Page 22

STEVO 2 in 1981 Achter v.l.n.r.: Harrie ten Velde (leider), Herman Blokhuis (leider), Theo Lohuis, Frido Oude Hinken, Marcel Oude Wesselink, Ton Damhuis, Gerard Reinerink, Hennie Helleman, Gerard Maathuis, Arie Keizer, Gerard Mensen (trainer) Voor: Jos Nieuwmeier, Hennie Mensen, Rudie Boswerger, Rene Spit, Frans Leferink, Laurens Kreuwel, Alwie Stamsnieder

Dat de club STEVO over een breed draagvlak beschikt in de gemeenschap, blijkt uit het grote aantal leden. Uiteraard gaat de aandacht vaak uit naar het eerste elftal, maar daarachter zit meer. Een grote groep trouwe leden –spelers, leiders en trainers- vormen de achterhoede. Wat drijft deze mensen om elke zondag, weer of geen weer, naar de Peuverweide te komen om daar hun balletje te trappen of te vertrekken vanaf café Steggink voor een bezoek aan een tegenstander uit de regio? Harrie ten Velde en Herman Blokhuis hebben als leiders van diverse lagere elftallen de club jarenlang gediend. “We hebben een prachtige tijd gehad, vooral het werken met de jongere garde hebben we als fantastisch ervaren”, aldus het kleurrijke duo. Na jarenlang te hebben gevoetbald nopen blessures Harrie en Herman ertoe te stoppen. Beiden willen echter graag in een andere functie iets voor de club blijven betekenen. Harrie en Herman beginnen als leider van STEVO 2. Wanneer STEVO 1 midden jaren tachtig zijn gloriejaren beleeft, is Harrie leider van een evenzo succesvol tweede elftal. De successen leiden ertoe, dat er een aantal markante sponsors opstaat dat wekelijks, bij een overwinning, een geldbedrag schenkt. Zo is er Jan Weerink (de Oliesjeik), die zelfs 200 gulden per overwinning betaalt. Bij terugkomst van een uitwedstrijd ligt de envelop klaar bij café Steggink. Johan Minkjan doneert tien gulden per gemaakt

42

doelpunt in de spelerspot. Tijdens een goed seizoen, waarin het elftal 57 keer scoort, kost dit de coach en ondernemer Minkjan een behoorlijk bedrag. Parallel met de successen van het eerste elftal presteren de lagere elftallen ook steeds beter. Zo belanden de voetballers van STEVO over de gehele linie op een steeds hoger niveau. STEVO 2 wordt op een gegeven moment zelfs drie keer achter elkaar kampioen. ‘De samenwerking met STEVO 1 verliep erg goed’, vertelt Blokhuis.‘Destijds was het nog zo dat de trainer van het eerste elftal ook het tweede elftal onder zijn hoede had. In de praktijk kwam dit er op neer, dat hij op trainingsavonden zelfs vier uur achtereen op het veld stond. Maar hierdoor had hij een goed overzicht van het beschikbare spelersmateriaal.’ Harrie ten Velde zorgt ervoor dat alle randvoorwaarden tiptop ingevuld worden. Aangezien hij op de grens van Harbrinkhoek en Geesteren woont, hebben de wedstrijden tegen MVV’29 voor Harrie altijd iets extra’s. Zo regelt hij dat er na uitwedstrijden bij MVV’29 bij hem thuis voor het hele elftal soep op tafel komt, met liefde bereid door zijn vrouw Betsy. Daarnaast is er elke zondagochtend het vaste ritueel, waarbij hij met zijn reukzintuig de fitheid van de spelers test. Spelers die zaterdagavond hebben doorgezakt, kunnen dat voor Harrie moeilijk verbergen. “Ik stond meestal bij de ingang van de kleedkamer om een praatje te maken met spelers die de kleedkamer binnen

kwamen. Zo had ik direct in de gaten wie er te diep in het glaasje had gekeken. Deze informatie werd natuurlijk voorzichtig doorgespeeld aan de trainer”, aldus Ten Velde, die er nu smakelijk om kan lachen. “En tijdens het paasweekend, als de Pet-Boon-Avenband had gespeeld, moesten we wel extra goed opletten”, vult Herman Blokhuis hem aan. “Ik denk zelfs dat dit feest ons een kampioenschap heeft gekost. De ochtend na het feest moesten we met STEVO 3 een keer voetballen tegen PH. Wij stonden bovenaan en PH stond onderaan, maar toch verloren we”. Herman heeft destijds vaak geroepen, dat hij de feesttent wel in brand wilde steken. Winnaarsmentaliteit en fanatisme zijn Ten Velde en Blokhuis niet vreemd. Het doel heiligt hierbij de middelen. Als de wedstrijd bijna ten einde is, mag de bal bij een voorsprong gerust hoog weg worden geschoten. “’t Is de tied van ’t joar, scheet de teug en de ekkel m’r oet de beum’n”, luidt dikwijls het devies in de slotfase. Andere gevleugelde uitspraken van Harrie zijn “’t Maakt niks oet daj meu bint, wij loat oe nig ligg’n. Wij nemt oa wa wier met noar Geester!”; “Kom es op is hè”; ‘Woar ik vroager spull’n, doar groein gen gröss mer”, of “De amulance mot of en an”.

een wedstrijd. Petje af voor al die mensen. Een goede ontvangst met een kopje koffie en een praatje is dan ook zeker op zijn plaats. Want zeg nu zelf, als je de scheidsrechter te vriend hebt, heb je al gauw een punt te pakken. Ik heb er vroeger wel eens één opgehaald uit Oldenzaal. Zulke dingen waarderen ze over het algemeen echt. Menig puntje hebben we hierdoor kunnen pakken’.

STEVO 2 bij de Knoefbakker na alweer een kampioenschap

Thans komen de heren nog steeds bij STEVO. Meestal om een wedstrijd te kijken, of om zomaar even bij te kletsen. Harrie praat nog graag even met de diverse (club)scheidsrechters. ‘Dat heb ik altijd gedaan en vind ik nog steeds leuk om te doen. De scheidsrechter is toch erg belangrijk bij

43

Gezellig presteren

Gezellig presteren

Jubileumboek STEVO  

75 jaar STEVO