Page 1

நூல் ஒன்று ‘முதற்கனல்’


ப ொருளடக்கம்

நூல் ஒன்று ‘முதற்கனல்’ ........................................................................................................................................................................... 4

ஜனவரி 2014 ........................................................................................................................................................................................................ 4 1.முதற்கனல் 1 வவள்விமுகம் 1 .......................................................................................................................................................... 4 1.முதற்கனல் 2 வவள்விமுகம் 2 .......................................................................................................................................................... 7 1.முதற்கனல் 3 வவள்விமுகம் 3 ........................................................................................................................................................ 10 1.முதற்கனல் 4 வவள்விமுகம் 4 ........................................................................................................................................................ 15 1.முதற்கனல் 5 வவள்விமுகம் 5 ........................................................................................................................................................ 20

பகுதி இரண்டு .................................................................................................................................................................................................. 25 1.முதற்கனல் 6 பபொற்கதவம் 1 ........................................................................................................................................................... 25 1.முதற்கனல் 7.பபொற்கதவம் 2 ............................................................................................................................................................ 30 1.முதற்கனல் 8.பபொற்கதவம் 3 ............................................................................................................................................................ 33 1.முதற்கனல் 9.பபொற்கதவம் 4 ............................................................................................................................................................ 40

பகுதி மூன்று .................................................................................................................................................................................................... 46 1.முதற்கனல்10

எரியிதழ் 1 ................................................................................................................................................................. 46

1.முதற்கனல்12

எரியிதழ் 3 ................................................................................................................................................................. 56

1.முதற்கனல்11 1.முதற்கனல்13 1.முதற்கனல்14 1.முதற்கனல்15 1.முதற்கனல்16

எரியிதழ் 2 ................................................................................................................................................................. 50 எரியிதழ் 4 ................................................................................................................................................................. 61 எரியிதழ் 5 ................................................................................................................................................................. 66 எரியிதழ் 6 ................................................................................................................................................................. 70 எரியிதழ் 7 ................................................................................................................................................................. 74

பகுதி நொன்கு ..................................................................................................................................................................................................... 80 1.முதற்கனல்17

அணையொச்சிணத 1 .............................................................................................................................................. 80

1.முதற்கனல்18

அணையொச்சிணத 3 .............................................................................................................................................. 90

1.முதற்கனல்19 1.முதற்கனல்20 1.முதற்கனல்21

அணையொச்சிணத 2 .............................................................................................................................................. 84 அணையொச்சிணத 4 .............................................................................................................................................. 95 அணையொச்சிணத 5 .............................................................................................................................................. 99

பகுதி ஐந்து ...................................................................................................................................................................................................... 106 1.முதற்கனல்22

மைிச்சங்கம் 1 ...................................................................................................................................................... 106

1.முதற்கனல்24

மைிச்சங்கம் 3 ...................................................................................................................................................... 116

1.முதற்கனல்23 1.முதற்கனல்25 1.முதற்கனல்26

மைிச்சங்கம் 2 ...................................................................................................................................................... 111 மைிச்சங்கம் 4 ...................................................................................................................................................... 122 மைிச்சங்கம் 5 ...................................................................................................................................................... 127

பகுதி ஆறு ....................................................................................................................................................................................................... 133 1.முதற்கனல்27

தீச்சொரல் 1 .............................................................................................................................................................. 133

1.முதற்கனல்29

தீச்சொரல் 3................................................................................................................................................................ 143

1.முதற்கனல்28 1.முதற்கனல்30 1.முதற்கனல்31

தீச்சொரல் 2 ............................................................................................................................................................... 137 தீச்சொரல் 4 .............................................................................................................................................................. 148 தீச்சொரல் 5 .............................................................................................................................................................. 153

பிப்ரவரி 2014 ................................................................................................................................................................................................... 157 1.முதற்கனல்32

தீச்சொரல் 6 .............................................................................................................................................................. 157

1.முதற்கனல்34

தீச்சொரல் 8................................................................................................................................................................ 169

1.முதற்கனல்33

தீச்சொரல் 7................................................................................................................................................................ 162

பகுதி ஏழு ......................................................................................................................................................................................................... 176 1.முதற்கனல்35

தழல்நீலம் 1 ........................................................................................................................................................... 176

1 முதற்கனல்37

தழல்நீலம் 3 .......................................................................................................................................................... 184

1.முதற்கனல்36

1 முதற்கனல்38

தழல்நீலம் 2 ........................................................................................................................................................... 180 தழல்நீலம் 4 .......................................................................................................................................................... 189


பகுதி எட்டு ...................................................................................................................................................................................................... 194 1 முதற்கனல்39 வவங்ணகயின் தனிணம 1 ................................................................................................................................. 194 1 முதற்கனல்40 வவங்ணகயின் தனிணம 2 ................................................................................................................................. 199 1 முதற்கனல்41 வவங்ணகயின் தனிணம 3 ................................................................................................................................. 204 1 முதற்கனல்42 வவங்ணகயின் தனிணம 4 ................................................................................................................................. 210

பகுதி ஒன்பது ................................................................................................................................................................................................. 216 1 முதற்கனல்43 ஆடியின் ஆழம் 1 .................................................................................................................................................. 216 1 முதற்கனல்44 ஆடியின் ஆழம் 2 .................................................................................................................................................. 220 1 முதற்கனல்45 ஆடியின் ஆழம் 3 .................................................................................................................................................. 225 1 முதற்கனல்46 ஆடியின் ஆழம் 4 .................................................................................................................................................. 231 1 முதற்கனல்47 ஆடியின் ஆழம் 5 .................................................................................................................................................. 235 1 முதற்கனல்48 ஆடியின் ஆழம் 6 ................................................................................................................................................. 240

பகுதி பத்து....................................................................................................................................................................................................... 245 1 முதற்கனல்49 வொழிருள் 1 ............................................................................................................................................................... 245 1. முதற்கனல்50 வொழிருள் 2 .............................................................................................................................................................. 248 அைிவொயில் ............................................................................................................................................................................................. 251 முதற்கனல் வடிவம்.............................................................................................................................................................................. 252


வியொசரின் பொதங்களில்

பெயம

ொகன் அவர்களின் ‘பவண்முரசு’

நூல் ஒன்று ‘முதற்கனல்’ பதொகுப்பு ெனவரி 1.1.2014

2014

1.முதற்கனல் 1 மவள்விமுகம் 1

வவசரவதசத்தில் கருநீல நதிவயொடும் கிருஷ்ணை நதிக்கணரயில் புஷ்கரவனத்தில் நொகர்குலத் தணலவியொன

மொனசொவதவி அந்தியில் குடில் முன்பு மண் அகணல ஏற்றிணவத்து, தனக்கு ஜரத்கொரு ரிஷியில் பிறந்த ஒவரமகன் ஆஸ்திகணன மடியில் அமரச்பசய்து கணத பசொல்ல ஆரம்பித்தொள். நொகர்குலத்தவர் வொழும் சின்னஞ்சிறு

மணலக்கிரொமத்ணத

ஆரம்பித்திருந்த

சுற்றிலுமிருந்த கொட்டிலிருந்து

வநரம். இரவுலொவிகளொன

மிருகங்களும்

வந்த

பறணவகளும்

கடும்குளிர் எழுப்பும்

வணளத்துக்பகொள்ள

ஒலிகள்

இணைந்து

இருட்ணை நிணறத்திருந்தன. பபரிய கண்கள் பகொண்ை சிறுவன் தன் அன்ணனயின் மடியின் அணைப்ணபயும் தன் தணலவமல் படும் அவள் மூச்சின் வருைணலயும் உைர்ந்தபடி முற்றம் வணர பசன்று விழுந்து அங்கு

நின்ற பசண்பகத்தின் அடிமரத்ணத தூண்வபொலக் கொட்டிய அகல்விளக்கின் பசவ்பவொளிக்கு அப்பொல் பதரிந்த இருட்ணை பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தொன். மொனசொவதவி

இருணளப்பற்றித்தொன்

பசொல்ல

ஆரம்பித்தொள்.

இருள்

முதல்முடிவற்றது.

ஆதியில்

தியொனமும் எட்ைமுடியொத

அளவுக்கு

அதுமட்டும்தொன் இருந்தது. வொனகங்கள் அணனத்தும் அந்த இருளுக்குள்தொன் இருந்தன. அந்த இருள் ஒரு மொபபரும்

நொகப்பொம்பின்

வடிவிலிருந்தது.

கற்பணனயும்

கனவும்

நீளம்பகொண்ை அந்த நொகம் கண்களற்றது. ஏபனன்றொல் அது பொர்ப்பதற்பகன அதுவன்றி ஏதுமிருக்கவில்ணல.

அது தன் வொணல வொயொல் கவ்வி விழுங்கி ஒரு பபரிய வணளயமொக ஆகி அங்வக கிைந்தது. அந்த ஆதிநொகத்துக்கு பபயர் இருக்கவில்ணல. ஏபனன்றொல் அணத அணழக்க எவரும் இருக்கவில்ணல. ஆகவவ அது தன்ணன நொகம் என்று அணழத்துக்பகொண்ைது. நொன் இல்ணல என அதற்குப்பபொருள்.

அதன்பிறகு அதன் அகத்தில் ஒரு இச்ணச பிறந்தது. அந்த இச்ணச இரண்டு கண்களொக அதன் முகத்தில் திறந்தது.

அந்தக் கண்களில்

ஒன்று

எரிந்து

சுைர்விடும்

பசந்நிறமொன

ஆதித்யனொகவும்

இன்பனொன்று

பவண்ைிற ஒளிவிடும் குளிர்ந்த சந்திரனொகவும் இருந்தன. அந்த விழிகளொல் அந்த நொகம் தன்ணனத்தொவன

பொர்த்துக்பகொண்ைது. ‘இது நொன்’ என பசொல்லிக்பகொண்ைது. ‘இருக்கிவறன்’ என்று அறிந்தது.

‘இனி?’

அகங்கொரமொக பின்பு

என்று

வகட்டுக்பகொண்ைது.

மலர்ந்தவபொது

பல்லொயிரம்

வகொடி

அதன்

தணலயில்

தணலகள்

அந்தச் பைம்

பசொற்கள்

அதனுள்

விரிய ஆரம்பித்தது.

முணளத்பதழுந்து

பைம்விரித்தன.

அவற்றில் பலவகொடி கண்கள் முணளத்தன. அணவபயல்லொம் ஆதித்யர்களும் சந்திரர்களுமொக ஆகி இருபளங்கும் மின்ன ஆரம்பித்தன. அந்தத் தணலகளில் இருந்து நீண்டு பறந்த பசந்நிறமொன நொக்குகள் தழல்களொயின. குழந்ணத

குளிர்பகொண்ைவன்

கொலிடுக்கில்

பசருகிக்பகொண்ைொன்.

பமன்மயிர்பரவிய ஆரம்பித்தொள்.

ஓவியம்: ஷண்முகமவல்

கிைந்தது.

ஏபனன்றொல்

அந்த

தணலணய

முதல்நொகத்தின்

வொனத்திலிருந்த

வபொல

இைத்ணத

உைல்

தன்

தன்

உைணலச்

அவன்

ணககளொல்

என்பறன்றும்

முழுக்க

அதுதொன்

சுருக்கி

அன்ணன

அவனுணைய

வருடிக்பகொண்டு அணசவவ

ணககணள பசொல்ல

இல்லொமல்தொன்

நிணறத்திருந்தது.

பலவகொடி

யுகங்களுக்குப்பின்னொல் அது தனக்குள்வளவய முதல் அணசணவ நிகழ்த்திக்பகொண்ைது. அதற்கொக தன்ணன அது இரண்ைொக பிரித்துக்பகொண்ைது. தன்னுணைய உைலின் வமல்பகுதிணய கருணமயொகவும் கீ ழ்ப்பகுதிணய பவண்ணமயொகவும் ஆக்கியது. முடிவில்லொமல் சுருண்டு கிைந்த தன் உைலுக்குள்வள அது ஊர்ந்துபகொள்ள ஆரம்பித்தது. கருணம வவகம் மிக்கதொக இருந்தது. அணத ரொஜஸ குைம் என்று அது அறிந்தது. பவண்ணம நிதொனமொனதொக

இருந்தது.

அணத

சத்வகுைம்

என்று

அது

அறிந்தது.

மீ ண்டும்

வகொைொனுவகொடி


ஆண்டுகளொனவபொது

அந்த

இரு

குைங்களும்

நொகத்திலிருந்து

வதொலொக

உரிந்து

தனியொகப் பிரிந்தன.

ஆதிநொகம் அவற்ணற தன் குழந்ணதகள் என அறிந்தது. அவற்ணற அது ‘நீங்கள் வளருங்கள். உங்கள் வம்சம் அழிவற்றதொக அணமவதொக’ என்று வொழ்த்தியது. கரியநிறமொன

நொகத்தின்

பபயர்

தட்ச பிரஜொபதி.

இணமயொத

கண்கள்

பகொண்ைவன்

என்று

பபொருள்.

பவண்ைிறமொன நொகத்தின் பபயர் மரீசி பிரஜொபதி. பவண்ைிற ஒளி என்று அவனுக்குப் பபயர். அவர்கள் இருவரும்

ஒருவணர

ஒருவர்

தழுவிக்பகொண்டு

பலவகொடியொண்டுகள்

வொனத்ணத

நிணறத்து

விரிந்துகிைந்தொர்கள். அவர்களொல்தொன் திணசகள் உருவொகி வந்தன. தட்சனின் தணல கிைந்த எல்ணல வமற்கு என்றும் மரீசியின் தணல கிைந்த எல்ணல கிழக்கு என்றும் அறியப்பைலொயிற்று. கிழக்குக்கும் வமற்குக்கும் கொவலொக வைக்கும் பதற்கும் உருவொகிவந்தன. தழுவித்தழுவி

இறுகியபின்

வமலும்

தழுவும்பபொருட்டு

அவர்களின்

தழுவல்

சற்வற

தளர்ந்தவபொது

இருவருக்கும் நடுவவ கொலம் புகுந்து பகொண்ைது. மரீசி கொலத்ணத ஆறுவவணளகளொக உைர ஆரம்பித்தொன். ஒவ்பவொரு

கொலத்துக்கும்

ஒன்று

என

தன்னிலிருந்து

ஆறு

சவகொதரர்கணள

உருவொக்கிக் பகொண்ைொன்.

ஆங்கிரஸ், அத்ரி, புலஸ்தியன், வசிஷ்ைன், புலஹன், கிருது என்ற அறுவருைன் இணைந்து ஏழொக ஆனொன். அவர்கள்

எழுவரும்

வொனத்தில்

ஏழு விண்மீ ன்களொக

அமர்ந்து

கனவுகண்ைொர்கள்.

வொனத்ணத

முழுக்க

நிணறத்துவிைவவண்டுபமன விரும்பினொர்கள். அவர்களின் விருப்பம் வகொைொனுவகொடி ஆண்டுகளொக நீடித்து தியொனமொகி தவமொகி முதிர்ந்தவபொது அது வரைி ீ என்ற ஒளிமிக்க பவண்ைிற நொகமொக ஆகியது. அவணள அவர்கள்

அஸிக்னி

என்று

பபயர்சூட்டி

மகளொக

பிரஜொபதிக்கு மைம்பசய்து பகொடுத்தனர்.

வளர்த்தனர்.

அவள்

வளர்ந்ததும்

அவணள

தட்ச

விண்ைிலும் மண்ைிலும் விரிந்துள்ள அணனத்தும் தட்சனுக்கும் அஸிக்னிக்கும் பிறந்தணவவய என்றொள்

மொனசொவதவி. முடிவில்லொத கொமவம தட்ச பிரஜொபதி. அஸிக்னிவயொ முடிவில்லொத வளம். ‘பகொள்’ என்ற இச்ணசவய தட்சன். ‘அளி’ என்ற இச்ணசவய அஸிக்னி. எழுவதன் வரியவம ீ தட்சன். விரிவதன் வல்லணமவய அஸிக்னி. அவர்களில் இருந்துதொன் வதவகுலங்கள் அணனத்தும் பிறந்தன. அசுரகைங்கள் பிறந்தன. நடுவவ மனிதர்களும்

மிருகங்களும்

பறணவகளும்

புழு

பூச்சிகளும்

தொவரங்களும்

வொழ்வதற்கொக ஏழு விண்ைகங்களும் ஏழு பொதொளங்களும் உருவொகிவந்தன.

பிறந்தன.

அவர்கள்

தட்ச பிரஜொபதிக்கு பிறந்த அறுபது மகள்களில் ஒருத்தியின் பபயர் கத்ரு. அவணள மரீசியின் ணமந்தனொன

கஸ்யபன் மைம் புரிந்துபகொண்ைொன். அவள்தொன் நொகர்குலத்தின் ஆதியன்ணன என்றொள் மொனசொவதவி. கத்ரு பதினொன்கு மடிப்புகளொகச் சுருண்டு அணனத்துலகங்கணளயும் வணளத்துக் கிைந்தொள். அவளுணைய தணல ஏழொம்

விண்ைிலும்

வொல்நுனி

ஏழொம்

பொதொளத்திலுமிருந்தது.

அவளுணைய

கரிய

உைபலங்கும்

வகொைொனுவகொடி விண்மீ ன்கள் மின்னிக்பகொண்டிருந்தன. அவளுணைய கண்கள் இரு பசந்நிற ஆதித்யர்களொக

கிழக்கிலும் வமற்கிலுமொக சுைர்விட்ைன. அவளுணைய பிளவுண்ை பசந்நொக்கு வகொைொனுவகொடி வயொசணன பதொணலவுள்ள பநருப்பொறொக வொனில் பபருக்பகடுத்து அணலபொய்ந்தது.

நமது கிரொமங்களில் ஆலமரத்தின் அடியில் கல்விழிகளுைன் கல்பைம் எடுத்து வகொயில்பகொண்டிருப்பவள் நம்முணைய ஆதியன்ணன கத்ருவவ என்று மொனசொவதவி பசொன்னொள். கிழக்வக ஒளிமிக்க சிறகுகளுைன் எழுந்த

கஸ்யபன்

அறிவுத்திறன்,

கத்ருவதவியிைம்

நிகரற்ற

வரம், ீ

நொன்

‘உனக்கு

வபரழகு

ஆகியவற்றில்

ணமந்தர்கணள ஏவதனும்

அளிக்கிவறன்.

ஒரு

குைத்ணத

பவல்லமுடியொத

மட்டும்

நீ

உன்

ணமந்தர்களுக்கொக வதர்வுபசய்யலொம்’ என்றொர். கத்ருவதவி ‘இணவயணனத்தும் அழியக்கூடியணவ. அழியொதது ஒன்வற.

முடிவில்லொமல் பபருகிக்பகொண்டிருக்கும்

வல்லணம.

அழிவில்லொமல்

இருந்துபகொண்டிருக்கும்

இச்ணச. அந்த குைமுள்ள குழந்ணதகணள எனக்கு அளியுங்கள்’ என்று பசொன்னொள். ‘ஆம் அவ்வொவற ஆகுக’ என்று

கஸ்யபனும்

வொக்களித்தொன்.

அவ்வொறொக

கத்ருவதவி நீலநிறமொன

ஒரு

முட்ணைணய

ஈன்றொள்.

அணத அவள் முத்தமிட்டு உணைத்தவபொது கன்னங்கரிய ஆயிரம் நொகப்பொம்புகள் பவளிவந்து பநளிந்தன. அவர்களிலிருந்து நொகவம்சம் உருவொகியது.

விண்ைிலும் மண்ைிலும் பொதொளத்திலும் கத்ருவின் ணமந்தர்களொன நொகர்கவள ஆள்கிறொர்கள் என்றொள் மொனசொவதவி.

விண்ணை

ஆள்பவன்

வசஷன்.

பொதொளத்ணத

ஆள்பவன் வொசுகி.

மண்ணை

ஆள்பவன்

தட்சகன். தட்சகனின் ஆயிரம் மணனவிகளிலிருந்துதொன் மண்ைிலுள்ள அத்தணன நொகங்களும் உருவொயின. அந்த

நொகங்கள்

மனிதர்களுைன் புைர்ந்து

நொகர்குல

மக்கள்

உருவொனொர்கள்.

பொரதவர்ஷத்தின்

எல்லொ

மூணலமுடுக்குகளிலும் நொகர்கள் பபருகி நிணறந்தனர். குன்றொத பிறப்புவரியவம ீ அவர்களின் வல்லணமயொக இருந்தது.


தட்சகனின்

வம்சத்தில்

வந்த

கொலகனின் மகளொகிய

என்பபயர்

மொனசொவதவி.

எனக்கு

ஜகல்பகௌரி,

சித்தவயொகினி, நொகபொகினி என்பறல்லொம் பபயருண்டு. இளணமயிவலவய நொன் கொட்டுக்குச் பசன்று சிவணன

எண்ைி கடுந்தவம் பசய்வதன். நொகபைம் சூடிய சிவன் வதொன்றி ‘உனக்கு என்ன வரம் வதணவ?’ என்றொன். ‘முழுணமநிணலயன்றி கருவுறொமல்

உனக்கு

ஏதும்

எனக்குத்

முழுணமநிணல

வதணவயில்ணல’

என்று

ணககூடுவதில்ணல.

பசொன்வனன்.

பபண்ைொனதனொல்

‘நீ

பொசிமைிகளுக்குள்

பட்டுச்சரடுவபொல

மனிதர்களுக்குள் விதியின் வநொக்கம் ஊடுருவிச்பசல்கிறது. உன் கருப்ணபயின் நிணறணவ உைர்ந்தபின் மீ ண்டும் வருக’ என்று பசொல்லி விஷத்தின் அதிபன் மணறந்தொன்.

வவசரவனத்தில் குணகபயொன்றுக்குள் ஜரத்கொரு என்ற முனிவர் அதன் வமல்குவட்டில் இருந்து பசொட்டும் மணலத்வதணன மட்டுவம உண்டு தவம் பசய்துவந்தொர். வழிதவறி உள்வள பசன்ற மின்மினி ஒன்றின் ஒளி

வழியொக கனத்த இருள் மண்டிய அந்தக்குணக பொதொளத்துக்கொன நுணழவொயில் என்று அறிந்து ஒருநொள் அவர் அதற்குள் நைந்து பசன்றொர். நூறுமடிப்புகணளக்பகொண்ை அந்தப்பொணதயின் முடிவில் அதலபமனும் முதற்கீ ழுலகு இருந்தது. அங்வக பநளியும் கருநொகங்களில் புல்நுனிகளில் புழுக்கணளப்வபொல அள்ளிப்பற்றி பதொங்கிக்கிைந்த ஆயிரம் சிறிய மனித உருவங்கணள கண்ைொர். அணவபயல்லொம் தன்னுணைய மூதொணதயர் என்பணத

உைர்ந்தொர்.

உதிரம்

‘உன்

முணளத்பதழவில்ணல.

எங்களுக்கு

அன்னமும்

நீரும்

அளிக்கப்பைவில்ணல. ஆகவவ இந்த உலகில் வொழ்கிவறொம்’ என்று அவர்கள் பசொன்னொர்கள்.

ஒளிக்கு மீ ண்டு வந்த ஜரத்கொரு முனிவர் தன்னுள் இருந்து தன் மூதொணதயரின் வம்சத்ணத உருவொக்க எண்ைிய வநரத்தில் நொன் அவணர சந்தித்வதன். மண்ணுலணக ஆளும் அரசநொகமொன தட்சகன் என்ணன வதடிவந்து

அளித்த

ஆணையின்படி

அங்வக

பசன்வறன்.

கன்னங்கரிய

ஆலமரம்வபொல

ஆயிரம்

தணலகளுைன் என் முன் எழுந்து நின்ற தட்சகன் ‘வதவி நீ பிறந்ததன் வநொக்கம் நிணறவவறவிருக்கிறது’ என்று

பசொல்லியிருந்தொர்.நொன்

மொயொவடிவபமடுத்து

நின்று

குணகவொயிலுக்குச்

முனிவரின்

பசன்று

மனம் கவர்ந்வதன்.

என்

கொதலணனத்ணதயும்

என்ணன

அவர்

ஓடும்

நீணர

மைம்புரிந்துபகொண்ைொர். அவருக்கு என்னில் பிறந்த மகன் நீ என்றொள் மொனசொவதவி.

பகொண்டு

சொட்சியொக்கி

நீ பிறப்பதற்குள்வளவய என்ணன உன் தந்ணத விட்டுச் பசன்றுவிட்ைொர். அகத்திலும் புறத்திலும் அவணர

நொன் என்னுணைய கொதலின் மொயத்தில் ணவத்திருந்வதன். அவரது பகலும் இரவும் கொணலயும் அந்தியும் நொன் உருவொக்கியணவ. அவர் கண்ை மண்ணும் விண்ணும் கொடும் நதிகளும் என் கற்பணனயில் உருவொனணவ. ஒருகைம்கூை

அவர்

தூங்கொமலிருந்வதன்.

அந்த

கண்ையர்ந்துவிட்வைன்.

ஆனொல்

மொணயயில் ஒருநொள்

இருந்து விடுபைக்கூைொபதன்பதனொல்

விழித்துக்பகொண்ை

அவர்

அவர்

ஆலமரத்தடியில்

தூங்கும்வபொது

நொன்

துயில்ணகயில்

மட்டுவம

இரவும்

நொனும்

பகலும்

என்னில் பவளிப்படும்

சற்று

என்

நொகவடிவத்ணதக் கண்ைொர். அக்கைவம மொணயகள் அணனத்தும் கணலந்து முன்னும் பின்னும் கொலத்ணதக் கண்டு

திணகத்து

நின்றொர்.

அதலத்தில் அவர் கண்ை மூதொணதயர்

பொதொளமூர்த்திகளொன

என்று உைர்ந்தொர். அருவக இருந்த ஓணைநீணர அள்ளி என்ணன சபிப்பதற்கொக ஓங்கினொர். ‘உங்கள்

சொபத்ணத

வகட்வைன். என்றொர்.

என்

வயிற்றில்

‘ஆம், வவறுவழியில்ணல.

‘உன்

ணமந்தன்

ஆயுள்

வளரும் உங்கள் இக்கைத்தில்

முழுணம

ணமந்தனும்

பபறவவண்டுமொ?’ என்று

எண்ைியவற்ணற

பபறமொட்ைொன்.

நீ

கருநொகங்கவள

நொன்

திரும்பப்பபற

அவரிைம்

முடியொது’

புத்திரவசொகத்தில் இறப்பொய்’ என்றபின்

மனமுணைந்து அழ ஆரம்பித்தொர். நொன் அவர் அருவக அமர்ந்து ‘இதில் வருந்துவதற்வகதுமில்ணல. நீங்களும்

நொனும் நொம் ஒருவபொதும் அறியமுடியொத கொலநொைகத்தின் இரு சிறு துளிகள் மட்டுவம’ என்வறன். ‘ஆம், உன் மொணயயொல் என்ணனச் சூழ்ந்துபகொண்ைொய். அந்த மொணயயொல் எனக்கு ஒரு வரம் பகொடு. உன்ணனயும் இக்குழந்ணதணயயும்

முற்றொக

ஆகுக’ என

‘அவ்வொவற

நொன்

மறந்து

நொன்

வரமளித்வதன்.

பசல்லவவண்டும்’ என்று

என்ணனயும் முழுணமயொக மறந்தவரொக ஆனொர்.’ ‘உன்ணன

உன்

மொமன்

வொசுகியின்

அந்த

உதவியுைன்

அவர் என்னிைம்

ஓணைணயத் தொண்டியதுவம

வளர்த்வதன்.

ஞொனத்தின்

அவர்

வகொரினொர்.

உன்ணனயும்

விணதகணள

உன்னுள்

ஊன்றிவிட்வைன். நீ கற்கும் கல்வி உன்ணன முழுணமயொக்கும். உனக்கு முதுணம இல்ணல. உன் தந்ணத உனக்களித்த வரமொகவவ அணதக்பகொள். உன்ணன முதியவனொக பொர்க்கும் நிணல எனக்கும் இல்ணல. அது

என் கொதலுக்கு அவர் அளித்த பகொணை என்வற எண்ணுகிவறன். உன்னுணைய சின்னஞ்சிறு உைலுக்குள் விணதக்குள் பபருமரம்வபொல இப்பிரபஞ்சத்தின் பபருநிகழ்பவொன்று குடியிருக்கிறது.’ குழந்ணத

பபருமூச்சு

வதொள்கணளக்

விட்ைது.

குறுக்கிக்பகொண்டு

பபரிய

கனவுகள்

அன்ணனயின்

கடித்துக்பகொண்டு அண்ைொந்து வநொக்கியது.

சிறிய

உைணல

ஆணைநுனிணய

அணலக்கழித்தன

எடுத்து

வபொலும்,

கட்ணைவிரலில்

தன்

சுற்றி


‘மகவன, நீ பிறந்ததற்கொன தருைம் இப்வபொது வந்துவிட்ைது. நீ நொணளவய கிளம்பு’ என்று மொனசொவதவி தன் மகணன பமல்ல அணைத்து அவன் கொதுகளில் பமதுவொகச் பசொன்னொள். 2.1.2014

1.முதற்கனல் 2 மவள்விமுகம் 2 வவசரவதசத்தில் ஆஸ்திகணன வறுத்த

புஷ்கரவனத்தில்

எழுப்பி

புல்லரிசியும்

அதிகொணலயில் நொகர்குலத்தின்

நீரொைச்பசய்து மொற்று

மரவுரியொணையைிவித்து,

உணையும்

அரசியொன

மொனசொவதவி

மொன்வதொல்மூட்ணையில்

எடுத்துணவத்துக்கட்டி,

சுணரக்கொய்

தன்

மகன்

உைவுக்கொன

கமண்ைலத்தில்

நீர்

நிணறத்துணவத்து, பநற்றியில் குலபதய்வங்களின் மஞ்சள் குறிணய அைிவித்து ”நீண்ை ஆயுளுைன் இரு. உன்

வழிகபளல்லொம்

பசன்றுவசர்வதொக”

என்று

வொழ்த்தி

விணைபகொடுத்தனுப்பினொள்.

அப்வபொது

அவளுணைய குலத்தின் அத்தணன பபண்களும் அவள் வட்டின் ீ முன் கூடியிருந்தனர். ஆலமரத்தடியில் அவர்களின்

குலபதய்வங்களொன

நொகங்கள்

கல்லொலொன

பத்திகணள

தன் அன்ணனயின்

கொல்கணளத்

கல்விழிகளொல் பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தன. ஆறு

வயதொன

ஆஸ்திகன்

குனிந்து

விரித்து,

பதொட்டு

கல்லுைல்

பின்னி,

வைங்கிவிட்டு

தன்

சிறுகொல்கணள எடுத்து ணவத்து பசும்சொைி பூசிய படிகளில் இறங்கி நீலச்பசண்பகமலர்கள் விழிவிரித்து பொர்த்துக்கிைந்த முற்றத்ணதத் தொண்டி நைந்து ஊர்முணனயில் மணறந்தவபொது விம்மும் பநஞ்சுைன் அவள் பின்னொல் ஓடிவந்து ஊர்மன்றின் அரசமரத்தடியில் நின்று கண்பைட்டும் தூரம் வணர

பொர்த்திருந்தொள்.

மண்நிறமொன மரவுரியும், கரிய குடுமியும் கண்ைிலிருந்து மணறந்த பின்புதொன் அவள் அறிந்தொள், அவன் ஒருகைம்கூை திரும்பிப்பொர்க்கவவயில்ணல என்று.

ஆஸ்திகன் கிருஷ்ணையின் நீர்ப்பபருக்ணக பைகில் கைந்து பசன்றொன். அன்றிரவு கிருஷ்ைநகரத்தில் ஒரு

சத்திரத்தில் தங்கினொன். அங்கிருந்து மறுநொள் கிளம்பி வைக்குவநொக்கி பசல்ல ஆரம்பித்தொன். பொரதத்தின் ஒவ்பவொரு ஊரிலிருந்தும் அஸ்தினபுரிக்குச் பசல்லும் ஒரு பொணத இருந்தது. இரவுகளில் மரத்தடிகளிலும் மணழபபய்யும்வபொது வகொயில்மண்ைபங்களிலும் கழித்தபடி கொல்களில் புழுதிபடிய, சிவந்த சருமம் பவந்து கருக அவன் நைந்து பசன்றுபகொண்வை இருந்தொன். மரவுரியைிந்த முனிகுமொரணன ஒவ்பவொரு ஊரிலும் குடும்பத்தவர்கள் வந்து வைங்கி உைவும் நீரும் இைமும் அளித்து வழியனுப்பிணவத்தனர். அன்ணன

அவனுக்களித்தணவ

எல்லொம்

பவறும் பசொற்களொக

இருந்தன.

நதிகள், மணலகள், நகரங்கள்,

ஜனபதங்கள். ஒவ்பவொன்றும் அவன் முன் பசொல்லில் இருந்து இறங்கி விரிந்து பருவடிவம் பகொண்ைன. கிருஷ்ணையும் நர்மணதயும்

விந்தியமும்

அங்கமும்

மொகதமும்

எல்லொம்

அவனுக்குள்

அறிதல்களொக

மொறிக்பகொண்வை இருந்தன. கொணளகள் இழுக்கும் உப்புவண்டிகள் வசற்றில் சகைம் சிக்கி ஓணசயிட்டு நகரும் பபருவைிகப்பொணதகள், சுழித்வதொடும்

இருபக்கமும்

முட்புதர்கள்

கொட்ைொறுகள், கருவமகம்வபொல்

அரைிட்ை

திரண்பைழுந்த

கொனகப்பொணதகள்,

பசந்நிற

பொணறக்கட்டுக்கள், கொல்நணைகள்

மணழநீர்

கூடிய

பட்டிகள், ஆலமரங்கள் எழுந்த ஊர்மன்றுகள், விழொக்பகொண்ைொடிய ஆலயமுற்றங்கள் அணனத்ணதயும் கைந்து பசன்றுபகொண்டிருந்தொன்.

இருநூற்பறழுபது நொட்களுக்குப்பின் அவன் அஸ்தினபுரியின் பபருமதில்வணளணவ சிறிய பசம்மண்குன்று

ஒன்றின் வமல் நின்று பொர்த்தொன். அவன் நைந்து வந்த ரதசொணல கீ வழ பசந்நிறமொகச் சுழித்து கொட்ணை ஊடுருவிச்பசன்றுபகொண்டிருந்தது.

புரொைங்கள்

வழியொக

பொரதவர்ஷத்தின்

ஒவ்பவொரு

குழந்ணதயும்

பமொழியறியும் நொளிவலவய அறிந்துபகொண்ை அஸ்தினபுரிணய அவன் கண்ைொன். இக்ஷுவொகு வம்சத்தின்

மூதொணதயொன குருவில் இருந்து உருவொகிவந்த குருவம்சத்தின் தணலநகரம். நூற்றொண்டுகளுக்கு முன்னொல் மொமன்னர் ஹஸ்தியொல் மயன் வழிவந்த சிற்பிகணளக்பகொண்டு அணமக்கப்பட்ைது.

சிலகைங்கள் பொர்த்துவிட்டு கீ வழ இறங்கி ரதசொணல வழியொக நைந்து வகொட்ணைவொசணல அணைந்தொன். வமவல எழுந்து அத்திணசணய முற்றொகவவ மணறத்துக்பகொண்ைது சுவர். அவன் கண்ை நகரங்களில் எதிலும் அதற்கிணையொன

வகொட்ணை

முன்னொலிருந்த

அகழிக்குள்

முணளத்த

பசும்புற்கள்

இருந்ததில்ணல.

கொற்றில்

சிலுசிலுக்க

பொதொளநொகம் வணளந்து

முணளத்பதழுந்த

வபொன்ற

கரிய

ஓங்கிக் கிைந்தது

நீர்மரங்கள்

உைல்

மீ து புதுமணழயில்

வகொட்ணை.

பசும்கிணளகணள

வகொட்ணைக்கு

வகொர்த்துக்பகொண்டு

பச்ணசத்தணழப்பு பசறிந்து நின்றன. பொணத சற்வற எழுந்து விரியத் திறந்துகிைந்த வகொட்ணைவொசலுக்குள் பசன்றது. இருபக்கமும் இருபது ஆள் உயரமொன வகொட்ணைக்கதவுகள் திறந்து மண்ைில் புணதந்திருந்தன. கதவின்

மரத்தடிகணள

இணைத்த

இரும்புப்பட்ணைகள்

துருவவறியிருந்தன.

மரச்சிற்பங்கள்

வமல்


பச்வசொந்திக்கொல்கள் வபொல வவர் பதித்து பைர்ந்து ஏறி பச்ணச இணலகணள விரித்து கொற்றிலொடி நின்ற பகொடிகளுக்குள்

கதணவ

வமொதும்

பணகயொணன

களிம்புப்பச்ணச நிறத்தில் கொய்கள்வபொலத் பதரிந்தன.

மத்தகங்கணளத்

தடுக்கும்

பித்தணளக்குமிழ்கள்

வகொட்ணைவொசலிலும் உள்வள ரதவதியிலும் ீ எங்கும் கொவல் இருக்கவில்ணல.கொணலபவயிலில் இளமணழ பபொழிந்துபகொண்டிருக்க

அவன் புறச்சொணலயில்

பிரம்மசொபத்தொல் தூங்கிக்பகொண்டிருக்கும் நின்று,

நணனந்த

கல்பரப்புகளும்

நகரத்பதருக்கள்

வழியொக

மரப்பட்ணைக்கூணரகளும்

நைந்தவபொது

பபருநகரவமொ

இணலகளும்

பசன்றொன்.

பகொண்ை

ஒளி

அது

நகரவம

என

மொளிணககள்

இருக்கக்

வகட்டு

கண்ைபடி

அவன்

பகொண்ைொன்.

விட்டுக்பகொண்டிருப்பணதக்

சுண்ைம்வசர்த்துக்கட்டிய

மூன்றடுக்கு

அணமதியொக

ஐயம்

சுவர்களும்

மணழப்பிசிர்கள்

பசவ்வரக்கு

இருபக்கமும்

அைிவகுத்த

பூசிய

அகன்ற

பதருக்களில் குழந்ணதகள் நீரில் நீந்தும் பரல்மீ ன்கள் வபொல பபரிய கண்களுைன் ஓணசவய இல்லொமல் விணளயொடின.

வட்டுத்திண்ணைகளில் ீ

யொழ்களுைன்

இருந்தவர்கள்,

தயிர்பகொண்டுபசன்ற

அணனவரும் கனவுருக்கள் வபொல அணமதியொக அணசந்துபகொண்டிருந்தனர். அஸ்தினபுரியில் பூதயொகம்

மொமன்னன்

ஒன்று

அன்று

ஜனவமஜயன் பலகட்ைங்களொக முடிவுக்கு

அணனத்துப்பகுதிகளிலிருந்தும்

வந்திருந்த

ஆஸ்திகன்

அங்வக

வரவவற்றுச்

பிரம்மசொரி.

என் பபயர்

ஐந்துமொதங்களொக

வந்துபகொண்டிருந்தது.

ணவதிகர்களும்

தங்குவதற்கொக நகருக்கு பவளிவய உபவனத்தில் குடில்கள் கட்ைப்பட்டிருந்தன. தன்ணன

நைத்திவந்த

நகரபமங்கும்

முனிவர்களும்

பசன்ற சிற்றணமச்சனிைம்

ஆய்ச்சியர் மொபபரும்

பொரதவர்ஷத்தின்

நிணறந்திருந்தனர்.

”யொயொவர

அவர்கள்

ணவதிக

குலத்தில்

உதித்தவரும் கஸ்யப வகொத்திரத்ணதச் வசர்ந்தவருமொகிய ஜரத்கொரு ரிஷியின் ணமந்தன் நொன். ணநஷ்டிக ஆஸ்திகன்” என்று

அணழத்துச்பசன்று, ஈச்ணசஓணலகளொல் சிறுகுடில்களில்

ஒன்றில்

கூணர

தங்கச்பசய்தொர்.

அறிமுகம்

வவய்ந்து

பசய்துபகொண்ைொன்.

அவர்

அவணன

வைங்கி

புத்தொணை

அைிந்து

மரப்பட்ணைகளொல் சுவரணமக்கப்பட்ை

அங்வகவய ஓடிய

சிறுநதியில்

நீரொடி

அழகிய

வழிபொடுகணள முடித்துக்பகொண்டு ஆஸ்திகன் ஜனவமஜயனின் வவள்விச்சொணலக்குச் பசன்றொன். அன்று வவள்வியின் இறுதிநொள் பபொன்னூல்

பின்னல்கள்

அலங்கரித்துக்பகொண்ை பபண்கள். குழந்ணதகள்.

கச்ணச

மலர்க்பகொத்துக்கள்

என்பதனொல் நகரவம

பகொண்ை வண்ை

சிணகயில்

வவட்டிகட்டி

அைிந்த

ஆண்கள்.

வவள்விச்சொணல வநொக்கி

ஆணைகள்

அைிந்து

மயிற்பீலிணவத்து

சரிணக

பமல்ல

அந்தரீயத்ணத கணனத்து

பசன்றுபகொண்டிருந்தது.

பபொன்னைிகளொலும்

மலர்சுற்றிக்கட்டி

வலப்பக்கமொகச்

மலர்களொலும்

பீதொம்பரம் சுற்றி

வழிவகட்ை மொந்தளிர்நிறமொன

அைிந்த

குடுமியில்

குதிணரகள்

சொமரவொணலச் சுழற்றியபடி இறுகி அணசயும் தணசகளுைன் குளம்புகள் தைதைக்க கைந்துபசன்றன.

விதவிதமொன சிறிய வண்டிகளில் ஏவதவதொ பபொருட்கள் பசன்றுபகொண்டிருந்தணத ஆஸ்திகன் கண்ைொன். தொமிர உருளி திறந்த கவந்த வொயுைன் கைகைத்து ஒரு ணகவண்டியில் இழுபட்டுச் பசன்றது. பபரிய


நிலவொய் நிணறய

பநய்

மூடியிலிருந்த

சிறிய

ஓட்ணைவழியொக

அவ்வப்வபொது

சற்று பகொப்பளித்துத்

துப்பியபடி ஒற்ணறமொட்டுவண்டியில் பசன்றது. இன்பனொரு பபரிய பொத்திரத்தின் இரு கொதுகள் வழியொகவும் மூங்கிணலச் பசலுத்தி இருவர் தூக்கிக்பகொண்டு பசன்றனர். தணலச்சுணமயொக ஐந்துவபர் தொமணரமலர்கணள கட்டி எடுத்துக்பகொண்டு பசன்றனர். அவர்களின் வதொள்களில் தொமணரநீர் பசொட்டிக்பகொண்டிருந்தது.

வொனத்தில் எழுந்ததுவபொல ஜனவமஜயனின் அரண்மணனமுகடு பதரிந்தது. மரப்பலணகயொல் பசய்யப்பட்டு

பவண்சுண்ைமும் அரக்கும் கலந்து பூசப்பட்ை கவிழ்ந்த தொமணரவடிவமொன கூணரக்குணவ, மண்ைிலிறங்கிய வமகக்குமிழ்வபொல.

அதன்

பபொன்னிறக்பகொடி

வமல்

துவண்டு

குருவம்சத்தின்

அணசந்தது.

அணதச்சுற்றி

அமுதகலசச்

சின்னத்ணதத்

தொமணரக்கூட்ைங்கள்

வபொல

தொங்கிய

பபரிய

பவண்ைிறமொன

சிறியமுகடுகள். அரண்மணனயின் உள்வகொட்ணை பசம்மண் நிறத்தில் வட்ைமொக சுற்றிவணளத்திருக்க அதன் நுணழவொசலின்

மரத்தொலொன

வதொரை

வணளவுக்குவமல்

பதொங்கிய

கொவல்மைியொகிய

தொலிச்சின்னம்வபொல பபொன்னிறமொக சுைர்விட்டுக்பகொண்டிருந்தது. அரண்மணனக்குச் மூங்கில்கொடுகள்

பசல்லும்

பொணதயில்

பகொண்ைதொக

இருந்து பிரிந்து

இருந்தது.

வலப்பக்கமொகச்

பசன்ற

மூங்கில்பசறிவுக்கு

அப்பொல்

பொணத

கொஞ்சனம்

இருபக்கமும்

வபச்பசொலிகளும்

உவலொகச்சத்தங்களும் கலந்து முழங்க வண்ை அணசவுகள் அணலயடித்தன. வவள்விப்புணகயின் வொசணன எழ

ஆரம்பித்தது.

ஈச்ணச

ஓணலகணளமுணைந்து

பசய்த

தட்டிகளொலும்

வகொணரப்புல்பொய்களொலும்

மரப்பட்ணைநொர் பநய்து பசய்யப்பட்ை திணரகளொலும் கட்ைப்பட்டிருந்த வவள்விக்கூைத்தின் வட்ைவடிவமொன ணமய அரங்ணக ஒட்டி இருபக்கமும் துணைப்பந்தல்கள் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. பந்தல்கணளத் தொங்கிய வண்ைம்பூசப்பட்ை

மூங்கில்தூண்கள்

ஈச்சங்குணலகளொலும்

பசுங்கொடுவபொலச் பசறிந்திருந்தன.

தளிவரொணலகளொலும்

அலங்கரிக்கப்பட்டு

பந்தலின் மறுபக்கத்தில் கொர்மிகர்கள் வரும் பொணத. அதன் வழியொக மூங்கில்களில் பதொங்கிய கூணைகளில்

மலர்களும் இணலகளும் பநய்யும் தூபங்களும் வந்துபகொண்டிருந்தன. அரசகுலத்தவர் வரும் பொணத எதிவர இருந்தது.

வலப்பக்கம்

வொணழப்பூ

வபொல

பசந்நிற

மரவுரியொணை

அைிந்த முனிவர்கள்.

இைப்பக்கம்

சங்குக்குவியல்கள் வபொல பவண்ைிற ஆணையைிந்த ணவதிகர்கள். நடுவவ பசன்று வமலும் இரண்ைொகப் பிரிந்த

பந்தல்களில்

ஒருபக்கம் பசந்நிற

தணலப்பொணககள் அைிந்த

ணவசியர்.

தணலப்பொணககள்

அப்பொல்

அைிந்த

நீலநிறத்தணலப்பொணக

சத்ரியர்.

அைிந்த

பகுதியிலும் பபண்களுக்கொன இைம் தனியொக பகுக்கப்பட்டிருந்தது. வவள்வியதிபரொன தர்ப்ணபப்பரப்பு குலத்ணதயும்

ணவசம்பொயனர்

வமல்

வவள்விக்குளத்தின்

அமர்ந்திருந்தொர்.

தந்ணதயின்

ஆஸ்திகன்

பபயணரயும்

வலப்பக்கம்

அருவக

பசொன்னபின்பு

மறுபக்கம்

சூத்திரர்.

மணைவமல்

பசன்று

அவணர

முனிவர்களின்

பபொன்னிறத் ஒவ்பவொரு

விரிக்கப்பட்ை

வைங்கினொன்.

இைத்துக்குச்

தன்

பசன்று

அமர்ந்துபகொண்ைொன். நொற்பதுநொட்களுக்கு முன்பு அரைிக்கட்ணைணயக் கணைந்து உருவொக்கப்பட்ை பநருப்பு வவள்விக்குளத்தில்

வஹொதொக்களொல்

ஒவ்பவொரு

எழுந்தொடிக்பகொண்டிருந்தது.

கைமும்

ஊட்ைப்பட்டு

பபொன்னிறத்தில்

பவளிவய மங்கல வொத்தியங்கள் முழங்கின. பல்லியமும் பகொம்பும் பபருமுழவும் மைியும் வசர்ந்து கலந்த ஒலியுைன் வவதபண்டிதர்களின் வகொல்கொரன் மிடுக்குைன் கூவினொன்

உள்வள

உள்வள

வந்தொன்.

வந்து

“பஜயவிஜயீபவ!

வவதவகொஷம் ணகயில்

அணவவமணை

இணைந்து

பபரிய

வமல்

அஸ்தினபுரத்ணத

குருகுலத்வதொன்றல்

பரிட்சித்

மொமன்னரின்

மங்கலவொத்தியக்குழு

முதலில்

உள்வள

ஒலித்தது.

பபொன்னொலொன

ஏறி

முதலில்

தணலக்வகொணல

நின்று தணலக்வகொணல

ஆளும் வவந்தர், அத்திரி புதல்வர்,

வந்தது. அணதத்பதொைர்ந்து

வமவல

முனிவரின்

மண்ணுக்கும்

பொரதவர்ஷத்தின் தணலவர் ஜனவமஜய மகொசக்ரவர்த்தி எழுந்தருள்கிறொர்!”

கட்டியம்

பூரை

ணவத்திருந்தொன். தூக்கி

உரக்கக்

பகொடிவழிவந்தவர்,

விண்ணுக்கும் கும்பம்

பசொல்லும்

ஏந்திய

இனியவர், ணவதிகர்

நீர்பதளித்துக்பகொண்டு வந்தனர். பின்னர் கொவல் வரர்கள் ீ கவச உணை அைிந்து ஆயுதங்களுைன் வந்தனர். தம்பியரொன

சுதவசனரும்

உக்ரவசனரும்

பீமவசனரும்

உருவிய

வொட்களுைன்

சூழ்ந்து வர, முன்னொல்

புவரொகிதர்கள் வவதவகொஷமிட்டு அட்சணத வசி ீ வொழ்த்த, அரங்கிலிருந்த முனிவர்கள் மலர்வசி ீ ஆசியளிக்க, ஆரங்களிலும் பசம்மைிகள்

கொதுகளின்

சுைர்விை

குண்ைலங்களிலும்

அக்னிவதவன்

வபுஷ்ணையுைன் உள்வள வந்தொர்.

புஜகீ ர்த்திகளிலும்

எழுந்தருளியது

வபொல்

கங்கைங்களிலும் ஜனவமஜய

கச்ணசமைியிலும்

சக்ரவர்த்தி

பட்ைத்தரசி


3.1.2014

1.முதற்கனல் 3 மவள்விமுகம் 3

குருவம்சத்தின் ஐம்பத்திரண்ைொவது தணலமுணறணயச்வசர்ந்த ஜனவமஜயன் தன் பதின்மூன்றொவது வயதில் மன்னனொனவபொது

அவன்

பவல்வதற்கு

நொடுகள்

ஏதும்

இருக்கவில்ணல.

அவன்

தீர்ப்பதற்குரிய

சிக்கல்கவளதும் எஞ்சவில்ணல. அவன் சித்தவமொ எரிதழல் கொற்ணற உைர்வதுவபொல கொலத்ணத ஒவ்பவொரு கைமும்

அறிந்துபகொண்டிருந்தது.

ஆகவவ

அவன்

பகணையொட்ைத்தில் ஈடுபொடுபகொண்ைவனொக

ஆனொன்.

ஏைியும் பொம்பும் பகொண்ை வணரபைத்தின் கட்ைங்களில் மொனுைவொழ்க்ணகயின் அணனத்து விசித்திரங்களும் உணறந்திருப்பணத

சிறிது

பன்னிரண்ைொகவவொ நிணறத்திருந்தன.

சிறிதொக

சுழியொகவவொ

அவன்

கொை

ஆகச்பசய்யும்

இரவில் பமன்ணமயொன

ஆரம்பித்தொன்.

துவர்ப்பும்

விணசயின் கசப்பும்

ஒரு

மர்மங்கவள

கலந்த

பகணைணய

புரளணவத்து

அவன்

இனிய

மதுவின்

சிந்தணனணய வபொணதயில்

தூங்கும்வபொதுகூை அவன் பகணைகணள மனதுக்குள் உருட்டிக்பகொண்டிருந்தொன். கனவுக்குள் ஏைிகளில் ஏறி பொம்புகளொல் கவ்வப்பட்டு சரிந்து மீ ண்டுவந்தொன்.

ஆட்ைத்தின் தருைத்தில் ஒருநொள் வசவகன் வந்து உஜ்ஜொலகத்தில் வசிக்கும் தவமுனிவரொன உத்தங்கர் வந்திருப்பதொக

வசதி பசொன்னவபொது

கொைிக்ணககணளக்

பகொடுத்து

அவணர

அனுப்பும்படி

விருந்தினருக்கொன

ஆசிரமத்தில்

திரும்பிப்பொரொமவலவய

தங்கணவத்து

வவண்டிய

ஆணையிட்ைொன். வசவகன்

பசன்ற

சற்றுவநரத்தில் மரவுரியைிந்த கரிய உைலும், நீண்ை தொடியும் சணைக்கற்ணறமுடிகளுமொக உத்தங்கர் வந்து அவன் முன்

நின்றொர்.

உரக்கச்சிரித்தபடி

‘பகணை

ஆடுகிறொயொ? ஆடு

ஆடு….உன்

குலத்ணத ஒருநொளும்

நொகத்தின் நொக்கு விட்டுவிைப்வபொவதில்ணல…உன் தந்ணதணயக் கடித்த நொகம்தொன் அந்த ஆடுகளத்திலும் இருக்கிறது’ என்றொர்.

அதிர்ச்சியுைன் எழுந்து “என்ன பசொன்ன ீர்கள்? என் தந்ணதணய நொகம் கடித்ததொ?’ என்றொன் ஜனவமஜயன். உத்தங்கர் உரக்கச்சிரித்து

‘நிணனத்வதன்.

அமரமுடியொது’

‘ஆடு

முழுணமயொன

அறியொணம என்றொர்.

பகொண்ைவர்

ஒவ்பவொரு

அல்லொமல்

கைமும்

பிறர்

உன்ணனத்வதடி

,ஆடு,

இந்த

நிகழும்

விதியின் ஆட்ைத்ணதப்பற்றிய

வபொலி ஆடுகளத்தின்

உனக்கொன

விஷம்

முன்

வந்துவசரும்’

குனிந்து

என்றபின்

திரும்பிச்பசன்றொர். ‘மொமுனிவவர….என்ன பசொல்கிறீர்கள்?’ என்றபடி ஜனவமஜயன் அவர் பின்னொல் பசன்றொன். ஆனொல் அவர் வவகமொக திரும்பிச்பசன்று அரண்மணனணயவிட்டு நீங்கிவிட்ைொர். அன்றிரபவல்லொம் தூக்கமின்றி குளிர்கொல

தவித்தபடி அவன் தன்

இரபவொன்றில் படுக்ணகயில்

முத்தமிட்ைபின்னர்

அன்ணனயின்

தந்ணதணயப்பற்றிவய

தூங்கிக்பகொண்டிருந்த

குழணல

வருடிவிட்டு

அவணன

எண்ைிக்பகொண்டிருந்தொன்.

குனிந்து

வநொக்கி

விணைபபற்றுச்பசன்ற பரீட்சித்தின்

கொல்கணள

கண்களில்

இருந்த அச்சத்ணதயும் தவிப்ணபயும் கண்முன் எழுதி பதொங்கவிைப்பட்ை ஓவியத்திணரச்சீணல என அவன் கண்ைொன்.

மறுநொள்

கொணல கருக்கிருட்டில்

ரதத்தில்

ஏறி, வொசணனயொக

மட்டுவம

புழுதி

பதரிந்த

பதருக்களின் வழியொகச் பசன்று, புறநகர் குறுங்கொட்ணைத் தொண்டி,உத்தங்கரின் வனக்குடிணல அணைந்தொன். இரபவல்லொம் நீண்ை வயொகசொதணனக்குப்பின்பு நீரொடி சணைமுடிணய இளபவயிலில் உலர்த்திக்பகொண்டிருந்த

அவரது மண்படிந்த பமலிந்த கரிய கொலடிகளில் விழுந்து தன் அறியொணமணய வபொக்கும்படி வகொரினொன். சொலமரம் நிழல்விரித்து நின்ற தைொகத்தின் கணரயில் அவணன அமரச்பசய்து உத்தங்கர் அந்தக்கணதணயச் பசொன்னொர். குருவம்ச

மொவரன் ீ

அப்பொல்

என்ன

வபொர்க்களத்தில்

அர்ஜுனனின்

மடிந்தொன். அவன்

ணமந்தன்

மணனவி

நைக்கிறபதன்பவத

அறியொத

இறப்புச்பசய்திகள் வருவணதக்பகொண்டுதொன் வதொறும்

அபிமன்யு

உத்தணரக்கு

அஞ்சிக்பகொண்டிருந்த பசய்தி

தன்

பதினொறொவது

அப்வபொது

வபணதப்பபண்ைொக

பதினொறு

வயதில்

வயது.

இருந்தொள்.

அவள் குருவஷத்ரப்வபொணரவய அறிந்தொள்.

ஒருநொள்

வந்தது.

அவள்

சிலநொட்கள்

குருவஷத்ரப்

அரண்மணனக்கு

ஒவ்பவொருநொளும் அவள் இரவுகள்

மட்டுவம

அறிந்திருந்த

இளம்கைவன், இன்னமும் முழுணமயொக அவள் பொர்த்திரொத முகத்ணதக்பகொண்ை சிறுவன், மீ ளமுடியொத பணைவணளயத்தில் சிக்கி களத்தில் உயிரிழந்தொன் பசய்திவகட்டு

மயங்கி

விழுந்த

அவளுணைய

நொடிணயப்பிடித்து

வசொதணனபசய்த

அரண்மணன

மருத்துவச்சிதொன் அவள் கருவுற்றிருப்பணதச் பசொன்னொள். கண்விழித்பதழுந்து உைன்கட்ணை ஏறவிரும்பி

கதறிய அவணள மூத்தவர்கள் கட்டுப்படுத்தினர். குருவம்சத்தின் விணத வயிற்றில் வளர்ணகயில் அவள் சிணதவயறுவது

நூல்பநறியல்ல

என்றனர்.

விதணவகள்

நிணறந்த அந்தப்புரத்தின்

குளிர்ந்த

அணமதியில்


தன்ணன

பூமியுைன்

வொழ்ந்தொள்.

பிணைக்கும்

வயிற்ணற பதொட்டுத்பதொட்டு

நொற்பத்வதொரொம் நொள்

அைிகணளயும் கூந்தணலயும்

அவணள

நீக்கி

நதிக்கணரக்கு

விதணவக்வகொலம்

சபித்தபடி

பகொள்ளச்பசய்தனர்.

சூழ்ந்த அரண்மணன உள்ளணறயின் ஆழத்துக்கு அவள் பசன்றொள். அதன்பின்

அவள்

அதுவணரயிலொன

அவள்

பகொண்டுபசன்று

வொழ்க்ணகணய

முற்றிலும்

ஒவ்பவொரு

வண்ை

நொளொக

ஆணைகணளயும்

அங்கிருந்து மருத்துவச்சிகள்

மறக்க

முயன்றுபகொண்டிருந்தொள்.

உத்தரநொட்டின் பனிபடிந்த இமயமுகடுகள் பவண்பந்தலொகத் பதரியும் வைதிணசணயயும், பூவனம் வநொக்கி திறக்கும் சொளரங்கள் பகொண்ை அரண்மணனயில் கழித்த தன் இளணமப்பருவத்ணதயும், அங்கிருந்து பவம்ணம தகிக்கும்

சமபவளிணயயும்

அணசவில்லொததுவபொலத்

வதொன்றும்

நீலநதிகணளயும்

பகொண்ை

இந்த

வதசத்துக்கு வந்தணதயும், விணளயொட்டுத்வதொழனொகிய கைவணன அணைந்தணதயும் எல்லொம் பிரக்ணஞயொல் வதய்த்து

வதய்த்து

அழிக்கப்பொர்த்தொள். சிந்ணத

ணகவிரல்கபளல்லொம் முறுக்கிக்பகொள்ளும்.

தீப்பற்றி

பற்கள்

எரியும்வபொது

கிட்டித்து

அவளுணைய

உதடுகள்

கடிபடும்.

உைல்

அப்வபொது

நடுநடுங்கி

அவளுைன்

உத்தரவதசத்தில் இருந்து வந்த பசவிலி அவள் நொசியில் மயக்கத்தூபத்ணதக் கொட்டி தூங்கணவத்தொள்.

பவளிறி பமலிந்து, கன்னங்கள் வறண்டு, வொய் புண்ைொகி, கண்கள் குழிந்து, புணதகுழியிலிருந்து வதொண்டி எடுக்கப்பட்ை

சைலம்

அக்குழந்ணத பவளிவந்த குளிர்ந்த

வபொலிருந்த

கரங்களுைன்

குழந்ணதயும்

உத்தணர

குருதிவயகூை

நடுங்கும்

அணசவில்லொமல்

ஆறுமொதத்திவலவய

பசந்நிறமிழந்து

உதடுகளன்றி

கண்மூடிக்

மஞ்சளொக

குழந்ணதணயப்

இருந்தது

உயிரணசவவ இல்லொமல்

கிைந்தது.

மருத்துவச்சி

பபற்பறடுத்தொள்.

என்றனர் மருத்துவச்சிகள்.

கிைந்த

அணத

அவணளப்வபொலவவ

பமல்லத்தூக்கி

அது

உயிருைனிருக்கிறதொ என்று பொர்த்தொள். அதன் உைலுக்குள் எங்வகொ பமல்லிய இதயத்துடிப்ணப உைர்ந்தது உண்ணமயொ தன் கற்பணனயொ என அவள் ஐயம் பகொண்ைொள். குருகுலத்தின்

அத்தணன

வழித்வதொன்றல்களும் குருவஷத்ரக்

களத்தில்

இறந்தபின்

எஞ்சிய

ஒவர

ஒரு

குழந்ணத என்பதனொல் அதன் வருணகணய நொவை எதிர்பொர்த்திருந்தது. மொமன்னர் யுதிஷ்டிரர் அஸ்வவமத

வவள்வி ஒன்ணற பதொைங்கவிருந்த வநரம். ஐம்பத்தொறுநொட்டு மன்னர்களும் அரண்மணன வளொகத்தில் வந்து தங்கியிருந்தனர்.

பசய்திவகட்டு

அரண்மணனபயங்கும்

யுதிஷ்டிரர்

அழுகுரல்கள் ஒலிக்க

வசொர்ந்து

முகம்பபொத்தி

ஆரம்பித்தன.

வரகுடி ீ

அரியணையில்

வழக்கப்படி

சரிந்துவிட்ைொர்.

குழந்ணதணய

வொளொல்

வபொழ்ந்து வைதிணச மயொனத்தில் அைக்கம் பசய்யவவண்டுபமன்று நிமித்திகர் பசொன்னொர்கள். பட்ைத்தரசி திபரௌபதி கண்ை ீர் மொர்பில் பசொட்ை ஓடிச்பசன்று நதிக்கணர அரண்மணனயில் தங்கியிருந்த யொதவமன்னன் கிருஷ்ைனின்

முன்னொல்

நின்றொள்.

கொப்பொற்றவவண்டுபமனக் வகொரினொள். ஈற்றணறக்கு

வந்து

குழந்ணதணயக்

ஞொனியொன

அவவன

கண்ைதுவம கிருஷ்ைன்

தன்

குலத்ணத

புரிந்துபகொண்ைொன்.

அதன்

அழியொமல்

அன்ணனயின்

துயரபமல்லொம் வதங்கிய சிமிழ் வபொலிருந்தது குழந்ணத. இக்கைவம இணத இதன் அன்ணனயிைமிருந்து பிரிக்கவவண்டும்,

ஒரு

துளி

தொய்ப்பொல்கூை

இது

அருந்தக்கூைொது

என

கிருஷ்ைன்

பசொன்னொன்.

யொதவகுலமருத்துவர்கள் பிரம்மொண்ைமொன கைற்சிப்பி ஒன்ணறத் திறந்து அந்த உயிருள்ள மொமிசத்தின் பவம்ணமக்குள்

குழந்ணதணய

ணவத்து

மூடி

எடுத்துக்பகொண்டு

துவொரணகக்கு

பகொண்டுபசன்றொர்கள்.

துவொரணகயில் வமலும் நொன்குமொதம் உயிருள்ள சிப்பிக்குள் இருந்து அது வளர்ந்தது. அக்குழந்ணததொன் உன் தந்ணத பரீட்சித் என்றொர் உத்தங்கர். உன்

பொட்டி

உத்தணர

அதன்பின்

உயிர்தரிக்கவில்ணல.

தன்

உைல்

நீங்கி

பவளிவய

வந்துகிைந்த

குழந்ணதணய உணைந்த கட்டியிலிருந்து பவளிவந்த சீணழப் பொர்க்கும் நிம்மதியுைன் பொர்த்தபின் கண்கணள மூடி

பமல்ல

இறந்துவபொனொள்.

விலகிப்படுத்துக்பகொண்ைொள்.

சிப்பிகளுக்குள்

வளர்ந்த

தன்னிணல

மீ ளொமவலவய

வசொதணனயொவலவய

நொன்கொம்

அவணன அணனவரும்

நொள்

பரீட்சித்

அவள் என்று

அணழத்தனர். தொயின் இதயத்துடிப்புகள் வகளொமொல், முணலச்சுணவ அறியொமல் பரீட்சித் வளர்ந்தொன். அவன் அறிந்தபதல்லொம்

உப்பு சுணவக்கும்

மண்ைில் கொல்நிணலக்கொதவனொனொன்.

கைல்மைத்ணத

மட்டும்தொன்.

எஞ்சிய

வொழ்நொபளல்லொம்

அவன்

மண்ைிலிறங்கியதும் உயிர்பவறியுைன் உண்டும் குடித்தும் பரீட்சித் வளர்ந்தொன். நூல்களும் பநறிகளும் வித்ணதகளும் கற்றுக்பகொடுக்கப்பட்ைொலும் அவனுக்கு அவன் குலக்கணதகள் ஏதும் பசொல்லப்பைவவயில்ணல. ஒருமுணறகூை

அவன்

கண்ணுக்குத்பதரியொத அவனறியவில்ணல.

அஸ்தினபுரிக்கு

இருள்வபொல

வவட்ணையில்

அனுப்பப்பைவுமில்ணல.

நிணறத்திருந்த

மொபபரும்

எனவவ

வபொரின்

விருப்பம்பகொண்ைவனொகவும் ,வநற்றும்

அஸ்தினபுரிணய

நிணனவுகள்

நொணளயும்

இல்லொத

எணதயும்

துடுக்கு


பகொண்ை

இணளஞனொகவும்

அவன்

வளர்ந்தொன்.

மொத்ரிவதவிணய மைம்பசய்துபகொண்ைொன். பரீட்சித்துக்கு

பதிபனட்டு

வயதிருக்ணகயில்

இளவரசனொக

பட்ைம்சூட்டி ஆட்சியதிகொரத்ணத

வவட்ணையொடி

அணலந்தொன்.

பொட்டிவழி

சக்ரவர்த்தி

உறவொன

யுதிஷ்டிரர்

யுயுத்சுவிைம்

மொத்ரவதசத்தில்

அவணன

ணகயளித்துவிட்டு

இருந்து

இந்திரப்பிரஸ்தத்தின்

தன்

சவகொதரர்களுைன்

மகொபிரஸ்தொனம் பசன்றொர். ஆனொல் இருபத்பதட்டு வயதுவணர பரீட்சித் அரசபதவி ஏற்கொமல் கொட்டில் ஜனவமஜயன், சுருதவசனன், உக்ரவசனன், பீமவசனன் என்னும்

பிறந்தபின்னரும் அவன் பசங்வகொல் ஏந்த சித்தமொகவில்ணல. ஆனொல் குருகுலத்து அவர்கள்

ஆடும்

மன்னர்களின்

ஒரு

வொழ்க்ணக என்பது

பகணையொட்ைம் மட்டுவம.

அவர்கணள நிழபலனத்பதொைரும்

வவட்ணைக்கொக

கொட்டுக்குச்பசன்ற

ணமந்தர்கள்

நொகங்களுைன்

பரீட்சித்

அங்வக

மரத்தடியில் தவம்பசய்துபகொண்டிருந்த சமீ கர் என்ற முனிவணரக் கண்ைொன். வபசொபநறி பகொண்ை அவரிைம் இந்தப்பொணத

எங்குபசல்கிறது

என்று

வகட்ைொன்.

அவர்

பதில்

பசொல்லொதணதக் கண்டு

சினம்பகொண்டு

சட்பைன்று திரும்பி அங்வக புதரில் பநளிந்த பச்ணசப்பொம்பபொன்ணறப் பிடித்து மரத்திலணறந்து பகொன்று அவர் கழுத்தில் வபொட்டுவிட்டு திரும்பிவிட்ைொன்.

ஜனவமஜயொ, அந்தப்பொம்பின் பபயர் ஆனகன் என்றொர் உத்தங்கர். மண்ணுலணக நிணறத்திருக்கும் நொகர்களின் உலணகச்வசர்ந்தவன்

அவன்.

குருகுலமன்னர்கணள

ஒவ்பவொருகைமும்

நொகங்கள்

பின்

பதொைர்ந்துபகொண்டிருந்தன. அன்ணறய பைிணய ஆனகன் பசய்துபகொண்டிருந்தொன். ஒவ்பவொரு கைமும் ஒரு விதியின் தருைத்ணத எதிர்வநொக்கியிருந்த நொகங்கள் அந்தக்கைத்திலிருந்து இன்பனொரு கணதணய பதொைங்கின.

ஏழு

வதடிச்பசன்றன.

நொகங்கள்

ஏழு முனிகுமொரர்களொக

வைக்குமணலகளில்

உருவம்

பகொண்டு

சமீ கரின்

குரங்குமனிதர்களின்

வழிவந்த

நணகயொடின.

பொம்ணப அைிந்த

மகன்

குலங்களில்

கவிஜொதணன

ஒன்ணறச்வசர்ந்த

பபண்ணுக்கும் சமீ கருக்கும் பிறந்தவன் அவன். வனத்தில் கனிகள்வதைச்பசன்ற கவிஜொதணன விணளயொை அணழத்த

நொகங்கள்

நிகரொனொன்’ என்றன. சினம்பகொண்ை

அவணன

கவிஜொதன்

எள்ளி

‘’பசத்த

பரீட்சித்ணதத்வதடி வந்தொன்.

இரவில்

தன்

உன்

தந்ணத

அரண்மணன

சிவனுக்கு

லதொமண்ைபத்தில்

மதுக்வகொப்ணபயுைன்

பரீட்சித்

தனித்திருக்ணகயில்

மரங்களின்

வழியொக குரங்குவபொல ஒருவன் தொவித்தொவி எழுந்து

வருவணதக் கண்டு

திணகத்து

அருவக

கவிஜொதன்

நின்றொன்.

வந்து

கடும்சினத்தொல்

இறங்கிய

குரங்குமுகத்தில் சிரிப்பு

வபொல

விரிந்த பற்கணளக் கொட்டி ‘நொன் உன்னொல் சமீ கரின்

அவமதிக்கப்பட்ை

ணமந்தன்.

கவிஜொதன்.

உன்னிைம்

விதிணயச்

‘நீ

அறியவில்ணல. பிறக்கும்வபொது

தன்

விதிணய

எதிர்கொலமொகக்

பிரமித்து

நின்ற

இருக்கிறது.

பரீட்சித்திைம்

அவற்றின் மீ து

கவிஜொதன் பசொன்னொன், ‘உன்

ஒரு

பமல்லிய

பட்ைொணைணயப்

பகொண்டு

குலவரலொறு வபொட்டு

யொபரன்று

என்னவொகப்வபொகிறொய்

இறந்தகொலத்ணதவய விதியொகக் பகொண்டு பிறந்திருக்கும் சபிக்கப்பட்ைவன்.’

பிறப்பவவன

முழுக்க

மூடிவிட்டுச்

உன்

வந்வதன்’

அறியவில்ணல, நீ

பபயர்

பசொல்லிவிட்டுச்

பசல்வதற்கொக என்றொன்.

என்

உன்

நீ

நீ

என்றும்

மனிதன்.

நீ

குருதியில்

பசன்றிருக்கிறொன்

யொதவகிருஷ்ைன். அணத நொன் இவதொ கிழிக்கப்வபொகிவறன். நீ குருதிமணழயில் பிறந்த எளிய கொளொன். அதற்குவமல்

கொட்டுகிவறன்.’

ஒன்றுமில்ணல…என்னுைன்

வொ.

உனக்கு

நீ

பொர்த்வதயொகவவண்டிய

கொட்சிபயொன்ணறக்


பமொத்த அறிவும் அணத விலக்கியவபொதிலும் பரீட்சித்தொல் பசல்லொமலிருக்க முடியவில்ணல. கவிஜொதன் அவணனத்

தூக்கி

மரக்கிணளகள்

இணலப்பரப்புகளுக்குவமல்

வழியொகவவ

நீரில்

பகொண்டு

நீந்துவதுவபொலச்

பசன்றொன்.

கொடுகளின்

பசன்றுபகொண்டிருந்தொன்.

மீ து

அது

பரவிய

சுக்லபட்ச

பதின்மூன்றொவது நொள். வொனத்தில் முழுநிலவு நிணறந்திருந்தது. பின்னிரவில் கவிஜொதன் பரீட்சித்ணத ஒரு பபரிய பவட்ைபவளிக்குக் பகொண்டுபசன்று இறக்கினொன். அது எந்த இைம் என்று பரீட்சித் வினவினொன். அஸ்தினபுரியின் ஒவ்பவொரு

மனமும்

அறிந்த

இைம், முப்பதொண்டுகளொக

எவருவம

வந்திரொத

இைம்

பசம்மண் பபொட்ைலில்

சிறிய

என்றொன் கவிஜொதன். இங்வக வருவதற்கு மொனுைப்பொணதகள் இல்ணல, நரிகளின் தைம் மட்டுவம உள்ளது. இந்த மண்ைின் பபயர்தொன் குருவஷத்ரம். நிலவின்

ஒளியில்

நிற்பவன்

வபொல

கண்ணுக்கு

எட்டிய

பதொணலவுவணர

விரிந்திருந்த

வகொபுரங்கள் வபொல சிதல்புற்றுகளும் ஆங்கொங்வக ஒரு சிலமுள்மரங்களும் நின்றன. பித்பதழுந்த கனவில் பரீட்சித்

அந்த மண்ைில்

நின்றொன்.

அக்கைவம

அவன்

அணனத்ணதயும்

தனக்குள்

கண்டுவிட்ைொன். நிணலயழிந்தவனொக அந்த மண்ைில் ஓடி ஓடிச் சுழன்றுவந்தொன். ஒரு புற்ணற அவன்

உணைத்தவபொது உள்வள ஓர் யொணனயின் எலும்புக்கூடு அதன் மத்தகத்ணதப் பிளந்த வவலுைன் இருக்கக் கண்ைொன். பின்பு பவறிகிளம்பி ஒவ்பவொரு புற்றொக உணைத்து உணைத்து திறந்தொன். ஒவ்பவொன்றுக்குள்ளும் பவள்பளலும்புக்

குவியல்கணளக்

அங்வக

நிழல்கணள

கண்ைொன்.

ஒரு

தருைத்தில்

திணகத்து

நின்று

பின்பு

தளர்ந்து

விழுந்தவபொது அந்த மண் ஒரு குைல்வபொல பசரித்துக்பகொண்டிருப்பதன் ஒலிணயக் வகட்ைொன். ஆடும்

நிழணலக்கொணும்படி

கவனிக்கும்படி

பழக்கியவபொது

கவிஜொதன்

பரீட்சித்

பசொன்னொன்.

நொகங்கணளக்

ஒளிணயக்

கண்ைொன்.

கண்ை

கண்கணள

இருண்ை

பமல்லிய

நிழலொட்ைங்களொக நொகங்கள் அங்வக நிணறந்திருந்தன. கண் பதளியும்வதொறும் நொகங்கள் பபருகிக்பகொண்வை பசன்று

ஒரு

கட்ைத்தில்

கருநொகங்களொலொன

மொபபரும்

வணலபயொன்ணறக்

கொைமுடிந்தது.

பநளிந்துபகொண்டிருந்த அந்தவணலயில் அந்த படுகளம் சிக்கி அணசந்துபகொண்டிருப்பதொகத் வதொன்றியது.

அச்சத்துைன் அவன் கவிஜொதணன பநருங்கி அவன் கரங்கணள பற்றிக்பகொண்ைொன். ‘நொன் கொட்ைவிரும்பியது இணதத்தொன் மன்னவன. நீ நொகங்களின் விணளயொட்டுப்பொணவ அன்றி வவறல்ல….அவதொ சுைர்விடும் அந்த

இரு பசவ்விழிகளும் நொகங்களின் அரசனொன தட்சனுணையணவ. இன்றில் இருந்து ஏழொம் நொள், மொர்கழி

மொதம் சப்தரிஷி விண்மீ ன்கள் ஏழும் ஒவர ரொசியில் வந்து வசரும்வபொது நீ அவன் விஷக்கடிணய ஏற்று உயிர்விடுவொய்’ என்றொன் கவிஜொதன். கொணலயில்

பரீட்சித்ணத

வொயில்கவளதும்

கண்கள்

வசவகர்கள்

திறக்கப்பட்டிருக்கவுமில்ணல.

லதொமண்ைபத்திலிருந்த கொலடிவயொணச

வதடிவந்த

புதர்

வகட்ைதும்

கலங்கி

கலங்கி

வபசமுடியவில்ணல.

ஒன்றுக்குள்

அவன்

வழிய

அவணன

அணமச்சர்களும்

உைல்

அதிர்ந்தொன்.

அவணனக்கொைொமல்

நடுங்கி

அள்ளிக் பகொண்டுபசன்று

பிறரும்

ஒடுங்கியிருந்த

பதொடுணகயில்

பொர்ணவ நிணலயற்று

திணகத்தனர்.

படுக்கணவத்தனர்.

வதடியவபொது

மன்னணன கண்டுபிடித்தனர்.

அவன் உைல்

அணலபொய்ந்தது.

வசர்ந்து

நந்தவனத்தின்

துள்ளித்துள்ளி

அவனொல் வவகம்

ஒரு

விழுந்தது.

பசொல்லும்

மிகுந்த

மதுவும்

சித்தத்ணத அணமதிபசய்யும் மருந்துகளும் பகொடுத்து பமல்லபமல்ல அவணன மீ ட்டு எடுத்தனர். பரீட்சித்

அன்வற

ரதவமறி

கிளம்பிச்பசன்று தன்

குலகுருவொன

ணவசம்பொயன

மகரிஷிணயக்

கண்டு

என்னபசய்வபதன்று வகட்ைொன். ‘ நொகங்கள் கொமம் அகங்கொரம் என்னும் ஆதிஇச்ணசகளின் பருவடிவங்கள். ஆதி

இச்ணசகணள

பவன்றவணன

நொகங்கள்

அண்ைமுடியொது’

என்று

பநறிநூல்கணள

ஆரொய்ந்து

ணவசம்பொயனர் பதிலுணரத்தொர். அத்தணன இச்ணசகணளயும் அணைத்து விட்டு தனக்குள் தொவன நிணறந்து தனித்திருந்தொல்

நொகங்கள்

தீண்ைவவ

முடியொபதன்று

வழிபசொன்னொர். ‘ஆனொல்

எளியதல்ல. ஐந்தும் அைக்கி அகத்ணதயும் பவன்ற முனிவர்கவள வதொற்றுவிடுவொர்கள்’

அது

மனிதர்களுக்கு

’எனக்கு வவறு வழியில்ணல குருநொதவர’ என்றொன் பரீட்சித். தன் அணவச்சிற்பிகணள அணழத்து அன்று மொணலக்குள்

ஒரு தவச்சொணலணய

அணமத்தொன்.

அஸ்தினபுரிக்கு

கிழக்வக

இருந்த

ஏரிக்குள்

எட்டு

தூண்களின்மீ து அந்தச் சொணல அணமந்தது. அரச உணைகணளக் கணளந்து, துறவுக்குரிய மரவுரி அைிந்து, தன் நொட்ணை

அணமச்சர்களிைம்

ஒப்பணைத்துவிட்டு,

தன்

உணைணமகளணனத்ணதயும்

அறிஞர்களுக்கும்

எளியவர்களுக்கும் பகொணையளித்துவிட்டு பரீட்சித் அதற்குள் தஞ்சம்புகுந்தொன். அறவவொர் வகுத்த கடும் வநொன்புகள்

வழியொக

இறக்கிணவத்தொன்.

தன்

அச்சத்தொல்

கொமத்ணதயும் நடுங்கும்

சொணலக்குள் அவன் தனித்திருந்தொன்.

அகங்கொரத்ணதயும்

உைலுைன்

தன்

நிழணல

முழுணமயொகவவ

தன்னிலிருந்து

தொவன பொர்த்துக்பகொண்டு

அந்தச்


விதியின்

ஒவ்பவொரு

தூதனொக

வந்த

தட்சன்

அந்த நீரரணுக்கு

கைத்ணதயும் கவனித்தபடி

இணமயொ

பவளிவய

ஆறுநொட்கள்

விழிகளுைன்

பரீட்சித்தின்

கொத்திருந்தொன்.

வநொன்பின்

விதியின்

திட்ைத்ணத

பரீட்சித் தன் பநறியொல் பவன்றுவிட்ைொபனன்று அவன்கூை நிணனத்தொன். ஏழொம்நொள் இரவில் நடுச்சொமம் முடிவதற்கு ஒருநொழிணகக்கு முன்னொல் தன்ணனக் கொைவந்த ணவதிகன் ஒருவனிைம் பரீட்சித் ‘எனக்கு

இனி வசொதணனகவளதுமில்ணல. நொன் கொமத்ணதயும் அகங்கொரத்ணதயும் முற்றிலும் பவன்றுவிட்வைன்’ என்று பசொன்னவபொது

அந்த அகங்கொரத்ணதவய

பரீட்சித்தின்

தவச்சொணலக்குள்

கொரைமொகக்

நுணழந்தொன்.

பகொண்டு

தட்சன்

அன்றிரவு

ஒரு

பரீட்சித்

சிறுபுழுவின்

தன்

வடிவில்

வநொன்புைவுக்கொக

மொதுளம்பழபமொன்ணற எடுத்தவபொது தட்சன் அதற்குள்ளிருந்து சிறிய சிவந்த புழுவொகக் கிளம்பி பரீட்சித்தின் உதடுகளில்

விஷமுத்தமிட்ைொன்.

உத்தங்கரின்

கணதணயக்வகட்டு

விணளயொைலுக்கு இணரயொனொன். அணனவணரயும்

குருவம்சத்தின்

ஜனவமஜயன்

வரவணழத்து

தன்

ஐம்பத்வதொரொவது

கண்ை ீர்

குலக்கணதகள்

வடித்தொன்.

மன்னனும்

திரும்பி

அணனத்ணதயும்

நொகங்களின்

வந்தவன்

ஒன்றுகூை

சூதர்கள்

மிச்சமில்லொமல்

பொைக்வகட்ைொன். நொகங்களின் வணலயில் சிக்கிய சிறு பூச்சிகவள தொனும் தன்குலத்து மூதொணதயரணனவரும்

என உைர்ந்தபின்பு தன் குலகுருவொன ணவசம்பொயனணர அணழத்து ஆவலொசணன வகட்ைொன். ’சர்ப்பசொந்தி

வவள்விகள் வழியொக நொகங்கணள நிணறவுபசய்யலொம். அது ஒன்வற வழி’ என்றொர் ணவசம்பொயனர். ‘அந்த வவள்விகளொல் ’ஒருவபொதும்

நொகங்கணள

முடியொது.

முழுணமயொகவவ

நொகங்கள்

தடுத்துவிைமுடியுமொ?’

தங்கள்

நிழல்களில்

இருந்வத

என்று

வகட்ைொன்

ஜனவமஜயன்.

மீ ண்டும் முணளத்பதழக்கூடியணவ.

ஒவ்பவொரு உைலிலும் நொகங்கள் உள்ளன. மிருகங்களில் வொலொகவும் நொவொகவும் இருப்பணவ நொகங்கவள. மனிதர்களின் ணகநகங்கபளல்லொம் நொகத்தின் பற்கவள’ என்றொர் ணவசம்பொயனர்.

‘குருநொதவர, இனி இந்த மண்ைில் குருவஷத்ரங்கள் நிகழக்கூைொது. இனிவமல் மொனுைக்குருதி மண்ைில்

விழக்கூைொது. அதற்கொன வழி உண்ைொ? அணத மட்டும் பசொல்லுங்கள்’ என்றொன் ஜனவமஜயன். நூல்கணள ஆரொய்ந்து

ணவசம்பொயனர்

‘ஆம்

உண்டு’

என்று

பசொன்னொர்.

வதவர்களும்

‘அது

அசுரர்களும்கூை

நிணனக்கமுடியொத வழி. கொமமும் அகங்கொரமுமொக ஈவரழு உலணகயும் நிணறத்திருக்கும் நொகர்கணள இந்த மண்ைிலிருந்தும் விண்ைிலிருந்தும் பொதொளத்திலிருந்தும் முழுணமயொகவவ அழிக்கவவண்டும். அதற்குரிய பூதயொகம் ஒன்ணற முழுணமயொக இருட்ணையும்

அதர்வவவதம்

நொம்

பசொல்கிறது.

நைத்திமுடித்தொல்

அந்த

அதன்

மனிதகுலத்தின்

வவள்வித்தீயில்

எரித்து

பபயர்

சர்ப்பசத்ர

உள்ளங்களுக்குள்

அழிக்கமுடியும். கணைசி

வவள்வி.

அந்தவவள்விணய

உணறந்து கிைக்கும்

பொம்பும்

எரிந்து

பமொத்த

அழியும்வபொது

மனிதகுலத்தின் உள்ளங்கள் முழுக்க தூய பவளிச்சம் மட்டும்தொன் மிச்சமிருக்கும். அங்வக வபொட்டியும்

பபொறொணமயும் இருக்கொது .கொமமும் பவறுப்பும் இருக்கொது… அதற்குப்பின் உலகத்தில் தீணமவய இருக்கொது… மனிதகுலத்தில் வபொவர நைக்கொது…’

‘அணதபசய்கிவறன் குருநொதவர’ என ஜனவமஜயன் தன் ஆசிரியரின் கொல்கணள பற்றிக்பகொண்ைொன். ‘என் அரசு பசல்வம் அணனத்ணதயும் அதன்பபொருட்டு பசலவிடுகிவறன். அதற்கொகவவ வொழ்கிவறன்….அதற்கொக எதற்கும் சித்தமொக

இருக்கிவறன்’ கண்ைருைன் ீ

அவன்

பசொன்னொன்

“குருவஷத்ர

மண்ைில்

பசத்து விழுந்த

ஐந்துலட்சம் மனிதர்களிைம் நொன் பசொல்லவிரும்புகிவறன் குருநொதவர, எங்கள் மூதொணதயர்கவள நீங்கள் நிம்மதியொக உறங்குங்கள். இனிவமல் நொங்கள் வபொர் பசய்ய மொட்வைொம். இனிவமல் நொங்கள் சகமனிதணன பவறுக்க

மொட்வைொம்.

கற்றுக்பகொண்வைொம்…

நீங்கள்

அப்படிபயொரு

உங்கள்

உயிணரக்பகொடுத்து

பசொல்ணல

என்னொல்

கற்றுத்தந்த

பொைத்ணத

பசொல்லமுடிந்தொல்

நொன்

நொங்கள்

குருகுலத்தின்

வொழ்க்ணகணய நிணறவுபசய்தவன் ஆவவன். களத்தில்பட்ை அத்தணன குருவம்சத்தினருக்கும் என் கைணனச் பசய்தவனொவவன்” ஜனவமஜயனின்

ஆணைப்படி

ஒருங்கிணைத்தொர்.

வசர்த்தொர்.அதற்கொக பண்டிதர்கணளயும்

இருபதொண்டுகொலம்

முயன்று

நொன்குமொதங்கள் எட்டுத்திணசகளிலும் பொரதவர்ஷபமங்கணும்

வரவணழத்தொர்.

ணவசம்பொயனர்

சர்ப்பசத்ர

வவள்விணய

நைந்த உபவவள்விகள் வழியொக சமித்துகணள

இருந்து

பொரதவர்ஷத்தின்

முனிவர்கணளயும் ஐம்பத்தொறு

ணவதிகர்கணளயும்

வதசங்களிலிருந்தும்

வவள்விபநருப்புக்குரிய ஆயிரத்தி எட்டு அவிப்பபொருட்கணள வசர்த்தொர். பங்குனி மொதம் கிருஷ்ைபக்ஷம் முதல்நொளில் அரண்மணன அருவக எழுப்பப்பட்ை வவள்விக்கூைத்தில் மகொசர்ப்பசத்ர வவள்வி பதொைங்கியது. முப்பத்துமுக்வகொடி

திணசத்வதவர்களும்

வொனவரும், மும்மூர்த்திகளும், மூதொணதயரும் விண்ைகமுனிவர்களும் வவதமூர்த்திகளும்

அவியளித்து நிணறவுபசய்யப்பட்ைனர்.

மகிழ்விக்கப்பட்ைனர்.

கொவல்பூதங்களும்


கொனகவதவணதகளும்

கனியச்பசய்யப்பட்ைனர்.

வவள்விமங்கலம்

நிணறவணைந்தபின்

நொற்பதுநொட்களுக்குப்பின்பு பூர்ைொகுதி நிகழவவண்டிய இறுதி நொள் அன்று. 4.1.2014

1.முதற்கனல் 4 மவள்விமுகம் 4

சர்பசத்ரவவள்விப்பந்தலில் பபருமுரசம் பதொணலதூர இடிவயொணச வபொல முழங்க, மைிமுடி சூடி உள்வள நுணழந்தவபொது ஜனவமஜயன் தன் இளணமக்கொல நிணனபவொன்றில் அணலந்து பகொண்டிருந்தொர். அவரும்

தம்பியர் உக்ரவசனனும் சுருதவசனனும் பீமனும் சிறுவர்களொக வனலீணலக்குச் பசன்றவபொது நைந்தது அது. யமுணனநதிக்கணரயில் அவர்கள் சிறுவவட்ணையொடியும் மரங்களிலொடியும் நீரில் துழொவியும் விணளயொடினர். ஜனவமஜயன் தன் தம்பி சுருதவசனனிைம் வவள்விபசய்து விணளயொைலொபமனச் பசொன்னொன். சத்ரியர்கள் பசய்யவவண்டிய வவள்விச்சைங்குகள் அவர்களுக்கு

அப்வபொதுதொன் கற்பிக்கப்பட்டிருந்தன.

நதிக்கணரயில்

கல்லடுக்கி வவள்விக்குளம் அணமத்து, சமித்துகள் பபொறுக்கிச் வசர்த்து, அரைிக்கட்ணை உரசி பநருப்பொக்கி அவர்கள்

வவள்விணயத்

பதொைங்கினர்.

வவட்ணையொடி

பகொண்டுவந்திருந்த

மொமிசத்ணதயும்

கொட்டுமலர்கணளயும் கொய்களின் பநய்ணயயும் ஆகுதியொக ணவத்தனர்.

வவள்விக்குதிணர இல்ணலவய என்று சுருதவசனன் வகட்ைொன். கொட்டிலிருந்து ஏதொவது ஒரு மிருகத்ணத

பகொண்டுவொ என்று ஜனவமஜயன் பசொன்னொன். தம்பியர் மூவரும் புதர்கணள துழொவுணகயில் குழிக்குள் கிைந்த

ஒரு நொய்க்குட்டிணயக்

அந்தக்குட்டி.

அணத

அதன்

கண்ைனர்.

அன்ணன

எட்டு

நொட்களுக்கு

ஷிப்ரவதஜஸ்

என

முன்

கொட்டுநொய்

ஒன்று பபற்றிட்ைது

அணழத்தது. வவட்ணைக்குச்

பசன்ற

அன்ணன

பகொண்டுவரும் உைவுக்கொக பசியுைன் கொத்திருந்து சலித்து பமல்ல புதருக்குள் இருந்து பவளிவந்து அது முந்ணதயநொள்

திறந்த

அணதக்கண்ைணைந்தனர். உருவகித்து

அதற்கு

புத்தம்புதிய

கண்களொல்

அணத சுருதவசனன் தூக்கிக்பகொண்டு

கொட்டுக்பகொடிகளொல்

வசைமும்

உலகத்ணதப்பொர்த்தவபொதுதொன் வந்தொன்.

அவர்கள்

அணதவய வவள்விக்குதிணரயொக

கடிவொளமும் இட்டு

அதர்வவவத மந்திரங்கணள முழக்கி வவள்விணயத் பதொைங்கினர்.

வவள்வித்தூைில்

கட்டினர்.

பசித்த நொய்க்குட்டி நொன்குகொல்கணளயும் ஊன்றி திமிறி கழுத்ணத கட்டில் இருந்து உருவி ஓடிவந்து தன் இயற்ணகயொல்

மொமிச

வவள்விப்பபொருளொக

வொசணனணய

ணவக்கப்பட்டிருந்த

வொங்கிக்பகொண்டு

மொனிணறச்சிணய

சிறியவொணல நக்கி

ஆனந்தமொகச்

உண்ை

சுழற்றியபடி

ஆரம்பித்தது.

திரும்பி

அணதப்பொர்த்த ஜனவமஜயன் தன் ணகயிலிருந்த தர்ப்ணபயொல் அதன் முகத்தில் ஓங்கியணறந்தொன். தர்ப்ணப

முட்கள் கண்ைில் குத்த நொய்க்குட்டி விழிகணள இழந்து ஓலமிட்ைழுதபடி பசடிகளில் முட்டியும், கற்களில்

தடுக்கியும், பகொடிகளில் சிக்கியும் கொட்டுக்குள் ஓடியது. அந்த ஓலம் விண்ைகத்தில் இருக்கும் நொய்களின் பதய்வமொகிய

சரணமயின்

பசவிகளில்

விழுந்தது. அந்தச்சிறுநொயில்

குடிபகொண்டு

எழுந்து, பபொன்னிற

உைலும், நீண்ை வொலும், அர்க்யமிைக் குவிந்த கரங்கள் வபொன்ற பசவிகளுமொக ஜனவமஜயன் முன்னொல் சரணம வந்து நின்றது.

“ஒவ்பவொரு உயிருக்கும் அதற்கொன மனமும் உைலும் பணைப்புசக்தியொல் அளிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அணவ ஒவ்பவொன்ணறயும்

உைர்ந்து

அணவயணனத்தும்

தங்களுக்கு

உகந்தபடி

வொழ்வதற்கு

வழிபசய்வவத

மன்னனின் கைணம. நக்குவது நொயின் இச்ணசயொகவும் தர்மமொகவும் உள்ளது. அணதச்பசய்தணமக்கொக நீ

அதன் பமல்லிய சிறுகழுத்ணதயும் மலர்ச்பசவிகணளயும் வருடி ஆசியளித்திருக்கவவண்டும். உன் மனம்

அணதக்கண்டு தொயின் கனிணவ அணைந்திருக்கவவண்டும். ஆனொல் நீ பநறிவழுவினொய்” என்றது சரணம.

தவணற உைர்ந்த ஜனவமஜயன் எழுந்து கண்ைருைன் ீ ணககூப்பி நின்றொன். “தவறுக்கொன தண்ைணனணய நீ அனுபவித்தொகவவண்டும். இந்த விழியிழந்த நொய்வபொலவவ நீ வொழ்நொள் முழுக்க இருப்பொய்” என்று பசொல்லி சரணம மணறந்தது.

கண்ைிழந்த நொயின் பணதப்ணப அதன்பின் தன்னுள் என்றும் உைர்ந்துபகொண்வை இருந்தொர் ஜனவமஜயன். பதரியொதவற்றிலும் அறியொதவற்றிலும் முட்டி வமொதிச் சரிவணதவய தன் வொழ்க்ணகயொகக் பகொண்டிருந்தொர். புரியொதணவ

எல்லொம்

அகத்தில்

அறிந்துபகொள்ளமுடியொதவனின் இறுதிநொளில்

எத்தணன

தனிணமணய

வவள்விக்கூைத்தினுள்

பபரிதொகின்றன

பதய்வங்களும்

நுணழந்தவபொது

அங்கிருந்த

அவருணைய பிரக்ணஞ நிணலயழிந்து முட்டிமுட்டி தத்தளித்தது.

என்று

அவர்

நீக்கமுடியொபதன்று

அறிந்தொர்.

தன்ணன

உைர்ந்தொர்.

நூற்றுக்கைக்கொன

அந்த

பந்தற்கொல்களில்


வவள்விச்சொணலக்குள்

புகுந்த

மொமன்னணனயும் பட்ைத்தரசிணயயும்

அமர்ந்த

என்பதனொல்

ணவசம்பொயனர்

அணழத்துச்பசன்று

பசம்மைிக்கண்கள் விழித்த பபொற்சிம்மங்கள் வொய்திறந்து நின்ற ஆசனத்தில் அமரச்பசய்தொர். யுதிஷ்டிரர் அரியணை

எரித்தழிப்பது

என்றனர்

அருவிபயொலிவபொல

சூதர்கள்.

எழுந்தன.

தர்மபதம்

என்று

குடிமக்களின்

அணழக்கப்பட்ை

முனிவர்களின் மலர்களும்

மணழபயனப் பபொழிந்தன.

அது

வொழ்த்பதொலிகளும் ணவதிகரின்

அறம்

வழுவியவர்கணள

வவதவகொஷமும்

மங்கலஅரிசியும்

கலந்து

அவர்

மீ து

யக்ஞ எஜமொனரொகிய ணவசம்பொயனர் ணககூப்பி “சக்கரவர்த்திக்கு வைக்கம். இன்று இந்த வவள்வியின்

இறுதிநொள். இன்றும் தொங்கவள வவள்விக் கொவலனொக அமர்ந்து இணத முழுணமபசய்யவவண்டும்” என்று வகட்டுக்பகொண்ைொர். அமர்ந்தொர்.

ஜனவமஜயன்

அணமச்சர்

ஏட்டுப்பிரதிணய

ஒருவர்

ஜனவமஜயன்

அளிக்க, தணலணம

உணைவொணள

அளித்தொர்.

பசங்வகொணலக்பகொண்டுவந்து

ஆகட்டும்”

“அவ்வொவற

ணகயில்

தளகர்த்தர் மைிகள்

நொல்வருைத்து

என்றபடி

பட்டில்

பஜொலித்த

குடித்தணலவர்

அவரிைம் அளித்தனர்.

வமவல

ணககூப்பியபடி

சுற்றப்பட்ை பபொன்

நொல்வர்

விரிந்த

நொரதசுருதியின்

உணறயுைன் வசர்ந்து

தொமணரமீ து

அவருக்கொன

பீைத்தில்

அமர்ந்துபகொண்ைதும்

முதன்ணம

கூடிய

ஒரு

சிறிய

ஜனவமஜயனின்

அமுதகலசச்

பகொண்ை பபொற்பசங்வகொணல ஜனவமஜயன் வலக்ணகயில் ஏந்திக்பகொண்ைொர்.

ணவசம்பொயனர்

சிம்மொசனத்தில்

சின்னம்

வஹொதொவொன சண்ைபொர்க்கவர்

எழுந்து வைங்கி தர்ப்ணபணய அவர் ணகயில் பகொடுத்து வவள்விணய முடிக்கும்படி வகொரினொர். கைவலொரத் திரொவிைச்வசர

குருகுலத்ணதச்

நொட்டிலிருந்து வசர்ந்தவர்.

வந்திருந்த சண்ைபொர்க்கவர்

நொல்வணக

வவதங்களில்

பிருகுவின்

அதர்வத்ணத

ணமந்தரொன

சியவன

முதன்ணமயொக்கி,

முனிவரின்

பூதயொகங்கணள

முதல்முணறணமயொகக் பகொண்டு, வயொகொனுஷ்ைொனங்கள் வழியொக பிரம்மத்ணத அணுகும் சியவன முணற பதன்வமற்குத்

திரொவிைத்திலும்

வங்கத்திலும்

மட்டுவம தணழத்திருந்தது.

சண்ைபொர்க்கவர்

தர்ப்ணபணய

நொகவிரலில் கட்டுவணதக் கண்ைதுவம ஆஸ்திகன் அவர் தொன் கற்ற சியவன குருகுலத்தவர் என்பணதக் கண்டுபகொண்ைொன்.

முரசுகள் மீ ண்டும் முழங்கியதும் அதுவணர இருந்த ரித்விக்குகள் எழுந்து புதியவர்கள் அமர்ந்துபகொண்ைனர்.

அணனவரும் கரடித்வதொணல வபொர்த்தியிருந்தனர். ஒவ்பவொருவரின் பின்னொலும் உபவஹொதொக்கள் அமர்ந்து சமித்துக்கணள

எடுத்துக்பகொடுக்க

அரியணவயுமொன அரியணவயும்

நீரும்,

அவர்கள்

இணலகளும்,

மலர்களும்

இன்றியணமயொதணவயுமொன

பபொழியப்பட்ைன.

அதன்பின்

கணைசிகட்ை

அரியணவயும்,

பகொன்றுகுவிக்கக் கொரைமொக

குருதித்திவணலகள்

வபொல, விந்துச்பசொட்டுகள்

பநடுமூச்சுகள் எழுந்தன.

ஆரம்பித்தனர்.

முதல்கட்ைத்தில்

பநருப்புக்கு

பநய்யும், உைவும், ஆணைகளும்

ஒருவணரபயொருவர்

வவள்விச்சொணலயில் ஒவ்பவொருவர்

ஆகுதிகணள

கண்களும்

அற்பமொனணவயும்,

அணமந்தணவயுமொன

அவற்றிவலவய

வபொல

அணவ

நவமைிகள்

பநருப்பில்

அளிக்கப்பட்ைன.

அதன்பின்னர்

மொமன்னர்கள்

பதிந்திருந்தன.

எளியணவயும் அவியொக

பணைதிரட்டி

அவியிைப்பட்ைன.

கண்ை ீர்த்துளிகள்வபொல,

விழுந்தவபொது அரங்பகங்கும்

பூதயொகத்திற்பகன நவத்துவொரங்கணளயும் மூடி முணறப்படி பகொல்லப்பட்ை மொனின் இணறச்சியும், பன்றியின் இணறச்சியும், பசுங்கன்றின் இணறச்சியும் அவியொக்கப்பட்ைன. சத்வ, தவமொ, ரவஜொ குைம் பகொண்ை அணவ


விண்ைொளும்

வதரட்ணைகளும்,

வதவர்களுக்கு

நீந்துபணவயுமொன அவருைன்

உைவொயின.

மீ ன்களும்

அத்பதய்வங்கபளல்லொம்

வந்த

பதிபனட்டு

அவியொக்கினர்.

பொதொளமூர்த்திகளுக்கு

அவியொக்கப்பட்ைன.

பறப்பணவயும்

கொகங்களும்,

நீர்த்தவணளகளும்,

கணைசியொக

சண்ைபொர்க்கவரும்

தொவுபணவயும்

அவிபபற்று பசியைங்கின.

வஹொதொக்களும்

தம்

வலக்ணககணளக்

கிழித்து

ஊர்பணவயும்

பசொட்டிய

குருதிணய

யொகபநருப்பு பலொசவிறணகயும் ஆலமர விழுணதயும் உண்ணும் அவத பொவணனயில் அவற்ணற எல்லொம் உண்டு நின்றொடியணத ஆஸ்திகன் கண்ைொன். அதர்வ வவத சூக்தங்கள் வொனிலிருந்து இழியும் அருவியின் ஓணசயில், துதிக்ணக ஒலியில்

தூக்கி

பிளிறும்

வகட்டுக்பகொண்டிருந்தன.

அன்னத்ணத

அவியொக

மதகரியின்

பின்பு

குரலில், நிலத்ணத

ணவசம்பொயனர் எழுந்து

அளிப்பது முழுணமயொகி

விட்ைது

ணக

அணறந்து கர்ஜிக்கும் கூப்பினொர்

சிம்மத்தின்

“வவள்விபநருப்புக்கு

ணவதிகர்கவள… ஐம்பூதங்களும்

வவள்வியொல்

இப்வபொது தூய்ணமயொகிவிட்ைன. நொம் நம் அகங்கொரத்தின் அணையொளமொக நம்மிைமிருக்கும் அணனத்துப் பபொருட்கணளயும் இந்தத் தழலுக்கு உைவொக்கி விட்வைொம்…இனி நம் மனங்களில் உள்ள கொமத்ணதயும் குவரொதத்ணதயும் வமொகத்ணதயும் இந்த பநருப்பிவல அவிஸொக்குவவொம்!” என்றொர். ரித்விக்குகளுைனும் எண்ைங்கணள

வஹொதொக்களுைனும் இணைந்து

ணகயொல்

அள்ளி

தீயில்

அங்கிருந்த

வபொடுவது

அணனவரும்

வபொல

ணசணக

தங்கள்

கொட்ை

பநஞ்சிலிருந்து

அவற்ணறபயல்லொம்

ஏற்றுக்பகொண்ைதுவபொல தீ பின்வொங்கி கருகி பின்னர் வமவல எழுந்து பைபைத்தது. ஆஸ்திகன் பநளியும்

பல்லொயிரம் சர்ப்பங்கணளப்வபொல அந்தக் ணககணள உைர்ந்தொன். தன்னிலிருந்து தன்ணன விலக்கும் ணககள் ஒரு

கட்ைத்தில்

அந்தச்ணசணககள்

பவளியிலிருந்து

ஒருவணகயொன

தனக்குள்

ஒத்திணசணவ

எணதவயொ

அணைந்த

அள்ளி

நிரப்புபணவயொகத்

ஒரு கைத்தில்

வதொன்றின.

நீலத்தழல்பீைம்

மீ து

ஏறிய

பசந்தழல் எழுந்து பறந்து ணகநீட்டி வவள்விமண்ைபத்தின் கூணரவிளிம்ணபப் பற்றிக்பகொண்டு வமவலறியது. வவள்விமண்ைபத்தின் ஈச்ணசவயொணலக்கூணர தீப்பற்றி பசந்பநருப்புத்தழலொை எரியத்பதொைங்கியது. தீ

வவள்விக்கூைத்தின் கூணரபயங்கும் பைர்ந்து

அவர்கள்

தணலக்குவமல்

பசந்நிறக்

கூணரவபொல

நின்று

எரிந்தது. அவர்கள் அணனவரும் பமல்ல உைல்பதொய்ந்து அணமய ணககள் தளர்ந்து மடிமீ து விழுந்தன. மூச்பசொலிகள்

மட்டும்

வவள்விக்கூைத்தில்

நிணறந்திருந்தன.

ணவசம்பொயனர்

“நொம்

அணனவரும்

தூயவர்களொவனொம் என்பது உண்ணம என்றொல் இந்த வவள்விமண்ைபத்தில் வருைவன வந்து எங்களுக்கு

சொன்று பசொல்லட்டும்!” என உரக்கக் கூவினொர். ணவதிகர்கள் “ஓம்! அவ்வொவற ஆகட்டும்!” என வசர்ந்து முழங்கினர். மணழ பல்லொயிரம்வகொடி முள்வரொமக் கொலடிகளுைன்

பநருங்கிவந்து

வவள்விச்சொணலணயத்

தழுவி அப்பொல் பசல்ல, கூணர அதிர்ந்தது. தீநொக்குகள் குன்றி கருகல்முணனகளுக்குள் புகுந்துபகொண்ைன. ணவசம்பொயனர்

ரித்விக்குகவள!

“ரிஷிகவள!

அங்கீ கரித்துவிட்ைொன்!

இனி

நம்

மகொ

ஆன்ம சக்திணய

ணவதிகர்கவள! முழுக்க

இவதொ

திரட்டுவவொம்.

வருைவன

வந்து

மனிதகுலத்தின்

நம்ணம

பமொத்தத்

தீங்ணகயும் திரட்டி இந்த வவள்விச்சொணலக்குக் பகொண்டுவருவவொம்! அவற்ணற இந்த அக்கினிக்கு அவிஸொக ஏற்றுவவொம்!” என்றொர். “ஓம் அவ்வொவற ஆகுக!” என அணவ முழங்கியது.

ஆவொஹன வவள்வி பதொைங்கியது. அதர்வ மந்திரங்கள் பதினொறு ணககளும் எட்டு முகங்களும் பகொண்ை உக்கிர

ரூபிகளொன பொதொளமூர்த்திகள்

வபொல

எழுந்து

வந்து

நின்றன.

மண்ைிலிறங்கிய

விண்ைக

மின்னல்கள் வபொல பவட்டிபவட்டி அதிர்ந்தைங்கின. அக்கைம் ஒரு அச்சம் நிணறந்த கூச்சல் எழுந்தது. சில ணவதிகர் பதறி எழுந்து விலகினொர்கள். அங்வக ஒரு பபரிய கருநொகம் முதல்மணழயின் ஓணைநீர் வபொல தயங்கி

பநளிந்து

வருவணத

ஆஸ்திகன் கண்ைொன்.

நிணலக்கொத

வவத

ஒலிக்வகற்ப

பொம்பு

மண்ைில்

நீந்திச்பசன்று வவள்விக்குளத்ணத அணுகி வில்பலன வணளந்து தன்ணனவய அம்பொகச் பசலுத்தி தீயில் விழுந்து துடித்து துடித்து எரிந்தணதக்கண்டு ஜனவமஜயன் ணககூப்பினொர். வவள்விக்கூைபமங்கும்

பல

நொகங்கள்

வதொன்றி

ஊர்ந்து

வந்து

வவள்வித்தீயில்

ஏறிக்பகொண்ைன.

துண்டிக்கப்பட்ை குரங்கு வொல்கள் வபொன்ற சிறிய பொம்புகள். இருட்டின் தும்பிக்ணக நீள்வதுவபொல வந்த

பபரும்பொம்புகள். அவர்கள் ஒவ்பவொருவர் நடுவிலிருந்த இருட்டும் பொம்புகளொகியது. அவர்களின் மடியின் மடிப்புகளுக்குள் இருந்த நிழல்கள் பொம்புகளொக

மொறின.

அவர்களின் அக்குளுக்குள் இருந்த துளியிருள்

பொம்பொயிற்று. பின் அவர்களின் வொய்களுக்குள்ளும் நொசிகளுக்குள்ளும் இருந்த நிழல்கள்கூை பொம்புகளொக

மொறி மண்ைில் பநளிந்துபசல்லக் கண்ைனர். அன்ணன மடியில் தொவி ஏறும் குழந்ணதகள் வபொல, ஆற்றில் கலக்கும் சிற்வறொணைகள் வபொல பநருப்ணப அணுகி அதில் இணைந்துபகொண்ைன. அத்தணன

பொம்புகளும்

நிணறந்திருப்பணத

அவர்கள்

வவள்விபநருப்பில் கண்ைனர்.

மணறந்ததும்

ஓவியப்பரப்பு

வபொல

அப்பகுதிபயங்கும்

அவர்களணனவரும்

எரிதலற்ற

ஒளி

ஒன்றொகிவிட்ைதொக


உைர்ந்தனர். நிழல்கபளல்லொம் அகன்றுவிட்ைவத அதற்குக் கொரைம் என்று அவர்களில் சிலவர அறிந்தனர். குளத்தின் எஞ்சிய நீர் பவளிமணைவநொக்கிச் பசல்வதுவபொல நொகப்பொம்புகள் வவள்விக்குளத்துக்குள் புகுந்து மணறந்தன.

முதுணமயொவலொ மயக்கத்தொவலொ

ஆங்கொங்வக

வதங்கி

வணளந்து

கிைந்த

சில

நொகங்கணள

வஹொதொக்கள் தர்ப்ணபப்புல் நுனியொல் பமல்லத்தீண்ை அணவ சிலிர்த்து எழுந்து வணளந்து வவள்விப்பீைத்தில் பதொற்றி ஏறி பநருப்ணப அணைந்தன.

ணவசம்பொயனர் வைங்கி “மொமன்னரின் விருப்பம் இவதொ முழுணம பகொண்ைது. இவ்வுலகத்தின் அழுக்குகள் எல்லொம் பபொசுங்கி விட்ைன… நொணள உதித்து எழும் சூரியன் புத்தம்புதிய பூமிணய பொர்க்கப்வபொகிறொன்!”

என்றொர். அணவ அவரது பசொற்கணள ஏற்று ஆரவொரம் பசய்தது. ஆனொல் கூட்ைத்ணத தயங்கும் விழிகளொல் பொர்த்துவிட்டு

ணககூப்பி

வரவில்ணலவய..” என்றொர்.

எழுந்த

ஜனவமஜயன்

தட்சனும்

“ணவசம்பொயனவர…இன்னும்

தட்சகியும்

ணவசம்பொயனர் அணத அப்வபொதுதொன் உைர்ந்து திணகத்தொர். ஜனவமஜயன் “தட்சன் அரசநொகம். குன்றொத வரியத்தின் ீ சின்னம். அவன் ஒருவன் மிஞ்சினொவல வபொதும் மீ தி அணனத்து நொகங்கணளயும் பொம்புகணளயும்

அவன் ஒருவவன உருவொக்கிவிடுவொன்..” என்றொர். மீ ண்டும் ஆகுதிகள் பதொைங்கின. மீ ண்டும் குைம்குைமொக பநய்யும் சமித்துகளும் பகொட்ைப்பட்ைன. தங்கள் அணனத்து நல்விணனகணளயும் ஆகுதியொக்கினர். தங்கள் மூதொணதயருக்பகன

அகக்ணகயில் எஞ்சியிருக்கும்

மரைக்கைத்தில் நொவில் வரவில்ணல.

பசொட்ைவவண்டிய

இறுதி

கணைசி

பலியுைணவயும்

நீர்த்துளிணயயும்

ஆகுதியொக்கினர்.

அளித்தனர்.

அப்வபொதும்

தங்கள்

தட்சன்

ணவசம்பொயனர் முதன்ணம நிமித்திகணன அணழத்து தட்சன் எங்வக என்று குறிகள் வநொக்கி பசொல்லும்படி ஆணையிட்ைொர். எட்டு திணசமுணனகளில் குருதிச்பசொட்டு வழ்த்தி ீ ஏழு வசொழிகணள உருட்டி அவற்றின்

நடுவவ ஓடும் சரடுகணளக் கைக்கிட்டு நிமித்திகன் பசொன்னொன், “குருநொதவர, தட்சன் வநரொக இந்திரனின் சணபக்குச்

பசன்று

“அப்படிபயன்றொல்

அவன் கொலடியில்

அந்த

இந்திரணனவய

விழுந்து

இங்வக

அணைக்கலம்

வகொரி

பபற்றிருக்கிறொன்.” ஜனவமஜயன்

வரவணழயுங்கள்”‘ என்று

கூவினொர்.

ணவசம்பொயனர்

திணகத்து ஏவதொ பசொல்லவருணகயில் ணகநீட்டித்தடுத்து “நீங்கள் பசய்யும் வவள்விக்கு ஆற்றலிருந்தொல் இந்திரணன பகொண்டு வொருங்கள்” என்று ஜனவமஜயன் கூச்சலிட்ைொர். ணவசம்பொயனர் இருந்தொலும்

“சக்ரவர்த்தி…இந்திரன்

வதவருலகுக்வக

சரி…நொன் இந்தவவள்விணய

இல்ணல…முடியொது….இந்த

வவள்வி

தணலவன்”

முடிக்கொமல்

விட்ைொல்

என்றொர்.

இதுவணர

முடிந்தொகவவண்டும்…கட்டிவொருங்கள்

ஜனவமஜயன்

வொழ்ந்ததற்வக

இந்திரணன” என்றொர்.

“யொரொக பபொருள் “இங்வக

இப்வபொது இந்த வவள்வி முழுணமயொகவவண்டும். மும்மூர்த்திகணளவய சிணறயிட்ைொலும் சரி” என்றொர். எரிந்து

எழுந்த

வவள்விச்சுைரில்

அவர்கள் தங்கள்

இறுதி

ஆகுதிணயச்

பசலுத்தினர்.

தணலமுணறகள்

உறங்கும் தங்கள் விந்துக்களின் வரியங்கள் ீ அணனத்தும் அவியொகுக என்றனர். அந்த மதணலகணளப் பற்றிய தங்கள் கனவுகளும் எரிந்தழிக என்றனர். ணவசம்பொயனர் இருணககணளயும் விரித்து “இந்திரவன, எங்கள் வவள்வி வந்து

முழுணமயணைந்தது என்றொல் இங்வக வவள்வித்தூைொக நைப்பட்டிருக்கும் அத்திமரக்கிணளயில்

நில்!” என கூவினொர்.

மண்ணுக்கிறங்கியது.

அப்வபொது

அந்தமின்னல்

வொனம்

தீண்டிய

இடிபயொலியுைன்

அத்திமரம்

இந்திரன் அத்திமரத்திவல கட்ைப்பட்டு நிற்கிறொன்” என்றொர். ”இனி

கூப்பிடுங்கள்

தட்சணன..எங்வக வபொகிறொன்

என்று

எரிய

பிளக்க

மின்னலின்

பொணத

ஆரம்பித்தது. ணவசம்பொயனர்

பொர்ப்வபொம்…கூப்பிடுங்கள்” என

ஒன்று

“இவதொ

எக்களிப்புைன்

கூவியபடி ஜனவமஜயன் வவள்விச்சொணலயின் நடுவவ நிமித்திகனின் பீைத்தில் வந்து நின்றொர். மண்ணை விலக்கி முணளத்பதழும் வொணழக்கன்றுவபொல தணல நீட்டி தட்சன் வமபலழுந்து வந்தொன். கரும்பணனயின் தடி வபொன்ற உைணல பமதுவொக பநளித்து வவள்விச்சொணலயில் தவழ்ந்து வவள்வித்தீ வநொக்கிச் பசன்றொன். அவனுக்குப்பின்னொல்

அவணனப்வபொன்வற

மரைமுணனயில் பதுங்கியிருக்கும் அவியளித்து

ரித்விக்குகள்

முன்னகர்ந்தன.

பதரிந்த

வனமிருகம்

வவதக்குரபலழுப்ப

தட்சகியும்

வபொல

பொம்புகள்

விணரத்து

எழுந்து

வந்தொள்.

அமர்ந்திருக்க

ஒன்ணற ஒன்று

தழுவி

வவள்விக்கூைவம

நடுங்கும் கரங்களுைன் முறுகியபடி

பமல்ல

அப்வபொது ஆஸ்திகன் எழுந்து ணக நீட்டி “நில்லுங்கள்…. நில்லுங்கள் ணவதிகர்கவள” என்று குரபலழுப்பினொன். வவள்விக்கூைவம அவணன வநொக்கித்திரும்பியது. ஜனவமஜயன் திணகப்புைன் திரும்பி “யொர் நீங்கள்? என்ன வவண்டும்?” என்றொர்.


”என்

பபயர்

ஆஸ்திகன்…நொன்

வவள்விக்கொைிக்ணக

ஜரத்கொரு

தரப்பைவில்ணல.

ரிஷியின்

என்

முடிக்கமுடியொது” என்று ஆஸ்திகன் பசொன்னொன். ஜனவமஜயன்

அக்கைத்தில்

மகன்…ணநஷ்டிக

அனுமதி

வவள்விச்சொணலணயக்

பிரம்மசொரி…எனக்கு

இல்லொமல்

கட்டிய

சிற்பி

இந்த

இன்னும்

வவள்விணய

விஸ்வவசனன்

நீங்கள்

நிமித்தம்பொர்த்து

அந்தவவள்விக்கு ஒரு பிரொமைனொல் தணைவரக்கூடும் என்று பசொன்ன பசொற்கணளத்தொன் நிணனவுகூர்ந்தொர். கொைிக்ணக

”என்ன

வவண்டும்.

எதுவொனொலும்

பதற்றத்துைன் பசொன்னொர்.

இவதொ

இப்வபொவத

பபற்றுக்பகொள்ளுங்கள்”

என்று

ஆஸ்திகன் ”தட்சன் உயிணர எனக்கு தட்சிணையொகக் பகொடுங்கள்” என்று வகட்ைொன். அதிர்ந்து கலங்கிய ஜனவமஜயன் “என்ன வகட்கிறீர்கள் உத்தமவர…இந்த வதசத்ணதக் வகளுங்கள். என் உயிணரக் வகளுங்கள். என்

மூதொணதயர் எனக்களித்த நல்லூழ்கள் அணனத்ணதயும் வகளுங்கள். இணத மட்டும் வகட்கொதீர்கள். இது என்

வொழ்க்ணகயின் இலக்கு. நொன் அணையப்வபொகும் முழுணம.. இணத மட்டும் வகட்கொதீர்கள்” என்று பகஞ்சினொர். ஆனொல்

வவபறந்த

ஆஸ்திகன்

“மொமன்னவர, நொநூறு

கொைிக்ணகயும்

கொதம்

நைந்து

எனக்குத்வதணவயில்ணல”

நொன்

வந்தவத

என்றொன்.

இதற்கொகத்தொன். “எனக்கு

இதுவன்றி

கொைிக்ணக

கிணைக்கவில்ணலபயன்றொல் தர்ப்ணபணய ணகயில் ணவத்தபடி இந்த வவள்வி முடிவணையக்கூைொது என்று அவச்பசொல்லிடுவவன்…ரிஷியொகிய நொன் பசொல்லொமல் இந்த வவள்விணய முடிக்கமுடியொது”

கடும்சினத்துைன் “யொர் நீங்கள்? எதற்கொக இணதச்பசய்கிறீர்கள்?’ என்று ஜனவமஜயன் வகட்ைொர். ஆஸ்திகன் “நொன்

வவசரத்தின் நொகர்குலத்

தணலவியொன

மொனசொவதவியின்

ணமந்தன்.

தட்சன்

என்

குலமூதொணத”

என்றொன். ஜனவமஜயன் “நீங்கள் பசய்தது நம்பிக்ணகத்துவரொகம்…. உங்கணள பிரொமைன் என்று பசொன்ன ீர்கள்”

என்றொர். “மொமன்னவர, பநறிநூல்களின்படி மண்ைொளும் குலவம தொய்வழி வருவது. வவதவிதிகளுக்கொன குலம்

தந்ணதயின்

வழியொக

வருவவத.

நொன்

வவத அதிகொரம்

பகொண்ை

பிரொமைரிஷியின்

என்றொன். மன்னன் ணவசம்பொயனணர வநொக்க “ஆம் அவர் பசொல்வது சரிதொன்” என்றொர் அவர்.

ணமந்தன்”

குருதி தீயொக மொறி எரியும் உைலுைன் நின்ற ஜனவமஜயன் பின்பு வதொள்தளர்ந்து கண்ை ீர் வடித்தபடி திரும்பி தன் வசவகர்களிைம் தொணரநீர் பகொண்டுவரச்பசொன்னொர். தர்ப்ணபயும் நீருமொக நின்று நீர்வொர்த்து தட்சனின்

உயிணர

கொைிக்ணகயொகக்

பகொடுத்தொர்.

அணதப்பபற்றுக்பகொண்டு

மண்ணுக்கும் அணனத்து நலன்களும் உருவொகட்டும்…” என்று ஆஸ்திகன் வொழ்த்தினொன். ஜனவமஜயன்

ணகணய

“முனிகுமொரவர இருக்கக்கூைொது…

நீங்கள்

உதறி

நீணரத்

இப்வபொது

கிளம்புங்கள்…”

வவள்விக்கொவலனொகிய

நொன்

பதறித்தபின் பவறுப்பில்

பசய்தது

என்றொர்.

மொபபரும்

இவ்வவள்வியிவல

பின்பு

விரிந்த

துவரொகம்….இனி கண்களில்

பங்குபபற்ற

பற்கள்

நீங்கள்

பவளுத்துத் இந்த

பவறுப்புைன்

முனிவணர

உங்கள்

”உங்களுக்கும்

வொழ்த்தி

பதரிய

மண்ைில்

“ஆஸ்திகவர, நன்றிபசொல்லி

அவர்களுக்கு மலரும் பபொன்னும் அளித்து விணைபகொடுக்கவவண்டும்…அதுதொன் மரபு இல்ணலயொ?’என்றொர். ஆஸ்திகன் அவர் பசொல்லப்வபொவணத ஊகித்து நின்றுவிட்ைொன்.

ஜனவமஜயன் “அணத நொன் பசய்யமொட்வைன்…உங்களுக்கு மரியொணத பகொடுத்து அனுப்ப மொட்வைன்” என்றொர். ணவசம்பொயனர் ”அரவச ஒரு முனிவணர அவமதிக்க உங்களுக்கு உரிணம இல்ணல…அது தவறு” என்றொர். உத்தங்க முனிவர் ”அவர் ணநஷ்டிக பிரம்மசொரி…அவர் சொபமிட்ைொல் எதுவும் நைக்கும்” என்றொர்.

ஜனவமஜயன் பவறி மிகுந்த குரலில் “என்ன சொபம் வவண்டுமொனொலும் வபொைட்டும். இனி எனக்கு எதுவும் மிச்சமில்ணல.

அஸ்தினபுரியின்

மன்னன்

ஒரு

முனிவணர

அவமதித்தொன்

என்று

வரலொறு

பசொல்லட்டும்…இந்த இணளஞர் பசய்த துவரொகம் என் குலக்கவிஞர்களொலும் முனிவர்களொலும் என்பறன்றும் நிணனவுகூரப்பைட்டும்” என்றொர்.

ஆஸ்திகன் அணமதியொன குரலில் “ஜனவமஜய மன்னவர! நொன் பசய்ததன் பபொருள் இப்வபொது உங்களுக்குப் புரியொது.

ஒருநொள் உங்கள்

தணலமுணறகள்

இணத

புரிந்துபகொள்வொர்கள்… நொன்

உங்களுக்கொக, உங்கள்

மக்களுக்கொக, இந்த உலகத்தின் நன்ணமக்கொகவவ இணதச் பசய்வதன். இது என் தன்னறம்” என்றொன்.

“தர்மத்ணத மீ றிய நீங்கள் அறம் வபசக்கூைொது” என்று ஜனவமஜயன் கூவினொர். ஆஸ்திகன் “அறத்ணதப்பற்றி உங்களுக்கு என்ன

பதரியும்

எவருமில்ணல. அறபமன்றொல்

அரவச?” என்று

புன்னணக

பசய்தொன்.

“அறம்

என்ற

பசொல்ணல

அறியொத

எதுபவன்று முழுதறிந்தவரும் இல்ணல. அறத்ணத முற்றிலுமறிவதற்கொக

ஒருவர் ஏழு தணலமுணறக்கொலமொக தவமியற்றிக்பகொண்டிருக்கிறொர். உங்கள் முதுபபரும்தந்ணத வியொசன். அவர் இங்வக வரட்டும்….நொன் பசய்தது பிணழ என அவர் பசொல்லட்டும்…”

ஜனவமஜயன் அப்வபொதுதொன் அவணர நிணனவுகூர்ந்தொர். “அவர் இங்கு வரும் நிணலயில் இல்ணல” என்றொர். “அப்படிபயன்றொல்

எனக்கு

கொைிக்ணக

அளித்து

விணைபகொடுங்கள்” என்றொன்

ஆஸ்திகன். “ஒருவபொதும்


இல்ணல….சூதில்

பவன்ற

உங்கணள

என்

குருவொக

அங்கீ கரிக்கொது” என்று ஜனவமஜயன் கூவினொர். பகொண்டுவொருங்கள்

“அப்படிபயன்றொல் பசொல்லட்டும்.

அதுவணர

அவனுணைய

அழகிய

வியொசணர.

நொன் இங்கிருந்து

சிறுச்பசந்நிற

நொன்

எண்ைமுடியொது.

பசய்தது

அறமொ

முணலக்கண்

உருவி

தர்மபதம்

பிணழயொ

அணசயப்வபொவதில்ணல” என்று

வொய்

இதழ்க்குணவவபொல் இருந்தது.

நொன்

ஆஸ்திகன்

எடுக்கப்பட்ை

என

என்ணன வியொசர்

பசொன்னொன்.

ணகக்குழந்ணதயின்

5.1.2014

1.முதற்கனல் 5 மவள்விமுகம் 5 குருவஷத்ரத்தின்

அருவக

தணலமுணறக்கொலத்துக்கு

இருந்த

முன்பு

குறுங்கொடு

ஒரு கிருஷ்ைபட்ச

வியொசவனம்

இரவில்

என்றணழக்கப்பட்ைது.

கிருஷ்ை

துணவபொயன

மூன்று

மகொவியொசர்,

சமுத்திரத்தின் எல்ணல வதடி குட்டிணய பபறச் பசல்லும் திமிங்கிலம்வபொல, தன்னந்தனியொக இருளில் நீந்தி அங்வக

வந்தொர்.

குறுங்கொட்டின்

நடுவவ

ஓங்கி

நின்றிருந்த

கல்லொலமரத்தின் விழுதுகளுக்குள்

ஒரு

உறிக்குடிணலக் கட்டி அவர் குடிவயறி பல ஆண்டுகள் கழித்துத்தொன் மக்கள் அணத அறிந்தனர். வியொசரின் மொைவர்களொன

ணவசம்பொயனரும் ணபலரும்

குடிலணமத்து

தங்க

ஆரம்பித்த

ணஜமினியும்

பின்னர்

சூதவதவரும்

மன்னனின்

அவணரத்

ஆணைப்படி

வதடிவந்து

அப்பகுதியில்

அங்வக

வவட்ணையும்

விறபகடுத்தலும் தணைபசய்யப்பட்ைது. அந்தக்கொடு வியொசவனம் என பபயர்பகொண்ைது.

அங்வக அவர் தன் குருதியில் பிறந்து கொைொகத் தணழத்து பின்பு குருவஷத்ர ரைபூமியில் இறந்து அழிந்த அணனவணரயும் நொபைங்கும் விருப்பம்

உயிர்த்பதழச்

பசய்வதறகொன

பொடித்திரிந்தனர்.

மொபபரும்

பவண்கணலயைிந்த

பிரபஞ்சவிதிகளுக்கு

முரைொனது

தவபமொன்றில்

பணைப்புத்பதய்வவம

ஈடுபட்டிருப்பதொக

வந்து

வியொசரிைம்

என்று வொதிட்ைதொகவும், அப்படிபயன்றொல்

சூதர்கள்

அவரது

எனக்பகன

ஒரு

பிரபஞ்சத்ணதவய உருவொக்கிக் பகொள்கிவறன், உனக்பகன அதிபலொரு கணலவனத்ணதயும் அளிப்வபன் என அவர்

பதில்

பசொன்னதொகவும்

பொைர்கள்

பொடினொர்கள்.

அவணரக்

கண்ை

நிணனவிருந்த

தணலமுணறபயல்லொம் மணறந்தபின்பு உயிருைனிருக்ணகயிவலவய அவர் ஒரு புரொைமொக ஆனொர். சூதர்களின்

கணதப்பொைல்கள்

நீர்க்கைன்களும் பசம்மண்பூமி

முடிந்தபின்னர்

இவ்வொறு

வியொசர்

கருணமபகொள்ளும்படி

பொடின.

வபொர்முடிந்து

குருவஷத்ரக்

நொய்களும்

நரிகளும்

வரமரைமணைந்தவர்களுக்பகல்லொம் ீ

களத்துக்குச்

பசன்றொர்.

கொணலபவளிச்சத்தில்

கழுணதப்புலிகளும் பநரிந்துபரவி

கூச்சலிட்டு

பூசலிடுவணதக் கண்டு திணகத்து நின்றொர். வொனத்ணத கரியகொபைொன்றின் இணலயைர்வு வபொல சிறகுகளொல் மூடியபடி

கழுகுகளும்

மொனுைத்தின்

மீ தொன

அமர்ந்துபகொண்ைொர். அதன்பின்

வியொசர்

பருந்துகளும் கொக்ணககளும் மொபபரும்

பவற்றியின்

குருவஷத்திரத்ணத

விட்டு

பறந்துச்

சுழன்றன.

உண்ைொட்டு

என

அங்வக

உைர்ந்து

விலகிச்பசல்வணதவய

தன்

நைந்துபகொண்டிருந்தது கொல்கள்

தளர்ந்து

இலக்கொகக்

பகொண்டு

பொரதவர்ஷபமங்கும் அணலந்தொர். பனிமுடிகள் சூழ்ந்த இணமயத்தின் சரிவுகளிலும் மணழயும் பவயிலும் பபொழிந்துகிைந்த

பதன்னகச்சமபவளிகளிலும்

வொழ்ந்தொர்.

கற்கக்கூடிய

நூல்கணளபயல்லொம்

கற்றொர்.

மறக்கமுடிந்தவற்ணறபயல்லொம் மறந்தொர். அத்தணனக்குப் பின்னரும் குருவஷத்திரத்தின் கனவுருத்வதொற்றம்

அவருக்குள் அப்படிவயதொன் இருந்தது. அவருக்குள்ளும் பவளியிலும் வசிய ீ எந்தக் பகொடுங்கொற்றும் அந்த ஓவியத்திணரணய அணசக்கவில்ணல. மூன்று

கைல்களின்

அணலகளும்

இணைந்து

நுணரத்த

குமரிமுணனயில்

பநடுந்தவ

அன்ணனயின்

ஒற்ணறக்கொலடி படிந்த பொணறயுச்சியில் அமர்ந்து அணலகணள வநொக்கி அமர்ந்திருந்தவபொது அவர் தன்னுள் வமொதும்

மூன்றுகைல்கணளக்

கண்டுபகொண்ைொர்.

நூறுநூறொயிரம்

பசொற்களுக்கு அப்பொலும்

அவருைலில்

எஞ்சியிருந்த மீ ன்மைம் கண்டு கீ வழ நீலநீரணலகளில் மீ ன்கைங்கள் விழித்த கண்களுைன் வந்து நின்று அணலவமொதின.

கண்கணள

அவருக்குள்ளிருந்து

மணறந்த

மூடி

முதற்பசொல்ணல கண்ைணைந்தொர். அங்கிருந்து

கிளம்பி

அவர்

அத்தணன

தண்ைகொரண்யம்

வயொகத்திலமர்ந்தவபொது

பசொற்களும் பசன்று

பசன்ற

மீ ன்கள்

பவளியில்

அைர்கொனகத்தில்

ஒவ்பவொன்றொக நிணறந்த

விலக,

‘மொ’

மனிதக்கண்கள்

என்ற

பைொமல்

பபொழிந்துபகொண்டிருந்த பொலருவிக்கணரயில் குடிலணமத்து அந்தப்வபபரொலியில் இருந்து அடுத்தபசொல்ணல அணையமுயன்றொர்.

அணதத்துறந்து

கங்ணகச்சமபவளியில்

சீறும்

மணழயிலும்,

இணமயத்தின்


பனிச்சரிவுகளிலும்,

பொஞ்சொலத்துக்கு

அப்பொல்

அச்பசொல்ணலத்வதடி அணலந்தொர்.

விரிந்த

மைல்பவளியின்

பவங்கொற்றிலும்

நூறொண்டுக்கொலம் அந்த ஒற்ணறச்பசொல்லுக்கொக வதடிய பின்னர் மனம்வசொர்ந்து கொளிந்தி நதிக்கணரயில் தன்னுணைய அன்ணனயின் குலத்தவர் வொழும் கிரொமத்ணத பசன்று வசர்ந்தொர் மகொவியொசர். அங்வக அவணர எவருமறிந்திருக்கவில்ணல.

அவரது

உைலில்

எழுந்த

மீ ன்வொசணனணய

முகர்ந்த குலமூத்தொர்

அவணர

தங்களவர் என அணையொளம் கண்ைனர். அவர் பிறந்த யமுணனத்தீவு என்னும் மைல்வமட்டிவலவய ஒரு குடிலணமத்து அன்ணன

மீ னவர்கள்

என்ற

பைகில்

பகொண்டுவந்து பகொடுத்த

ஒற்ணறச்பசொல்லொல்

மட்டுவம

ஆனதொக

ஊனுைணவ இருந்தது

உண்டு

அவரது

அங்வக

அகம்.

அணனத்ணதயும் அைக்கி அதுமட்டுவமயொகி குன்றொமல் கூைொமல் அப்படிவய அவருள் கிைந்தது. ஒரு

தணலமுணறக்கொலத்துக்குப்பின்

யமுணனயின் ஆழத்திலிருந்து

ஒரு

பவள்ளிமீ ன்

வொழ்ந்தொர்.

அச்பசொல்வல

வொனத்திலிருந்து

மின்னலிறங்குவதுவபொல வமபலழுந்து வந்தது. அந்த மீ னின் பபயர் ஸித்தி. அதன் மகளொகிய அத்ரிணகயின் வயிற்றில்தொன்

வியொசனின்

அன்ணனயொகிய

மச்சகந்தி

பிறந்தொள்.

யமுணனயின் ஆழத்தில்

வொழும்

மரைமற்ற அந்தத் தொய்மீ னின் கருவணறக்குள்ளிருந்துதொன் வகொைொனுவகொடி மீ ன்கள் பபருகி யமுணனணய நிணறத்துக்பகொண்டிருந்தன. வமவல

வந்த

அன்ணன

விழுந்துமணறந்தொள். அந்த

இளஞ்சூரிய ஒளியின்

ஒளியில்

கைத்தில்

நீர்ப்பரப்பிலிருந்து

எழுந்து

கிருஷ்ைதுணவபொயன

பறந்து

மகொவியொசனின்

மீ ண்டும்

நீரில்

அகத்திலிருந்த

ஒற்ணறச்பசொல்லில் இருந்து மீ தி அத்தணன பசொற்களும் பிறந்து வந்து அவர் சித்தத்ணத நிணறத்தன. அந்தச் பசொற்களஞ்சியத்துைன் அவர் மீ ண்டும் குருவஷத்ரம் வநொக்கி வந்தொர். மீ ண்டும் அந்த ரைபூமி மீ து நின்றொர்.

சைலங்கள்மீ தும் உணைந்த ரதங்கள் மீ தும் துருவவறிய ஆயுதங்கள் மீ தும் மண்மூடியிருந்தது. முந்ணதய இளமணழயில் அந்த மண்பரப்பின் மீ து பசும்புல் முணளத்து பமல்லியகொற்றில் அணலபொய்ந்தது. ஆயிரம்

கணதகளின்

பபருங்கொவியத்தின்

வழியொக

சூதர்களின்

பொைலில்

கணைசிச்பசொற்கணள எழுதிமுடித்தொர்.

வொழ்ந்த

அவர்

வியொசர்

வியொசவனத்தில்

அன்றுகொணல

தன்

குடிவயறிய

அன்று

தன்னுள் எழுந்த பசொல்லணலகளுைன் அமர்ந்திருக்ணகயில் புதர்கணள விலக்கி வந்த மதகளிறு ஒன்று

தணலகுலுக்கி, கொதுகணள விசிறி, துதிக்ணக சுழற்றி, ஓங்கொரபமனப்பிளிறி, அவர் இருந்த கல்லொலமரத்ணதக்

குத்தியது. திரும்பி தணலணய எடுத்து வமலும் இருமுணற ஓங்கொரபமழுப்பி அது பின்வொங்கியவபொது அதன் தந்தங்களில்

ஒன்று

ஒடிந்து மரத்தில்

பதிந்திருப்பணதக்

கண்ைொர்

மகொவியொசர்.

அணத

எடுத்து

சிவந்த

பமன்மைல் விரிந்த கதுப்பில் ஓம் என எழுதினொர். அதுவவ அவருணைய கொவியத்தின் முதல்பசொல்லொக அணமந்தது.

ஒற்ணறக்பகொம்புள்ள கைபதிணய தன்முன் நிறுவி அவர்

எழுதிய கொவியத்தின் கணைசிச்பசொல்லொகவும்

ஓங்கொரவம அணமந்தது. அந்த ஒலி அவருள் மட்டுவம ஒலித்தது. முழுணமயிலிருந்து முழுணமவநொக்கி

வழிந்த கொவியத்ணத எழுதி நிறுத்திய தொணழ மைணல மதகளிற்றுமுகத்தொனின் மண்சிணலக்கு முன்னொல் ணவத்துவிட்டு பமலிந்த ணககணளக் கூப்பியபடி கண்களிலிருந்து கண்ை ீர் பசொட்ை அமர்ந்திருந்தொர் வியொசர்.

விடிந்துவிட்ைணதச் பசொல்ல அவரது மொைவர் ணபலர் குடிலுக்குள் வந்தவபொது குறுகிய உைலுைன் அவர் ஒடுங்கி அமர்ந்து பமல்ல நடுங்கிக்பகொண்டிருப்பணதக் கண்ைொர். ணபலர் பமல்ல வந்து தொணழ மைணலக்

ணகயிபலடுத்து வொசித்தொர். அவரது கண்களிலிருந்து கண்ை ீர் பசொட்ை ஆரம்பித்தது. பவளிவய கொத்திருந்த ணஜமினியும்

ஆரம்பித்தொர்.

உள்வள

வந்து, ணபலரின்

உைர்ச்சியிலிருந்வத ஊகித்துக்பகொண்டு

அவரும்

கண்ை ீர்விை

அன்று வியொசவனத்தில் ஒரு திருவிழொ கூடியது. மூன்று சீைர்களும் அவர்களின் மொைவர்களும் வசர்ந்து வியொசவனத்தின் அத்தணன

குடில்கணளயும்

அலங்கரித்தனர்.

ணமயக்குடிலில்

ஏற்றிணவத்தனர்.

அது சித்திணர

பட்டுமைல்

ஈச்சங்குருத்துக்களொலும் விரித்து

நடுவவ

தளிரிணலகளொலும்

கைபதிணய

மலர்களொலும்

நிறுவி அவர்

கொலடியில்

ணவத்த பசம்பட்டுப்பீைத்தில் அடுக்கடுக்கொக கொவியச்சுவடிகணளக் குவித்துணவத்து அருவக அகல்விளக்ணக தருைமொகவவ அது அவரளித்த

எண்ைப்படும்

ஞொனத்திற்குக்

முடிபவடுத்தனர்.

மொதம்

முழுநிலவு

என்றொர்

ணகமொறொக

ணபலர்.

சுயத்ணத

நொள்.

இந்த

இனி

நொளில்

அர்ப்பைம்

என்பறன்றும் குருநொதரின்

ஞொனம்

விணளயும்

பொதங்கணளப்பைிந்து

பசய்யவவண்டும்

என்று

அவர்கள்

அப்வபொது அஸ்தினபுரியிலிருந்து நொன்கு குதிணரகள் பூட்ைப்பட்ை ரதத்தில் ணவசம்பொயனரும் அணமச்சர்

பத்மபொதரும் வந்து வியொசவனத்தில் இறங்கினர். பத்மபொதருக்கு ணவசம்பொயனர் வியொசரின் வரலொற்ணறயும் அவணரப்பற்றிய

சூதர்களின்

கணதகணளயும்

பசொல்லிக்பகொண்டு

வந்தொர்.

பொரதத்தில்

வொழும்

ஏழு


சிரஞ்சீவிகளில் ஒருவர் வியொசர் என்றொர் ணவசம்பொயனர். மொபலி, அனுமன், விபீஷைன், பரசுரொமன், கிருபர்,

அஸ்வத்தொமொ, வியொசர் என அவர்கணள சூதர்களின் பொைல்கள் பட்டியலிடுகின்றன. பகொணையொல், பைிவொல், நம்பிக்ணகயொல், சினத்தொல், குவரொதத்தொல், பழியொல் அழிவின்ணம பகொண்ை அவர்கள் நடுவவ கற்பணனயொல் கொலத்ணத பவன்றவர் கிருஷ்ை துணவபொயன மகொவியொசர். வியொசவனத்துக்குள்

நுணழந்ததும்

ஆரத்தழுவிக்பகொண்ைனர். கொவியம்

ணபலரும் ணஜமினியும் முடிவுற்ற

அங்வக குருநொதரின்

ஞொனத்ணத

வசொதிக்க

ணஜமினியும்

பதரிவித்தனர்.

அவணர

பசய்திணயக்

ஒருவன்

வநொக்கி

வகட்ைதும்

ஓடிச்பசன்று

பதன்திணசயிலிருந்து

கண்ை ீருைன்

விதிமுகூர்த்தம்வபொலும்.

“இது

வந்து

நிற்கிறொன்” என்றொர்

ணவசம்பொயனர். வியொசணர அவ்வளவு பதொணலவுக்கு ரதத்தில் பகொண்டு பசல்லமுடியுமொ என்று ணபலரும் ஐயம்

“வவறு வழியில்ணல.

இன்ணறய

நொளில்

அவரது

குரல்

அங்வக

ஒலித்தொகவவண்டும்” என்றொர் ணவசம்பொயனர். “ரதத்தின் அணசணவ அவர் உைல் அறியொதிருக்க தூளியில் அவணர பகொண்டுபசல்லலொம். அன்னத்தூவிகள் பசறிந்த பமத்ணதயும் உள்ளது” குடிலுக்கு

பவளிவய

பின்திண்ணையில்

வியொசர் அமர்ந்திருப்பணத

ணவசம்பொயனர்

கண்டு

பமௌனமொக

வைங்கி நின்றொர். மரைத்ணத பவன்றொலும் மூப்ணப பவல்லமுடியொத உைல் தணச வற்றி கொட்டுத்தீயில் எரிந்து எஞ்சிய சுள்ளி கனத்த

வபொலிருந்தது.

சணைக்கற்ணறகள்

ஒருகொலத்தில் தொடியொகவும்

முழுணமயொகவவ

தணலமயிரொகவும் விழுதுவிட்டிருந்த

உதிர்ந்துவபொய், வதமல்கள்

பரவிச்

சுருங்கிய

வதொல்மூடிய

மண்ணைஓடு பதரிந்தது. ஒன்றுைன் ஒன்று ஏறிப்பின்னிய விரல்களில் நகங்கள் உள்வநொக்கிச் சுருண்டிருக்க, ணககளிலும் கழுத்திலும்

நரம்புகள்

இருந்துபகொண்டிருந்தொர்.

ணவசம்பொயனர் குருநொதரின்

நொசியும், சிப்பிகள்வபொன்று

மூடிய

தளர்ந்த

பகொடிகள்வபொல்

கண்களுமொக

அங்வக

ஓடின.

உள்ளைங்கிய

இருந்த அவருக்குள்

பொதங்கணள

அதிர்ந்து பின்பு திறந்தன. கரிய உதடுகள் பமல்ல அணசந்தன.

அவர்

வைங்கியவபொது

வொயும் பதொங்கிய

பவகுபதொணலவில் அவரது

கண்கள்

ணவசம்பொயனர் வியொசரிைம் அவணர அணவக்குக் பகொண்டுபசல்ல அணழப்பு வந்திருப்பணதச் பசொன்னொர். “ஜரத்கொருவின்

ணமந்தன் ஆஸ்திகன்

வந்திருக்கிறொனொ?” என்றொர்

வியொசர்.

அது

ணவசம்பொயனருக்கு


வியப்பளிக்கவில்ணல. “ஆமொம் குருநொதவர….தங்கள் பசொல்லுக்கொக அங்வக அணவ கொத்திருக்கிறது” என்றொர். பசல்வவொம் என வியொசர் ணகயணசத்தொர்.

பத்மபொதரும் ணபலரும் வசர்ந்து வியொசணர அவர் இருந்த கம்பளத்வதொடு தூக்கி ரதத்தில் இருந்த பபரிய

தூளிக்குள் ணவத்தனர். அதற்குள் பரப்பப்பட்டிருந்த பமத்ணதக்குள் சிறிய குழந்ணதவபொல அவர் சுருண்டு படுத்துக்பகொண்ைொர். ணபலரும் ணஜமினியும் ரதத்தின் பின்பக்கத்தில் ஏறிக்பகொண்ைனர். சொரதி பமதுவொக

குதிணரகணளத் தட்டி அவற்றின் புட்ைத்தில் கொல்களொல் உரசி வசதி பசொன்னொன். அணவ பபருநணையொக பசல்ல

ஆரம்பித்தன. வியொசவனத்ணதத்

தொண்டியதும்

ணவசம்பொயனர்

திரும்பிப்பொர்த்தவபொது

வியொசர்

வலதுணகயின் கட்ணைவிரணல வொய்க்குள் வபொட்டு சப்பியபடி இைதுணகயொல் துைிணய அள்ளி மொர்வபொடு வசர்த்துக்பகொண்டு

கருக்குழந்ணத

வபொல

தூங்கிக்பகொண்டிருந்தணதக் கண்ைொர்.

தொய்ணமயின்

ணவசம்பொயனர் வபொர்ணவணய பமல்ல இழுத்து வியொசணர நன்றொக வபொர்த்திவிட்ைொர். ஜனவமஜயனின்

வவள்விமண்ைப

முற்றத்தில்

அணமச்சர்களும்

தளகர்த்தர்களும்

கனிவுைன்

கொத்து

நின்றனர்.

வியொசரின் ரதம் அணுகியதும் ஜனவமஜயன் பவளிவய வந்து ணககூப்பியபடி நிற்க ணஜமினியும் ணபலரும் வசர்ந்து வியொசணர ணககளில் தூக்கிக்பகொண்டு வந்தனர்.

வியொசர் கண்மூடி ணககூப்பியபடி அவர்களின்

ணகயில் குறுகி அமர்ந்திருந்தொர். அவர்கள் உள்வள வந்ததும் நிமித்திகன் பசங்வகொணலத் தூக்கி வொழ்த்தி குரல்

பகொடுத்தொன்.

கிருஷ்ை

“பரொசர

முனிவரின்

ணமந்தர், குருவம்சத்து

துணவபொயனர் வருகிறொர்..” வவள்விமண்ைபமும்

பிதொமகர், கொவியஞொனி, மகொவியொசர்,

வொழ்த்தி

குரல்

எழுப்பியது.

முனிவர்களும்

ணவதிகரும் அவர்வமல் மலர்கணளயும் அட்சணதணயயும் தூவினொர்கள். மலர்மணழயில் அவர் நணனந்தபடி கண்மூடியவரொக அமர்ந்திருந்தொர்.

ஜனவமஜயன் “பிதொமகரின் பொதங்களில் என் மைிமுடிணய ணவக்கிவறன்” என்றொர். “இங்வக ஒரு விவொதம் நைந்தது…” என்றொர். ஆஸ்திகணன சுட்டிக்கொட்டி வமவல அவர் வபசுவதற்குள் வியொசர் ணகணய பமதுவொகத்

தூக்கி அவணர நிறுத்திவிட்டு ணசணகயொல் ஆஸ்திகணன அருவக அணழத்தொர். ஆஸ்திகன் அவர் அருவக பசன்று அவர் பொதங்கணள வைங்கினொன். நடுங்கும் கரங்கணள அவன் தணலமீ து ணவத்து “புகழுைன் இரு” என்று

வியொசர்

ஆசியளித்தொர்.

பின்பு

திரும்பி

ஜனவமஜயனிைம்

பபருந்தவத்தொளொன

“இவன்

மொனசொவதவிக்கு ஞொனியொன ஜரத்கொருவில் பிறந்தவன். இவன் பசொல்வபதல்லொவம உண்ணம” என்றொர். ஜனவமஜயன்

திணகத்தவரொக

பின்னகர்ந்து

தன் சிம்மொசனத்தின்

மீ து

அமர்ந்துபகொண்ைொர்.

அவணர வநொக்கி, “அரவச, நொன் இங்வக வரும்வபொது வவறு எந்த வநொக்கமும்

ஆஸ்திகன்

எனக்கு இருக்கவில்ணல…

முக்கொலமும் மூவுலகும் அறிந்த என் அன்ணன எனக்களித்த ஆணைணய நிணறவவற்றவவண்டும் என்று

மட்டும்தொன் நிணனத்வதன். ஆனொல் அஸ்தினபுரத்துக்குள் வந்ததுவம நொன் பசய்யவவண்டியது என்ன என்று கண்டுபகொண்வைன்.

உயிரற்றணதப்வபொலக் பபண்கள்…

என்

தொயின்

வநொக்கத்ணதயும் புரிந்துபகொண்வைன்.

கிைப்பணதவய நொன்

துள்ளிக்குதிக்கொத

பிள்ணளகள்…

கண்வைன். இந்த

வரம் ீ

நகரம்

இல்லொத

வதொல்கிழிந்த

ஜனவமஜயவர, உங்கள்

கொவலர்கள்… துடிப்பு பபருமுரசு

நகரம்

இல்லொத

வபொல

எனக்குத்

வதொன்றியது. உங்கணளத் தடுக்கவில்ணல என்றொல் இந்த உலகத்ணதவய இப்படி ஆக்கிவிடுவர்கள் ீ என்று அறிந்வதன். இந்தவவள்விணய நிறுத்த வவண்டியது என்கைணம என்று பகொண்வைன்” என்றொன்.

“நொன் பிரம்மத்தின் இயல்பொன சத்வ குைத்ணத இங்வக நிணலநிறுத்த விரும்பிவனன் ஆஸ்திகவர’ என்றொர் ஜனவமஜயன்.

விணழந்வதன்”

“அன்பும் அறமும்

நன்ணமயும்

நலமும்

மட்டுவம

மனுக்குலத்தில்

வொழவவண்டுபமன

ஆஸ்திகன் திரும்பி சணபணயப் பொர்த்தொன் “இங்வக கபில முனிவரின் வழிவந்த சொங்கிய ஞொனி எவரொவது இருக்கிறீர்களொ?” என்றொன். ஒரு முனிவர் எழுந்து ”ஆம், நொன் கபிலரின் வநரடி மொைவன். என்பபயர் சமரன்”

என்றொர். ஆஸ்திகன் “பசொல்லுங்கள் சமரவர, கபிலர் என்ன பசொல்கிறொர்? இந்தப் புைவியின் விதி என்ன? இப்பூமி எதனொல் ஆனது?” என்றொன். சமரமுனிவர் கொலத்தில்

“ஆதியிலிருந்தது இருந்தது.

அகங்கொரமொகியது.

அதில்

அகங்கொரம்

ஒன்வற. முதல்முடிவற்ற, இதுஅதுவற்ற, முதலியற்ணக.

முதல்

எண்ைபமனும்

முக்குைங்களொக

பிரபஞ்சப்வபரியக்கம் பதொைங்கியது” என்றொர்.

மொறி

மஹத்

அணவ

உருவொனது. ஒன்றுைன்

அது

ஒன்று

அது

பிளவற்ற

இருப்பு

எனும்

முரண்பட்ைன.

ஆஸ்திகன் திரும்பி ஜனவமஜயரிைம் “மொமன்னவர, சத்வ, ரவஜொ, தவமொ குைங்களுைன் இப்புைவி பிறந்து வந்தது. அணவ சமநிணலயில் இருப்பதன் பபயவர முழுணம. ஒன்று அழிந்தொல்கூை அணனத்தும் சிதறி மணறயும்.

நீங்கள்

சத்வகுைத்ணதத்

தவிர

பிறவற்ணற

அழிக்க

நிணனத்தீர்கள்.

அதன்

வழியொக


இவ்வுலணகவய

அழிக்கவிருந்தீர்கள்.

வகொரிப்பபற்வறன்” என்றொன். ஜனவமஜயன்

சினத்துைன், “நீங்கள்

அணதத்

குரலில்,

“இச்ணச

நிறுத்துவதற்கொகவவ

பசொல்லும் தரிசனத்ணத

அணதச் பசொல்லவில்ணல…ஆஸ்திகவர, நீங்கள் உறுதியொன

தடுத்து

தீணமயல்ல

தப்பவிட்ைது

மொமன்னவர!

நொன் தட்சனின்

நொனறியமொட்வைன்.

நொன்

கற்ற

உயிணர

வவதொந்தம்

இருட்ணை….தீணமணய” என்றொர். ஆஸ்திகன்

அதன்

மறுபக்கத்தொல்

சமன்பசய்யப்பைொத

நிணலயிவலவய அது அழிவுச்சக்தியொகிறது. இச்ணச எஞ்சியிரொத உலகத்தில் பணைப்பு நிகழ்வதில்ணல. அது மட்கிக்பகொண்டிருக்கும் பபொருள்” என்றொன். ஜனவமஜயன்

வியொசணர

வநொக்கி

நீங்கள்தொன்

“பிதொமகவர

எனக்கு

வழிகொட்ைவவண்டும்”

என்று

இருணககணளயும் விரித்தொர். வியொசர் தன் முன் கிைந்த தட்சணன வநொக்கி ணகணய நீட்டினொர். ஆசியளிக்கக் குவிந்த ணகவபொன்ற கரிய பைம் விரித்து தட்சன் அவர் முன் எழுந்து நின்றொன்.

“நீ இல்ணலவயல் என் கொவியமில்ணல. இம்மண்ைில் வொழ்வும் இன்பமும் இல்ணல. உனது தர்மத்ணத நீ பசய்வொயொக.

உன்

குலம்

பபொலியச்பசய்வொயொக!

முடிவிலொது

பபருகட்டும்.

ஆம், அவ்வொவற ஆகுக!” என

இவ்வுலகபமங்கும்

கொமமும்

மகொவியொசர் ஆசீர்வதித்தொர். தட்சன்

அகங்கொரமும் பின்னகர்ந்து

பநளிந்து தன் வணளணய வநொக்கிச்பசன்றொன். அவனும் துணைவியும் மண்ணுக்குள் மணறந்தனர். வியொசர்

திணகத்து

நின்ற

புரிந்துபகொள்ளமுடியொது”

ஜனவமஜயணன

என்றொர்.

வநொக்கித்

“நொன்

திரும்பினொர்.

புரிந்துபகொள்ளவவ

“குழந்ணத,

உன்னொல்

இருநூறொண்டுகொல

இப்வபொது

வொழ்க்ணக

வதணவயொகியிருக்கிறது….” என்றபின் “ணவசம்பொயனவர” என்றொர். ணவசம்பொயனர் வந்து வைங்கி நின்றொர். “என் கொவியத்ணதப் பொடுங்கள்” என்று வியொசர் ஆணையிட்ைொர்.

“எந்தப் பகுதிணய?” என்று ணவசம்பொயனர் வகட்ைொர். “கணதயின் பதொைக்கம் ஆசிரியனின் அகங்கொரத்தில்

அல்லவொ? என்னிைமிருந்து அணதத் பதொைங்குக!” என்றொர் வியொசர். “என் அகங்கொரம் திரண்டு முதிர்ந்து முத்தொகி உதிர்ந்த ஒரு தருைம். அந்த விணத முணளத்த வனம்தொன் குருவஷத்ரமொகியது”

ணவசம்பொயனர் சுவடிணயப் பிரித்தொர்.அனுஷ்டுப்பு சந்தத்தில் பதிபனட்டு பர்வங்களொக இயற்றப்பட்டிருந்த பபருங்கொவியத்தின்

பபயர்

‘ஸ்ரீஜய’. அச்சுவடிணய

தன்

தணலவமல் ணவத்து வைங்கிய ணவசம்பொயனர்

ஓங்கிய குரலில் பொடினொர். “நீபரனில் கைல், ஒளிபயனில் சூரியன், இணறபயனில் பிரம்மம், பசொல்பலனில் வியொசனின் பசொல்வலயொகும். அது அழியொது வொழ்க!”

‘ஆம் ஆம் ஆம்’ என்று அணவ ஆர்ப்பரித்தது. ணவசம்பொயனர் மனுக்குலம் அணைந்த முதற்பபரும் நூலின் வரிகணள பொை ஆரம்பித்தொர்.


குதி இரண்டு

6.1.2014

1. முதற்கனல் 6 ப ொற்கதவம் 1

இருளும் குளிரும் விலகொத பிரம்ம முகூர்த்தத்தில் ணகத்தொளமும், முழவும், கிணைப்பணறயும், சல்லரியும்,

சங்கும், மைியும் ஏந்திய சூதர்கள் அஸ்தினபுரியின் அைிவொயிலுக்கு முன் வந்து நின்றனர். இருளுக்குள் பந்தங்களின்

பசம்புள்ளிகளின்

வரிணசயொகத்

பதரிந்த மகொமரியொதம்

என்னும்

வகொட்ணைச்சுவர்

நடுவவ

மூைப்பட்டிருந்த கதவுக்குப் பின்புறம் அைிவகுத்தனர். வகொட்ணைமீ திருந்த கொவலன் புலரியின் முதற்சங்ணக

ஒலித்ததும் கீ வழ நின்றிருந்த யொணன வைத்ணதப் பிடித்திழுத்து முகவணளவு மீ து பதொங்கிய சுருதகர்ைம்

என்னும் கண்ைொமைிணய அடித்தது. அந்த ஒலி நகர்மீ து பரவிய வபொது நகர் நடுவவ அரண்மணனயின் உள்வகொட்ணைமுகப்பில் அணதத்பதொைர்ந்து

பதொங்கிய

நகரபமங்குமுள்ள

கொஞ்சனம்

அணனத்து

என்னும்

கண்ைொமைி

ஆலயங்களிலும்

ஒலிக்க

புலரியின்

ஆரம்பித்தது.

சங்பகொலிகளும்

மைிவயொணசகளும் எழுந்தன. அஸ்தினபுரி துயிபலழுந்தது. தணலக்வகொல் சூதர் தன் பவண்சங்ணக ஊதியதும் சூதர்கள் அஸ்தினபுரியின் துதிணய பொைத்பதொைங்கினொர்கள்.

சூதர்கள் வபரரசன் ஹஸ்தியின் கணதணயப் பொடினொர்கள். சந்திரகுலத்து சுவஹொத்ரன் இக்ஷுவொகு வம்சத்து சுவர்ணைணய மைந்து பபற்ற குழந்ணத இளணமயிவலவய நூறு யொணனகளின் ஆற்றணலக்பகொண்டிருந்தது.

மழணலவபசி சிறுகொல் ணவக்கும் வயதிவலவய யொணனக்குட்டிகளுைன் வமொதி விணளயொடியது. யொணனகளில் ஒருவனொக

வளர்ந்து

யொணனகளுைன்

வனம்புகுந்து

கொட்டுயொணனகளுைன்

வபச

ஆரம்பித்தது.

அைர்கொனகத்திலிருந்து யொணனகள் அவன் நகரம்வநொக்கி வந்து அவனுக்கு பணையொக மொறின. ஒவ்பவொரு யொணனயும்

வமலும்

பபரும்பணைக்கு

யொணனகணள

அதிபன்

பகொண்டுவந்து

ஆனொன் ஹஸ்தி.

வசர்க்கச்

அந்தப்பபரும்பணை

வசர்க்க

லட்சம்

யொணனகணளக்பகொண்ை

மணழவமகக்கூட்ைம்

வபொல

பொரதத்தின்

ஐம்பத்தொறு நொடுகளிலும் ஊடுருவியது. ஹஸ்தியின் பணை பசன்ற இைங்களிபலல்லொம் சூரிய ஒளிணய கரிய

யொணனக்கூட்ைங்கள்

தன்

களஞ்சியத்தில்

பைிந்தது.

உண்ைதனொல்

வந்துகுவிந்த

இருள்

ஏற்பட்ைது.

பசல்வத்ணதக்பகொண்டு

பொரதவர்ஷவம

ஹஸ்தியின் கொலடியில்

பொரதவர்ஷம்

ஒருவபொதும்

கண்டிரொத

பபருநகரபமொன்ணற அணமத்தொன் ஹஸ்தி. யொணனக்கூட்ைங்கள் பொணறகணளத் தூக்கி ணவத்து முன்னின்று

கட்டிய மகொமரியொதபமன்ற மொபபரும் மதில் ஒன்று அணதச்சுற்றி அணமந்தது. யொணனகளின் அதிபணன

ஹஸ்திவிஜயன் என்றும், அவனுணைய புதியமொநகணர ஹஸ்திபுரி என்றும் சூதர்கள் பொடினர். கொணலயில் யொணனகளின் நிழலிவலவய

ஓங்கொரத்தொல்

அந்நகரம்

இருந்தது. யொணனகளின்

விழித்பதழுந்தது.

மதத்தில்

பகலில்

பமொய்க்கும்

யொணனகளின்

ஈக்களின்

ரீங்கொரம்

கருணமயொல்

அது

மலர்ச்வசொணலகளின்

வதன ீக்களின் ரீங்கொரத்ணத விை ஓங்கி ஒலித்தது. அந்த யொணனகளின் எழிணலக்கொை ஐரொவதம் மீ வதறி இந்திரன் விண்மீ து வந்து நிற்பதனொல் என்றும் அந்நகர்வமல் மணழ பபய்துபகொண்டிருந்தது.

அஸ்தினபுரி என்ற அழகியின் மொன்விழிகளொக நீலத்தைொகங்கள் அணமந்தன. அவள் நீலக்கூந்தணலப்வபொல அங்வக

பூம்பபொழில்கள் வளர்ந்தன.

மண்ைில்

நொணரச்சிறகுகள்வபொல

பவண்கூம்புமுகடுகள்

பகொண்ை

மொளிணககள் அதில் எழுந்தன. நீர்பபருகும் மொநதிகள் என சொணலகள் அந்நகருக்குள் ஓடின. சூதர்களின் கிணைபயொலியும்,

நூல்

பயில்வவொரின்

பொைல்

ஒலியும்,

குழந்ணதகளின்

விணளயொட்டுச்

சிரிப்பும்

யொணனகளின் மூச்பசொலிகளுைன் கலந்து ஒலிக்கும் அந்நகரம் இணறயருணளப் பபறுவதற்கொக மொனுைன் மண்ைில் விரித்துணவத்த யொனம் எனத் வதொன்றியது. மண்ணுலகின் எழில்கொை விண்ைவரும் வருவதற்கு அஸ்தினபுரிவய முதற்கொரைமொக அணமந்தது. “ஆதியில்

விஷ்ணு

இருந்தொர். விஷ்ணுவிலிருந்து

பிரம்மன்

வதொன்றினொன்.

பிரம்மனிலிருந்து

அத்ரி.

அத்ரியிலிருந்து சந்திரன். சந்திரனிலிருந்து புதன், புதனிலிருந்து சந்திரகுலத்வதொன்றல் புரூரவஸ் பிறந்தொன்”

என்று சூதர்கள் குருவம்சத்தின் குலவரிணசணயப் பொடினர். “ஆயுஷ், நகுஷன், யயொதி, புரு, ஜனவமஜயன், பிரொசீனவொன், பிரவரன், ீ நமஸ்யு, வதபயன், ீ சுண்டு, பஹுவிதன், ஸம்யொதி, ரவஹொவொதி, பரௌத்ரொஸ்வன், மதிநொரன், சந்துவரொதன், துஷ்யந்தன், பரதன், சுவஹொத்ரன், சுவஹொதொ, கலன், கர்த்தன், சுவகது, பிருஹத்ஷத்ரன், ஹஸ்தி

என்னும்

மங்கொப்புகழ்பகொண்ை

அரசர்களின்

பபயர்கள்

என்றும்

வொழ்வதொக!

மொமன்னன்


ஹஸ்தியின் ணமந்தனொன அஜமீ ைனின் வழிவந்த ருக்ஷன், சம்வரைன், குரு ஆகிவயொரின் புகழ் ஒருநொளும் குன்றொதிருப்பதொக! குருவம்சத்தின் பபருணம அழியொமல் திகழ்வதொக!” என்று ஒலித்தது சூதர்களின் பொைல்.

விடியலின் முதற்கதிர் மண்ணைத் பதொட்டு முதல் கூழொங்கல்ணல பபொன்னொக்கியவபொது சூதர்களின் பொைல் முடிந்து

தணலக்வகொலர் தன்

பவண்சங்ணக

ஊதினொர்.

மங்கலவொத்தியங்கள்

முழங்க

ஏழு

யொணனகள்

வைம்பற்றி இழுத்து வகொட்ணைவொயிணல இழுத்துத் திறந்தன. பபருங்கதவுக்கு அப்பொல் அகழிமீ து இருந்த மரப்பொலத்தில்

பவளியிலிருந்து

நகருக்குள்

நுணழவதற்கொகக்

கொத்திருந்த வைிகர்களின்

வண்டிகளின்

கொணளகள் கழுத்துச்சரடு இழுபட்டு மைிகுலுங்க கொபலடுத்து ணவத்தன. பநய்யும் பொலும் பகொண்டுவந்த ஆய்ச்சியர்

பொணனகணள மொறிமொறி

வதனும் பகொம்பரக்கும்

உதவிக்பகொண்டு

பகொண்டுவந்த

வவட்டுவர்கள்

தணலயில் தங்கள்

ஏற்றிக்பகொண்ைனர்.

நறுஞ்சுண்ைமும்

கொவடிகணள வதொளிவலற்றிக்பகொண்ைனர்.

பல்லொயிரம் குரல்கள் இணைந்து எழுந்த ஒற்ணற முழக்கத்துைன் அணனவரும் ஒழுகிச்பசன்று வொசலுக்குள் நுணழந்து

உள்வள பசல்லத்பதொைங்கினர்.

அந்த

நீண்ைவரிணச

வகொட்ணை

வமலிருந்த

கண்ணுக்கு எட்ைொத பதொணலவுவணர பசன்று மண்குன்றுகளுக்கு அப்பொல் மணறந்தது. அந்த

வரிணசயின்

அமுதகலசக்பகொடி

பின்னொலிருந்து

பறக்க

இரட்ணைப்புரவிகள்

அந்த வரிணசயின்

ஓரத்ணத

இழுத்த

ஒதுக்கியபடி

ரதபமொன்று

வந்தணத

கொவல்வரனின் ீ

குருகுலத்தின்

வகொட்ணை

வமலிருந்த

கொவலர் தணலவன் கண்ைொன். தன் இணையிலிருந்த சங்ணக எடுத்து ஊதி “அஸ்தினபுரியின் அணமச்சர்

பலபத்ரர்

வருணக!”

என

அறிவித்தொன்.

அணமச்சருக்குரிய

சங்குமுத்திணர

பபொறிக்கப்பட்ை

பகொடி

வகொட்ணைவமல் துவண்டு ஏறி கொற்ணற ஏற்று பறக்க ஆரம்பித்தது. அணமச்சரின் ரதம் வகொட்ணைமுகப்புக்கு வந்ததும்

கொவலர்தணலவன் அவணர

எதிர்பகொண்டு

முகமன்

பசொல்லி

வரவவற்றொன்.

அவர்

பமல்லிய

தணலயணசவொல் அணத ஏற்றுக்பகொண்டு வகொட்ணைக்குள் நுணழந்து துயிபலழுந்துபகொண்டிருந்த நகரத்தின் அகன்ற

பதருக்களினூைொக

குதிணரக்கொலடிகள்

தொளமிை

விணரந்து

பசன்றொர்.

அணமச்சரின்

முகம்

இருண்டிருந்தணத கொவலர் அறிந்தனர். அஸ்தினபுரியின் அணமச்சர் தீயபசய்தியுைன் வந்திருக்கிறொர் என்பது அக்கைவம நகரபமங்கும் பரவத் பதொைங்கியது. நகர்மன்றுகளில்

மக்கள்

சிறிய

கூட்ைங்களொக

கூைத்

பதொைங்கினர்.

வட்டுத்திண்ணைகளிலும் ீ

உள்முற்றங்களிலும் பபண்கள் திரண்ைனர். பட்டுத்துைி அணசயும் ஒலியில் அவர்கள் வபசிக்பகொண்ை ஒலி


திரண்டு புதர்க்கொட்டில் கொற்று பசல்வதுவபொன்ற ஓணசயொக நகர்மீ து பரவியது. அந்நகரில் ஒவ்பவொருவரும்

அஞ்சிக்பகொண்டும் ஐயுற்றுக்பகொண்டும் இருந்தனர். அவர்களின் முப்பத்ணதந்து தணலமுணற மூதொணதயர் எவரும் அரணசப்பற்றி அஞ்சவநர்ந்திருக்கவில்ணல. குலமூதொணத குருவுக்குப்பின் ஜஹ்னு, சுரதன், விடூரதன், சொர்வபபௌமன்,

ஜயத்வசனன்,

மொமன்னர்களின்

ரவ்யயன்,

வரிணசயில்

பொவுகன்,

சக்வரொத்ததன்,

பன்னிரண்ைொவதொக ஆட்சிக்குவந்த

வதவொதிதி,ருக்ஷன்,பீமன்

பிரதீபன்

ணகக்குழந்ணதணய

என

அன்ணன

கொப்பதுவபொல அஸ்தினபுரத்ணத ஆண்ைொன் என்றும் அவனுணைய ணமந்தன் சந்தனுவின் ஆட்சிக்கொலத்தில் அறம்

தவறியது என்று

ஒருபசொல்ணலக்கூை

பொைல்கள்.

எவரும்

வகட்டிருக்கவில்ணல

என்றும்

பொடின

சூதர்களின்

ஃபொல்குன மொதம் விசொக நட்சத்திரத்தில் மணழக்கொல இரவின் நொன்கொம் சொமத்தில் முதியமன்னர் சந்தனு உயிர்துறந்தொர். அவரது உைல்நிணலணய அறிந்த மக்கபளல்லொம் ஊர்மன்றுகளிலும் ஆலயமுற்றங்களிலும் கூடி

நின்று

அரண்மணனக்வகொட்ணைமுகப்பின்

பவண்கலமைியொகிய

கொஞ்சனத்ணதவய

பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தனர். வொத்தியங்கணள தொழ்த்திணவத்து சூதர்கள் வசொர்ந்து அமர்ந்திருந்தனர். அப்வபொது பவறிமின்னும் கண்களும் சணைவிழுதுகள் பதொங்கும் வதொள்களும் புழுதியும் அழுக்கும் படிந்த உைலுமொக பித்தன்

ஒருவன்

வகொட்ணைவொசணலத்

கூடியிருந்த மக்கள்

நடுவவ

அவன்

தொண்டி

வந்து

ஊருக்குள்

நின்றவபொது

நுணழந்தொன்.

அவனுணைய

ணசணககளொலும் மக்கள் விலகி நின்று கவனிக்கத்பதொைங்கினர். கண்ைொமைியின் ஓணச

கண்ைொமைிணய

விசித்திரமொன

வநொக்கி

வதொற்றத்தொலும்

எழுவதற்கு சிலகைங்களுக்கு முன்பு அரண்மணனக்கு வமலிருந்து ஒரு

சிறிய

பவண்பறணவ எழுந்து வொனில் பறப்பணத அவர்களணனவரும் கண்ைனர். பித்தன் ணககணளத் தட்டியபடி “அவஹொ! அவஹொ!” என்று கூச்சலிட்ைொன். “அது பறந்து வபொய்விட்ைது. அவதொ அது பறந்து வபொய்விட்ைது” என

ஆர்ப்பரித்தொன்.

குருவம்சத்தின்

கொஞ்சனம்

யொணனக்பகொட்டிலில்

வந்து அமர்ந்த

பதொைங்கிவிட்ைது” என்றொன்.

அதிர்ந்து சினம்பகொண்ைனர். மறுகைம்

மைிமுடிமீ து

“சந்திரவம்சத்தின்

முடிவு

ஒரு

ஒலிக்க

வரன் ீ

வொணள

ஆரம்பித்தது.

பட்ைத்துயொணன

துதிக்ணக

கூடியிருந்த

உருவியபடி

அந்தப்பறணவ

அணனவரும்

பித்தணன

வகொட்ணைச்சுவரில்

தூக்கி

வநொக்கி

ஓங்கொரபமழுப்ப,

அவதொ

பசல்கிறது.

அணதக்வகட்டு பசல்ல

சுருதகர்ைம்

நகரபமங்கும்

நடுங்கி

ஆரம்பித்த

முழங்கியது.

பரவியிருந்த

பல்லொயிரம் யொணனகள் வசர்ந்து குரல்பகொடுக்க ஆரம்பித்தன. அவ்பவொலியில் மகொமரியொதவம நடுங்கியது என்றனர் சூதர்கள்.

நகரபமங்கும் மக்களின் அழுகுரலும் சூதர்களின் பொைவலொணசயும் நிணறந்தன. கூட்ைம்கூட்ைமொக மக்கள்

அரண்மணன வளொகம் வநொக்கி பநரித்து முந்திச்பசல்லத் பதொைங்கினர். அந்தப்பித்தணன நிணனவுகூர்ந்த சிலர்

மட்டும் வவகமொக நகணரவிட்டு நீங்கிச்பசன்ற அவணனத் பதொைர்ந்துபசன்று பிடித்துக்பகொண்ைனர். அவணன நகரத்து

மூத்த

அஸ்தினபுரியில்

நிமித்திகர்

ஒருவர்

ஒருகொலத்தில்

அணையொளம் கண்ைொர்.

பபரும்புகழ்பபற்ற

அஜபொகன்

நிமித்திகனொக

என்று

பபயர்பகொண்ை

இருந்தொன்.

அவன்

சந்திரவம்சத்தின்

குலக்கணதகள் அணனத்ணதயும் பதொகுக்க ஆரம்பித்த அவன் அவ்வம்சத்தில் நைந்த ஒவ்பவொரு நிகழ்வுக்கும் விதியின்

வணலயில்

என்ன

கைிக்கத்பதொைங்கினொன்.

கொரைம்

ஒருநொள்

விலகிச்பசன்றொன்.

இருந்தது

சித்தம்

என்றும்

என்ன

கலங்கி அழுதுபகொண்டும்

விணளவு

உருவொகியது

சிரித்துக்பகொண்டும்

என்றும்

நகணரவிட்டு

அஜபொகனொல் எணதயும் பதொகுத்துப் வபசமுடியவில்ணல. அழுணகயும் சிரிப்புமொக அவன் ததும்பிக்பகொண்வை இருந்தொன். அழுணகக்கு நிணனத்தொர்கள்.

பிருஹஸ்பதியின்

பதில்

அவன்

நிமித்திகர்களின்

ஆலயத்தில்

சிரிப்பதொகவும்

கூட்ைம்

சிரிப்புக்கு

அவணன

பதில்

அவன்

அணழத்துச்பசன்று

அமரச்பசய்தனர்.

அவனுணைய

அழுவதொகவும் மக்கள்

தங்கள்

குலகுருவொன

உதிரிச்பசொற்கணளபயல்லொம்

குறித்துக்பகொண்டு அவற்றுக்கு நிமித்திக ஞொனத்ணதக்பகொண்டு பபொருளறிய முயன்றனர். “தர்மத்தின் வமல்

இச்ணசயின் பகொடி ஏறிவிட்ைது” என்று அவன் சந்தனுணவப்பற்றி பசொன்னொன். “பவற்று இச்ணச வரியத்ணத ீ வகொணைக்கொல

நதிவபொல

பமலியச்பசய்கிறது.

பலமிழந்த

விணதகணள

மண்

வணதக்கிறது”

என்று

சந்தனுவின் ணமந்தர்களொன சித்ரொங்கதணனப்பற்றியும் விசித்திரவரியணனப்பற்றியும் ீ பசொன்னொன். ஆனொல்

அவன் சட்பைன்று அஞ்சி நடுங்கி எழுந்து மொர்பில் அணறந்துபகொண்டு “இன்று வைதிணசயில் எரிவிண்மீ ன் உதித்திருக்கிறது.

அருந்ததிக்கு

நிகரொன

விண்மீ ன்.

அது

குருகுலத்ணத அழிக்கும்”என்று

ஓலமிட்ைொன்.

வலிப்பு வந்து விழுந்து ணககொல்கணள உணதத்துக்பகொண்ைொன். அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து விடுபைொமவலவய அவன் இறந்துவபொனொன்.


அரண்மணனயில் நிணறந்து

மன்னரின்

இறுதிச்சைங்குகள் நைந்துபகொண்டிருக்க, நகரவம

அணமந்திருக்ணகயில்,

பசொன்னணதக்பகொண்டு இச்ணசகணள

மட்டுவம

வழிவகுத்துவிட்ைொர் உய்த்தறிய

நிமித்திகர்

குருகுலத்தின்

என

பிருஹஸ்பதியின்

எதிர்கொலத்ணதக்

பின்பதொைர்ந்து

ஊகித்தனர்.

முடியவில்ணல.

ஆனொல்

பசன்று அந்த

கொலக்குறிகணளப்

கணளயிழந்து

சன்னிதியில்

கைித்தனர்.

சந்தனு

குருகுலத்தின்

முதுநிமித்திகர்

பவறுணம

அமர்ந்து

மன்னர்

நிகழுபமன

குருவம்சத்தின்

அவன்

தன்னுணைய

இன்றியணமயொத

அழிவு, என்று எப்வபொது

பொர்த்த

கூடி

அழிவுக்கு

அவர்களொல்

மொவரர்களும் ீ

அறத்தின்தணலவர்களும் இனிவமல்தொன் பிறக்கவிருக்கிறொர்கள் என்றும் குருகுலத்தின் புகழின் பூக்கொலம் இனிவமல்தொன் வரவிருக்கிறது என்றும் பசொன்னொர். ஆனொல் பித்தனின் பசொற்களும் சரியொகவவ இருந்தன. சந்தனுவின்

இரு

ணமந்தர்களில்

இருக்கவவயில்ணல.

அவனுணைய

வொழ்ந்துவந்தொன்.

மூத்தவனொகிய

தம்பி

சித்ரொங்கதனின்

விசித்திரவரியன் ீ

அப்வபொதும்

பிறவிநூலில்

வயொனிகட்ைம்

மருத்துவக்குடில்களில்தொன்

சந்தனுவின் ஈமச்சைங்குகள் முடிந்தபின்னர் நிமித்திகர் அணவக்குச் பசன்று அஸ்தினபுரியின் அரசியொன சத்யவதியிைம் நிமித்தபலன்கணளச் நிமித்திகர்

பசொன்னொர்கள்.

சித்ரொங்கதனின் பிறவிநூல் அவனுணைய

அஞ்சியபடியும்

குைங்கணளச்

தயங்கியபடியும்

பசொல்லும்வபொது

அவர்களில் மூத்த வயொனிகட்ைத்ணத

முற்றிலும் விட்டுவிட்டிருப்பதொகச் பசொன்னொர். ஆனொல் அவர்களணனவரும் ஆச்சரியப்படும்படியொக சத்யவதி அணத

அறிந்திருந்தொள்.

அந்தச்பசய்திணய

பிறர்

எவரும்

அறியவவண்டியதில்ணல

என்று

அவள்

அவர்களுக்கு ஆணையிட்டு பரிசில்கள் பகொடுத்து அனுப்பினொள். அஜபொகனின் பசொற்களிலிருந்து நிமித்திகர்

ஊகித்த கணைசிச்பசய்திணய அவர்கள் சத்யவதியிைம் பசொல்லவில்ணல. குருகுலமன்னன் சந்தனு இறந்த அன்று அவத முகூர்த்தத்தில் பொரதவர்ஷத்தில் எங்வகொ குருவம்சத்ணத அழிக்கும் பநருப்பு பிறந்திருக்கிறது என

அவர்கள்

அறிந்திருந்தனர். அருந்ததிக்கு

குறிக்கிறபதன்றும் ஊகித்திருந்தனர். சத்யவதி

வநரில்பசன்று

வசதிநொட்டு

நிகரொன

மன்னன்

எரிவிண்மீ ன்

பிரஹத்ரதனின்

என்ற

மகள்

பசொல்

ஒரு

பபண்ணைக்

பசௌபொலிணகணய

பொர்த்து

சித்ரொங்கதனுக்கு மைம்புரிந்துணவத்தொள். சந்திரவம்சத்து சித்ரொங்கதன் அஸ்தினபுரியின் அரசன் ஆனவபொது மக்கள்

ஏவனொ

வொழ்த்பதொலி

மகிழ்ந்து

மரபொனதொக

பகொண்ைொைவில்ணல. ,

நகர்வதிகளில் ீ

உயிரற்றிருந்தது.

மக்கள்

அவன்

கூடியிருந்து

ஊர்வலம் வருணகயில்

வபசும்வபொது

எழுந்த

மன்னணனப்பற்றிப்

வபசுவணதவய முற்றிலும் தவிர்த்தனர். தற்பசயலொக குருகுலம் பற்றிய வபச்சு எழும்வபொது அணனவரும்

பொர்ணவணயத் திருப்பிக்பகொள்ள அது அங்வகவய அறுபட்ைது. மிகச்சிலர் மட்டுவம கண்டிருந்த அஜபொகணன அதற்குள்

அணனவரும்

அறிந்திருந்தனர்.

எங்கும் பதரிந்திருந்தது.

எவரும்

எதுவும் பசொல்லொமவலவய

எங்வகொ

இருக்கும்

பிணழ

அழகிய வசவகர்கள் புணைசூழ பவண்பளிங்கொலொன மொளிணகயில் வொழ்ந்த சித்ரொங்கதன் ஒருநொள்கூை தன் மணனவியின்

அந்தப்புரத்தில்

தங்கவில்ணல.

அவன்

வசணவக்கொக

கொந்தொரத்திலிருந்து

பவண்சுண்ை

நிறமுள்ள வசவகர்கள் பகொண்டுவரப்பட்ைனர். திரொவிைத்திலிருந்து கரும்பளிங்கின் நிறமுள்ள இணளஞர்கள்

வந்தனர். அவர்கள் வழியொக அவன் எணதவயொ வதடிக்பகொண்டிருந்தொன். இறுகிய தணசகள் பகொண்ை அழகிய இணளஞர்களுைன்

மற்வபொர்பசய்வணதயும்

நீச்சலிடுவணதயும்

சித்ரொங்கதன்

விரும்பினொன்.

நரம்புகள்

புணைத்த தணசநொர்கள் ஒன்றுைன் ஒன்று வமொதி இறுகிப்புணைத்து அதிர்வணதப் பொர்க்ணகயில்தொன் அவன் இன்பம் பகொண்ைொன். மனித உைபலன்பது ணவரம்பொயும்வபொவத முழுணம பகொள்கிறது என நிணனத்தொன். சித்ரொங்கதன்

மொவரனொகவும் ீ

நிணலயற்றவனொகவவ

பநறிநின்று

கொைப்பட்ைொன்.

நொைொளக்கூடியவனொகவும்

பதினொறொண்டுகொலம்

இருந்தவபொதிலும்

ஆட்சிபசய்த

சித்ரொங்கதன்,

எப்வபொதும்

ஒருமுணற

ஹிரண்வதி நதிக்கணரயில் தட்சிைவனத்துக்கு வவட்ணையொைச்பசன்றொன். வவட்ணைபவறியில் மொன் ஒன்ணற பின் பதொைர்ந்து அைர்கொனகத்தில் அணலந்தொன். அந்த மொணனப் பிடிக்கொமல் திரும்புவது இழுக்கு என்று பட்ைதனொல் பறணவகணள உண்டும் குணககளில் தங்கியும் நொட்கைக்கில் கொட்டில் சுற்றித்திரிந்தொன். நொட்கள்

பசல்லச்பசல்ல

அவனுக்குள்

பளிங்குமொளிணககளும் வதொழர்களும்

இருந்த அணனத்தும்

எல்லொம்

கனவின்

வதய்ந்தழிந்தன.

நிணனவுவபொல

அஸ்தினபுரியும்

ஆனொர்கள்.

அவன்

அழகிய

மட்டுவம

அவனில் எஞ்ச அந்த வனத்தில் ஒவ்பவொருநொளும் பிறந்பதழுந்தவன்வபொல அவன் வொழ்ந்தொன். ஒருமுணற தொகம்

பகொண்டு

நீரள்ளுவதற்கொகக் நொள்முதல்

துல்லியமொன

அவன்

குனிந்தவபொது

நீலநீர்

அதில்

நிணறந்த

அவன்

வதடிக்பகொண்டிருந்தவன்

அணசவில்லொத

பொணறத்தைொகபமொன்ணற அணைந்து

வபரழகபனொருவணனக்

அவவன

என்று

அறிந்தொன்.

கண்ைொன். புணைத்த

சித்தமுருவொன தணசநொர்களும்

நீலநரம்புகளும் அணசயும் உைல் பகொண்ை அந்த அழகணன அள்ளியணைக்க இருணககணளயும் விரித்து


முன்னொல்

குவிந்தொன்.

நீருக்குள்

இருந்த

சித்ரொங்கதன்

இழுத்துக்பகொண்டு ஆழத்துக்குள் புகுந்துபகொண்ைொன். சித்ரொங்கதணன அவனுணைய

வதடிச்பசன்றவர்கள்

வில்லும்

ஊகித்தனர்.

சத்யவதி

அவணன

என்னும்

கண்ைணையவவயில்ணல.

அம்பறொத்தூைியும் இருக்கக்கண்டு

நிமித்திகணரக்பகொண்டு

உறுதிபசய்துபகொண்ைொள்.

சித்ரொங்கதனின்

கந்தர்வன்

அவன்

அவனுணைய

தம்பி

அவணன

நீலத்தைொகத்தின்

அதற்குள்

அருவக

மணறந்திருக்கலொம்

பிறவிநூணலப்பொர்த்து

விசித்திரவரியன் ீ

அணைத்து

அவன்

உைல்நிணல

என

இறந்தணத

வதறவில்ணல

என

மருத்துவர்கள் பசொன்னதனொல் சத்யவதிவய ஆட்சிப்பபொறுப்ணப ஏற்றுக்பகொண்ைொள். அஸ்தினபுரிணய அவள் ஆட்சிபசய்வணத ஐம்பத்ணதந்து மறக்குல மன்னர்களும்

ஒப்பமொட்ைொர்கள்

என மக்கள் அறிந்திருந்தனர்.

ஒவ்பவொருநொளும் தீயபசய்திக்கொக அவர்கள் பசவிகூர்ந்திருந்தனர்.

பலபத்ரர் அரண்மணன முற்றத்தில் பசன்றிறங்கி கொவலனொல் அணழத்துச்பசல்லப்பட்டு மந்திரசொணலயில் அமர்ந்திருந்த

வபரணமச்சர்

யக்ஞசர்மரின்

சத்ருஞ்சயரும், வியொஹ்ரதத்தரும்

சணபணய

அங்வக

இருந்தனர்.

அணைந்தொர்.

தளகர்த்தர்களொகிய

உக்ரவசனரும்,

களஞ்சியக்கொப்பொளரொகிய லிகிதரும், வரிகளுக்கு

பபொறுப்பொளரொகிய வசொமரும், ஆயுதசொணலக்கு அதிபரொகிய தீர்க்கவ்வயொமரும், எல்ணலக்கொவலர் தணலவரொன விப்ரரும், யொணனக்பகொட்ைடிக்கு அதிபரொகிய ணவரொைரும் இருந்தனர். பலபத்ரர் அமர்ந்ததும் தொன் பகொண்டு வந்திருந்த

ஓணல

ஒன்ணற

வபரணமச்சரிைம்

அளித்தொர்.

அதில்

யொணன நகரங்கணள

“பொகனில்லொத

அழிக்கக்கூடியது. பொசொங்குசதொரியொல் அது அைக்கப்பைவவண்டும். பவண்ைிற நதி எட்ைொம் படித்துணறணய பநருங்கும்வபொது பன்னிரு ரொசிகளும் இணைகின்றன. அன்று பகொற்றணவக்கு முதற்குருதி அளிக்கப்படும்” என்று எழுதியிருந்தது.

ஓணலணய ஒவ்பவொருவரொக வொங்கி வொசித்தனர். யொணன என்பது அஸ்தினபுரி என்றும் பவண்ைிறநதியின் எட்ைொம்

படித்துணற

பகொற்றணவக்கு

என்பது சுக்லபட்சத்தின்

முதற்பலி

இறுகச்பசய்தது.

பகொடுத்து

தளகர்த்தரொன

உக்ரவசனர்

அஞ்சவவண்டியதில்ணல” என்றொர். “…இந்த அஞ்சொதவர்கள்

பகொட்டில்களில்

எவரும் நம்

இன்றில்ணல.

யொணனகள்

அஞ்சவவண்டியதில்ணல” என்றொர்.

எட்ைொம்

வபொணர

இரவு

என்றும்

அவர்கள்

அறிவிக்கவிருக்கிறொர்கள் “பீஷ்மர்

ஊகித்தனர்.

என்ற

பசய்தி

இருக்ணகயில்

நொம்

அன்று

அவர்கணள எவருக்கும்

பொரதவர்ஷத்தில் அவரது வில்லின் நொவைொணசணயக் வகட்டு

நம்முணைய பணைகளும்

பல்லொண்டுகொலமொக

ஆயுதங்களுைன்

பபருகி

சித்தமொயிருக்கின்றன.

நிணறந்திருக்கின்றன.

நொம்

வபொணர

வபரணமச்சர் யக்ஞசர்மர் புன்னணகபசய்து “அரியணைகள் ஆயுதங்களொல் நிணலநிறுத்தப்படுகின்றன என்பது

அரசுகள் வதொன்றிய கொலம் முதல் நம்பப்பட்டுவரும் பபொய். அரசுகள் மக்களின் விரொைவடிவங்கள் மட்டுவம. அணவ

மக்கணள

ஆள்வதில்ணல, மக்கணள

பிரதிநிதித்துவம்

பசய்கின்றன” என்றொர்.

“இந்த

ஓணலயின்

பிறவரிகளுக்கு நம் வணரயில் எந்த முக்கியத்துவமும் இல்ணல தளகர்த்தவர. இதன் முதல் வரி மட்டுவம நொம்

கவனிக்கவவண்டியது.

யொணனக்கு

பொகன்

இல்ணல

என்கிறது

இந்த

ஓணல.

அந்தவரிணய

பொரதவர்ஷத்தின் நம்ணமத்தவிர்த்த ஐம்பத்திஐந்து மன்னர்களும் ஏற்றுக்பகொண்டிருக்கிறொர்கள் என்பதுதொன் முக்கியம்.

அப்படிபயன்றொல்

அணத

இங்குள்ள

மக்கபளல்லொம்

ஏற்றுக்பகொண்டிருக்கிறொர்கள்

பபொருள். மக்கள் ஏற்றுக்பகொள்ளொத ஒன்ணற மன்னர்கள் ஏற்றுக்பகொள்ளமொட்ைொர்கள்”.

என்பது

“நம்முணைய சமந்தர்களும் நண்பர்களும்கூை இணத ஏற்றிருக்கிறொர்கள் என்று பதரிகிறது” என்றொர் லிகிதர். “வசற்றில்

அகப்பட்ை

யொணனணய

புலிகள்

சூழ்வதுவபொல

அவர்கள்

அஸ்தினபுரிணயச்

சூழ்கிறொர்கள்.

நிணனக்கிறொர்கள்”என்றொர்.

“இவ்வருைம்

பலநொட்களுக்கொன உைவு கிணைக்கும் என அவர்களின் பசி பசொல்கிறது”. வசொமர் “வபரணமச்சவர, அவர்கள் நிணனப்பணதத்தொன்

நம் குடிமக்களிலும்

பபரும்பொலொனவர்கள்

வரிகள் இயல்பொக வந்துவசரவில்ணல. ஆலயக்களஞ்சியத்துக்கு கொைிக்ணகச்பசல்வம் வந்து வசர்வதுவபொல அரசனுக்கு

வரிகள்

வரவவண்டுபமன்கின்றன

நூல்கள்.

இம்முணற

பல ஊர்களில்

ஊர்த்தணலவர்கள்

எதிர்த்திருக்கிறொர்கள். அரசனில்லொத வதசம் வரிகணளப்பபற முடியுமொ என்று வினவியிருக்கிறொர்கள்.” “ஆம்,

இனியும்

நொம்

தொமதிக்கலொகொது”

என்றொர்

வபரணமச்சர்

யக்ஞசர்மர்.

“இந்த

கிருஷ்ைபக்ஷ

சதுர்த்தியுைன் அஸ்தினபுரியின் மன்னர் சித்ரொங்கதர் மணறந்து ஒரு வருைமொகிறது. அவரது நீர்க்கைன் நொள்

வணரக்கும் ஷத்ரிய மன்னர்கள் நம் மீ து பணைபகொண்டுவர முடியொது. வமலும் எட்டுநொள் கழித்துதொன் அவர்கள் வபொருக்கு நொள் குறித்திருக்கிறொர்கள். அதற்குள் அஸ்தினபுரியின் அரியணையில் நொம் மன்னணர அமரச்பசய்தொகவவண்டும்.”

அந்தச் பசொற்கணளக்வகட்டு அணவயில் அணமதி பரவியது. வசொமர் “….விசித்திரவரியருக்கு ீ பசன்ற மொதவம பதிபனட்டு

வயது

ஆகிவிட்ைது”

என்றொர்.

அணவயில்

அணமதியிழந்த

உைலணசவுகள்

உருவொயின.


வபரணமச்சர் தயக்கத்துைன் “அவரது உைல்நிணலயில் நல்ல மொற்றம் ஏதுமில்ணல என்று அரசமருத்துவர்கள் பசொல்கிறொர்கள்….ஆகவவதொன் இதுநொள் வணர ஒத்திணவத்வதொம்…” என்றொர். லிகிதர்

“அரியணை

என்றொர்.

அமரும்

மன்னன்

அணவயில் எவரும் அணதக்

முடிபவடுக்கவவண்டியவர்

முணறப்படி மைம்புரிந்திருக்கவவண்டும்

வகட்ைதொக

வபரரசியொர்

மட்டுவம.

கொட்டிக்பகொள்ளவில்ணல. இந்த

ஓணலணய

என்கின்றன

வபரணமச்சர்

அவரிைம்

நூல்கள்”

“இந்நிணலயில்

அளிப்வபொம்.

இன்னும்

பதின்மூன்று நொட்கள் மட்டுவம நமக்குள்ளன என்பணதத் பதரிவிப்வபொம்” என்றொர். அணவயிலிருந்தவர்கள் அணத பபருமூச்சுைன் தணலயணசத்து ஆவமொதித்தனர். பலபத்ரர்

தன்

ஆலயத்தருவக அறிவுறுத்தும்

இல்லத்துக்குத் ரதத்ணத

திரும்புணகயில் கைிகர்வதியின் ீ மூன்றுமுணனயில்

நிறுத்தினொர்.

உள்வள ஒரு

முத்திணரயுமொக சிறிய

கற்சிணலயொக

சுைர்மைி அணசயொமல் நின்றது.

ணகயில்

அஜபொகன்

ஒருணம

இருந்த

முத்திணரயும்

அமர்ந்திருந்தொன்.

சின்னஞ்சிறு

மறு

அருவக

ணகயில்

கல்லகலில்

அந்த துயரம் நிணறந்த கண்கணளவய சிலகைம் பொர்த்துநின்ற பலபத்ரருக்கு பதய்வங்களின் கண்களில் துயரம்

மட்டுவம

இருக்கமுடியும்

என்று

மொனுைவொழ்க்ணகணய பொர்த்துநிற்கின்றன.

பட்ைது.

ஏபனன்றொல்

அணவ

முடிவற்ற

கொலத்தில்

7.1.2014

1.முதற்கனல் 7.ப ொற்கதவம் 2

அஸ்தினபுரியின் வபரரசியின் பபயர் சத்யவதி. அவள் யமுணன நதிக்கணரயில் மச்சபுரி என்ற சிற்றூணர ஆண்ை

மீ னவர்குலத் தணலவனின்

மகள்.

அவள்

தந்ணத

சத்யவொன்.

பத்து

மீ னவக்குலங்களுக்குத்

தணலவனொக ஆனபின்னர் அவன் தசரொஜன் என்று பபயர் பபற்றொன். சத்யவொன் இணளஞனொக இருந்தவபொது

கணரவயொரப் பைகு ஒன்றில் உறங்குணகயில் ஒரு கனவு கண்ைொன். முழுநிலவு நொளில் யமுணனயின் கரிய நீரிலிருந்து

பசந்நிறவமனி

ஈரத்தில்

மின்ன

ஓரு

வபரழகி எழுந்து

வந்து

அவணன

புரிந்தொள். அவளுணைய கண்கள் மட்டும் மீ ன்விழிகள் வபொல இணமயொதிருந்தன.

வநொக்கி

புன்னணக

கண்விழித்பதழுந்த சத்யவொன் நிலபவழுந்தபின் மீ ன்பிடிக்கலொகொது என்ற தன் குலபநறிணய மீ றி பைணக நீரில்பசலுத்தி

சித்திணர முழுநிலவில்

ஒளியொக ததும்பிக் பகொண்டிருந்தது.

பகொண்டிருந்த

அதன்

ஓட்டிச்பசன்று

இரவில்

பரப்பில்

யமுணனயின்

யமுணனநதி

கண்களொல்

துள்ளும்

வதடியபடி

அவன்

நடுநீணர

பவள்ளி

அணைந்தொன்.

நீரணலகள்

மீ ன்களொல் கலகலத்துக்

அணலந்து

பகொண்டிருந்தவபொது

நீணரக்கிழித்தபடி வமபலழுந்து வந்து ணககணள வசிப்பறந்து ீ திரும்பி நீருள் அமிழ்ந்த அழகிணயக் கண்ைொன். அவள்

பபயர்

அத்ரிணக.

யமுணனயின்

ஆழத்திலுணறந்த

வபரன்ணனயின்

மகள்களில்

ஒருத்தி.

நிலபவொளியில் நீந்திக்களிக்கும் அவணளத் பதொைர்ந்து பைகில் பசன்றுபகொண்வை இருந்த சத்யவொணன ஒரு தருைத்தில் அவள் திரும்பிப்பொர்த்தொள். தொமணரக்குமிழ் முணலகளில் நீர் வழிய, பசந்நிறக் கூந்தல் முதுகில் ஓை அவள் அவனுணைய பைணக அணுகி அதன் விளிம்ணபப் பற்றியபடி நீலமைிக்கண்களொல் அவணனப் பொர்த்தொள். சத்யவொன்

அந்த நிலபவொளியில் அவள்

கண்ை

ணககணளப்பற்றி

அவனுணைய

ஆண்ணமயின்

பைகிவலற்றிக்பகொண்ைொன்.

பைகில்

அழகில்

நிலணவ

அவள்

மயங்கினொள்.

சொட்சியொக்கி

குலச்சின்னத்ணத அவள் கழுத்திலைிவித்து அவணள அவன் கொந்தருவ மைம் புரிந்துபகொண்ைொன். அதன்பின்

ஒவ்பவொரு

இரவும்

சந்தித்தொன். அவளுைபலங்கும் அவள்

நிணனவன்றி

பைணக எடுத்துக்பகொண்டு

நிணறந்திருந்த

ஏதுமில்லொதவனொக

நீரொழத்தின்

யமுணனக்குள்

மீ ன்மைம்

பசன்று

அவன்

தன்

அவணளச்

அவணன பித்துபகொள்ளச்பசய்தது.

பகபலல்லொம் யமுணனக்கணரயில்

கிைந்த

அவனுக்கு

என்ன

நிகழ்ந்தது என்று குலப்பூசகர் கண்டுபசொன்னொர். பலதணலமுணறகளுக்பகொருமுணற எல்ணல மீ றிச்பசன்று

நீர்மகளிர்தம் கொதலுக்கிணரயொகக்கூடியவர்கள் உண்டு. அவர்கள் ஒருநொள் நீரொழத்தில் மணறந்துவபொவொர்கள். அவணன அவர்கள் அணறகளில் மூடிணவத்தொர்கள். தணளயிட்டு பிணைத்தொர்கள். தணளகணளயும் உணைத்துக்பகொண்டு யமுணனக்குச் பசன்றுபகொண்டிருந்தொன். இரண்டுமுழுநிலவுகளுக்குப்பின் சணைமுடியும்

அவள்

அவணனக் கொை

கந்தலுமொக நதிக்கணரயிவலவய

வொழ்ந்தொன்.

வரொமலொனொள். அவனுணைய

அவன் கதவுகணளயும்

அவன்

குலம்

தன்னிணல

அவணன

அழிந்து

ணகவிட்ைது.

கலங்கிக் கலங்கி வழியும் கண்களும் நடுங்கிக்பகொண்டிருக்கும் தணலயும் குளிர்ந்து விணரத்த ணககளுமொக தடுமொறும்

கொல்கணள

எடுத்துணவத்து

யமுணனவநொக்கி

வபசிக்பகொண்டிருந்தொன்.

இரபவல்லொம்


யமுணனயின்

வபொலிருந்தொன்.

மீ து

துடுப்பிட்ைபடி

பைகில் அணலந்தொன்.

நிணனவுக்கு

மீ ளொத

எணதவயொ

வதடுபவன்

அடுத்த சித்திணர முழுநிலவுநொளில் அவன் தன் வதொைிணய யமுணனயில் நிறுத்தி, கண்ை ீருைன் துடுப்ணப ஒடித்து

நீரில்

பவளிவய வந்த

வசி, ீ ணககணள

நீட்டினொள். “நம் பசொல்லி

நீரில்

அத்ரிணக

ஆணைபகொண்டு

இருணககளிலும்

உறவின் எல்ணல இது.

மூழ்கி

மணறந்தொள்.

மீ ன்மைத்ணத பகொண்டிருந்தது அது. சத்யவொனுக்கு

அத்ரிணகயில்

இனி நொம்

முகர்வணதவய

வொழ்வின்

அணழத்தொன்.

தன்

அவணள

என்று

அவணள

எழுந்தவபொது

பபண்மகணவ

முகர்ந்து

நீணரப்பிளந்து

அவணன

பொர்த்தொன்.

பபயரிட்ைது

கொளி

மொர்வபொைணைத்து

வபரின்பமொகக்

குதிக்க

அழகிய

வநொக்கி

வவறு ஒரு உலகிவலவய சந்திக்கமுடியும்” என்று

பிறந்த மகளுக்கு சத்யவதி

அவனுணைய அன்ணன

என்வற

நீரில்

ஓர்

அவன் அந்தக்குழந்ணதணய

நிறமுள்ளவளொணகயொல் மச்சகந்தி

பிணைத்து

ஏந்திவந்த

அவனுணைய

என்றணழததொள்.

அவள்

பகொண்டிருந்தொன்.

அத்ரிணகயின்

கரிய

அவவனொ

அவணள

அவன்

மைம்

சிறுவமனியின் அதன்பின்

குடி.

நறுமைத்ணத

புரிந்துபகொள்ளவில்ணல. வவபறந்தப் பபண்ணும் அவனுக்கு பபண்ைொகத் பதரியவில்ணல. ஆகவவ அவவள மச்சகுலத்தின் இளவரசிபயன அறியப்பட்ைொள்.

நிலத்ணத விை நீவர அவளுக்கு உவப்பொனதொக இருந்தது. நீருக்குள் அவளுக்கு சிறகுகள் முணளப்பதொக

அவள் வதொழிகள் பசொன்னொர்கள். மனிதர்கள் ஒருவபொதும் பசன்று பொர்க்கமுடியொத நீரொழங்களுக்பகல்லொம் அவள் முக்குளியிட்டுச் பசன்றொள். அவர்கள் எவரும் அறிந்திரொத முத்துக்களுைன் திரும்பி வந்தொள். பமல்ல திருப்பிப்பொர்த்தொல் முடிவிலொது நிறம் மொறும் பக்கங்களில் யமுணனயில் பைவகொட்டிய ஒவ்பவொருவணரயும் கொட்டும் அரிய முத்துக்கள் அணவ என்றனர் குலப்பூசகர். அவள்

யமுணனநதியில்

நுணரவமடுகள்

வபொலத்

பதரிந்த

மைல்திட்டுகளின்

நொைற்புதர்களுக்குள்

நொட்கைக்கொக தங்கியிருந்தொள். நிலபவொளியில் நீர்பவளிணயப் பிளந்து எம்பி ணகவிரித்துத் தொவி விழும் அவணள

பைகிலிருந்து

முத்துப்வபொல சருமம்

பொர்த்தவபொது

மின்னும்

அவள்

அன்ணனவய

அவணளப்வபொன்ற

வபரழகி

மீ ண்டுவந்ததொக ஒருத்தி

அவன்

உைர்ந்தொன் குலத்தில்

சத்யவொன்.

ஒருவபொதும்


பிறந்ததில்ணல

என்று

மீ னும்

முத்துக்களும்

பபற்றுக்பகொண்டு

குலப்பொைல்கணளப் பொைவந்த

சூதர்கள்

பசொன்னொர்கள். அவளுணைய புகழ் அவர்களின் பொைல்களின் வழியொக பொரதவர்ஷபமங்கும் பரவியது. அஸ்தினபுரிணய

ஆண்ை

கிணளக்கவர்மீ து

சிறுகுடிலணமத்துத்

கொட்டுக்குச்

பசன்று

முழுநிலவின்

சந்திரகுலத்து

வவட்ணைமுடிந்த

ஒளியில் அணலயடித்து

மன்னன்

இரவில்

தங்கினொர்.

ஒளிவிடும்

சந்தனு

தன்

ஐம்பதொவது வயதில்

யமுணனக்கணரவயொரமொக

தன்

புல்லொங்குழலுைன்

நதிணயப்

பொர்த்து

வவட்ணைக்கொக

வபொதிமரம்

குடில்முகப்பில்

அமர்ந்து

ஒன்றின்

வந்தமர்ந்து

பநஞ்சுகனத்து

வழிந்த

பசன்றகொல நிணனவுகணள இணசயொக்கி குழலிணசத்துக்பகொண்டிருந்தவபொது நதிப்பரப்பில் ஓர் அழகிய மீ ன் துள்ளிவிணளயொடுவணதக்

கண்ைொர்.

கணரயிலிருந்த

இரு

பமன்மரங்கணளச்

வசர்த்துக்கட்டி

அதிவலறி

நீர்ப்பரப்புக்குள் பசன்ற பின்னர்தொன் அது ஓர் அழகிய பபண் என்பணத அறிந்தொர். அவள் நீந்திச்பசல்ல அவர் பின் பதொைர்ந்தொர். அவள் மீ னொகவும் பபண்ைொகவும் உருமொறிக்பகொண்டிருப்பதொக நிணனத்தொர்.

பநஞ்சுதொளொ ஆவலுைன் அவர் வமலும் அவணள அணுகிச்பசன்றவபொது நீரில் ஊறிய பமன்மரங்கள் மூழ்கத் பதொைங்கின.

அவர்

நீரில்குதித்து

கணரவநொக்கி

நீந்த

ஆரம்பித்தொர்.

நிலபவொளியில்

யமுணன

கிளர்ச்சிபகொண்டிருந்ததனொல் அணலகள் அவர் வதொள்களுைன் மல்லிட்ைன. ணகவசொர்ந்து அவர் நீரில் மூழ்கத் பதொைங்கினொர்.

வமபலழுவதற்கொக

அவர்

பசய்த

முயற்சிகபளல்லொம்

அவர்

ணககணள

வமலும்

கணளப்புறச்பசய்தன. நீருக்குள் மூழ்கி தன் தணலக்குவமல் நிலபவொளி நீரிலொடும் நைனத்ணதப்பொர்த்தபடி கீ வழ

பசன்றுபகொண்வை இருந்தவபொது

அவர்

தன்ணன

வநொக்கி

அவளுணைய கண்கள் மீ ன்விழிகள் வபொல இணமயொது திறந்திருந்தன. அவள்

நீர்க்பகொடி

பற்றிக்பகொண்ைொள். உலகத்ணதக்

வபொல

குளிர்ந்து

அவளுைன்

கண்ைொர்.

வழவழப்பொக

நீருக்குள் பறந்துபசன்று

மரகத இளங்கொடுகள்

இருந்த

நீரணலகளில்

அவள் தன்

யமுணனயின்

நீந்தி

வருவணதக்

ணககளொல்

அவர்

அடியில்

நைனமிட்ைன.

கண்ைொர்.

ணககணள

பரவியிருந்த

பசம்பவளப்

பொணறகள்

மொய

வமல்

பபொன்னொலும் பவள்ளியொலும் உைல் பகொண்ை மீ ன்கள் சிறகுகணள விசிறியபடி அவன் வகட்கமுடியொத பசொற்கணள

உச்சரித்தபடி

கொட்டி வொனுக்கு எழுந்தன.

பறந்துபசன்றன.

அச்பசொற்கள்

குமிழ்களொக

எழுந்து நூறொயிரம்

வண்ைங்கள்

வமலும் ஆழத்திற்குச் பசன்றவபொது அங்கு ணககள் சிறகுகளொக மீ ன்கணளப்வபொல் பறக்கும் வபரழகிகணளக்

கண்ைொர். தொமணர முகமும் உருண்ை ணககளும் திரண்ை வதொள்களும் பகொண்ை பத்மினிகள், வொணழக்கூம்பு முகமும் நீண்ை ணககளும் பமலிந்த வதொள்களும் பகொண்ை சித்ரிைிகள், சங்குமுகமும் சிறிய ணககளும் பநகிழ்ந்த

வதொள்களும்

பபதும்ணபயரும்

பகொண்ை

மங்ணகயரும்

சங்கினிகள்,

மைந்ணதயரும்

அவர்கள் கனவுருக்கொட்சிபயன மிதந்தனர். திரும்பும்

கழுத்துகளின்

நளினங்கள், பறக்கும்

மின்பவட்டுகள், சுழித்துவிரியும்

உதட்டு

யொணன

மதம்

அரிணவயரும்

கூந்தணல

பகொண்ை

ஹஸ்தினிகள்.

பதரிணவயரும்

அள்ளும்

முத்திணரகள், அணசயும்

வபணதயரும்

வபரிளம்பபண்களுபமன

பொவணனகள், ஓரவிழிப்பொர்ணவயின்

ணககளின்

நைனங்கள், வதொள்சரிவின்

குணழவுகள், இணை வணளவின் ஒயில்கள், பின்னழகின் குவிதல்கள், முணலபநகிழ்வுகளின் வபபரழில்கள் வழியொக

அவர்

பசன்றுபகொண்டிருந்தொர்.

ஒவ்பவொரு

பபண்ைிலும்

ஒருவொழ்நொணளக்

கழித்தவரொக

யுகயுகமொகச் பசன்று ஒருகைம் பகொப்பளித்து உணைவதுவபொல நீருக்குவமவல வந்தொர். இழந்த மூச்ணச அணைந்தவரொக ணககொல்களொல் துழொவி யமுணனத்தீபவொன்றின் நொைல்கணளப் பற்றிக்பகொண்ைொர். அவருைன்

அவளும்

கணரவயறி

வந்தொள்.

ஈரமைலில்

உணைகளற்ற

உைலுைன்

பமல்லிய

பவண்பற்கணளக்

முழங்கொல்கணளக்

கட்டிக்பகொண்டு நிலபவொளியில் அமர்ந்திருக்கும் கன்னியின் அருவக மண்டியிட்டு சந்தனு வகட்ைொர் “நீ யொர்?

மொனுைப்பபண்வைதொனொ?”

அவள்

கொட்டி

புன்னணகபுரிந்து

“மச்சகுலத்தணலவன் சத்யவொனின் மகள் நொன், என்பபயர் சத்யவதி” என்றொள். அவள் உைலில் நீரொழத்தில் அவர் உைர்ந்த வொசணனணய அறிந்தொர். புதுமீ ன் வொசணனயொ மதநீரின் வொசணனயொ என்றறியொமல் அவர் அகம்

தவித்தது.

அவள்

ணககணளப்

பற்றிக்பகொண்டு

“யமுணனயின்

மகவள,

நீ

அஸ்தினபுரியின்

அரசியொகவவண்டும்” என்றொர். “நொன் மீ னவப்பபண்ைல்லவொ?” என்று அவள் பசொன்னவபொது “மும்மூர்த்திகள் எதிர்த்துவந்தொலும் தளரமொட்வைன். உன்ணனயன்றி இனிபயொரு பபண்ணை தீண்ைவும் மொட்வைன்” என்று சந்தனு வொக்களித்தொர். சூதர்கணதகள்

அஸ்தினபுரிக்கு

வழியொக

ணககூைவில்ணல.

அரசியொன

அன்றி

அஸ்தினபுரியின்

மக்கள்

விதத்ணத அறிந்திருக்கவில்ணல.

ஆகவவ சூதர்கணதகள்

நொள்வதொறும்

சத்யவதி

என்னும்

அணதக்வகட்பதில்

வளர்ந்தன.

கரியமீ னவப்பபண்

அவர்களுக்கு

சத்யவதியின்

உைல்மைம்

நிணறவவ

அறிந்து

நொகங்கள் பைபமடுத்து பின்னொல் வந்தன என்றொர்கள். யொணனகள் துதிக்ணகதூக்கிப் பிளிறின என்றொர்கள்.


கந்தர்வர்களும் கின்னரர்களும் யட்சர்களும் மலர்வொசம் விட்டு அவணளச் சூழ்ந்திருந்தனர். அவள் வொசணன கனவுகளில் வந்து அறியொத எவற்ணறவயொ நிணனவுறுத்தியது. பதிபனட்டு

ஆண்டுகொலம்

சத்யவதியின்

வமனியின்

வொசணனயன்றி

வவபறணதயும்

அறியொதவரொக

அரண்மணனக்குள் வொழ்ந்தொர் சந்தனு. ஒவ்பவொருநொளும் புதியநீர் ஊறும் சுணன. ஒவ்பவொரு கொணலயிலும்

புதுமலர் எழும் மரம். ஒவ்பவொருகைமும் புதுவடிவு எடுக்கும் வமகம். யமுணனயின் அடித்தளத்திலிருந்து சத்யவதி

பகொண்டுவந்த

இன்பனொன்றில்லொதணவ

முத்துக்களின்

கணதகணளப்பற்றி

அம்முத்துக்கள். நீரின்

சூதர்கள்

அடித்தளத்தில்

பசொன்னொர்கள்.

மட்டுவம

எழும்

ஒன்ணறப்வபொல்

ரகசியமொன

பகொண்ைணவ. அணவதொன் சந்தனுணவ அவளுணைய அடிணமயொக கொலடியில் விழச்பசய்திருந்தன. அவள்

தன்னுைன்

பகொண்டுவந்த

சிப்பியொலொன வபணழயில்

இருநூற்றியிருபது

முத்துக்கள்

வொசம்

இருந்தன

என்றனர் சூதர்கள். ஒவ்பவொரு முழுநிலவுநொளிலும் அவள் பபொற்சிப்பி திறந்து ஒருமுத்ணத சந்தனுவுக்குக்

கொட்டினொள். அந்தமுத்தின் அழகில் பமய்மறந்து அணதவய மீ ளமீ ள முகர்ந்தும் பொர்த்தும் அவர் வொழ்ந்தொர். நூறொண்டுகள் பணழய வசொமரசம்வபொல, இணமயத்தின் சிவமூலிணக வபொல அது அவணர மயக்கி உலணக மறக்கச்பசய்தது.

அவரது

கண்கள்

புறம்வநொக்கிய

பொர்ணவணய

இழந்தன

என

உள்வநொக்கித்

திரும்பிக்பகொண்ைன. கனவில் இணசவகட்கும் ணவைிகணனப்வபொல அவர் விரல்கள் எப்வபொதும் கொற்ணற மீ ட்டிக்பகொண்டிருந்தன. அன்ணன மைம் அறிந்த கன்றின் கொதுகணளப்வபொல அவர் புலன்கள் அவளுக்கொக

கூர்ந்திருந்தன. கந்தர்வர்களின் முகங்களில் மட்டுவம இருக்கும் புன்னணக எப்வபொதும் அவரிைமிருந்தது.

பதிபனட்ைொண்டுகளில் இருநூற்று இருபது முத்துக்களும் தீர்வது வணர சந்தனு அந்தப்புரம்விட்டு பவளிவய வரவில்ணல.

கணைசிமுத்ணதயும் பொர்த்தபின்பு அவர் தன்ணன உைர்ந்தவபொது அவரது பமலிந்த உைல் ஆணைகளுக்குள் ஒடுங்கிக்கிைந்தது. வதொலுரிந்த சுள்ளி வபொன்ற ணககொல்களுைன் பவளிறி ஒட்டிய முகத்துைன் படுக்ணகயில்

கிைந்தொர். கண்மூடி யமுணனயின் ஆழத்ணத கற்பணனயில் கண்டுபகொண்டு படுத்திருந்த அவர் உைலில்

நூறொண்டு மூப்பு பைர்ந்திருந்தது. ‘கன்றுக்கு பொற்கைல் மரைவமயொகும்’ என்று முதுநிமித்திகர் பசொன்னொர். அவருைலில் அரண்மணன

நொள்வதொறும்

ணவத்தியர்கள்

கொய்ச்சல் அதில்

படிப்படியொக

ஏறி

பணைக்குதிணரயின்

வந்தது.

அவரது

குளம்படிச்சத்தம்

நொடிணயப்பிடித்துப்பொர்த்த

ஒலிப்பதொகச் பசொன்னொர்கள்.

‘ஆழம்’ என்ற பசொல்ணல சந்தனு கணைசியொகச் பசொன்னொர். நொசி விரித்து அதன் வொசணனணய ஏற்பவர்வபொல மூச்சிழுத்தொர். அம்மூச்ணச பவளிவிைவில்ணல.

சந்தனுவின் அரசியொக வந்தபின்னர் சிலநொட்களிவலவய அஸ்தினபுரியின் ஆட்சிணய முழுக்க சத்யவதிவய ஏற்றுக்பகொண்ைொள்.

மதம்

பகொண்ை

யொணனணய

பொர்ணவயொவலவய

அைக்கி

மண்டியிைச்பசய்யும்

ஆற்றல்பகொண்ைவளொக அவளிருந்தொள். ஆயிரம் கண்களுைன் அவள் நொட்ணை பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தொள். ஆயிரம் ணககளுைன் ஆட்சிபசய்தொள். சித்திணரமொதம் முழுநிலவன்று மட்டும் அவள் அரச ஆணைகணளக் கணளந்து

மீ னவப்பபண்ைொக

மொறி

தன்னந்தனியொக

ரதத்தில்

ஏறி

கொடுகணளத்தொண்டி

யமுணனநதிக்கணரயில் இருந்த தன் கிரொமத்துக்குச் பசன்றொள் என்றனர் சூதர்கள். 8.1.2014

1.முதற்கனல் 8.ப ொற்கதவம் 3

அஸ்தினபுரியின் மன்னர் சந்தனுவின் ரதத்தில் ஏறி முதன்முதலொக பீஷ்மர் தன் ஏழு வயதில் உள்வள வந்தவபொவத

அந்நகர மக்கள்

அது

தங்கள்

குலமூதொணத

ஒருவரின்

நகர்நுணழவு

என்று

உைர்ந்தனர்.

சஞ்சலவமயற்ற பபரிய விழிகளும், அகன்ற மொர்பும், பபொன்னிற நொகங்கள் வபொன்ற ணககளும் பகொண்ை சிறுவன் தன் தந்ணதணயவிை உயரமொனவனொக இருந்தொன். ஒவ்பவொரு பசொல்லுக்குப்பின்னும் அதுவணர

அறிந்த ஞொனம் அணனத்ணதயும் பகொண்டுவந்து நிறுத்தும் வபச்சுணையவனொக இருந்தொன். ஒரு கைவமனும் தன்ணனப்பற்றி நிணனயொதவர்களுக்கு

மட்டுவம

உரிய

கருணை

நிணறந்த

புன்னணக

பகொண்டிருந்தொன்.

தவசீலர்களுக்குரிய

வொழ்க்ணகணயக்

அவணனக் கண்ைபின் அஸ்தினபுரியின் மக்கள் தங்கள் கனவுகளில் கண்ை அத்தணன பிதொமகர்களுக்கும் அவனது முகவம இருந்தது. வதவவிரதன்

என

தந்ணதயொல்

அணழக்கப்பட்ை

பீஷ்மர்

பகொண்டிருந்தொர்.மணலயுச்சியின் ஒற்ணறமரத்தில் கூடும் தனிணம அவரிைம் எப்வபொதுமிருந்தது. ஒவ்பவொரு

பொர்ணவயிலும் நொன் இங்கிருப்பவனல்ல என்று பசொல்வதுவபொல, ஒவ்பவொரு பசொல்லிலும் இதற்குவமல் பசொல்பவனல்ல என்பதுவபொல, ஒவ்பவொரு கொலடியிலும் முற்றொக கைந்து பசல்பவர்வபொல அவர் பதரிந்தொர்.


அஸ்தினபுரியின் நகபரல்ணலயில் அவரது ஆயுதசொணல இருந்தது. அங்குதொன் அவர் தன் மொைவர்களுைன் தங்கியிருந்தொர்.

பிரம்மமுகூர்த்தத்தில் கொஞ்சனத்தின் மைிவயொணச வகட்டு எழுந்து நீரொடி வழிபொடுகணள முடித்துவிட்டு ஆயுதசொணலக்கு வந்து பவயில் பவளுப்பதுவணர தன்னந்தனியொக பயிற்சி பசய்வது பீஷ்மரின் வழக்கம். ஆயுதப்பயிற்சிவய

அணுகுவதில்ணல.

அவரது

விரல்நீளவம

வயொகம்

பகொண்ை

என்று

சிறிய

அறிந்திருப்பதனொல்

அவணர

அம்புகணள ஒன்றின்

அப்வபொது

பின்பக்கத்ணத

எவரும்

இன்பனொன்றொல்

பிளந்து எய்துபகொண்வை இருந்தொர். குறிப்பலணகயின்கீ வழ பிளவுண்ை அம்புகள் குவிந்துபகொண்வை இருந்தன. அப்வபொது

உள்வள

வசவகன்

பசொன்னொன்.

வந்த

வைங்கி

சிற்றம்புைன்

முகமன் ணகயில்

பீஷ்மர்

அவணன

என்றொல்

அது

திரும்பிப்பொர்த்தொர். அந்வநரத்தில் அவணர

சிற்றன்ணன

சத்யவதியின்

அணழப்பொகவவ இருக்கமுடியும்.

மீ ண்டும்

நீரொடி

பவண்ைிற

அைிந்து

பீஷ்மர்

அந்தரீயமும்

அந்தப்புரச்சணபக்கு அரண்மணனயின்

உத்தரீயமும் வபரரசியின்

பசன்றொர்.

இைப்புறத்து

நீட்சியொக

அணமந்திருந்த

பசந்நிறக்

கற்கள்

அந்தப்புரத்தின்

முற்றத்தில்

பரப்பப்பட்டிருந்தன. அவர்

படிகளில்

ரதமிறங்கி

ஏறியவபொது

கொவலர்கள் வவல் தொழ்த்தி சிரம் குனிந்தனர்.

சிம்மங்கள்

நொற்புறமும்

விழித்து

நின்ற

மரச்சிற்பத்தூண்கள் வரிணசயொக அைிவகுத்த

நீண்ை

இணைநொழியில் உள்ளணற

வொசல்கள்

இருந்து

திறந்து

திறந்து பசன்றன. அணறகணளக் குளிர்விக்கும் பமல்லிய

வழிந்தன. வொழும் ஒலிவகட்டு அழகிய கழுத்ணத வணளத்துவநொக்கின.

நீவரொணைகள்

நீபரொலியுைன்

அரண்மணனக்குள் மயில்களும்

கிருஷ்ைமிருகங்களும்

தன்னுள் ஆழ்ந்தபடி நைந்த அவருக்கு முன்னொல் அவரது வருணகணய ணசணகயொல் அறிவித்தபடி வசவகன் ஓடினொன். அவரது உயரத்துக்கு அரண்மணனயின் அத்தணன நிணலவொயில்களும் சிறியணவ என்பதனொல் ஒவ்பவொரு வொயிலுக்கும் அவர் குனிந்துபகொள்ள வவண்டியிருந்தது. வபரரசியின்

பவட்ைப்பட்ை

முன்னொல்

கூந்தலின்

பசல்வதனொல்

நணரவயொடிய

அவர்

கரிய

தணலப்பொணகணய கற்ணறகள்

அைிந்திருக்கவில்ணல. கொகபட்சமொக

நரம்புகள்

புணைத்த

பபரிய

வதொள்களில்

பவள்ளியொலொன

குருகுலத்து

விழுந்துகிைந்தன. கரிய கனத்த தொடி மொர்ணபத்பதொட்ைது. பீஷ்மர் நணககவளதும் அைிவதில்ணல. கொதுகளில் கிளிஞ்சல்குண்ைலங்களும்

கழுத்தில் குதிணரவொல்

சரடில்

வகொர்க்கப்பட்ை


இலச்சிணனயும் மட்டும் அவர் உைலில் இருந்தன. சரிணககளற்ற பவண்ைிற ஆணைக்குவமல் கட்ைப்பட்ை மொன்வதொல் கச்ணசயில் அவர் ஆயுதவமதும் ணவத்திருக்கவுமில்ணல.

அந்தப்புரவொசலில் நின்று தன்ணன வைங்கிய பபண்கொவலரிைம் அரசிணயப் பொர்க்க அவர் வந்திருப்பணத

அறிவிக்கும்படி பசொன்னொர். தணலணமக்கொவல்பபண் பவளிவய வந்து தணலவைங்கி “குருகுலத்து இளவரசர்

பீஷ்மணர வபரரசி சத்யவதிவதவி வரவவற்கிறொர்..” என்று அறிவித்து உள்வள அணழத்தொள். தணலகுனிந்தபடி பீஷ்மர் உள்வள பசன்றொர். கங்ணகக்கணரப்

பபருமரப்பலணககளொல்

பசய்யப்பட்டு

பவண்களிமண்

பூசி

வண்ைக்வகொலமிைப்பட்ை

சுவர்கள் பகொண்ை அரண்மணன அணறக்குள் பவண்பட்டு மூடிய ஆசனத்தில் சத்யவதி அமர்ந்திருந்தொள். பவண்பட்ைொலொன பகொண்ை

பமல்லிய

ஆணைக்குவமல்

குத்துவொளும்

பசம்பட்டுக்

தணலயில்

பூங்பகொடிணய

அைிந்திருந்த

வணளத்துக்கட்டியது

அமுதகலசச் சின்னமிருந்தது.

கச்ணசயில் சிறிய

வபொன்ற

ணவரங்கள்

பதிக்கப்பட்ை

மைிமுடியும் அரச

மீ ன்வடிவப்பிடி

சின்னங்களொக

அணமப்புபகொண்ை

இருந்தன.

மைிமுடியின்

முகப்பில்

முகமன் கூறி வைங்கிய பீஷ்மணர வொழ்த்தி அருவக அமரச்பசய்தொள் சத்யவதி. அறுபத்ணதந்து வயதிலும் மூப்பின்

தைங்களில்லொத

அவளுணைய

தணலவைங்கியிரொதவர்களுக்குரிய பபொற்பிடிகள் பீஷ்மரிைம்

பகொண்ை

கைலொணம

பகொடுத்தொள்.

“இன்று

பொவணன ஓைொல்

கொணல

அழகிய

கரியமுகத்தில்

இருந்தது.

அரசி

மூடியிைப்பட்ை வபரணமச்சர்

எப்வபொதும்

ணகயணசக்க

வசடி

எங்கும்

அருவக

இருந்த

பபட்டியிலிருந்து ஓணலபயொன்ணற

இணதக்பகொண்டுவந்து

எடுத்து

என்னிைம்

அளித்தொர்.

பமொழிணயக்பகொண்டு

பொர்த்தொல்

பலபத்ரரின் ஒற்றன் நொகரவதசத்துக்குச் பசன்ற ஒரு தூதணனக் பகொன்று இணத ணகப்பற்றியிருக்கிறொன்.” பீஷ்மர்

சுவடிணய

வொசிக்ணகயில்

அரசி

பபருமூச்சுவிட்டு

“இதன்

இத்தணகய ஓணலகள் பொரதபமங்கும் பசன்றிருக்கின்றன என்று பதரிகிறது” என்றொள். “ஆம்” என்றபடி அணத பீஷ்மர் குழலில் இட்டு மூடினொர். அரசி வபசுவதற்கொகக் கொத்திருந்தொர். “என்ணனப்பற்றி அக்கணதகணளக் என்றுதொன்

சூதர்களின்

கணதகள்

வகட்கும் எவரும்

என்ணனப்பற்றி

பசொல்வணதக்

அஸ்தினபுரியின்

எண்ணுவொர்கள்.பசன்ற

வகட்ைொல்

அரசணன

எனக்வக

மொயத்தொல்

இருபதொண்டுகொலமொக

அச்சமொக

இருக்கிறது.

ணகப்பற்றிய

தீயவதவணத

இக்கணதகள்

கிணளவிட்டு

வளர்ந்துபகொண்வை இருக்கின்றன. என் குலத்தின் கொரைமொக பொரதவர்ஷத்தின் ஷத்ரியர்கள் அணனவரும் என்ணன பவறுக்கிறொர்கள். நம்முணைய குடிமக்கள்கூை என்ணன அஞ்சுகிறொர்கள். இந்த அரியணையில் நொன் இருப்பதன்மூலம் அவர்களுக்கு ஏவதொ பபருந்தீங்குவந்து வசரும் என எண்ணுகிறொர்கள்…”

ஏவதொ பசொல்லவந்த பீஷ்மணர ணகயமர்த்தி சத்யவதி பதொைர்ந்தொள். “எனக்கு எல்லொம் பதரியும். எனக்கும் ஒற்றர்கள்

இருக்கிறொர்கள்.

ஆயர்குடிகளும்

வவளொண்குடிகளும்

கைலவர்களும்

எணத

எண்ைி

அஞ்சிக்பகொண்டிருக்கிறொர்கள் என்பணத மீ ண்டும் மீ ண்டும் நொன் வகள்விப்பட்டுக்பகொண்டுதொன் இருக்கிவறன்.” “அன்ணனவய, பல பவன்று

தணலமுணறகளுக்கு

முன்பு மொமன்னர்

அஸ்தினபுரிணய பொர்தவர்ஷத்தின்

தணலநகரொக

ஹஸ்தி

அணமத்த

இந்த

ஐம்பத்ணதந்து

நொள்முதலொக

நொடுகணளயும்

ஷத்ரிய

மன்னர்கள்

அஞ்சிவருகிறொர்கள். அச்சத்தின் மறுபக்கம் பவறுப்பு….வல்லணம என்றுவம கீ வழொரொல் பவறுக்கப்படுகின்றது” என்றொர்.

சத்யவதி “ஆம், இந்த வம்சம் அழியும் என்று நிணனக்கிறொர்கள்…அஸ்தினபுரம் அவர்கள் ணகயில் பழுத்த கனிவபொல வபொய் . “அஸ்தினபுரி அதன்

விழும்

என்று

வரப்புதல்வர்கணள ீ

கைிக்கிறொர்கள்…

இன்னும்

அது

நைக்கக்

கூைொது..”

என்றொள்.

இழந்துவிைவில்ணல” என்று உள்பளழுந்த

சினத்ணத

அைக்கியபடி பசொன்னொர் பீஷ்மர். சத்யவதி “ஆனொல் இப்வபொது அஸ்தினபுரத்துக்கு மன்னன் இல்ணல…என் மகன்

சித்ரொங்கதன்

விசித்திரவரியன் ீ

இறந்து

மன்னனொக

ஒருவருைம்

முடியப்வபொகிறது…சித்ரொங்கதனின்

வவண்டும்….இன்னும்

அதிக

நொட்களில்ணல

நீர்க்கைன்நொளுக்குள்

நமக்கு”

என்றொள்.

“ஆம்

அன்ணனவய. அணத உைனடியொகச் பசய்துவிடுவவொம். நொன் ஆவனபசய்கிவறன்” என்றொர் பீஷ்மர். சத்யவதி

“பநறிநூல்களின்படி

மைமுடிக்கொதவன்

மன்னனொக

முடியொது….விசித்திரவரியனுக்கு ீ

ஏவதனுபமொரு ஷத்ரிய மன்னன் பபண்பகொடுக்கொமல் எப்படி அவன் கிரஹஸ்தனொக முடியும்?” என்றொள். “அஸ்தினபுரத்தின் அதிபன் வகட்ைொல் மறுக்கக்கூடியவர்கள் யொர் என்று பொர்ப்வபொம்…” என்றொர் பீஷ்மர். சத்யவதி

அவளுைலில்

திடீபரன்று

கூடிய

வவகத்துைன்

எழுந்து

தன்

ணகயருவக

இருந்த

ஆணமவயொட்டுமூடிபகொண்ை பபட்டிணயத்திறந்து உள்ளிருந்த ஓணலகணள அள்ளி பீஷ்மன் முன்ணவத்தொள். “பொர்….எல்லொம் அரசத் திருமுகங்கள்… வதவவிரதொ, உனக்குத் பதரியொமல் நொன் பொரதநொட்டின் ஐம்பத்ணதந்து மன்னர்களுக்கும்

எழுதிவனன்…ஆணசகொட்டிவனன்… பகஞ்சிவனன்… அச்சுறுத்தவும்

பசய்வதன்.

ஒருவர்கூை


பபண் பகொடுக்க முன்வரவில்ணல… வண்கொரைங்கள் ீ பசொல்கிறொர்கள்… ஏளனம் பசய்கிறொர்கள்….இவதொபொர்…” என்று

ஓர்

ஓணலணயக்

விசித்திரவரியனுக்கு ீ

கொட்டினொள்.

மருத்துவம்

பொர்க்கும்

வகட்ைபின் வயொசித்து முடிபவடுப்பொனொம்…”

மன்னன்

“படித்துப்பொர்….கொசிநொட்டு சூதர்கணள

எழுதியிருக்கிறொன்…

அவனிைம் அனுப்பவவண்டுமொம்… அவர்கணளக்

பீஷ்மர் கடும்சினத்துைன் எழுந்துவிட்ைொர். “அந்தச் சிற்றரசனுக்கு அத்தணன ஆைவமொ? அஸ்தினபுரத்துக்வக

இப்படி ஒரு ஓணலணய எழுதுகிறொன் என்றொல்….” என்றொர். சத்யவதி பபருமூச்சுைன் “யொணன வசற்றில் சிக்கினொல் நொய் வந்து கடிக்கும் என்பொர்கள்” என்றொள்.

பீஷ்மர் “அன்ணனவய யொணன எங்கும் சிக்கிவிைவில்ணல. அஸ்தினபுரிக்கு நொன் இருக்கிவறன்..” என்றொர். சத்யவதி,

“ஆம்,அந்த

நம்பிக்ணகயில்தொன்

பசொல்கிவறன்….அதற்கொகத்தொன்

என்றொள். “பசொல்லுங்கள்…நொன் என்ன பசய்யவவண்டும்?” என்றொர் பீஷ்மர். “கொசிமன்னன் என்றொள்

பீமவதவன்

அவனுணைய

சத்யவதி.’அம்ணப அம்பிணக

பொரதவர்ஷத்தின்

வபரழகிகள்

ஷத்ரியமன்னர்களும்

மூன்று மகள்களுக்கும்

அம்பொலிணக

என்று

அவர்கணள

என்ற

சூதர்களின்

மைம்பசய்யும்

சுயம்வரம்

அந்த

மூன்று

பொைல்கள்

உன்ணன

வரவணழத்வதன்…”

ஏற்பொடு

பசய்திருக்கிறொன்”

இளவரசிகளும்தொன்

பசொல்கின்றன.

கனவுைனிருக்கிறொர்கள்.

இன்று

ஐம்பத்ணதந்து

இன்னும்

நொட்களுக்குப்பின் வளர்பிணற பன்னிரண்ைொம் நொளில் கொசிநகரில் சுயம்வரக்பகொடி ஏறவிருக்கிறது.”

பன்னிரு

பீஷ்மணர கூர்ந்து வநொக்கி சத்யவதி பசொன்னொள். “அந்த விழொவுக்கு நம்ணமத்தவிர பொரதநொட்டில் உள்ள அத்தணன அரசர்களுக்கும் அணழப்பு அனுப்பியிருக்கிறொன் பீமவதவன்…நம்ணம அவமொனப்படுத்துவதற்கொகவவ இணதச் பசய்திருக்கிறொன். நொம் அவனிைம் பபண்வகட்ைதற்கொகவவ இணதச்பசய்கிறொன்…”

பீஷ்மர் “அன்ணனவய, விசித்திரவரியன் ீ அந்த சுயம்வரத்துக்குச் பசல்லட்டும். நொனும் உைன் பசல்கிவறன். அஸ்தினபுரியின்

மன்னணன

அணழக்கொததற்கு

கொசிமன்னணன

நமக்கு

திணறகட்ைச்பசொல்வவொம்.

அவனுணைய சுயம்வரப்பந்தலில் அஸ்தினபுரிக்பகன ஓர் ஆசனம் வபொைச்பசய்வவொம்” என்றொர்.

“வதவவிரதொ, நொன் என் ணமந்தணன அறிவவன். அவணன சுயம்வரப்பந்தலில் வசடிப்பபண்கூை நொைமொட்ைொள்”

என்றொள் சத்யவதி. “நீ கொசிநொட்டின் மீ து பணைபயடுத்துப்வபொ…அந்த மூன்று பபண்கணளயும் சிணறபயடுத்து வொ…”

பீஷ்மர்

திணகத்து

எழுந்து

பதறும்

குரலில் “அன்ணனவய

நீங்கள்

பசொல்வது

அறப்பிணழ….ஒருவபொதும்

பசய்யக்கூைொதது அது…” என்றொர். “அஸ்தினபுரியின் அரசி ஒருவபொதும் எண்ைக்கூைொத திணச. வவண்ைொம்” என்றொர்.

“நொன் எட்டுத்திணசகளிலும் எண்ைியபின்புதொன் இணதச் பசொல்கிவறன்… இதுவன்றி இப்வபொது வவறுவழிவய

இல்ணல” என்று அகவவகத்தொல் சிறுத்த முகத்துைன் சத்யவதி பசொன்னொள். “உன்னொல் மட்டுவம இணதச் பசய்யமுடியும்…ஷத்ரியர்

கூடிய

சணபயில்

தன்

சித்தத்தில்

ஆட்டுமந்ணதயில்

சிம்மம்

உன்னொல்…வதவவிரதொ, நீ பசய்வதயொகவவண்டியது இது…இது என் ஆணை” பீஷ்மர்

அந்நிகழ்ச்சிணய

பநறிநூல்களின்படி

அந்தப்பபண்கள்

மைம்புரிந்துபகொள்வவபனன்றொல் என்கின்றன

நூல்கள்.

மட்டுவம

விருப்பமில்லொத

ஒருகைம்

ஓட்டிப்பொர்த்து

என்ணன

நொன்

வபொல

விரும்பினொல்,

அவர்கணளக்

பபண்ணைக்

பசன்று

உைல்நடுங்கி

கவர்ந்து

நிற்கமுடியும்

“அன்ணனவய,

அவர்கணள

வரலொம்…அணத

கவர்ந்துவருவது

அணதச்பசய்வபதன்பது தன் முன்வனொணர அவமதிப்பதன்றி வவறல்ல.”

நொன்

கொந்தர்வம்

ணபசொசிகம்…ஷத்ரியன்

”நீ ணநஷ்டிக பிரம்மசொரி…உனக்கு அவர்கள் வதணவயில்ணல. என் மகனுக்கு அவர்கள் வதணவ. அந்த மூன்று

பபண்கணளயும் என் மகனுக்கு திருமைம் பசய்து ணவப்வபொம். அப்பபண்கள் இங்வக வந்தொல் அஸ்தினபுரி பிணழக்கும்.

இல்ணலவயல்

நிகழவவமுடியொது.”

அழியும்.

வதவவிரதொ,

நீ

பசல்லொமல்

அவன்

அவர்கணள

அணைவது

பீஷ்மரின் எண்ைங்கணள உைர்ந்தவளொக சத்தியவதி பசொன்னொள். “விசித்திரவரியன் ீ வநொயொளி என்பணத நொன்

மறக்கவில்ணல.

பத்துப்பதிணனந்து

பசொல்லமுடியொது.

அவன்

திருமைமொகி

வருைங்களுக்கு அதற்குள்

வரவணழப்வபொம்…திரொவிைநொட்டில்

அரியணையில்

எந்தச்சிக்கலுமில்ணல.

பொரதநொட்டில்

அமர்ந்துவிட்ைொபனன்றொல்

ஷத்ரியர்களும்

இருக்கும்

இருந்து அகத்தியமுனிவணரவய

அணனத்து

பகொண்டுவர

அவனுக்கு வநொய் தீர்ந்தொல் குழந்ணதகள் பிறக்கும்…குருவம்சம் வொழும்…”

குடிமக்களும்

வமலும் எதுவும்

ணவத்தியர்கணளயும்

ஆளனுப்பியிருக்கிவறன்.

பீஷ்மர் “அன்ணனவய, உங்கள் பசொல் எனக்கு ஆணை. ஆனொல் நொன் இக்கைம்வணர என் அகம் பசொல்லும் பநறிணய

மீ றியதில்ணல. எதிர்த்துவரும்

ஷத்ரியனிைம்

மட்டுவம

நொன்

என்

வரத்ணதக் ீ

கொட்ைமுடியும்.


அரண்மணனச்

சிறுமிகளிைம்

தூற்றும்…என்ணன

வதொள்வலிணமணயக்

மன்னியுங்கள்.

என்வமல்

கொட்டினொல்

கருணை

கொட்டி

இந்த

பொர்தவர்ஷவம

தங்கள்

ஆணையிலிருந்து

என்ணனத்

என்ணன

விடுவியுங்கள்” என்றொர். யொசிப்பவர் வபொல ணககள் அவணரயறியொமல் நீண்ைன. “பழிச்பசொல்லில் வொழ்வவத வரனின் ீ மீ ளொ நரகம் தொவய…என்ணன அந்த இருண்ை குழியில் தள்ளிவிைொதீர்கள்” என்றொர்.

கடும் சினத்துைன் அவணர வநொக்கித் திரும்பிய சத்யவதி “வதவவிரதொ, நீ பகொள்ளவவண்டிய முதல்பநறி

ஷத்ரிய பநறிதொன். தன்ணன நம்பியிருக்கும் நொட்ணையும் குடிமக்கணளயும் கொப்பதுதொன் அது” என்றொள். “தன் குடிமக்களுக்கொக

மும்மூர்த்திகணளயும்

கற்றதில்ணலயொ

என்ன?

எதிர்க்கத்துைிபவவன

கைணமணயத்

உண்ணமயொன

தவிர்ப்பதற்கொகவொ

நீ

ஷத்ரியன்

பநறிநூல்கணளக்

என்று

கற்றொய்?

பநருங்கும்வபொது பின்திரும்பவொ ஆயுதவித்ணதணய பயின்றொய்?” என்றொள்.

நீ

களம்

பீஷ்மர் “அன்ணனவய, ஷத்ரியதர்மம் என்னபவன்று நொனறிவவன். ஆனொல் மொனுைதர்மத்ணத அது மீ றலொமொ என்று

எனக்குப்

புரியவில்ணல.

தன்

மனதுக்குகந்த

கைவர்கணளப்

பபற

எந்தப்பபண்ணுக்கும்

உரிணமயுண்டு…அந்தப்பபண்கணள இங்வக பகொண்டுவந்து அவர்களின் மனம்திறக்கொமல் வயிறு திறந்தொல் அங்வக

முணளவிடும்

புரொைங்களணனத்தும்

கருவின்

பசொல்லும்

நிணலப்பதில்ணல….” என்றொர் “நீ

இணதச்

பல்லொயிரம்

பசய்யொவிட்ைொல்

பழி

என்ணனயும்

உண்ணம

ஒன்வற.

குருகுலத்ணதயும்

பபண்பழி

அஸ்தினபுரிணய வபொர்

பபண்கள் விதணவகளொவொர்கள்” என்றொள்

சூழும்.

விைொது….அன்ணனவய,

பகொண்ை மண்ைில்

பல்லொயிரம்வபர்

சத்தியவதி.

பீஷ்மர்

அறவதவணதகள்

களத்தில்

விழுவொர்கள்.

உைர்ச்சியுைன்

பநஞ்சில்

கரம்ணவத்து “அணதத்தடுக்கும்பபொருட்டு நொன் உயிர்விடுகிவறன் அன்ணனவய. ஆனொல் பபண்பழிணய நொன் இக்குடிகளின் மீ து சுமத்திவனபனன்றொல் என்ணன அவர்களின் தணலமுணறகள் பவறுக்கும்…” குவரொதம் பீஷ்மர்

மீ தூறுணகயில் சத்யவதியின் கண்கள் இணமப்ணப இழந்து மீ ன்விழிகளொவணத அதற்கு

கண்டிருந்தொபரன்றொலும்

உள்வநொக்கம்

அவர்

அஞ்சி

என்ன? என் மகன் அரியணை

சற்வற

பின்னணைந்தொர்.

“வதவவிரதொ,

ஏறக்கூைொபதன்று எண்ணுகிறொயொ? உனக்கு

ஆணச வந்துவிட்ைதொ என்ன?”

முன்

உன்னுணைய

மைிமுடிவமல்

பீஷ்மர் இரு ணககணளயும் முன்னொல் நீட்டி “அன்ணனவய, என்ன வகட்டுவிட்டீர்கள்! நொன் என் வநொன்ணப அணுவளவும்

மீ றுபவனல்ல” என்றொர்.

சத்யவதி. கூர்வொள்

தணசயில்

“அப்படிபயன்றொல்

பொய்வதுவபொல

“இது

உன்

நொன்

ஆணையிட்ைணதச்

தந்ணத சந்தனுவின் மீ து

பசய்…” என்றொள்

ஆணையொக

நொன்

உனக்குப் பைிக்கும் கைணம.” . மறுபசொல் இல்லொமல் தணலவைங்கி தன் ஆயுதசொணலக்வக திரும்பினொர் பீஷ்மர். பபரும்பொணறகணளத்

தூக்கி தன் எண்ைங்கள் மீ து ணவத்தது வபொல தளர்ந்திருந்தொர். அனணலவய ஆணையொக அைிந்ததுவபொல எரிந்துபகொண்டிருந்தொர்.

தன்

எட்டுத்திணசயிலிருந்தும்

மொைவர்கள்

தொக்கச்பசொல்லிவிட்டு

எண்மரிைம் பவறும்

எட்டு

கூரிய

ணககளுைன்

வொள்கணளக்பகொடுத்து

அவர்கணள

எதிர்பகொண்ைொர்.

எட்டுமுணனகளிலும் கூர்ணமபகொண்ை சித்தத்துக்கு அப்பொல் ஒன்பதொவது சித்தம் ‘என்ன பசய்வவன் என்ன பசய்வவன்’ என்று புலம்பிக்பகொண்டிருப்பணத உைர்ந்து நிறுத்திக்பகொண்ைொர். வியர்ணவயும்

மூச்சுமொக

அமர்ந்து

கண்கணள மூடிக்பகொண்ைொர்.

அருவக

வந்து

நின்ற

மொைவனிைம்

தணலதூக்கொமல் “சூதணர வரச்பசொல்” என ஆணையிட்ைொர். அவர் வரச்பசொல்வது எவணர என மொைவன் அறிந்திருந்தொன்.

அணழத்துவந்தொன். பிறவியிலிருந்வத

அவன்

சூதர்வசரிக்குச்

பசன்று

விழியற்றவரொணகயொல்

தீர்க்கசியொமர்

தந்ணதயொல்

என்னும்

முடிவிலொ

முதிய

இருள்

சூதணர

எனப்

ரதத்தில்

பபயரிைப்பட்ை

தீர்க்கசியொமருக்கு அப்வபொது நூறுவயது தொண்டியிருந்தது. பமொத்தப்பிரபஞ்சத்ணதயும் பமொழியொக மட்டுவம அறியும்

வபரருணளப்

பபற்றவர்

அவர்

என்றது

சூதர்குலம்.

பணைக்கப்பட்ைபதல்லொம்

வொனில்தொன்

இருந்தொகவவண்டும் என்பதுவபொல கூறப்பட்ைணவ எல்லொம் அவரது சித்தத்திலும் இருந்தொகவவண்டும் என்று நம்பினர். தன்னுணைய சிறிய கிணைப்பணறணய வதொளில் பதொங்கவிட்டு பசவிகூர்வதற்கொக முகத்ணதச் சற்று

திருப்பி, பவண்வசொழிகள்

வபொன்ற

கண்கள்

உருள, உதடுகணளத்

துருத்திக்பகொண்டு தீர்க்கசியொமர்

அமர்ந்திருந்தொர். ஒலிகளொகவவ அஸ்தினபுரியின் ஒவ்பவொரு அணுணவயும்

அறிந்தவர். ரதம்

பீஷ்மரின்

ஆயுதசொணல வொசணல அணைந்ததும் இறங்கிக்பகொண்டு தன்னுணைய பமல்லிய மூங்கில்வகொணல முன்னொல் நீட்டி தட்டியபடி உள்வள நுணழந்தொர்.

சூதணர வரவவற்று முகமன் பசொல்லி அமரச்பசய்தபின் பீஷ்மர் தன் மனக்குழப்பத்ணதச் பசொன்னொர். “சூதவர, அறத்தின் வழிகள்

முற்றறிய

முடியொதணவ.

ஆனொல்

மனிதன்

பசய்யும்

அறமீ றல்கவளொ

விண்ைிலும்


மண்ைிலும்

பபொறிக்கப்படுபணவ.

மனிதனுக்கு

பணைப்புசக்திகள்

ணவத்த

மொபபரும் சூது

இதுபவன்று

நிணனக்கிவறன்” என்றொர். சுருங்கிய உதடுகளுைன் தணலணயத் திருப்பி தீர்க்கசியொமர் வகட்டிருந்தொர். “என் சித்தம் கலங்குகிறது சூதவர. என்ன முடிபவடுப்பபதன்று நீங்கள்தொன் பசொல்லவவண்டும்” என்றொர் பீஷ்மர்.

தீர்க்கசியொமர் ணகநீட்டி தன் கிணைப்பணறணய எடுத்து இரு விரல்களொல் அதன் சிறிய வதொல்பரப்ணப மீ ட்டி ‘ஓம்’ என்றொர். அவர் பொைலொக மட்டுவம வபசுபவர் என்பணத பீஷ்மர் அறிந்திருந்தொர்.

தீர்க்கசியொமர் யமுணனணயப் புகழ்ந்து பொை ஆரம்பித்தொர். “சூரியனின் மகளொகிய யமுணன பொரதவர்ஷத்தின் குழலில் சூட்ைப்பட்ை கவிஞர்கள். வதொன்றி

கங்ணகக்கு

மயிலிறகு.

கரியநிறம்

இணளயவள்.

மண்ைிலிறங்கி

ஒருவபொதும்

பகொண்ைவளொதலொல்

வைக்வக

கணரகள்

கரிய

வகொபுரம்

மீ றொபதொழுகி

யமுணனணய

வபொபலழுந்து

கொளிந்தி

என்றனர்

நிற்கும் களிந்தமணலயில்

தன் தமக்ணகயின்

ணககள்

வகொர்ப்பவள்.

அவள் வொழ்க” என்றொர். அவரது பசொற்களின் வழியொக பீஷ்மர் யமுணனயின் மரகதப்பச்ணச நிறம்பகொண்ை அணலகணளக்

கொை

ஆரம்பித்தொர்.

கடுந்தவச்சீலரொன

பரொசரர்

விழியற்ற சூதரின் பொைல் வழியொக பொர்க்கலொனொர்.

யமுணனக்கணரக்கு

வந்து

நின்றணத

ஆதிவசிட்ைரின் நூறொவது ணமந்தனின் பபயர் சக்தி. அவணன முனிகுமொரியொகிய அதிர்ஸ்யந்தி மைம் புரிந்துபகொண்ைொள்.

கிங்கரன் என்ற

அரக்கன்

சக்திணயத்தவிர

மீ தி

அத்தணன

வசிட்ைகுமொரர்கணளயும்

பிடித்து உண்டுவிட்ைொன். துயரத்தொல் நீலம்பொரித்து கருணமயணைந்த வசிட்ைர் ஆயிரத்பதட்டு தீர்த்தங்களில் நீரொடினொர். புத்திரவசொகத்ணத நீர் நீக்குவதில்ணல என்று உைர்ந்து ஏழு அக்கினிகளில் மூழ்கி எழுந்தொர். துயரம்

இன்னும்

பபரிய

அக்கினி

என்பணத

மட்டுவம

அறிந்தொர்.

இச்ணசப்படி

உயிர்துறக்கும்

வரம்பகொண்ைவரொதலொல் தர்ப்ணபப்புல்ணலப் பரப்பி அமர்ந்து கண்மூடி தியொனித்து தன் உைலில் இருந்து ஏழுவணக இருப்புகணள ஒவ்பவொன்றொக விலக்கலொனொர்.

அதன் முதல்படியொக அவர் தன் நொணவ அணைந்த நொள் முதல் கற்கத் பதொைங்கிய வவதங்கணள ஒவ்பவொரு மந்திரமொக மறக்கத்பதொைங்கினொர். அப்வபொது அவரது தவக்குடிலில் அவருக்குப் பைிவிணை பசய்பவளொக அதிர்ஸ்யந்தி கண்விழித்து

இருந்தொள்.

தொன்

அதிர்ஸ்யந்தியிைம்

மறந்த

வவதமந்திரங்கள்

வியப்புைன் “வவதத்ணத

நீ

பவளிவய எப்படி

ஒலிப்பணதக்

கற்றொய்?” என்று

வகட்டு

வசிட்ைர்

வகட்ைொர்.

பொைவில்ணல, என் நிணறவயிற்றுக்குள் வொழும் குழந்ணத அணத பொடுகிறது” என்றொள் அதிர்ஸ்யந்தி. பபருகிய

வியப்புைன்

எழுந்து

அவள் வயிற்றருவக

குனிந்து

அக்குழந்ணதணயப்

பொர்த்தொர்

“நொன்

வசிட்ைர்.

தன்னிலிருந்து விலகும் பமய்ஞொனபமல்லொம் அணதச் பசன்றணைவணதக் கண்ைொர். நூறு ணமந்தர்களின் ஆயிரம் வபரர்கள் அணையவவண்டியணவ அணனத்தும் அந்த ஒவர குழந்ணதக்குச் பசல்வணத உைர்ந்தொர். “நீ புகழுைன் இருப்பொயொக” என அணத ஆசீர்வதித்தொர். உைவன

நிமித்திகணர

இக்குழந்ணதயும்

வரவணழத்து அக்குழந்ணதயின்

கிங்கரனொல்

உண்ைப்படும்.

வொழ்க்ணகணய

அவன்

இணத

கைிக்கச் இந்த

பசொன்னொர்.

“விதிப்படி

வனபமங்கும்

வதடி

அணலந்துபகொண்டிருக்கிறொன்” என்றொர் நிமித்திகர். “எங்கு எப்படி தப்பிச்பசன்றொலும் குழந்ணதணய கிங்கரன் கண்டுபிடிப்பணத தடுக்கவியலொது” என்றொர்.

கடும் துயருைன் தவக்குடில் வொசலில் ணகயில் தர்ப்ணபயுைன் கொவலிருந்தொர். கிங்கரன் வருவொபனன்றொல் தன்னுணைய

அணனத்துத்

தவவலிணமயொலும்

தன்

மூதொணதயரின்

தவவலிணமகளொலும்

அவணன

சபிக்கவவண்டுபமன நிணனத்தொர். அக்குழந்ணத ஞொனவொனொக மண்ணுலகில் வொழ்வதற்கொக தொனும் தன் ஏழுதணலமுணற மூதொணதயரும் நரகத்தில் உழல்வவத முணற என்று எண்ைினொர். பகலில்

இருளிறங்கியதுவபொல

எட்டுணககளிலும் ஆயுதங்களுைன், மொனுைநிைமும்

குருதியும்

பகொட்டும்

வொயுைன், மண்ணைவயொட்டு மொணலயணசய, கிங்கரன் தவக்குடிலின் முற்றத்ணத வந்தணைந்தொன். ணகயில் தர்ப்ணபயுைன் அருவக

அக்குழந்ணத

பநருங்கியதும்

வொழ்ந்த

தர்ப்ணபணய

கருவணறக்கும்

அவனுக்கும்

நடுவவ

தணலவமல்தூக்கி தன்ணனயறியொமல்

நின்றொர் வசிட்ைர்.

“கிங்கரவன, இவதொ

அணனத்துப் பொவங்கணளயும் நொன் மன்னிக்கிவறன். விடுதணல அணைவொயொக!” என்று பசொன்னொர்.

கிங்கரன்

நீ

பசய்த

விரிந்த பசவ்விழிகளில் இருந்து கண்ை ீர் வழிய கிங்கரன் அவர் முன் மண்டியிட்ைொன். அவன் உைல் வலப்பக்கமொகச்

சரிந்து

விழ என்

இைப்பக்கமொக

தீவிணனதீர்த்து

என்ணன

வமலுலகுக்கு

அன்ணனயின்

கருவிலிருக்ணகயிவலவய

ஒரு

கந்தர்வன்

அனுப்பின ீர்கள்.

வமபலழுந்துவந்தொன்.

உங்கள்

மருமகளின் வயிற்றில்

அக்குழந்ணத ஞொனத்ணத முழுதுைர்ந்தவனொவொன்” என்றபின் வொனத்திவலறி மணறந்தொன். மும்ணமத்

தத்துவங்களும் கற்று

பீதவனத்தில்

தங்கி

நொல்வவதமும்

மண்ணுக்குப்பிறந்து

தவமியற்றிய

பரொசரர்

அறுவணக

வந்தவர்

புலஸ்திய

“ஐயவன,

தரிசனங்களும்

பரொசரமுனிவர்.

மொமுனிவரின்

என்

வொழும்

ஆறுமதங்களும்

ணகலொயமணலச்சரிவில்

ஆசியின்படி

பொரதவர்ஷத்தின்


அணனத்துப்

புரொைங்கணளயும்

புரொைசம்ஹிணதணய

ஒருங்கிணைத்து

இயற்றிமுடிந்ததும்

ஒற்ணறப்பபருநூலொக

புலஸ்தியர்

முதலொன

யொக்கத்

நூறு

பதொைங்கினொர்.

முனிவர்கணள

அணழத்து

பீதவனத்திலிருந்த சுருதமொனசம் என்னும் தைொகத்தின் கணரயில் நின்ற வனவவங்ணக மரத்தடியில் ஒரு சணபகூட்டி

அந்நூணல

வொசித்துக்கொட்டினொர்.

அணனவரும்

அது

மண்ணுலகில்

எழுந்த

மொபபரும்

பமய்ஞொனநூல் என்று அவணரப்புகழ்ந்தனர். மனம் உவணகயில் பபொங்கி நுணரக்க அன்றிரவு துயின்றொர்.

மறுநொள் அதிகொணலயில் கொணலவழிபொடுகளுக்கொக தைொகத்துக்கு அவர் பசன்றவபொது அந்த வனவவங்ணக மரத்தடியில் ஒரு இணையச்சிறுவன் வந்தமர்ந்து குழலிணசக்கக் வகட்ைொர். அந்த இணசயில் மயங்கி அருவக பநருங்கிச்பசன்றவபொது மலர்கள்

பூத்து

அவ்விணச

நிணறவணதக்

மலரும்வதொறும்

கண்ைொர்.

அவன்

வனவவங்ணகயின்

கிணளகளிபலல்லொம் பபொன்னிற

வொசித்துமுடித்தவபொது மலர்க்கனத்தொல்

மரக்கிணளகள்

தொழ்ந்து பதொங்கி தூங்கும் மதயொணனகளின் மத்தகங்கள்வபொல பமல்ல ஆடின. அவன் பசன்றபின் அந்தக் குழலிணசணய பமல்ல திரும்ப மீ ட்டியபடி வவங்ணக மலருதிர்க்கத் பதொைங்கியது. கண்ைருைன் ீ

தன்

தவச்சொணலணய

அணைந்து தன்னுணைய

நூணல

எடுத்துப்பொர்த்தொர்

பரொசரர்.

அணத

அங்வகவய பநருப்பிைவவண்டுபமன்று எண்ைி அனல் வளர்த்தொர். அவர் சுவடிகணளப்பிரிக்கும்வபொது அங்வக நொரதமுனிவர் வந்தொர். அவர் பசய்யப்வபொவபதன்ன என்று உைர்ந்தொர் நொரதர். “பரொசரொ, உன்னிலிருப்பது ஞொனம்.

அது

மரங்கணள மடித்து

உண்டு

கொைதிர

கொபலடுத்து

நைந்துபசல்லும்

மதகரி..

கவிணதவயொ

இணசபயன்னும் சிறகு முணளத்த பறணவ. அது விண்ைில் நீந்தும், மலர்களில் வதனுண்ணும்.. மதகரிணயப் பணைத்த

நியதிவய

பறணவணயயும்

பணைத்தது

என்று

உைர்க”

என்றொர்.

தன்

வல்லணமணயயும்

எல்ணலணயயும் உைர்ந்த பரொசரர் அதன்பின் மணலச்சிகர நுனியில் நின்று வொன் வநொக்கி துதிக்ணக தூக்கும் யொணனணயவய தன்னுள் எப்வபொதும் உைர்ந்தொர்.

யமுணனயின் கணரயில் வந்து நின்ற பரொசரர் மறுகணரக்குச் பசல்ல பைகு வவண்டுபமன்று வகொரினொர்.

நிலபவழுந்துவிட்ைதனொல் பைணகக் பகொண்டுவர தங்கள் குலநியதி அனுமதிப்பதில்ணல என்று சத்யவொன் பசொல்லிவிட்ைொன். கணளப்புைன் யமுணனக்கணரயில் நின்றிருந்த மரபமொன்றின் அடியில் இரவுறங்க வந்த பரொசரர்

நிலவில்

பதய்வசர்ப்பம்வபொல

ஒளி

பகொண்பைழும்

யமுணனணயவய பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தொர்.

தொனறிந்த ஞொனமணனத்தும் அக்கொட்சியின் முன் சுருங்கி மணறந்து பவறுணமயொவணத உைர்ந்தவபொது அவர் கண்களிலிருந்து கண்ை ீர் பசொட்ைத் பதொைங்கியது. அப்வபொது

யமுணனக்கணரவயொரமொக

புணகச்சுருள்

வபொல

ணககணள

பதிணனந்து

வசிக் ீ குதித்து

வயதுப்பபண்பைொருத்தி

நைனமிட்ைபடி

வருவணத

கொற்றில்

பரொசரர்

அணலபொயும்

கண்ைொர்.

எழுந்து

அவளருவக பநருங்கியவபொதும் அவள் அவணரப் பொர்த்ததொகத் பதரியவில்ணல. “பபண்வை நீ யொர்?” என அவர்

அவளிைம்

பபயபரன்ன?

நீ

வகட்ைொர்.

இந்த

அவள்

பதில்

பசொல்லொமல்

மச்சகுலத்தவளொ?”

யமுணனணய

என்றொர்

சுட்டிக்கொட்டிச் சிரித்தொள்.

பரொசரர்.

அவளிைம்

“உன்

சிரிப்பன்றி

பமொழிவயதுமிருக்கவில்ணல. அவள் பித்துப்பிடித்தவள் என்பணத அவர் உைர்ந்தொர். யமுணனணய அன்றி எணதயும்

அவள்

உைரவில்ணல

என்று பதரிந்தது.

அவள்

கணரவயொரப்பைகு

ஒன்ணற

எடுத்தவபொது

“பபண்வை உன்ணனப்பொர்த்தொல் பசம்பைவப்பபண் வபொலிருக்கிறொய். என்ணன மறுகணர வசர்க்கமுடியுமொ?” என்று வகட்ைொர். அவளுைன்

பைகில்

பசல்லும்வபொதுதொன்

அவர்

தன் சித்தத்ணத

மயக்கி

பித்பதழச்பசய்வது

எது

என்று

உைர்ந்தொர். அது அவள் உைலில் இருந்து எழுந்த பிறிபதொன்றிலொத மைம். கொட்டில் எந்த மலரிலும் அணத அவர்

உைர்ந்ததில்ணல.

பிறந்த

குழந்ணதயிைமிருக்கும்

என்று

அவர்

கருவணற

வொசணன

வபொன்றது.

உள்ளும்

புறமும்

அல்லது

முணலப்பொலின் வொசணன. அல்லது புதுமீ னின் வொசணன. யமுணனயின் ணமயத்ணத அணைந்தவபொது அது நீரொழத்தின்

வொசணன

வவவறதுமில்லொமலொக்கியது அவ்வொசணன. நிலவில்

ஒளிவிட்ை

நீலநீர்பவளிணய

அறிந்தொர்.

அவருணைய

வநொக்கிய மலர்ந்த

விழிகளுைன்

அமர்ந்திருந்த

அவளன்றி

அவளிைமிருந்து

நீலவண்டின் ரீங்கொரம்வபொல ஒரு பொைல் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. மிகபமல்லிய ஓணச கொதில் வகட்கிறதொ கனவுவழியொக

வருகிறதொ

என்வற

ஐயபமழுந்தது.

ஆனொல்

சிறிதுவநரத்தில்

அவர்

யமுணனயின்

கரும்பளிங்கு நீர்ப்பரப்பபங்கும் லட்சக்கைக்கொன மீ ன்விழிகள் சூழ்ந்து இணசவகட்டு பிரமித்து நிற்பணதக் கண்ைொர்.

அந்த

மீ ன்கள்

உைர்ந்து பகொண்ைொர்.

பிறக்கவிருக்கிறது என.

நீருக்குள் இணசத்துக்பகொண்டிருக்கும்

அக்கைம்

அவர்

ஒன்ணற

பொைவல

உைர்ந்தொர்.

அவளிலும்

பறக்கும்

யொணன

ஒலிக்கிறது ஒன்று

என்று

மண்ைில்


பித்தியொக இருந்த மச்சகந்திணய பரொசரர் தன் ணகயின் கங்கைத்ணத அவள் ணகயில் கட்டி பைகிவலவய

மைம் புரிந்துபகொண்ைொர். அவர்கணளச்சூழ்ந்த விடிகொணலப்பனி அணறயொக அணமய அவளுைன் கூடினொர்.

மறுகணரக்குச் பசன்றதும் அவணள ஆசீர்வதித்துவிட்டு கொட்டுக்குள் நைந்தவபொது முணளத்து தளிர்விட்ை விணதயின் பவறுணமணயயும் நிணறணவயும் அவர் உைர்ந்தொர். மச்சகந்தி பின்பு வடு ீ திரும்பவில்ணல. அவணளத்வதடியணலந்த

அவள்குலம்

அவள் மணறந்துவிட்ைொள்

என

எண்ைியது.

அவள்

யமுணனயின்

பவகுதூரத்தில் கணரவயொரத்து மரங்களின் கனிகணளயும் நத்ணதகணளயும் நண்டுகணளயும் உண்டு இரவும் பகலும் அந்தப் பைகிவலவய வொழ்ந்தொள். மச்சகந்தி

கருவுற்று

உதரம்

நிணறந்தபின் யமுணனக்குள்

இருந்த

மைல்தீபவொன்றுக்குள்

நொைலில்

சிறுகுடிணலக் கட்டி அதில் தங்கிக்பகொண்ைொள். சித்திணர மொத முழுநிலவுநொளில் அவள் ஒரு குழந்ணதணயப் பபற்பறடுத்தொள்.

அவணளப்வபொலவவ

கருநிறமும்

ணவரம்வபொன்ற

கண்களும்

பகொண்ை

குழந்ணத அது.

நொற்பத்பதொருநொள் அவள் அக்குழந்ணதயுைன் அந்தத் தீவிவலவய இருந்தொள். பிறகு அதன் கழுத்தில் அந்தக்

கங்கைத்ணத அைிவித்து பைகிவலறி மச்சபுரிக்கு வந்தொள். அக்குழந்ணதணய தன் தந்ணத சத்யவொனிைம் ஒப்பணைத்தொள்.

கருநிறம் பகொண்டிருந்ததொல்

அணத

பிறந்தவனொதலொல் துணவபொயனன் என்றனர். பீஷ்மர்

அந்தக்கணதணய

மகொவியொசன்

ஓரளவு

வொழ்ந்த

முன்னவர

வைதிணச வநொக்கித்

குருதியிவலவய வவதங்கள்

இருந்தன.

தன்

முதல்மொைவனொக ஆகி கற்கவவண்டியணவ வவதங்கணள

கிருஷ்ை

சூதர்

பொடி

முடித்ததும்

அறிந்திருந்தொர்.

பதொழுதொர்.

பீஷ்மர்

அவர்

கிருஷ்ைன்

கிளம்பி

அணனத்ணதயும்

கற்றொர்.

என்று

தீவில்

கிருஷ்ைதுணவபொயன

வளர்ந்த

மகொவியொசனுக்கு

பரொசரமுனிவரிைம்

பசன்று

வசர்ந்து

தன் இருபத்ணதந்தொவது வயதில்

வவதொங்கங்களுைனும்

என்ன பசொல்கிறொர்

என்றணழத்தனர்.

ணககணளக்கூப்பி

மீ னவக்குடிலில்

ஏழுவயதில்

சுக்லசொணககளுைனும்

மகொவியொசபனன்று அறியப்பைலொனொர்.

அவர்கள்

ஊகித்து

இணைத்துத்

பதொகுத்து

ணககூப்பியபடி

“அவ்வொவற

பசய்கிவறன் சூதவர. என் தணமயன் என்ன பசொல்கிறொவரொ அணதவய என் வழிகொட்டிபயனக் பகொள்கிவறன்” என்றொர். சூதர் தன்னுள் அணலயடித்த

பமொழிக்கைலுக்கு

அடியில் எங்வகொ இருந்தொர்.

மீ ண்டும் பமல்ல

கிணைத்வதொணல வருடியபடி “அவவர பதொைங்கி ணவக்கட்டும். அவவர பபொறுப்வபற்கட்டும். ஓம் அவ்வொவற ஆகுக” என்றொர்.

1.முதற்கனல் 9.ப ொற்கதவம் 4

கங்ணகநதி மண்ணைத்பதொடும் இைத்தில் பனியைிந்த இமயமணலமுடிகள் அடிவொனில் பதரியுமிைத்தில் இருந்த குறுங்கொடு வவதவனபமன்று அணழக்கப்பட்ைது. அங்குதொன் கிருஷ்ைதுணவபொயன மகொவியொசன்

இருபதொண்டுக்கொலம் தன் மொைவர்களுைன் அமர்ந்து வவதங்கணள பதொகுத்து சம்ஹிணதகளொக ஆக்கினொர். அங்வக வவதநொதம் வகட்டுப்பழகிய வசொணலக்குயில்கள் கொயத்ரி சந்தத்திலும், ணமனொக்கள் அனுஷ்டுப்பிலும், வொனம்பொடிகள்

திருஷ்டுப்பிலும்,

நொகைவொய்கள்

உஷ்ணுக்கிலும்,

நொணரகள்

ஜகதியிலும்

இணசக்குரபலழுப்பும் என்று சூதர்கள் பொடினர். மணலயில் உருண்டுவந்த பவண்கற்களினூைொக நுணரத்துச் சிரித்துப்பொயும்

கங்ணகயின்

கணரயில்

ஈச்ணசவயொணலகணள

கூணரயிட்டு மரப்பட்ணைகணளக்

பகொண்டு

கட்ைப்பட்ை சிறுகுடில்கள் இருந்தன. அவற்றின் நடுவவ பகவொ பகொடிபறக்கும் பபரியகுடிலில் வவதவியொசர் வொழ்ந்தொர். அந்த

இளங்குளிர்கொணலயில்

இணமயமணலயிறங்கி வந்த

பசித்த

சிம்மம்

ஒன்று

வவதவனத்துக்குள்

புகுந்தது. பருந்தின் அலகு வபொன்ற நகங்கள் பகொண்ை சிவந்த கொல்கணள பமல்லத்தூக்கி ணவத்து, கங்ணகநீர் ஓடித்வதய்ந்து பளபளத்த பொணறகணளத் தொண்டி, நொைல்கள் நடுவவ கொய்ந்த நொைல்வபொன்ற பசம்பிைரி கொற்றிலொை, சிப்பிவிழிகளொல் வவதவனத்ணதப் பொர்த்து நின்றது. சித்ரகர்ைி என்று பபயர்பகொண்ை அந்த முதிய சிம்மம் அதற்கு விதி வகுத்த பொணதயில் நைந்து வந்து வியொசனின் தவச்சொணலணய வநொக்கியபடி ஒரு பொணறமீ து நின்றுபகொண்டிருந்தவபொதுதொன் அஸ்தினபுரியில் இருந்து பீஷ்மர் அவ்வழிவய பசன்றொர்.

பீஷ்மரின் உைபலங்கும் பசம்புழுதிபடிந்து வியர்ணவயில் வழிந்து பகொண்டிருந்தது. சிறகுகள் வபொல அவரது பட்டுச்சொல்ணவ பின்னொல் எழுந்து பறக்க, சிம்மப்பிைரி என அவர் தொடியும் சிணகயும் கொற்றில் ததும்பின. குதிணரக்குளம்படிகளில்

கூழொங்கற்கள்

பறக்க

ரதம் தன்ணனத்தொண்டிச்பசன்றணதக்

கண்ை

சித்ரகர்ைி

குதிணரகளின் வியர்ணவத்துளிகள் விழுந்த தைத்ணத முகர்ந்து பிைரி சிலுப்பிக்பகொண்டு, நொக்கொல் உதடுகணள சப்பிக்பகொண்டு, பமத்பதன்ற கொலடிகணள தூக்கிணவத்து அவணரப்பின்பதொைர்ந்து பசன்றது.

வியொசரின் குருகுலத்துக்குள் ரதம் பசன்று நின்றதும் அங்கிருந்த சீைர்கள் ஓடிவந்து முகமனும் வொழ்த்தும் பசொல்லி பீஷ்மணர

வைங்கி

நின்றனர்.

ரதவமொட்டியிைம்

தன்

அம்பறொத்தூைிணயயும்

வில்ணலயும்


அளித்துவிட்டு

பநடிய

பொர்க்கவவண்டுபமன்று

கொல்கணள

சீைர்களிைம்

நிலத்தில்

ணவத்து

பசொன்னொர்.

பீஷ்மர்

அவர்களில்

மண்ைிலிறங்கி

மூவர்

ஓடிச்பசன்று

வியொசணரப்

தன்

குடிலில்

மொைவர்களுக்கு நூல்நைத்திக்பகொண்டிருந்த வியொசரிைம் பீஷ்மரின் வருணகணயத் பதரிவித்தனர். பொைம் முடிந்தபின்னர் ணமயக்குடிலில் சந்திப்பு என ஆணை வந்தது.

பீஷ்மர் கங்ணகயில் நீரொடும்வபொது மிக அருவக நொைல்களுக்குள் அமர்ந்து வொய்திறந்து நொக்கு பதொங்க மூச்சிணரத்தபடி சித்ரகர்ைி

அவணரவய

பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தது.

அதற்குள்

வொசல்கள்

ஒவ்பவொன்றொக

திறந்துபகொண்டிருந்தன. ‘இவணன நொனறிவவன்…இவன் முகவமொ உைவலொ நொனறியொதது. ஆனொல் இவணன நொனறிவவன்….என்

ஆன்மொ

இவணனக்கண்ைதும்

பசொல்லிக்பகொண்ைது.

எழுகிறது’

என்று

அது

திரும்பத்திரும்ப

தனக்குள்

‘நீ என்ணன அறியமொட்ைொய். நொவனொ ஒவ்பவொரு பிறவியிலும் உன்ணன பின்பதொைர்ந்து பகொண்டிருக்கிவறன். உன்னுணைய

ரதசக்கரங்கள்

ஓடித்பதறிக்கும்

கூழொங்கற்கள்கூை

பிறவிகள்

வதொறும்

உன்ணன

பின்பதொைர்கின்றன என நீ அறியவும் முடியொது. நொன் இந்த முதுணமவணர வவட்ணையொடி வவட்ணையொடி

கண்ைறிந்தது ஒன்வற. கொலத்தின் முடிவில்லொ மடிப்புகளிபலல்லொம் பின்னிப்பின்னிச்பசல்லும் அழியொத வணலபயொன்றின் பவறும் கண்ைிகள் நொம்’ என்று சித்ரகர்ைி பசொல்லிக்பகொண்ைது. தன் பிைரிமயிரில் பமொய்த்த பூச்சிகணள விரட்ை சணைத்தணலணய குணலத்துக்பகொண்ை அணசணவ புதருக்குள் கொற்றுபுகுந்ததொக எண்ைினொர் பீஷ்மர்.

நீரொடி மரவுரி ஆணை அைிந்து, புல்லரிசிணய பொலுைன் வசர்த்து சணமத்த கஞ்சியும் பழங்களும் உண்டு, வியொசணரக்கொண்பதற்கொக

பீஷ்மர்

ணமயக்குடிலுக்குள்

பசன்றொர்.

களிமண் பூசப்பட்ை

ஆன பபரிய குடிலுக்கு முன்னொல் ஒரு பவண்பசு கட்ைப்பட்டிருந்தது.

மரப்பட்ணைகளொல்

கருங்கல்சில்லுகள் வபொல ஈரம்

மின்னிய பபரியகண்களொல் அந்தப் பசு தன்னிைம் எணதவயொ பசொல்லமுற்படுவதுவபொல பீஷ்மர் உைர்ந்தொர். ஒருகைம் நின்று நக்கிச்பசன்ற

அதன் முன்வனொக்கிக்

நொக்ணகயும்

பொர்த்தபின்

குரபலழுப்பியது.

குவிந்த

கொதுகணளயும்

உள்வள

பசன்றொர்.

பசு

விறகுக்கரிமீ து தீச்சுைர்வபொல அடிவயிற்ணற

எக்கி

நொசிணய

‘ம்வப’

என்று

பீஷ்மர் கொவியரிஷியொன வவதவியொசணர இருமுணற ஞொனசணபகளில் பதொணலவிலிருந்து பொர்த்திருந்தொர். பமலிந்த வலிணமயொன கரிய உைல் மீ து நரம்புகள் இறுக்கிக் கட்ைப்பட்ைணவ வபொலிருந்தன. கருணமயும் பவண்ணமயும்

இணைகலந்த

தொடியும்

நீண்ை

சொம்பல்நிறச்சணைகளும்

மொர்பிலும்

வதொளிலும்

விழுந்துகிைந்தன. கண்கள் மீ ன்விழிகள் வபொலத் வதொன்றின. வியொசரின் பொதங்கணள வைங்கிய பீஷ்மரின் தணலவமல் ணகணவத்து “பவற்றியும் ஆயுளும் புகழும் அணமவதொக!” என்று வியொசர் வொழ்த்தினொர். பீஷ்மர்

பமல்லியகுரலில்

பசொன்னொர்.

“ஆம்,

நொன்

அவர்

என்றும்

வியொசணர இணளயவன் உனக்கு

புன்னணகயுைன் பசொன்னொர். “நீ என் குருதி…”

அந்த

என்ற

இைத்தில்

முணறயில்தொன்

இருப்பவன்”

வதடிவந்திருப்பதொகச்

என்று

வியொசர்

கனிந்த

பீஷ்மர் முதல்முணறயொக தன்ணனச்சூழ்ந்திருந்த அழியொத்தனிணம முற்றிலும் கணரய, இன்பனொரு மனித உயிரிைம்

வபரன்ணப

உைர்ந்தொர்.எழுந்து

அந்த

சணைமுடிகளுக்குள்,

கணரயிலொ

ஞொனத்துக்குள்,

ஞொனமுருவொக்கிய அகங்கொரத்துக்குள் இருந்த முதியவணன பநஞ்வசொடு ஆரத்தழுவி இறுக்கவவண்டுபமன அவர்

வதொள்களில்

வியொசனின்

விம்மல்

பமலிந்த

எழுந்தது.

கண்களில் ஈரபமனக்

கொல்களில் சுருண்டிருந்த

விலக்கிக்பகொண்ைொர். ‘இவர்

ஒருவரன்றி

எவரும்

மண்பநறிந்த என்ணன

கசிந்த

அந்த

நகங்கணள

மன

வநொக்கி

அறிந்திருக்கவில்ணல.

வரப்வபொகும் முடிவற்ற கொலங்களிலும் எவரும் அறியப்வபொவதில்ணல’

எழுச்சிணய தன்

அைக்க

பொர்ணவணய

அணலயணலபயன

பீஷ்மரின் உயரத்ணத அண்ைொந்து பொர்த்து மகிழ்ந்து சிரித்து “தம்பி அஸ்தினபுரிக்குவமல் உயர்ந்திருக்கும்

ஹஸ்தியின் அரண்மணன முகடுவபொலிருக்கிறொய் நீ” என்றொர் வியொசர். “ஆனொல் உன்ணன அணனவரும் பொர்க்கிறொர்கள். புன்னணக

நீ

புரிந்தொர்.

எவணரயும்

சிரித்தபடி

பகொள்கிறொர்கள்” என்றொர் வியொசர். “ஆம்…அது

உண்ணம”

என்றொர்

அணுகிப்பொர்க்க

முடிவதில்ணல” அவரது சிரிப்ணபப்

“வொணன எட்ைமுடியொத பீஷ்மர்.

“நொன்

எளிய

என்ணன

மனிதர்கள்

உருவொக்கிக்

பொர்த்தபடி

வகொபுரங்கணள

பகொள்ள

பீஷ்மர்

உருவொக்கிக்

எனக்கு

வொய்ப்வப

அளிக்கப்பைவில்ணல. என் அன்ணனயும், தந்ணதயும், குலமும், வதசமும், நொன் கற்ற பநறிகளும் இணைந்து என்ணன வடிக்கின்றன. என் வழியொக உருவொகும் என்ணன நொவன அச்சத்துைன் பொர்த்துக்பகொண்டிருக்கிவறன்” என்றொர்.


வியொசர்

சிரித்து

ஐந்துவயதுக்

“பவகுபதொணலவு வந்துவிட்ைொய்” என்றொர்.

குழந்ணதக்குரியது

என்று

எண்ைியதும்

மொசற்ற

பவண்பற்கள்

பீஷ்மரின்

கணரகள்

மின்னிய

உணைந்தன.

அச்சிரிப்பு

“மூத்தவவர”

என்றணழத்தவபொது ஒரு கைம் பநஞ்சு விம்மி நொ தளர்ந்து அடுத்த பசொற்பறொைர்கணள மறந்தொர் பீஷ்மர். பதொண்ணையிலிருந்த

இறுக்கத்ணத

விழுங்கிவிட்டு

“மூத்தவவர,

விண்ைிலிருக்கும்

தூய

ஒலிகணள

வதடிச்பசன்றுபகொண்டிருப்பவர் நீங்கள். நொன் மண்ைின் எளியசிக்கல்களுைன் வபொரிட்டுக்பகொண்டிருப்பவன்.

எனக்கு பசொற்கள் ணககூைவவயில்ணல. ஆகவவ அம்புகணள பயிற்சிபசய்கிவறன்” என்றொர். “ஆயுதங்கள்

உயிரற்றணவ.

உயிரற்றணவக்கு மட்டுவம

கச்சிதம்

ணககூடுகிறது.

அவற்ணற

இயக்கும்

விதிகளுக்கு அப்பொல் அவற்றில் ஏதுமில்ணல..” பீஷ்மர் பதொைர்ந்தொர். “நொன் என்ணன மிகமிகக்கூரிய ஓர் ஆயுதம்

என்பதற்கு

அப்பொல்

உைர்ந்தவதயில்ணல.

இவர்கள்

பசொல்லும்

நொன்

சதுரங்கக்

அன்பு,

பொசம்,

பநகிழ்ச்சி

என்பபதல்லொம் எனக்கு என் முன் வந்துவசரும் மொனுைப் பிரச்சிணனகணள புரிந்துபகொள்வதற்கொன பவறும் அணையொளங்களொகவவ

பதரிகின்றன…அச்பசொற்கணள

விணளயொடிக்பகொண்டிருக்கிவறன்”

கொய்கபளன

நகர்த்தி

“இப்வபொது உன் தரப்பின் கொய்கவள ஒன்ணறபயொன்று எதிர்த்து களத்தில் திணகத்து நிற்கின்றன இல்ணலயொ?” என்றொர் வியொசர்.

“ஞொனம்

என்பது

அணைவதல்ல, ஒவ்பவொன்றொய்

இழந்தபின்பு

வசர்த்துக்பகொண்ைணவ எல்லொம் உன்ணனவிட்டு ஒழுகிமணறயும் நொள் ஒன்று வரும்” பீஷ்மர்

அச்பசொல்ணல

உைல்நடுங்கும் மனக்கிளர்ச்சியுைன்

வகட்டு

ணககூப்பினொர்.

எஞ்சுவது….பபொறு நீ அதற்குவமல்

ஒரு

வொர்த்ணதகூைப் வபசொமல் திரும்பிவிைவவண்டுபமன நிணனத்துக்பகொண்ைொர். ஆனொல் வியொசர் பதொைர்ந்து வபசினொர். “நீ என்ணனத்வதடிவந்த சிக்கல் என்ன?”

அணதக் வகட்ைதும் பதொணலதூரத்தில் இருந்து திரும்பி வந்து அணரக்கைம் திணகத்தபின் பபருமூச்சுைன் பசொல்லத்பதொைங்கினொர் பீஷ்மர். “மூத்தவவர, இன்று என் தந்ணத என்னிைம் ஒப்பணைத்துச்பசன்ற நொைொன அஸ்தினபுரம்

ஆபத்தில்

தொக்குவொர்கபளன்றொல்

அது

இருக்கிறது.

அணத

நியொயபமன்று

எதிரிகள்

எண்ணும்

சூழ்ந்திருக்கிறொர்கள்.

மக்கள்

அஸ்தினபுரியிலும்

அவர்கள்

அணத

இருக்கிறொர்கள்.

அஸ்தினபுரிக்கு இன்று மன்னன் இல்ணல… மன்னணனக் கண்ைணையும் வழிவயொ சிக்கலொக உள்ளது.”


நிணலணமணய அணர இணம மூடி வியொசர் கூர்ந்து வகட்டுக்பகொண்டிருந்தொர். பின்பு புன்னணகயுைன் “இது மீ ண்டும்

மீ ண்டும் நிகழும்

அஸ்தினபுரிக்குக் உறுதிணய

வரலொறுதொன்.

கொவலனொக

சிந்தணனயிலும்

நீ

அரியணை

இருக்ணகயில்

இயல்பொக

அணத

பகொண்டுவந்தொல்வபொதும்”

ணகமொறுவது

எவரும்

அரிதொகவவ

பவல்லமுடியொது.

என்றொர்.

எதற்கும்

“…நொன்

நிகழ்கிறது.

உன் வதொள்களின்

துைிந்திருக்கிவறன்

மூத்தவவர. என் கண்முன் இந்த நொடு அழிவதற்கு ஒருவபொதும் அனுமதிக்கமொட்வைன்” என்றொர் பீஷ்மர்.

வியொசர் புன்னணகயுைன் “ஆம், அது உன் தர்மம். மண்ைொணசயொல் மொனுைன் ஷத்ரியனொகிறொன்” என்றொர். பீஷ்மர்

“நொன் தங்களிைம்

வகட்கவிணழயும்

வினொ

ஒன்வற.

ஒரு

ஷத்ரியனின்

முதற்கைணம

எதுவொக

இருக்கும்? எதன்பபொருட்டு அவனுணைய பிற அணனத்துப்பிணழகளும் மன்னிக்கப்படும்?” என்றொர். அப்வபொது மரப்பட்ணைச்சுவர்களுக்கு அப்பொல் சித்ரகர்ைி தன் கொதுகணள அடித்துக்பகொள்ளும் ஒலி வகட்ைது.

பீஷ்மர் “நொன் கற்ற நூல்களின்படி ஒரு ஷத்ரியன் நொட்டுக்கொக உயிணரவிைவவண்டியவன்…அவனுணைய சுகங்கணளயும் பதொழிவலொ

குடும்பத்ணதயும்

வைிகவமொ

தன்னுணைய

எல்லொவற்ணறயும்

பசய்யக்கூைொது.

நலணனப்பற்றி

ஒரு

அவன்

கைம்கூை

அவன்

பூணசகளும்

நிணனக்கொத

நொட்டுக்கொக

அர்ப்பைிக்கவவண்டும்.அவன்

வழிபொடுகளும் பசய்யவவண்டியதில்ணல.

வரமும் ீ

தன்னவர்களுக்கொக

உயிர்விடும்

தியொகமுவம ஷத்ரியணன உருவொக்குகின்றன. ஷத்ரியப்பபண்ணுக்கும் அவத நீதிதொன். அவளுக்கு தனக்கொன ஆணசகள்

எதுவும்

இருக்கலொகொது.

நொட்டு

மக்களுக்கு

வவண்டுமொனொலும் இழந்தொகவவண்டும்…” என்றொர். பீஷ்மர்

பநடுமூச்சுயிர்த்து

ஷத்ரியப்பபண்ணை

“ஆம்,

தூக்கிவருவதில்

ஷத்ரிய

தவவற

தர்மப்படி

எது

பசொந்த

இல்ணல….பிற

இல்லொமல் தூக்கிவந்தொல்தொன் பபரிய பொவம்…” என்றொர். வியொசர்

புன்னணகயுைன்

என்றொர்.

“பிறபகன்ன?”

நல்லவதொ

பீஷ்மர்

அதற்கொக

நொட்டின்

நன்ணமக்கொக

குலத்துப்பபண்கணள ..என்

“ஆனொல்

அவள்

அவர்கள்

மனம்

எணத

ஷத்ரியன் அனுமதி

சஞ்சலமொகவவ

இருக்கிறது…ஏவதொ ஒரு பபரிய தவறு நைக்கப்வபொகிறது என்று வதொன்றிக்பகொண்வை இருக்கிறது….” என்றொர். “இத்தணன

தர்க்கங்களுக்கும்

நின்றுபகொண்டிருக்கிறது விைப்வபொகும்

கண்ை ீர்.

அப்பொல்

மூத்தவவர.

அணத

மணழயில்

கணரக்கப்பைொத

அந்தப்பபண்களின்

களம்

வணரந்த

பின்வப

உள்ளம்.

பொணறவபொல

அவர்கள்

ஆைத்பதொைங்கும் என்

இந்த

நொன்குவொயில்கணளயும் மூடிக்பகொண்டிருக்கும் குலநீதியும் தொங்குமொ என்ன?”

எளிய

அந்த

உண்ணம

மண்ைில்

வந்து

தர்க்கஞொனமும்,

“அந்தச் சிந்தணன வந்தபின் நீ பவறும் ஷத்ரியனல்ல…ரிஷிகளின் பொணதயில் பசல்கிறொய்” என்றொர் வியொசர்

“நீ ஒருபக்கம் ஷத்ரியனொக வபசுகிறொய். இன்பனொரு பக்கம் ஒரு சொதொரை மனிதனொகவும் சிந்திக்கிறொய். வபொரில்

நீ

அறுத்பதறியும்

எண்ைிப்பொர்த்ததுண்ைொ?”

தணலக்குரியவனின்

குழந்ணதகளின்

கண்ைணர ீ

ஒருகைவமனும்

“எண்ைிப்பொர்க்கவும்கூடும் என்று இப்வபொது நிணனக்கிவறன் மூத்தவவர….சிலசமயம் நொன் ஷத்ரியணன விை மனிதன் என்ற இைம் பபரிபதன்றும் எண்ணுகிவறன்” என்றொர் பீஷ்மர்.

வியொசர் சிலகைங்கள் அணமதியொக இருந்துவிட்டு பின்பு “வதவவிரதொ, உன் குலமூதொணதபயொருவனின் கணதணயச் பசொல்கிவறன். அவன் பபயர் சிபி. பிரம்மன், அத்ரி, சந்திரன், புதன், புரூரவஸ், ஆயுஷ், நகுஷன், யயொதி, அனுத்ருஹ்யன், சபொநரன், கொலநரன், சிருஞ்சயன், உசீநரன் பொரதவர்ஷத்தின்

அறம்

விணளயும்

மண்

என்று அவனுணைய

என்பது

நகரமொன

அவனுணைய

சந்திரபுரி

வம்சவரிணச.

அணழக்கப்பட்ைது.

அவனுணைய வொழ்க்ணகணயவய அறநூலொகக் பகொள்ளலொபமன்றனர் முனிவர்கள். அந்நொளில் ஒருமுணற இக்கணத நிகழ்ந்தது என்பொர்கள்” என்றொர்.

சந்திரவம்சத்து சிபி தன் அரண்மணன உப்பரிணகயில் அமர்ந்திருக்ணகயில் பவண்பஞ்சுச் சுருள் வபொன்ற

சின்னஞ்சிறு பவண்புறொ ஒன்று சிறகடித்து வந்து அவன் ஆணைக்குள் புகுந்துபகொண்ைது. அவன் எழுந்து அணத எடுத்து தன் ணககளில் ணவத்துக்பகொண்ைொன். இதயம் நடுங்க, சிறகுகள் பிரிந்து உணலய அவன் ணகபவம்ணமயில்

ஒடுங்கியிருந்தது.

அதன்

முதுகிலிருந்த

ரத்தக்கொயத்தில்

இருந்து

குருதி

வழிந்துபகொண்டிருந்தது. அப்வபொது சொமரம்வபொன்ற சிறகுகள் வசி ீ ஒலிக்க எரித்துளிகள் வபொன்ற கண்களும், வபொரில்

பின்னிக்பகொண்ை குத்துவொட்கணளப்

வபொன்ற

அலகுகளும், ஆற்றுக்கணர

மரத்தின்

வபொன்ற கொல்களும் பகொண்ை பசம்பருந்து ஒன்று வந்து அவன் உப்பரிணக விளிம்பிலமர்ந்தது. சிபியிைம்

அப்பருந்து

பசொன்னது

“மன்னவன

உன்ணன

வைங்குகிவறன்.

வவர்ப்பிடிப்பு

ணசத்ரகம்

என்னும்

பசம்பருந்துக்குலத்தின் அரசனொகிய என்பபயர் சித்ரகன். பிறப்பொல் நொனும் உன்ணனப்வபொன்வற ஷத்ரியன். இந்தப் புறொணவ

நொன்

விண்ைில்

பொர்த்வதன்.

எனக்கும், வநற்றுமொணல

முட்ணை விட்டிறங்கிய

குஞ்சுகளுக்கும் சிறந்த உைவொகும் இது என்று இணதத் பதொைர்ந்து பசன்று தொக்கிவனன்.

என்

கொயத்துைன்


அவள்

உன்னருவக

வந்திருக்கிறொள்.

அவணள

என்னிைம்

விட்டுவிடு.

மண்ைில்

உள்ள

மொனுைர்களுக்குத்தொன் நீ அரசன். விண்ைிலும் நீரிலும் வகொைொனுவகொடி உயிரினங்கள் வவட்ணையொடியும் வவட்ணையொைப்பட்டும்

வொழ்ந்துபகொண்டிருக்கின்றன.

அனுமதியில்ணல”

அவ்வொழ்க்ணகக்குள்

நுணழய

உனக்கு

“ஆம், நொனறிவவன். என் கொலடிக்கீ ழ் ஒவ்பவொருகைமும் பல்லொயிரம் சிற்றுயிர்கள் அழிவணதயும் நொன் அறிந்திருக்கிவறன். ஆனொல் இந்த பவண்புறொ என்னிைம் அணைக்கலம் வதடியிருக்கிறது. இணதக் கொப்பது ஷத்ரியனொகிய என் கைணம. அக்கைணமயிலிருந்து நொன் வழுவமுடியொது” என்றொன் சிபி. சித்ரகன்

சினந்து

வபரியக்கத்தில்

தன்

சிறகடித்பதழுந்தது இைபமன்ன

எண்ைிக்பகொள்வது

தன்னகங்கொரம்

என்வற

அழிணவயும் அளிக்கும்” என்றது. அரண்மணன

“என்னுணைய

வபசுகிறொய்.

“மூைணனப்வபொல

என்றுைர்வது

மட்டுவம.

பபொருள்படும்.

வளொகத்திற்குள்

என்

தன்னறம்

தன்ணனச்சுற்றி தன்னறம்

ணககளுக்குள்

என்பது

புைவியின்

இப்புைவி நிகழ்கிறது

என்று

ஒவ்பவொன்றுக்கும்

நொன்

முக்திணயயும்

வந்த

தன்னகங்கொரம்

பபொறுப்வபற்றுக் பகொள்ளவவண்டும் என்பவத என் தன்னறம்” என்றொன் சிபி. அலணகவிரித்து சீறிச் சிறகடித்த

சித்ரகன் “அப்படிபயன்றொல் நொனும் என்குழந்ணதகளும் பசித்துச் சொகவவண்டுபமன நிணனக்கிறொயொ? உன் நீதியின் துலொக்வகொலில் எனக்கு இைவம இல்ணலயொ?” என்றது.

சிபி ஆழ்ந்த மனக்குழப்பத்துக்குள்ளொனொன். “உனக்கும் உன் குலத்துக்குமொன உைணவ நொன் அளிக்கலொமொ?”

என்றொன். “அறியொதவனொகப் வபசுகிறொய். நொன் ஷத்ரியன். பட்டினியொல் இறக்கும்வபொதும் பகொணைபபற்று வொழமொட்வைன். நொன் என் வரத்தொல் ீ ஈட்ைொத எதுவும் எனக்கு உைவல்ல” என்றது சித்ரகன். உண்ைப்பைொத

“மன்னவன

ஏதும் இப்பிரபஞ்சத்திலில்ணல

பசொல்லவில்ணலயொ என்ன? என்ணன

இந்த

என்பணத

அலகுைனும்

இந்த

நீ

கற்றறிந்த

நகங்களுைனும்

நூல்கள்

உனக்குச்

இப்பபரும்பசியுைனும்

பணைத்த ஆற்றல் அல்லவொ என்ணன பகொன்று உண்பவனொக ஆக்கியது? இந்தச் சின்னஞ்சிறு பவண்புறொ

இன்று கொணலயில் மட்டும் ஆயிரம் சிறுபூச்சிகணள பகொத்தி உண்டிருக்கிறபதன்பணத நீ அறிவொயொ? அந்த ஆயிரம் புழுக்கள் பல்லொயிரம் சகப்புழுக்கணள விழுங்கி பநளிந்துபகொண்டிருந்தன என்பணத அறிவொயொ? இணத விட்டுவிடு.

இணதக்

கொப்பொற்ற

முயலும்வபொது

நீ

வபொட்டிவபொடுகிறொய்” என்று சித்ரகன் பசொன்னது.

இப்பிரபஞ்சத்ணத

நிகழ்த்தும் முதல்மனதுைன்

“உண்ணம….ஆனொல் பணைப்புைன் வபொட்டியிடுவதனொவலவய மன்னணன பதய்வம் என்கின்றன வவதங்கள். ஆகவவதொன்

கொப்பதற்கும்

அழிப்பதற்கும்

மன்னிப்பதற்கும்

அவனுக்கு

அதிகொரமளிக்கப்பட்டிருக்கிறது”

என்றொன் சிபி. சித்ரகன் சலிப்புைன் “நம்மிணைவய விவொதம் எதற்கு? நீ என் பசிக்கு மட்டும் பதில்பசொல்” என்றது.

தொனறிந்த அணனத்து பநறிநூல்கணளயும் நிணனவில் ஓட்டிய சிபி அதற்கொன வழிணயக் கண்டுபகொண்ைொன். ஷத்ரியன்

எணதயும்

தன் குருதியொல்தொன்

ஈடுகட்ைவவண்டும்

அவனுணைய உைவல. அவனுணைய தர்மம் தியொகம். “இப்புறொணவ அறவமயொகும்”

நொன்

கொத்தொகவவண்டும்.

என்றொன்

சிபி.

ஆனொல்

உன்

“தர்மநூல்களின்படி

என்றன

நூல்கள்.

பசிணயப்வபொக்குவதும்

நொன்

எந்தச்சிக்கணலயும்

அவனுணைய

எனக்கு என்

ஆயுதம்

விதிக்கப்பட்ை

மொமிசத்தொலும்

குருதியொலும்தொன் தீர்க்கவவண்டும். இதற்குப் பதிலொக நீ என்ணனப்பபற்றுக்பகொள்வது ஷத்ரிய முணறவய.

இவதொ இப்புறொவின் அளவுக்வக என் பதொணைச்சணதணய அறுத்து உன் முன்ணவக்கிவறன்” என்றபடி தன் உணைவொணள

உருவி பதொணைச்சணதணய

பவட்டி

அப்புறொ

அமர்ந்திருந்த

ஊஞ்சல்தட்டின்

மறுநுனியில்

ணவத்தொன். ஆனொல் புறொவின் எணை தொழ்ந்வத இருந்தது. வமலும் சணதணயபவட்டி அங்வக ணவத்தவபொதும் புறொவின் எணைக்கு நிகரொகவில்ணல புறொ

தன்

சிறுமைிக்

புறொக்குலத்ணதச்

கண்கணளச்

வசர்ந்த

தணலமுணறகணளயும்

என்

சுழற்றி “மன்னவன, மணலயஜம்

பபயர்

வசர்த்துத்தொன்

பிரணப.

அன்ணனயணர

மதிப்பிைவவண்டும்.

என்னும்

பொணறயிடுக்கில்

அவர்களிைமிருந்து

இன்னும்

வொழும்

வரப்வபொகும்

நூறொண்டுக்கொலம்

என்

முட்ணைகளிலிருந்து விரிந்து வரப்வபொகும் அத்தணன புறொக்களின் எணையும் என்னில் உள்ளது” என்றது. சிபி சித்ரகணன

வநொக்கி

“அப்படிபயன்றொல்

நொன்

என்ணன முழுணமயொகவவ

உனக்கு

அளிக்கிவறன்” என்று

பசொல்லி குருதிபடிந்த நகங்கள் பகொண்ை அதன் பொதங்கள் முன் தன் தணலணய கொைிக்ணகயொக ணவத்தொன். சித்ரகன்

சிலகைங்கள்

சிந்தணனபசய்தபின் “மன்னவன

நீ

என்

கொலடியில்

தணலகுனிந்ததனொவலவய

என்னிைம் அணைக்கலம் வகொரியவனொகிறொய். உன்ணன உண்பணத விை நொனும் என்குலமும் பட்டினியில் மடிவவத அறமொகும்” என்று பசொல்லி பறந்துபசன்றது.


“சிபி

‘நீயும்

உன்

குலங்களும்

வொழ்வதொக’ என்று

பசொல்லி

வொழ்த்தி

அந்த

பவண்புறொணவ

வொனில்

விட்ைொன். அவன் என்ன பசய்யப்வபொகிறொன் என்று வொனில் வந்தமர்ந்து வநொக்கிய அவன் முன்வனொர்கள்

ஆரவொரம்பசய்தனர்” என்று பசொல்லி முடித்த வியொசர் பீஷ்மரிைம் “ஷத்ரியனொன சித்ரகன் பசொன்னணத நிணனவுபகொள்க. உன் முன் தணலவைங்கும் ஒவ்பவொருவரும் உன்னிைம் அணைக்கலம் புகுந்தவர்கவள… மன்னனிைம் குடிகள் தணலபைிவது அதன்பபொருட்வை” என்றொர்.

பவளிவய நின்றிருந்த சித்ரகர்ைி ‘ஆம், அது நொவன’ என்று பசொல்லிக்பகொண்ைது. ‘இப்வபொது அறிகிவறன். முற்பிறவிகளிபலொன்றில்

நீ சிபியொக

இருந்தொய், உன்

மூச்பசறிந்த ஒலி பொம்பு சீறுவதுவபொல ஒலித்தது.

முன்

அன்று

சித்ரகனொக

வந்தவன்

நொன்’ அது

வியொசர் “இணளயவவன, சிபி அறிந்த உண்ணமவய ஒவ்பவொரு ஷத்ரியனுக்குமுரிய பநறியொகும். அரசன் தன் குருதியொல் அணனத்ணதயும் ஆற்றுவதற்குக் கைணமப்பட்ைவன். அந்தக்குருதியொல் அவன் அணனத்ணதயும் ஈடுகட்டிவிைவும் முடியும்” என்றொர்.

அப்வபொது பவளிவய சித்ரகர்ைி கொல்கணளப்பரப்பி அடிவயிற்ணறத் தொழ்த்தி நொசிணய நீட்டி மிக பமதுவொக

தவழ்வதுவபொல நகர்ந்து வொசலில் நின்ற பவண்பசுணவ அணுகியது. கருவுற்றிருந்த கந்தினி என்ற பவண்பசு ‘இம்முணற நொன் அணைக்கலம் வகொரியது அவன் கொதில் விழவில்ணல’ என்று பசொல்லிக்பகொண்ைது.

‘இந்த அறியொச் சுழல்பொணதயில் மீ ண்டும் மீ ண்டும் நொன் உன்ணன வவட்ணையொடிக் பகொண்டிருக்கிவறன்.

நம்ணம ணவத்து ஆடுபவர்களுக்கு சலிக்கும்வணர இணத நொம் ஆடிவய ஆகவவண்டும்’ என்றது சித்ரகர்ைி. ‘அழு…ஓலமிடு. நொன் கர்ஜிக்கிவறன். ஆைத்பதொைங்குவவொம்’ புயலில்

பபருமரம்

சரியும்

ஒலியுைன் சிம்மம்

கழுத்ணதக்கவ்வி அள்ளித்தூக்கி

தன்

தொண்டி புதர்களுக்குள் மணறந்தது. சீைர்கள்

“சிங்கம்…சிங்கம்

வநொக்கி

வசினொர்கள். ீ

வதொள்வமல்

பசுவின்

வமல்

பொய்ந்தது.

வபொட்டுக்பகொண்டு

பசு

பொய்ந்து

பசுணவப் பிடிக்கிறது…சிங்கம்…ஓடிவொருங்கள்…கல்ணல

கதறி

ஓலமிை

மரப்பட்ணை எடுத்து

அதன்

வவலிணயத்

எறி…. தடி!

தடி

எங்வக? சிங்கம்!” என்று கூட்ைமொகக் கூச்சலிட்ைபடி ஓடிவந்தனர். தடிகணளயும் கற்கணளயும் அந்தப்புதர்கணள வியொசரும்

பீஷ்மரும்

பவளிவய ஓடிவந்தனர்.பவளிவய

பசு

கிைந்த

இைத்தில்

பகொழுத்த ரத்தத்துளிகள் பசொட்டிப்பரவிக்கிைந்தன. ரத்தத்தின் பொணத ஒன்று புதர்கள் வணர பசன்றிருந்தது.

பீஷ்மர் குனிந்து அந்தப் புழுதியில் இருக்கும் சிங்கத்தின் கொலடித்தைங்கணளப் பொர்த்துவிட்டு “வயதொன பபரிய சிங்கம். வட்டுப்பசுணவ ீ

ஆவவசமுமொக

நகங்கள்

வதடி

மழுங்கியிருக்கின்றன.

வந்திருக்கிறது”

“பபற்றதொய்

என்றொர்.

அதனொல்

வியொசரின்

வவட்ணையொை முடியவில்ணல.ஆகவவதொன்

மொதிரி இருந்தொவள… இக்குடிலுக்கு

மொைவனொகிய லட்சுமியொக

சுதொமன்

அழுணகயும்

விளங்கினொவள….அவணள

தூக்கிக்பகொண்டு வபொய்விட்ைவத…” என்றொன். இன்பனொரு மொைவனொகிய சுதன் குனிந்து ணகப்பிடி மண்ணை

அள்ளி ஓங்கி வவதமந்திரத்ணதச் பசொன்னபடி ஆங்கொரமொக ‘கருவுற்ற பசுணவக் பகொன்ற பொவி…உனக்கு –’ என்று தீச்பசொல் விடுக்கப்வபொனொன். வியொசர்

புன்னணகயுைன் அவணன ணகதூக்கித்தடுத்து

விழுந்த

பபருமுரசம்

தர்மம். ஆகவவ

சிங்கத்துக்கு

வபொல

பசுவணதயின் மனம்

பொவம்

அதிர்ந்து

“நில்

சுதவன….பசுணவக்பகொல்வதுதொன்

கிணையொது” என்றொர்.

திரும்பி வியொசணரப்

சிங்கத்தின்

பீஷ்மர் அணதக்வகட்டு

பொர்த்தொர்.

அதன்பின்

அவர்

வகொல்

பசொல்லும் வபசவில்ணல. வியொசருக்குத் தணலவைங்கியபின் வநரொக தன் ரதத்ணத வநொக்கிச் பசன்றொர். கங்ணகக்கணரயில் கந்தினிணயக்

நீத்தொர்சைங்குகள்

பகொண்டு

பசன்று

பசய்யும்

வபொட்டு

ஹரிதகட்ைம்

அதன்

என்னும்

வயிற்ணறக்கிழித்து

புனிதமொன

கருணவ

ஒரு

படித்துணறக்கு

எடுத்து

தணலணய

அணசத்தபடியும் உறுமியபடியும் சுணவத்து உண்ைது சித்ரகர்ைி. மனமும் வயிறும் நிணறந்தபின் பதொங்கும் உதடுகளிலும் வமொவொய் மயிர்முட்களிலும் குருதிமைிகள் சிலிர்த்து நிற்க அருவக இருந்த பொணறவமல் ஏறி

நின்று வலது முன்கொலொல் பொணறணய ஓங்கி அணறந்து கொடுகள் விணறக்க, மணலயடுக்குகள் எதிபரொலிக்க,

கர்ஜணன பசய்தது. அப்பொல் ஒரு கைம்பமரத்தடியில் யொழுைன் நின்று அணதப் பொர்த்து பிரமித்த சூதனின் பொைலுக்குள் புகுந்து அழிவின்ணமணய அணைந்தது.


குதி மூன்று

1.முதற்கனல்10

எரியிதழ் 1

கொசியில் வரைொ நதியும் அஸ்ஸி நதியும் கங்ணகயில் கலக்கும் இரு துணறகளுக்கு நடுவவ அணமந்திருந்த

படித்துணறயில் அந்தியில் ஏழுதிரிகள் பகொண்ை விளக்கின் முன் அமர்ந்து சூதர்கள் கிணையும் யொழும் மீ ட்டிப்

பொடினர்.

எதிவர

கொசிமன்னன்

பீமவதவனின்

மூன்று

இளவரசிகளும்

அமர்ந்து

அணத

வகட்டுக்பகொண்டிருந்தனர். பசந்நிற ஆணையும் பசவ்வரிவயொடிய பபரிய விழிகளும் பகொண்ைவள் அம்ணப. நீலநிற

ஆணையைிந்த

பமல்லிய

மின்னும்

உைல்பகொண்ைவள்

கரியநிறத்தில் இருந்தவள்

அம்பொலிணக. முக்குைங்களும்

பிறந்திருக்கின்றன என்றனர் நிமித்திகர்கள்.

அம்பிணக.

பவண்ைிற

கொசிமன்னனிைம்

மூன்று

ஆணையைிந்து

மகள்களொகப்

சூதர்கள் பொடினர். மண்ணுலணக ஆளும் அரசநொகமொகிய தட்சனின் கணத வகளுங்கள். பதினொறொயிரத்து எட்டு இமயமணல முடிகணளயும் சுற்றிவணளத்துத் தழுவியபடி துயிலும் கரிய வபருருவம் பகொண்ைவன். அணையொத

இச்ணச

என

இணமயொத

கண்கள்

பகொண்ைவன்.

மூன்று

கொலம்வபொலவவ

மும்மடிப்புைன்

முடிவிலொபதொழுகும் உைல் பகொண்ைவன். கைங்கணளப்வபொல நிணலயில்லொமல் அணசயும் நுனிவொணலக் பகொண்ைவன். ஊழித்தீபயன எரிந்தணசயும் பசந்நொக்குகணளக் பகொண்ைவன். பூமிபயனும் தீபம் அணையொது கொக்க

விரிந்த

ணகக்குவிதல்வபொன்று

எழுந்த

பைம் பகொண்ைவன்.

ஏழுலகங்கணளயும்

எரித்தழித்தபின்

தன்ணனயும் அழித்துக்பகொள்ளும் கடும் விஷம் வொழும் பவண்பற்கள் பகொண்ைவன். எங்கும் உணறபவன். அணனத்ணதயும் இயக்குபவன். என்றுமழியொதவன். அவன் வொழ்க! ஓவியம்:ஷண்முகவவல் தட்சனின்

அரசு

இமயமுடிகளுக்கு

உச்சியில்

நொகங்களுைனும்

பன்னிரண்ைொயிரம்

பபொன்னிற

நொகங்கள்

மட்டுவம

பறந்துபசல்லக்கூடிய

உயரத்தில்

அவன் வொழ்ந்துவந்தொன்.

பபொன்னிற

அணமந்திருந்தது. அங்வக தன் மணனவி பிரசூதியுைனும் தன் இனத்ணதச்வசர்ந்த பன்னிரண்ைொயிரம் கரிய நொகங்களுைனும்


உைல்பகொண்ை பிரசூதிணய தழுவியபடி ணகலொயமணலச்சொரலில் வொழ்ந்த தட்சன் அவளுணைய அழகிய ஆயிரம் பொவணனகணளக் கண்டு பபருங்கொதல் பகொண்ைவனொனொன்.

அவளுணைய ஒவ்பவொரு புதியபொவமும் அவன் பொர்ணவயின் வழியொக அவளுக்குள் நுணழந்து ஒரு மகளொக அவன் மடியில் தவழ்ந்தன.அவளுணைய கவனமும், அவசரமும், துயரமும், கற்பணனயும், வளமும், ஊக்கமும், மங்கலமும், அறிவும், நொைமும், வடிவமும், அணமதியும், அருளும், மண்புகழும், விண்புகழும், பரவசமும்,

நிணனவும், பிரியமும், பபொறுணமயும், ஆற்றலும், நிணறவும், தொய்ணமயும், பசியும், சுணவயும் இருபத்துமூன்று பபண்களொயின. சிரத்தொ, த்ருதி, துஷ்டி, வமதொ, புஷ்டி, கிரியொ, லட்சுமி, புத்தி, லஜ்ஜொ, வபுஸ், சொந்தி, ஸித்தி, கீ ர்த்தி, கியொதி, ஸம்பூதி, ஸ்மிருதி, பிரீதி, க்ஷமொ, ஊர்ணஜ, அனசூணய, சந்ததி, ஸ்வொஹொ, ஸ்வொதொ என்னும் அம்மகள்கள் அவன் இல்லபமங்கும் ஆடிகளொகி பிரசூதிணய நிரப்பினர்.

கணைசியொக உதயத்தின் முதல் பபொற்கதிரில் பிரசூதியின் வபரழணகக் கண்டு மனம் கனிந்து ‘வதொழி’ என அவணள

உைர்ந்து

அளித்த

முத்தம்

ஸதி

என்னும்

அழகிய

பபண்மகவொகியது.

இருபத்துநொன்கு

மகள்களிருந்தும் அவணளவய தொட்சொயைி என்று அவன் அணழத்தொன். பிரசூதியின் வபரழகுக்கைம் ஒன்று முணளத்து

உருவொகி

வந்தவள்

அவள்

என

அவன் நிணனத்தொன்.

பபண்ைழணகயும் பபொருளழணகயும்

வதவர்களின் அழணகயும் அவளழகு வழியொகவவ அவன் அளந்தொன். பதய்வங்கணள அவள் வழியொகவவ அவன் வைங்கினொன். அழகியவர, தந்ணதயின் கண்வழியொகவவ பபண் முழு அழகு பகொள்கிறொள். தட்சவனொ ஆயிரம் தணலகளில் ஈரொயிரம் கண்கள் பகொண்ைவன்.

தட்சனுணைய மகள்கணள தர்மன், பிருகு, மரீசி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியன், புலஹன், கிருது, அத்ரி, வசிஷ்ைன், அக்னி

மட்டும்

என்னும்

வதவர்களும் முனிவர்களும் பகொண்ைனர்.

நிகரற்ற

நொகம் ஒன்றுக்கு

தட்சபுரியின்

மைம்புரிந்துபகொடுக்கவவண்டும்

இளவரசியொன

என

விணழந்த

தொட்சொயைிணய

தட்சன்

பிரம்மணன

வவள்விபநருப்பில் வரச்பசய்து பதினொன்குலகங்கணளயும் ஒருதுளியொல் பவல்லும் விஷம் பகொண்ைவன்

எவவனொ அவவன தன் மகணள மைக்கவவண்டுபமன வரம்வகட்ைொன். அவ்வொவற ஆகுக என்று அருள்பசய்து பிரம்மன் மணறந்தொன். வமகம்

மண்ைிலிறங்கும்

இரபவொன்றில்

தட்சவலொகத்துக்கு

வந்திறங்கிய

நொரதர்

தொட்சொயைிணயத்

வதடிவந்து ஆலகொலத்ணத கழுத்திலைிந்த ஆதிசிவவன அந்தத் தகுதிபகொண்ைவன் என்று பதரிவித்தொர். “தட்சவிஷத்துக்கு வமல் வல்லணம

பகொண்ைது ஒன்வற. ஆலொலகண்ைனின் உைல் விஷம். தந்ணதணய

பவல்லொதவணன மகள்மனம் ஏற்கொது என்றறிவொயொக” என்றொர் நொரதர்.

ணகலொயத்தின் அதிபணனவய மைமகனொக அணையவவண்டுபமன்று தொட்சொயைி தவமிருந்தொள். பட்டிலும், மலரிலும்,

இணசயிலும்,

ஒவ்பவொன்றொக

பொல்சுணவணயயும்

கவிணதயிலும்,

அணைத்துக்பகொண்டு மறந்தொள்.

தன்

நீரிலும்,

ஒளியிலும்

வநொன்புவநொற்றொள்.

சிரிப்ணபயும்

இருந்த

மண்ைின்

கண்ைணரயும் ீ

விருப்பங்கணள

நீர்ச்சுணவணயயும்

துறந்தொள். இறுதியில்

எல்லொம்

தொயின்

பபொன்னுருகி

வழிவதுவபொன்ற தன்னழணகயும் துறந்தொள். அப்வபொதும் இணறவன் வதொன்றொமலிருக்கவவ தன்ணனத் தொவன வதடி,

தன்னுள்

எஞ்சிய

இணமயொது

தன்ணன

ஒவ்பவொன்றொக எடுத்து பவளிவய வசினொள். ீ

வநொக்கும்

தந்ணதயின்

ஈரொயிரம்

விழிமைிகணளயும்

அவள் தவம் முதிர்ந்தவபொது பவள்பளருதுக்குவமல் பினொகமும் தமருகமும் மொனும் மழுவுமொக சிவன்

வதொன்றி பசந்பநருப்பு எழுந்த அங்ணக நீட்டி அவள் ணகப்பிடித்து கொந்தருவமைம்பகொண்டு ணகயொலயத்துக்கு அணழத்துச்பசன்றொன்.

நீலவிைம்பகொண்ை

கொதல்பகொண்ைொள்.

அவன்

கழுத்தழகில்

அவள்

கொலங்கள்

மணறந்து

மண்ணுலணக எரிக்கும் தன் விஷம் விண்ணுலக விஷத்தில் வதொற்றணத எண்ைி தட்சன் சினம் பகொண்டு எரிந்தொன். பொற்கைல் திரிந்ததுவபொல அவனுணைய மொளொக்கொதல் பவறுப்பொகியது. தன்ணன உதறிச்பசன்ற

தொட்சொயைிணய பகொல்வதற்கொக ணகலொயமணலக்குச் பசன்று அம்மணலணய தன் உைலொல் பநரித்தொன். இறுக்கத்தில்

உைல்

பநரிந்து

விஷம்

கக்கியபின்

அங்வகவய துவண்டுகிைந்த

அவணன

தம்பியரொன

கொர்க்வகொைகனும் கொலகனும் தூக்கிவந்தனர். ஆயிரமொண்டுகொலம் தவம்பசய்து தன் வதொணல உரித்து அதன் அடியிலிருந்து புதிய தட்சனொக அவன் பவளிவந்தொன். ஒவ்பவொருநொளும்

சிவபூணச

பசய்துவந்த

தட்சன் தன்னுணைய

அணனத்து

வவள்விகளிலும்

சிவனுக்கு

அவியளிக்கொதவனொனொன். நீலகண்ைணன விை வமலொன விஷம் தனக்குவவண்டும், தன்குலத்தின் விஷம்

ஓங்கி வளரவவண்டும் என்று எண்ைி நொகபிரஜொபதியொன தட்சன் பிரகஸ்பதீ ஸவனம் என்னும் மொபபரும் பூதயொகத்ணத

நைத்தினொன்.

அவிப்பபொருளொக்கினொன்.

தன் விஷத்தொல்

வவள்விபநருப்பபரித்து

முணளத்பதழும்

அணனத்ணதயும்


பிரஜொபதிகளணனவணரயும் பணைக்கப்பட்ைன.

அத்தணன

மகிழ்விக்கும்

அந்த

யொகத்தில்

உயிர்களின் முட்ணைகளும்

மண்ைிலுள்ள

கருக்களும்

அத்தணன

விணதகளும்

அவியொக்கப்பட்ைன. புைவிபயனும்

தொமணரயில் முடிவில்லொமல் இதழ்விரிந்துபகொண்டிருக்கும் அத்தணன உலகங்களிலும் உள்ள அணனத்து பிரம்மன்களுக்கும்

அவியளிக்கப்பட்ைது.

அவ்வுலகங்கணளபயல்லொம்

கொக்கும்

விஷ்ணுவுக்கும்

அவியளிக்கப்பட்ைது. தட்சனின் ஆணைப்படி சிவனுக்கு மட்டும் அவியளிக்கப்பைவில்ணல. தன்

பகொழுநன்

அவமதிக்கப்பட்ைணத

மண்ைிலிறங்கி

தட்சபுரிக்கு

வந்தொள்.

அறிந்து

சினம்பகொண்ை

பபொன்பனொளிர்

வவள்வியில் நுணழந்து கண்ைருைன் ீ தன்ணனயும் தன் என்று

வகட்ைொள்.

முடியும்வபொது

“இந்தப்புவிணய

ருத்ரனின்

ணக

ஆளவும்

நொகமொக

எங்கள்

ஆகி

அங்வக

கைவணனயும் வவள்விக்கு

அழிக்கவும்

பநருப்ணபவிை

ஸதிவதவி

நொகங்கவள

ணகலொயத்திலிருந்து

நைந்துபகொண்டிருந்த அணழக்கொதது

வபொதுமொனணவ.

ஏன்

இவ்வவள்வி

விஷத்துக்கு பவப்பமிருக்கும்’ என்றொன்

தட்சன்.

‘அணழயொது என் வவள்விப்பந்தலுக்கு வந்த நீ இக்கைவம விலகிச்பசல்லவில்ணல என்றொல் உன்ணன என் ஏவல் நொகங்கள் இங்கிருந்து தூக்கி வசுவொர்கள்” ீ என்றொன். உங்கள்

“நொன்

பசன்றொவயொ

மகள், எனக்கு

அப்வபொவத

என்

அணழப்பு வதணவயில்ணல” என்றொள்

ணககணள நீரொல்

கழுவி

உன்ணன

ஸதி.

நொன்

நீ

“எப்வபொது

அவனுைன்

உதறிவிட்வைன்” என்று

தட்சன்

பதிலுணரத்தொன். “உன் நிணனவிருந்த இைத்ணதபயல்லொம் விஷம் பகொண்டு நிணறத்துவிட்வைன். களத்தில் நொன் வதொற்கவில்ணல, உன் வமல் பகொண்ை அன்பினொல் வதொற்வறன்” என்று தட்சன் ஆயிரம் தணலகளொல் பைபமடுத்து சீறினொன். “நீயும்

உன்

குலமும்

இதன்

விணளணவ அறிவர்கள்” ீ என்று

பசொல்லி

ஸதிவதவி

அழுத

கண்களுைன்

விண்வைறி வமகங்களில் ஒளிவடிவொக பநளிந்து ணகலொயத்துக்குச் பசன்றொள். அங்வக கடும் சினம் எரிய நின்றிருந்த முக்கண்ைன் நொகவடிவமொக இருந்த அவளிைம் “விண்ைிவலறி என் மணனவியொக மொறிய நீ எப்படி மண்ைிலிழியலொம்? நொகவடிவம் பகொண்ை நீ என் துணைவியொவது எப்படி?” என்றொன். “நொன்

என்

தந்ணதயிைம்

நீதி வகட்கச்பசன்வறன்” என்றொள்

ஸதி.

வருைம்

“ஆயிரம்

தவம்

பசய்து

நீ

விண்ைரசி வடிபவடுத்தொய். அணரக்கைத்தின் பநகிழ்வொல் மீ ண்டும் நொகமொனொய். விண்ைகத்தில் உனக்கு இனி இைமில்ணல. உன் தந்ணதயிைவம திரும்பிச்பசல்” என்றொன் ணகலொயநொதன்.

கருவமகத்தில் ஊர்ந்திறங்கி மீ ண்டும் தந்ணதயின் வவள்விச்சொணலக்கு வந்தொள் ஸதி. “தந்ணதவய, நொன் இங்வக

உங்களிைம் இருந்து

கைவணர பசன்றணைவவன்.

மீ ண்டும்

விண்ைில்

பகொடுங்கள்” என்று மன்றொடினொள்.

தவமியற்றுகிவறன்.

எனக்கு

இனி

என்

தவவல்லணமயொல்

இைமில்ணல.

பிறந்த

வொனவமறி

மண்ைில்

எனக்கு

என்

இைம்

“விண்பசன்று நீ உன் விஷமணனத்ணதயும் இழந்தொய்…இங்குள்ள எங்களில் நீ ஒருத்தி அல்ல. நொகபுரியில் உனக்கு இைமில்ணல” என்றொன் தட்சன். அவன் மூடியவொசலில் சுருண்டு கிைந்து ஆயிரம் வருைங்கள்

கொத்திருந்தொள் ஸதி வதவி. அங்வக வந்த நொரதமுனிவர் “பபண்வை வவள்வியில் அவியொபணவ அணனத்தும்

அவணனவய பசன்று வசர்கின்றன என்று அறிக” என்றொர். ஸதிவதவி தந்ணதயின் வவள்வித்தீயில் தன்ணன

சிவனுக்கு ஆகுதியொக்கினொள். அவளுணைய உைல் பநருப்பில் உருகி நின்பறரிந்து விபூதியொகியவபொது அவள் ஆத்மொ விண்பசன்று ணகலொயத்ணத அணைந்தது. சூதர்கள்

பொடினர்

வதொழியொன

“பநருப்ணப

ஸதி.

வைங்குங்கள்

கன்னியவர.

தழலில் நின்றொடுகின்றொள்.

ணககணள

பநருப்பில்

வொனுக்கு

உணறகின்றொள்

விரிக்கும்

இணறவனின்

வவண்டுவகொவள

ஸதி.

அணனத்ணதயும் விண்ணுக்கு அனுப்பும் ஒருமுகவம ஸதி. பகொழுந்துவிட்டு பவறியொடும் உக்கிரவம ஸதி. சுவொலொரூபிைியொனவவள, தொக்ஷொயைிவய உன்ணன வைங்குகிவறொம். நீ எங்கள் குலத்துப்பபண்களுக்குள் எல்லொம் உணறவொயொக! ஆம், அவ்வொவற ஆகுக!” தழணல

வைங்கிவிட்டு

அந்த

படிக்கட்டுகளில் இறங்கிச்பசன்று கணரணய நகர்ந்து

துழொவிக்பகொண்டிருந்த

பசன்ற

தீபங்கள்

தீபங்கணளக்

அணசவிலொததுவபொல் நீரின்

நகர்ந்வதொடும்

தீபச்சுைர்களுைன் ஒன்றொயின.

ணகயிபலடுத்த

குளிர்நொக்கில் நகரம்

மூன்று

அகன்றுகிைந்த அந்த

இளவரசிகளும்

கங்ணகயின்

தீபங்கணள

வொரைொசியின்

விளிம்பில்

பமல்ல

ணவத்தனர். பமல்லச்சுழன்று

வபொல பசன்றுபகொண்டிருந்த

கங்ணகயின்

பல்லொயிரம்

கொசி அந்தியில் முழுணமபகொள்ளும் நகரம். படிக்கட்டுகளிபலங்கும் கன்னியரும் அன்ணனயருமொக பபண்கள் நிணறந்திருந்தனர்.ஆயிரம் நீர்க்கணரத் பதய்வங்களின் சிற்றொலயங்கள் அைர்ந்த படித்துணறகளில் மைிகளும்

மந்திரங்களும் ஒலித்தன. நூற்பறட்டு ணசவர்களும் பதிபனட்டு சொக்தர்களும் ஒன்பது ணவைவர்களும் என தொந்திரீகர்கள் கண்சிவக்க உைல்நிமிர்த்தி கொலடிகள் அதிர நைந்தனர். படிகளிலும் அப்பொல் பின்னி விரிந்த


பதருக்களிலும்

நீர்க்கைன்

பசய்யவந்தவர்கள்

வண்ைங்களொகவும்

குரல்களொகவும்

அவர்களுக்குவமல் ஓங்கி ஒலித்துக்பகொண்டிருந்தது விஸ்வநொதனின் வபரொலய மைிவயொணச. கொசிமன்னன்

பீமவதவன்

தன்

மூன்று மகள்களுக்கும்

சுயம்வரம்

அறிவித்திருந்தொர்.

சுழித்தனர்.

முன்னதொகவவ

கொசிநகரத்துக்கு பொரதவர்ஷபமங்குமிருந்து ஷத்ரிய மன்னர்கள் வரத்பதொைங்கியிருந்தனர். அவர்கள் குடில்கள் அணமத்து

தங்கியிருந்த

இலச்சிணனக்பகொடிகள்

கங்ணகக்கணர

வசொணலகளின்

உயர்ந்த

பறந்துபகொண்டிருந்தன. சுயம்வரத்ணதக்

மரங்களுக்குவமல்

கொைவந்த

அவர்களின்

முனிவர்களும், கொைிக்ணக

பபறவந்த ணவதிகர்களும், வொத்தியங்களுைனும் விறலியருைனும் வந்த சூதர்களும் கங்ணகக்கணர மைல் வமடுகளில் நிணறத்திருந்தனர். கங்ணக

அகன்றுவிரிந்து

இருகணரகளிலும்

வவகம்

விரிந்திருந்த கொசி

மண்ணைவயொட்டுமொணலயுைன்

குணறந்து

பிணறவடிவில்

வதசம்

வணளந்துபசல்லும்

சிவனுக்குரியது.

வகொயில்பகொண்டிருந்தொன்.

அதன்

இைத்தில்

கொவல்வதவனொக

கொசிமன்னன்

பீமவதவன்

தன்

அதன்

கொலணபரவன் வபரணமச்சர்

ஃபொல்குனருைன் பசன்று கொலணபரவமூர்த்திக்கு குருதிப்பலி பகொடுத்து வைங்கி ரதவமறி பநரிந்த மக்கள் திரள்

நடுவவ

வதங்கியும்

சுயம்வரப்பந்தலுக்கு

ஒதுங்கியும்

வந்தொன். பவண்ைிற

பயைம்

வொனம்

பசய்து

பநருங்கி

அரண்மணனக்கு வந்து

விரிந்தது

அருவக

வபொல

கட்ைப்பட்டிருந்த கட்ைப்பட்டிருந்த

மைப்பந்தலின் முகப்பில் அணமந்த ஏழடுக்கு மலர்க்வகொபுரத்ணத சிற்பிகள் அலங்கரித்துக்பகொண்டிருந்தனர். பந்தலுக்குள்

நுணழந்து

அதன்

அணமப்புகணள

இறுதியொக

சரிபொர்த்துக்பகொண்டிருந்த

பீமவதவன்

நிணலயற்றிருப்பணத ஃபொல்குனர் கவனித்துக்பகொண்டிருந்தொர். சுயம்வரத்துக்கு வந்த மன்னர்கள் அமரும் இருக்ணகவரிணச

அணரச்சந்திர

அணமந்திருந்தது. மறுபக்கம் அமரும்

வட்ைத்தில்

இருக்க

அதன்

முன்

வபொைப்பட்டிருந்தன.நொணளப்புலரியில்

விரியும்பபொருட்டு

பமொட்ைொலொன மொணலகள் பதொங்கவிைப்பட்டிருந்தன. எண்ைிக்பகொண்டு

பசய்தியனுப்பினொர்களொ அரவச.

மூன்றுவம ஒவர

மைவமணை

நீண்ை நூறடுக்குவரிணசகளொக முனிவர்களும் ணவதிகர்களும் சொன்வறொரும்

வண்ைப்பொய்கள்

ஏவதொ

வட்ைவடிவமொக

திரும்பிய

பீமவதவன்

அணமச்சவர?” என்றொர்.

“அஸ்தினபுரியிலிருந்து

ஃபொல்குனர்

பசய்திணயத்தொன் பசொல்லின.

பசய்திகள்

“மூன்று

அஸ்தினபுரியின்

வமலிருந்து

ஒற்றர்கள்

ஏவதனும்

பதொைர்ச்சியொக வந்தன

பணைகள்

ஒன்றுதிரளவில்ணல.

ஆறு எல்ணலகளிலொக அணவ இன்னும் சிதறித்தொன் நின்றுபகொண்டிருக்கின்றன. பணைநகர்வுக்கொன எந்த ஆணையும் அனுப்பப்பைவில்ணல” என்றொர். பபருமூச்சுைன்

அந்தரீயத்ணத

நொழிணகக்குள்

புலர்ந்துவிடும்.

முழங்கும்….” என்றொர்.

அள்ளி

வதொளில் சுற்றிக்பகொண்டு

புலரியின்

இரண்ைொம்

நைந்த

நொழிணகயில்

பீமவதவன்

“இன்னும்

சுயம்வரத்துக்கொன

எட்டு

பபருமுரசு

என்ன பசொல்வபதன்று அறியொமல் ஃபொல்குனர் “அணனத்தும் சிறப்புற நிகழும்….நொம் பசய்யவவண்டியணவ அணனத்ணதயும்

பசய்துவிட்வைொம்.

நன்வற

நிகழுபமன

நிணனப்வபொம்”

என்றொர்.

அப்படித்தொன்

“ஆம்,

நிகழவவண்டும்” என்று பசொன்ன பீமவதவன் மீ ண்டும் பபருமூச்சுவிட்டு “அணமச்சவர, பீஷ்மர் எங்கிருக்கிறொர் என்று ஒற்றர்கள் பசொன்னொர்கள்?” என்றொர். “மூன்று

நொட்களுக்கு

முன்

அவர்

அஸ்தினபுரியில்

இருந்து

தனியொகக்

கிளம்பி

வியொசரின்

வவதவனத்துக்குச் பசன்றிருக்கிறொர். அங்கிருந்து வனத்துக்குள் புகுந்து மணறந்தவணரப்பற்றி எந்தச்பசய்தியும் இதுவணர

இல்ணல

அஸ்தினபுரியிவலவய

ஆயுதசொணலயிவலவய

என்கிறொர்கள்.

அவர்

பீஷ்மர்

ஒருவபொதும்

எப்வபொதும்

அப்படி

வனம்புகுவது

அரண்மணனயில்

எப்வபொதும்

இருப்பதில்ணல.

தங்கியிருப்பது வழக்கம்” என்றொர்.

பகொள்கின்றன அணமச்சவர” என்றொர் பீமவதவன்.

“என்

நிகழ்வதுதொன்.

புறங்கொட்டில்

உள்ளுைர்வுகள்

தன்

பதற்றம்

பமன்மைல் விரிக்கப்பட்ை பந்தல் முற்றத்துக்கு வந்து அங்வக கொத்திருந்த முகபைொமைிந்த யொணனணய

பநருங்கிய பீமவதவன் நின்று திரும்பி “இப்பந்தணல அணமத்த சிற்பி யொர்?” என்றொன். “இதற்பகனவவ நொம் கலிங்க வதசத்திலிருந்து

வரவணழத்த

சிற்பி

அவர், அவர்

பபயர்

வொமவதவர்” என்றொர் ஃபொல்குனர்.

“அணமச்சவர, வவள்விப்பந்தல் அணமக்ணகயில் அந்த வவள்விக்கு குணறவயதும் நிகழுவமொ என்று சிற்பியின் ஸ்தொபத்ய சொஸ்திரத்ணதக்பகொண்டு

கைிக்கும்

வழக்கம்

பசொல்லவருவணத ஊகித்து “ஆம்” என்றொர் ஃபொல்குனர்.

உண்ைல்லவொ?” என்றொர்

பீமவதவன்.

அவர்

“இந்த சுயம்வரத்துக்கும் தணை ஏதும் நிகழுமொ என்று நொம் ஏன் சிற்பியிைம் வகட்கக்கூைொது?” ஃபொல்குனர் பமௌனமொக

நின்றொர்.

கைிக்கொமலிருப்பதல்லவொ

“பசொல்லுங்கள் நல்லது

அரவச?

அணமச்சவர”

வவள்விக்கு

என்றொர்

எனில்

பீமவதவன்.

ஆதிபதய்விகம்

“நொம்

விதிணய

ஆதிபபௌதிகம்

என


இருவணகத் தணைகள் உள்ளன. ஆதிபதய்வகத்தின் ீ தணைகணள மட்டுவம நொம் வவள்வியில் கைிக்கிவறொம். ஆதிபபளதிகத்ணத கைிப்பது தணைபசய்யப்பட்டுள்ளது” என்றொர் ஃபொல்குனர்.

“என்னொல் இனிவமலும் இந்த முள்வமல் தவத்ணத நீட்டிக்க முடியொது…அணழத்துவொருங்கள் அவணர” என்றொர்

பீமவதவன். “அவர் இங்வகதொன் இருக்கிறொர் அரவச” என்ற ஃபொல்குனர் அங்வக நின்றிருந்த இளம்சிற்பிணய வநொக்கி “உங்கள் ஆசிரியணர மொமன்னர் முன் பகொண்டுவொருங்கள்” என்றொர். சற்றுவநரத்தில்

வொமவதவர்

நொணரயிறகுவபொன்ற

வந்தொர்.

தொடியும் சிறிய

குறுகிய கரிய

“கொசிமன்னணன வைங்குகிவறன்” என

உைலும்

மைிக்கண்களும் சுருக்கமொக

நணரத்து

பகொண்ை

முகமன்

அவர்

பசொல்லி

வதொளில் ஒரு

பதொங்கிய

கூந்தலும்

தணலயுைன்

சுருங்கிய

சிறுவணனப்வபொலிருந்தொர்

நிமிர்ந்த

கண்களுைன் நின்றொர். “மகொசிற்பிவய, இந்தப் பந்தல் இதன் வநொக்கத்ணத தணையில்லொமல் பசன்றணையுமொ என்று பொர்க்க உங்கள் நூலில் வழியுள்ளதல்லவொ?” என்றொர் பீமவதவன்.

பபருமூச்சுைன் “அரவச, மூவணகக்கொலம் என்பது நொம் நம் அகங்கொரத்தொல் பிரித்துக்பகொள்வது மட்டுவம

என்று சிற்பநூல்கள் பசொல்கின்றன. வொஸ்துபுருஷன் வொழ்வது பிரிவற்ற அகண்ை கொலத்தில். அவதொ அந்தப் பொணற,

இந்தத்

தூண்

முழுமுதல்கொலத்தில்

அணனத்துவம

அணனத்தும்

முப்பிரிவில்லொத

கொலத்தில்

ஒன்வற…” என்றொர் வொமவதவர்.

நின்றுபகொண்டிருப்பணவ. வநொக்கித்

“அகண்ைகொலம்

திறக்கும்

கண்கள் பகொண்ைவர்கள் ஞொனியர். அவர்களுக்கு பிரபஞ்சம் என்பது ஒற்ணறப்பபருநிகழ்வு மட்டுவம. அதன் அணனத்தும் அணனத்துைனும் இணைந்துள்ளன. அணனத்தும் அணனத்ணதயும் சுட்டிக்பகொண்டிருக்கின்றன.” “நீங்கள்

பிரிவிலொ

வயொகியும்

அறிந்தவன்”

கொலத்ணதக்

ஞொனியும்

அல்ல.

என்றொர்

கொணும் கண்கள்

ஆனொல்

வொமவதவர்.

முழுணமபபறுமொ?”

பகொண்ைவரொ?” என்றொர்

பிரிவிலொ

கொலத்தில்

பீமவதவன்.

பசொல்லுங்கள்,

“அப்படிபயன்றொல்

“இல்ணல.

நின்றுபகொண்டிருக்கும்

நொன்

பபொருட்கணள

இந்தப்பந்தலின்

நிகழ்வு

வொமவதவர் “அரவச, உங்கள் மூன்று கன்னியருக்கும் இந்த சுயம்வரப்பந்தலில் மைம் நிகழும்” என்றொர். அவர் கண்கணளப்பொர்த்த பீமவதவர் ஒருகைம் தயங்கினொர். “நொன் வகட்ைது அதுவல்ல. என் மகள்களுக்கு நொன் விரும்பும்படி மைம்நிகழுமொ?” என்றொர் பீமவதவன்.

“இந்த சுயம்வரப்பந்தல் நீங்கள் விரும்பும்படி நிகழும் மைத்துக்பகன அணமக்கப்பட்ைது அல்ல அரவச” என்றொர் வொமவதவர்.

அந்த பதில் வகட்டு எழுந்த முதல் சினத்ணதத் தொண்டியதும் பீமவதவன் திடுக்கிட்ைொர். “அப்படிபயன்றொல்?” என்றொர். வொமவதவர்

“மன்னிக்கவவண்டும்…” என்றொர்.

ணகணய நீட்டி திைமொக “மன்னிக்கவவண்டும்” என்றொர்.

பீமவதவன்

“…சிற்பிவய” என ஆரம்பிக்கவும்

அவர்

பீமவதவன் பபருமூச்சுைன் அணமதியொனொர். “இன்று சதுர்த்தி….சூதர்கள் அகல்விழி அன்ணனயின் கணதகணளச் பசொல்லிவருணகயில்

இன்று

வந்தது

தொட்சொயைியின்

பசொல்லவந்தபின் பசொல்லொமல் திரும்பி பந்தலுக்குள் நுணழந்தொ

1.முதற்கனல்11 கொசி

அரண்மணனயில்

கணத”

எரியிதழ் 2

கங்ணகயின்

நீர்விரிவு வநொக்கித்திறக்கும்

என்றொர்

சிற்பி.

சொளரங்களின்

வமலும்

அருவக

அரசி

ஏவதொ

புரொவதி

அமர்ந்து நிற்கின்றனவொ நகர்கின்றனவொ என்று பதரியொமல் பசன்றுபகொண்டிருந்த பொய்புணைத்த பைகுகணள பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தொள்.

அவளுணைய

ஒற்றுச்வசடியொன

நந்தகி

பமல்ல

வந்து

தன்

வருணகணய

குறிப்புைர்த்திவிட்டு சுவர் ஓரமொக நின்றொள். கவணலமிக்க முகத்துைனிருந்த புரொவதி திரும்பி ‘என்ன?’

என்பதுவபொலப் பொர்த்தொள். நந்தகி வைங்கி சுயம்வரப்பந்தலில் நிகழ்ந்தவற்ணற விவரித்தொள். பபருமூச்சுைன்

அவள் வபொகலொபமன ணகயணசத்தொள் புரொவதி. மூன்றுமொதம் முன்னவர அவள் நிமித்திகர்கள் வழியொக அந்த சுயம்வரம் நைக்கப்வபொவதில்ணல என்பணத அறிந்திருந்தொள். அணுக்கச்வசடி

உள்ளணறக்குச் பபொற்தொலியும்

பிரதணம பசன்று

மட்டும்

ஆலயவழிபொட்டுக்குரிய

வந்து

நீரொடி

பிரம்மமுகூர்த்தம்

பநருங்கிவிட்ைது

ஆலயவழிபொட்டுக்குரிய

அைிந்துபகொண்டு

ஆணையைிகளுைன்,

மஞ்சள்பட்ைொணையும்

பவளிவய

ணககளில்

என்று

வந்தொள்.

மலர்த்தட்ைங்கள்

பசொன்னவபொது

எழுந்து

சங்குவணளயல்களும்

மூன்று

பகொண்ை

இளவரசிகளும் வசடியர்

சூழ

நின்றிருந்தொர்கள். புரொவதி தன் புதல்வியணரப் பொர்த்துக்பகொண்டு சிலகைங்கள் ஏங்கி நின்றிருந்தொள். பின்பு

பநடுமூச்சுைன் ‘கிளம்பலொம்’ என்று வசடியருக்கு ஆணையிட்ைொள். தணலச்வசடி ணசணக கொட்ை பவளிவய அவர்களின் புறப்பொட்ணை அறிவிக்கும் சங்கு மும்முணற ஒலித்தது.


அரண்மணன

முற்றத்தில்

பசவ்வண்ைத்திணர

பறக்கும்

இரு

பல்லக்குகள்

நின்றன.

அணதச்சூழ்ந்து

ஆயுதவமந்திய கொவலரும் பகொடிவயந்திய குதிணரவரனும் ீ நின்றிருந்தொர்கள். அரசியும் அணுக்கச்வசடியும்

ஓவியம்:ஷண்முகமவல் முதல்

பல்லக்கில்

வபொல

சிவந்து

ஏறிக்பகொண்ைனர்.

பல்லக்கு

வமபலழுந்தவபொது

திணரணய

பமல்ல விலக்கி

மூன்று

பபண்களும் அடுத்தபல்லக்கில் ஏறுவணத புரொவதி கவனித்தொள். மூவரும் உள்வள பநருப்பிட்ை கலங்கள் விரித்து எரியும்

கனிந்திருப்பதொகத் வதொன்றியது. அந்த

சுவொணலணய

அவளும்

பசம்பு, இரும்பு, பவள்ளிக் ஒருகொலத்தில்

கலங்கள்.

அறிந்திருந்தொள்.

இனிக்கும் அந்தத் தருைம் பிறபகப்வபொதும் வொழ்வில் திரும்பியவதயில்ணல. மூவர்

முகங்களிலும்

அப்சரஸ்களின்

ஓவியங்களின்

கனவுச்சொணய

உள்வள

மலரிதழ்

ஒவ்பவொரு கைமும்

இருந்தது.

அம்பிணகயும்

அம்பொலிணகயும் ஒருவர் ணகணய இன்பனொருவர் பற்றிக்பகொண்டு பமல்லிய குரலில் கொதுகளின் குணழகள் ஆை, மொர்பக நணககள் பநளிய, தணலணய ஆட்டி வபசிக்பகொண்வை இருந்தொர்கள். ஒவ்பவொரு பசொல்லுக்கும்

அம்ணபயின் உைலில் கொற்று அணசக்கும் பசம்பட்டுத் திணர வபொல நொைம் பநளிந்துபசன்றது. கண்களில் சிரிப்பு மின்னிமின்னி அணைந்துபகொண்டிருந்தது. அவர்கள் வபசிக்பகொள்ளும் அத்தணன பசொற்களுக்கும் ஒவர பபொருள்தொன் என புரொவதி அறிவொள். பிறந்த கன்று துள்ளிக்குதிப்பதன் பபொருள். அம்ணப

மட்டும்

ணகவிரல்களொல்

அங்கிருந்தொலும்

எங்வகொ

ஆணைணயச் சுருட்டியபடி

மிதந்துபகொண்டிருந்தொள்.

நீவரொட்ைத்தில்

குவிந்து

நீண்டு

ஓடும்

சரிந்த

விழிகளுைன்

மலர்வரிணசவபொலச்பசன்று

பல்லக்கில் ஏறிக்பகொண்ைொள். திணரணய மூடிவிட்டு மொன்வதொல் இருக்ணகமீ து சொய்ந்துபகொண்ை அரசியின் முகத்ணதப்பொர்த்து அணுக்கத்வதொழி புன்னணகத்து “மூன்றுநொட்களொக அவர்கள் தூங்கவவயில்ணல. ஆனொல் இன்று பிறந்து வந்தவர்கள் வபொலிருக்கிறொர்கள்” என்றொள். “ஆம், அது அப்படித்தொன்” என்றொள் புரொவதி.

அணுக்கத்வதொழி பிரதணம குரணலத்தணழத்து “வநற்றுமொணல சொல்வமன்னர் தன் பைகு வரிணசயுைன் வந்து

சியமந்தவனத்தில் குடிவயறினொர்” என்றொள். அரசியின் முகக்குறிணய கவனித்துவிட்டு “மங்கலப்பபொருட்கணள அளிக்கும்

பொவணனயில்

மரப்பட்ணைகணளயும்

நொவன

அவரது

சிற்பிகணளயும்

குடிணலத்வதடிச்பசன்வறன்.

பகொண்டுவந்து

அங்கிருந்வத

கங்ணகக்கணரயில்

ஓர்

வண்ைமிைப்பட்ை

அரண்மணனணயவய


அணமத்திருக்கிறொர். அணதச்சுற்றி குடில்களொலொன ஒரு சிற்றூவர உருவொனது வபொலிருக்கிறது. அவருைன் சூதர்களும் கைிணகயரும் நொன்

பசல்லும்வபொது

சணமயற்கொரர்களும்

மல்லர்களின்

வபொர்

பணைவரர்களுமொக ீ

ஒருபுறம்

ஏரொளமொனவர்கள் வந்திருக்கிறொர்கள்.

நைந்துபகொண்டிருந்தது.

இனிய

சணமயற்புணக

மரக்கிணளவமல் தங்கியிருந்தது. சிற்பிகள் நீர்வமல் கட்டிபயழுப்பிய ஊஞ்சல்மண்ைபத்தில் சொல்வர் அமர்ந்து யொழிணச வகட்டுக்பகொண்டிருந்தொர்” என்றொள்.

“பொர்ப்பதற்கு இனியவர்” என்று பிரதணம பதொைர்ந்தொள். “சொல்வர் ஆளும் பசௌபநகரம் கங்ணகக்கணரயில் இன்றிருக்கும் நொடுகளில்

வலிணமயொனது.

பத்தொயிரம்

தூண்கணள

கங்ணகவமல்

நொட்டி

அதன்

வமல்

கட்ைப்பட்ை மொபபரும் துணறமுகம் அங்குள்ளது என்கிறொர்கள். அணத உருவொக்கிய விருஷபர்வ மன்னர் வபொரில்

இறந்தபின்

அவரது

ஷத்ரியமன்னர்களிைபமல்லொம் பநருங்கியநண்பர்

தம்பியொகிய

நல்லுறவு

என்கிறொர்கள்.

இவர்

பகொண்ைவர்.

அங்கம்,

வங்கம்,

கலிங்கம்,

பட்ைத்துக்கு

வந்திருக்கிறொர்.

வசதிநொட்ைரசர் மொளவம்,

தமவகொஷன்

மொகதம்,

வககயம்,

பிற

அவரது

வகொசலம்,

பகொங்கைம், வசொழம், பொண்டியம் என்னும் பத்து நொட்டுமன்னர்களும் அவருைன் ணகவகொர்த்திருக்கிறொர்கள். கொசியுைன்

உறணவ

உருவொக்கிக்

எண்ைியிருக்கிறொர்கள்.”

பகொண்ைபின்பு

அஸ்தினபுரிணய

ணகப்பற்றவவண்டுபமன்று

“அவர்களுக்கு எப்வபொதும் அந்தக்கைக்குகள்தொன்” என்றொள் புரொவதி. “அவர்களுக்கு கொசியின் உதவியின்றி அஸ்தினபுரிவமல் பணைபகொண்டு பசல்லமுடியொது. நம்மிைமிருக்கும் பைகுகள் பொரதவர்ஷத்தில் எவரிைமும் இல்ணல” பிரதணம “ஆம் அரசிவய, முற்றிலும் உண்ணம” என்றபின் “சொல்வர் சுயம்வரத்துக்கு முன்னவர இந்த

இலக்ணக

வநொக்கி

நகரத்பதொைங்கிவிட்ைொர்.

சொல்வநொட்டிலிருந்து

பபொன்னும்பபொருளும்

பபற்ற

விறலியர் நம் அரண்மணனக்கு வந்துபகொண்வை இருந்திருக்கிறொர்கள். அவர்கள் சொல்வரின் பபருணமணய பொடிப்பொடி மூத்த இளவரசியின் மனதுக்குள் ஏற்றிவிட்டிருக்கிறொர்கள். பட்டுத்திணரச்சீணலயில் வணரயப்பட்ை ஓர் ஒவியம்கூை நம் இளவரசியிைம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்றொள்.

“ஆம், நந்தகி அணத என்னிைம் பசொன்னொள்” என்றொள் புரொவதி. “அவள் பசொல்லும்வபொது அணனத்தும் என் ணககணள விட்டுச்பசன்றுவிட்ைது.

கன்னியின் மனம் எரியக்கொத்திருக்கும்

கொடுவபொன்றது. ஒரு

பிரதணம

வந்திறங்கியதும்

தொணழமைணல

உரசினொவல வபொதும் என்று என் அன்ணன பசொல்வதுண்டு” “வநற்று

இங்வக

பகொடுத்தனுப்பியிருக்கிறொர்” என்றொள்.

புரொவதி

சொல்வர்

ஒரு

எழுதப்பட்டிருந்தது?” என்றொள்.

“என்ன

மூங்கில்

விறலியிைம்

வதொழி

“ஏதும்

எழுதப்பைவில்ணல. பவறும் தொணழமைல். அணதத்தொன் இளவரசி அம்பொவதவி தன் ஆணைக்குள் இப்வபொது ணவத்திருக்கிறொள். அணத அவ்வப்வபொது எடுத்து முகர்ந்துபகொள்கிறொள். பசொல்லி சிரித்துக்பகொள்கிறொர்கள்” என்றொள். கல்லொலொன

அடித்தளம்

மீ து

மரத்தொல் எழுப்பப்பட்ை

ஏழடுக்கு

மற்ற இளவரசியர் அணதத்தொன்

வகொபுரம்

பகொண்ை

விஸ்வநொதனின்

வபரொலயத்தின் வொசலில் அவர்களுக்கொக வொத்தியக்குழு நின்றிருந்தது. அவர்களின் வரணவ கட்டியங்கொரன் அறிவித்து பவண்சங்ணக ஊதியவபொது மங்கல இணச எழுந்தது. ணவதிகர்கள் மஞ்சளரிசி தூவியும் துறவியர் மலர்தூவியும்

அவர்கணள

வதொரைங்களொல்

வொழ்த்தினர்.

ஆலயவணளவு

அைிபசய்யப்பட்டிருந்தது.

முழுக்க தளிர்களொலும்

சித்திரத்தூண்களிபலல்லொம்

அணசந்தன. தூபப்புணகமீ து மைிவயொணச பைர்ந்து அதிர்ந்தது. அவர்கள்

உள்வள

விஸ்வநொதணன

பசன்றதும்

வைங்கியபின்

ஆலயத்திலிருந்த

அரசியும்

ஆண்கபளல்லொம்

இளவரசியரும்

மலர்களொலும்

அைித்திணரகள்

பவளிவய

விசொலொட்சியின்

ஆன

பதொங்கி

அனுப்பப்பட்ைனர்.

சன்னிதியில்

இருந்த

அைிமண்ைபத்தில் அமர்ந்ததும் பூசகர்களும் பவளிவயறினர். முதிய பூசகிகள் மூவர் ஆலயக்கருவணறக்குள் பசன்று

வழிபொடுகணளத்

பசம்பட்ைொணை

பதொைர்ந்தனர்.

அைிவிக்கப்பட்டு

அன்ணனணய வைங்கினர்.

அகல்விழியன்ணனயின்

பசவ்வரளி

மொணலகள்

ஆணைகள்

சொர்த்தப்பட்ைன.

அகற்றப்பட்டு

அவர்கள் புதுமலர்

புதிய

அைிந்த

மூன்று கன்னியரும் தங்கள் கன்னிணம நிணறவுப்பூணசணயச் பசய்யும் நொள் அது. கஜன் வைங்கிய மங்கல சண்டிணக

வகொயில் முன்னொல்

ணககளிலும் இணையிலும்

நின்று

கொல்களிலும்

ஆணைகணளயும்

கழுத்திலும்

அைிகணளயும்

அைிந்திருந்த

ஏழு

மலர்கணளயும்

கணளந்தனர்.

கன்னித்தொலிகணளயும் கழற்றி

அன்ணனயின் பொதங்களில் ணவத்தனர். பிறந்தவகொலத்தில் நின்று அன்ணனணய வைங்கியபின் புத்தொணை அைிந்து

அன்ணனயின்

பநற்றியிலைிந்துபகொண்ைனர்.

மலர்கணள

முதுபூசகி

கூந்தலில்

அவர்களிைம்

பகொடுக்க மூவரும் அவற்ணற அைிந்துபகொண்ைொர்கள்.

சூடி

அன்ணனயின்

அவளுணைய

பவண்சங்கு

குங்குமத்ணத

வணளயல்கணளக்


முதுபூசகி “கன்னியவர உங்கணள இதுவணர கொத்துவந்த வதவர்கள் அணனவரும் இங்வக தங்களுக்கொன

பலிகணள வொங்கிக்பகொண்டு விணைபபறுகிறொர்கள். இனிவமல் உங்கள் கற்வப உங்களுக்குக் கொவலொக ஆகும்.

இன்றுவணர கொசியின் பபருங்குலத்தின் உறுப்பினரொக இருந்த நீங்கள் கனிகள் மரங்களிலிருந்து உதிர்வது வபொல நன்றி

விலகிச்பசல்கிறீர்கள்.

பசொல்லுங்கள்.

உங்கள்

உங்கள்

உைலில்

மலர்கணள விரியணவத்த

பநஞ்சில் கனவுகணள

நிரப்பிய

வதவணதகள்

வதவணதகணள

அணனவருக்கும்

வைங்குங்கள்.

உங்கள்

கண்களுக்கு அவர்கள் கொட்டிய வசந்தம் நிணறந்த பூவுலகுக்கொக அவர்கணள வொழ்த்துங்கள். அன்ணனயின் ஆசியுைன் பசன்றுவொருங்கள்” என்று வொழ்த்தி அவர்களின் பநற்றியில் மஞ்சள்பூசி ஆசியளித்தொர். முகம்

மலர்ந்து

நின்றிருந்த

என்ன

என்பணத

அறிந்தொள்.

மூன்று கன்னியரும்

அந்தச்பசொற்கணளக்

வகட்ைதும்

இருண்டு

கண்ை ீர்

மல்கியணத புரொவதி கண்ைொள். இருபதொண்டுகளுக்கு முன்பு அவளும் அக்கைத்தில்தொன் பசன்றுமணறந்தது மீ ண்டுவரொத

ஒரு

வசந்தம்.

ஆனொல்

அந்த

வசந்தகொலத்தின் ஒவ்பவொரு

கைத்திலும் அணதத் தொண்டுவணதப்பற்றிய துடிப்வப நிணறந்திருந்தது. அந்த வவகவம அணத வசந்தமொக ஆக்கியது. அந்த எல்ணலணயத் தொண்டிய கைம்தொன் அது எத்தணன அபூர்வமொனது என்று புரிந்தது. அந்த ஏக்கம்

வசந்தத்ணத

ஏதுமில்ணல

என

உைர்ந்துபகொண்ைொள். அன்ணனயின்

மகத்தொனதொக

பின்னர்

ஆலயத்தின்

சிவந்தகற்களொலொன

இணை

அறிந்து

ஆக்கியது.

இைதுபுறம்

முடியைிந்தவளும்

எவருமிருக்கவில்ணல.

கனகலம்

பகொண்டுவந்த அபிவஷகம்

அரசியிைம்

புனிதநீர்

பசய்யும்

நொகர்குலத்தவவர

பவளிவய

ணவத்த

பசல்லும்படி

குைத்திலிருந்து

நூல்பநறிக்குள்

இனியணவ

என்றொகியிருக்கிறது

நொகவதவியின்

இளவரசியர்

மூவரும்

என

பசொன்னொள்.

மூன்று முணற

ஆளொனதுண்டு.

மூன்று

சிற்றொலயம் வந்ததும்

அப்வபொது

இருந்தது.

உள்ளிருந்து முதுநொகினி

இளவரசியணரத்தவிர அங்வக

இருக்கும்

நொகச்சுணனயில்

நீரள்ளிவிட்டு

பொரதவர்ஷத்தின்

எழுதப்பைொத

மண்ைில்

என

வறுமுணலபகொண்ைவளுமொன

கங்கொத்வொரத்தில்

அச்சைங்குக்கு அவளும்

என்பது

முன்

பதொங்கியொடும்

என்னும்

நிகரொக

வொழ்க்ணக

சித்தவயொகினியொன

உயர கட்டிைத்திற்கு

ஓணலயொலொன நொகபை பவளிவய வந்து

ஏக்கங்களுக்கு

முதிர்வவத

கன்னியணர அத்தணன

ஆசொரநம்பிக்ணகயொக

அவர்களணனவருக்கும் புனிதத் தலம் கங்கொத்வொரத்தின் தொட்சொயைிகுண்ைம்.

இருந்து

அரசியரொக

பபண்களும் இருந்தது.

மூன்று கன்னியரும் அச்சத்தொல் பவளுத்த முகமும் நடுங்கும் உதடுகளுமொக குளிர்ந்த கரங்கணள மூடி

பதொழுதுபகொண்டு பவளிவய வருவணத அரசி கண்ைொள். மூவரில் மூத்தவளின் ணககளில் மட்டும் ஒரு பசவ்விதழ்த்தொமணர இருந்தது. அணத அரசி பொர்ப்பணத அறிந்த வசடி கன்னியணர பநருங்கி இணளயவளிைம் சில

பசொற்கள்

அணழத்து என்றொள். கண்ை ீர்

வபசிவிட்டு

தன்னருவக

கனத்த

பசொல்கூை

முகத்துைன்

அவர்கள்

“அஸ்தினபுரியிலிருந்து விசொரித்வதன்

வந்து

நைந்தணதச்

அமரச்பசய்து

அரசிவய.

பசொன்னொள். முதுநொகினி

அவள் கொதுகளில்

மூன்று கன்னியரும்

வபசிக்பகொள்ளவில்ணல.

ஏவதனும் அங்வக

வசதி

எந்த

வந்ததொ?”

அணசவும்

எணதவயொ

மீ ண்டும்

அந்த

மட்டும்

மலணர

உள்வள

அளித்தொள்

பல்லக்குகளில்

ஏறிக்பகொண்ைொர்கள்.

பிரதணமயிைம்

வகட்ைொள்.

தன்னுணைய என்று

அம்ணபணய

பசொல்லி

பல்லக்கில்

இல்ணல. விசித்திரவரியர் ீ

ஏறியதும்

ஒரு

புரொவதி

“இப்வபொதுகூை

இப்வபொதும்

மருத்துவர்

குடிலில்தொன் இருக்கிறொர்” என்றொள். “மந்ணதயில் பின்னொல் பசல்லும் வநொயுற்ற மிருகம் சிம்மங்களுக்கு உைவொகும். அதுவவ அரச பநறியொகவும் உள்ளது” என்றொள் புரொவதி.

அரண்மணன வொசலில் ஃபொல்குனர் வந்து பரபரப்புைன் நின்றிருந்தொர். “வைங்குகிவறன் அரசி. இன்னும் அதிகவநரமில்ணல. அணரநொழிணகயில் பபருமுரசு முழங்க ஆரம்பித்துவிடும்.அரசர்கள் சுயம்வரப்பந்தலுக்கு அைிவகுத்து வருவொர்கள். இளவரசியணர விணரவொக அலங்கரித்து சணபக்கு அணழத்து வொருங்கள்” என்றொர். “சற்றுத்தொமதமொனொலும்தொன் எப்வபொது

என்ன

அமொத்யவர? இந்த

நிகழப்வபொகிறது?” என்றொள் பிரதணம.

நொளில்

அவர்கள்

“அைிபசய்வணத

அைிபசய்வணதப்வபொல

வவகமொகச்

இனி

பசய்யலொவம” என்றொர்

ஃபொல்குனர். “எக்கொலத்திலும் அணத ஆண்களுக்கு புரியணவக்க முடியொது” என்றொள் பிரதணம.

தன் அைியணறக்குள் பசன்று பிரதணமயின் உதவியுைன் புரொவதி அரச உணைகணள அைிந்துபகொண்ைொள். பபொன்னூலும் பவள்ளிநூலும் வகொர்த்துப்பின்னிய அைிவவணலகள் பகொண்ை புைணவணயச்சுற்றி, அதன்மீ து

பமல்லிய கலிங்கப்பட்ைொலொன வமலொணைணய அைிந்து, நவமைிகள் மின்னும் நணககணள ஒவ்பவொன்றொக அைிந்துபகொண்டிருக்ணகயில் இருபதொண்டுகளுக்கு

முன்பு

அவள்

கொசியின்

ஆடியில்

அரசியொக

தன்ணனப்பொர்த்துக்பகொண்வை

முடியைிந்த

நொளில்

இருந்தொள்.

அவற்ணற அைிந்துபகொண்ை

தருைத்தின் மனக்கிளர்ச்சிணய எப்வபொதுவம பபருவியப்புைன்தொன் அவள் எண்ைிக்பகொள்வொள். இத்தணன


வருைங்களுக்குப்பின் அந்த மின்னும் ஆணையைிகளுக்குள் நுணழயும்வபொது குருதிநுனிகள் மின்னும் கூரிய ஆயுதக்குவியபலொன்றுக்குள் விழுவதுவபொலவவ உைர்ந்தொள். அவள்

அைிகணள

அைிந்துமுடிக்கும்

தறுவொயில் பவளிவய

சுயம்வரப்பந்தல்

முகப்பில்

பபருமுரசம்

ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. பதொைர்ந்து வகொட்ணைமுகப்பிலும் முரசங்கள் ஒலித்தன. கொசிநகரவம ஒரு பபரிய முரசுப்பரப்பு

வபொல

சிறுசங்கும்

தொணரநீரும்

தணலச்வசடி

சுதணம

முழங்கி

அங்வக

அதிரத்பதொைங்கியது. அரசிக்கொன

பகொண்ை

அணுக்கச்வசடி பிரதணமயிைம்

தொம்பொளத்துைன்

“இளவரசிகணள

சுயம்வரமண்ைபம் வநொக்கிச் பசன்றொள். அணமச்சர் பந்தலின்

ஃபொல்குனர்

அவணள

மணழக்கொலநீர்

அவள்

மணைகள்

சூடியவளொக

பவளிவய

வழியொக

அவள் பவளிவய

மயிற்பீலியும்

நின்றிருந்தொள்.

அணவக்கு

ஏரியில்

நின்றிருந்த

பசொன்னபிறகு

சுயம்வரமண்ைபத்துக்குள்

விரிந்த

வந்தொள்.

மச்சமுத்திணரயும்

தொம்பூலத்துைன்

வரச்பசொல்” என்று

எதிர்பகொண்டு வரவவற்று

அைியணறக்குள் நின்றபடி

பபொதுச்சணபயில்

மைிமுடி

மங்கலப்பபொருட்களொன

பபருமண்ைபத்ணதப் திரள்வதுவபொல

புரொவதி

இட்டுச்பசன்றொர்.

பொர்த்தொள்.

அங்வக

மக்கள் உள்வள

வந்து

நிணறந்துபகொண்டிருந்தனர். பவளிவய பலவணகயொன பல்லக்குகளில் விருந்தினர் வந்து இறங்கிக்பகொண்வை இருந்தனர்.

பட்டுத்துைியொலொன

அைிப்பல்லக்கில்

பதொங்கும் மஞ்சல்களில்

அரசகுலத்தவரும்,

மூங்கில்

பல்லக்கில்

ணவதிகர்களும், வணளந்து வைிகர்களும்

வமவல

வந்தனர்.

எழுந்த

முனிவர்களும்

ணவதிகர்களும் அரச இலச்சிணனபகொண்ை தணலக்வகொல் ஏந்திய அதிகொரிகளொல் எதிர்பகொண்ைணழக்கப்பட்டு

அவர்களுக்கொன இருக்ணககளில் அமரச்பசய்யப்பட்ைனர். அப்பொல் கொசியின் அத்தணன ஊர்களிலும் இருந்து வந்த சொன்வறொர்களும்

வரர்களும் ீ

அைியைியொக

அமர்ந்துபகொண்டிருந்தனர்.

வலதுபக்கமொக ணவதிகர்

பூர்ைகும்பங்களுைன் கொத்திருக்க இைப்பக்கம் மங்கல வொத்தியங்களுைன் சூதர்கள் கொத்திருந்தனர். பந்தலுக்கு

பவளிவய

நின்றிருந்தது.

முற்றத்தில்

முழவுகளும் பகொம்புகளும்

ஒவ்பவொரு மன்னரும்

முதலில் உள்வள

வரும்

வகொல்கொரன்

உள்வள

மைிகளும்

வரும்வபொது

பபொற்வகொணல

ஏந்திய

அவர்களுக்குரிய

தணலக்குவமல்

உயர்த்தி

பணைமங்கல

இணச

அதன்

அைி

வொசிக்கப்பட்ைது. இலச்சிணனணய

அணவவயொருக்குக் கொட்டி அந்த அரசனின் பபயணர அறிவித்தொன். சூதர்கள் மங்கல ஒலிபயழுப்ப வவதியர் கங்ணகநீர் பதளித்து வவதவமொத அந்த மன்னன் உள்வள வந்து அணமச்சர்களொல் எதிர்பகொண்ைணழக்கப்பட்டு அவனுக்குரிய இருக்ணகக்கு பகொண்டுபசன்று அமர்த்தப்பட்ைொன். ஒவ்பவொருவருக்குப் பின்னும் வலப்பக்கம் அவர்களது

வந்தவபொது பசய்தது.

அணமச்சர்களும்

அணவ

பபொன்னிற

இைப்பக்கம்

அவர்கணளப்பற்றி

நூல்வவணலப்பொடுள்ள

மச்சமுத்திணரக்குறிணய சுயம்வரப்பந்தலுக்குள்

பநற்றியிலிட்ை

நுணழந்து

அணுக்கச்வசவகர்களும்

வபசிக்பகொண்ை

ஒலி

தணலப்பொணகயும்

வவயொதிகரொன

பீைத்திவலறி

நிமித்திகர்

நின்றொர்.

நின்றனர்.

பந்தலின்

ஒவ்பவொரு

குணவவடிவ முகடில்

மன்னனொக எதிபரொலி

பபொற்குண்ைலங்களும் பபொன்னொலொன

அவணரக்கண்ைதும்

அைிந்து

தணலக்வகொலுைன்

அணவயில்

பமல்ல

அணமதிபரவியது. தணலக்வகொணல அவர் வமவல தூக்கியதும் அவருணைய மூச்பசொலிகூை வகட்பதொக அணவ

அணமந்தது. நிமித்திகர் உரத்த குரலில் மரபொன பண்ணைய பமொழியில் கூவினொர், “கங்ணகயின் ணகயில்

இருக்கும் மைிமுத்து இந்த கொசிநொடு. விஸ்வநொதனும் கொலணபரவனும் ஆளும் புனிதமொன நிலம் இது. கொசிமகொநொட்டின் அதிபரொகிய மொமன்னர் பீமவதவர் இவதொ எழுந்தருளுகிறொர்.”

வரர்கள் ீ “வொழ்க! வொழ்க!” என்று குரல் எழுப்பினர். பீமவதவனுைன் இணைந்து புரொவதி சுயம்வரப்பந்தலுக்குள் நுணழந்தொள்.

அந்தச்சைங்ணக

எப்வபொதும்

ஒரு

நொைகம்

என்வற

அவள் உைர்ந்திருக்கிறொள்.

ஆனொல்

அதிகொரம் எப்வபொதுவம நொைகங்கள் அணையொளங்கள் வழியொகத்தொன் நிகழ்ந்துபகொண்டிருக்கிறது. அவர்கணள வொழ்த்தி புவரொகிதர்கள் மலர்களும் மஞ்சளரிசியும் தூவ, சூதரின் மங்கல இணச முழங்கியது. பீமவதவன் வைங்கியபடிவய

பசன்று தன்

சிம்மொசனத்தில்

அமந்தொர்.

வசடியரொல் அணழத்துச்பசல்லப்பட்ை

புரொவதி

அரியணையில் அைிக்வகொலத்தில் அமர்ந்திருந்த கொசிமன்னருக்கு இைப்பக்கம் வொமபீைத்தில் அமர்ந்தொள். பீமவதவனின் வலப்பக்கம் ஃபொல்குனர் நிற்க இைப்பக்கம் அணுக்கச்வசவகன் பொவகன் நின்றொன்.

முதல் கொர்மிகர் ரிஷபர் தணலணமயில் ணவதிகர்கள் அணவமீ து கங்ணகநீணரத்பதளித்து ஆசியளித்தபின் பூரைகும்பத்துைன் வவதவகொஷம் பதளித்தனர்.

கொசிவிஸ்வநொதனின்

எழுப்பியபடி

அரியணைணய

விபூதிணயயும்

மலணரயும்

அணுகி

மன்னன்

பகொடுத்து

வமல்

கங்ணக

ஆசியளித்தனர்.

நீணர

அதன்பின்

கொசிநொட்டின் பபருங்குடிகளின் தணலவரொன பிருஹதத்தன் என்ற முதியவர் எழுந்து வந்து பபொன்னொலொன மீ ணனயும் பைணகயும் மலர்களுைன் ணவத்து மன்னனிைம் அளித்தொர். அப்வபொது சணபயில் நிணறந்திருந்த அத்தணன குடிமக்களும் மன்னணன வொழ்த்தி பபருங்குரபலழுப்பினர்.


நிமித்திகர்

உரத்தகுரலில் ”விஷ்ணுவிலிருந்து

பிறந்தொர்.

அத்ரியிலிருந்து

சந்திரனும்

பிரம்மன்

பிறந்தொன்.

சந்திரனிலிருந்து

பிரம்மனிலிருந்து

புதனும் புதனிலிருந்து

அத்ரி

புரூரவஸும்

முனிவர்

பிறந்தனர்.

ஆயுஷ், ஆவனனஸ், பிரதிக்ஷத்ரன், சிருஞ்சயன், ஜயன், விஜயன், கிருதி, ஹரியஸ்வன், சகவதவன், நதீனன், ஜயவசனன், சம்கிருதி, ஷத்ரதர்மன், சுவஹொத்ரன், சலன், ஆர்ஷ்டிவசனன் வரிணசயில்

பிறந்த

மொமன்னன்

கொசணன

வைங்குவவொம்.

கொசனின்

என்னும்

பபருணமமிக்க அரசர்

ணமந்தர்களின்

பபொருளிவலவய இந்தப் புனிதபூமி கொசி என்றணழக்கப்படுகிறது. அது வொழ்க!”

நொடு

என்ற

வொழ்த்பதொலிகணள ஏற்று தணலக்வகொணல உயர்த்தியபின் நிமித்திகர் பதொைர்ந்தொர். “தீர்க்கதபஸ், தன்வந்திரி, வகதுமொன்,

பீமரதன்

வைங்குவவொம். என்று

முனிவர்

கொசிமண்ைில்

என்னும்

கொசிமன்னர்களின்

அழியொப்புகழ்பகொண்ை புகழும்படி

இந்த

குலத்தில்

மண்ணுக்கு

விருந்வதொம்பல் பகொண்டிருந்தவர்

பஞ்சம் வந்தவபொது

கடுந்தவம்

பசய்து

உதித்த

மொமன்னன்

திவவொதொசணர

கும்பகமுனிவரின்

தீச்பசொல்லொல்

அவவர முதுதந்ணதபயன்றறிக! அவர்.

விஸ்வநொதணன

இங்வக

அதிதிக்வொன்

குடிவயற்றியவர்

அவர்.

அவரது வம்சத்தில் வந்தவர் மொமன்னர் பீமவதவர். திவவொதொசரிலிருந்து திவ்யொதிதி, திவ்யொதிதியில் இருந்து பிரதிசத்ரன்

பிறந்தொன்.

ஜயன்,

அழியொப்பபருங்குலத்திற்கு

நதீனன்,

இன்று

அரசர்

சலன்,

சுவதவன்,

பீமவதவர்

பீமரதன்,

வகதுமொன்

என்றறியட்டும்

எனத்

இந்த

பதொைரும்

அணவ!”

வொழ்த்பதொலிகளொல் நிணறந்தது. மஞ்சளரிசியும் மலரும் மன்னன் மீ து பபொழிந்தன.

அணவ

பின்பு தன் பசங்வகொணலக் ணகயிபலடுத்துக்பகொண்டு பீமவதவன் எழுந்தொர். அவர் பசொற்கணளச் பசவிகூர்ந்த அணவயிைம்

பசொல்லலொனொர்.

வைங்குகிவறன்.

“கொசியின்

கொவல்பதய்வமொன

பதய்வமொன

கரியநொய்

விசும்புக்கதிபணனயும் அகல்விழியன்ணனணயயும்

வடிவம்பகொண்ை

வதவணன

வைங்குகிவறன்.

இங்கு

வரவவற்கிவறன்…”

அணவ

எழுந்தருளியிருக்கும் வதவர்கணளயும் மூதொணதயணரயும் வைங்குகிவறன். என்னுணைய அணழப்ணப ஏற்று இந்த

கொசிநகரத்துக்கு

வந்துள்ள

அணனத்து

மன்னர்கணளயும்

அவ்வொழ்த்ணத தொனும் எதிபரொலித்தது.

வைங்கி

“இந்தக் கொசிநகரம் இருபத்வதழு தணலமுணறகளொக என்னுணைய முன்வனொர்களொல் ஆளப்பட்டுவருகிறது. திவவொதொச

மன்னரின்

அரியொசனத்தில்

அமர்ந்து

ஆண்டுவருகிவறன்… மன்னர்கவள, என்னுணைய ணவகொசி

பபௌர்ைமி

நொளில்

இந்த

சுயம்வர

நொன்

மூன்று

பதிவனழு

மகள்களும்

விழொணவ

வருைங்களொக

இந்த

மைவயதணைந்தணத

நொட்ணை

ஒட்டி இங்வக

ஏற்பொடு பசய்திருக்கிவறன்… இந்த

சுயம்வரம்

பொரதவர்ஷத்தின் ஷத்ரியவம்சத்தின் பபருணமணய வமலும் வளர்ப்பதொக அணமயட்டும்.” “ஓம் அவ்வொவற ஆகுக!” என அணவ ஆவமொதித்தது. பீமவதவன்

ணககொட்டியதும்

சுயம்வரம் பதொைங்குவதற்கொன

மங்கல

முரசுகளும்

மைிகளும்

முழங்கத்

பதொைங்கின. நிமித்திகர் எழுந்து பசன்று ணகயில் ஒரு பவள்ளிக்வகொலுைன் ஒரு வொசலருவக நின்றொர். அங்வக மூன்று

பட்டுத்

திணரகள்

பதொங்கின.

நிமித்திகர்

அவற்ணறச்

சுட்டிக்கொட்டி “பொரதவர்ஷத்தின்

மொமன்னர்கவள! இவதொ கொசிநகரின் இளவரசிகணள உங்களுக்கு அறிமுகம் பசய்கிவறன். கொசிணய ஆளும் விஸ்வநொதனின்

துணைவியும்

ணவத்திருக்கிறொர் நம்

மொமன்னர்.

அைிகளொக முன்ணவக்கிவறன்.”

சக்திரூபிைியுமொன இளவரசிகணள

பொர்வதியின்

இந்த

அரசசணப

பபயர்கணள

முன்னொல்

தன்

குன்றொ

மகள்களுக்கு

ஒளிபகொண்ை

நிமித்திகர் பசொன்னொர் “முதல் இளவரசியின் பபயர் அம்ணப. அனணலக் கழலொக அைிந்த பகொற்றணவயின் பபயர்பகொண்ைவர்.

முக்கண்

முதல்வியின் ரவஜொகுைம் மிக்கவர்.

பசந்நிற

ஆணைகணளயும்

பசந்தழல்

மைிகணளயும் விரும்பி அைிபவர். விசொக நட்சத்திரத்தில் அம்பொவதவி பிறந்தொர். வரும் ஃபொல்குனமொதம் இளவரசிக்கு

இருபது

வயது

நிணறவணைகிறது.

ஆறு

மதங்கணளயும்

ஆறு

தரிசனங்கணளயும் மூன்று

தத்துவங்கணளயும் குருமுகமொகக் கற்றவர். கணலஞொனமும் கொவியஞொனமும் பகொண்ைவர். பசொல்லுக்கு நிகரொக

வில்ணலயும்

வொணளயும்

ணகயொளப்பயின்றவர்.

யொணனகணளயும்

குதிணரகணளயும்

ஆளத்பதரிந்தவர். பொரதவர்ஷத்தின் பபரும் சக்ரவர்த்தினியொன அஸ்தினபுரியின் வதவயொனிக்கு நிகரொனவர். இளவரசிக்கு வைக்கம்.”

திணரணய ஒரு வசடி விலக்க உள்வள அம்ணப பசந்நிறமொன ஆணையுைன் பசந்நிறக் கற்கள் பபொறிக்கப்பட்ை

மைிமுடியும் ஆபரைங்களும் அைிந்து பநய்யுண்ை வவள்விச்சுைர் வபொல ணககூப்பி நின்றொள். அவணள முதல்முணறயொக

வநரில்

பொர்க்கும்

சொல்வன்

பமல்லிய

அச்சத்துைன்

தன்னருவக

அமர்ந்திருந்த

தமவகொஷனின் ணககணள பற்றிக்பகொண்ைொன். தமவகொஷன் “பொய்கணல ஏறிய பொணவ வபொலிருக்கிறொர்….’’ என்றொன்.


அம்ணபயின் கண்கள் தன்ணனத்வதடுவணத சொல்வன் கண்டுபகொண்ைொன். அவள் கண்கணளச் சந்திக்க அஞ்சி அவன்

தணலணய

திருப்பிக்பகொள்வணத

புரொவதி

கவனித்தொள்.

புன்னணகயுைன் தணலகுனிவணதயும் கண்ைொள். நிமித்திகர்

இளவரசியின்

“இரண்ைொவது

பபயர் அம்பிணக.

அவணனக்

சித்திணர

மொதத்தின்

கண்டுவிட்ை

அனுஷ

அம்ணப

நட்சத்திரத்தில்

பிறந்தொர். பதிபனட்டு வயதொகிறது. தவமொகுைவொஹினியொன கங்ணகயின் அம்சம் பகொண்ை இளவரசி ஓர் இணசயரசி. எழுபத்திரண்டு

ரொகங்களிலும்

அவற்றின்

இணைரொகங்களிலும்

துணைரொகங்களிலும் வதர்ச்சி

பபற்றவர். வணைணய ீ அவர் விரல்கள் பதொட்ைொவல இணசபபருகும்… இளவரசிக்கு வைக்கம்” என்றொர்.

திணரணய ஒரு வசடி விலக்க உள்வள அம்பிணக நீலநிறமொன ஆணையுைன் மைிமுடியும் ஆபரைங்களும்

அைிந்து ணககூப்பி நின்றொள். அரங்கு முழுக்க ஆவலும் ஆர்வமும் பகொண்ை ஒரு வபச்பசொலி பரவுவணத புரொவதி வகட்ைொள்.

நிமித்திகர் “மூன்றொவது இளவரசியின் பபயர் அம்பொலிணக. ஐப்பசி மொதத்து மகநட்சத்திரத்தில் பிறந்தொர். வயது பதினொறொகிறது.

சத்வகுைவதியொன

இளவரசி

ஓவியத்திவல

திறணம

பகொண்ைவர்.

பட்டிலும்

பலணகயிலும் கனவுகணள உருவொக்கிக் கொட்ைக்கூடியவர். இளவரசிக்கு வைக்கம்” என்றொர். மூன்றொம் திணர விலகி அம்பொலிணக வதொன்றினொள்.

நிமித்திகர் அணவ வநொக்கி “மொமன்னர்கவள! இம்மூன்று இளவரசிகளும் வசர்ந்து நிற்கும்வபொது முப்பபரும் கணலகளும்

கண்முன் வந்து

நிற்பது

வபொலிருக்கிறது.

கணலமகவள

மூன்று

வடிவம்

பகொண்டு

வந்து

அருள்புரிகிறொள் என்று வதொன்றுகிறது! மூன்று வதவியணரயும் வைங்குகிவறன்” என்றொர். “இங்வக இந்த

சுயம்வரம் பநறிநூல்கள் பசொல்லும் பிரம்மம், ஆர்ஷம், பிரஜொபத்யம், பதய்வம், கொந்தர்வம், ஆசுரம், ரொட்சசம், ணபசொசம் என்னும் எண்வணக திருமைங்களில் ஷத்ரியர்களுக்கு உகந்த பிரஜொபத்யம் என்னும் முணறயில் நிகழ்கிறது.

மன்னர்களின்

இளவரசியர் கழுத்தில்

அரங்கிவல

வலம்வந்து

மைமொணலணய

அவர்கள்

அைிவிப்பொர்கள்.

கண்ணுக்கும்

ஆன்றபநறிப்படி

அரசமுடிவொகும்” என்றபின் வலம்புரிச்சங்ணக எடுத்து மும்முணற ஊதினொர்.

கருத்துக்கும்

இளவரசியரின்

இணயந்த முடிவவ

இளவரசியணர வொழ்த்தி அணவ குரபலழுப்பியது. வசடியர் அறுவர் இளவரசிகணள வநொக்கிச் பசல்வணத பொர்த்துக்பகொண்டிருந்த கங்ணகக்கணரயின் இருப்பவள்

வபொல

புரொவதி ஒவ்பவொரு

பபரும்படிக்கட்டுகளில் உைர்ந்தொள்.

கங்ணக

கைமும்

உருண்டு

மிகமிக

ஏவதொ

உருண்டு

ஆழத்தில்

ஒன்ணற

எதிர்பொர்த்துக்

முடிவவயில்லொமல்

ஒரு

பகொண்டிருந்தொள்.

விழுந்துபகொண்வை

நீர்க்வகொடு வபொலத்பதரிந்தது.

அவள்

புலன்கபளல்லொம் மங்கலணைந்து பசொற்களும் கொட்சிகளும் அவணள அணையொமலொயின. உயிரற்ற பொம்பு வபொல கொலம் அவள் முன்னொல் அணசயொமல் கிைந்தது.

அணவ திரள் கணலயும் ஒலிணயக் வகட்ைவபொது அணதத்தொன் அவள் எதிர்பொர்த்திருந்தொள் என்று அறிந்தொள். பமல்லிய

நணரகலந்த

தணலமுடியும்

வதொளில்

நீண்ை

தொடியும்

கொட்டுக்பகொடியொல்

அம்பறொத்தூைியும்

வில்லுமொக

கட்டி

முதுகுக்குப்பின்னொல்

பயைத்தின்

புழுதி

வபொைப்பட்ை

படிந்த பவள்ளுணையுைன்

பீஷ்மர் உள்வள வருவணதக் கண்ைவபொது அவணரத்தொன் அவள் எதிர்பொர்த்திருந்தொள் என்றும் அறிந்தொள். அவளுக்கு அப்வபொது ஏற்பட்ைது அம்புவிடுபட்ை வில்லின் நிம்மதிதொன்.

1.முதற்கனல்12 கொசிநகரத்தின்

எரியிதழ் 3

சுயம்வரப்பந்தலுக்குள் நுணழந்த

பீஷ்மர்

அணவமுழுதும்

திரும்பிப்பொர்க்க

தன்

வில்லின்

நொணை ஒருமுணற மீ ட்டிவிட்டு “ஃபொல்குனொ, நொன் குருகுலத்து ஷத்ரியனொன வதவவிரதன். எனக்குரிய ஆசனத்ணதக்கொட்டு” என்று தன் கனத்த குரலில் பசொன்னொர். மன்னனின் அருவக நின்றிருந்த அணமச்சர் திணகத்து

மன்னணன ஒருகைம்

பீஷ்மபிதொமகணர

பொர்த்துவிட்டு

வைங்குகிவறன்.

தங்கள்

இறங்கி ஓடிவந்து வருணகயொல்

ணககூப்பி

கொசிநகர்

“குருகுலத்தின் அதிபரொன

வமன்ணமபபற்றது…தங்கணள

அமரச்பசய்வதற்கொன இருக்ணகணய இன்னும் சிலகைங்களில் வபொடுகிவறன்” என்றொர். பின்பு ஓடிச்பசன்று

வசவகர் உதவியுைன் அவவர சித்திரவவணலப்பொடுள்ள பீைத்தின்மீ து புலித்வதொணல விரித்து அதில் பீஷ்மணர அமரச்பசய்தொர். பீைத்தில்

அமர்ந்த

பீஷ்மர்

தன்

இைக்கொணல

வலதுகொல்

மீ து

வபொட்டு

அமர்ந்துபகொண்டு

வவட்ணைக்குருதிபடிந்த தன் வில்ணல மடிமீ து ணவத்துக்பகொண்ைொர். நிமிர்ந்த தணலயுைன் அணவணயவநொக்கி

அமர்ந்திருந்த அவணர ஷத்ரியமன்னர்கள் ஓரக்கண்களொல் பொர்த்தபின் தங்களுக்குள் பொர்த்துக்பகொண்ைனர். தமவகொஷன்

குனிந்து

சொல்வனிைம்

“வவயொதிகம்

ஆணசக்குத் தணையல்ல

என்று

இவதொ

பிதொமகர்


நிரூபிக்கிறொர்” என்றொன். சொல்வன் “அவர் ஏன் வந்திருக்கிறொர் என்று எனக்கு ஐயமொக இருக்கிறது” என்றொன்.

“எங்கு வந்து அமர்ந்திருக்கிறொர் என்று பொர்த்தொவல பதரியவில்ணலயொ என்ன?ணநஷ்டிகபிரம்மசொரி என்று

அவணரச் பசொன்னொர்கள். இளவரசியரின் வபரழகு விஸ்வொமித்திரணர வமனணக பவன்றதுவபொல அவணரயும் பவன்றுவிட்ைது” என்று சிரித்தொன். ஷத்ரியர்களில் பலர் சிரித்துக்பகொண்டு பீஷ்மணரப் பொர்த்தனர். அரண்மணனச்வசடியர்

மூன்று

தட்டுகளில்

மலர்மொணலகணள

எடுத்துக்பகொண்டுபசன்று

இளவரசியர்

ணககளில் அளித்தனர். அவற்ணற ணகயிபலடுத்துக்பகொண்டு மூவரும் முன்னொல் நைந்தனர். தணலகுனிந்து

நைந்த அம்பிணகயும் அம்பொலிணகயும் நடுங்கும் கரங்களில் மொணலணயப் பற்றியிருந்தனர். வவட்ணையில் இணரணய

பநருங்கும்

வவங்ணகணயப்வபொல

பமல்லிய

தொழ்நணையுைன்

ணகயில் மொணலயுைன்

அம்ணப

சொல்வணன மட்டும் வநொக்கி அவணனப்பொர்த்து பசன்றொள். அக்கைவம அங்கிருந்த அணனவருக்கும் அவள் என்ன பசய்யப்வபொகிறொள் என்பது புரிந்தது. நொபைொலி

கிளப்பியபடி

பீஷ்மர்

எழுந்தொர்.

“பீமவதவொ,

இவதொ

சிணறபயடுத்துச் பசல்லப்வபொகிவறன்…” என்று அரங்பகல்லொம்

உன்

கன்னியர்

எதிபரொலிக்கும்

மூவணரயும்

நொன்

பபருங்குரலில் பசொன்னொர்.

“இந்த மூன்று பபண்கணளயும் அஸ்தினபுரியின் அரசியரொக இவதொ நொன் கவர்ந்துபசல்கிவறன். உன்னுணைய

பணைகவளொ கொவல்பதய்வங்கவளொ என்ணனத் தடுக்கமுடியுபமன்றொல் தடுக்கலொம்” என்றபடி இைக்ணகயில் தூக்கிய வில்லும் வலக்ணகயில் எடுத்த அம்புமொக மைவமணைக்கு முன்னொல் வந்து நின்றொர்.

பீமவதவன் கொதுகளில் விழுந்த அக்குரணல உள்ளம் வொங்கிக்பகொள்ளொதவர் என அப்படிவய சிலகைங்கள் சிணலத்து அமர்ந்திருந்தொர். வகொசலமன்னன் மகொபலன் எழுந்து சினத்தொல் நடுங்கும் ணககணள நீட்டி “என்ன பசொல்கிறீர்கள்

பிதொமகவர?

நிணறவுறவவண்டும்” என்றொன்.

இது

சுயம்வரப்பந்தல்.

இங்வக

இளவரசியரின்

விருப்பப்படி

மைம்

“அந்த சுயம்வரத்ணத நொன் இவதொ தணைபசய்திருக்கிவறன். இங்வக இனி நணைபபறப்வபொவது எண்வணக

வதுணவகளில் ஒன்றொன ரொட்சசம். இங்வக விதிகபளல்லொம் வலிணமயின்படிவய தீர்மொனிக்கப்படுகின்றன” என்றவொறு ஷத்ரியர்கணள வநொக்கித் திரும்பி “இங்வக என் விருப்பப்படி அணனத்தும் நிகழவவண்டுபமன நொன்

என்

வில்லொல்

இளவரசியணர வநொக்கி

ஆணையிடுகிவறன். நைந்து ஒருகைம்

வில்லொல்

அணத

எவரும் தடுக்கலொம்” என்றபின்

பீஷ்மர்

தயங்கி, திரும்பி வொசணலவநொக்கி “உள்வள வொருங்கள்” என

உரக்க குரல்பகொடுத்தொர். அவரது எட்டு மொைவர்கள் ணககளில் அம்புகளும் விற்களுமொக உள்வள வந்தனர். “இளவரசிகணள நம் ரதங்களில் ஏற்றுங்கள்” என்று பீஷ்மர் ஆணையிட்ைொர்.

அதன் பின்னர்தொன் பீமவதவன் உைல் பதற வவகம் பகொண்டு எழுந்தொர். சினத்தொல் வழிந்த கண்ை ீருைன் தன்

வில்ணல எடுத்துக்பகொண்டு

முன்னொல்

பொய்ந்தொர்.

அக்கைவம

அவர்

ணக

வில்ணல

பீஷ்மர்

தன்

அம்புகளொல் உணைத்தொர். அவரது மொைவர்கள் அம்ணபணய அணுகியதும் அவள் மொணலணய கீ வழ வபொட்டு

அருவக இருந்த கங்கநொட்டு மன்னனின் உணைவொணள உருவி முதலில் தன்ணனத் பதொைவந்தவணன பவட்டி வழ்த்தினொள். ீ பிறமொைவர்கள் வொளுைன் அவணள எதிர்பகொண்ைனர். அவள் ணகயில் பவள்ளிநிற மலர் வபொலச்

சுழன்ற

சக்கரவர்த்தினி’

வொணளப்பொர்த்து பீஷ்மர்

என்று

அவருக்குள்

விழுவணதக்கண்ைதும்

தன்

அதற்குள்

ஷத்ரியர்களும்

ஓர்

சிலகைங்கள்

எண்ைம்

பமய்மறந்து

ஓடியது.

அம்பறொத்தூைியிலிருந்து

ஆலஸ்ய

வமலும்

நின்றொர். இரு

‘இவள் சீைர்கள்

அஸ்திரத்ணத எடுத்து

எய்தொர். அம்புபட்டு அவள் மயங்கி விழுந்ததும் மொைவர்கள் அவணள தூக்கிக் பகொண்ைனர். அத்தணன

தங்கள்

வொட்களும்

அம்புகளுமொக

குருகுலத்து

பவட்டுண்டு

அம்ணப

கூச்சலிட்ைபடி

வமல்

எழுந்தனர்.

அவர்களின் கொவல்பணைகள் விற்களும் அம்புகளுமொக உள்வள நுணழந்தன. சுயம்வரப்பந்தபலங்கும் ஆயுத ஒலி நிணறந்தது. வொளுைன்

ணவதிகர்களும்

ஓடிவந்த

விழச்பசய்தொர்

பீஷ்மர்.

சூதர்களும்

பீமவதவணன

பந்தலின்

நரம்புமுடிச்சுகளில்

ஓரமொக

ஓடினர்.

எய்யப்பட்ை

அவரது வில்லில் இருந்து ஆலமரம் கணலந்து

தன்

மகள்கணளக் கொப்பொற்ற

எழும்

பறணவக்கூட்ைம் வபொல

ஒற்ணற

அம்பொல்

பசயலற்று

அம்புகள் வந்துபகொண்வை இருந்தன என்று அங்கிருந்த சூதர்களின் பொைல்கள் பின்னர் பொடின. அவபரதிவர நின்ற ஷத்ரியர்களின் ஒலியுைன்

விழுந்தன.

ணககளிலிருந்து பமன்ணமயொக

அம்புகளும்

வந்து

விற்களும்

சருகுகள்

வபொல

முத்தமிட்டுச்பசல்லும் வதன்சிட்டுகள்

உதிர்ந்து மண்ைில் வபொன்ற

அம்புகள்,

வதன ீக்கூட்ைம் வபொன்ற அம்புகள், வகொணைகொல முதல்மணழச்சொரல் வபொன்ற அம்புகள் என்று பொடினர் சூதர்.

ஆயுதங்கணள இழந்து சிதறிவயொடிப்பதுங்கிய ஷத்ரியர்களின் நடுவவ ஓடிச்பசன்ற சீைர்கள் மயங்கிக் கிைந்த மூன்று இளவரசிகணளயும்

பகொண்டுபசன்று

பவளிவய

நிறுத்தப்பட்டிருந்த

வபொருக்கொன வவகரதங்களில்

ஏற்றிக்பகொண்ைதும் பீஷ்மர் அம்பு எய்வணத நிறுத்தொமவலவய அவரும் வந்து ஏறிக்பகொண்ைொர். அவரது சிற்றம்புகள்

சிறிய

குருவிகள்

வபொல

வந்து மண்ைில்

இறங்கிப்பதிந்து

நடுங்குவணதயும்

ணககளும்


வதொள்களும் கொயம்பட்டு குருதி வழிய விழுந்துகிைக்கும் ஷத்ரியர்கணளயும் புரொவதி கண்ைொள். ரதங்கள் புழுதி

கிளப்பி

குளம்பபொலியும்

சகை

ஒலியும்

எழ

விரும்பியதும் அதுவவ என்பணத அறிந்தொள். சொல்வன்

தன்

ணகயிலிருந்த

உணைந்த

விலகிச்பசன்றவபொது திணரவிலகியதுவபொல

வில்ணல வசிவிட்டு ீ

தமவகொஷனிைம்

அவள்

பணைவரர்கணள ீ

“நமது

பந்தல்முன் வரச்பசொல்க….ரதங்கள் அைிவகுக்கட்டும்….” என்றபடி பந்தல்முன்னொல் ஓடினொன். வசதிமன்னன் தமவகொஷன் தன் ஆயுதங்களுைன்

வரர்களுக்கு ீ

ஆணையிட்ைபடி

அவனுக்குப்பின்னொல்

என்பதுவபொல பின்னகர்ந்தனர்.

பின்னொல்

ஓடினொர்கள்.

மற்ற

ஓை

சொல்வனுணைய

ஷத்ரியர்கள்

பத்து

வதொழர்களும்

அந்தப்வபொர் தங்களுணையதல்ல

கங்ணகக்கணரயிலிருந்து அரண்மணன முகப்ணப வநொக்கி வரும் சொணலகளில் இருந்து சொல்வனின் பணைகள் ஏறிய

ரதங்கள்

ஓடிவந்தன. மொகத

எங்களுக்குக்

பகொடுங்கள்.

ஃபொல்குனர்

அணமதியொக

என்றொன்.

மீ ளவில்ணல”

என்றொர்.

மன்னன்

ஸ்ரீகரன்

நொங்கபளல்லொம்

ஓடிவந்து

எங்கள்

அரசர்…அவர்

“ஆணையிைவவண்டியவர் புரொவதியின்

சூழ்ந்துபகொண்டிருந்தனர். மொகதன்

ணககளில்

சினத்துைன்

ஃபொல்குனரிைம்

கொவல்பணைகளுைன்

இன்னும்

கண்மூடிக்கிைந்த

பணைகணள

ஆலஸ்யத்திலிருந்து

கொசிமன்னணன

பணைக்களத்தில்

“மன்னன்

“கொசியின்

மட்டுவம வந்திருக்கிவறொம்”

மருத்துவர்கள்

வழ்ந்தொல் ீ

நீங்கள்

அவன்

பணைகளுக்கு பபொறுப்வபற்கலொம்” என்றொன். “ஆம், ஆனொல் அம்முடிணவ நொன் எடுக்கமுடியொது. ஏபனன்றொல் இப்வபொது பநறிகளின்படி கொசியின் கன்னியருக்கு மைம் முடிந்துவிட்ைது. இனி வபொர் எங்களுணையதல்ல, உங்களுணையது” என்றொர். மொகதன்

தன்

பணைவரர்கணள ீ

வபொர்விணளயொட்டுதொன்

வநொக்கி

பதில் பசொல்லவவண்டியிருக்கும்…” என்றொர். பசல்லலொம்…இது

கூச்சலிட்ைபடி

மொகதவர. பணைகணளக்

பணைகளின்

மொகதன்

வபொரல்ல,

அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்றொர் ஃபொல்குனர்.

பவளிவய

களமிறக்கினொல் திணகத்து

மன்னர்கள்

நீங்கள்

ஓடினொன்.

ஃபொல்குனர்

அஸ்தினபுரியின்

நின்றொன்.

“உங்கள் ரதங்களில்

மட்டுவம

நிகழ்த்தும்

“இது

பணைகளுக்கு

வபொர்.

நீங்கள்

அது

பணைகணள ணகயணசத்து பின்னொல் நிறுத்திவிட்டு தன் ரதத்தில் ஏறி முன்னொல் விணரந்த சொல்வணனத் பதொைர்ந்தொன் மொகதன். வழியில் உணைந்த ரதசக்கரங்களும் விழுந்த வரர்களும் ீ கிைந்தனர். ரதவமொட்டியிைம்

“பசல்…பசல்” என்று மொகதன் கூவினொன். ரதம் அவற்றின்வமல் ஏறி துள்ளிச் பசன்றது. பீஷ்மரின் அம்புகள் சிதறிக்கிைந்த

வங்கணனயும்

பொணதகளினூைொகச்

பொண்டியணனயும்

பசன்ற

மொகதன் முன்னொல்

வசொழணனயும்

பசல்லும்

கண்டுபகொண்ைொன்.

சொல்வணனயும் அவர்களின்

வமலொணைகளும் சிறகுகளொக அணலபொய ரதங்கள் விண்ைில் பறப்பணவயொகத் பதரிந்தன. கொசியின்

அகன்ற

ரதவதிகளில் ீ

பீஷ்மரின் ரதங்கணள

பிற

ஷத்ரியர்களின்

கங்கணனயும்

குதிணரகளும்

பகொடிகளும் ரதங்களும்

பதொைர்ந்வதொடின. மொளிணககளில் ஓடி ஏறி கொசிமக்கள் அந்தக் கொட்சிணயக் கண்ைனர். அது சினம்பகொண்ை

பறணவகளின் வொன்வபொர் வபொலிருந்தது என்று பின்னொளில் ஒரு சூதன் பொடினொன். அம்புகள் அம்புகணள வொனிவலவய விழுந்தன. அவன்

ஒடித்து

வழ்த்தின. ீ

கொல்கள்

முறிந்த

பீஷ்மர் வசொழனின் ரதச்சக்கரத்ணத

வமல் ஓடிச்பசன்றது.

ரதங்கள்

ஒன்றுைபனொன்று

பொணதவயொர இல்லங்களுக்குள் விழுந்தன. அங்கனும்

குதிணரகள் ஓட்ைத்தின்

உணைக்க

வங்கனும் நகணரத்தொண்டுவதற்குள்ளொகவவ

சண்டியன்ணனயின் வகொயிலுக்குள் பொய்ந்வதறியது.

அவன் தணரயில் வமொதி

உணைந்து

வழ்ந்தனர். ீ

பதற்குத்திணச

வவகத்தில்

சிதறித்பதறித்து

விழுந்தவபொது அவன் ரதம் பதறித்த

பதறித்துருண்ை

துண்டுகள்

ரதங்களில்

சிதறி

ஒன்று

வகொட்ணை ஒருபக்கம் வந்துபகொண்வை

இருக்க ரதங்கள் புழுதித் திணரணயக்கிழித்தபடி பசன்றன. சொல்வனின் ரதம் சக்கரக்குைம் சுவரில் உரச ஓலமிட்டுச்பசன்றது. ஒவ்பவொரு மன்னரொக விழுந்தனர். பீஷ்மரின் வில்வித்ணத ஒரு நைனம் வபொலிருந்தது. அவர் குறிபொர்க்கவில்ணல, ணககள்

குறிகணள

அறிந்திருந்தன.

அவரது கண்கள் அப்பகுதியின் புழுதிணயயும் அறிந்திருந்தன.

அவர்

உைல்

அம்புகணள அறிந்திருந்தது.

பீஷ்மரின் அம்புகள் தங்கள்வமல் படும்வபொது தங்களது ஒரு அம்புகூை பீஷ்மணர பதொைவில்ணல என்பணத சொல்வன் கவனித்தொன். தன் ரதத்தின் தைபமங்கும் அவரது அம்புகள் விழுந்து சிதறி பின்னொல் பசல்வணதக்

கண்ைொன். அணவ மிகபமல்லிய ஆனொல் உறுதியொன புல்லொல் ஆனணவ. புல்லொல் வொலும் இரும்பொல் அலகும் பகொண்ை பறணவகள். மீ ன்பகொத்திகள் வபொல அணவ வொனில் எழுந்து மிதந்து வந்து சவரபலன்று சரிந்து பகொத்த அந்த புல்நுனிகவள கொரைம் என்று புரிந்துபகொண்ைொன்.


கங்ணகக்கணர குறுங்கொட்ணை அணைந்தவபொது வனப்பொணதயில் சொல்வனின் ரதம் மட்டுவம பின்னொலிருந்தது.

அவன் வதரின் தூைிலும் கூணரயிலும் முழுக்க அம்புகள் ணதத்து நின்று அதிர்ந்தன. அவன் கவசத்தில் ணதத்த

அம்புகள்

வில்லின்

நொண்பட்டு

உதிர்ந்தன.

மரைத்ணதவய மறந்துவிட்ைவன்

வபொல

சொல்வன்

அம்புகள் நடுவவ பநளிந்தும் வணளந்தும் கூந்தல் பறக்க விணரந்து வந்துபகொண்டிருந்தொன். அவன் ரதத்தின் பகொடியும் முகடும் உணைந்து பதறித்தன. அவனுணைய மூன்று விற்கள் முறிந்தன. அவன் வதொளிலும் பதொணையிலும் இணையிலும் அம்புகள் இறங்கி குருதிவழிந்தது. சொல்வனுணைய

அம்பு

ஒன்று

பீஷ்மரின்

ரதத்தின்

பகொடிமரத்ணத

உணைத்தது.

அவரது

கூந்தணல

பவட்டிச்பசன்றது அர்த்தசந்திர அம்பு ஒன்று. பீஷ்மர் முகம் மலர்ந்து உரத்த குரலில் “சொல்வவன, உன் வரத்ணத ீ நிறுவிவிட்ைொய்…இவதொ மூன்றுநொழிணகயொக நீ என்னுைன் வபொரிட்டிருக்கிறொய். உனக்கு பவற்றியும் புகழும் நீண்ை ஆயுளும் அணமயட்டும். உன் குடிகள் நலம்வொழட்டும்” என வொழ்த்தினொர். வில்ணலத் தூக்கி நொபைொலி

எழுப்பி

“நில் வவயொதிகவன, எங்வக

பசல்கிறொய்? இவதொ

நீ

என்

ணகயொல்

வந்துவிட்ைது…”

மடியும்

கொலம்

என்று

சொல்வன் கூவினொன்.

பசல்

“அரண்மணனக்குச் குழந்ணத…இது

உனக்குரிய

வபொரல்ல.

என்ணனக்

பகொல்பவன்

இன்னும்

பிறக்கவில்ணல”

என்றொர்

பீஷ்மர். “இந்த அவமதிப்புைன் நொன்

திரும்பிச்பசன்றொல் என்

மூதொணதயர்

என்ணனப்

பழிப்பொர்கள்” சொல்வன்

பீஷ்மரின்

என்றபடி

அம்புகணள

எய்து

வதொளில்

குருதிபகொட்ைச்பசய்தொன்.

பீஷ்மர்

அக்கைவம

தன்னுணைய

வியொஹ்ர

அஸ்திரத்தொல் சிதறச்பசய்தொர்.

ணகயிலும்

வதொளிலும்

குருதி

வழிய

சொல்வன்

அடித்து

மண்ைில்

ரதத்தில்

விழுந்து

அவணன இருந்து

துடித்தொன்.

உச்சவவகத்தில் இருந்த அவனுணைய ரதம் தறிபகட்டு ஓடி மரங்களில் முட்டிச்சரிந்தது. குதிணரக்குளம்புகள் அணசய ரதச்சக்கரங்கள் சுழல புழுதிக்கொற்று அதன் வமல் படிந்தது.

கங்ணகக்கணரவயொரமொக மரங்களில் கட்டி நிறுத்தப்பட்டிருந்த பபரும்பைகுகளில் மூன்று இளவரசிகணளயும்

ஏற்றிக்பகொண்ைபின் பீஷ்மர் கிளம்பிச்பசன்றொர். பவண்நொணர சிறகுவிரிப்பணதப்வபொல பைகுகளின் பொய்கள் விரிந்தன.

கொசிநகரம்

அதன்

வகொட்ணையுைனும்

மொளிணககளுைனும் விஸ்வநொதன்

வபரொலயத்துைனும்

கைல்யொனம் வபொல தன்ணனவிட்டு விலகிச்பசல்வணதக் கண்டு அமர்ந்திருந்தொர் பீஷ்மர். அவரது வதொளில் பட்டிருந்த கொயத்தின் மீ து பநய்யுைன் வசர்த்து உருக்கிய பச்சிணலமருந்து ஊற்றி வசவகன் கட்ைவந்தவபொது புலிவபொல உறுமி அவணன அகற்றினொர்.

மூன்று இளவரசிகளும் மயக்கம் பதளிந்து எழுந்தனர். அம்பிணகயும் அம்பொலிணகயும் அஞ்சி அலறியபடி

மணழக்கொல குருவிகள் என பைகின் மூணலயில் ஒடுங்கிக்பகொண்ைனர். இணர பறிக்கப்பட்ை கழுகு வபொல சினந்தவளொக

அம்ணப

சிணறபிடிக்கப்பட்டிருக்கிவறொம்.

மட்டும்

இப்வபொது

எழுந்தொள். நொம்

“அக்கொ,

வவண்ைொம்.

பசய்யக்கூடியபதன

மிருகங்கள்

ஏதுமில்ணல”

என்று

வபொல

அம்பிணக

பசொன்னொள். அம்பொலிணக பவளுத்த உதடுகளுைன் பபரிய கண்கணள விழித்துப்பொர்த்தொள். அவளுக்கு என்ன நைந்தது என்வற புரியவில்ணல என்று பதரிந்தது. “என்ன

பசய்யச்

இக்கைவம

பசொல்கிறொய்?” என்று

கங்ணகயில்

குதித்து

அம்ணப சீறினொள்.

இறக்கலொம்.

ஆனொல்

“பசய்வது அதன்பின்

ஒன்று

இந்த

இருக்கிறது அரக்கன்

அக்கொ. நம்

நொம்

அரணச

என்னபசய்வொபனன்வற பசொல்லமுடியொது. நம் குடிகளுக்கொக நொம் இணத தொங்கிவய ஆகவவண்டும்” என்றொள்


அம்பிணக. “எணதத்தொங்குவது? குயவன் களிமண்ணைக் ணகயொள்வதுவபொல அன்னிய ஆபைொருவன் நம் உைணலக் குணழப்பணதயொ? நம்மில் நொம் விரும்பொத ஒன்ணற அவன் வடித்பதடுப்பணதயொ?” என்றொள் அம்ணப.

“நொம் ஷத்ரியப்பபண்கள்….ஷத்ரியனின் உைல் அவனுக்குச் பசொந்தமில்ணல என்கின்றன நூல்கள்” என்றொள் அம்பிணக. “ஆம்…ஆனொல் எந்த உைலும் அதன் ஆன்மொவுக்குச் பசொந்தம் என்பணத மறக்கொவத. தன் உைணல

ஆன்மொ பவறுத்து அருபவறுக்குபமன்றொல் அதுவவ அதன் நரகம் என்பது…சொல்வணர எண்ைிய என்னொல் இன்பனொரு ஆணை ஏற்றுக்பகொள்ளமுடியொது…நொன் பீஷ்மரிைம் வபசுகிவறன்…” என்றொள் அம்ணப. ஆடும்பைகில்

கயிறுகணளப் பற்றிக்பகொண்டு நைந்துபசன்று

பைகின் மறுமுணனயில்

தொடியும்

கூந்தலும்

பறக்க முகத்தில் நீபரொளி அணலயடிக்க அமர்ந்திருந்த பீஷ்மணர அணுகி உரத்தகுரலில் “உங்களிைம் நொன் வபசவவண்டும்” என்றொள். பீஷ்மர் திணகப்புைன் எழுந்து “என்ன?” என்றபின் பொர்ணவணய விலக்கி, பின்னொல்

வந்து நின்ற சீைர்களிைம் “அஸ்தினபுரியின் அரசியர் எணத விரும்பினொலும் பகொடுங்கள்” என்றொர். “நொன் விரும்புவது உங்களுைனொன உணரயொைணல மட்டுவம” என்றொள் அம்ணப. இளம்பபண்களுைன் அணைந்தபின்

வபசியறியொத

வபசலொம்

பீஷ்மர் பதற்றத்துைன்

இளவரசி.

வதணவயொன

அணனத்தும்

கொரைங்கள்

நொமறியொத

இங்வக

நொன்

உங்கள்

எழுந்து

பைியொள்

பசய்யப்படும்”

என்வற

என்றொர்.

நொம்

“எதுவொனொலும்

நம்

பகொள்ளுங்கள்.

பொர்ணவணய

நகணர

உங்களுக்குத்

விலக்கியபடி

“என்ணன

மன்னியுங்கள்…நொன் உங்கணளத் தீண்ைவில்ணல. இப்படி இது நிகழ்ந்தொக வவண்டுபமன்றிருக்கிறது…இதன் இறந்தகொலத்திலும்

கொரியங்கள்

நொம்

அறியமுடியொத

எதிர்கொலத்திலும்

உள்ளன….என்ணன மன்னியுங்கள் என்பதற்கு வமலொக நொன் ஏதும் பசொல்வதற்கற்றவன்…” என்றொர்.

“என் வொழ்க்ணகயின் கொரை கொரியங்கள் என்ணனச் சொர்ந்தணவ மட்டுவம” என திைமொன குரலில் அம்ணப பசொன்னொள்.

ஒரு

பபண் அப்படிப்வபசி

அப்வபொதுதொன்

பீஷ்மர்

வகட்ைொர்

என்பதனொல்

அவரது

உைல்

பமல்லநடுங்கிக் பகொண்வை இருந்தது. பைகின் நீட்டுகயிற்ணறப் பற்றச்பசன்ற ணக அணதக் கொைொமல் தவறி இணைவமல் விழுந்தது.

அம்ணப “நொன் விரும்புவணதச்பசய்பவளொகவவ இதுவணர வளர்ந்திருக்கிவறன். இனிவமலும் அவ்வொறுதொன் வொழ்வவன்” என்றொள். “…என் வழி பநருப்பின் வழி என்று முதுநொகினி என்னிைம் பசொன்னொள். குன்றொத விஷம்

பகொண்ைணவயொக

அவற்றின்

பபொருள்

அணமத்துக்பகொள்வவன்.”

என்

பசொற்கள்

எனக்குப்புரிகிறது.

அணமயவவண்டுபமன என்

பொணதணய

என்ணன

நொவன

வொழ்த்தினொள். இப்வபொதுதொன் அணனத்ணதயும்

எரித்து

“வதவி, நொன் முடிபவடுத்தவற்ணற அவ்வொவற பசய்யக்கூடியவன். இந்த முடிணவ எடுத்துவிட்வைன். நீங்கள் என்னுைன்

அஸ்தினபுரிக்கு

வந்து

அரசியொவணத

எவரொலும்

தடுக்கமுடியொது….நீங்கவளொ

உங்கணளச்

வசர்ந்தவர்கவளொ என்ணனக் பகொன்றபின்னர் வவண்டுபமன்றொல் உங்கள் வழியில் பசல்லமுடியும்….என்ணன மன்னியுங்கள். நொன் பபண்களுைன் அதிகம் வபசுபவனல்ல” என்று பசொல்லி பீஷ்மர் எழுந்தொர். “நொன்

சொல்வமன்னணர

விரும்புகிவறன்” என்று உரக்கக்

அர்ப்பைிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்

மூச்சு

பட்ை

கூவினொள்

தொணழமலர்

என்

அம்ணப.

“என்

படுக்ணகயில்

உயிர்

அவருக்கு

எத்தணனவயொமுணற

இருந்திருக்கிறது. மொனசவிவொகப்படி நொன் இன்று அவர் மணனவி….இன்பனொருவன் மணனவிணய நீங்கள் கவர்ந்துபசல்ல பநறிநூல்கள் அனுமதியளிக்கின்றனவொ?” பீஷ்மர்

ணககணள

நீட்டி

கயிற்ணற பற்றிக்பகொண்ைொர்.

“இளவயதில்

கொதல்வயப்பைொத

கன்னியர்

எவர்?

இளவரசிவய, இளங்கன்னி வயதில் ஆண்கணளப் பொர்க்கும் கண்கவள பபண்களுக்கில்ணல என்று கொவியங்கள் பசொல்கின்றன. ஆண்கள் அப்வபொது அவர்களுக்கு உயிருள்ள ஆடிகள் மட்டுவம. அதில் தங்கணளத் தொங்கவள வநொக்கி

சலிப்பில்லொமல் அலங்கரித்துக்பகொள்வணதவய

அவர்கள்

கொதபலன்று பசொல்கிறொர்கள்….” பீஷ்மர்

குனிந்து அம்ணபயின் கண்கணளப்பொர்த்தொர். அவரது திணகப்பூட்டும் உயரம் கொரைமொக வொனில் இருந்து ஓர் இயக்கன்

பொர்ப்பதுவபொல

அவள்

உைர்ந்தொள். “பபண்கள்

கண்வழியொக

ஆண்கணள

அறியமுடியொது.

கருப்ணப வழியொக மட்டுவம அறியமுடியும். அதுவவ இயற்ணகயின் பநறி…அவணன மறந்துவிடுங்கள்.”

“அவணர நொன் அறிவவன்…எனக்கொக அவர் இந்வநரம் பணைதிரட்டிக்பகொண்டிருப்பொர்…என் மீ தொன கொதலினொல் உருகிக்பகொண்டிருப்பொர்”

என்றொள்

அம்ணப.

அவணன

“வதவி,

நொனறிவவன்.

என்ணன

பவல்லமுடியொபதன்றொலும் என்ணன எதிர்த்வதன் என்றபபயருக்கொகவவ என் பின்னொல் வந்தவன் அவன். அதொவது

சூதர்பொைல்களுக்கொக

வவதவனத்தின்

கிளிகள்

வபொல.

வொழ

நீட்டிய

முணனயும்

ணககணள

இருக்கும் வயொகியரின் வதொள்களிவலவய அமரும்.”

எளிய

அணவ

ஷத்ரியன்….இளவரசிவய,

அஞ்சும்.

அவற்ணற

சூதர்பொைல்கள்

அறியொது தியொனத்தில்


“நொன் உங்களிைம் பகஞ்ச வரவில்ணல…” என்றொள் அம்ணப. “உங்கள் கருணைணய நொன் வகொரவில்ணல. நொன்

என் உரிணமணயச் பசொல்கிவறன். நொன் பபண்பைன்பதனொவலவய அழியொத நொகினிகள் எனக்கு அளித்துள்ள உரிணம அது….” அம்ணப குனிந்து சுழித்து வமபலழும் கங்ணகயின் நீணரக் ணகயில் அள்ளிக்பகொண்டு உரக்கச் பசொன்னொள்.

“கங்ணக

பபற்பறடுப்வபன். மூழ்கடிப்வபன்.”

வவறு

மீ து

ஆணையொகச்

எக்குழந்ணத

என்

பசொல்கிவறன்….நொன்

சொல்வனின் குழந்ணதகணள

வயிற்றில் பிறந்தொலும்

இந்த

கங்ணக

மட்டுவம

நீரில்

அவற்ணற

பீஷ்மர் மின்னல்தொக்கிய மரம்வபொல அதிர்ந்துபகொண்டு அப்படிவய சுருண்டு அமர்வணத திணகப்புைன் அம்ணப

பொர்த்தொள். நடுங்கும் இரு ணககளொலும் தணலணயத் தொங்கிக்பகொண்டு “வபொ…வபொய்விடு…இனி என் முன் நிற்கொவத…”

என

பீஷ்மர்

கூவினொர்.

இவள்

“யொரங்வக…இந்தப்பபண்ணை

விரும்பியபடி

உைவன

அனுப்பிணவயுங்கள்…இவள் வகட்பணதபயல்லொம் பகொடுங்கள். உைவன…இப்வபொவத..” என்று கூச்சலிட்ைொர். பைகு

பொய்கணள இறக்கியது.

பைகுகள்

அணத

அதன் பகொடி இறங்கியதும்

வநொக்கி வந்தன.

பீஷ்மரின்

கிளம்பவிருக்கிறொர்கள்” என்றொன். அம்ணப

மட்டுவம

திரும்பி

மொைவன்

அம்பிணகணயயும் அம்பொலிணகணயயும்

பகொண்ை பபரிய

கண்களொல்

கங்ணகப்படித்துணற ஒன்றிலிருந்து இரு சிறு பைகு

“ஒரு

பொர்த்தொள்.

பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தொள்.

வதணவ…இளவரசியொர்

அம்பொலிணக

அம்பிணக

அப்வபொதும்

பமல்லத்

விணைபகொடுத்தொள். அம்ணப கயிற்றில் பதொற்றி சிறுபைகில் ஏறிக்பகொண்ைொள்.

அதில்

திணகப்பு

தணலயணசத்து

மொைவர்கள் “பசன்றுவருக வதவி!” என அவணள வைங்கி வழியனுப்பினர். பைகுகள் ஒன்றுைன் ஒன்று முட்டிக்பகொண்டிருக்ணகயில் அம்ணப

முதன்ணமச்சீைனிைம்

தொழ்ந்த

குரலில்

கங்ணகக்கும்

“அவருக்கும்

என்ன உறவு?” என்று வகட்ைொள். “அவர் கங்ணகயின் ணமந்தர். கங்ணக உண்ை ஏழு குழந்ணதகளுக்குப்பின்

பிறந்த எட்ைொமவர்” என்றொன் சீைன். முகத்தில் வந்து விழுந்த கூந்தணல ணககளொல் அள்ளி பின்னொல் தள்ளியபடி ஆடும்பைகில் உைணல சமநிணல பசய்தபடி அம்ணப ஏறிட்டுப்பொர்த்தொள். அப்பொல் கங்ணகநீணர வநொக்கி

நின்றிருந்த

பீஷ்மரின்

முதுணகத்தொன்

அவள்

பொர்த்தொள்.

விலகிவிலகிச்பசன்ற

பைகிலிருந்தவளொக அம்ணப அவணர பொர்த்துக்பகொண்வை பசன்றொள்.

1.முதற்கனல்13 அஸ்தினபுரியின்

எரியிதழ் 4

அக்கினிதிணசயில்

பட்ணைகளொல்

பின்னப்பட்ை குளிர்ந்த

பரொமரிப்பில்

விசித்திரவரியன் ீ

வசற்ணறக்

பகொண்டும்

எவருமறியொமல்

பொரதவர்ஷத்தின்

கட்ைப்பட்ை

மருத்துவம்

எல்லொ

வந்துபகொண்வை இருந்தொர்கள்.

மருத்துவத்

தொவரங்கள்

தட்டிகளினொலும் அரண்மணன

வொழ்ந்து

வந்தொன்.

ஆதுரசொணலயில் பன்னிரண்டு

பொர்க்கப்பட்ைபதன்றொலும்

பகுதிகளிலிருந்தும்

விசித்திரவரியன் ீ

சுண்ைொம்புவபொல

இதயத்துடிப்புக்கு

ஏற்ப

நிணறந்த

கங்ணகயிலிருந்து

வொஜிகல்ப

வசொணல

நூற்றிபயொரு

அணனவருவம

நிபுைர்களொன

பவளுத்த உைலும், பமலிந்து

மூங்கில்

பகொண்டுவரப்பட்ை

ஆண்டுகளொக

அணத

நடுவவ

நடுங்கும்

சிறிய

புனிதமொன

மருத்துவர்களின்

அவனுக்கு

அங்வக

அறிந்திருந்தனர்.

மருத்துவர்கள்

அங்வக

உதடுகளும், மஞ்சள்பைர்ந்த

கண்களும் பகொண்டிருந்தொன். அவன் உைபலங்கும் நரம்புகள் நீலநிற சர்ப்பக்குழவிகள் வபொல சுற்றிப்பைர்ந்து அதிர்ந்துபகொண்டிருந்தன.

பமலிந்த ணககொல்களில்

மூட்டுகள்

மட்டும்

பபரிதொக

வங்கியிருக்க ீ தணசகள் வற்றி எலும்புகளில் ஒட்டியிருந்தன. இளவயதில் வந்து வந்து பசன்றுபகொண்டிருந்த மூட்டு

வக்கத்தொல் ீ

அவன்

பவளிவய

நைமொடி

அறியொதவனொக

இருந்தொன்.

ஒவ்பவொருநொளும்

பிரம்மமுகூர்த்தத்திவலவய அவன் மருத்துவர்களொல் எழுப்பப்பட்டு பலவணகயொன மருத்துவமுணறகளுக்கு ஆளொக்கப்பட்ைொன். இளணமமுதல் அவனறிந்தபதல்லொம் மருத்துவம் மட்டுவம. முந்ணதய

வொரம்

விஷத்ணத

எலியின்

பசய்யப்பட்ை

உைபலங்கும்

வவசரநொட்டிலிருந்து

மருந்து ஒன்ணற உைலில்

அவர்

ஒரு முதியமருத்துவர் விசித்திரவரியனின் ீ

துளித்துளியொகச்

விஷயமயமொனபின்

அந்த

பசலுத்தி

எலிணய

வந்திருந்தொர்.

நரம்புக்குள்

அணத

அப்படிவய

நொகவரியத்ணதக்பகொண்டு ீ

பசலுத்தினொர்.

ரொஜநொகத்தின்

மயக்கத்திவலவய ணவத்திருந்து, அதன் பகொண்டுவந்து,

அதன்

குருதிணய

கொணரமுள்ளொல் தீண்டி எடுத்து, அவன் நரம்புகளில் பமல்லக்குத்திச் பசலுத்தினொர். வதன்பமழுணக அந்தக் கொயம்

மீ து ணவத்து மூடினொர்.

விசித்திரவரியன் ீ

அந்த

ஆறுநொட்களொக நொகபுை

விஷத்தொக்குதலொல்

வொயில்

மருத்துவம்

நுணரதள்ளி

தணரயில்கிைந்து பநளிந்தபின் மயக்கத்திவலவய இரணவக் கழித்தொன்.

நைந்துபகொண்டிருந்தது.

உைல்

முதல்நொள்

வணளந்து வில்லொக

இழுக்க


அடுத்தடுத்த நொட்களில் விஷம் அவணன பமல்லத் துடிக்கச்பசய்து

பின் அணைத்து ஆழ்ந்த துயிணல

அளித்தது. ஏழொம் நொள் கொணலயில் அவன் அந்த விஷத்துக்கொக ஏங்க ஆரம்பித்தொன். கொணலபயழுந்ததுவம

வவசரநொட்டு ணவத்தியணர அணழக்கும்படி பசொல்லிக்பகொண்டிருந்தொன். அவன் நொடிணயப்பிடித்துப் பொர்த்த அஸ்தினபுரியின் சத்யவதிக்குத்

மருத்துவர்கள்

அதில்

பதரிவித்தனர்.

அவள்

உயிர்வவகம்

அதிகரித்திருப்பணதக்

வவசரநொட்டு

பொரொட்டுத்திருமுகமும் பகொடுத்தனுப்பினொள்.

கண்டு

மருத்துவருக்கு

அந்தச்பசய்திணய

பபொன்னும்

பட்டும்

சித்திரபமத்ணதயில் சொய்ந்து நரம்புகளில் விஷம் ஓடும் குளம்படிணயக் வகட்ைபடி அணரக்கண்மூடிக் கிைந்த விசித்திரவரியனின் ீ

முன்னொல்

அமர்ந்து

சூதர்

தன்னுணைய

கிணைப்பணறணயக்

பகொட்டி அப்சரஸ்கள்

நிலவில் மொனுைப் பபொன்னுைலுைன் நீரொடிக்களிக்கும் கொட்சிணய பொடிக்பகொண்டிருந்தொர். சிறுவயதிலிருந்வத அவன் வகட்டுப்பழகிய

கணதகள். விசித்திரவரியன் ீ உலர்ந்த உதடுகணள

திரும்பிப்படுத்தொன்.

நக்கிக்பகொண்டு

பபருமூச்சுைன்

வவசரநொட்டு ணவத்தியர் அஸ்தினபுரியின் அணமச்சர் ஸ்தொனகரிைம் பமல்ல தன் நொட்டிலிருந்து அணழத்து

வந்திருந்த நொகசூதணன பொை அனுமதிக்கும்படி வகொரினொர். “அந்தப்பொைலும் இந்த மருத்துவத்தில் வசர்ந்தது.

நொகபைம்வபொல வகட்பவரின் இச்சொசக்தி பபருகும். இச்சொசக்திவய வநொய்க்கு முதல்மருந்து. பிற அணனத்தும் அந்த பநருப்புக்கொன அவிகவள” என்றொர்.

ஸ்தொனகர் புன்னணகயுைன் “அவர் எந்தக்கணதக்கும் கொதுள்ளவரொகவவ இதுநொள் வணர இருந்திருக்கிறொர்” என்றொர். விசித்திரவரியன் ீ

“கொது

மட்டும்தொன்

உணழப்பில்லொமல்

பைியொற்றும்

உறுப்பு ஸ்தொனகவர”

என்றொன். ஸ்தொனகர் “அதனொல்தொன் இச்சொசக்தியொன நொகங்களுக்கு கொதுகள் இல்ணல வபொலும்” என்றொர். விசித்திரவரியன் ீ உரக்கச் சிரித்தொன். நொகசூதன்

கன்னங்கரிய

கண்களும்

நுணரவபொலச்

சுருண்டு

அைர்ந்த

முடியும்

பபரிய

உதடுகளும்

பவண்பற்களும் பகொண்ைவனொக இருந்தொன்.அவனுணைய வொத்தியம் சுணரக்கொய் குைத்தில் இருந்து மூங்கில்

தண்டுகளில் இழுத்துக்கட்ைப்பட்ை வதொல்நரம்புகளொல் ஆனது. அதன்பபயர் நந்துனி என்றொன். பமல்லிய பிரம்புக்

குச்சிகளொல்

வதொல்தந்திகணள

விம்மவலொணச எழத்பதொைங்கியது.

நீவத்பதொைங்கியவபொது கொட்டுக்பகொடிகளில்

கொற்று

ஊடுருவும்

அவனுணைய கனத்த குரல் ஒலிக்கத் பதொைங்கியதுவம விசித்திரவரியன் ீ நொகங்களின் பநளிணவக் கொை

ஆரம்பித்தொன். தணலணய ணகப்பிடியொகக் பகொண்டு சுழலும் சொட்ணைகள். மணலயிடுக்கின் மண் பபொழிவுகள்.

இருள்படிந்த கொட்டுவழிகள். பதொங்கி கொற்றிலொடும் அருவிகள். ணகநீட்டும் பகொடிநுனிகள். சுருண்டுபற்றும் வொனர

வொல்கள்.

பநளியும் மயில்கழுத்துகள்.

தயங்கி

வழியும்

ஓணைகள்.

பநளியும்

கருங்கூந்தல்கள்.

விழிணய வணளத்த புருவங்கள். அகம் மட்டுமறியும் ஆப்தவொக்கியத்தின் தன்னந்தனியொன இருண்ை பயைம். “அழியொத

வரியம் ீ

பகொண்ை

நொகங்களின் வம்சத்ணதப்பொடும்

பொைகன்

நொன்…நொகங்களின்

நொடு

இது.

நொகங்களின் வனம் இது. நொகங்கவள எண்ைங்களொகும் வொனம் இது. அணவ வொழ்க!” நொகசூதன் பொடினொன். மண்ணுக்கு

அடியில்

பபொன்னொலும்

பல்லொயிரம்

பவள்ளியொலும்

வயொசணன

அந்தக்வகொட்ணைவொசல்களில்

ஒன்றில்

நொகவலொகத்துக்குள்

பொணதகள்

பதொணலவில்

பசம்பொலும்

ணவரங்களும்

இருக்கிறது

இரும்பொலுமொன

நொகவலொகம். நொன்குபக்கமும் வகொட்ணைகள்

இன்பனொன்றில் ணவடூரியங்களும்

வகொவமதகங்களும் இன்பனொன்றில் மரகதங்களும் பதிக்கப்பட்டுள்ளன. வகொட்ணைவொசல்கள்

நுணழய

வழியொக

இல்ணல. இருள்

பீறிட்டு உள்வள

பசல்கிறது.

ஒரு

அந்த

பபருநதியொக இருளில்

மொறி

ஏறி

உள்ளன.

இன்பனொன்றில்

அதன்

முன்பக்க

கைவநரத்தில்

வகொடி

வயொசணனதூரம் பசல்லும் வவகத்தில் உள்வள பசல்லமுடியும். அவ்வொறுதொன் பவளிவயறவும் முடியும். அதற்குள்

பன்னிரண்ைொயிரம்வகொடி

நொகங்கள்

தங்கள்

துணைவியருைன்

வொழ்கின்றன.

மின்னும் கண்களும் கருணம கனத்த உைல்களும் பகொண்ை அணவ மரைமற்றணவ.

பசவ்ணவரம்

நொகவலொகம் நொகர்களின் மூதன்ணன கத்ரு இட்ை சின்னஞ்சிறிய முட்ணையில் இருந்து வந்தது. அவள் இட்ை பன்னிரண்ைொயிரம்வகொடி

முட்ணைகளில்

முடியவில்ணல. கொலத்தின் கைபமொன்றுக்கு அழியொதவள்.

ஒன்று

மறுமுணனயில்

வகொடிமுட்ணைகணள

அணனத்துமொனவள்.

மொமொணயயொனவள். அவள் வொழ்க!

அது.

கரியசுருளொக

அவளிட்ை

இட்டுக்பகொண்வை

கன்னியும்

தன்ணன

முட்ணைகள்

இன்னும்

விரிந்து

முடிச்சிட்டுக்பகொண்டிருக்கும் கத்ரு

இருக்கிறொள்.ஆதியும்

அன்ணனயுமொனவள்.

அனொதியுமொனவள்.

மகொமங்கணலயொனவள்.

மூதன்ணன கத்ருவுக்கு அம்ணப, தீர்க்கசியொணம, சொரணத, கொளி, சித்வதஸ்வரி, வயொகீ ஸ்வரி, சொந்ணத, கனகி,

முக்ணத, மூலத்வனி என ஆயிரம் அழகிய பபயர்கள் உண்டு. சர்ப்பரொஜனொகிய வொசுகி அவள் ணமந்தன்


என்றறிக.

அவனுக்கு

கொளன், சியொமன், ருத்ரன், சலன்

என்று ஆயிரம்

பபயர்கள்

உண்டு.

பொதொளத்தின் அதிபன். மகொவமருக்கணள உைல்பசதில்களொகக் பகொண்ை விரொைரூபன்.

அவவன

வகொைொனுவகொடி யுகங்களொக தீண்ைப்பைொணமயொல் உணறந்து ஒளிபபற்று நீலமைியொகி குளிர்ந்து கனத்த கடும்

விஷத்ணதக்

பகொண்ைவன்

வொசுகி.

அந்த

விஷத்தின்

எணை

கனத்து

கனத்து

அவன்

அணசவற்றவனொனொன். அவன் தணலணய அணசக்க முயன்று பநளிந்துபகொண்டிருந்த உைல் பமல்லபமல்ல கணளத்து அணசவிழந்தவபொது முழுணமயொகவவ

அணசவொல்

மணறந்துவபொனொன்.

மட்டுவம

அவனிலிருந்து

அறியப்படும் பிறந்த

கொரிருள்

வடிவம்பகொண்ை

வகொைொனுவகொடி

வதடித்வதடி சலித்தன. பின் அணவ சிவணன எண்ைித் துதித்தன.

நொகங்கள்

அவன்

அவணன

முக்கண் முதல்வன் அவர்களுக்கு முன் வதொன்றி “கொளசர்ப்பமொகிய வொசுகிக்குள் உணறவது ஊழிமுடிவில் உலகங்கணள எரிக்கும் ஆலகொலம். அவணன அவன் அன்ணன கத்ரு பபற்றவபொது அவள் குருதி வழியொக அவன்

உண்ைது அது.

கக்கும்வபொது

ஊழி

அவனுக்குள்

அருள்பசய்யுங்கள்” என்று மணறந்தொர்.

ஆலகொலத்துக்கு

பகொண்டு

வளர்ந்துபகொண்வை

“அய்யவன, எங்கள்

புன்னணகயுைன் “அது

இன்பனொன்ணற

அழியொததொகிய

சிற்றணலகளொகக்

பபருகி

நொகங்கள்

முணறயிட்ைவபொது

நிகரொன

ஊழிமுடிவிலும்

அது

நிகழும்” என்றொர்.

உருவொக்க

அதற்கு

துயிலும்

அவன்

நிகழ்வதொக!” என

வவண்டுபமன்று

மரைமற்றது

விண்ைளந்வதொன்

இருக்கிறது.

அரசன் அணசயும்படி

என்று

சிவன்

வொழ்த்தி

சிவன்

எண்ைம்பகொண்ைொர்.

பபயரிட்ைொர்.கொல

பொற்கைலின்

அணதக்

அவருக்கு

பநய்வய

அகொலங்கணள

அந்த

அமுதமொக

இருக்கமுடியும் என்று உைர்ந்தொர். அன்று மரைமின்ணமயின் குதூகலத்தில் பபொறுப்பற்றிருந்தனர் வதவர்.

கொலமின்ணமயின் கொரைமொக ஊக்கமின்ணமயும் பகொண்டிருந்தனர். அணத நீக்க மனம்பகொண்ை மகொவதவன் தன்ணன சித்தத்தில் ஏற்றிய துர்வொசரில் அதற்கொன தருைத்ணத உருவொகச் பசய்தொர். ஆயிரம்

பமொட்டுகள்

பகொண்ை

மொணலணய

ணகயிவலந்தி தவம்பசய்வது

துர்வொசரின்

வழக்கம்.

தவம்

முதிர்ணகயில் பமொட்டுகள் மலர்களொகும். அந்த மலர்மொணலயுைன் அவர் வொனவதியில் ீ வருணகயில் எதிவர பவண்வமகபமனும் மகிழ்ந்து

அந்த

அைிவித்தொன்.

ஐரொவதம்

மொணலணய

பநளியும்

மீ வதறி

வந்த

அவனுக்குப்

ஒவ்பவொன்றிலும்

இந்திரனின்

பரிசளித்தொர்.

மின்னபலொளி

இந்திரன்

பகொண்ை

வபரழணகக் கண்டு

அணத ஐரொவதத்தின்

குடிவயறும் வல்லணமபகொண்ை

விமலன்

மத்தகத்தில்

என்னும்

பொதொள

நொகம் அந்த மொணலயில் வதொன்றி பமல்ல பநளியவவ அஞ்சி பமய்சிலிர்த்த ஐரொவதம் அணத எடுத்து மண்ைில் வசியது. ீ

சினம்பகொண்ை துர்வொசர் “மரைமின்ணமயின் பொரத்தொல் நீ மலர்களின் கைவநரத்தன்ணமயின் மகத்துவத்ணத

அறியொமலொனொய். நீயும் உன் நகரும் அழியக்கைவதொக” என தீச்பசொல் இட்ைொர். அக்கைம் முதல் இந்திரன்

முதலொன வதவர்கள் முதுணம பகொள்ளலொனொர்கள். வதவ வனங்கள் மூத்து முடிந்தன. அங்குள்ள மலர்கள் மொணலவய

வொடி

உதிர்ந்தன.

அச்சம்

பகொண்ை

வதவர்கள்

சிவணன அணுகி

மீ ட்பளிக்கும்படி

வகொரினர்.

விஷ்ணு பள்ளிபகொள்ளும் பொற்கைணலக் கணைந்து அமுதபமடுத்து உண்ணுவவத மூப்ணப பவல்லும் வழி என்று

சிவன்

பசொன்னதும்

அவர்கள்

மும்மூர்த்திகளும் ஒப்புக்பகொண்ைனர்.

விஷ்ணுணவ

சரண்

அணைந்தனர்.

பொலொழிணயக்

கணைய

அதற்கொன மத்தொக மந்தரமணல கண்பைடுக்கப்பட்ைது. ஆணம உருவம் பகொண்டு பொற்கைலுக்கடியில் தங்கிய விஷ்ணுவின் அசுரர்களும் கருைன்

மீ து

மந்தரமொமணல

வதடியவபொது

பொதொளத்திற்கு

சிவன்

அணமக்கப்பட்ைது.

வொசுகிணயக்

பறந்துபசன்று

அணதக்

கணைவதற்கொன

பகொண்டுவரும்படி பசொன்னொர்.

வொசுகிணய

கொல்களொல்

கவ்வி

சரடுக்கொக வதவர்களும்

வதவர்களின்

வமவல

இச்ணசப்படி

தூக்கினொர்.

ஏழொம்

பொதொளத்தில் இருந்து ஏழொம் விண்ணுலகம் வணர தூக்கியும் கூை வொசுகியின் தணலயும் வொலும் அங்வகவய இருந்தன. அவ்வொறு ஆயிரத்பதட்டுமுணற மடியும்படி தூக்கிய பின்னரும் வொசுகி அங்குதொனிருந்தொன். வதவர்கள்

சிவனிைம்

மன்றொடினர்.

சிவன் குனிந்து

வொசுகிணயத்

பதொட்டு

“அகொல

பீைத்தில்

அமர்ந்த

வயொகீ ஸ்வரனுக்கு முன் நீ எதுவவொ அதுவொக வருக” என்றொர். வொசுகி ஒரு சிறு வமொதிரமொக மொறி அவர்

ணகயில் அைியொனொன். சிவன் வொசுகிணய விண்ணுக்குத்தூக்கி பொலொழிக்கு வமல் இருந்த மந்தர மணலணய கட்டினொர். அதன் தணலணய வதவர்களும் வொணல அசுரர்களும் பற்றிக்பகொண்ைனர். நூறொயிரம் யுகங்கள் அவர்கள் பொலொழிணயக் கணைந்தனர். அசுரர்களின் மூக்கிலிருந்தும் வதவர்கள் மும்மூர்த்திகணளயும் கூவி அழுதனர்.

வொயில் இருந்தும் நுணரபகொட்டியது.


பவண்ணுணர

எழுந்த

பொலொழியில்

இருந்து அழிவின்ணம

ஐந்து

முகங்களொக

பவளிவந்தது.

முதலில்

பபொன்னொலொன பகொம்புகள் பகொண்ை பவண்ைிறப்பசுவொகிய கொமவதனு தொய்ணம வடிவொக பவளிப்பட்ைது. குளிர்ந்த கண்களும் அணலகபளழும் ஆணைகளுமொக வொருைிவதவி கொதலின் வதொற்றமொக எழுந்துவந்தொள்.

பின்னர் இனியநறுமைத்துைன் பொரிஜொதம் பக்தியின் சின்னமொக வதொன்றியது. நொன்கொவதொக பகொணையின் சின்னமொக கல்பமரம் எழுந்தது. ஐந்தொவதொக வயொகிகள் மட்டும் சகஸ்ரபீைத்தில் அறியும் குளிர்சந்திரன் வதொன்றியது.

கணைசியொக

இருணககளிலும்

தொமணரமலர்களுைன்

வதொன்றிய

அைிகளொக அணவ மொறின. அவளுணைய ணககளில் அமுதகலசம் இருந்தது. அப்வபொது

மந்தரத்ணதச்

சுற்றி

கணையப்பட்ை சலிப்பில்

வொசுகியின்

மகொலட்சுமியின்

முடிவில்லொத

ஐந்து

வபருைல் அதிர்ந்தது.

ஊழிமுடிவில் அண்ைங்கபளல்லொம் பவடிப்பதுவபொல பபரும்புணகயும் பநருப்புமொக ஆலகொலம் கன்னங்கரிய

குழம்பொக பீறிட்டு அவனில் இருந்து பவளிவந்தது. பிரம்மனும் வதவர்களும் நடுங்கிச்சரிய சிவன் தன்

இருணககளொலும் அந்தக் கொளகூைத்ணத ஏந்தி அள்ளி தன் வொயிலிட்டு விழுங்கினொர். முற்றியநொகத்தின் வொயில்

விளங்கும் நொகமைிவபொல

நீல

ஒளியுைன்

அது

அவரது

கழுத்தில்

தங்கியது.

“இன்னும்

பன்னிரண்ைொயிரம் வகொடி யுகங்கள் நீ வொழ்வொயொக! உன்னுணைய கண்ைத்தில் ஆலகொலம் மீ ண்டும் ஊறி நிணறயட்டும்!” என்று வொசுகிணய வொழ்த்தி சிவன் மீ ண்டும் பொதொளத்துக்கு அனுப்பினொர்.

வொசுகி மீ ண்டுவந்ததும் பொதொள நொகங்கள் பகொண்ைொடின. பன்னிரண்ைொயிரம்வகொடி நொகங்கள் பிணைந்து பநளிந்தொடி நைனமிை அந்த அணசவில் பொதொளவம குலுங்கியது. பொதொளம் மீ து அமர்ந்த பூமி அணசந்தது.

நொகங்களின் மதநீரின் மைம் எழுந்தவபொது மண்ைின் மீ து நூறொயிரம் கொடுகளின் அத்தணன மரங்களும் பசடிகளும்

பபொற்துளிகள்

பூத்துக்குலுங்கின. விணளந்தன.

அவற்றில்

மரங்களுக்குள்

சொறொகவும் நொகங்களின் மதநீவர ஆனது.

கொய்களும்

அரக்கொகவும்,

கனிகளும்

பபொலிந்தன.

மலர்களுக்குள்

வயல்பவளிகளில்

வதனொகவும்,

கனிகளுக்குள்

நொகமதத்தின் வொசணனணய உைர்ந்து மண்மீ திருந்த அத்தணன ஆண்களும் கொமம் பகொண்ைனர். அத்தணன பபண்களும்

நொைம் பகொண்ைனர்.

யொணனகள்

துதிக்ணக

பிணைத்தன.

மொன்கள்

பகொம்புகள்

பூட்டின.

நொணரகள் கழுத்துக்கள் பின்னின. வதன ீக்கள் சிறகுகளொல் இணைந்தன. புழுக்கள் ஒன்ணற ஒன்று உண்ைன. பிங்கலநிறம்

பகொண்ை

கூந்தலும்

கரிய

வியொதி,வசொகம்,ஜரொ,திருஷ்ணை,குவரொதம்

உைலும்

பகொண்ை

ஆகியவர்கணள

மிருத்யு

வதவி

அணழத்துக்பகொண்டு

தன்

புதல்விகளொன

விலகி

ஏழுகைல்களுக்குள் புகுந்துபகொண்ைொள். பூமிவதவி தன்ணன புதுப்பித்துக்பகொண்டு புன்னணகபுரிந்தொள்.

ஓடி


நொகசூதன் தன் நந்துனிணய மீ ட்டி பொடி நிறுத்தினொன் “முதலில் எழும் அனல்விஷத்ணத வொழ்த்துங்கள். ஆலகொலத்தின் வசொதரியொன அமுதத்ணத வொழ்த்துங்கள். பபருநஞ்சு ஊறும் அடியில்லொத இருள்வடிவமொன வொசுகிணய

வொழ்த்துங்கள்.

வகொடிவகொடி

அவன்

நொகங்கணள

குடிபகொள்ளும்

வொழ்த்துங்கள்.

நொகவலொகங்கணள

கொலடிகபளல்லொம்

முக்திபபறுகிறொன். ஆம், அவ்வொவற ஆகுக!”

வொழ்த்துங்கள். அங்வக

நொகங்களின்

வொழும்

மீ பதன்றறிந்தவன்

அந்தக் கணதணய வகட்டுக்பகொண்டிருந்த விசித்திரவரியன் ீ தன் வொழ்நொளில் முதல்முணறயொக நரம்புகளில் இறுக்கமும் மனதில்

வவகமும்

ஓடுவணத

உைர்ந்தொன்.

மூடிய

கண்களுக்குள்

பநளியும்

நொகங்களின்

கருணமத்திரள் ஒரு மொயக்கனவின் கைத்தில் அலகிலொ ஒளிப்பிரபஞ்சபமனும் பபண்ைின் பிறப்புறுப்பு என்று வதொன்ற உைல் விதிர்த்து எழுந்து அமர்ந்தொன். அவன் உைல் நடுங்கிக்பகொண்டிருந்தது. ஸ்தொனகர்

அவனருவக

பசொன்னதும்

குனிந்து

அருந்துகிறீர்களொ

“பொல்

தட்சிைநொட்டு மிளகு

வபொட்ை

பொணல

இளவரவச?”

பகொண்டுவந்தனர்.

என்றொர்.

அணத

ஆபமன்று

அருந்தியபின்

அவன்

பமல்ல

உைல்தளர்ந்தொன். “என்ன கண்டீர்கள் இளவரவச?” என்றொர் ஸ்தொனகர். அணத அவன் பசொன்னதும் “ஆம், சக்தியின் மூலொதொரம்” என்றொர்.

அன்று முழுக்க அவன் மரநிழல்கள் மொநொகங்களொக பநளிந்தொடும் தைொகத்தின் கணரயில் அமர்ந்திருந்தொன். இளங்கொற்றில்

இருந்த

பசன்றுபகொண்டிருந்தன.

ஈரப்பதத்திலிருந்து

நீரில்

பநளிந்த

தன்

வந்தணவ

வபொல

பிம்பத்ணதக்

ஏவதவதொ

எண்ைங்கள்

கண்ைொன். தன்ணன

அவனூைொகச்

விதவிதமொக

சித்தரித்து

விணளயொடும் நீணர வநொக்கி புன்னணக பசய்தொன். மொணலயில் அரண்மணனயிலிருந்து பொவகன் என்னும் அணுக்கச்வசவகன் அவன் எதிர்பொர்த்திருந்த பசய்தியுைன் வந்தொன்.

பீஷ்மபிதொமகர் சுயம்வரத்துக்கொக கொசிக்குச் பசன்றிருந்தணத அவன் அறிந்திருந்தொன். வைக்வக கங்ணகயில் பைகுகள் வந்தணைந்துவிட்ைன, பீஷ்மர் இளவரசிகளுைன் வந்துபகொண்டிருக்கிறொர் என்று கொணலயில் பசய்தி வந்திருந்தது.

அவன்

வந்திருக்கிறொர்” என்றொன்.

திரும்பிப்பொர்த்ததும்

பொவகன்

“இளவரவச,

பீஷ்மபிதொமகர்

இளவரசிகளுைன்

விசித்திரவரியன் ீ பதில்பசொல்லொமல் பொர்த்தொன். பொவகன் “கொணலமுதவல நகர்மக்கள் வகொட்ணைவொசலில்

குவிந்து பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தனர். இளவரசிகளுைன் ரதங்கள் உள்வள வந்தவபொது மக்கள் உப்பரிணககளில் இருந்து

மலர்தூவி

வொழ்த்தினர்.

சூதர்கள்

மங்கலவொத்தியங்கள்

முழக்கினர்.

குலப்பபண்டிர்

குலணவயிட்ைனர். அஸ்தினபுரியில் சந்தனுமன்னரின் மரைத்துக்குப்பின் இன்றுதொன் பபொலிவு மீ ண்ைது” என்றொன்.

விசித்திரவரியன் ீ பசொன்னொன்.

முகத்திலும்

பமல்லிய புன்னணக

பொவகன் “ஆனொல்

இரு

விரிந்தது.

இளவரசிகளும்

கண்ை ீர்

“நல்லது” என்று

உலர்ந்த

உதடுகளொல்

விட்டுக்பகொண்டிருக்கிறொர்கள்.

வபரரசி

சத்யவதிவதவி அரண்மணன முற்றத்துக்கு அவவர வந்து அவர்களின் பநற்றியில் மங்கலச்சின்னம் இட்டு உள்வள

அணழத்தவபொது

இறுகிய

முகத்துைன்

தணலகுனிந்து

ஒருபசொல்கூை

பசொல்லொமல்

உள்வள

பசன்றொர்கள்” என்றவபொது விசித்திரவரியன் ீ கண்கள் சுருங்க “இளவரசியர் இருவரொ? மூவர் என்றொர்கவள”

என்றொன். பொவகன் திணகத்தொன். “உைவன பசன்று மூன்றொவது இளவரசி எங்வக என்று வகட்டுவொ” என்றொன் விசித்திரவரியன். ீ அதற்குள்

பீஷ்மருைன்

விசித்திரவரியன் ீ

பைகிலிருந்த

அருவக வந்து

வசவகனொகிய

வைங்கி

விப்ரதன்

”இளவரவச, நொன்

புரவியில்

பீஷ்மபிதொமகரின்

வந்து

இறங்கினொன்.

பைகிலிருந்தவர்களில்

ஒருவன்… உங்களிைம் வசதி பதரிவிப்பதற்கொக வந்வதன்” என்றொன். “இன்பனொரு இளவரசி எங்வக?” என்றொன் விசித்திரவரியன். ீ

“இங்வக

வந்திருப்பவர்கள்

விசித்திரவரியன் ீ

திணகப்புைன்

அம்பிணகயும்

அம்பொலிணகயும்தொன்.

பிதொமகர் வழியிவலவய இறக்கி விட்டுவிட்ைொர்” என்றொன் விப்ரதன். “திருப்பி

அனுப்பிவிட்ைொரொ?”

என்றொன்.

“இல்ணல,

அம்ணபணய இளவரசி

பீஷ்ம

அம்ணப

பசௌபநொட்ைரசர் சொல்வணர மனதொல் வரித்துவிட்ைதொகச் பசொன்னொர். ஆகவவ சொல்வரிைவம பகொண்டுபசன்று வசர்க்கச்

பசொல்லி

பீஷ்மர்

இளவரசிணய

விட்டுவிட்ைொர்.” விசித்திரவரியன் ீ வியப்புைன்

“தனியொகவொ

இளவரசி பசன்றொள்?” என்றொன். “ஆம்….அவர் தனியொகச் பசல்லவிரும்பினொர்” என்றொன் விப்ரதன். “நொன்

அவரிைம் தூரம் அதிகமல்லவொ என்று வகட்வைன். அவர் மனம் முன்னவர பசௌபநொட்டுக்குச் பசன்றுவிட்ைது என்று பிதொமகர் பசொன்னொர்.”

விசித்திரவரியன் ீ பசொல்லிழந்தவனொக அப்படிவய அமர்ந்திருந்தொன். “இளவரவச! உங்களுக்கு வபரரசி ஒரு பசய்தி பசொல்லியனுப்பியிருக்கிறொர். இரண்டு இளவரசிகணளயும் நீங்கள் மைம்பகொள்ளவவண்டும் என்றும்

அதற்கொக இங்வக மருத்துவர்கள் வவண்டியணதச பசய்யவவண்டுபமன்றும் ஆணையிட்டிருக்கிறொர்” என்றொன்


பொவகன். “இன்றுகொணல உங்கள் உைல்நிணல வமம்பட்டிருக்கிறது என்ற பசய்திணய நம் மருத்துவர்கள் அறிவித்திருக்கிறொர்கள். வபரரசி மகிழ்ச்சியுைன் இருக்கிறொர்” என்றொன் விப்ரதன். “என்

உைல்நிணலபற்றி

பசன்ற

நொவன

நொற்பதொண்டுகளில்

உட்பை….அவ்வொவற

அறிவவன்” என்று பசொன்ன

என்

அன்ணனயின்

ஆகட்டும்” என்று

பசொல்லி

விசித்திரவரியன் ீ

ஆணைணய

எழுந்தொன்.

எவரும்

இயல்பொக

“ஆனொல்

அவன்

நிணனவு வமபலழுந்தது. “விப்ரதொ பசொல்! அம்ணப பொர்ப்பதற்கு எப்படி இருந்தொள்?” விப்ரதன்

பசொல்லின்

வவகத்தில்

வபொலிருந்தொர்” என்றொன்.

சற்வற

முன்னகர்ந்து

“ஏழுமுணற தீட்ைப்பட்ை

வொள்

“வவள்விக்கூைம் வமல் வபொல.

அஸ்தினபுரியில்

மீ றியதில்ணல.

ஆவைிமொதம்

என்

தந்ணத

ஏறும்

பநருப்பு

பநஞ்சில்

பைர்ந்து

அம்ணபயின்

ஆயில்யநட்சத்திரத்தில்

அதிகொணலயில் பைபமடுக்கும் ரொஜநொகம்வபொல…” அதன்பின் அவவன தொன் பசொன்னணத உைர்ந்து திணகத்து நின்றுவிட்ைொன்.

விசித்திரவரியனின் ீ

உைல்

அவனறியொமவல

சற்று

நடுங்கியது. பொலொழி

அணலகளில்

எழுந்த ஆலகொலம் பற்றிய எண்ைம் ஒன்று அவன் மனதுக்குள் ஓடிச்பசன்றது.

1.முதற்கனல்14 இருகணரயும்

எரியிதழ் 5

கண்ணுக்குத்பதரியொதபடி

விலகும் ஒரு

நதிணய

நதிக்கணரயில்

பிறந்துவளர்ந்த

அவள்

அப்வபொதுதொன் பொர்க்கிறொள் என்பணத அம்ணப அறிந்தொள். பிரபஞ்சத்தில் ணகவிைப்பட்டு திணசபவளியில் அணலயும்

அணையொளம்கொைப்பைொத

வகொளத்ணதப்வபொல

தன்ணன

உைர்ந்தொள்.

அவணளச்சுற்றி

நதி

அணசவில்லொமல் வதங்கியதுவபொலக் கிைந்தது. அதன்வமல்

இணலகளும்

மரங்கள்

வங்கத்துக்குச்

பமல்ல

பசல்லும்

சிக்கிக்பகொண்ை

புணைத்து

வைிகப்பைகுகள்

பறணவகள்

வண்ைக்பகொடிகள் பவண்பொய்கள்

கிணளகளுமொக

மிதந்துபசன்றன.

பைபைக்க,

பதன்திணச

வநொக்கிச்

மொபபரும்

நிற்க,

வபொல

கொற்றில்

சங்குகள்

வபொலப்

பசன்றுபகொண்டிருந்தன.

பைவகொட்டி “அன்ணனவய, தொங்கள் பசௌபவதசம் வணர

தன்னந்தனியொகவொ

பசல்லப்வபொகிறீர்கள்?”

என்றொன்.

எப்வபொதும்

“என்னுைன்

அம்ணப

சொல்வமன்னர்

இருந்துபகொண்டிருக்கிறொர்” என்றொள். “வழியில் பசௌபநகரின்

வைிகபுரியொன

இருக்கிறது.

மத்ரவதி

முற்கொலத்தில்

அதுதொன்

பசௌபநொட்டின் தணலநகரமொக இருந்தது. நீங்கள் அங்வக

தங்கி

இரணவக்

அம்ணப

“உன்னொல்

கழித்தபின்

பசல்லலொம்” என்றொன்.

அவ்வளவுதூரம்

பசலுத்தமுடியொதொ

என்ன?”

நொணள

பைணகச்

என்றொள்.

“அன்ணனவய, இந்தத் துடுப்பு எனக்கு மீ னுக்குச் சிறகுவபொல. என்றொன்.

நொன்

“என்

பதொன்ணமயொன

இதனுைன்பிறந்தவன்”

பபயர்

நிருதன்.

பைகுக்கொரர்

நொன்

குலத்தில்

பிறந்தவன். முன்பனொருகொலத்தில் அரசு துறந்து வந்த

அவயொத்தியின்

குலமூதொணத

அரசனொன

குகனின்

ரொமன்

பைகில்தொன்

என்

வந்து

ஏறினொர். அவருணைய வதொள்கணளத் தழுவி நீ என் பபற்வறொரின் ணமந்தன் என்று பசொன்னொன். அந்தத் பதொடுணகணய இன்றும் நொங்கள் எங்கள் குலத்தின் ஆபரைமொக அைிந்திருக்கிவறொம்” என்று தன் வதொணளக் கொட்டினொன். பழுக்கக்கொய்ச்சிய உவலொகத்தொல் வபொைப்பட்ை சூட்டுத்தழும்பு அதில் இருந்தது. மூன்று சிறிய


வகொடுகள்.

ரொமனின்

“அணவ

ணகவிரல்கள்

நீர்க்கைன் பசலுத்துகிவறொம்.”

அன்ணனவய….இன்றும்

நொங்கள்

தசரதனுக்கும் ரொமனுக்கும்

“என்னொல் எங்கும் நிற்கமுடியொது நிருதொ. என் மனம் விணரந்துபகொண்டிருக்ணகயில் உைல் அமரமுடியொது. என்ணன

முடிந்தவணர வவகத்தில்

பைகிலிருக்கும்

பசௌபநொட்டுக்குக்

கொற்றுபுணைத்த

பகொண்டுபசல்” என்றொள்

பொய்வபொலிருக்கிறீர்கள்.

நீங்கவள

வசர்த்துவிடுவர்கள்…அஞ்சவவண்டியதில்ணல” ீ என்றொன் நிருதன் சிரித்தபடி. இரவு

நதி

மீ து

தொமதமொகவவ

வந்தது.

இருகணரகளும்

அம்ணப.

இப்பைணக

இருண்ைபின்

“அன்ணனவய,

பகொண்டுபசன்று

அங்கிருந்த

விளக்குகள்

பசம்மைியொரம்வபொலத் பதரிந்தன. வைிகப்பைகுகளின் ஒளிகள் விண்மீ ன்கள் வபொல அணசவவ பதரியொமல்

இைம் மொறின. பின்னர் கணரகளில் இருந்து பமல்லிய ஓணசகள் வகட்க ஆரம்பித்தன. வகொயில்மைிவயொணச, நொய்க்குணரப்பு,

ஒரு

பசுவின்

கம்பளிச்சொல்ணவணயக்

குரல்.

பகொடுத்தொன்.

கொற்று

அவள்

அணத

குளிர்பகொள்ளத்

பதொைங்கியதும்

நிருதன்

வபொர்த்திக்பகொண்டு உைல்குறுக்கி

ஒரு

அமர்ந்திருந்தொள்.

நதிமீ து நிணறந்திருந்த பறணவகள் அணனத்தும் கூைணைந்தபின் வவறுவணகப் பறணவகள் நதிவமல் பறந்து சுழல்வணத

சிறபகொலிகளொகக்

அண்ைொந்து பொர்ப்பணதக்கண்டு

வகட்ைொள். “அணவ

நிருதன்.

வொன்புள்ளிகளொக

அணவ

சுழல்வணதக்

பூச்சிகணளப்பிடிப்பணவ….வொனத்தின்

புலிகள்

கண்ைொள்.

அவள்

அணவ” என்றொன்

“அன்ணனவய, தொங்கள் வவண்டுபமன்றொல் துயிலலொம். இப்பைகு நொணளதொன் பசௌபநகணரச் பசன்றணையும்” என்றொன் நிருதன். “என் கண்கள் இணமக்கவவ மறுக்கின்றன” என்றொள் அம்ணப. துடுப்பின் ஒலிமட்டும் வகட்டுக்பகொண்டிருக்க வகட்டுக்பகொண்டு முன்னொல்

பமல்ல

அவள்

பமல்லபமல்ல

கன்னங்கரிய

வபரணலபயன

அதனுைன்

பளபளப்புைன்

வமவலறியது.

இணைந்து

நிருதன்

கண்ையர்ந்தொள்.

ஆரம்பித்தொன். அந்தப்பொைணலக்

அவளுணைய அணரப்பிரக்ணஞயில்

அணலயணலயொக

பவண்நுணரகள்

பொை

விரிந்துகிைந்த

நொக்குகளொகத்பதறிக்க

நதி

பைகுக்கு

சட்பைன்று

ஒற்ணறப்

பிரம்மொண்ைமொனவதொர்

நொகமொக

மொறியது. அதன் கரிய வழவழப்பொன உைலில் முடிவில்லொமல் வழுக்கிச்பசன்றுபகொண்வை இருந்தது பைகு. அவள்

கண்விழித்ததும்

கண்ைது

அதன் பசவ்விழிகளில்

ஒன்ணறத்தொன்.

அவளருவக

வந்த

நிருதன்

“அன்ணனவய, இன்னும் சற்றுவநரத்தில் பசௌபநொடு வந்துவிடும்…” என்றொன். அம்ணப எழுந்து கங்ணகயிவலவய

முகம்கழுவி நீரிவலவய முகம்பொர்த்து முடிதிருத்திக்பகொண்ைொள். பைகு கணரயிலிருந்து வரும் அணலகளில் ஆைத்பதொைங்கியது.

கணரவயொரமொக

முட்டிக்பகொண்டு அணசந்தன. பைகு

கணரணய

பநருங்க

பநருங்க

நின்ற

பபரிய பைகுகள்

அந்தத் துணறமுகத்தின்

படித்துணறணய

பமொய்த்த

வபருருவத்வதொற்றம்

மீ ன்கள்

அவணள

வபொல

வியப்பும்

பரவசமும் அணையச்பசய்தது. அவளுணைய பைகு யொணன விலொணவ பநருங்கும் சிட்டு வபொல பபரும் நொவொபயொன்ணற

பநருங்கிச்பசன்றது.

கண்கணள மணறத்தது.

கங்ணகக்குள்

பின்பு

நொவொயின்

நைப்பட்ை

உைல்

வதொதகத்தி

மரத்தொலொன

மரத்தடிகள்

கரிய

வகொட்ணைவபொல அட்ணையின்

மொறி

ஆயிரம்

கொல்கள்வபொலத் வதொன்றின. பநருங்க பநருங்க கொடுவபொல மொறி பின்பு வகொபுரத்தூண்களொக ஆயின. உள்வள இருளில் கங்ணகயின் அணலகள் நுணரயுைன் பகொப்பளித்தன.

தூண்கள் மீ து நைப்பட்ை பபரிய நிகர்பொரத்தில் பபொருத்தப்பட்ை தடிகணள யொணனகள் பிடித்துச் சுழற்றி நீருள் நிற்கும்

நொவொய்களின்

வமற்தட்டுப்பரப்ணப

அணைந்து

இறக்கின.

அங்வக

அடுக்கப்பட்டிருந்த

பபரிய

பபொதிகணள அவற்றின் வைங்களில் மொட்டியதும் யொணனகள் இழுக்க தடி வமவல எழுந்து பபொதிகணளத் தூக்கியபடி வொனில் சுழன்று மரத்தொலொன துணறவமணைவமல் பகொண்டு பசன்றிறக்கியது. அங்வக அவற்ணற பகொண்டுபசல்லும்

மொட்டுவண்டிகளும்

விணனநைத்துனர்களின் கிரீச்சிைல்களும்

அதட்ைல்களும்

வண்டிகளின்

சகை

சுணமதூக்கிகளும்

விணனவலர்களின்

ஏவலர்களும்

ஒலிகளும் நிணறந்திருந்தன.

மொடுகளும்

சொைிகள் மிதிபட்டு பவயிலில் உலரும் வொசணன மூச்சணைக்கச் பசய்தது. பைகிறங்கியதும்

அந்தக் கொட்சிணயப்பொர்த்து வபச்சிழந்து

கூடியிருந்தனர்.

வவணலக்கூச்சல்களும்

வியந்து

எங்கும்

அச்சுகள்

சுழலும்

குதிணரகளும்

வபொட்ை

நின்றொள் அம்ணப. “அன்ணனவய, நொன்

கிளம்புகிவறன். இங்கிருந்து ஏவதனும் பபொருட்கணள வொங்கிக்பகொண்டுபசன்று விற்கமுயல்கிவறன்” என்றொன் நிருதன்.

மொபபரும்

அம்ணப

வியப்புைன்

நொட்டின்

அதிபரொ

“நிருதொ, இத்தணன

அவர்?” என்றொள்.

பசல்வங்களும்

நிருதன் புன்னணக

என் தணலவருக்குரியணவயொ? இந்த பசய்தொன்.

“என்

பநஞ்சு

நிணறயும்

இைத்துக்குக் பகொண்டுவந்துவிட்ைொய் நிருதொ…இவதொ இந்த வமொதிரத்ணத என் பரிசொக ணவத்துக்பகொள்” என்று பசொன்னபிறகு அம்ணப கணரயில் இறங்கினொள்.


“அன்ணனவய, அவதொ பதரியும் சிவந்த கட்டிைத்பதொணகதொன் அரண்மணன…அங்வக என்ணனப்வபொன்றவர்கள் வரமுடியொது” என்றொன் நிருதன். அம்ணப அவனிைம் விணைபபற்று, கொற்றில்பறக்கும் ஆணைணய இணையில்

சுற்றிச் பசல்லும் இறகு வபொல பசன்றுபகொண்டிருந்தொள். அந்த மரத்தொலொன வகொட்ணை வொசலில் அவணளத் தடுத்த கொவலனிைம் இலச்சிணனணயக் கொட்டி உள்வள பசன்றொள். வசவகனிைம் அவணள சொல்வமன்னனிைம் அணழத்துச்பசல்ல ஆணையிட்ைொள். வசவகன் சொல்வன் லதொமண்ைபத்தில் இருப்பதொகச் பசொல்லி அங்வக அவணள இட்டுச்பசன்றொன். லதொமண்ைபத்தில்

சொல்வன்

தன்

அணமச்சர் குைநொதருைன்

வபசிக்பகொண்டிருந்தொன்.

அம்ணப

உள்வள

நுணழந்ததும் அவன் வதொளிலும் பதொணையிலும் இருந்த பபரிய கட்டுகணளத்தொன் கண்ைொள். அவனருவக ஓடிச்பசன்று அவணனத் பதொைத்தயங்கி நின்று “நலமொக இருக்கிறீர்களல்லவொ?” என்றொள். “ஆம், நலவம” என்றொன்

சொல்வன்.

“பீஷ்மரிைம்

பொடிக்பகொண்டிருக்கிறொர்கள். புன்னணகக்க

சொல்வன்

வநொக்கபமன்ன?” என்றொன். வகட்கிறீர்கள்?”

“என்ன

வமொதி

உயிருைன்

மீ ண்ை

முதல்

வரன் ீ

இந்த விழுப்புண்கள் நொணள கவிணதகளொக

அவணரவநொக்கி

என்று

புன்னணகபசய்துவிட்டு

அம்ணப

திணகத்தொள்.

“நொன்

கட்டுப்பட்ைது.

ஆறு

நொவன என்று

சூதர்கள்

மொறப்வபொகின்றணவ.” குைநொதர் இங்வக

வந்ததன்

உங்களுக்குரியவளல்லவொ?

உங்கணள

“இளவரசியொர்

நொடிவந்வதன்…நொன் இருக்கவவண்டிய இைமல்லவொ இது?” சொல்வன் குைநொதணரப் பொர்க்க அவர் “இளவரசி, மன்னர்களின்

வொழ்க்ணக

மன்னிக்கவவண்டும், நீங்கள்

அரசபநறிக்கு பீஷ்மணர

வபொரில்

வந்திருக்கவவ கூைொது” என்றொர்.

கணரகளுக்குக்

பகொன்றுவிட்டு இங்வக

கட்டுப்படுவது

வரவில்ணல

வபொல.

என்றொல்

நீங்கள்

“நீங்களுமொ இணதச் பசொல்கிறீர்கள் சொல்வவர?” என்று அம்ணப சீறியபடி அவணனவநொக்கித் திரும்பினொள். பீஷ்மரிைம்

“நொன்

பசொன்வனன்

நொன்

என்ணனத்தடுக்க முடியவில்ணல.”

உங்கணள

மனதொல்

வரித்துவிட்ைவள்

என்று.

அவரொல்

சொல்வன் சினத்துைன் “அப்படிபயன்றொல் உன்ணன எனக்கு பீஷ்மர் தொனமொக அளித்திருக்கிறொர் இல்ணலயொ?

உன்ணன ஏற்றுக்பகொண்டு நொன் அவரது இரவலனொக அறியப்பைவவண்டும் இல்ணலயொ? இன்று பீஷ்மரிைம் வமொதியவன் என

என்ணன

அனுப்பியிருக்கிறொர். என்றொன். அம்ணப

திணகத்து

இருக்கலொம்.

பொரதவர்ஷவம

ரதத்தில்

நிற்க

சொல்வர்

பசல்லும்

குைநொதர்

உங்கணள

வியக்கிறது.

வைிகன்

அந்தப்புகணழ

இரவலனின்

“இளவரசி, ஒருவவணள

ஏற்றுக்பகொண்ைொல்

அவர்

அழிக்கவவ

திருவவொட்டில்

இது

பீஷ்மரின்

உன்ணன

என்னிைம்

இட்ை பிச்ணசயொ

வசொதணனயொகக்

கடும்சினம்பகொண்டு

நீ?”

கூை

அஸ்தினபுரியின்

பணைகளுைன் பசௌபநொட்டின்வமல் பொயலொம்…அரசவிணளயொட்டுகளின் அர்த்தங்கள் சிக்கலொனணவ இளவரசி. அணனத்ணதயும் சிந்திக்கொமல் அரசன் முடிபவடுக்கமுடியொது” என்றொர். சொல்வன் “நீ திரும்பிச்பசல்….நொன் பீஷ்மரிைம் வமொதி தணலயுைன் மீ ண்ைது என் பபற்வறொரின் தவப்பயன். மீ ண்டும் அணதச் வசொதித்துப்பொர்க்க என்னொல் முடியொது” என்றொன்.

ஏமொற்றத்தொல் பதறிய உைலுைன் அம்ணப இரு ணககணளயும் யொசிப்பதுவபொல நீட்டி “இணறவொ, நீங்கள் இப்படிச் பசொல்லலொமொ? இரண்டுவருைங்களொக நொன் இரவும் பகலும் உங்கள் மீ தொன கொதலினொல் அல்லவொ வொழ்ந்வதன்? என்னுணைய துறக்கமுடியும்? என்

கனவும்

நனவும்

வமல் உங்களுக்கு

நீங்களொகத்தொவன

இருந்தீர்கள்…எப்படி நீங்கள்

கொதவல இல்ணலயொ?” என்றொள்.

சொல்வன்

என்ணனத்

“அக்கொதணல இவர்

உருவொக்கினொர். இவர்தொன் உன்ணனக் கண்டுபிடித்துச் பசொன்னொர்” என்றொன். பிரமித்து நின்ற அம்ணபணய வநொக்கி குைநொதர் “இளவரசிவய, அரசர்களுக்கு அரசியலில் மட்டுவம கொதல் இருக்கமுடியும்….” என்றொர்.

அந்தச் பசொற்கபளல்லொம் தன் கொதுகளில் விழுகின்றன என்பணதவய அவளொல் நம்பமுடியவில்ணல. அது ஒரு

கனவு

என நிறுவிக்பகொள்ள

அவள்

சித்தம்

பணதபணதப்புைன்

அணலபொய்ந்தது.

ஆனொல்

அந்த

லதொமண்ைபம், அந்த மொதவிக்பகொடிகள், உதிர்ந்த பவண்மலர்கள் அணனத்தும் இரக்கமற்ற பருப்பபொருட்களொக அவணளச்சூழ்ந்திருந்தன.

திடீபரன்று

மனமுணைந்த அவள்

ணககணளக்

கூப்பியபடி

“சொல்வவர, உங்கள்

பசொற்கணள நம்பி வந்துவிட்வைன். உங்கள் கொலடியில் என் வொழ்க்ணகணய ணவத்திருக்கிவறன். என்ணனக் ணகவிைொதீகள்….” என்று கதறிவிட்ைொள். அந்த ஒலிணய அவவள வகட்ைவபொது எழுந்த பபரும் பரிதொபம் தொளொமல் அவள் கொல்கள் தளர அப்படிவய லதொமண்ைபப்படிகளில் அமர்ந்தொள். சொல்வன்

குைநொதணர

மீ ண்டும்

ஓரக்கண்ைொல் பொர்த்துவிட்டு

“இளவரசி, முதலில்

தங்களுக்குச்

சற்று

அதிர்ச்சியிருக்கும்…அரண்மணனக்குச் பசல்லுங்கள். குளித்து ஆணைமொற்றி சற்றுவநரம் துயிலுங்கள்….நொணள தங்கள் சித்தம் சற்று அணலஅைங்கும்வபொது நொன் பசொல்வபதல்லொம் புரியும்…அப்வபொது நொவன தங்கணள


உரியமுணறயில்

அஸ்தினபுரிக்கு

அனுப்புகிவறன்”

என்றொன்.

குைநொதர்

இளவரசி,

“ஆம்

தொங்கள்

இருந்தொகவவண்டிய இைம் அதுதொன். எப்வபொது ரொட்சச முணறப்படி பீஷ்மர் உங்கணள ணகயகப்படுத்தினொவரொ அப்வபொவத

அவருக்கு

நீங்கள்

பசொந்தமொகிவிட்டீர்கள்.

ரொட்சச

முணறப்படி

பபண்ணைக்கவர்பவணன

ஷத்ரியர்கள் பகொல்லவவண்டும். பகொல்லமுடியவில்ணல என்றொல் அது அங்கீ கரிக்கப்பட்டுவிட்ைது என்வற பபொருள்” என்றொர். “நொன்

எவருக்கும்

உணைணம

அல்ல”

என்று

மூண்டு

எழுந்த

சினத்துைன்

கூவினொள்

அம்ணப.

அந்தச்சினத்தொவலவய தன் அணனத்ணதயும் மீ ட்டுக்பகொண்ைவளொக மிடுக்குைன் எழுந்து “நொன் பதொண்டுமகள் அல்ல.. இளவரசி” என்றொள்.

“அத்தணனபபண்களும் பதொண்டுமகளிர்தொன். அதுவவ ஷத்ரிய குலபநறியொகும்….எங்வக எவரிைபமன்பணத முடிவுபசய்பணவ

தருைங்கள்”

என்றொர்

வபயொகிவறன்….அடிணமபயன வொழ்வணத

குைநொதர்.

ஒருவபொதும்

ஆத்மொ

விழிகளும், அணலபைபகன உைணல அணசக்கும் மூச்சுமொகச் பசொன்னொள். வபச்சு

“நமது

முடிந்துவிட்ைது

அரசி…அரசமுணறப்படி என்ன

இளவரசி….பசௌபநொட்டின்

பசய்வவதொ

நொன்

“அப்படிபயன்றொல் என்

பபண்வை

ஒப்பொது” என்று

வநொக்கில்

நீங்கள்

அணதச்பசய்வவொம்…” என்றொன்

எரியும்

அஸ்தினபுரியின்

சொல்வன்.

இளவரசி. இனிவமல் வபசுவதற்கு ஏதுமில்ணல” என்றொர்.

அல்ல.

அம்ணப

குைநொதர்

“ஆம்,

விழிநீர்சிதர்கள் ஒளிவிட்டு நின்ற இணமமயிர்களுைன் சிலகைங்கள் அவணனப்பொர்த்துநின்ற அம்ணபயின் உதடுகள் நீங்கள்

வணளந்தன. முகத்தில்விரிந்த

அணைந்தது

இந்த

ஏளனச்சிரிப்புைன்

கட்டுகள்தொன்

இல்ணலயொ?”

அணமச்சர் பலத்தொலும்

“அரசுசூழ்ச்சியொலும் என்றொள்.

பொைல்களில்

“சூதர்களின்

ஓடும்

சிரிப்ணபக்கூை புரிந்துபகொள்ளமுடியொத உன்னொல் என் ஆன்மொணவ எப்படிப் புரிந்துபகொள்ளமுடியும்?” சரிந்த

குழணல

அள்ளிப்பின்னொல்

பசருகி வமலொணைணய

வதொளிவலற்றி

திைமொன

கொலடிகணள

தூக்கி

ணவத்து அவள் திரும்பி நைந்தவபொது சொல்வன் பின்னொல் வந்தொன். “அம்ணப, நீ பிரிந்துபசல்வது என் உயிவர

விலகுவதுவபொல துன்புறுத்துகிறது….என்னுணைய அரசியல் நிணலணய நீ புரிந்துபகொள்ளவவண்டும்… பீஷ்மணர

எதிர்க்கும் ஆற்றல் பசௌபநொட்டுக்கு இன்று இல்ணல” என்றொன். அவள் பின்னொல் ஓடிவந்து “அஸ்தினபுரிக்கு அரசியொன நீ எனக்கு மணனவியொக முடியொது என்பவத விதி….ஆனொல் ஒரு வழி இருக்கிறது” என்றொன். அம்ணப கண்களில் ஐயத்துைன் திரும்பினொள். “நீ

விரும்பினொல்

இருக்கொது”

என்

என்றொன்

அந்தப்புரத்தில் வொழமுடியும்…உனக்கு

சொல்வன்.

மிதிபட்ை

ரொஜநொகம்வபொல

மைிமுடியும் திரும்பி

“சீ!

பசங்வகொலும் கீ ழ்மகவன,

மட்டும்தொன்

விலகிச்பசல்.

இல்லொவிட்ைொல் என் ணக நகங்களொல் உன் குரல்வணளணய கிழித்துவிடுவவன்” என்று அம்ணப சீறினொள். அவளுணைய

மூச்சிணரப்பு

நொகத்தின்

பத்திவிரியும்

அணசவுவபொலவவ வதொன்றியது.

நொகம்வபொல

சீறும்

மூச்சுைன் “நொன் உன்ணனயொ இத்தணனநொள் விரும்பியிருந்வதன்? பல்லக்கில் பிைம் இருப்பது வபொல என் பநஞ்சில் நீயொ இருந்தொய்?” என்றொள். சொல்வன்

அஞ்சி

இன்பனொரு

பின்னகர்ந்தொன்.

பசொல்ணல

நொன்

பசல்வவன்….வபொ” என்றொள். அந்த ஏறிக்பகொண்ைொன்.

அம்ணப

ஏவதொ

வகட்ைொல்

பசொல்ல வொபயடுப்பதற்குள் இங்வகவய

பபருங்குரல்

பவளிவய

வகட்டு

இறங்கிச்பசல்வது

பசல்வதுவபொலிருந்தது என்று நிணனத்தொன்.

உன்

அம்ணப

குருதிணய

சொல்வன்

பின்னொல்

பபொன்னிற

“வபசொவத…உன்னுணைய

அள்ளிக்குடித்துவிட்டுத்தொன் ஓடி

நொகபமொன்று

லதொமண்ைபத்தில்

பசொடுக்கிச்சுழன்று

அம்ணப பசன்ற வழியில் நின்ற வசவகர்கள் எல்லொம் ஓடி ஒளிந்துபகொண்ைனர். வொசல்கொவலன் கதவுக்குள் பதுங்கிக்பகொண்ைொன்.

அனல்பட்ை

கங்ணகணய அணைந்தொள்.

அங்வக

கொட்டுக்குதிணரவபொல

பைணக

கட்டிவிட்டு

அவள்

கணரவயறி

படிகளில்

இறங்கி

நின்றிருந்த

சொணலயில்

ஓடி

நிருதன் அவணளக்கண்டு

ஓடிவந்தொன். “அன்ணனவய….” என்று ணககணள விரித்துக்பகொண்டு அவள் கொலடியில் கொல்மைங்கி விழுந்து பைிந்து “என்ன ஆயிற்று? வதவி, உங்கணள அவமதித்தவர் யொர்? எளியவன் வவைன் என்றொலும் இக்கைவம அவன் வொயிலில் என் சங்கறுத்துக்பகொண்டு சபித்துவிழுகிவறன் தொவய” என்று கூவினொன்.

“பைணக எடு” என்று அம்ணப பசொன்னொள். நிருதன் கும்பிட்டு “ஆணை! ஆணை! என் தொவய” என்று கூவியபடி தன் பைணக வநொக்கி ஓடி அதன் கயிற்ணற ஒவர பவட்ைொக பவட்டி துடுப்ணபத் துழொவி வணளத்தொன். அதற்குள்

ஏறி

அமர்ந்த

அந்நகணரப்பொர்க்கவில்ணல.

அம்ணப

“கிளம்பு”

என்றொள்.

ஒருகைம்கூை

அவள்

திரும்பி


1.முதற்கனல்15 நிருதனின்

பைகு

எரியிதழ் 6

வொரைொசிப்படித்துணறணய அணைந்ததும்

அம்ணப

அதிலிருந்து

பொய்ந்திறங்கி

அவணன

திரும்பிப் பொரொமல் கற்படிகளில் வமலொணை வழிந்வதொை தொவித்தொவி ஏறி, கூந்தல் கணலந்து வதொளில் சரிந்து பின்பக்கம்

நின்றவர்கள்

துவள,

அவள்

மூச்சிணரக்க

அரண்மணன

கைந்துபசன்றபின்புதொன்

வநொக்கி

ஓடினொள்.

அவணள அணையொளம்

விஸ்வநொதனின் கண்ைனர்.

ஆலயமுகப்பில்

அதற்குள்

கொவலர்கள்

இருவர் குதிணரயில் அவணளத் பதொைர்ந்துபசன்று பநருங்கி “இளவரசி…இளவரசி” என்று கூவினர். அவள்

எணதயும் வகட்கவில்ணல. பித்தி வபொல மூச்சுவொங்க ஓடிக்பகொண்டிருந்தொள். எதிவர வந்த குதிணரவரர்கள் ீ இருவர் திரும்பி அரண்மணனக்குள் ஓடினொர்கள்.

அரண்மணன முற்றத்தில் வபொைப்பட்ை சுயம்வரப்பந்தல் கொபலொடிந்து சரிந்திருக்க அங்வக நிகழ்ந்த வபொரில்

சிதறிய அம்புகள் முற்றபமங்கும் நிணறந்திருந்தன. அம்ணப அரண்மணனயின் படிகளில் பொய்ந்வதறியவபொது வமலிருந்து

அணமச்சர்

இறங்கியவபொது

அதற்கு

வதொன்றினொர்.

உரக்க,

ஃபொல்குனர்

அப்பொல்

ஓடிவந்தொர்.

பீமவதவன்

“இளவரசி”’

கணளத்து கனத்த

அஸ்தினபுரியின்

“அமொத்யவர,

அரசி

என்று

கூவியபடி

கண்களும்

முணறயொன

கணலந்த

அவர்

படிகளில்

ஆணைகளுமொகத்

அறிவிப்பில்லொமல்

இங்வக

வரக்கூைொபதன அவர்களிைம் பதரிவியுங்கள்” என்றொர்.

அம்ணப திணகத்து நின்றொள். ஃபொல்குனர் ஒருகைம் தயங்கியபின் “அஸ்தினபுரியின் அரசிக்கு வைக்கம். இங்வக

தொங்கள் வருவபதன்றொல்

வருணகத்திருமுகம்

இங்வக

அரசமுணறகள்

வரவவண்டும்.

தூதர்கள்

பல

உள்ளன.

வந்து

முதலில்

அஸ்தினபுரியில்

வழிமங்கலம் அணமக்கவவண்டும்.

இருந்து

சத்ரமும்

சொமரமும் உைன் வரவவண்டும். தங்கள் அரசவரொ, அவரது உணைவொணள ஏந்திய தளபதிவயொ, ணமந்தவரொ துணை

வரொமல்

தொங்கள்

நொடுவிட்டு

எழுந்தருள நூல்பநறிகள்

குரலில் பசொன்னபின்பு பீமவதவணன திரும்பிப்பொர்த்தொர்.

அனுமதிப்பதில்ணல” என்று

உயிரற்ற

அம்ணப “அணமச்சவர, நொன் எந்த நொட்டுக்கும் அரசி அல்ல. நொன் கொசியின் இளவரசி. இந்த அரண்மணனயின்

பபண்…” என்றொள். “என் தந்ணதயின் மகளொக நொன் வந்திருக்கிவறன்” என்றபடி படிகளில் வமவலறினொள். ஃபொல்குனர் வலசொக ணககணளத்தூக்கி அவணள வழிமறிப்பதுவபொல நகர அவள் திணகத்து நின்றொள்.

ஃபொல்குனர் பீமவதவணன பொர்த்தொர். “அமொத்யவர அரசுகள் பநறிகளொல் ஆளப்படுகின்றன. உைர்ச்சிகளொல்

அல்ல என அஸ்தினபுரத்து அரசியிைம் பசொல்லுங்கள். நொன் உள்ளும் புறமும் கொசியின் மன்னன் மட்டுவம.

என்னுணைய குடிமக்களின் நலனன்றி எணதயும் நொன் எண்ைமுடியொது” என்றபின் பீமவதவன் அவணள பொர்க்கொமல் உள்வள பசன்றொர்.

அம்ணப அவர் பசல்லும்வபொது அது எங்வகொ எவருக்வகொ நைப்பதுவபொல பபொருள்புரியொத விழிகளொல் பொர்த்து

நின்றொள். அவர் கண்ைிலிருந்து மணறந்த கைம் அவளுக்குள் ஒரு கூரியவொள் பொய்ந்து பவட்டிச்பசல்லும் வலிணய

உைர்ந்தொள்.

சொல்வனிைம்

“அணமச்சவர,

அனுப்பினொர்.

சொல்வன்

நொன்

அணைக்கலம்

வகொரி

வந்திருக்கிவறன்.

என்ணன ஏற்றுக்பகொள்ளவில்ணல…நொன்

என்

பீஷ்மர்

தொயின்

என்ணன

மடி

வதடி

வந்திருக்கிவறன். இனி எனக்கு எஞ்சியிருப்பது அது மட்டுவம” என்றொள். கண்ை ீர் வழிய உதடுகள் நடுங்க தொன் பசல்லவிரும்பும் வழிணய சுட்டிக்கொட்டி “என் வமல் கருணை கொட்டும்படி தந்ணதயிைம் பசொல்லுங்கள் ஃபொல்குனவர. எனக்கு என் தொய்மடிணய மட்டும் அளிக்கச் பசொல்லுங்கள்” என்றொள்.

“இளவரசி, தயவுபசய்து புரிந்துபகொள்ளுங்கள். அஸ்தினபுரியில் நைந்தவற்ணற எல்லொம் முன்னவர ஒற்றர்கள்

வழியொக பதரிந்துபகொண்வைொம். சொல்வர் உங்கணள ஏற்கப்வபொவதில்ணல என்பணதயும் புரிந்துபகொண்வைொம்…” என்றொர்

ஃபொல்குனர்.

“எந்தக்கொரைத்தொல்

உங்கணள

சொல்வர் ஏற்கவில்ணலவயொ

அவத

கொரைம்தொன்

எங்களுக்கும் உள்ளது…அஸ்தினபுரியின் சினத்ணதத் தொங்கும் வல்லணமபகொண்ை ஒரு நொடும் இன்றில்ணல. பீஷ்மர் அணதயறிந்வத உங்கணள அனுப்பி ணவத்திருக்கிறொர். நீங்கள் திரும்பி அவர் கொலடியில் பசன்று விழுந்தொகவவண்டும் என்பவத அவரது விருப்பம்…”

அம்ணப கண்ைரும் ீ விம்மல்களுமொக “அணமச்சவர, இளவரசி என்னும் இைம் எனக்குத் வதணவயில்ணல.

என் அன்ணனயின் கருணை மட்டும் வபொதும்… நொன் ஒண்டிக்பகொள்ள ணகயளவு இைம்வபொதும்” என்றொள். ஃபொல்குனர்

“இளவரசி,

அணனவணரயும்

உங்கள்

களத்தில்

தந்ணதணய

பலியிை

அவர்

நீங்கள்

அறிவர்கள். ீ

எண்ணுவொரொ

உங்களுக்கொக

இந்த

நொட்டுமக்கள்

என்ன? மொறொக கொசிமக்களுக்கொக

உங்கணள

பலியிடுவதற்கு மறுசிந்தணன இல்லொமல் அவர் முடிபவடுப்பொர்…” என்றபின் வமலும் திைமொன குரலில் “அந்த முடிணவத்தொன் எடுத்திருக்கிறொர். அணத அவர் மொற்றப்வபொவதில்ணல” என்றொர்.

அம்ணப அந்த அரண்மணனணய ஏறிட்டுப்பொர்த்தொள். அவள் ஓடிவிணளயொடிய இணைநொழிகளும் சணபகளும் அரங்குகளும்

லதொமண்ைபங்களும்

அவள்

ஒளித்துணவத்த

விணளயொட்டுப்

பபொருட்களுைன்,

அவள்


விட்டுச்பசன்ற

ஏழுபிறப்புகளுக்கு

உணைணமகளுைன் அப்பொல்

என

இருபது

அன்னியமொக

படிகளுக்கு

அப்பொல்,

நின்றுபகொண்டிருந்தன.

அரியதொ என்ன? இழந்தணவ அவ்வளவு பதொணலவொ என்ன? ஏக்கத்தொல்

உருகும்

பநஞ்சுைன் “ஃபொல்குனவர, அப்படிபயன்றொல்

இந்த

நீண்ை

கொலத்துக்கு

அப்பொல்,

திரும்பிச்பசல்வது

அரண்மணனயில்

அவ்வளவு

எனக்கு

இனி

இைவம இல்ணலயொ?” என்றொள் அம்ணப. அப்வபொது அத்தணன வயணதயும், கல்விணயயும், அனுபவங்கணளயும்

உதறி சிற்றொணை கட்டிய சிறுமியொக மொறி நின்றுபகொண்டிருந்தொள். அது ஒரு விணளயொட்டு என்பது வபொல, அவர் நல்ல பதிணல பசொல்லப்வபொகிறொர் என எதிர்பொர்ப்பவள் வபொல. சிறிய நொசியில் கூர்ணம பகொண்ை நீள்

முகத்ணதத் தூக்கி அகன்ற விழிகளில் ஈரத்துைன் அண்ைொந்து பொர்த்துக்பகொண்டு “ஃபொல்குனவர, இபதல்லொம் என்ணன வசொதிப்பதற்கொகத்தொவன?” என்றொள். ஏழு

மகள்களின்

தந்ணதயொன

ஃபொல்குனர்

அக்கைவம

தன்

உணைவொணள

எடுத்து

கழுத்தில்

பொய்ச்சிக்பகொள்ளத்தொன் நிணனத்தொர். அந்த ஏழுபபண்களின் முகங்கள் வந்து உணைவொள் வநொக்கிச்பசன்ற அவரது

வலக்கரத்ணத

உணறயச்பசய்தன.

பொர்ணவணய

திருப்பிக்பகொண்டு

தன்

இதயக்குணலணய

குருதிவழிய பிடுங்கி அவள் முன்ணவப்பவர் வபொல ஒவ்பவொரு பசொல்லொக இரும்பபன கனத்த உதடுகணள

அணசத்துச் பசொன்னொர். “அஸ்தினபுரியின் அரசிவய, அத்தணன கன்னியருக்கும் ஒரு தருைத்தில் பிறந்த இல்லம் அன்னியமொகிவிடுகிறது.” சரடுகள்

அறுபட்ை

கூத்துப்பொணவவபொல அம்ணபயின்

ணககளும்

கொல்களும்

விழுந்தன.

“இதற்குவமல்

பசொல்வதற்கில்ணல வதவி, இனி உங்கள் இைம் அஸ்தினபுரி மட்டுவம….இந்த பொரதவர்ஷத்தில் வவபறங்கும் கொலடி மண்ணைக்கூை

நீங்கள்

அணையமுடியொது.

இந்த

மண்வமல்

கருணை

பசன்றுவிடுங்கள்…” என்றபின் ஃபொல்குனர் படிகளில் ஏறி வவகமொக உள்வள பசன்றொர். தணலக்குவமல்

நூறு

சொளரவிழிகள்

திறந்து தன்ணன

அர்த்தமின்றி

இருந்தொல்

பவறித்துவநொக்கிய

இக்கைவம

அரண்மணனணய

வநொக்கி அம்ணப சிலகைங்கள் அந்தப்படிக்கட்டில் நின்றிருந்தொள். அவணளப் பொதொளத்துக்கு உதிர்த்துவிட்ை

விண்ணுலகமொக அது அங்வக நின்றது. தன் உைல் துவண்டு அப்படிகளிவலவய விழுந்துவிடுவவொம் என நிணனத்தொள். விழுந்துவிைக்கூைொது என்று உறுதியொக எஞ்சிய அவள் இறுதிப் பிரக்ணஞ அவணள தூக்கிச் பசன்றது.

மயக்கத்தில்

என

பமல்ல

நைந்து

அரண்மணன முற்றத்தில்

இறங்கி

உள்வகொட்ணைவொசணல

வநொக்கிச்

பசன்றொள். அவள் பசன்றபொணதயில் அத்தணன வரர்களும் ீ தணலவைங்கி வழிவிட்ைனர். பசல்லச்பசல்ல அவள் உைலின் எணை ஏறி ஏறி வருவதொகத் வதொன்றியது. மொளொச் சுணம இழுக்கும் குதிணர வபொல தணசகள் இறுகித்பதறித்தன.

கொபலடுத்து

ணவக்க

ணவக்க

நின்றுபகொண்டிருப்பதொகத் வதொன்றியது. கங்ணகக்

கணரக்கு

வந்த

அம்ணபக்குப் பின்னொல்

தூரம்

மூன்று

குணறயொமல்

நிழல்கள்

பின்

நின்ற

பதொைர்ந்து

இைத்திவலவய

பசன்றன

என்று

சூதர்கணதகள் பொடின. பபொன்னிறமும் பசந்நிறமும் பச்ணசநிறமும் பகொண்ை நிழல்கள். அவள் அவற்ணற கொைவில்ணல.

கங்ணகக்

கணரயிலிருந்த

அம்பொவதவியின்

ஆலயமுகப்ணப

அணைந்து,

கங்ணகப்பபருக்குவநொக்கி கட்ைப்பட்ை அதன் பபருமதில் விளிம்பில் ஏறிநின்று கீ வழ வநொக்கி, பபருகிச்சுழித்த கங்ணகயின் ஊர்த்துவபிந்து என்ற பபருஞ்சுழிணயப்பொர்த்தொள். கவணலயற்ற சிறுமியொக தன்ணன அறிந்த அக்கணைசி கைத்ணத

எண்ைி

பநஞ்சுணலய

ஏங்கியபின்

முன்னகர்ந்து அவள் ணககணள பற்றிக்பகொண்ைொள்.

குதிக்கச்பசன்றவபொது

பபொன்னிறமொன

வதவி

அம்ணப திடுக்கிட்டு திரும்பியவபொது தன்னருவக தன்ணன பபொன்னிற ஆடியில் பொர்ப்பதுவபொலவவ ஒரு

வதவி நின்றிருப்பணதக் கண்டு திணகத்தொள். “என் பபயர் சுவர்ணை…நீ என்ணன அறிவொய்” என்றொள் அந்த வதவணத.

“இல்ணல. நொன் உன்ணன பொர்த்தவதயில்ணல…” என்றொள் அம்ணப. “பொர்த்தணத நீ அறிந்திருக்க மொட்ைொய். உன் ஆன்மொ அறியும்” என்று சுவர்ணை பசொல்லத் பதொைங்கினொள்.

“நொன் பமொட்டுகளில் வொழும் வதவணத. என் சவகொதரி சூரியபுத்திரியொன சொவித்ரி. அவள் என்ணனவநொக்கி புன்னணகக்கும்வபொது

மலர்கணளத்

திறந்து

பவளிவந்து

மண்ைில்

உலவுவவன்.

கொணலபயொளி

பபொன்னிறமொக இருப்பதுவணர இங்வக இருப்வபன்.” அவள் புன்னணகத்து “பபண்குழந்ணதகளின் கனவில் மலர்பகொண்டு

கொட்டுபவள்

நொன்.

என்ணனக்கண்டுதொன்

அணவ

கண்மூடிச்சிரிக்கின்றன” என்றொள். அப்வபொது அம்ணப அவணள அறிந்தொள்.

சிறுமலர்வொய்

திறந்து


“அம்ணப, நீ

படியிறங்கும்வபொபதல்லொம்

சுழன்றொடியவபொது

உன்னுைன்

வணளயல்துண்டுகணள,

வண்ைவண்ை

நூற்றுக்கிழவியொகவும்

நொன் உன்னுைன்

இளங்கொற்றொய்

முணலயுண்ணும்

பரவசப்படுத்தியவபொது

அவள்

பசல்லச்சண்ணைகளில்,

தந்த

விணதகணள

நொனும்

மழணலயொகவும்

முத்தங்கணள

சின்னஞ்சிறு

துள்ளிக்குதித்வதன்.

சுழன்வறன்.

வசொகங்களில்,

நீ

நீ

பொவொணை

வசர்த்துணவத்த

மீ ண்டும்

மீ ண்டும்

மொறிமொறிப்வபசி

எல்லொம்

நொனும்

நீ

தூக்கிச்

குன்றிமைிகணள,

எண்ைிவனன்.

உன்

அன்ணனணய

பபற்றுக்பகொண்வைன்.

கண்கள்பூரித்த

உன்

குதூகலங்களில்

நொனும்

இணைந்துபகொண்வைன். உன் வபணதப்பருவத்ணத பபொன்னிற ஒளிபகொண்ைவளொக்கியவள் நொன். ஒவ்பவொரு இணலயும் பூவொக இருக்கும் தருைம் ஒன்றுண்டு வதொழி. நொன் அந்தப்பருவத்தின் வதவணத.’’ கண்களில்

ஈரத்துைன்

அம்ணப

“வைங்குகிவறன் வதவி. நீ மட்டும் இல்ணல என்றொல்

பபண்பைனப்பிறந்த

வொழ்க்ணகயில்

என்

என்ன எஞ்சியிருக்கும்? நீ

அளித்தணவ அன்றி விண்ணும் மண்ணும் எனக்கு

எணதயும் அளித்ததில்ணல.

என் பதய்வம்” என்றொள். நொன்

“ஆனொல்

விலகிச்பசன்வற

ஆகவவண்டியவள்.

அணனத்ணதயும்

அளித்தபின்

பறித்துக்பகொள்வவத வகுத்திருக்கிறொன் உனக்களித்த

நீவய

ஒவ்பவொன்றொக

என்

லீணல

என

பிரம்மன்.

நொன்

கணைசிப்பரிணச

நிணனவுறுகிறொயொ?” என்றொள் சுவர்ணை.

நீ

அம்ணப ஒளிவிடும் முகத்துைன் “ஆம் ஒரு நீலநிற மயிற்பீலி….அது நொன் விணளயொைச் பசன்றவபொது

நந்தவனத்தில்

கிணைத்தது.

அணத

பதொைொமல்

ணவத்திருந்வதன்”

கற்பணனயொல்

பல்லொயிரம்

வருடி

எனக்குக் முணற

ஒருமுணறகூை

என்றொள்.

“அது வொனத்ணதப் புைர்ந்து குஞ்சுவபொடும்

என்று பசொன்னவபொது நொன் நம்பிவனன்” அவள் முகம் சிரிப்பில் விரிந்தது. “ஆம், வொனத்ணதப்

புைரும்

பகொண்டு

ஒரு

கனவுகள்… மயிற்பீலிணயச்

சுழற்றி

உருமொறும்

வண்ைங்களில்

அணத

நீ

கண்ைொய்… பிறகு ஒருநொள் உன் சுவடிக்கட்டுகளில் நீ அணத மீ ண்டும் கண்பைடுத்தொய். அப்வபொது அணத நீ தமக்ணக

பசன்று

உன்ணன

பிரிந்துபசன்வறன். கணைசிவணர

பபொம்ணமக்குழந்ணதயின்

என்னிைமிருந்து

ஒவ்பவொரு

கன்னிணயப்

அவணளப்பொர்த்தபடி

உன்ணனப்பிரிந்த

நொள்

எனக்கு

அல்லவொ?” என்றொள் சுவர்ணை.

தணலயில்

பபற்றுக்பகொண்ைொள். பிரிணகயிலும்

பின்பக்கமொக

வமலும்

ணவத்து அலங்கரித்தொய்….அப்வபொது

நொன்

நொன்

கொலடிணவத்து

துயரமொனது

கண்வை.

பபருமூச்சுைன்

பமௌனமொக

நகர்ந்து

நீ

என்

கண்ை ீர்

நகர்ந்து

ஆன்மொணவ

என்

உன்னிைமிருந்து விடுவவன்.

விலகிச்பசல்வவன். அறிந்த குழந்ணத

“என் பபயர் வசொணப” என்றபடி பசந்நிறமொன வதவணத வந்து அம்ணப முன் நின்றொள். “கொணலப்பபொன்னிறம் சுைபரொளியொவது

வணர மலரிதழ்களிலும், வண்ைத்துப்பூச்சிகளின்

சிறகுகளிலும், பறணவ

இறகுகளிலும்

வொழ்பவள் நொன். நிறங்கணள ஆழமொக்குபவள். நீர்நிணலகளில் ஒளிணய நிணறப்பவள். பறணவக்குரல்கணள

இணசயொக்குபவள். மைிவயொணசகளில் கொர்ணவணயயும், இணசயில் துயரத்ணதயும், கவிணதகளில் கனணவயும் நிணறப்பவள். உன் கன்னிப்பருவத்தில் வந்து உன்ணன ஆட்பகொண்வைன். உன் குருதிணய இனிய மதுவொக ஆக்கிவனன். அதன் வழியொக நுணரத்வதொடிய அணனத்தும் நொன் உனக்களித்தணவ.” அம்ணப

பவட்கி

வபொர்ணவக்குள்

கன்னங்கள்

சிவந்து

புகுந்துபகொள்வொய்”

“ஆம்

நொன் உன்ணன

என்றொள்.

வசொணப

அறிவவன்.

சிரித்து

இரவின்

அவள்

தனிணமயில்

கன்னங்கணளக்

நீ

என்

கிள்ளி

“அந்தரங்கமொனணவக்பகல்லொம் உள்ள குளிர் எனக்கும் உண்டு இல்ணலயொ?” என்றொள். “என்ணன மொணய

என்றும் பசொல்வதுண்டு. நொன் உன்னுள் புகுந்து உன் அகங்கொரத்ணத அள்ளி என் ணகபவம்ணமயிலிட்டு


வளர்த்வதன்.

அவற்ணறக்பகொண்டு

உன்ணனச்சுற்றி

ஒரு

தனியுலணகப் பணைத்து

உனக்களித்வதன்.

அந்த

உலகில் உன்னுணைய ஆடிபிம்பங்கள் மட்டுவம இருந்தன. நீ அறிந்த அணனத்தும் நீவய. உன் அன்ணன தந்ணத வசொதரிகள் வதொழிகள் வசடிகள் அணனவரும் உன் வதொற்றங்கவள” என்றொள் வசொணப.

“ஆம், இப்வபொது அணத உைர்கிவறன்” என்றொள் அம்ணப. வசொணப “வதொழி, தன் ஊணனயும் உதிரத்ணதயும் விை சுணவயொனணவயொக இவ்வுலகில் எணவயும் இருப்பதில்ணல. அச்சுணவணய அறியொத எவரும் இங்கில்ணல. நீ

உன்ணனவய

தன்வொணல

உண்ைச்பசய்வதன்.

விழுங்கிய

சர்ப்பம்

உன்ணன

மீ ண்டும்

அகொலத்தில்

வொழ்கிறது.

பபற்பறடுத்து உனக்கும்

மீ ண்டும்

உண்ைச்பசய்வதன்.

கொலவம இல்லொமலிருந்தது.

நீ

இருந்துபகொண்டிருப்பணத நீ மட்டுவம அறிந்திருந்தொய். அரண்மணனயிலும் அந்தப்புரத்திலும் அத்தணனவபர் விழிகளிலிருந்தும் நீ முற்றொகவவ மணறந்துவபொனொய். அவர்கள் பகொஞ்சும் குலவும் உணரயொடும் கண்டிக்கும் உன்ணன நீ விலகி நின்று அன்னியப்பபண்ைொக பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தொய்” என்றொள். “ஆம்…மண்ைில்

மனிதர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள

மிகச்சிறந்த

ஊனுைணவ

எனக்களித்தொய்,

நன்றி”

என்றொள் அம்ணப. “அந்த ஊன்களில் மிகமிகச் சுணவயொனது சொல்வனின் ஊன் இல்ணலயொ?” என்றொள் வதவி.

அம்ணப ஒருகைம் திடுக்கிட்ைபின்பு அணமதியொனொள். “அவணன நீ அறியவவ மொட்ைொய். நீ அறிந்த சொல்வன்

உன்னிைமிருந்து நீவய சணமத்துக் பகொண்ைவன். நொன் உனக்குப் பரிமொறியவனல்லவொ அவன்?” என்றொள் வசொணப. அம்ணப பபருமூச்சுைன் “ஆம், உண்ணம” என்றொள். “அந்தக்கொதணல இப்வபொது எண்ைினொல் என் உைவல கூசுகிறது. என்னுள் இருந்த எந்தக்கீ ழ்ணம அவணன விரும்பியது?” “அகங்கொரம்” என்றொள்

வசொணப

சிரித்து.

“நீ விரும்பியது

உன்

ஆலயத்தில்

நீவய

நீ

முற்பிறவியில்

வகொயில்பகொண்ை

கருவணறக்கு முன் தூபமும் தீபமுமொக நிற்கும் ஒரு பூசகணன மட்டும்தொன்.” வசொணப அவணள பமல்ல அணைத்துச் பசொன்னொள், “வதொழி, அது ஒற்ணறக்குமிழியின்

உணைவில்

நீ

ஒரு

உன்

சிறு

குமிழி.

பயௌவனத்ணத

கைந்துவந்தொய்.

நலம் புரிந்துவந்தவள்.

நீ

முற்பிறப்பில்

பசய்த

புண்ைியத்தொல் அக்குமிழிணயப் பற்றிக்பகொண்டு ஆற்ணறக்கைக்க முயலும் விதியும் உனக்கு வரவில்ணல.”

“ஆம்….உண்ணம” என்று தன் பநஞ்சில் ணகணய ணவத்துக்பகொண்ைொள் அம்ணப. “கனவுவபொல அவன் கொதலில் இருந்து

விழித்துக்பகொண்வைன்….அது

அறிந்தகைவம

வவண்டியதுதொன் வசொணப.

உனக்கு வதொழி.

நீ

மொபபரும்

நொனளிக்கும்

பைகிலிருந்து

சுணவகள்

நல்லூழ்தொன்.” முடிந்தன..

இறங்கும்வபொது

வசொணப

அதன்பின்

நொன் உன்னருவக

புன்னணகத்து நொன்

“கொதணல

விணைபபற்றொக

நின்றிருந்வதன்” என்றொள்

அம்ணப “எப்வபொது?” என்றொள் மூச்சுத்திைறலுைன். “பீஷ்மரின் பைகிலிருந்து இறங்கியவபொது நீ அண்ைொந்து

அவணரப்பொர்த்தொய்….அக்கைத்தில் நொன் விலகிவிட்வைன்” என்றொள் வசொணப. “நொன் மின்னல் மணறவதுவபொல

எச்சமின்றி கைத்தில் விலகும் விதி பகொண்ைவள். திரும்பிப்பொர்க்க எனக்கு அனுமதியில்ணல” என்றொள். “நொன்

உன்ணன

அதன்பின்

பொர்க்கவில்ணல.

என்

பின்னொலிருந்த

என்

பபற்றுக்பகொண்ைொள்” என்றொள் வசொணப. “யொர்?” என அம்ணப திைறலுைன் வகட்ைொள்.

தமக்ணக

உன்ணன

“என் பபயர் விருஷ்டி” என்றபடி அவளருவக வந்தொள் பச்ணச நிறமொன வதவி. “நொன் விணதகளுக்குள் வொழும் வதவி.

வவர்கணளயும்

மகரந்தங்கணளயும்

ஆள்பவள்.

விண்ணையும்

மண்ணையும்

இணைப்பவள்.

பபருங்கைல்களின் கருணை. எட்டுவணக ஸ்ரீவதவியரொக நொவன அறியப்படுகிவறன்.” புன்னணகயுைன் அருவக வந்து “உண்ணமயில் நொன் மட்டுவம இருக்கிவறன். சுவர்ணை என்றும் வசொணப என்றும் வடிபவடுத்து நொன் ஆடுவது ஒரு லீணல” என்றொள்.

“உன்ணன நொன் அறிந்ததில்ணலவய” என்றொள் அம்ணப. “பபண்பைன நீ அறிந்தணவ அணனத்தும் நொவன. குழந்ணதயொக

மண்ைில்

தவழ்ந்து எழுந்து

நீ

முதன்முதலில்

அமர்ந்தவபொது

மடியில்

எடுத்துணவத்து

மொர்வபொைணைத்து முணலயூட்ை முயன்ற மரப்பொணவணய நிணனவிருக்கிறதொ? அப்வபொது நொன் உன்னருவக

இருந்வதன். நீ தொயொக அல்லொமல் ஒருகைவமனும் உன்ணன உைர்ந்ததில்ணல வதொழி. அப்வபொது உன் பமொட்ைொன கருப்ணபக்குள் இருந்து உன்ணன புளகமைியச் பசய்தவள் நொவன” என்றொள் விருஷ்டி. அம்ணப

தணலகுனிந்தொள்.

“அணனத்ணதயும்

முணளக்கணவப்பவள்

நொன்.வசற்று

வயலிலும்,

கருவுற்ற

மிருகங்களிலும், தணலவைங்கும் கதிரிலும் உள்ளது என் வொசணன. அணத நீ அறிந்த கைம் நொன் உன்ணன என் ணககளில் எடுத்துக்பகொண்வைன். நீ பீஷ்மன் வமல் கொதல் பகொண்ை அந்த கைத்தில்.”

அவள் முடிப்பதற்குள்வளவய தீச்சூடு பட்ைவள் வபொல அம்ணப துடித்து விலகி “சீ…” என்றொள். “என்ணன சிறுணமப்படுத்துவதற்கொகவவ பசொல்கிறொய்… என்ணன என்ன நிணனத்தொய்? பரத்ணத என்றொ?” என்றொள்.

“ஏன்? ஆணை பபண் விரும்புவதில் பிணழ என்ன?” என்றொள் விருஷ்டி. “கொதல் பகொண்ை ஒருவணன வதடிச்

பசல்லும்வபொது உள்ளூர இன்பனொரு ஆணை எண்ணும் கீ ழ்மகளொ நொன்?” என்று அம்ணப பகொந்தளிப்புைன்


வகட்ைொள். “இல்ணல, நீ மொவரணனக் ீ

கண்ைதும்

ஒரு

பபண்.

அவன்

முன்

உன்

கருப்ணப

ஆணசபகொண்ைது.

தீரொத்தனிணமயுைன் நின்றிருந்த

மண்டியிைவும், உன்னுைன் இணைத்துக்பகொண்டு

அவணன

ஒரு

குழந்ணதயொகப் பபற்று மடியில் வபொட்டுக்பகொள்ளவும் அது விணழந்தது. அதுவவ இப்பூவுலணக உருவொக்கி நிணலநிறுத்தும் இச்ணச. நொன் அதன் வதவணத” என்றொள் விருஷ்டி.

“இல்ணல…இல்ணல…நீ என்ணன ஏமொற்றுகிறொய்..நீ என்ணன அவமதிக்கிறொய்….என் கல்வி ஞொனம் அகங்கொரம்

தவம் அணனத்தும் பபொய்வய என்கிறொய். நொன் பவறும் கருப்ணப மட்டுவம என்கிறொய்.” மூச்சிணரக்க அம்ணப கூவினொள். “ஏன்

கருப்ணப என்பது

கருப்ணபவயொ முடிவற்றது.” “இதயத்தின்

சொறுகளொன

எளியதொ

வவட்ணக,

என்ன?” என்றொள் விருஷ்டி.”வதொழி, இதயம்

விவவகம்,

ஞொனம்

என்னும்

அற்பகுைங்களொல்

மிகச்சிறியது,

அணலக்கழிய

விதிக்கப்பட்ைவர்கள் ஆண்கள். கருப்ணப என்னும் நங்கூரத்தொல் ஆழக்கட்ைப்பட்ைவர்கள் பபண்கள்” என்றொள்

விருஷ்டி. “உன்னுணைய பொணத பபருபவளியில் வகொள்கணளச் பசலுத்தும் வபரொற்றலின் விணசயொலொனது. அணதத்தவிர அணனத்தும் மொணயவய.” அம்ணப, “இல்ணல

இல்ணல” என

தணலணய

அணசத்தொள். விருஷ்டி

அவள்

தணலணய

பமல்ல

வருடி

“உன்னுணைய பபண்ணமணய நீ உைருந்வதொறும் பீஷ்மன் ஒருவனன்றி எவருவம உனக்கு நிகரல்ல என்று உைர்கிறொய். அவணனத்தவிர எவணரயும் உன் அகம் பபொருட்ைொக நிணனக்கவுமில்ணல” என்றொள். அம்ணப

உதடுகணள

கண்ைணைவதற்கொக

மடித்தபடி

அவளுணைய

வபசொமலிருந்தொள். “பபண்ைின் வதவணதகள் அளித்த

அகங்கொரம்

கருவி.

என்பது

அவணனயன்றி

சரியொன

ஆணை

வவபறவணரயும்

உன்

அகங்கொரபமனும் புரவி அமரச்பசய்யொது” என்றொள் விருஷ்டி. பபருமூச்சுைன் “ஆம்” என்றொள் அம்ணப. “அவன் ஆணுருவம் பகொண்ை நீ. நீ பபண் வடிவம் பகொண்ை அவன். பநருப்பு பநருப்புைன் இணைவதுவபொல நீங்கள் இணையமுடியும்.” “உண்ணம”

என்றபின்

நன்றியுணையவளொக

அம்ணப

இருப்வபன்

ஒரு

கைத்தில்

வதவி…நீ

என்ணன

முகம்

மலர்ந்து

எனக்குக்

தொவி

கொட்டினொய்…”

எழுந்தொள்.

என்றொள்.

“உனக்கு “அது

என்

பணைப்புமுதல்வன் எனக்களித்த விதி” என்றொள் விருஷ்டி. “பசன்றுவொ மகவள. உன் விணதகபளல்லொம் முணளக்கட்டும்”

என்று

அவள்

பநற்றியில்

ணகணவத்து

வொழ்க்ணகயில் முதன்முணறயொக தணலகுனிந்தொள். நூற்றொண்டுகளுக்குப்

பின்

எங்வகொ விழிபிரமித்து

ஆசியளித்தொள்.

அமர்ந்திருந்த

சில

பவட்கிச்சிவந்த

கன்னியர்

முன்

அம்ணப

சிறுமுழணவ

இருவிரலொல் மீ ட்டி ஏவதொ ஒரு சூதன் பொடி முடித்தொன். “அம்ணப தன் பமல்லிய இணை துவள, கொல்கள் தடுமொற, விரல்நுனிகள் குளிர கங்ணகணய வநொக்கிச் பசன்றொள்.”

1.முதற்கனல்16

எரியிதழ் 7

ஒரு பதய்வம் இறங்கிச்பசன்று பிறிபதொரு பதய்வம் வந்து பைகிவலறியதுவபொல நிருதன் உைர்ந்தொன்.

திரும்பிவந்த அம்ணப பமல்லிய நணையும், உைல்பூத்த சலனங்களும், பசவ்வொணழபமருகும் பகொண்ைவளொக

இருந்தொள். பைகிவலறி அமர்ந்து இணசகலந்த குரலில் ‘அஸ்தினபுரிக்குச் பசல்’ என்று அவள் பசொன்னவபொது

துடுப்ணப விட்டுவிட்டு ணககூப்பியபின் பைணக எடுத்தொன். அணலகளில் ஏறியும் பைகு ஆைவில்ணல, கொற்று ஊசலொடியும் பபொன்னிற

பொய்மரம்

அலகொல்

திரும்பவில்ணல.

வைதிணசயிலிருந்து

இழுபட்டுச்பசல்வதுவபொல

அவள்

வொனில்

பறந்துபசல்லும்

பசன்றுபகொண்டிருந்தொபளன

பவண்நொணர

நிணனத்தொன்.

அவளருவக ஒரு வணைணய ீ ணவத்தொல் அது இணசக்குபமன்றும் அவள் விரல்பட்ைொல் கங்ணகநீர் அதிரும் என்றும் எண்ைிக்பகொண்ைொன். பநய்விழும்

தீ

வபொல

அவ்வப்வபொது

சிவந்தும்,

பமல்ல

தைிந்தொடியும்,

சுவொணலபயன

எழுந்தும்

பைகுமூணலயில் அவள் அமர்ந்திருக்ணகயில் பைகு ஒரு நீளமொன அகல்விளக்கொக ஆகிவிட்ைது என்று

நிருதன் எண்ைிக்பகொண்ைொன். இரவு அணைந்தவபொது வொனில் எழுந்த பலவகொடி விண்மீ ன்களுைன் அவள் விழிபயொளியும்

கலந்திருந்தது.

இரபவல்லொம்

அவளுணைய

ணகவணள

குலுங்கும்

ஒலியும்

அமுதகலசம்

பகொண்ை

மூச்பசழுந்தைங்கும் ஒலியும் வகட்டுக்பகொண்டிருந்தன.பகபலொளி விரிந்தவபொது சூரியனுைன் வசர்ந்து பைகின் கிழக்குமுணனயில் உதித்பதழுந்தொள். அஸ்தினபுரிணய தூண்முகப்ணபக்

வநொக்கிச்பசல்லும்

கண்ைதும்

பொணத

அன்ணனணயக்

பதொைங்குமிைத்தில்

கண்ை

குழந்ணதவபொல

இருந்த

எழுந்து

நின்றுவிட்ைொள்.

பைகு

நிற்பதற்குள்வளவய பொய்ந்து கணரயிறங்கி ஓடி, அங்வக நின்ற அஸ்தினபுரியின் ஸ்தொனிகரிைம் இலச்சிணன


வமொதிரத்ணதக்

கொட்டி

உயிர்பபறச்பசய்து,

அவரது

வில்ணல

ரதத்தில்

உதறிய

ஏறிக்பகொண்டு

அம்புவபொல

கடிவொளத்ணதச்

நதிணய

விட்டு

விலகி

சுண்டி

விணரந்து

குதிணரகணள

பசன்றொள்.

பசம்மண்பொணதயின் புழுதி எழுந்து அவணள மணறத்தவபொது அஸ்தமனம் ஆனதுவபொல நிருதனின் உலகம் அணைந்து இருண்ைது. அம்ணப

அரசபொணதயில்

அஸ்தினபுரிணய

விசொரித்தறிந்து, வலதுபக்கம் திரும்பி ரதத்ணத நிறுத்தி அதுவணர

கடிவொளத்ணத

பகொண்டுவந்து

வசர்த்த

அணைந்தொள்.

உபவனத்துக்குள்

உதறிவிட்டு அத்தணன

வகொட்ணைவொசலிவலவய

இருந்த

பீஷ்மரின்

பொய்ந்திறங்கி, ஆயுதசொணலயின்

வவகமும்

பீஷ்மணரப்பற்றி

ஆயுதசொணலணய

அணைந்து,

முகப்ணப அணைந்தொள்.

பின்னகர, கொல்கள் தளர்ந்து

படிகளின்

கீ வழ

நின்றிருந்தொள். அவளுக்குப் பின்னொல் குதிணரயில் விணரந்துவந்த கொவலன் இறங்கி உள்வள ஓடிச்பசன்று

பசொன்னதும் பீஷ்மரின் முதல்மொைவனொகிய ஹரிவசனன் பவளிவய ஓடிவந்து “கொசிநொட்டு இளவரசிணய வைங்குகிவறன்” என்றொன்.

அச்பசொல் தன் வமல் வந்து விழுந்தது வபொல அம்ணப திடுக்கிட்டு “அஸ்தினபுரிக்கு அதிபரொன பீஷ்மணர பொர்க்கவந்வதன்….”

என்றொள்.

உள்வள

“பிதொமகர்

ஆயுதப்பயிற்சி

எடுக்கிறொர்.

வொருங்கள்”

என்றொன்

ஹரிவசனன். அவள் அவணனத்தொண்டி மரப்பலணகத் தணரயில் பொதங்கள் ஒலிக்க உள்வள பசன்றொள். அவன் பபருமூச்சுைன்

நின்று

பீஷ்மர்

பசன்றவபொது

அனுப்பியிருந்தொன். முன்பு

ஆயுதபீைத்ணதப்

கதணவ

பற்றியபடி

பமல்ல

அம்ணப

நின்றொள்.

மூடினொன்.

முன்னதொக கொசிநொட்டிலிருந்து

தன் உைணலவய

வகட்டுக்பகொண்டிருப்பதுவபொல உைர்ந்தொள்.

தன்

உைலில்

தொளொதவள்

வபொல

இருந்து

ஒற்றன்

இணைதுவண்டு

சிலம்பின்

ஒலி

பசய்தி

அங்கிருந்த

நின்றபின்னும்

அவள் வருவணத முன்னவர உைர்ந்திருந்த பீஷ்மர் தன் ணகயில் ஒரு குறுவொணள எடுத்து அதன் ஒளிரும் கருக்ணக ணககளொல் வருடியபடி தணலகுனிந்து அமர்ந்திருந்தொர்.

அம்ணப வபசுவதற்கொன மூச்சு எஞ்சியிரொதவளொக, உைபலங்கும் பசொற்கள் விம்மி நிணறந்தவளொக நின்றொள்.

உள்பளழுந்த எண்ைங்களின் விணசயொல் அவள் உைல் கொற்றிலொடும் பகொடிவபொல ஆடியவபொது நணககள் ஓணசயிட்ைன.

அமர்ந்திருக்கும்வபொதும்

அவளுணைய

உயரமிருந்த

அம்மனிதணன

முதல்முணறயொக

பொர்ப்பவள் வபொல இருகண்கணளயும் விரித்து, மனணத விரித்து, தொகத்ணத விரித்து பொர்த்துக்பகொண்டிருந்தொள். பீஷ்மர்

சிலகைங்களுக்குப்பின்

தணலதூக்கி அவணளப்பொர்த்தொர்.

அப்பொர்ணவ

பட்ைதுவம

அவளுைலில்

பரவிய பமல்லிய அணசணவ, அவளில் இருந்து எழுந்த நுண்ைிய வொசணனணய அவர் உைர்ந்ததும் அவரது

உள்ளுக்குள் இருந்த ஆணம கொல்கணளயும் தணலணயயும் இழுத்துக்பகொண்டு கல்லொகியது.மரியொணதமுகமொக

எழுவது வபொன்று எழுந்து, பொர்ணவணய விலக்கி “கொசிநொட்டு இளவரசியொருக்கு வைக்கம்….நொன் தங்களுக்கு என்ன வசணவணய பசய்யமுடியுபமன்று பசொல்லலொம்” என்று தைிந்த குரலில் பசொன்னொர்.

அவரது குரலின் கொர்ணவ அவணள வமலும் பநகிழச்பசய்தது. பவண்ணையொலொன சிற்பம் என தொன் உருகி

வழிந்துபகொண்டிருப்பதொக நிணனத்தொள். என் பசொற்கள் எங்வக, என் எண்ைங்கள் எங்வக, நொன் எங்வக என நின்று தவித்தொள். இங்கிருப்பவள் எவள் என திணகத்தொள். இதுவல்லவொ நொன், இது மட்டுமல்லவொ நொன் என கண்ைணைந்தொள். பீஷ்மர் அவணள வநொக்கி “கொசியிலிருந்து தொங்கள் கிளம்பி வரும் தகவணல ஒற்றர்கள் பசொன்னொர்கள்” என்றொர். “நொன்

உங்கணளத்வதடி

பசொல்லிவிட்ைவள்வபொல

வந்வதன்” என்றொள் அம்ணப. உைர்ந்தொள்.

“நொன்

என்ன

அந்த

எளிய

பசொற்களிவலவய

பசய்யமுடியும்

வதவி?

அணனத்ணதயும்

தொங்கள்

சொல்வணன

வரித்துக்பகொண்ைவர்” என்றொர் பீஷ்மர். அம்ணப தன்வமல் அருவருப்பொன ஏவதொ வசப்பட்ைதுவபொல ீ கூசி “அவணன நொன் பீஷ்மர்.

அறிவயன்” என்றொள்.

“அவணன

நொன்

“அவன் அஞ்சியிருப்பொன்….அவனிைம்

அறிந்திருக்கவுமில்ணல”

என்றொள்

அம்ணப.

நொன்

வபசுகிவறன்…” என்றொர்

அக்கைம்

அவர்கள்

சந்தித்துக்பகொண்ைன. அவரிைம் தொன் எதுவும் பசொல்லவவண்டியதில்ணல என்று அவளறிந்தொள். பீஷ்மர்

“இளவரசி, நொன்

தங்கணள

முணறப்படி சொல்வனிைம்

அனுப்பியது

இந்த

நொட்டுக்வக

கண்கள்

பதரியும்….

அம்பிணகணய பட்ைத்தரசியொக்கும் கொப்பு வநற்று கட்ைப்பட்டுவிட்ைது…இனி இங்வக ஏதும் பசய்வதற்கில்ணல” என்றொர்.

அம்ணப

சீறிபயழும்

நொகம்வபொல

தணலதூக்கி

“நொன்

வரவில்ணல. நொன் வந்தது உங்கணளத்வதடி” என்றொள்.

அஸ்தினபுரிக்கு

அரசியொக

இங்வக

வவட்ணைநொய் முன் சிக்கிக்பகொண்ை முயல்வபொல பீஷ்மர் அச்சத்தில் சிலிர்த்து அணசவிழந்து நின்றொர். பின்பு

ணககணளத்

தூக்கி ஏவதொ

பசொல்லமுணனந்தொர்.

“இது

தங்கள்

ஆன்மொவும்

என்

ஆன்மொவும்

அறிந்ததுதொன்…” என்றொள் அம்ணப. பீஷ்மர் கொல்கள் தளர்ந்து தன் இருக்ணகயில் அமர்ந்துபகொண்ைொர். “நொன்


இருக்கவவண்டிய இைம் இது என்று சொல்வணனக் கண்ைபின்புதொன் அறிந்வதன்…ஆகவவ இங்வக வந்வதன்” என்று அம்ணப பசொல்லி பமல்ல முன்னகர்ந்தொள்.

அவணள அஞ்சியவர் வபொல கொல்கணளப் பின்னொல் இழுத்துக்பகொண்ை பீஷ்மர் “இளவரசி, நொன் கொமத்ணத ஒறுக்கும் வநொன்பு பகொண்ைவன். என் என்றொர்.

கூரிய

விழிகளொல்

பசொல்லிக்பகொள்ளமுடியொது”

தந்ணதக்குக் பகொடுத்த வொக்கு

பொர்த்தபடி

என்றபடி

அணத

“இல்ணல,

அம்ணப

வமலும்

அருவக

அது. அணத நொன் மீ றமுடியொது” நீங்கள்

வந்தொள்.

உங்கணள

வநொக்கி

உங்கணள

“நொன்

ஏன்

ஏற்றுக்பகொண்வைன் என்று சற்றுமுன்னர்தொன் எனக்குப்புரிந்தது, நம் கண்கள் சந்தித்தவபொது…நீங்கள் முன்பு என்ணனப்பொர்த்த முதல்பொர்ணவவய பபண்ணைப்பொர்க்கும் ஆைின் பொர்ணவதொன்.”

பீஷ்மர் கடும் சினத்துைன், “என்ன பசொல்கிறொய்? யொரிைம் வபசுகிறொய் என்று சிந்தித்துதொன் வபசுகிறொயொ?” என்றொர். அந்த சினம் அவரது முதல் வகொட்ணை என அறிந்திரொதவளொக அணத பட்டுத்திணரவபொல விலக்கி முன்னொல்

வந்தொள்.

“ஆம், உங்களிைம்தொன்.

இன்று இவ்வுலகத்திவலவய

நொன்

நன்றொக

அறிந்தவர்

நீங்கள்தொன். சுயம்வரப்பந்தலில் முதன்முதலில் என்ணனப்பொர்த்ததும் நீங்கள் அணைந்த சலனத்ணத நொனும்

கவனித்திருக்கிவறன் என்று இப்வபொதுதொன் நொவன அறிந்வதன். நொண் விம்மி ஒலிக்கும் வில்ணல ஏந்தியபடி என்ணனத் தூக்குவதற்கொக உங்கணள அறியொமவல என்ணன வநொக்கி நொன்கு எட்டு எடுத்து ணவத்தீர்கள்.

அதுதொன் உங்கள் அகம். உைவன திரும்பி சீைர்கணள அணழத்தீர்கவள அது உங்கள் புறம்…இங்வக நீங்கள் பசொல்லும் அத்தணன

கொரைங்களும்

உங்கள்

புறம்

மட்டுவம.

நொன்

உங்கள் அகத்துக்குரியவள்…உங்கள் அகத்துைன்

உணரயொடிய

முதல் பபண் நொன்…”

என்ணன

“இளவரசி, அவமதிக்கொதீர்கள்.

நொன்

நடுவயது

தொண்டியவன்….ஒருகைக்கில்

முதியவன். நொன்

பநறிகணள

இத்தணனநொள்

கொப்பொற்றி

வந்த

எள்ளி

நணகயொடுகிறீர்கள்…எவ்வணகயி

லும் இது நியொயமல்ல…” என்று இைறிய பீஷ்மர்.

கனிந்தது.

குரலில்

பசொன்னொர்

அம்ணபயின்

முகம்

பிணழபசய்துவிட்டு

பிடிபட்ை

குழந்ணதயிைம்

அன்ணன வபொல “கொங்வகயவர, நொன் மனம்கனிந்த

பபண்.

உண்ணமயில்

அன்ணனயும்கூை.

ஆனொல்

உங்கள் தனிணமணய

நொன்

மிக

இணளயவள். கொதலில்

அறியமொட்வைன்

என

நிணனக்கிறீர்களொ? உங்கள் உள்ளுக்குள் நீங்கள் ஏங்குவபதன்ன என்று நொன் அறிவவன்….நீங்கள் விரும்புவது ஓர் அன்ணனயின் அணைப்ணப மட்டும்தொன்.”

“உளறல்” என்று பற்கணளக் கடித்த பீஷ்மரிைம் “கட்டுண்ைவவழம் வபொன்றவர் நீங்கள். மணலகணளக் கைக்கும்

கொல்களும் மரங்கணள வவருைன் சொய்க்கும் துதிக்ணகயும் பகொண்டிருந்தொலும் மூங்கில் இணலகணளத் தின்று கல்மண்ைப

நிழலில்

வொழ

விதிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்…அந்த

தனிணம…அணத நொன் மட்டுவம வபொக்க முடியும்” என்றொள் அம்ணப.

சுயபவறுப்பிலிருந்து

வந்தது

உங்கள்

பீஷ்மர் ணககள் நடுங்க அவணள வைங்கி “இங்கிருந்து பசன்றுவிடுங்கள் இளவரசி…அந்த அருணள மட்டும் எனக்களியுங்கள்”

என்றொர்.

“கொங்வகயவர,

அரியணையில்

அமர்ந்து

பொரதவர்ஷத்ணத

முழுக்கபவன்று

கொலடியிலிட்டு, அத்தணன வபொகங்கணளயும் அறிந்து மூத்தபின் பபற்றமக்களிைம் நொட்ணை அளித்துவிட்டு கொடுபுகுந்தொலன்றி உங்கள் அகம் அைங்கொது…. அது ஷத்ரியனின் உயிரொற்றல். இன்று உங்களிைமிருப்பது அைங்கிய

அணமதி

அல்ல, அைக்கப்பட்ை

இறுக்கம்…” என்ற

அம்ணப

கனிந்து

பமன்ணமயொன

குரலில்

பசொன்னொள் “எதற்கொக இந்த பொவணனகள்? ஏன் இப்படி உங்கணள வணதத்துக்பகொள்கிறீர்கள்? சுயதர்மத்ணதச் பசய்யொமல் முக்தியில்ணல என நீங்கள் கற்றதில்ணலயொ என்ன?”


“இளவரசி, நொன் என் தந்ணதக்குக் பகொடுத்த ஆணை…” என்று பீஷ்மர் பதொைங்கியதும் வகொபமொக அம்ணப உட்புகுந்தொள். அரசியல்

“அணதப்பற்றி என்னிைம்

பசொல்லவவண்ைொம்…அது

உத்தி. பதொணலதூரத்து கொங்வகயர் குலம்

இந்த

உங்கள்

மண்ணை

விரும்பமொட்ைொர்கள் என அவர் அறிந்திருந்தொர்…”.என்றொள்.

தந்ணத

சந்தனு

ஆள்வணத

பசய்த

இங்குள்ள

ஒரு

மக்கள்

பீஷ்மர் உரத்த சிரிப்புைன் “இந்த மண்ணை எடுத்துக்பகொள்ள என்னொல் முடியொபதன நிணனக்கிறீர்களொ?” என்றொர். “எனது இந்த ஒரு வில் வபொதும் பொரதவர்ஷத்ணத நொன் ஷத்ரிய முணறப்படி பவன்பறடுக்க” என்றொர்.

அம்ணப “பொர்த்தீர்களொ, நொன் உங்கள் வரத்ணத ீ குணறத்து எண்ைிவிைக்கூைொபதன நிணனக்கிறீர்கள். நொன் பசொல்வதற்பகல்லொம் சிரித்தபடி

இதுவவ

“மதவவழத்தின்

ஆதொரம்.

அத்தணன

எந்த

ஆணும்

கொதலியிைம்

வலிணமணயயும்

பமல்லிய

வபசும்

வசறு

வபச்சுதொன் இது” என்றொள்.

கட்டிவிடும்.

ஆனொல்

தன்

வலிணமணய நம்பி வவழம் அதுவவ பசன்று வசற்றில் இறங்கும்…நீங்கள் உங்கள் தன்முணனப்பொல் இதில் இறங்கிவிட்டீர்கள். சூதர்களின் புரொைமொக ஆவதற்கொக உங்கணள பலிபகொடுக்கிறீர்கள்” என்றொள். விணளயொட்டு” என

“வபொதும்

புணகயொலொனணவ

எனக்

பீஷ்மர்

கண்ைொர்.

சீறினொர். தன்

அவரது

வொசலற்ற

சிந்தணனகணள

கருங்கல்

கொதில்

வகொட்ணைகள்

வகட்ைவள்

அணனத்தும்

வபொல

“அரவச,

அன்புபகொண்ைவர்கள் வரமுடியொத ஆழம் என ஏதும் எவரிைமும் இருப்பதில்ணல” என்றொள் அம்ணப.

“என்ணன வசொதிக்கொதீர்கள் இளவரசி…என் உைர்வுகணளச் சீண்டி விணளயொைொதீர்கள். தயவுபசய்து…” என உணைந்த

குரலில்

விணளயொடுவதுவபொல விணளயொட்டுகணள

பசொன்ன

பீஷ்மரிைம்

நொற்பதொண்டுகளொக

அனுமதிப்பவத

“அரவச,

விணளயொடுவது

கொமத்துைன்

இல்ணல

அரவச.

ஆன்மொவின் வதொழி…”அம்ணபயின் குரல் பநகிழ்ந்திருந்தது.

நீங்கள்.

விணளயொடிக்

என்ணன

குழந்ணத

பநருப்புைன்

பகொண்டிருக்கிறீர்கள்…

ஏற்றுக்பகொள்ளுங்கள்.

பநருப்பு

நொன்

உங்கள்

கண்கணள விலக்கியபடி “என் பநறிகணள நொன் விைவவ முடியொது” என்றொர் பீஷ்மர். “ஏன்? அரவச, உங்கள் தந்ணத தனயன் என்னும் பொசத்தொல் உங்கணளப் பிணைத்தொர். இந்த மக்கள் வதவவிரதன் என்ற பபயணரக் பகொண்டு

உங்கணள

சிணறயிட்டிருக்கிறொர்கள்.

இந்த

நொட்டின்

நலணன

இரவும்

பகலும்

நீங்கள்

என்ணுகிறீர்கள். உங்கள் நலணன எண்ணுவதற்கு எவரும் இல்ணல இங்வக. நீங்கள் அணத அறிவர்கள். ீ இவர்களொ உங்கள் சுற்றம்? இவர்களொ உங்கள் வகளிர்? ஆணுக்கு பபண் மட்டுவம துணை….அது பிரம்மன் வகுத்த விதி.” முற்றிலும் நொையம்

திறந்தவரொக

அவள்

இறுதிக்கைத்தில்

முன்

நின்ற பீஷ்மரின்

திரும்புவதுவபொல

பழகிய

நிணலமொறியது.

அகந்ணத அணத

சுண்ைப்பட்டு தன்

கீ வழ

விழும்

வதொல்வி

என்வற

எடுத்துக்பகொண்ைொர். தன்ணன வதொல்வியுறச்பசய்து வமவல எழுந்து நிற்கும் பபண்ணை திைமொக ஊன்றி வநொக்கி அவணள

எது

வழ்த்தும் ீ

என

சிந்தணன

பசய்தொர்.

குழந்ணதயின்

உள்ளும்

புறமும் அறிந்த

அன்ணனயொக அவள் நின்றுபகொண்டிருந்தொள். அந்நிணலணய எதிர்பகொள்ள அவர் தன்ணன ரொஜதந்திரியொக ஆக்கிக்பகொண்ைொர்.

“இளவரசி, இப்வபொது

நீங்கள்

அபத்தத்தின் உச்சபமன்றொல் இதுதொன்” என்றொர். அம்ணப,

பபண்

ஒருவபொதும்

அறிந்திரொத

வொதிைவில்ணல….நொன்

உங்கணள விடுவிக்க

வமலும்

தன்

பசய்வபதன்ன பதரியுமொ? அன்புக்கொக

அந்த

இரும்புச்சுவணர

முயல்கிவறன்.

உைர்ந்ததுவம

பொவணனகள்

மூலம்

வொதிடுகிறீர்கள்.

வசொர்ந்து,

வொழமுடியொது

“நொன் என்று

உங்கள் அகங்கொரத்திைம் பசொல்ல விரும்புகிவறன்” என கவசங்களில்லொமல் வந்து நின்றொள். அணதக்வகட்டு நுணுக்கமொக

ரொஜதந்திர

தர்க்கத்ணத

என்னிைமிருந்து இன்னமும் விலகிச்பசல்கிறீர்கள்…”

நீட்டித்தொர் பீஷ்மர்.

“இளவரசி, விவொதிக்கும்வதொறும்

ஆனொல் அக்கைவம அம்ணப அணனத்ணதயும் விட்டு பவறும் பபண்ைொக மொறினொள். தழுதழுத்த குரலில், “நொன் விவொதிக்க வரவில்ணல அரவச…என்னுணைய பநஞ்சத்ணதயும் ஆன்மொணவயும் உங்கள் பொதங்களில்

பணைக்க வந்திருக்கிவறன். இக்கைம் நீங்களல்லொமல் எதுவும் எனக்கு முக்கியமல்ல. விண்ணும் மண்ணும் மூன்று அறங்களும் மும்மூர்த்திகளும் எனக்கு அற்பமொனணவ…என்ணன துறக்கொதீர்கள்” என்றொள். ஒரு

கைம்

வதொற்றுவிட்ைதொக

நிணனத்து

தளர்ந்த பீஷ்மர்

உைவன

அதற்கு

எதிரொன

ஆயுதத்ணத

“நொன்

உங்களிைம்

கண்டுபகொண்ைொர். பவறும் ஆைொக, வதொளொக, மொர்பொக, கரங்களொக தருக்கி நிமிர்ந்து “நீங்கள் எத்தணன பசொன்னொலும் என் உறுதிணய நொன் விைமுடியொது இளவரசி” என்றொர். அம்ணப

அம்புபட்ை

எழுந்தது.

என்

கிருஷ்ைமிருகம்

வபொன்ற

கண்களொல்

அவணர

வநொக்கி

பகஞ்சவவண்டுபமன எதிர்பொர்க்கிறீர்களொ?” என்றொள். பீஷ்மரின் அகத்துள் பமல்லிய ரகசிய ஊற்றொக உவணக வொழ்நொளில்

நொன்

சந்திக்கக்

கூடுவதிவலவய

பபரிய

எதிரி இவதொ

என்

முன்

வதொற்று


நிற்கிறொள்.

புன்னணகணய

எனக்கும் பதரியும்” என்றொர்.

உதட்டுக்கு

முன்னவர

அணைகட்டி “இளவரசி, உங்களொல்

அது

முடியொபதன

“ஏன்?” என்று கண்கணள சுருக்கியபடி அம்ணப வகட்ைொள். “ஏபனன்றொல் நீங்கள் ஒரு பபண்ைல்ல. இப்படி கொதலுக்கொக

வந்து

உங்களிைமில்ணல”

வகட்டு

நிற்பவத

என்றொர்

பபண்ைின்

பீஷ்மர்.

நிணனக்கிறீர்களொ?” என்றொள்.

அம்ணப

இயல்பல்ல.

உதடுகணள

பபண்ணுக்குரிய

இறுக்கியபடி

எக்குைமும்

அவமதிக்க

“என்ணன

“இல்ணல, நொன் பசொல்லவருகிவறன்…” பீஷ்மர் தன் சமநிணலணய தொவன வியந்தொர். அம்ணபயின் முகத்தில்

நீலநரம்புகள் புணைக்கத் பதொைங்கியணதக் கண்ைதும் அவர் உள்ளம் துள்ள ஆரம்பித்தது. இவதொ இவதொ இன்னும் ஓரடி.

இன்னும்

ஒரு

விணச.

இன்னுபமொரு

மூச்சு.

இந்தக்வகொபுரம்

இக்கைவம

சரியும்.

சதுரங்கத்தில் நொன் பவல்லும் மிகப்பபரிய குதிணர. “…இளவரசி நீங்கள் வகட்ைவகள்விக்கு இந்த பதிவல வபொதுபமன நிணனக்கிவறன். ஆணை பவற்றிபகொள்பவள் பபண், பபண்ணம மட்டுவம பகொண்ை பபண்.” அவர்

நிணனத்த

இைத்தில்

அம்பு

பசன்று ணதத்தவபொதிலும்

அம்ணப

“நீங்கள்

இச்பசொற்கணள

உங்கள்

வன்மத்திலிருந்து உருவொக்கிக் பகொண்டீர்கள் என எனக்குத்பதரியும்….உலகம் மீ து வன்மம் பகொண்ைவர்கள் அவர்களுக்கு

பநருக்கமொனவர்கணளவய

வணதப்பொர்கள்” என்றொள்.

தன் கணைசி

ஆயுதத்ணதயும்

அவள்

விலக்கி விட்ைணத உைர்ந்தவர் வபொல பீஷ்மர் சினம் பகொண்ைொர். நீர் விழுந்த பகொதிபநய் என அவரது

அகம் பபொங்கியவபொது அவர் பசொல்லவவண்டிய கணைசி வொக்கியம் நொக்கில் வந்து நின்றது. அழுக்கு மீ து குடிவயறும் மூவதவி என.

“…ஆம், நொன் உங்களுக்கொன அன்ணப உள்ளுக்குள் ணவத்திருந்வதன். இப்வபொது அணத வசிவிட்வைன். ீ என்ணன

கிழித்துப்பொர்க்கும் ஒரு பபண்ைருவக என்னொல் வொழமுடியொது. எனக்குத் வதணவயொனவள் ஒரு வபணத. நொன்

கண்ையர

பசொல்லிமுடித்ததும் வபொல.

அவவர

விணழவது

அவரது

எதிர்பொரொதபடி

ஒரு

பஞ்சுபமத்ணதயில்,

உைல் நடுங்கத் பதொைங்கியது.

அம்ணப

ணககூப்பி

கொல் மைங்கி

கூரிய

அம்புகளின்

எய்யப்பட்ை

நுனியில்

அம்புக்குப்பின்

முழங்கொலிட்டு

கண்ை ீர்

அதிரும்

நணனந்த

அல்ல” நொண்

குரலில்

பசொன்னொள் “கொங்வகயவர, நொன் உங்கள் அணைக்கலம். என்ணன துறக்கொதீர்கள். நீங்களில்லொமல் என்னொல் உயிர்வொழமுடியொது” பதொழுத ணகணய விரித்து முகம் பபொத்தி “நொன் பசொன்ன அத்தணன பசொற்கணளயும் மறந்து விடுங்கள். என் தொபத்தொல் உளறி விட்வைன் …நொன் உங்கள் தொசி. உங்கள் அடிணம” என்றொள். குனிந்து

அந்த

நடுவகிடிட்ை

கண்ைணர, ீ மொர்பில் பசொட்டிய உைலுக்குள்

தணலணய, கொவதொர மயிர்ச்சுருள்கணள, கன்னக்கதுப்ணப, ணகமீ றி துளிகணளக்

பசலுத்திவிைவவண்டுபமன்ற

கண்ைவபொது

வவகம்

வழியும்

அப்படிவய விழுந்து அவணள அணைத்து

அவருள்

எழுந்தது.

ஆனொல்

பீஷ்மர்

தன்

ஆயிரம்

மத்தகங்களொல் அந்த உணையும் மதணக அழுந்தப்பற்றிக்பகொண்ைொர். வமலும் வமலும் வவழப்பணைகளொல் முட்டி முட்டி அணத நிறுத்தியபடி “இனி நொம் வபசவவண்டியதில்ணல இளவரசி” என்றொர்.

இரு ணககணளயும் வவண்டுதல்வபொல விரித்து அம்ணப அவணர அண்ைொந்து பொர்த்தொள். புரியொதவள் வபொல, திணகத்தவள்

வபொல.

பின்பு பமல்ல

எழுந்து

நின்றொள்.

அவளுணைய

கழுத்தில்

நீலநரம்பு

புணைத்து

அணசந்தது. வலிப்பு வநொயொளிணயப்வபொல அவள் ணககள் முறுக்கிக்பகொள்ள, உதடுகணள பவண்பற்கள் கடித்து இறுக்கி

குருதி

கசிய, கன்னம்

பவட்டுண்ை

தணசவபொல

துடிதுடித்தது. அணதக்கண்ை

பீஷ்மர்

அவருள்

எக்களிப்ணப உைர்ந்தொர். இவதொ நொன் என் தொணய அவியொக்குகிவறன். அக்கினிவய சுவொகொ. இவதொ நொன் என் தந்ணதணய அவியொக்குகிவறன். அக்னிவய சுவொகொ. இவதொ நொன் என் குலத்ணத, என் மூதொணதயணர அவியொக்குகிவறன். சுவொகொ

சுவொகொ!

இவதொ

என்

பநறிநூல்கணள, என்

ஞொனத்ணத, என்

முக்திணய

அவியொக்குகிவறன். சுவொகொ சுவொகொ சுவொகொ! நின்பறரிக! எரிந்தழிக! தன்ணனவய உண்ைழிக! “உங்களுக்கு மங்கலங்கள் நிணறயட்டும் இளவரசி!” என நிதொனமொன குரலில் பசொன்னொர் பீஷ்மர். கழுத்து

பவட்டுண்ை

திரும்பினொள். சிணதயில்

சைலம்வபொல

அங்வகவய

இதயம்

தள்ளொடியவவளொக

விழுந்து விடுபவள்

வவகும்வபொது

ஒலியிவலவய அணனத்ணதயும்

வபொல

எழுந்தமரும்

உைர்ந்தவளொக

அம்ணப

பமல்ல

பிைம்வபொல

அம்ணப

சிலகைங்கள்

திரும்பி

பீஷ்மர்

திரும்பினொள்.

நைந்தொள்.

பமல்ல

கொதல்

நின்றபின்

பமல்ல

அவளுக்குப்பின்னொல் அணசந்தொர்.

பபண்ைில்

அதன்

உருவொக்கும்

அணனத்து அைிகணளயும் அைிந்தவளொக, அவளுணைய கன்னியழகின் உச்சகைத்தில் அங்வக நின்றொள். ணககள் பநற்றிக்குழணல நீவ, கழுத்து ஒசிந்தணசய, இணை பநகிழ, மொர்பகங்கள் விம்ம, இவதொ நொன் என.


ஆபைனும் சிறுணமணய பிரம்மவன அறிந்த கைம்வபொல அவர் உதடுகளில் ஒரு பமல்லிய ஏளனச்சுழிப்பு பவளிப்பட்ைது.

அணதக்கண்ை

அக்கைத்தில்

பகொற்றணவயொனதுவபொல அவள் உருமொறினொள்.

பவண்பனி

பநருப்பொனதுவபொல,

திருமகள்

“சீ, நீயும் ஒரு மனிதனொ?” என்று தழபலரியும் தொழ்ந்த ஒலியில் அம்ணப பசொன்னொள். “இம்மண்ைிலுள்ள மொனிைர்களிவலவய கீ ழ்ணமயொனவன் நீ. உன் முன் இரந்து நின்றதனொல் இதுவணர பிறந்தவர்களிவலவய

கீ ழ்மகள் நொன். ஆயிரம் வகொடி முணற ஊழித்தீ எரிந்தொலும் இக்கைம் இனி மணறயொது.” இடிபட்பைரியும் பசுமரம்வபொல

சுருங்கி

பநரிந்து

துடித்த

அவளுைலில்

இருந்து

சன்னதம்

பகொண்பைழும்

மயொன

சொமுண்டியின் வபவரொலம் கிளம்பியது. ரத்தமும் நிைமும் சிதற எலும்ணப உணைத்து இதயத்ணதப் பிழிந்து வசுபவள் ீ வபொல மொர்ணப ஓங்கியணறந்து சினம் பகொண்ை சிம்மக்கூட்ைம்வபொல குரபலழுப்பியபடி அவள் பவளிவய

பொய்ந்தொள்.

பீஷ்மர்

தன்

துடிதுடித்துக்பகொண்டிருப்பணத உைர்ந்தொர்.

உைபலங்கும்

மயிர்க்கொல்கள்

சிலிர்த்திருப்பணத,

கொல்கள்


குதி நொன்கு

1.முதற்கனல்17 சூதவர!

மொகதவர!

பொதொளத்தின்

அணையொச்சிணத 1

வகளுங்கள், விண்ைக மின்னல் ஒன்று

பநருப்பொபறொன்று

மண்ைில்

பபொங்கிப்பபருகிச்பசல்வணத

நொன்

எரிந்வதொடியணத கண்வைன்.

நொன்

கண்வைன்.

பொய்கணலப்பொணவ

புறங்கொட்டில் நின்றணதக் கண்ைவன் நொன்! படுகளக்கொளி மணலச்சரிவில் எழுந்தணதக் கண்ைவன் நொன்!

எரிகண்ணுணைய திரயம்பிணக, பவண்பல் நணக அைிந்த சொமுண்டி, முழபவன ஒலிக்கும் கங்கொளி! சண்டி, பிரசண்டி, திரிதண்டி! அண்ைங்கணள அழிக்கும் அம்பிணக! நொன் கண்வைன், ஆம் நொன் கண்வைன்’

நூற்றொண்டுகளொக சூதர்கள் அணதப்பொடினர். கொலகொலங்களுக்கு அப்பொல் என்வறொ பசம்மண்கலந்த சொைி பமழுகி,

சக்கரக்வகொலமிட்டு,

பகொண்ைொடும்

விழவு

பொடிக்பகொண்டிருந்த மொர்பிலும்

ஒன்றில்

சூதர்களில்

வதொளிலும்

வமருபீைத்தில்

முள்ளிருக்ணகயில்

பிரம்ணம,

அமர்ந்து, முன்னும்

பவறியொட்பைழுந்தது.

எழுந்து

பதறிக்க, விழிபவறிக்க, மதகரியின்

பவறிக்குரபலழுப்பி அந்தக்கணதணயப் பொடினர். ‘ணசலணஜ,

நவகொளியன்ணனயணர

சந்திரகந்ணத,

கூஷ்மொண்ணை,

அணமத்து,

ணகநீட்டி

பின்னும் ஆடி

முழக்கபமன

ஸ்கந்ணத,

ஊன்பலிபகொடுத்து முழணவமீ ட்டி,

கூந்தல்கற்ணறகள் குருதியுண்ை

கொர்த்யொயினி,

கொலரொத்ரி,

சுழன்று

சிம்மம்

என

சித்திதொத்ரி,

மகொபகௌரி! ஓருருவம் ஒன்பதொவணதக் கண்வைன்! ஒன்பதும் ஒருத்திவய எனத் பதளிந்வதன்.அம்பொவதவி! அழியொச்

சினம்

தொண்ைவமொடினர்.

பகொண்ை அங்வக

பகொற்றணவ!

பபொற்பொதங்கள் அமர்க!’ என்று கூவினர். அரண்மணன ஆணையும்

கதணவத்

திறந்து

பவறிபயழுந்து

ணகவிரல்களும்

கொலகொலக்கனல்!

அன்ணன! அன்ணன!

அமர்ந்திருந்தவர்கள் ணககூப்பி

பவளிவய

விரிந்த

விரிந்திருக்க,

பசன்ற அம்ணப

சிவந்த

சினம்பகொண்ை

கண்களும்

‘அவள்

விரிந்து

வொழ்க!

பறந்த

பகொண்டிருந்தொள்.

பிடியொணன

வபொல

அன்ணன!’ எனக்

எங்கள்

சிரம்

கூந்தலும்

அவள்

கணலந்து

சரிந்த

குறுவொட்கள்

மண்ைில்

கூவி

மீ து

கொலதிர

என

பத்து

நைந்தவபொது

அரண்மணனச்வசவகர் அஞ்சி சிதறிவயொடினர். கொவல் வரர்கள் ீ வொட்கணளயும் வவல்கணளயும் வசிவிட்டு ீ மண்ைில் விழுந்து வைங்கினர்.


சுழல்கொற்றுவபொல

அவள்

நகரத்துத்

பதருவில்

ஒடியவபொது

அஞ்சியலறிய

குழந்ணதகணள

அள்ளியணைத்தபடி அன்ணனயர் இல்லத்து இருளுக்குள் பொய்ந்வதொடினர். பசுக்கள் பதறி பதொழுவங்களில் சுழன்றன. நொய்கள் பதுங்கி ஊணளயிட்ைன. நகரபமங்கும் யொணனகள் பகொந்தளித்பதழுந்து மத்தகங்களொல்

மரங்கணள முட்டி வபபரொலி எழுப்பின. கருக்குழந்ணதகள் சுருண்டு குமிழியிட்ைன. வடுகளின் ீ கதவுகள் மூைப்பட்ைன. பதய்வங்களின் கருவணற தீபங்கள் கருகியணைந்தன.

எரிவபொல நிலமுண்டு வொன்பபொசுக்கி அவள் பசன்றவழியில் ஒரு மனிதர்கூை இருக்கவில்ணல. நகணர அவள்

நீங்கும்தருைம்

எதிவர ஓடிவந்த

முதியவள்

ஒருத்தி

முழங்கொலுணைபை

மண்ைில்

விழுந்து

இருணககணளயும் நீட்டி “அன்ணனவய! எங்கள் குலம்மீ து உன் சொபம் விழலொகொது தொவய” என்று கூவினொள். “பபற்றபிள்ணளகளுைன் எங்கள் இல்லம் வொழவிடு கொள ீ.” அம்ணபயின் அப்படிவய

வொயிலிருந்து

நூறு

மண்ைில் சரிந்தொள்.

அவணள அப்வபொது

சிம்மங்களின் உறுமல்

அவள்

எழுந்தது.

பசன்றவழியில்

பொர்த்தவர்களணனவரும்

நின்ற

குருைொயினர்.

கொலடிணவக்கவில்ணல.

முதியவள்

அத்தணன

அவள்

பசன்ற

அஞ்சி

பமய்சிலிர்த்து

மரங்களும்

வழியில்

பட்டுக்கருகின.

பின்னர் மனிதர்கள்

சூதர்கள் பொடினர். அவள் நகணர நீங்கி புறங்கொடுவழியொக பசன்றொள்.அவணள அன்று கண்ை மிருகங்களும் பறணவகளும்கூை உயிர்களும்

தணலமுணற

தணலமுணறயொக

ஒலிணயமட்டுவம

‘மொ!’என்ற

அவணள

எழுப்பின.

பின்னர்

நிணனத்திருந்தன. கவிஞர்

அங்குள்ள

அணத

அத்தணன

மொத்ருவனம்

என்று

அணழத்தனர். பபண்குழந்ணதகணள அ