Page 17

misschien wel onschuldige, tijdelijke opname vanwege te veel pijn in de knie en de verzorging die dat met zich mee bracht, is zij uit huis gegaan om daar niet meer terug te keren. Wanneer we ons haar voor ogen halen komen veel dingen naar boven. Ze zorgde ervoor dat haar kinderen er altijd goed verzorgd zouden uitzien. Natuurlijk waren de eerste jaren niet meteen een vetpot voor het gezin, maar ze heeft er alles aan gedaan en is er heel ijverig in geweest om hen goed voor de dag te laten komen. Een van de eerste dingen die over haar werden gezegd was haar zorgzaamheid. Ze deed er haar best voor om voor anderen er te zijn en te zorgen. Zij regelde het zo dat ze altijd thuis was als de kinderen thuis kwamen en de thee stond - al dan niet letterlijk - altijd klaar. Dat was een veilig gevoel. Maar zorgzaamheid sloeg wel eens om in bezorgdheid. Nou is bezorgdheid wel het voorrecht van de moeders van deze wereld. Het zou ook niet best zijn als het allemaal niet uitmaakte. Maar het was wel eens een beetje te bezorgd. Wat genoemd mag worden zijn de vakanties, waarvoor vooral zij zich heeft ingezet. Een bedrijf aan huis betekent immers dat je gebonden bent aan dat ene stukje grond, je kunt niet zomaar even weg. Zij heeft ervoor gekozen dan maar alleen met haar kinderen op vakantie te gaan. Want het kon toch ook niet zo zijn dat zij dan maar helemaal geen vakantie zouden meemaken.

relatie leggen tussen de eeuwige geborgenheid en het dagelijks leven. We vonden ze in de woorden van de profeet Micha, waar het visioen wordt getekend van het Koninkrijk van God, waar vrede de regel is en niet de uitzondering. Maar naast dat visioen staat een heel huiselijk plaatje: “Ieder zal zitten onder zijn wijnrank en onder zijn vijgenboom, door niemand opgeschrikt, want de HEER van de hemelse machten heeft gesproken.” Deze dubbele vermelding van wijnrank en vijgenboom is een bijbels beeld van het ideale leven. Als je daaronder rustig kunt zitten, zonder verstoring, dan is het goed. Daar ben je daadwerkelijk thuis, daar hoor je, daar mag je zijn wie je bent, het is een tastbare verwijzing naar het paradijs. Dat beeld hebben we willen noemen nu we het leven van Jaapje Sederel, die we beter kennen als Co Hordijk, gedenken. Zij was een zeer gelovige vrouw, die altijd haar plichten als gelovig mens serieus heeft genomen en die door de weeks geleefd heeft naar wat ze ‘s zondags hoorde. Een gelovige ook, die weet dat ze mag leven uit genade. En die daarom ook zeker wist: door Jezus zou ze aan de rechterhand van God mogen zitten. Ze wist zich in dit visioen geborgen, tijdens haar leven en in haar dood. Moge dit troost zijn voor hen die verdriet hebben om haar dood, in het bijzonder haar man, kinderen en kleinkinderen. Ds. Robert Wilschut.

Uit de opmerkingen over de vakanties blijkt wel dat het initiatief voor dingen vaak van haar uitging. Ze staan er symbool voor dat de koers in de regel werd uitgezet door haar. Zakelijk liet zij alles over aan haar man, maar binnen het gezinsleven had zij de touwtjes op een prettige manier stevig in handen. Niet door altijd de discussie aan te gaan; niet door altijd alles zeker te weten. Maar wel met een eigen koers om te varen. Zoals zij moeder is geweest, zo is ze ook grootmoeder geweest. De kleinkinderen hadden allemaal net zo’n grote plek in haar hart. Niet alleen heeft zij veel opgepast als dat voor één van de eigen kinderen nodig was. Ze heeft daarbij erg genoten van de kleinkinderen en ze is altijd geïnteresseerd geweest in hun wel en wee. Tot haar liefhebberijen hoorde het om te zingen. Ze zong elk lied in de kerk mee, ook de nieuwe liederen van het vorige liedboek heeft ze zich hartelijk eigen gemaakt. Maar het zat er al veel langer in. In het gezin waaruit zij afkomstig was gold de regel dat je moest gaan zingen als er ruzie was, dan zou het wel overgaan.

Gedachtenisdienst Op 24 november is het de laatste zondag van het kerkelijk jaar. Voordat wij met de adventtijd het nieuwe kerkelijk jaar beginnen blikken we terug. Tijdens de dienst worden de gemeenteleden die in het afgelopen jaar zijn overleden herdacht. Daarbij mogen wij aan gemis en verdriet niet het laatste woord geven, want er is toekomst: het koninkrijk van God. In het licht van dat uitzicht denken wij aan hen en noemen hun namen. Er is verdriet, maar ook hoop. In de Dorpskerk en in de Antwoordkerk is er op die zondag een bijzondere viering. In de dienst zullen de namen van de overledenen worden genoemd en voor ieder van hen zal een kaars worden aangestoken om te gedenken dat zij in het licht van God zijn. Zoveel mogelijk zullen nabestaanden van de overledenen per brief worden benaderd en worden uitgenodigd deze dienst met ons mee te vieren. Familieleden die dat op prijs stellen kunnen zelf tijdens de dienst de naam van de overledene noemen en een kaars aansteken. Zij kunnen dat vóór de dienst kenbaar maken. De kerkenraad

We hebben gezocht naar bijbelse woorden die het thuisgevoel, dat door de gedachtenis aan haar wordt opgeroepen, goed weergeven. Woorden die erop wijzen dat zij is thuisgekomen. Dat mogen we immers geloven, een mens is zowel in leven als in sterven in Gods hand. Maar ook woorden die een

17

201319  

http://www.kerkhoogvliet.nl/kerkblad/201319.pdf

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you