Page 7

T e k s t: B r a m V e r m e e r sTekst: c h © Bram d u s dVermeersch in conden

07 09 11

“I feel lucky, I have really talented, beautiful friends”, bekent Sharon Van Etten. De zangeres uit Brooklyn is een poulain van Kyp Malone (TV On The Radio); ze leende haar stem aan het album ‘Hospice’ van The Antlers; en Justin Vernon (Bon Iver) en Aaron Dessner (The National) coverden haar ‘Love More’. Nieuwe pakkende muziekjes van de artieste met de aangrijpende stem vallen te ontdekken op het derde studio-album ‘Tramp’: een productie van Aaron Dessner waarop gastrollen zijn weggelegd voor Zach ‘Beirut’ Condon (“his voice is so classic”), Matt Barrick (The Walkmen), Jenn Wasner (Wye Oak) en Thomas Bartlett (Doveman).

Sharon Van Etten

Als kind was ze nogal into musicals en koesterde ze de droom om op Broadway te belanden. Dat het niet zover is gekomen, betreurt Sharon Van Etten allerminst als we haar ontmoeten in AB Café. Sharon Van Etten: “Ik zou het niet erg vinden Liza Minnelli te zijn. (Begint liederlijk te zingen, bvm) Nee, serieus, ik ben toch wel tevreden dat ik niet te zien ben in Broadwaymusicals. Ik ben blij met de keuze die ik heb gemaakt. Ik kan haast niet geloven dat ik platen mag uitbrengen. Ik ben pas laat beginnen gitaar spelen. Vroeger had ik me wel al aan viool, klarinet en piano gewaagd. Maar dat klonk nooit echt goed. Ik probeerde vooral te veel. En dan faal je. Zingen ging me gemakkelijker af. Ik zat in het kinderkoor The Mini Singers en later, op de middelbare school, heb ik heel veel plezier beleefd toen we met The Magicals klassieke stukken zongen. Verschillende a capella stemmen op elkaar afstemmen en horen dat alles samen klinkt: een heel fijn gevoel.”

Dat is het voordeel van een studio. Gitaar en stem vormden de basis van de plaat en daarna was er altijd ruimte voor experiment. De arrangementen zijn grotendeels de verdienste van Aaron. Zijn broer Bryce (ook groepslid van The National, bvm) heeft de strijkerspartijen geschreven. Instrumentatie is niet mijn sterkste punt. Ik slaag er wel in mezelf beter te editen op tekstueel vlak. Ik schrijf niet langer louter voor mezelf. Ik probeer songs te schrijven waarmee mensen zich emotioneel kunnen identificeren. Zonder dat het te treurig wordt.” “It’s great to be sad”, heb je nochtans ooit gezegd. Sharon: “Ja, dat klopt. Huilen kan deugd doen. We zijn nu eenmaal mensen. Je mag je al eens wat minder voelen. Maar je moet er leren mee omgaan. Je mag je niet in zelfmedelijden wentelen. ‘Tramp’ mocht in geen geval een deprimerende plaat met trage, triestige songs zijn. Ik wou net veel verschillende tempo’s. De nieuwe songs zijn heel positief in vergelijking met vroeger.” Je eerste plaat was een schuchter relaas van een gebroken relatie. Op je tweede album was je, naar eigen zeggen, vooral op zoek naar jezelf. Is alles nu meer in balans? Sharon: “Ik word beter als songschrijver en ik geloof meer dan ooit in mijn stem. Ik heb geen schrik om de zangeres van de songs te zijn. De inkleding schuift daarom soms wat dieper in de mix. Het zijn nog steeds de melodieën die de aandacht trekken. Schrik dat de songs te uiteenlopend klinken, heb ik niet. Ik speel geen apart genre. I feel stronger. Mijn zelfvertrouwen is nooit eerder zo groot geweest. Ik ben verlost van depressiviteit en ik ben in het reine met vroegere relaties. Dat is één van de terugkerende thema’s van het album: maak komaf met de fouten die je hebt begaan in het verleden. Laat het los en move on. De persoon die je nu bent is het resultaat van goede en slechte ervaringen. We maken allemaal fouten. Wees gelukkig met jezelf. Anders blijf je alles herkauwen. En wat de liefde betreft: je kan iemand niet dwingen van je te houden. Je doet gewoon wat je kan. Dat is het verhaal van de plaat.”

Komaf maken met de fouten uit het verleden Het vocale aspect blijft ook op ‘Tramp’ heel belangrijk maar er is wel een muzikale evolutie te merken in de drie albums die je tot dusver hebt opgenomen: van kaal tot meer ingekleed. Sharon: ”Al mijn songs draaien rond mijn stem ongeacht je nu drums hoort of niet. Maar ik wil niet langer gezien worden al een pure folky singer-songwriter. Er zijn ongetwijfeld mensen ontgoocheld dat ik nu met een band speel maar dat zijn de folkies. Er is niets mis met folk, hoor. Ik wil alleen niet altijd dezelfde plaat maken. Evolutie is belangrijk. Ik kan nu meer de vinger leggen op wat ik doe maar dat betekent niet dat ik mijn sound ook wil omschrijven. I don’t ever wanna have a sound. Als ik aan songs werk zeg ik nooit dat ik zus of zo wil klinken. Ik hou van veel verschillende muziekjes. Ik ben een schizofrene schrijfster. Voor mijn drie albums heb ik ook telkens met een andere producer gewerkt. ‘Because I Was In Love’, mijn eerste album, heb ik opgenomen met Greg Weeks van Espers. Ik had toen schrik van te veel instrumentatie. Kwestie dat ik de songs ook nog live op mijn eentje kon spelen. Greg is me daarin gevolgd en hield de productie minimaal. Toen ik ‘epic’, mijn tweede plaat, opnam met Brian McTear wist ik niet zo goed wat ik wilde maar ik was me er wel van bewust dat ik een band nodig had. Fleetwood Mac: dat was de basisvibe. Ik was geobsedeerd door die groep en ik vind het nog steeds een fantastische band. Het is popmuziek maar de teksten snijden in de ziel. Zelfbeklag is het niet maar toch verwoorden ze het gevoel dat je gekwetst bent omdat je je zwak voelt.” ‘epic’ zie je, naar eigen zeggen, als een kleine plaat met een episch kantje. Hoe kijk je naar ‘Tramp’? Sharon: “Het is een direct album. Groots zonder echt pop te klinken. Dat hadden we er van kunnen maken maar we wilden het écht houden. ‘Tramp’ is een natuurlijke plaat. Sommige orkestraties zijn breder dan op mijn vorige platen. Toen we dat merkten hebben we de sound weer wat kleiner gemaakt. Een rockklank mocht maar het moest ook iets kaals hebben. Niet dat ik als hem klink maar ik heb veel naar John Cale geluisterd. Mijn favoriete albums van John Cale zijn ‘Fear’, ‘Paris 1919’ en ‘Slow Dazzle’: drie platen die compleet anders klinken. En toch is het allemaal coherent. Je hoort het wanneer een song door John Cale geschreven is. Dat wil ik ook ontwikkelen. Alle songs mogen verschillend klinken maar het geheel moet wel steek houden: dat hou ik altijd in mijn achterhoofd. Als ik hoor dat de productie het overneemt en we te hard proberen, is er iets fouts. Ik wil vooral mezelf zijn. “ Hoe belangrijk was producer Aaron Dessner in die optiek? Sharon: “De nieuwe plaat: dat is vooral het resultaat van zijn en mijn werk. Aaron heeft me gestimuleerd om op een subtiele manier eens andere dingen te proberen. Als je solo speelt, strum je vaak op dezelfde manier omdat je qua ritme op jezelf bent aangewezen. In de studio hoeft dat niet en kan je elk nummer op een andere manier starten.

on stage 3 maart: Botanique (Rotonde), Brussel

Sharon Van Etten ‘Tramp’ Jagjaguwar/Konkurrent

Sharon Van Etten heeft niet alleen een karakteristieke, indringende stem met een rijk register. Ze verstaat ook de kunst zich te omringen met de juiste mensen. Met dank aan producer Aaron Dessner (The National) is ‘Tramp’ met voorsprong de beste plaat van Van Etten. De sound is opengetrokken, het muzikale kader is gevarieerd en de smaakvolle arrangementen staan niet in de weg van de songs en de melodieën. Voeg daar de assistentie bij van leden van The Walkmen, Wye Oak en Doveman én de kenmerkende vocale bijdragen van Zach Condon (Beirut) en je hebt een veelzijdige singer-songwriterplaat. Pittig en ingetogen, doortastend en dromerig, breekbaar maar niet krachteloos. Mooi ingekleurd en soms met een wat donkere inslag (check ‘Serpents’). Te koesteren door iedereen die ook Cat Power een warm hart toedraagt. (bvm)

RifRaf januari 2012  

Interviews with THE HICKEY UNDERWORLD, ANSATZ DER MASCHINE, BED RUGS, FIRST AID KIT, HICKEY UNDERWORLD, KAPITAN KORSAKOV, LITTLE TROUBLE KID...

Advertisement