Page 21

Een topper FC Twente, PSV, Real Mallorca, SC Heerenveen, Hannover ’96. Het zijn klinkende namen! Mooi dat daar de naam STEVO vóór geplaatst kan worden. Als Arnold Bruggink in 1983 als zesjarige in clubverband tegen een bal gaat trappen, kan niemand vermoeden dat dit knaapje uiteindelijk twee keer het Nederlands elftal zal halen. Ook het toenmalig jeugdbestuur niet. Bruggink wordt in-

Een topper

gedeeld bij F4! Martin Steggink, Johan Minkjan, Hans Bossink en Robert Paus zijn de trainers van wie Arnold in de beginjaren het nodige leert. Hij bereikt via F3, E3, E1, D1 en C1, uiteindelijk B1. Hij is dan nog maar dertien jaar en al zo goed, dat A1 in de kampioenswedstrijd tegen Twenthe Goor een beroep op hem doet. En niet tevergeefs, want hij scoort. Het talent is dan al ontdekt en als 13-jarige maakt Arnold als dispensatiespeler de overstap naar FC Twente A1. Bij FC Twente maakt hij op 16-jarige leeftijd zijn debuut in het eerste, op 27 februari 1994 in de thuiswedstrijd tegen Go Ahead Eagles. Arnold bewaart warme herinneringen aan STEVO. “STEVO was alles voor me. Samen met vrienden op de fiets naar het voetbalveld om te trainen, te voetballen en wedstrijden te bekijken. Het hele weekend waren we bij STEVO. Zaterdags zelf voetballen (vaak twee wedstrijden), zondags ’s morgens naar de lagere elftallen kijken en ’s middags naar het 1e. Bij uitwedstrijden gingen we altijd mee met de spelersbus.” Dat schept een band en die beklijft. “Via teletekst en de website volg ik de verrichtingen van de club. Ik kom ook nog geregeld in Geesteren omdat mijn ouders er wonen.” Arnold ziet zijn debuut voor FC Twente tegen Go Ahead Eagles, zijn eerste keer in het Nederlands elftal en de kampioenschappen van PSV als hoogtepunten in zijn carrière. En natuurlijk de suc-

40

Maar er zijn ook minder succesvolle momenten die hij zich herinnert. “Het zal me altijd bij blijven. We hadden met de jeugd van STEVO een internationaal toernooi in Parijs. We voetbalden op gravel, de bal kwam van rechts voor. Er stond geen keeper meer in de goal, ik had ‘m voor het intikken. Op onverklaarbare wijze lukte het me om niet te scoren, maar de lat te raken.” En dan is er nog die weddenschap met trainer Hans Bossink in C1. “Hans zei tegen me dat het me niet zou lukken om 50 keer te scoren. De teller stond op 49, met nog één wedstrijd te gaan. Toen ik de opstelling hoorde kon ik m’n oren niet geloven, de trainer had me als laatste man geposteerd! Hij wilde zien of ik ook op deze positie uit de voeten kon. Maar ik dacht natuurlijk aan

“50 goals in één seizoen” die ene goal. Ik heb nog nooit zoveel gelopen als toen in die wedstrijd. Ik was zowel vóór als achter. Het is me wel gelukt om in die wedstrijd die ene goal mee te pikken, waardoor ik dat seizoen 50 doelpunten maakte.” De vraag of hij na zijn betaalde carrière nog weer bij STEVO komt spelen, blijft onbeantwoord. Hij hoopt hij nog een paar jaar op het hoogste niveau te blijven spelen. Arnold heeft zijn bijdrage aan het 75-jarig jubileum inmiddels geleverd. Door belangeloos en enthousiast mee te werken aan twee clinics voor de D-, E- en F-jeugd. Voetballen met de jongens, samen met ze op de foto en voor de winnaars had hij door hemzelf gedragen shirts van Hannover ’96 bij zich. Hij heeft er van genoten. Zoals hij geniet van zijn 2,5 jaar oude zoontje. En dan is er nog een kind onderweg. Als het dan niet de vader is, speelt misschien de zoon te zijner tijd in het roodgeel…

Hulp van buiten In de loop van de jaren krijgt STEVO hulp van buiten. Werk, familieband of romances liggen daar meestal aan ten grondslag. Zoals in de jaren zestig met Raaltenaar Theo Hofstede of in latere jaren Jos Sonder uit Tubbergen. Van Langeveen komt keeper Anton Leus en van Manderveen komt Herman Veldhof als speler/jeugdtrainer. Een constructie die vaker toegepast zal worden, zoals bij Hans Bossink, die van SC Heracles komt. Als de successen beginnen te komen, staat STEVO in de kijker van jongens van buiten, die graag zo hoog mogelijk willen spelen: Harry Ekkel (DETO), Marcel Bosch (RSC), Koen Reinerink (SC Heracles), Leon ter Huerne (SC Enschede), Hans Bossink (SC Heracles), Walter Geelen (De Tukkers) en Michel Jansen (DETO). Michel Jansen begint zijn trainerscarrière bij STEVO en ontwikkelt zich via Dos’19, Excelsior ‘31 en HHC tot een toptrainer. Met HHC uit Hardenberg wordt hij tot twee maal toe kampioen in de zaterdaghoofdklasse. Het levert hem in 2007 de titel “Amateurtrainer van het Jaar” op. Sinds kort is hij actief als hoofd opleidingen bij de voetbalacademie van FC Twente en Heracles Almelo. Het trainingscentrum bij het FBK-stadion in Hengelo heeft deze morgen (5 augustus 2008) veel weg van een STEVO-reünie. Toevallig is Tonnie Elferink aandachtig toeschouwer bij een training van de A-jeugd, terwijl Alphons Kruiper opduikt voor de eerste selectietraining van zoon Remon. Het befaamde aanvalstandem uit de jaren negentig is herenigd. Als dan ook nog Larissa Wigger aanwezig blijkt, is het STEVO-gehalte evident. Michel kijkt met genoegen terug op zijn periode bij STEVO. “Ik kwam bij STEVO terecht als stagiair van Wim Adolfsen. Het eerste jaar speelde ik nog bij DETO. Maar ik ging al snel meetrainen en zo kwam ik bij STEVO in een heel mooi elftal terecht. Bovendien heb ik familie in Geesteren. Ben Bekhuis (voormalig elftalleider ‘Bam’ Bekhuis, red.) was mijn oom en Marco en Rini Bekhuis zijn mijn neven. “

Hij treft in Wim Adolfsen een uitstekende mentor en zeer goede trainer. “Ik heb veel dingen van hem opgestoken. Hij kon goed omgaan met alle sterke persoonlijkheden in de selectie. Als je tegen de broers Wigger, de broers Oude Wesselink en Alphons Kruiper opgewassen wou zijn, nou dan moest je als trainer wel wat kunnen. Op de training vlogen de vonken er vaak vanaf. Theo Wigger en Fons Kruiper bijvoorbeeld vlogen elkaar tijdens de training geregeld in de haren en waren de volgende dag weer collega’s bij het bedrijf Bejah. Adolfsen voelde dat erg goed aan en speelde het spel slim mee.” In zijn eerste belangrijke duel voor STEVO wordt Jansen direct geconfronteerd met het enthousiasme van voorzitter Henk Droste. “Ik scoorde de 1-0 in een uitwedstrijd bij Quik’20. Voor ik het wist lag de voorzitter op het veld bovenop me! Het was sowieso een prachtige entree. Het eerste jaar werden we direct kampioen van de eerste klasse.” Hij schroomt als trainer van de A- en B-jeugd niet zijn teams naar eigen inzicht volledig om te zetten. “Ik weet nog, dat ik Paul Hamer van laatste man omturnde tot spits en Raymond Hemmer van rechtsbuiten tot laatste man. Dat pakte toen heel goed uit. We werden kampioen met A1 in een team met verder jongens zoals Charèl Nijhuis, Gerben Busscher en Edwin Paus. Het is leuk om dan te zien, dat zo’n Paul Hamer zich later ontwikkelt tot een gevaarlijke spits, die in STEVO 1 en 2 heel goed heeft gepresteerd.” Het seizoen vóór het kampioenschap in de hoofdklasse is Michels laatste bij STEVO.“We speelden bij vlagen fantastisch voetbal. We vergooiden het bij FVC, toen een aantal spelers in paniek ineens uit de organisatie ging lopen. Michel Jansen speelt na STEVO opnieuw voor DETO en voor Excelsior, voordat hij definitief voor een trainersloopbaan kiest. Een loopbaan waarin hij het nu geschopt heeft tot hoofd opleidingen van de Twentse voetbalacademie.

41

Hulp van buiten

cessen bij STEVO. “De kampioenschappen, waarna er bij Café Steggink op cola en patat werd getrakteerd. En het kampioenschap van A1, waarna we met de vrachtwagen van Nijkamp door het dorp reden. Ook ben ik nog sportman van het jaar geweest, op zo’n jonge leeftijd een geweldige ervaring.”

Jubileumboek STEVO  

75 jaar STEVO

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you