit door de inzet van de legeraanvoerder van de Venetianen, de Duitser Matthias von der Schulenburg. Zijn standbeeld staat bij het Oude Fort. De vrome Corfioten geloofden eigenlijk liever dat het verslaan van de Turken veel meer te danken was aan de Heilige Spyrídon. Dat was een wonder, want deze brave monnik was al omstreeks het jaar 300 gestorven op het eiland Cyprus. Sterker nog, hij heeft zelfs nooit op Corfú geleefd. Toen de Turken rond het jaar 1500 Cyprus bezetten, hebben late bewonderaars van Spyrídon zijn gebeente op een ezel geladen. Voor de Turken vluchtend zijn ze daarmee uiteindelijk op Corfú beland. De aanwezigheid van zijn stoffelijk overschot zou voor zoveel wonderbaarlijke reddingen gezorgd hebben, dat al in ongeveer 1600 een kerk ter ere van hem gebouwd is in Corfú-stad. In een aparte kamer wordt zijn gebeente in een zilveren sarcofaag bewaard.

Corfú de laatste 200 jaar Kort na 1800 was de Franse keizer Napoleon heer en meester in vrijwel heel Europa. Ook op Corfú. Al zijn de Fransen maar een jaar of tien de baas geweest op het eiland, het is nog steeds te zien dat ze er geweest zijn. Aan het Listón bijvoorbeeld. Deze prachtige bogengalerij werd gebouwd door de Parijse architect De Lesseps. In 1815 was het alweer gedaan met de hoge sprongen van Napoleon. De Engelsen namen de macht over op Corfú en bleven ongeveer veertig jaar. Namens de Engelse koning regeerde hier een gouverneur. Een dergelijk hoge autoriteit moest natuurlijk wel een paleis hebben en dat is er ook gekomen. Net als het Listón, staat dit nog steeds aan de Esplanáde. Engeland wilde van Corfú samen met de andere Ionische eilanden een aparte staat maken. De Corfioten wilden echter bij Griekenland horen. Vooral toen zij zich in 1830 hadden vrijgevochten van het Turkse regiem. Pas in 1860 gaven de Engelsen aan die wens toe en waren de Corfioten tevreden. Ze hebben zelfs standbeelden voor de Engelsen opgericht en straten naar hen genoemd. Na zoveel eeuwen van strijd was er eindelijk rust. Het eiland bood ook vreemdelingen rust. Eén van de eerste buitenlandse gasten die van die rust genoot, was de Oostenrijkse keizerin Elizabeth. Ze schijnt een treurende vrouw te zijn geweest, die hier weer op verhaal kon komen. Daarom heeft ze hier in 1880 een paleis laten bouwen, vanwaar ze een prachtig uitzicht had. Blijkbaar heeft ze het verhaal van de mythologische halfgod Achilles erg mooi gevonden. Het paleis heet Achíllion en naast andere beelden en kunstwerken, staan er grote Achílles-beelden in de tuin.

Corfu  
Corfu  

Brochure Corfu (Korfoe) Griekenland 2011

Advertisement