Page 1

YELULT Arts & mediacrafts

Voetballers & Muziek Waar luisteren ze eigenlijk naar?

Europees teambelang De speech die onze minister vergat

18 e eeuwse rockpianist Jan Ladislav Dussek

Zandvoor t - toekomst Duitsers zijn like-able, nu wij nog!

Magazine 20 14 05


“Even you can afford a decent style now” Go to   deadsheap. com  


YELULT

Inhoud

4

Voetballers & muziek

8

Europees teambelang anno nu

18e eeuwse rockpianist Dussek

14

10 Duitsers zijn like-able, nu wij nog...  

Colofon Contact   info@prvanstekelenborg.nl   www.prvanstekelenborg.com     Volg  Yelult  op   facebook     Verschijningsfrequentie   Elke  maand  verschijnt  een  gratis  nieuwe  editie  in  de  publicaties  op  Issuu.     Cover  foto   Panoramic   Disclaimer  


Voetballers & muziek

We staan  aan  de  vooravond  van  het  Wereldkampioenschap  Voetbal.  Dit   keer  op  heilige  grond  van  Brazilië.  We  gaan  in  de  aanloop  weer  zien   hoe  de  grootste  voetballers  op  aarde  chagrijnig  maar  geconcentreerd   de  spelersbus  uitrollen  met  een  ‘Beats  by  Dr.  Dre’-­koptelefoon  op  hun   hoofd.  Precies  het  merk  koptelefoon  dat  eigenaar  Dr.  Dre  onlangs  voor   3  miljard  dollar  overdroeg  aan  Apple.     Qua  timing  probeerde  de  miniscule  concurrent  JBL  van  de  week  met   Wesley  Sneijder  een  deuk  in  een  pakje  boter  te  slaan.  Sneijder   promootte  precies  op  de  dag  dat  Louis  van  Gaal  zijn  Oranje-­selectie   voor  het  WK  bekendmaakte  een  koptelefoontje  waar  niemand  in  de   wereld  op  zit  te  wachten.     Maar,  waar  luisteren  de  heren  voetballers  nu  het  liefst  naar?  Van  Wesley  weten  we  dat  hij  fan  is  van   Nederlandstalig  werk  en  een  plaatje  van  Armin  van  Buuren  wel  weet  te  waarderen.  Jan  Smits  oude   oeuvre  blijkt  echter  nog  steeds  wat  gevoelig  te  liggen.       Hoe  zit  het  met  de  muzikale  smaak  van  wereldvoetballers?  Ruim  25  jaar  nadat  Frank  Rijkaard  aangaf   van  The  Pixies  te  houden,  zien  we  weinig  opvallende  muzikale  uitspattingen  van  de  grootverdieners   op  de  groene  mat.  Dirk  Kuyt  houdt  van  Kings  of  Leon  en  Coldplay.  Juist  van  een  rasechte  Katwijker  zou   je  iets  anders  mogen  verwachten.    


Dat soms  een  voetballer  alle  vooroordelen  bevestigt,  bewijst  Christiano  Ronaldo.  Hij  houdt  van  ‘La   Vida  Loca’  van  Ricky  Martin  en  R.  Kelly’s  ‘I  Believe  I  Can  Fly’.  Okee,  Swedish  House  Mafia,  Eric  Prydz,   Elton  John,  George  Michael,  Phil  Collins  en  Alicia  Keys  staan  ook  in  zijn  favorietenlijst,  maar  toch.  Als  je   dan  nog  geen  homo  bent,  dan  weet  ik  het  niet  meer.  Dan  kun  je  beter  een  smaak  opgeven  waar  wij   Europeanen  geen  verstand  van  hebben.  Messi  doet  dat.  Zijn  favoriete  muziekgenre  is  het  volkse   Cumbia  dat  in  de  genen  zit  van  elke  latino  in  Midden-­‐  en  Zuid-­‐Amerika.       Verrassend  is  de  Amerikaanse  keeper  in  dienst  van  Everton  Marcus  Hahnemann  die  Slipknot,   Mastodon,  Five  Finger  Death  Punch  en  Machine  Head  als  favoriete  acts  opvoert.  Samen  met  Fullham-­‐ voetballer  Kasey  Keller  is  hij  vaak  gespot  bij  optredens  van  Tool  en  Disturbed.   Terry  Butcher,  de  oud-­‐aanvoerder  van  het  Engelse  nationale  team  is  op  en  top  Brits  en  houdt  daarom   waarschijnlijk  zoveel  van  Iron  Maiden.     Manchester  United-­‐keeper  David  de  Gea  houdt  van  Avenged  Sevenfold  en  Metallica  maar  hij  steekt  zijn   liefde  voor  The  Stone  Roses  (Manchester)  ook  niet  onder  stoelen  of  banken.   Nu  moet  gezegd  worden  dat  stadions  al  jaar  en  dag  dezelfde  anthems  draaien  wanneer  een  team  het   veld  opkomt,  wanneer  er  gewonnen  is  of  wanneer  er  prijzen  moeten  worden  uitgereikt.  Op  Old   Trafford  komt  zowat  elke  week  ‘This  Is  The  One’  van  The  Stone  Roses  voorbij.    Bij  PSV  werd  jarenlang   elk  doelpunt  met  Scooters  ‘Maria,  Maria,  I  Like  It  Loud’  opgeleukt.   Grote  voetballers  als  Andres  Iniesta  vinden  alle  muziek  goed  die  is  verwerkt  in  de  Fifa-­‐game  van  EA.   En  dus  vindt  hij  ‘Club  Foot’  van  Kasabian  prachtig.  En  zal  hij  van  Fifa14  waarschijnlijk  Imagine   Dragons    en  John  Newman  fantastisch  vinden.  Wat  hij  verder  aardig  vindt  is  de  Spaanstalige  band   Estopa.   Arjan  Robben  luisterde  het   vorig  WK  in  Zuid-­‐Afrika  nog   veel  naar  Rihanna,  Stromae  en   Black  Eyed  Peas.    Maarten   Stekelenburg  draaide  Chuckie,   David  Guetta  en  André  Hazes   dwars  door  elkaar  heen   terwijl  Ryan  Babel  behalve   naar  zijn  eigen  hiphop-­‐ avonturen  luisterde  naar  Tinie   Tempa,  Lil  Wayne  en  Perry   Mystique.   Robin  van  Persie  gaf  onlangs   in  het  AD  aan  dat  hij  Rihanna   en  Guus  Meeuwis  beluistert.   Memphis  Depay  is  een  groot   hiphop-­‐fan  en  rapte  vroeger   zelf  bij  het  hiphopcollectief   Rotterdam  Airlines.       Het  grappige  is  dat  Wesley   Sneijder  sinds  2008  in  de   spelersbus  en  in  de   kleedkamer  van  het   Nederlands  elftal  steeds  vaker  bepaalde  dat  Oranje  wel  wat  energieke  en  ‘uplifting’  anthems  kon   gebruiken.  Door  zijn  toedoen  wist  het  grote  publiek  bij  de  inhuldiging  in  2010  wat  Swedish  House   Mafia,  Avicii,  Hardwell  en  Armin  van  Buuren  was.  Zelf  zegt  hij  dat  hij  van  Nederlandstalig  en  house   houdt  met  een  opzwepende  bounce.   Klaas-­‐Jan  Huntelaar  houdt  van  ‘Drive’  van  Train,  ‘We  Are  Young’  van  Fun,  The  Killers,  Editors  en  om   zichzelf  op  te  peppen  zet  hij  het  liefst  Iron  Maidens  ‘Number  Of  The  Beast’  op.     Nederlandse  voetballers  zijn  niet  zo  van  de  uitspattingen.  De  excentriekelingen  zijn  in  2014  ver  te   zoeken  bij  Oranje.  De  namen  Rio,  JR,  Lerra  F  en  Priester  zullen  nog  bij  weinig  mensen  een  belletje  doen   rinkelen,  totdat  ze  horen  dat  dit  de  alter  ego’s  zijn  van  profvoetballers  Ryan  Babel,  Vurnon  Anita,  Leroy   Fer  en  Mitchell  Burgzorg.  Ook    Royston  Drenthe  was  een  lauwe  hiphopper  in  hart  en  nieren  die  op   menige  mixtape  te  horen  was.   De  enige  echt  verrassende  blanke  tegenpool  kwam  van  ex-­‐voetballer  Bjorn  van  der  Doelen,  de  man  die   ooit  een  vinger  in  zijn  oog  kreeg  geprikt  van  Edwin  Gorter.  Hij  leidt  de  Brabantse  folkrock-­‐band  Allez   Soldaat  op  gitaar  en  is  beneden  de  rivieren  bekender  als  muzikant  dan  hij  was  als  voetballer.  


Atelier / Galerie

Vennik Nieuwe Raamstraat 10, 2011 ZE Haarlem


We weten  dat  de  grootste  voetballer  ter  wereld  Pélé  zelf  maar  al  te  graag  een  Braziliaans  samba-­‐ deuntje  speelde  op  gitaar  en  dat  Eusebio  verliefd  was  op  de  songs  van  Otis  Redding.     Diego  Maradona  is  verslaafd  aan  cumbia,  salsa  en  merengue  en  eigenlijk  alles  wat  een  latino  een  echte   latino  maakt.  Cubaanse  traditionals,  de  Argentijnse  rockband  Los  Piojos,  de  volkse  Argentijnse   zangeres  ‘Princesita’  Karina  tot  en  met  opzwepende  samba,  als  Diego  maar  kan  dansen.  Er  wordt  zelfs   beweerd  dat  Maradona  vaker  op  de  dansvloer  heeft  gestaan  dan  op  een  voetbalveld.   En  wat  deed  John  Cruijff?  Niet  veel,  hij  belichaamde  de  Nederlandse  smaak  met  carnavalssingles,   flauwe  Johnny  Hoes-­‐teksten,  polderpop  en  smartlappen.     Nederlanders  en  een  verfijnde  muzieksmaak,  het  kan  verkeren.  Nooit  zal  ons  Oranje  opgeleukt  worden   door  bijvoorbeeld  de  Argentijnse  cultheld  Dario  Dubrois  die  op  en  naast  het  veld  zijn  liefde  voor   deathmetal  liet  zien.  Geschminkt  en  getooid  met  studs  betrad  hij  zijn  werkplek;  het  voetbalveld.  Toen   de  Argentijnse  voetbalband  hem  dat  verbood  ging  hij  over  op  het  dragen  van  metal-­‐merchandise   onder  zijn  clubtenue  en  plakte  het  liefst  de  shirtsponsor  af  met  ducktape.  Dubois  leidde  zelfs  een  eigen   metalband  genaamd  Tribute  Rock.  In  2008  was  hij  per  ongeluk  betrokken  bij  een  schietincident  en   kwam  om  het  leven.       Nooit  zal  Oranje  geleid  worden  door  een  type  trainer  als  Jürgen  Klopp  van  Borussia  Dortmund.  Klopp   gaat  er  vanuit  dat  voetballers  tot  een  maximum  moeten  worden  opgejut  en  als  metalmuziek  daarbij   kan  helpen  om  90  minuten  lang  de  spelers  voor  elkaar  door  het  stof  te  laten  bijten,  dan  moet  dat  maar.   Extreme  spelletjes  en  extreme  prestaties  kun  je  alleen  met  extreme  middelen  motiveren.  Klopp  is  dan   ook  niet  vies  van  Slayer  en  Metallica  op  het  trainingsveld  en  in  het  stadion.  ‘Spelers  die  een  beetje   getikt  zijn,  maar  daardoor  grote  hoogtepunten  bereiken,  snappen  dat.’   Zo  mocht  de  Zweed  Jonas  Olsson  graag  luisteren  naar  oude  hardrock  en  zette  hij  net  zo  graag  een   plaatje  van  Morbid  Angel  of  Cannibal  Corpse  op.   Slaven  Bilic,  manager  van  het  Kroatische  nationale  elftal  hield  van  Slayer,  Metallica,  Megadeth,  Iron   Maiden  en  AC/DC.   De  Deen  Daniel  Agger  nam  ‘Here  I  Go  Again’  van  Whitesnake  aan  als  lijflied.  En  de  oude  coach  van  het   Schotse  nationale  team  Walter  Smith  zwoer  bij  Iron  Maiden.   Keeper  Victor  Valdès  van  Barcelona  blijft  troost  vinden  in  het  werk  van  AC/DC  en  Guns  ’n  Roses,  net   als  oud-­‐collega-­‐keeper  Ronald  Waterreus.     Zlatan  Ibrahimovic  is  een  verhaal  apart.  Voor  hem  is  muziek  heel  persoonlijk  en  pakt  hij  ieders   muzikale  smaak  op  als  een  spelletje  wat  zijn  psychologische  oorlogsvoering  ten  goede  komt.  Zo   kraakte  hij  David  Beckham  stelselmatig  af  op  zijn  liefde  voor  Justin  Bieber,  Selena  Gomez  en  The  Jonas   Brothers.  Hij  wraakte  Mario  Gotze  voor  het  feit  dat  hij  als  jongeling  ook  naar  Justin  Bieber  luisterde.   Zelf  voert  Zlatan  een  mooie  lijst  van  favorieten  op  die  bijna  uit  een  compleet  reggae-­‐genre  bestaat.  Bob   Marley  is  zijn  grote  held.    Meteen  gevolgd  door  Alpha  Blondy  en  Timbuktu.  Maar,  voor  de  wedstrijd   luistert  hij  naar  hiphop  en  alternatieve  rock.  Reggae  is  enkel  voor  de  ontspanning  en  ontlading   achteraf.       De  Braziliaanse  superspits  Neymar  houdt  het  bij  Braziliaanse  samba.  De  Engelse  Wayne  Rooney  is  een   uitgesproken  Stereophonics-­‐fan.  Naar  verluidt  heeft  hij  zelfs  de  albumtitel  ‘Just  Enough  Education  to   Perform’  op  zijn  arm  laten  tatoeëren.  Daarnaast  weten  we  dat  Wayne  ook  The  Arctic  Monkeys  vrij   hoog  heeft  zitten  en  bevriend  is  met  Bruce  Springsteen.     Twee  maanden  geleden  diende  ik  officiële  persaanvragen  in  voor  een  interview  met  de  Oranje-­‐selectie   over  muziek.  Ik  kreeg  nul  op  mijn  rekest  omdat  alle  aanvragen  met  betrekking  tot  de  selectie  door   Louis  van  Gaal  moeten  worden  getoetst.  En  nu  kan  ik  heel  dom  zijn  of  is  Louis  heel  slim  door  niet  al  te   veel  muzikale  voorkeuren  van  onze  jongens  aan  de  grote  klok  te  hangen.    Onze  gedeelde  muzieksmaak   zou  tijdens  het  WK  weleens  tegen  ons  kunnen  werken.  


Europees teambelang

Een tijdje terug sprak minister Timmermans zich uit voor het belang van een sterk EU, al was het maar in het belang voor Nederland. Om high en low cultures met elkaar te verenigen deed hij dat met voetbal als voorbeeld. In Rotterdam, in Ahoy. Â


Europa is een team dat nog net niet lekker loopt. We weten echt wel wie de basisspelers zijn, wie welke uitzonderlijke talenten hij of zij wil inzetten in het belang van het team. Ik kies bewust voor een parallel met een teamsport omdat wij in Europa een voorliefde met elkaar delen; voetbal. En dan heb ik het niet over een enkele blinde clubliefde maar over de liefde voor de tactiek achter het spelletje. Nederland heeft als land maar een kleine fysieke inbreng. Weet u wat het grote voordeel is van een relatief klein landje op de wereldkaart? Dat wij als geen ander weten en beseffen hoe onmetelijk belangrijk en groot ons buitenland is. Nederland is afhankelijk van hoe anderen tegen de wereld, Europa en tegen ons aankijken. Wat Nederland een speler maakt van niveau is dat het over ego’s kan heenkijken en een teambelang met een duidelijke koers wil inzien en herkennen. Nederland stelt pas iets voor als wij de grote ego’s kunnen laten snappen wat samenwerken en dus teambelang is. We kunnen een SWOT-analyse loslaten op Europa. Dan zien we per land karaktereigenschappen die elkaar prima aanvullen. Nederlanders hebben visie en richtingsgevoel. Belgen verstaan de kunst om zich te onttrekken van het alledaagse, Engelsen hebben traditie, Fransen hebben bravoure, Italianen passie, Zwitsers precisie, Duitsers doorzettingsvermogen, Spanjaarden vurigheid, Portugezen wereldkennis en Polen hoop. Precies alle bouwstenen die je nodig hebt om op volle kracht een eenheid te smeden. Wij Europeanen weten hoe we elkaar kunnen vertrouwen en op elkaar kunnen bouwen. Er is een zwakte die dat tegenhoudt en dat is: onzekerheid. De onzekerheid om elkaar te bevragen welke koers we ook alweer aanhielden, de onzekerheid om informatie en uitleg in te winnen. Dan laten we ons verblinden door wat passjes over de volle breedte van het speelveld en noemen we dat een zorgvuldig opgebouwd spel terwijl het feitelijk het aftasten van elkaars mogelijkheden is. Maak duidelijk bespreekbaar wie waarom ook alweer welke bijdragen levert in de EU. Je eigen land en je standpunten verdedigen lijkt een groot goed maar het wordt wereldwijd beschouwd als ‘met de punt naar achter spelen’ en is een teken van onzekerheid en onkunde. Het grappige is dat we in het voetbal dat allemaal snappen. Vertrouw op dat ene unieke talent van de goalgetter, de souplesse, de dieptepass, de balvastheid en de gedrevenheid van je teamgenoten. Houd vol, ga door en laat niet los, maar bespreek op voorhand wat je van elkaar kunt verwachten. Ons kleine koninkrijk heeft al 200 jaar zijn visie gericht op het buitenland en zet haar expertise in om land te maken en een maatschappij maakbaar te houden. Dat kan Nederland alleen maar als onderdeel van een hecht, samenwerkend Europees team.


Jan Ladislav Dussek

18e eeuwse rockpianist Hij staat  bekend  onder  de  namen  Jan  Ladislav,  Johann  Ladislaus  (Ludwig)  Dussek,   Dussík,  Dusík.  Men  neemt  aan  dat  zijn  geboortedatum  12  februari  1760  is   aangezien  hij  onder  die  datum  in  het  doopregister  staat  ingeschreven.  Sommige   bronnen  zoals  Proylaën,  Welt  der  Musik  geeft  9  februari  1760  als  geboortedatum   op.  Zijn  geboorteplaats  is  in  ieder  geval  duidelijk;  Càslav  of  Tschaslau  in  Bohemië.   Over  Dusseks  sterfdag  is  iedereen  eensgezind.  Hij  is  bij  Parijs  in  het  dorpje  St.   Germain  en  Laye  op  20  maart  1812  gestorven.  Hij  was  52  jaar  oud.     Hij  stamde  uit  een  muzikale  familie.  Zijn  vader  Jan  Dussek  was  een  gevierd  componist   en  organist,  zijn  moeder  Veronika  Stebetová  een  talentvol  harpiste.   Hij  kreeg  zijn  eerste  muziekonderricht  van  vader.  Hij  studeerde  piano  op  vijfjarige   leeftijd  en  orgel  op  negenjarige  leeftijd.  Zijn  vorderingen  op  de  piano  en  het  orgel  als   ook  op  het  gebied  van  de  zang  waren  buitengewoon.    


Hij werd  koorknaap  bij  ‘The  Iglau  Minorite  Church’  in  Iglau,  Moravië.  Hier  werd  hij  onderwezen  door   een  familielid;  pater  Ladislaus  Spinau.  In  deze  periode  was  hij  ook  leerling  op  het  Jezuïten  Gymnasium.   Na  vervolgstudies  op  het  Kuttenberg  Jezuïten  Gymnasium  (=  Kutná  Hora),  studeerde  hij  theologie  op   het  Praagse  Nieuwe  Gymnasium  (=  Neustadt  Gymnasium)  in  de  periode  1776-­‐1777.  Daarna  studeerde   hij  wijsbegeerte  en  filosofie  op  de  Praagse  Universiteit  maar  hield  dat  slechts  een  jaartje  vol,  1778  om   precies  te  zijn.   Hij  voelde  zich  tot  het  kloosterleven  aangetrokken  en  meldde  zich  aan  bij  de  Cisterciënserorde  maar   werd  daar  geweigerd  omdat  hij  te  jeugdig  was.   Hij  vond  een  patriarch  (beschermheer)  in  de  persoon  van  Graaf  Männer.  Hij  wordt  door  deze  graaf   meegenomen  naar  de  Nederlanden  waar  voor  de  jonge  Dussek  een  bewogen  leven  begint.  Een  jaar   lang  was  Dussek  in  Den  Haag  een  huis-­‐  en  muziekleraar  voor  de  kinderen  van  de  Hollandse  prins-­‐ stadhouder  Willem  V.  Door  de  medewerking  van  de  graaf  die  voormalig  artillerie-­‐officier  was  en  het   muzikaal  talent  van  de  jonge  Dussek  erkende,  kon  Dussek  op  twintigjarige  leeftijd  naar  het  huidige   Mechelen  waar  hij  in  1779  pianoleraar  en  organist  werd.  Op  16  december  1779  maakte  hij  zijn  publiek   debuut  als  pianist  en  zette  een  succesvolle  toernee  neer  door  Bergen  op  Zoom,  waar  hij  dus  als   organist  optrad,  door  Amsterdam  waar  hij  als  pianist  in  1782  furore  maakte  en  door  Den  Haag  waar   hij  als  pianist  en  pedagoog  voor  de  kinderen  van  de  prins-­‐stadhouder  diende.  Daarna  reisde  hij  door   naar  Hamburg,  waar  hij  onder  andere  Ludwig  Spohr  en  C.Ph.E.  Bach  ontmoette.  Laatstgenoemde  gaf   Dussek  zelfs  in  1783  enig  onderricht.  Dussek  gaf  een  concert  in  Hamburg  op  12  juli  1782.     In  1783  speelde  Dussek  voor  het  hof  van  St.  Petersburg  in  dienst  van   Prins  Karl  Radziwill  als  orkestmeester  in  ‘Lithuania’.  Er  wordt   gespeculeerd  over  het  feit  wie  Dussek  naar  St.  Petersburg  heeft  gehaald.   De  een  zegt  dat  hij  door  Karl  zelf  en  de  ander  zegt  dat  hij  door  de  Poolse   prinses  Sapieha  is  meegenomen.  Eind  1783  en  in  1784  maakt  de   componist  een  grote  toernee  door  Duitsland  waar  hij  in  de  smaak  viel  bij   notabelen  in  Berlijn,  Mainz  (in  1785),  Kassel  (in  1783)  en  in  Frankfurt   als  een  piano-­‐  en  glasharmonica-­‐virtuoos.   In  1786  reisde  Dussek  in  dienst  van  de  Franse  gezant  in  Berlijn,  naar   Parijs  waar  hij  optrad  voor  het  hof  van  Marie  Antoinette.  “Er  begeisterte   sie”.  Marie  Antoinette  had  een  grote  verering  voor  de  virtuoos.  Dussek   zelf  herdacht  haar  in  1794  in  twee  composities:  Musique  Allegorique  en   La  Mort  de  Marie  Antoinette.  Behalve  voor  een  korte  trip  naar  Milaan   waar  hij  bij  zijn  broer  Franz  Benedikt  op  bezoek  ging  en  voor  een  kleine   toernee  door  Italië  (Bohemen)  waar  hij  met  piano  en  glasharmonica   furore  maakte,  bleef  hij  tot  het  uitbreken  van  de  Franse  Revolutie  in  1789  in  Parijs.  Door  de  revolutie   echter  werd  hij  genoodzaakt  naar  Londen  uit  te  wijken.  Door  zijn  relatie  met  vele  Franse  adellijken   moest  hij  wel  vluchten.  In  Londen  sloot  Dussek  vriendschap  met  Clementi  en  werkte  in  vele  concerten   samen  met  Jozef  Haydn.   Op  1  juni  1789  maakte  Dussek  zijn  Londens  debuut  in  de  ‘Hanover  Square  Rooms’.  Spoedig  daarop   werd  hij  een  succesvol  pianist  en  leraar  in  de  Engelse  hoofdstad.  Hij  verscheen  regelmatig  bij   ‘Salomons’  concerten  en  was  een  actief  deelnemer  aan  deze  concerten  gedurende  de  twee  bezoeken   van  Haydn.   In  1792  trouwde  Dussek  met  de  zangeres,  pianiste  en  harpiste  Sophia  Corri.  Met  zijn  schoonvader   Domenico  Corri,  die  operacomponist  was  richtte  hij  een  muziekhandel/uitgeverij  op.  Beide  heren   bleken  niet  voor  zo’n  onderneming  geschikt,  tel  daarbij  het  bourgondische  leven  dat  Dussek  leidde  op   en  je  kon  op  je  klompen  natellen  dat  de  onderneming  zou  mislukken.   In  de  winter  van  1799-­‐1800  vluchtte  Dussek  voor  de  schuldeisers  van  zijn  failliete  bedrijfje  naar   Hamburg.  Hij  liet  zijn  schoonvader  achter  in  het  gevang  waar  hij  zijn  gemaakte  schulden  kon  aflossen.   Waarschijnlijk  zag  Dussek  zijn  vrouw  en  kind  (een  dochter)  niet  meer.  


www.prvanstekelenborg.nl | www.prvanstekelenborg.com


Hij verbleef  naar  alle  waarschijnlijkheid  twee  jaar  in  Hamburg  waar  hij  actief  was  als  artiest  en  leraar   en  vanuit  Noord-­‐Duitsland  vele  grote  reizen  maakte.  Er  wordt  beweerd  dat  hij  hier  een  amoureuze   verhouding  had  met  een  dame  van  hoge  adellijke  bloede  die  zich  bij  de  Deense  grens  ophield.  Of  hij   ook  voor  haar  moest  vluchten  weten  we  niet.  In  het  algemeen  wordt  dit  verhaaltje  naar  het  rijk  der   fabelen  verwezen.  De  reizen  die  hij  vanuit  Hamburg  maakte  gingen  onder  andere  naar  Ottensen  en   Braunschweig.   In  1802  maakt  Dussek  zijn  langverwachte  reis  naar  zijn  geboorteplaats  Cáslav  om  zijn  oude  vader  te   bezoeken.  Hij  geeft  tevens  twee  concerten,  een  op  14  september  1802  en  een  op  15  september  1802   met  de  hoornspeler  Giovanni  Punto.  Vervolgens  gaf  hij  in  oktober  1802  in  Praag  drie  succesvolle   concerten.  Pianist  en  componist  Václav  Jan  Tomasek  was  erg  onder  de  indruk  van  zijn  spel  en   vermeldde  dat  Dussek  de  eerste  was  die  de  piano  dwars  op  het  podium  plaatste  zodat  het  publiek  het   profiel  van  de  componist  beter  kon  zien  

In Maagdenburg  of  Berlijn,  daar   heerst  onenigheid  over  in  de   bronnen,  werd  Dussek  door  vorst   Radziwill  aan  prins  Louis  Ferdinand   van  Pruisen  voorgesteld  die  tot  zijn   dood  beschermheer  van  Dussek   werd.   Van  oktober  1804  tot  oktober  1806   diende  Dussek  als  orkestmeester  bij   deze  prins.  Spohr  vermeldt  in  zijn   autobiografie  dat  de  twee;  Louis  en   Dussek  een  wild  en  roekeloos  leven   geleid  moeten  hebben  toen  ze  van   slagveld  naar  slagveld  trokken.  

Nadat de  man  in  de  strijd  om   Saalfield  op  10  oktober  1806   om  het  leven  kwam,   componeerde  Dussek  een   pianosonate  ter   nagedachtenis;  Elegie   harmonique  sur  la  mort  du   Prince  Louis  Ferdinand  du   Prusse  op.  61.  Ook  eerde  hij  de   prins  door  een  artikel  over  de   vorstelijke  musicus  in  de   Allgemeine  Musikzeitung.   Dussek  was  erg  kapot  van  zijn   dood.  Enkele  maanden   verbleef  hij  nog  in  het  paleis   waar  hij  musiceerde  voor  het   gevolg  van  de  overleden  prins.  

Zeer kort  daarna  diende  hij  voor  Prins  Issenburg  waarna  hij  zich  in  1807  in  Parijs  vestigde  waar  hij   Prins  Talleyrand,  prins  van  Benevento  diende.  De  officiële  naam  van  de  prins  luidt:  Charles  Maurice  de   Talleyrand-­‐Périgord  en  leefde  van  1754  tot  aan  1838.   Dussek  had  hier  weinig  verplichtingen.  Hij  gaf  hier  concerten  en  gaf  les.  Dussek  was  inmiddels  te  veel   een  ‘mode’-­‐componist  maar  onder  zijn  latere  werken  vinden  wij  er  vele  van  opmerkelijke  kwaliteit;   bestudeert  men  deze  werken  nader  dan  blijkt  toch  dat  Dussek  in  die  gevallen  ten  onrechte  vergeten  is.   De  nog  gespeelde  instructieve  pianomuziek  (sonatines)  behoren  niet  tot  het  beste  van  zijn  hand.   Zijn  gezondheid  nam  af  door  buitensporig  drankgebruik  waardoor  hij  genoodzaakt  was  zijn  carrière  te   beëindigen.  Hij  trok  zich  al  vlug  terug  en  verviel  in  een  ziekelijke  melancholie  die  tot  zijn  dood  duurde.   In  deze  laatste  periode  bij  Talleyrand  gaf  hij  nog  pianoles  aan  wat  leerlingen  en  gaf  hij  talrijke   concerten,  vaak  in  de  Odeon  met  de  violisten  Rode  en  Baillot  en  cellist  Lamare.  In  de  laatste  maanden   van  zijn  leven  bleef  Dussek  in  bed,  vrat  en  dronk,  had  geen  lichaamsbeweging  meer  en  werd  daardoor   zeer  corpulent.  Hij  stierf  aan  jicht.  


Zandvoort in de toekomst

Aardig doen  loont!  

Duitsers zijn like-able, nu wij nog...

Wees aardig  en  beleefd;  de  Duitse  toerist   komt  weer.     Om  de  gewoontes  van  onze   Oosterburen  beter  te  doorgronden   krijgt  de  politie  in  Zandvoort  ook  dit   jaar  in  de  zomermaanden   versterking  van  Duitse  collega’s.  Zij   leren  onze  politiemensen  hoe  je  de   Duitse  toerist  de  weg  kunt  wijzen,   hoe  je  hen  informeert  en  hoe  je  hen   kunt  behoeden  voor  bekeuringen.  In   navolging  hierop  informeert  de   gemeente  Duitse  toeristen  via  QR-­ Simpel.     80%  van  de  toeristen  in  Zandvoort  is   tenslotte  Duits.  De  Zandvoortse   politiemensen  doen  door  samen  te   werken  met  de  Duitse  politie  kennis  op   van  de  Duitse  cultuur,  taal  en   werkwijze.  Hoffelijkheid  en  correct   gedrag  spelen  daarbij  een  hoofdrol.  In   2009  gaven  Duitse  politie-­‐agentes  al   aan  dat  Nederlandse  agenten  veel   dichter  bij  de  burger  staan  en  meer  in   ‘gesprek’  zijn  met  mensen.         Rol  van  de  burger  en  de  gemeente   De  gemeente  Zandvoort  gaat  in   navolging  van  de  politie  Duitse   toeristen  in  het  Duits  informeren  via   QR-­‐codes  en  mobiel  internet.  Daarmee   kan  de  gemeente  op  een  interactieve   manier  en  in  een  open  tone-­‐of-­‐voice  de   Duitse  toerist  laten  zien  hoe  hun   verblijf  in  onze  badplaats  zo  voordelig   en  goed  mogelijk  voor  hen  kan   uitpakken.  


De gemeente  kan  met  één  druk  op  de  knop  de  Duitse  toerist  voortdurend  blijven  informeren  van  de   laatste  aanbiedingen,  ingelaste  evenementen  en  wijzigingen  op  bijvoorbeeld  de  vertrektijden  van  de   trein  of  bus  richting  Haarlem  en  Lisse  of  parkeertijden  in  en  rondom  het  centrum  van  Zandvoort.     Dé  Duitser  bestaat  niet   Omdat  Zandvoort  financieel  afhankelijk  is  van  Duitse  toeristen  mogen  we  ons  afvragen  wie  de  Duitse   toeristen  van  vandaag  eigenlijk  zijn?  En  klopt  het  beeld  dat  wij  Nederlanders  van  Duitsers  hebben   eigenlijk  nog?   Nee,  de  Duitse  kuilengravende  bierbuik  is  allang  verleden  tijd.  De  Duitsers  die  we  elk  jaar  in  Zandvoort   mogen  verwelkomen  zijn  jonge  ouders  die  ons  strand  willen  bezoeken  omdat  Duitsland  zelf   nauwelijks  strand  heeft.  En  daar  hebben  ze  best  veel  geld  voor  over.  Geld  waarop  de  gemeente  blijft   vertrouwen.  Omdat  het  toerisme  terugloopt  is  het  voor  de  gemeente  van  belang  om  blijvend  te   investeren  in  positieve  aandacht  voor  de  Duitse  toerist.  Alleen  op  die  wijze  haal  je  trotse  toeristen   binnen  de  gemeentegrens  die  zich  welkom  en  gewaardeerd  voelen  in  Zandvoort.     Het  belang  van  een  positieve,  directe  benadering   Nederland  is  op  elk  vlak  afhankelijk  van  onze  grote  buur  Duitsland.  Dat  is  een  simpel  feit.  Ook  nu  in   tijden  van  crises  haalt  Duitsland  in  de  EU  voor  ons  heel  wat  kolen  uit  het  vuur.  Anno  nu  daalt  het   aantal  Duitse  toeristen  in  Zandvoort.  Ook  zij  moeten  op  de  euro’s  letten.  Des  te  gemotiveerder  is  de   gemeente  dus  om  in  direct  contact  te  treden  met  de  Duitse  toerist  die  Zandvoort  verkiest  boven  een   weekje  Egypte  of  Turkije.  Des  te  bewuster  we  moeten  zijn  van  de  Nederlandse  gastvrijheid  en  directe   communicatie.  Om  in  te  spelen  op  interesses  van  de  Duitse  toerist  kunnen  we  passend  en  interactief   service  verlenen.  Bovendien  kun  je  met  behulp  van  mobiel  internet  de  toerist  aan  je  weten  te  binden   en  hen  direct  aanbiedingen  doen  voor  het  volgend  seizoen.  De  gemeente  krijgt  inzicht  in  wie  de  Duitse   toerist  werkelijk  is  en  wat  hij  wil.   Naast  de  politie  wil  dus  ook  de  gemeente  in  samenwerking  met  de  ondernemersvereniging  de  Duitse   toerist  direct  kunnen  informeren  over  ons  parkeerbeleid,  onze  evenementen  en  eigenlijk  alles  waar     we  als  Zandvoort  trots  op  zijn.  Het  is  voor  het  eerst  dat  de  gemeente  haar  informatievoorziening  wil   afstemmen  op  de  interesse  en  het  gedrag  van  de  Duitse  toerist.  Dat  doet  de  gemeente  met  QR-­‐simpel,   een  QR-­‐code  die  Duitstalige  info  op  maat  bevat  waarmee  de  Duitser  gedurende  zijn  verblijf  zijn  weg   weet  te  vinden  in  Zandvoort  op  zoek  naar  evenementen,  goed  eten,  leuke  winkels,  concerten  en   tentoonstellingen.       Kortom,  met  de  QR-­‐coderingen  gaat  de  gemeente  Zandvoort  meer  ‘in  gesprek’  met  de  Duitse  toerist.   Wat  de  gemeente  eigenlijk  doet  is  dat  het  voor  het  eerst  investeert  in  aandacht  en  waardering.  De   Duitse  toerist  wordt  op  een  open,  hartelijke  manier  benaderd.  Wij  zijn  ervan  overtuigd  dat,  in   tegenstelling  tot  ge-­‐  en  verboden  op  billboards,  flyers  en  brochures  ,  de  QR-­‐info  een  positieve  werking   heeft  op  de  directe  communicatie  tussen  gemeente  en  toerist.  Maar,  dat  kan  de  gemeente  natuurlijk   nooit  alleen  via  een  enkel  digitaal  kanaal.  Ook  in  de  fysieke  wereld  moet  de  toerist  zich  welkom  voelen   en  bij  vertrek  het  idee  opvatten  dat  hij  volgend  jaar  weer  voor  Zandvoort  kiest.  Dat  kan  dus  alleen  met   uw  steun.  Als  u  zich  openstelt  en  op  positieve  wijze  met  de  toerist  in  gesprek  bent  en  blijft  over   bijvoorbeeld  het  idee  van  de  QR-­‐code-­‐service,  dan  pas  zet  u  Zandvoort  bij  onze  Oosterburen  op  de   kaart.  Wie  goed  doet,  goed  ontmoet,  zullen  we  maar  zeggen.    

YELULT Magazine 05 2014  

PRvanstekelenborg arts & media crafts magazine

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you