Page 1

Robert Bouten na zijn 28e plaats op het WK in Spanje

2 seconden óf 7 tienden? Het WK heeft me met erg gemengde gevoelens achtergelaten. Topsport gaat er om te pieken op hét moment. Dát moment was voor mij een paar dagen geleden, de dag waarop ik me voor de halve f inale van het WK wilde kwalif iceren. Pieken deed ik die dag zeker - ik was éénvan de snelste atleten op het parcours -, maar het aanraken van één poortje veran-derde het resultaat van een droomrun naar zomaar een plaats ergens op de eindranking. Géén halve f inale, geen f inale, een bittere pil.

WK Land: Spanje Plaats: Seu d’Urgell (Olympisch parcours Barcelona 1992) Uitslagen: 1e Peter Kauzer (Slovenië) 2e Boris Neveu (Frankrijk) 3e Carles Juanmarti (Spanje) ..... 28e Robert Bouten (Nederland)

Robert Bouten Leeftijd: 24 jaar Lengte: 186cm Gewicht: 78kg Beste prestaties: - 9e OS Beijing 2008 - Viervoudig Nederlands Kampioen

www.robertbouten.nl

September 2009

Achteraf had ik twee dingen beter kunnen doen. Zeventiende van een seconde sneller varen óf foutloos blijven. Vooraf lag ik rustig aan de start, een lach op mijn gezicht (of verbeeldde ik me dat maar) en ik was duidelijk tegen mijzelf; de kans dat ik het haal is waarschijnlijk kleiner dan de kans dat ik het niet haal. Maar de kans was er en zoals met alle kansen was ik niet van plan er ook maar één onbenut te laten. Tijdens trainingen had ik al laten zien dat ik snel genoeg was. In de dagen voor de wedstrijd merkte ik een duidelijke climax in mijn gevoel op het water. Kortom, focus op de handeling, het onderbewustzijn het werk laten doen, ik was er klaar voor.

INSPIRATIE Inspiratie haalde ik o.a. uit de medailles op het WK judo van mijn trainingsgenootjes en uit ‘Beter’, het boek van Olympisch Kampioen Maarten van der Weijden. Het was leerzaam te lezen hoe analyserend hij te werk gaat en hoe duidelijk en eerlijk hij is over zijn kansen. Het toepassen van die zienswijze gaf mij rust. Ik hoefde me niet druk te maken over wel of niet halen, ik wist mijn kansen. Ook wist ik dat ik snel kon zijn op de baan die voor me lag. Het enige wat ik dus hoefde te doen is wat ik alle andere dagen ook al deed…… koud kunstje dus…... Dé run ging goed van start. In trainingen kwam ik

het eerste stuk van de baan altijd goed door, deze keer ook, tot ik aan het eind van het eerste stuk een poortje raakte. Dit betekent eigenlijk direct dat je kansloos bent de halve finale nog te halen. Geen enkel moment schoot dat door mijn hoofd, alleen de gedachte dat ik elk van de 16 poortjes die voor me lagen met de hoogste perfectie moest passeren om het te halen. Precies dat deed ik, lijnen afkorten, hoofd op 1cm afstand om de paal heen draaien, schouder 5 mm voorbij de paal, water benutten, maximaal versnellen, boot laten glijden, opkanten, onder de juiste hoek op de volgende paal af, via het onderbewustzijn mijn slagen op exact de goede plek plaatsen

en een laatste sprint naar de finish. Totaaltijd 89,85 seconden. Eerst een kleine vreugdekreet, omdat we beredeneerd hadden dat een tijd van 89 sec de limiet zou zijn om de halve finale te halen. Daarna het besef dat ik een tikker gemaakt had, dus wel héél snel gevaren had. Én daarna mijn peddel die ik tegen mijn helm ram van boosheid omdat precies die tikker me de kop kon gaan kosten. EMOTIE Na mijn wedstrijden heb of toon ik vaak nauwelijks emoties -wellicht een negatieve eigenschap, maar dat terzijde. Niet deze keer. Di-

rect wordt ik tussen tranen, blijdschap en onzekerheid heen en weer gesleept. Mijn coach die zegt dat ik mijzelf niks mag verwijten, omdat

“Ik was nog nooit zó snel en er zo dichtbij” ik simpelweg een toprun had. Het is ‘all in the game’ dat daar 2 strafseconden bij kunnen komen. Ik was nog nooit zó snel en er zo dichtbij, maar er moesten nog 40 atleten komen … Winnen en verliezen liggen dicht bij elkaar. Vorig jaar in Beijing ging er veel goed, ik balanceerde op het scherpst van de snede en bleef net staan. Resultaat: ik was succesvol. Afgelopen week balanceerde ik weer, maar raakte kort uit balans. Resultaat: ik verloor. GELOOF Aan beide, winst en verlies, ligt echter dezelfde voorbereiding ten grondslag. Vaak zelfs bijna dezelfde handelingen. Mijn resultaten dit seizoen waren niet goed; halverwege kreeg ik al te horen dat ik mijn werkwijze radicaal moest veranderen. Ik hield echter vast en verbeterde week na week. Ik geloof in wat ik doe en weet, en heb laten, zien dat ik daar één van de snelste van de wereld mee kan zijn. Daarmee ga ik onverminderd door. Verliezen is ‘in the game’, winnen gaat dan komen.

Robe rt B o ut e n September 2009

www.robertbouten.nl


WK 2009 | Robert Bouten  

Kanoslalommer Robert Bouten na zijn WK.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you