Page 23

Rootman J & The Zionyouth Crew ‘Under Jah Flag’ Eigen Beheer

Dit is alweer de derde plaat van het combo en brengt opnieuw prima rootsreggae. De groep – allemaal prima muzikanten - kleurt doorgaans netjes binnen de lijntjes, maar het sterke stemgeluid van Rootman J (aka John Bantou, afkomstig uit Sierra Leone) zorgt voor de nodige power om het geheel – al dan niet moraliserend - aan de gang te houden. Ook de jazzy uitstapjes mogen er zeker wezen. Staan Rootman J & The Zionyouth Crew binnenkort niet op een zomerfestivalletje bij jou in de buurt? Dan moet je misschien eens aandringen bij de organisator. (mb)

True Zebra ‘War of the Words’ Electrock

Kevin Strauwen verbleef twee maanden in Los Angeles en samplede er als het ware de donkere kant van de stad. Een en ander resulteert in een uitstekend, veelgelaagd en slim in elkaar gedraaid elektronicaplaatje dat het midden houdt tussen synthpop, ebm en donkere soundscapes. Dreigende hoogtepunten: ‘The Known’, het bijzonder sterke ‘Fuya’, ‘Ran’, het techno-achtige ‘Bitch’ en ‘Flashback’. Afsluiter ‘How’ kan zich dan weer moeiteloos meten met het kalmere werk van Nine Inch Nails. Jammer dat er hier en daar wat voorspelbaar gedreun op staat, maar voor de rest niets dan goeds over deze ‘War Of The Words’. (mb)

The Violent Husbands ‘Hot Wood’ Smoking Crab Records

Rumours ‘Infant’, ep Live Fast Die Young

Stefanie Mannaerts vuurt normaal het powercombo Brutus aan met oorlogsdrums en agressieve zang. Bij Rumours pakt ze het subtieler aan, al duwt de donkere elektronica van het viertal je evengoed de afgrond in. Denk aan The Knife met malaria, Arca, Zola Jesus en voodoorituelen in een tropisch regenwoud. Telkens als je bedwelmd raakt door het ijle gezang en de bevreemdende synths schreeuwen de zangeressen je ‘n schedelbreuk. Een kat-en-muisspelletje dat je telkens verliest, maar nooit beu raakt. (dm)

Small (Tom Tiest vs. Blaastaal) ‘De Arbeidsmarkt’ Eigen beheer

Twee maanden geleden bespraken we hier nog zijn plaat met Butsenzeller en nu laat Blaastaal (aka Bert Lezy) alweer een nieuwe samenwerking - deze keer met Tom Tiest (gitarist van The Valerie Solanas) - op ons los. Small staat voor Serious Music and Laughable Linguistics en is opnieuw het resultaat van een reeks geïmproviseerde sessies op Radio Centraal. Je mag je verwachten aan een zwalpende mix van samples, van de pot gerukte maar altijd mooie teksten en allerhande mysterieus geruis. En nee, het is niet altijd om te lachen. Maar wel vaak. (mb)

Hoe minder middelen, hoe beter de cd, zou je zowaar denken bij The Violent Husbands. Het titelloze debuut was weliswaar een genietbaar popplaatje maar dit is toch wel straffere kost. Als echte hobo’s gingen ze samen zitten rond een gezellig kampvuurtje onder een verlaten brug en namen ze daar elf nummertjes op. Met de openingstrack bewijzen ze nog steeds de knack te hebben om pure sixtiespop uit hun mouw te schudden. Alsof Roy Orbison ooit op de surftoer ging. Ook ‘Best Man’ klinkt als een verloren parel uit het verleden terwijl ‘How Many Girls’ pure Beach Boys unplugged is. Natuurlijk mocht hier geen blues ontbreken. Met ‘Honesty Blues’ is dat opgelost. Een heuse “working song” in de versie van drie zwervers. ‘Skin Your Face Off’ lijkt dan weer als een bonustrack uit Bob Dylans filmmuziek voor ‘Pat Garrett & Billy The Kid’. Met ‘Last Song’ treden ze in de voetsporen van Dire Straits, periode ‘Water Of Love’. Enige misser is de afsluiter. Monty Python op een John Lee Hooker-beat had het kunnen worden maar is het net niet. Voor de rest, straffe cd. Hopelijk wachten ze niet opnieuw negen jaar om nieuw werk uit te brengen. (gtb)

Willow ‘Zacht’, ep [PIAS]

Wat blijft er nog van Willow over als de vrolijke, huppelende deuntjes verdwijnen en het dansbaar geweld plaats moet maken voor fluwelen strijkers en ingetogen blazers? Heel wat, zo blijkt met de ep ‘Zacht’, waarop de jolige Leuvenaars enkele songs herleiden tot de essentie. Ook zo goed als naakt blijven de nummers overeind en daarmee bewijst de band dat ze precies weet hoe degelijke popsongs in elkaar zitten. Hoewel ‘Stay Stay Stay’ misschien iets té bedeesd verder kabbelt, zijn het mystieke ‘Temperture Drop’, de orkestrale cover van Billy Braggs ‘A New England’ en uberhit ‘Gold’ ook in hun nieuwe jasje zeer overtuigend. (hdb)

RifRaf NL juni 2016  

Interviews met Whitney, Jake Bugg, Flume, Weval, Pomrad, Melanie De Biasio, Faces On TV en Dadawaves

RifRaf NL juni 2016  

Interviews met Whitney, Jake Bugg, Flume, Weval, Pomrad, Melanie De Biasio, Faces On TV en Dadawaves

Advertisement