Page 1


นิยายชุด กับดักรักมาเฟย 1 ออมกอดจอมมาเฟย 2 รายรักจอมมาเฟย 3 ดวงใจจอมมาเฟย 4 บวงรักจอมมาเฟย

2


ตอน 1

ณ มอนเทลชิโน่ ตังอยู่บนเนินเขาซึงปกคลุมไปด้ วยสวนมะกอกกับไร่ องุ่นสีม่วง และสีเขียว รวมไปถึงดอกทานตะวันสี เหลื องสลับขาวแซม เป็ นสถานทีผลิ ต ไวน์ ช ันเยี ยมที มี ชื อเสี ยงแห่ ง หนึ งในอิ ต าลี โดยไวน์ ห รื อ วี โน่ Vino เป็ น เครื องดืมทีชาวอิตาลีนิยมมากทีสุดและขาดไม่ได้ เลยในวิถีชีวิตของชาวอิตาลี ไวน์แบ่งออกเป็ นสองชนิดใหญ่ๆ นันคือ ไวน์ขาว และ ไวน์แดง ซึง เมือนําไวน์ทงสองชนิ ั ดมาผสมกันก็จะได้ ไวน์ชมพู ได้ รสชาติทีดีอีกแบบหนึง ยามนีชายหนุม่ คนหนึงทีอยูใ่ นชุดเสื อเชิตแบบยีนคลุมทับเสื อยืดสี ขาวกําลัง ควบคุมคนงานของตนเองขยายพันธุ์องุ่นเพือเป็ นการลดต้ นทุน ไร่ ดิ มาโกร์ มี เจ้ านายใหญ่เป็ นมาเฟี ยแห่งทัสคานี เมือก่อ นตระกูลดิ มาโกร์ ของเขาเป็ นมาเฟี ยทีมีอํา นาจอย่างมาก หากทว่าหลังจากทีกําจัดแก๊ งค์มาเฟี ยกลุ่มอืนทีมาท้ าทายอํานาจไปจนหมด สิน ตระกูล ดิมาโกร์ ก็กลับมาอยูใ่ นความสงบอีกคราว แต่ถ้ามีคนทีคิดจะมา ลองดี กับ ตระกู ล ล่ ะ ก็ ช ายหนุ่ มทังสามคนซึงเป็ นทายาทของมาเฟี ยแห่ ง ทัสคานีคงไม่ยอมให้ ศตั รู หรื อคูอ่ ริ ได้ มีลมหายใจเป็ นแน่ โดยผู้เป็ นปู่ กับบิดาทีดูแล ตระกูล ดิ มาโกร์ ก็ได้ เลิกจับปื นและหันมา จับเงินด้ วยการลงทุนทําธุ รกิจแทน ดอน วาเลนติโน่ ดิ มาโกร์ เป็ นน้ องชาย ของดอน อัลเฟโด้ ดิ มาโกร์ พีชายคนโต หากทว่าเขากลับเลื อกทีจะมาดูแล ไร่องุ่นแทน เพราะชอบใกล้ ชิดกับธรรมชาติ

รัตมา

3


ผู้เ ป็ นนายใหญ่ แ ห่ง ไร่ ดิ มาโกร์ มี วงหน้ าที หล่อ คมสัน ชวนมอง อย่างมาก โดยเฉพาะนัยน์ตาทีเป็ นสีเขียวดังมรกตไม่ตา่ งจากพีน้ องคนอืนเลย หากจะมีสิงทีแตกต่างไปจากสมาชิกในครอบครัวนันก็คือเส้ นผมสีทองอันเป็ น ประกายยามเมือสะท้ อนกับแสงแดด กลางไร่องุ่นทีสาดทอลงมาจับไปยังกาย กํายําซึงมีความสูง 190 เซนติเมตร เขามักจะขีม้ าคูก่ ายเพือเดินตรวจตราไร่องุ่น มากกว่าจะใช้ รถขับไป ทัวพืนทีอาณาบริ เวณกว้ างนันเพราะเหมือนวาเลนติโน่ได้ ออกกําลังกายไปใน ตัว บนศีรษะของชายหนุม่ ประดับด้ วยหมวกคูก่ ายสุดเท่สีนําตาลอันเป็ นสิ งที เขาต้ องสวมอยู่เป็ นประจําขณะออกมาดูคนงาน ทีไร่ ดิ มาโกร์ ทีนีจะปลู ก องุ่นหลายพันธุ์ โดยองุ่นทีใช้ ทําไวน์ขาวจะเป็ นองุ่นสี เขี ยวนันก็คือพันธุ์ ชาร์ ดอนเน่ย์ พันธุ์ โซวินยองบลังค์ และพันธุ์รีสลิง ส่วนองุ่นดํา เอาไว้ ทําไวน์แดง ทีไร่แห่งนี ก็ปลูกไว้ หลายพันธุ์ นันคือ คาเบอร์ เน่ต์ โซวีนยอง พันธุ์ เมอร์ โลต์ และพันธุ์ ซี ราส หลังจากทียืนสังการกับคนงานไปได้ ครู่ ใหญ่เขาก็ขีม้ าพันธุ์ อาระเบียนสี ขาวของตนเองซึงเป็ นม้ าคูใ่ จกลับไปยังคอกของตนเอง โดยเขาใช้ มือตบไปที คอของมันเบาๆ ก่อ นจะเดิ น กลั บ เข้ าไปยัง ที พัก ก็ พ บกับ พี น้ อ งของตนเองที วัน นี ทังหมดตังใจมากินอาหารทีนี เป็ นสิงทีทุกคนยึดถือและปฏิบตั ิมานานว่าหนึง อาทิตย์ พีน้ องตระกูลดิ มาโกร์ จะมารวมตัวเพือกินข้ าวอย่างพร้ อมเพรี ยง ซึง ปกติสถานทีหลักก็คือคฤหาสน์ของอัลเฟโด้ ทีอยูก่ บั ลาธี นา่ ผู้เป็ นน้ องสาว แต่วนั นี อัลเฟโด้ จิโอวานนีและ ลาธี นา่ พีน้ องของเขาต่างพากันมาที ไร่ ดิ มาโกร์ รวมทังลอเร้ นซ์นายธนาคารหนุม่ ซึงเป็ นเพือนสนิทของจิโอวานนี ด้ วย “ปี นีดูทา่ เราจะได้ เงิ นปั นผลเยอะกว่าปี ทีแล้ วนะลาธี น่า” ชายหนุ่ม บอกให้ น้องสาวได้ รับรู้ “จริ งเหรอคะ” อีกฝ่ ายทํานัยน์ตาโตกับสิงทีได้ ยิน “ก็จริ งน่ะสิ ไวน์ทีพีเพิงคิดค้ นรสชาติใหม่ พอส่งไปขายลูกค้ าก็ติดใจ 4


สังเข้ ามามากเลยล่ะ” เขายืนยันซําอย่างชัดเจน “แล้ ว นีไวน์ข องนายยังหายอีกรึ เปล่า” อัล เฟโด้ ถามน้ องชายด้ ว ย ความอยากรู้ ซํา เพราะจําได้ วา่ ก่อนหน้ านีเคยมีเรื องเช่นทีว่าเกิดขึน อีกฝ่ ายก็ ยิมและตอบกลับด้ วยอาการส่ายหน้ าไปมา “ไม่มีแล้ วครับ พูดถึงเรื องนีทําให้ ผมผิ ดหวังในตัวของโคซิโม่มากๆ เลยครับ ผมอุตส่าห์รั กและไว้ ใ จมาโดยตลอด” พลางทําสี หน้ า เซ็งยิ งนักที ตนเองมองคนผิดไปไม่นกึ เลยว่าจะเป็ นคนเช่นนีไปได้ “ไวน์ไม่หายก็ดีแล้ วล่ะ” พีชายคนทีสองเอ่ยต่อจากนัน “แล้ วพีอัลเฟโด้ ล่ะครับ ตกลงได้ งานสัมปทานทีประเทศเวียดนามรึ เปล่าครับ” วาเลนติโน่ซกั ไซ้ เกียวกับเรื องงานของพีชายคนโตด้ วยความอยาก รู้ “กําลังเสนอโครงการอยูน่ ะ่ ถ้ าเป็ นประเทศอิตาลี เราจะคุยง่ายกว่า แต่พอเป็ นประเทศอืน มันต้ องหากลยุทธในการทําให้ เขาตัดสิ นใจทีจะเลื อก บริ ษัทของเรามาก่อสร้ าง” ชายหนุม่ อธิ บายให้ น้องๆ ได้ ฟัง “พีอัล เฟโด้ จะกู้เ งิ นที ธนาคารของผมก็ได้ น ะครับ ผมเชือว่า ต้ อ งได้ ดอกเบียก้ อนใหญ่จากพีอัลเฟโด้ อย่างแน่นอน” “ไว้ พีขัดสนเรื องเงินก่อนละกัน จะไปกู้ธนาคารของนาย” ดอนใหญ่ บอกกลับไปด้ วยวงหน้ าทีประดับด้ วยรอยยิม “ผมรอพีมากู้ตงหลายปี ั ก็ไม่มีสกั ที นายก็ได้ จิโอวานนีมากู้เงิ นแบ้ งค์ ฉันไปสร้ างโรงพยาบาลสาขาทีสองเสียทีสิ” ลอเร้ นซ์ทําเสี ยงโอดครวญแต่ไม่ จริ งจังนัก “ถ้ าฉันจะสร้ างโรงพยาบาลเมือไรจะไปทําเรื องกู้กบั นาย” จิโอวานนี บอกอย่างให้ ความหวังอีกฝ่ าย “พูดแบบนีทุกทีเลย” เพือนหนุม่ ทําอาการเดิมเหมือนทุกครัง “ทุกอย่างมันก็มีคแู่ ข่งหมดครับพีอัลเฟโด้ ขนาดโรงงานไวน์ของผมก็ ยังมีคแู่ ข่งเลยครับ” วาเลนติโน่บอกให้ พีชายไม่เครี ยดมาก จิโอวานนีจึงบอก เช่นเดียวกัน

รัตมา

5


“โรงพยาบาลผมก็มีถ้าไม่มีคแู่ ข่งก็ทําให้ เราไม่เก่งครับ” ลาธี น่าผงก ศีรษะอย่างเห็นด้ วยกับคําพูดของพีชายคนทีสองและคนทีสาม “จริ งด้ วยค่ะ ถ้ าไม่มีอุปสรรคเราก็คงไม่พยายามพัฒ นาตัวเองเพือ แข่งกับคนอืน” “พีก็บน่ ไปอย่างนันเองล่ะเจอจนชินแล้ วไม่มีอะไรทีได้ มาโดยไม่ต้อง ลงทุนหรอก ทุกอย่างต้ องลงทุนทังนันอยู่ทีว่ามูลค่าของมันจะสูงแค่ไหนเท่า นันเอง” ระหว่างนันหญิงสาวทีจิโอวานนีคุ้นตาก็เดินเข้ ามาเสิร์ฟผลไม้ ใส่จาน วางไว้ กบั โต๊ ะให้ เจ้ านายทังหมด “ผลไม้ ส ดค่ะ ” จิ โอวานนี รู้ จ ักอีกฝ่ ายอย่า งดี นันเพราะเธอเป็ น น้ องสาวของเพือนสนิททีเสียชีวิตไปน่ะเอง “เป็ นยังไงบ้ างโดนาทําใจเรื องทาซิโอ้ ได้ บ้างรึ ยงั ” อีกฝ่ ายก็ยิมตอบ รับกลับมา หากทว่าวงหน้ านวลกลับดูมีนํามีนวลมากขึนกว่าเมือสองเดือน ก่อน เพราะเธอเอาแต่คิดถึงผู้เป็ นพีชายอยูต่ ลอดเวลา นันเพราะว่าหญิงสาวมี ทาซิโอ้ ทีคอยดูและให้ ความความช่วยเหลือมาโดยตลอด “ทําใจได้ บ้างแล้ วค่ะขอบคุณนะคะดอนจิโอวานนีทีช่วยเหลือเราสอง คนแม่ลูก” “เธอก็เหมือนน้ องสาวของฉันคนหนึงโดนา ฉันจะปล่อยให้ เธอกับลูก ลําบากได้ ยงั ไงกันล่ะ” “ขอบคุณมากเลยค่ะดอนจิโอวานนี เดียวฉันขอตัวกลับไปช่วยกิลด้ า ทําอาหารในครัวก่อนนะคะ” อีกฝ่ ายบอกเสร็ จ ก็เ ดิ นกลับไปทํา หน้ า ที ของตนเองต่อเร็ วไว เห็ น ใบหน้ าของอีกฝ่ ายก็พลอยทําให้ จิโอวานนีอดคิดถึงเพือนสนิทของตนอีกคน ไม่ได้ ทีตอนนี เหลื อเพี ยงคนเดียว นันก็คือ ลอเร้ นซ์ เดอร์ ลองค์ ซี อีโอ แห่ง ธนาคาร มาร์ ควิส ทีปราโตคือจังหวั ดหนึ งทีอยู่ทางตอนเหนื อของ Tuscany Italy เป็ นเมื อ งที มี ชื อเสี ยงทางด้ า นอุตสาหกรรมสิ งทอและเป็ นศูน ย์ กลางของ 6


อุตสาหกรรมอาหารของประเทศนีด้ วย แม้ วา่ พืนทีของเมืองจะมีเพียงแค่ 365 ตารางกิโลเมตร แต่ก็มีประชากรอาศัยอยู่เป็ นจํานวนเรื อนแสนทีเดียว โดย หนึงในนันก็มีหญิงสาวชาวไทยวัย 22 ปี ด้ วย วงหน้ านวลดูกระจ่างและรู ปหน้ าทีดูคมขํา กับนัยน์ตาและเส้ นผมที เป็ นสี ดํา เหมื อ นขนกาคื อ สิ งหนึงที ทํ าให้ เ ธอดูแ ปลกตาไปจากคนอื นมาก นอกจากนันผิวทีผุดผาดก็เป็ นจุดเด่นทีชวนมองอย่างมากเช่นกัน หลังจากที มิริน วรี กาญจน์ รดนําต้ นไม้ ทางด้ านนอกเสร็ จเธอก็ เดิ นเข้ ามาในบ้ า นซึง สร้ างจากหินทรายเกือบทังหลัง พบว่า แม่บุญธรรมของเธอทีนังอยู่ภ ายในห้ องรับ แขกยัง คงอยู่ใ น ความเศร้ าสร้ อยอย่างไม่เลิ กรา แม้ ว่าเวลาจะผ่านมาสามเดือนแล้ วก็ตามที หากความเสี ยใจก็ยงั คงมีให้ เห็นอยู่ทุกวันเหมือนเดิม ตังแต่ที คนรักของอี ก ฝ่ ายจากไปก็ทําให้ พิมพ์พรรณซึงเป็ นผู้มีพระคุณของเธอเสียใจไม่หยุด นันเพราะว่าอีกฝ่ ายเชือว่าคนรักของตนเองไม่ได้ เป็ นคนเลวอย่างที เป็ นข่าว ทังสองได้ พบกันทีประเทศอเมริ กาและได้ เลิ กรากันเพียงเพราะฝ่ าย ชายอยากให้ แ ม่บุ ญธรรมได้ เ จอกับ ผู้ ชายที ดี กว่ า ไม่ ใ ช่ คนพิ การเช่ น เขา เนืองจากว่าได้ เกิดอุบตั ิเหตุกบั อีกฝ่ ายขณะขี มอเตอร์ ไซค์กลับบ้ าน หลังจาก เหตุการณ์นนผ่ ั านไปเขาก็ได้ กลายเป็ นคนตาบอดไปหนึงข้ าง และได้ บอกเลิกกับแม่บญ ุ ธรรมก่อนทีจะหนีไปอยูท่ ีอืน โดยอีกฝ่ ายก็ พยายามทีจะติดต่อตามหาคนรักเก่าอยูต่ ลอดเวลา จนหมดหนทางทีจะตาม หาจึงตัดสิ นใจกลับ เมืองไทยและไม่ยอมทีจะมี คนรักใหม่อีกแล้ ว ซึงการที พิมพ์พรรณถูกชิงกระเป๋ ามิรินจึงวิงตามไปเอาคืนมาได้ แต่ตวั เองกลับโดนแทง จนเกือบตาย เธอขอร้ องพิมพ์พรรณว่าอย่าทิงเธอไปเพราะเธอไม่มีใคร อีกฝ่ ายเห็น ใจในความกล้ า ที ยอมเอาชี วิตเข้ า แลกเพือกระเป๋ าของตนเองจึง รั บเป็ นผู้ อุปการะมิรินในฐานะแม่บุญธรรม รู้ สึกซาบซึงกับบุญคุณของอีกฝ่ ายอย่าง มาก และคิดว่าจะอยูค่ อยดูแลพิมพ์พรรณไปเรื อยๆ ด้ วยความกตัญ ู กระทัง วันหนึงแม่บญ ุ ธรรมก็บอกให้ ร้ ู วา่ จะไปอิตาลี

รัตมา

7


เพือไปอยู่กบั เพือนทีปราโตซึงได้ แต่ง งานกับสามีช าวทัสคานและ ย้ ายไปสร้ างครอบครัวทีนัน ซึงทางครอบครัวของพิมพ์พรรณก็ไม่วา่ อะไร มิริน ได้ ย้ายไปเรี ยนต่อทีนันหลังจากนัน เธอทําตามคําพูดทีเคยบอกไว้ ว่าแม่บุญ ธรรมอยูท่ ีไหนเธอก็จะไปอยู่ด้วย ดังนันมิรินจึงย้ ายทีอยู่จากเมืองไทยไปอยู่ ยังปราโตแทน เริ มต้ นชีวิตใหม่ทีนีตังแต่อายุเพียง 12 ปี ก็ย้ายไปเข้ าโรงเรี ยนทีปรา โตจวบกระทังเธอเรี ยนจบปริ ญญาตรี ก่อนจะได้ รับรู้ ว่าคนรักเก่าของ พิมพ์ พรรณทีหายตัวไปเสียชีวิตทีมอนเทลชิโน่ ยามนีแม่บญ ุ ธรรมของเธอนังอยู่กบั วินดีเพือนสาวซึงเป็ นคนส่ง ข่าวให้ พิมพ์พรรณ์ ร้ ู ว่าโคซิ โม่คนรักเก่าของเธอ เสียชีวิตแล้ ว “ยังไงฉันก็ไม่เชือหรอกนะว่าโคซิโม่จะเป็ นคนร้ ายขโมยไวน์น่ะวินดี เขาต้ องถูกใส่ร้ายแน่เลย เธอต้ องเชือฉันนะวินดี” หญิงวัยกลางคนมีสีหน้ าทีดู หม่นหมองอย่างมาก โดยวินดีก็บอกให้ เพือนสาวเชือในสิงทีเห็น “แต่หลักฐานมันก็บอกว่าโคซิโม่น่ะขโมยไวน์นะพิมพ์” มิรินทีรดนํา เสร็ จแล้ วและบังเอิญได้ ยินประโยคทีว่าก็เถียงแทนผู้มีพระคุณขึนมา อะไรที อีกฝ่ ายบอกเธอไม่เคยเคลือบแคลงระแวงสงสัยเลย “หนูก็ไม่เชือค่ะ หนูเชือว่าแม่พิมพ์พดู จริ งค่ะ” เมือพิมพ์พรรณได้ ยินที ลูกบุญธรรมเอ่ยก็ยิมด้ วยสีหน้ าทียินดี “เห็นไหมว่ามิรินยังเชือฉันเลย” “แต่คนอืนเขาไม่เชือนี ถ้ าไม่มีหลักฐานมายืนยันว่าโคซิโม่ไม่ได้ เป็ น คนร้ ายน่ะ” ครั นฟั ง คํา ที เพื อนเอ่ยรอยยิ มที กระจ่า งตาเมือครู่ นี ก็เ ลื อนหายไป ในทันทีเ ปลี ยนเป็ นเสี ยใจเหมื อนเช่น เดิมทีตนเองไม่สามารถจะทํ าให้ สิงที ตนเองเชือเป็ นจริ งได้ “แล้ วฉันจะไปหาหลักฐานได้ ทีไหนกันล่ะวินดี” มิรินนิงไปครู่หนึงก่อน จะยิมออกมาด้ วยความดีใจโดยบอกให้ แม่บญ ุ ธรรมของตนได้ รับทราบ “แม่พิมพ์คะหนูมีวิธีทีจะหาความจริ งมายืนยันได้ คะ่ ” 8


ทังสองคนหันไปมองวงหน้ านวลอันอ่อนหวานในทันทีพลางย้ อนถาม กลับมาด้ วยความอยากรู้ ยิงนัก “วิธีอะไรเหรอมิริน” หญิงสาวเงียบไปครู่หนึงก่อนจะเอ่ยออกมาถึงสิง ทีตนเองคิดไว้ “หนูจะเข้ าไปสื บหาทีไร่ ดิ มาโกร์ เองค่ะ ” เพียงได้ ยินนัยน์ตาของ พิมพ์พรรณก็พลันเบิกกว้ างพร้ อมกับรี บส่ายหน้ าปฏิเสธทันที “ไม่ได้ หรอก แม่ไม่ยอมเด็ดขาด” “แต่แม่พิมพ์อยากพิสูจน์ให้ คนรู้ ไม่ใช่เหรอคะว่าคุณโคซิโม่ไม่ได้ เป็ น คนร้ ายทีขโมยไวน์ ถ้ าหนูไม่เข้ าไปหาหลักฐานในไร่ ดิ มาโกร์ แล้ วเราจะเอา หลักฐานทีไหนมายืนยันได้ ล่ะคะ” หญิงสาวพยายามอธิ บายเหตุผลให้ อกี ฝ่ าย ได้ ทราบ วินดีพยักหน้ าอย่างเห็นด้ วย “ทีมิรินพูดก็ถกู นะพิมพ์ ถ้ าไม่เข้ าไปหาหลักฐานในไร่ ดิ มาโกร์ แล้ ว เราจะทําให้ คนอืนรู้ ความจริ งได้ ยงั ไงกัน” “แต่มนั อันตรายมากนะวินดี มิรินต้ องเสี ยงมากเลย” แม้ ว่าจะอยาก แก้ มลทินให้ กบั อดีตคนรักแต่มนั ก็เสียงอย่างมากเช่นเดียวกัน ดังนันเธอจึงไม่ เห็นด้ วยกับความคิดทีว่า มิรินบอกเพือให้ อีกฝ่ ายคลายความกังวลใจ “หนูจะพยายามระวังตัวเองให้ มากค่ะแม่พิมพ์” “แล้ วมิรินจะเข้ าไปในไร่ ดิ มาโกร์ ยงั ไงกันล่ะ ” วินดีทําสี หน้ าสงสัย อย่างครามครัน “หนูก็ยงั ไม่ร้ ู เลยค่ะ แต่ยงั ไงหนูก็เชือว่ามันต้ องมีทางทีจะเข้ าไปได้ แน่นอน” เธอตอบอย่างมันใจเหลือเกิน “แม่ขอบใจหนูมากเลยนะมิริน คิดไม่ผิดจริ ง ๆ ทีแม่รับอุปการะหนู มิรินไม่เคยทําให้ แม่ผิดหวังเลย แต่แม่ก็ไม่อยากให้ หนูไปเสี ยงกับอัน ตราย หรอกนะ” ยังไงเธอก็ไม่ยอมให้ อีกฝ่ ายทําอย่างทีคิดเด็ดขาด เพราะตนเองเสีย ชายทีรักไปแล้ ว จึงไม่อยากเสียลูกสาวบุญธรรมไปอีกผู้หนึง “เพือคนที แม่พิมพ์ รัก หนูยอมเสี ยงค่ะ แม่พิมพ์จะได้ ล้างมลทินให้ คุณโคซิโม่ไงล่ะคะ”

รัตมา

9


ถ้ า การเสี ยงครั งนี จะเป็ นการตอบแทนบุญคุณและทํ าให้ อี กฝ่ าย คลายเศร้ าได้ ต่อให้ แลกด้ วยชีวิตมิรินก็ยินดีทีจะทํา “หนูเป็ นเด็กทีน่ารักมากเลย” พิมพ์พรรณดึงร่างของหญิงสาวเบืองหน้ าเข้ ามา กอดด้ วยความรักอย่างมากมาย ทั งหมดขั บ รถมายั ง มอนเทลชิ โ น่ จุ ด หมายเพื อไปยั ง ไร่ ดิ มาโกร์ ตามที มิ ริ น มุ่ ง มันจะไปให้ ไ ด้ ไม่ ว่า มารดาบุ ญธรรมจะคัดค้ า น เพียงใดก็ตามที ซึงก็ใช้ เวลาหลายชัวโมงทีเดียวกว่าจะมาถึงทีมอนเทลชิโน่ วินดีทีเป็ นคนขับมองไปยังหน้ าปั ดนาฬิ กาแบบดิจิตอลซึงอยู่ทางด้ านหน้ ารถ ก็เห็นว่าเป็ นเวลาเย็นจัดมากแล้ วจึงหันไปบอกกับเพือนสาวทีร่ วมเงิ นทางมา ด้ วยกัน “ฉัน ว่ า เราหาที พักกัน ก่ อ นดี ก ว่ า ไหมพิ ม พ์ แล้ ว พรุ่ ง นี ค่อ ยไปไร่ ดิ มาโกร์ กนั ไปตอนนีมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก” เพียงวินดีพูดเสร็ จทัง มิรินและพิมพ์พรรณก็พยักหน้ าอย่างพร้ อมเพรี ยงแบบเห็นด้ วย “นันสิคะน้ าวินดี” “อย่างนันหาทีพักก็ได้ ” เมือทังหมดมีความคิดไปในลักษณะเดียวกัน วินดีจึงขับรถไปยังโรงแรม จัดการกินอาหารจนอิมก่อนจะขึนไปอาบนําเพือ พักผ่อนและเตรี ยมออกเดินทางในวันต่อไป ทังสามได้ หยุดแวะพักกินอาหารในช่วงเวลาเทียงเมือขับมายังตัว เมืองทางด้ านนอก โดยมาตามแผนทีซึงได้ บอกไว้ วา่ ไร่ ดิ มาโกร์ อยูใ่ นเมืองนี เมือเด็กเสิ ร์ฟสาวในร้ านมองเห็ นทังสามก็ เดินมาบริ การ และไม่ลืมทีจะนํ า เมนูอ าหารและเครื องดืมมายื นให้ กบั ทังหมดด้ วย มิริ น ถามผู้ ใ หญ่ ท ังสอง ซึงร่วมโต๊ ะอย่างเทคแคร์ และใส่ใจแบบทุกคราว “แม่พิมพ์ น้ าวินดี จะกินอะไรดีคะ” “ขอเป็ นเนือไก่ผดั ซอสมะเขือเทศละกันจ้ ะ” พิมพ์พรรณตอบให้ ลูกบุญธรรมได้ ทราบเมือไล่สายตาไปยังเมนูทีอยู่ ในแผ่นกระดาษเบืองหน้ า วินดีดูเมนูแล้ วสังออกมาบ้ าง 10


“น้ าขอเป็ น ปลาเทราต์ กับ หอยแมลงภู่ยดั ไส้ จ้ะ” “ขอเป็ นสเต็กหมูราดซอสครี มค่ะ แล้ วก็เอา ซุปผักด้ วยค่ะ ” มิรินสัง ของตนเองหลังจากนัน “เครื องดืมอะไรดีคะ” พนักงานเสิร์ฟสาวถามต่อ “ขอนําส้ มคันค่ะ” มิรินบอกเครื องดืมของตัวเธอ “ขอเป็ นนํามะเขือเทศละกันค่ะ” พิมพ์พรรณสังต่อทันที “สองแก้ ว เลยค่ะ ” วิ นดียกนิ วขึนมาสองนิว ครั นจดทุกอย่างเสร็ จ เรี ยบร้ อยแล้ วพนักงานสาวก็เอ่ยทวนรายการอาหารกับเครื องดืมซําอีกคราว หนึง ก่อนจะเดินนํารายการอาหารไปให้ กบั พ่อครัวทางด้ านใน เพียงครู่ รายการอาหารทังหมดทีได้ สังไว้ ก็ได้ ถูกนํา มาเสิ ร์ ฟยังโต๊ ะ ทังหมดจึงนังกินอาหารกันด้ วยความหิวอย่างไม่รอช้ า จวบกระทังกินอิมแล้ วก็ เรี ยกพนักงานมาจัดการคิดเงิ นค่าอาหารทังหมด โดยระหว่างนันวินดีก็ถาม อีกฝ่ ายไปด้ วย “ขอถามอะไรหน่อยนะคะ คือพวกเรากําลังจะไปไร่ ดิ มาโกร์ น่ะค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะรู้ ไหมคะว่า ไร่ ดิ มาโกร์ อยูท่ ีไหนเหรอคะ” “พวกคุณจะไปสมัครงานทีไร่ ดิ มาโกร์ กันเหรอคะ” อีกฝ่ ายย้ อนถาม กลับมา วินดีทําหน้ างงกับคําถามทีได้ ยิน แต่ทว่ามิรินเป็ นคนพยักหน้ าตอบรับ แทนตามนํา “ใช่คะ่ พวกเราจะไปสมัครงานที ไร่ ดิ มาโกร์ แต่พวกเราไปไม่ถกู ค่ะ” “อย่างนันเดียวฉันเขี ยนแผนทีให้ ค่ะ ” พนักงานเสิ ร์ฟก็จดั การเขี ยน แผนทีให้ กบั ทังสามใส่ลงในแผ่นกระดาษ มิรินรับไปจากมือของอีกฝ่ ายก่อน จะบอกกลับไปด้ วยรอยยิมทีแสนอ่อนหวาน จากนันทังหมดก็กลับขึนไปนังบนรถ มิรินจึงบอกให้ แม่บุญธรรมกับ เพือนได้ ฟังเกียวกับสิงทีได้ ยินจากเด็กเสิร์ฟในร้ านอาหารดังกล่าว “โชคดีจงั เลยนะคะแม่พิมพ์ น้ า วิน ดี ที ไร่ ดิ มาโกร์ กํ าลัง รับสมัคร งานอยูพ่ อดี” “นันสิ อย่างนีเราก็มีทางทีจะเข้ าไปในไร่ ดิ มาโกร์ แล้ วสินะ”

รัตมา

11


วินดีเอ่ยอย่างเห็นด้ วยกับลูกบุญธรรมของเพือน “เปลี ยนใจไหมมิริน แม่ไม่ว่าหรอกนะถ้ าหนูจะไม่ไปทีไร่ ดิ มาโกร์ น่ะ” มือของพิมพ์พรรณจับไปยังบ่าเล็กเพือเกลียกล่อมอีกฝ่ าย แต่หญิ งสาวก็ ยังยืนกรานดังเดิม “ไม่คะ่ แม่พิมพ์ ทุกคนจะได้ ร้ ู ไงคะว่าคุณโคซิโม่ถกู ใส่ร้าย” “สัญญากับแม่กอ่ นนะมิรินว่าถ้ ามันดูทา่ ไม่ดี หรื อว่าอยูไ่ ม่ได้ ต้ องรี บ กลับทันทีนะ” พลางกําชับกําชาด้ วยความห่วงใย หญิงสาวจึงผงกศีรษะตอบ “ค่ะแม่พิมพ์” พิมพ์พรรณได้ ยินคําสัญญาของลูกบุญธรรมก็ร้ ู สึกเบา ใจลงถ้ าหากว่าอีกฝ่ ายยอมทําตามทีบอกตนเองไว้ แล้ วทังสามก็ไปถึงไร่ ดิ มาโกร์ เบืองหน้ าคือป้ายไม้ ทเขี ี ยนชือ ไร่ ไว้ อย่า งชัดเจน ไร่ ดิ มาโกร์ ทีเพี ยงมองจากภายนอกก็รับรู้ ว่าไร่ ดงั กล่า ว กว้ างใหญ่มากทีเดียว นอกจากจะเห็นป้ายชือไร่แล้ ว ยังมีป้ายไม้ สีขาวแขวน อยู่ด้วย อ่า นว่า รับ สมัครคนงานเป็ นจํ านวนมากทังชายและหญิ ง ส่ว นอี ก ตําแหน่งหนึงนันก็คือ ฝ่ ายการตลาด 2 ตําแหน่ง โดยเวลานี มี ผ้ ู คนมายื น ต่ อ แถวทางด้ านนอกหลายคนที เ ดี ย ว พิมพ์พรรณเอ่ยขึนมาด้ วยนําเสียงยินดีเมือเห็นป้ายประกาศทีว่า “โชคดีจงั เลยทีเขากําลังรับตําแหน่งฝ่ ายการตลาดพอดี” “นันสิ” วินดีเองก็ดีใจไม่ตา่ งกัน “แต่หนูจะสมัครตําแหน่งคนงานค่ะแม่พิมพ์” ทังสองพากันเงี ยบงัน เมือได้ ยิน ประโยคที มิริน เอ่ย พลางย้ อนถามกลับ มาเหมือนไม่เชื อหู สี หน้ า แสดงความไม่ชืนชอบอีกต่างหาก “อะไรนะมิริน นีหนูจะสมัครตําแหน่งคนงานใน ไร่ ดิ มาโกร์ อย่างนัน เหรอแม่ไม่ยอมหรอกนะ” พิมพ์พรรณดูไม่ชอบใจกับความคิดของลูกบุญธรรม “แม่พิมพ์คะตําแหน่งการตลาดน่ะรับแค่ 2 ตําแหน่งเองนะคะ ซึงเขา ก็ต้อ งคัดคนที เก่ง แล้ วก็ มีป ระสบการณ์ ท างด้ านนี แต่หนูเรี ยนจบทางด้ า น คอมพิวเตอร์ มาไม่มีประสบการณ์ มาก่อนเลย ยังไงหนูก็มนใจว่ ั าคงไม่ผ่าน 12


คุณสมบัติเขาอย่า งแน่นอนค่ะ ” เธออธิ บ ายถึง เหตุผ ลทีตนเองเลื อกสมัคร ตําแหน่งคนงานแทน “เป็ นคนงาน งานคงหนักมากเลยล่ะมิริน แล้ วหนูจะทําไหวเหรอ” พิมพ์พรรณห่วงใยในตัวของอีกฝ่ ายเหมือนเช่นเดิมไม่อยากให้ ต้อง มาลําบากลําบนมากเพราะตนเองเช่นนี หากทว่าอีกฝ่ ายก็ยงั ยืนยันหนักแน่น ดังเดิมไม่เปลียน “ไหวค่ะ” ตอนทีเธอเห็นป้ายเบืองหน้ านันสิ งทีคิดนันก็คือจะเข้ าไป เป็ นคนงานในไร่ เพราะดูไม่นา่ จะเข้ าไปยากเลย เพราะไม่ต้องใช้ ความรู้ อะไร นอกจากแรงงานเพียงอย่างเดียวเท่านัน “หนูไม่ต้องลําบากเพือแม่ขนาดนีหรอกนะมิริน” “นันสิมิริน ทํางานในไร่ไม่ใช่เบาๆ เลยนะ” วินดีนึกอย่างคาดการณ์ ไม่ตา่ งกัน เธอจึงอธิ บายถึงเหตุผลทีเลือกสมัครงานตําแหน่งทีคิดไว้ “เป็ นคนงานนีล่ะค่ะแม่พิมพ์ จะทําให้ เราเข้ าไปสื บหาหลักฐานของ คุณโคซิโม่ได้ คะ่ เหมาะทีสุดแล้ ว เพราะว่าไม่ต้องทดสอบหรื อมีคณ ุ สมบัตอิ ะไร มาก” ครันวินดีได้ ยินทีมิรินบอกก็อดชืนชมในความฉลาดของอีกฝ่ ายไม่ได้ “ก็จริ งอย่างทีมิรินพูดนะ” “ในเมือเรามีทางทีจะเข้ าไปสื บหาหลักฐานเพือยืนยันว่าคุณโคซิโม่ ไม่ได้ เป็ นคนร้ ายได้ เราก็อย่าช้ าเลยค่ะแม่พิมพ์ น้ าวินดี รี บพาหนูไปตลาดเพือ เปลียนชุดเถอะค่ะขืนหนูลงไปสมัครงานด้ วยชุดนีเขาคงไม่เชือแน่นอนค่ะ อีก อย่างหนึงถ้ าช้ าเกินไปเดียวจะสมัครไม่ทนั นะคะ” พิมพ์พรรณรู้ สึกซาบซึงใจ กับการกระทําของอีกฝ่ ายยิงนัก “หนูทําเพือแม่มากเลยนะมิริน” “ก็หนูรักแม่พิมพ์มากนีคะ อะไรทีทําให้ แม่พิมพ์มีความสุข หนูยอม ทําทุกอย่างค่ะ” เธอบอกพร้ อมกับซบกับบ่าเล็ กทางเบืองหลัง พิมพ์พรรณใช้ มือลูบไปยังศีรษะของอีกฝ่ ายด้ วยความรักใคร่ วินดีขับรถพามิรินไปยังตลาดในเมืองมอนเทลชิโน่เพือเปลียนชุดให้ ดู เหมาะสมทีจะไปสมัครเป็ นคนงานโดยสวมเสือผ้ าทีดูราคาถูก นันก็คือเสือเชิต

รัตมา

13


กับกางเกงยีนแล้ วก็รองเท้ าผ้ าใบมือสองทีดูไม่ใหม่มาก พร้ อมกับมัดผมทียาว เหยียดตรงเป็ นหางม้ าทางเบืองหลัง สะพายกระเป๋ าเป้แบบผ้ าเก่าๆ ใบหน้ าก็ไม่ได้ รับการเสริ มแต่งเท่าใดนัก ซึงก็เป็ นเรื องทีไม่ได้ เหลื อ บ่ากว่าแรงสําหรับมิรินเลยเพราะปกติเธอก็ไม่ได้ แต่งหน้ าถ้ าไม่ได้ ออกไปไหน “แบบนีพอเหมาะทีจะไปเป็ นคนงานในไร่ องุ่น ดิ มาโกร์ รึ เปล่าคะ” หญิงสาวหันไปถามความเห็นของผู้ใหญ่ทงสอง ั “เหมาะจ้ ะ” แม้ จะพูดเช่นนันแต่สีหน้ าของพิมพ์พรรณกลับไม่ได้ ร้ ู สึก ยินดีไปด้ วยเลย นันเพราะว่าตนเองคือสาเหตุทีทําให้ อีกฝ่ ายต้ องไปลําบากลํา บนเช่นนี “เพราะแม่สินะหนูถงึ ต้ องเสียงแบบนี” “ไม่ใช่หรอกค่ะแม่พิมพ์เพราะหนูเองก็อยากทีจะให้ ทกุ คนรู้ ความจริ ง เรื องนีด้ วยค่ะ หนูเชือว่าคุณโคซิโม่ต้องเป็ นคนดีไม่อย่างนันคงไม่ยอมเป็ นคน ดีทีเสี ยสละความรักของแม่พิมพ์ไป เพราะอยากให้ แ ม่พิมพ์ ได้ เจอกับคนที ดีกว่านีหรอกค่ะ” “ถ้ ามันเริ มเสียงอันตรายมากขึนหนูต้องออกมาจากไร่ ดิ มาโกร์ นะมิ ริ น สัญญากับแม่น ะ” ยังไงเธอก็ เ ป็ นห่ว งความปลอดภัยของลู กบุญธรรม มากกว่า “ค่ะ แม่พิมพ์” เธอยิมตอบรับกลับมา “อย่างนันรี บไปสมัครงานกันเถอะเดียวจะไม่ทนั เสียเวลาเปล่าๆ” มิรินพยักหน้ าอย่างเห็นด้ วยกับอีกฝ่ าย “จริ งด้ วยค่ะ น้ าวินดี” มิรินกลับมาทีไร่ ดิ มาโกร์ ในสภาพลักษณะใหม่ โดยให้ ทงสอง ั จอดรถเลยจากทางด้ า นหน้ า ของไร่ เพือจะได้ ไม่เป็ นทีผิ ดสังเกต ก่อ นทีร่ า ง ระหงซึงมีความสูงประมาณ 165 เซนติเมตรจะก้ าวลงมาจากรถ เธอเดินตรง ไปยังบริ เวณทีกํ าลังรับสมัครคนงาน โดยชายเบืองหน้ าซึงเป็ นหัวหน้ า คอย ดูแลก็กําลังประกาศเสียงดัง 14


“ใครจะสมัครเป็ นคนงานก็รีบมาเข้ าแถวเร็ ว วันนีเป็ นสุดท้ ายแล้ วที จะปิ ดรับสมัคร” มิรินได้ ยิน ประโยคทีว่าก็ อุทานด้ ว ยความโล่งอก โชคดีน ะทีเธอให้ น้ าวิน ดีขับ รถมาส่ง ทีไร่ ดิ มาโกร์ ในวันนี ถ้ าหากว่ามาพรุ่ ง นีก็คงจะพลาด โอกาสไปเป็ นอย่างมากทีเดียว และอาจจะไม่มีหนทางทีจะเข้ าไปหาหลักฐาน เพือพิสูจน์ความจริ งให้ กบั คนรักเก่าของแม่พิมพ์ เธอเดินเข้ าไปต่อแถวพวกคนงานแล้ วพลันสายตาก็มองเห็นว่าแต่ละ คนหยิบบัตรประจําตัวออกมาด้ วย นัยน์ตาทังสองของมิริน เบิกกว้ างขึนมา ทันที นันเพราะว่าเธอไม่ได้ เตรี ยมตัวเตรี ยมใจว่าจะได้ เข้ าไปเป็ นคนงานในไร่ ดิ มาโกร์ แค่เพียงมาหาลู่ทางว่าจะเข้ าไปสืบหาหลักฐานทีว่านีได้ ยงั ไง แต่โชคก็ชว่ ยให้ หญิงสาวได้ ร้ ู วา่ ทีไร่ ดิ มาโกร์ กําลังรับสมัครงาน แต่ เธอไม่ได้ เตรี ยมตัวมาเพือการนีน่ะสิจะทํายังไงดีกนั นะ พลางบ่นพึมพําในใจ “ตายละหว่าเธอใช้ นามสกุลคนไทย ขื นยืนออกไปอาจจะไม่รับ เธอ เป็ นคนงานแน่เลยทํายังไงดีกนั ” พลางนึกอย่างวิตกกังวลและพยายามหาทางแก้ ปัญหาทีว่านีโดยเร็ว เพี ยงครู่ เ ธอก็นึกออกว่า จะทํ า เช่นไร โดยทํ า ที เป็ นหาของไม่เ ลิ กรา ทังค้ น กระเป๋ าผ้ าของตนเองและกระเป๋ ากางเกงยีน ก่อนจะบ่น งึมงํ าออกมาด้ ว ย อาการทีแสดงความตกใจอย่างแนบเนียน “ไม่มี ตายละไปไหนล่ะ ” หญิ งสาวทียืนอยู่เบืองหน้ าเห็นเธอทําท่า ดังกล่าวก็ถามด้ วยความสงสัย “อะไรหายเหรอ” “กระเป๋ าเงินน่ะสิมนั หาย สงสัยจะตกตอนทีนังรถมาแน่เลย แบบนี จะสมัครงานได้ ยงั ไงล่ะ ไม่มีบตั รประจําตัวน่ะ” หญิ งสาวบอกให้ อีกฝ่ ายได้ ร้ ู โดยแกล้ งทําเป็ นสีหน้ าตืนตระหนกเหมือนเช่นเดิม “คงไม่เป็ นไรมัง ขอสมัครไปก่อนแล้ วค่อยเอามาให้ ก็ได้ ” คนอืนซึงมา สมัครเช่นกันแสดงความคิดเห็นออกมา “เขาจะยอมเหรอ ถ้ าฉันไม่ได้ ทํางานฉันคงตายแน่เลย”

รัตมา

15


เธอปั นเรื องขึนมาพร้ อมกับทําหน้ าเศร้ าไปด้ วยเพือให้ สมบทบาท “ทําไมต้ องตายด้ วยล่ะ” คนงานทีมาสมัครงานเหมือนกันได้ ยินเธอ เอ่ยเช่นนันพลางซักไซ้ ด้วยความอยากรู้ “ก็ฉนั น่ะต้ องหาเงินไปซือยาให้ พ่อน่ะสิ พ่อฉันป่ วยหนักมากเลย ถ้ า ฉันไม่ได้ ทํางานแล้ วฉันจะเอาเงินทีไหนไปซือยาให้ พอ่ กันล่ะ” เธอพยายามทําให้ ผ้ ูคนเห็นใจเพือจะได้ ช่วยแก้ ปัญหาเรื องนีให้ กบั ตนเอง นอกจากทํา นํ าเสี ยงให้ ดูน่า สงสารแล้ ว ยัง ทํ า เป็ นบี บ นํ าตาร้ องไห้ ออกมาด้ วย หัวหน้ างานกาสโตเน่ได้ ยินเสียงคนร้ องไห้ จงึ ถามออกมาเสียงดัง “เป็ นอะไร แล้ วนันเธอร้ องไห้ ทําไมน่ะ” คนงานทียืนอยู่ด้วยกันบอก ให้ อีกฝ่ ายได้ ทราบ “ผู้หญิงคนนีกระเป๋ าเงินตกหายค่ะ เลยไม่มีบตั รประจําตัวทีจะสมัคร งาน” อีกฝ่ ายได้ ยินดังนันก็บอกอย่างไม่เรื องมากอะไร “ลงชือไปก่อนละกัน แล้ วถ้ าทําบัตรประจําตัวใหม่เสร็ จเมือไรก็เอา มาให้ ด้ว ยละกัน ” พร้ อมกับที กาสโตเน่คิด กับอี แ ค่คนงานในไร่ อ งุ่น จะใช้ หลักฐานอะไรมากกัน ได้ ยินดังนันเธอก็รีบบอกด้ วยนําเสียงยินดี “ขอบคุณมากเลยค่ะ” “เห็นไหมแค่นีก็สมัครงานได้ แล้ ว” หญิงสาวคนหนึงบอกออกมา มิริน โล่งใจทีสามารถแก้ ปัญหาเรื องนีผ่านพ้ นไปได้ ด้วยดี ทุกคนต่างเซนชือลงไปในสมุดเบืองหน้ า ครันมาถึงเธอมือเรี ยวทีถือ ปากกาก็รีบคิดว่าจะเซนนามสกุลอะไรดีกนั พอแก้ ปัญหาเรื องบัตรประจําตัว ได้ ก็ต้องมาแก้ ปัญหาเรื องนีต่อ มิริน อะไรดีล่ะ บาร์ เล็ ตต้ าละกัน เป็ นชือของ ปื นยี ห้ อ หนึ งที เธอชอบศึก ษา เนื องจากว่ า หญิ ง สาวชอบศึ กษาเรื องปื น หลังจากทีได้ ไปหัดยิง นึกได้ ดงั นันก็จรดปลายปากกาลงไปยังแผ่นกระดาษ เบืองหน้ า หัวหน้ ากาสโตเน่บอกให้ ทกุ คนได้ ทราบ “ขอให้ ทกุ คนมาเริ มงานวันจันทร์ หน้ านะ จะได้ มาดูทีพักด้ วย” “ครับ/ค่ะ” คนงานต่างตอบรับเป็ นเสียงเดียวกัน หลังจากนันทุกคนก็ ต่างแยกย้ ายกันเพือกลับบ้ าน หญิงสาววัยรุ่นทีดูจะอายุเท่ากับมิรินซึงช่วยเธอ 16


แก้ ปัญหาเรื องเมือครู่นี โดยหันมายิมให้ กอ่ นจะบอกอย่างอัธยาศัยดี “แล้ วเจอกันนะมิริน” “จ้ ะขอบใจมากเลยนะฟิ โอเร่ทีเมือกีช่วยฉันให้ ได้ งานน่ะ” “ไม่เป็ นไรเรื องเล็ กน้ อยน่ะ แล้ วเจอกัน เดือนหน้ า นะมิริ น ” อี กฝ่ าย ตอบรับแบบเป็ นมิตร “จ้ ะ แล้ วเจอกันนะทุกคน” เธอตอบรับกลับไปด้ วยรอยยิมก่อนจะ เดินตรงไปยังบริ เวณทีรถของแม่บญ ุ ธรรมกับน้ าวินดีจอดรออยูแ่ ละบอกให้ ทงั สองคนได้ รับรู้ “หนูได้ ทํางานในไร่ ดิ มาโกร์ แล้ วนะคะแม่พิมพ์ น้ าวินดีเริ มงาน วันจันทร์ นีค่ะ” “แล้ วมิรินใส่ชือจริ งลงไปรึ เปล่า” นันเพราะพิมพ์พรรณลื มบอกอีก ฝ่ ายไปว่าให้ ใช้ ชือปลอมแทน “ใส่ชือมิรินไปค่ะแต่วา่ ใส่นามสกุลปลอมค่ะแม่พิมพ์ ดีนะคะทีหนูฉุก คิดได้ ก่อน ก็ เ ลยหาวิ ธีแ ก้ ปัญหาด้ วยการบอกว่า กระเป๋ าเงิ น ตกหายในรถ โดยสารไม่อย่างนันคงแย่แน่เลยค่ะ เขาก็เลยให้ เซนชือไว้ ก่อนแล้ วค่อยเอา บัตรประจําตัวไปให้ ทีหลังค่ะ” “เขาใช้ บ ัตรประจําตัวด้ ว ยแล้ วจะทํายัง ไงล่ะมิริ น” วินดีเกิดความ กังวลแทนอีกฝ่ าย หญิงสาวยิมตอบรับกลับมานัยน์ตาเป็ นประกาย “ไม่ยากค่ะ เราก็ ทํ า บัตรปลอมขึ นมาสิ คะน้ า วิ น ดี หนูน่ะ เรี ยนจบ ทางด้ านคอมพิวเตอร์ มานะคะเรื องแค่นีไม่ใช่ปัญหาเลยค่ะ” หญิงสาวบอกให้ ทังสองคลายกังวลลงโดยคิดถึงทางออกของปั ญหาเรื องนีไว้ แล้ ว “แล้ วนีเราต้ องหาทีพักรึ เปล่าถ้ าจะมาทํางานทีไร่ นีน่ะ” พิมพ์พรรณ ถามลูกสาวบุญธรรมด้ วยความห่วงใยอย่างไม่เลิกรา “ไม่ต้องค่ะพอดีว่าทีไร่ ดิ มาโกร์ มีทีพักให้ คนงานด้ วยค่ะ ดีเลยค่ะ เราจะได้ สืบหาหลักฐานได้ ง่าย” เธอแสดงความพึงพอใจออกมา “อย่างนันเราก็กลับบ้ านกันก่อนนะ” ผู้ทีทําหน้ าทีขับรถเสนอแนะ “ค่ะน้ าวินดี” มิรินตอบพร้ อมกับทิงกายลงไปยังเบาะรถด้ วยความ สบายใจทีตนเองสามารถช่วยเหลือแม่บญ ุ ธรรมทีมีพระคุณต่อตัวเธอได้

รัตมา

17


ตอน 2

โดยเรื องนี มิ รินก็ได้ บอกให้ คีตยาหรื อแครอลหญิง สาวผู้แต่ ง กายเหมือนนางแบบซึงหลุดออกมาจากแคตตาล็อกเสือผ้ า อีกฝ่ ายเป็ นเพือน สนิททีได้ ร้ ู จกั ยังเมืองปราโตเมือเธอย้ ายมาอยู่ทีนี ทังสองได้ ออกมาซือของ ด้ วยกันในช่วงบ่ายวันอาทิตย์ เมือแครอลได้ ยินว่าเธอจะเข้ าไปสืบหาหลักฐาน เกี ยวกับ เรื องการตายของคนรั กเก่ า แม่ บุญ ธรรมก็ ทํ า สี ห น้ า ตกใจอย่ า ง มากมาย พร้ อมกับใช้ เท้ าเหยียบเบรกรถแทบไม่ทนั ทีเดียว เอียด! โดยเสี ยง หนึงดังขึนทางเบืองหลัง โครม! แต่ว่าแครอลกลับไม่สนใจพลางหันไปถาม เพือนของตนเองด้ วยความแน่ใจซํา “อะไรนะมิริน นีเธอจะไปเป็ นคนงานในไร่ องุ่น ดิ มาโกร์ อย่างนัน เหรอ” นัยน์ตาทีล้ อมกรอบด้ วยแพขนตางอนงามมองด้ วยความตกใจ “นีเธอเบรกรถจนรถโดนชนท้ ายเลยเห็นไหมแครอล” มิรินไม่ได้ ตอบ คําถามอีกฝ่ ายแต่แสดงความตกใจแทนเมือรถคู่ใจของตนเองเกิดอุบตั ิเหตุ เช่นนัน แต่คีตยาก็ดไู ม่ใส่ใจตามเดิม “ช่างประไรเดียวฉันจัดการเรื องซ่อมรถให้ เองก็ได้ แค่นีคงไม่เท่าไร หรอก เธอตอบคํ า ถามฉัน มาก่อ น ว่า เธอจะเป็ นคนงานในไร่ อ งุ่ น เนี ยนะ” พลางหันไปทางเพือนซักไซ้ อย่างคาดคันไม่เลิก “ใช่ ก็ฉนั ไม่อยากเห็นแม่พิมพ์เสียใจเรื องของคนรักเก่านี” หญิ งสาว อีกคนพยักหน้ าตอบรับกับสิงทีเพือนสาวเอ่ย 18


“ด้ วยการปลอมตัวเป็ นคนงานเพือเข้ าไปเป็ นสปายน่ะเหรอ” เพือน สาวถามอย่างคาดเดา “ใช่น่ะสิ ถ้ า ไม่ทําอย่า งนีแล้ ว ฉัน จะไปสื บได้ ยงั ไงกันว่าคุณโคซิโม่ ไม่ได้ เป็ นคนร้ ายขโมยไวน์อย่างทีลงข่าวน่ะ” ระหว่างนันเสียงหนึงก็พลันดังขึนนันก็คือเสี ยงเคาะกระจกทางด้ าน นอกติ ดต่อกันอย่า งระรั ว ก๊ อก... แครอลทํ าสี ห น้ า หงุ ดหงิ ดทีถูกขัดจังหวะ ขณะทีคุยกับเพือนพลางบ่นงึมงําอย่างไม่ชอบใจ “บ้ าเอ๊ ย จะมาเคาะอะไรตอนนีกัน” “ก็รถเขามาชนท้ ายรถฉันน่ะสิ เพราะว่าเธอเบรกกระทันหันไงล่ะ” มิรินบอกให้ เพือนได้ ทราบอีกฝ่ ายจึงกดกระจกรถลงพลางถามอย่าง อินโนเซ้ นส์สุดๆ “มีอะไรเหรอคะ” “คุณขับรถยังไงเนีย นึกจะเบรกก็เบรก คิดว่าเป็ นเจ้ าถนนคนเดียว รึ ไงกัน” ชายหนุ่มวงหน้ าหล่อคมถามออกมา แทนทีอีกฝ่ ายจะก้ าวลงมาพูด เรื องทีขับรถไม่ได้ เรื องดันถามแบบใสซือเหลือเกิน “ฉันเบรกแล้ วยังไงคนทีควรถามน่ะมันน่าจะเป็ นฉันมากกว่านะ อยูๆ่ คุณก็ขบั รถมาชนตูดรถฉันน่ะ” ได้ ยินดังนันคาลอสก็แสดงความโมโหมากขึน “นีแปลว่าคุณจะไม่รับผิดชอบใช่ไหมทีทําให้ รถผมชนรถคุณน่ะ” “ก็คณ ุ เป็ นฝ่ ายขับรถมาชนฉันนีคะ” หญิ งสาวแกล้ งรวนอีกฝ่ ายเล่น ดวงตาของคาลอสเปลียนเป็ นตะลึงงันก่อนจะเถียงกลับมาต่อคําพูดของอีก ฝ่ าย “ถ้ าคุณไม่เบรกรถกระทันหันผมคงไม่ชนรถคุณหรอก” อะไรกันผิ ด แล้ วยังไม่ยอมรับผิดอีกให้ ตายเถอะบ้ าทีสุด “ก็คณ ุ เป็ นฝ่ ายขับมาชนฉันนีคะ” คีตยาป่ วนอีกฝ่ ายเล่นด้ วยความ สนุกสนาน “นีแปลว่าคุณจะไม่รับผิดชอบใช่ไหม” “แค่เรื องรถเป็ นเรื องเล็กสําหรับฉันมาก ก็ได้ ฉันจะยอมชดใช้ ค่าเสี ย

รัตมา

19


หายให้ นี นามบัตรฉันค่า ซ่อ มรถคุณเท่า ไรไปเบิ กเอาละกัน ” พลางหยิ บ นามบัตรของตนเองให้ อี กฝ่ าย เขาก็มองไปยังรถที หญิ ง สาวขับก่อ นจะทํ า นําเสียงดูถกู ใส่ “คุณแน่ใจเหรอว่าจะมีเงินจ่ายค่าซ่อมรถให้ ผมน่ะ” “แล้ วทําไมฉันถึงจะไม่มีจา่ ยกันล่ะ” คีตยาได้ ยิน สิ งทีอีกฝ่ ายเอ่ยก็ ทํา สี หน้ าสงสัยใส่ นันเพราะว่า ปกติ เสือผ้ ากระเป๋ าแบรนด์เนมในห้ างแพงแค่ไหนถ้ าเธออยากได้ กม็ ปี ั ญญาจ่ายต่อ ให้ แพงหลายพันยูโรก็เถอะ แล้ วนายคนนีมาบอกว่าเธอไม่มีปัญญาจ่ายค่า ซ่อมรถ เพียงได้ ยินทีอีกฝ่ ายย้ อนถามคาลอสก็บอกให้ เธอได้ รับรู้ “เธอดูสิวา่ รถฉันน่ะราคาแพงขนาดไหน ขายรถเธอทิงล้ อรถฉันเธอก็ ยังซือไม่ได้ เลย” โดยใช้ นิวชีไปยังรถของตนเอง “ฉันว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางจ่าย ได้ หรอก เอาเป็ นว่าครังนีฉันจะไม่เอาเรื อง คราวหลังขับรถให้ ดีๆ หน่อยก็แล้ ว กัน รถของฉันน่ะมันแพงกว่าเงินเดือนเธอทังเดือนอีก” เพียงบอกเสร็ จชายหนุ่มก็ก้าวกลับไปทีรถทําเหมือนไม่ใยดีอีกฝ่ าย คีตยาไม่เคยโดนใครดูถกู เช่นนีมาก่อนได้ แต่ทําอาการทอดถอนลมหายใจโดย แรงเหมือนระงับอารมณ์โมโหไว้ ก่อนทีมือเรี ยวจะรี บเปิ ดประตูลงมาจากรถ และเดินไปเคาะกระจกของอีกฝ่ าย ซึงคาลอสเตรี ยมทีจะถอยรถแต่ไม่อาจไป ได้ วาเลนติโน่มองเห็นหญิงสาวก้ าวมายังทีตนเองนังจึงบอกให้ เพือนได้ ทราบ “ผู้หญิ งคนนันตามนายมาน่ะคาลอส” อีกฝ่ ายมองตามก่อนจะกด กระจกรถให้ เลือนลงพร้ อมย้ อนถามกลับไป ชายหนุ่มมองตามอีกฝ่ ายอย่าง เข่นเขียว “มีอะไรอีกคุณ” “ฉันจะลงมาบอกว่าฉันยินดีทีจะรับผิดชอบค่าเสียหายรถของคุณน่ะ สิ” คาลอสหัวเราะเหมือนได้ ฟังเรื องขําขันทีดูตลกอย่างเหลือแสน “หึ หึ” คิวเรี ยวทีเขี ยนไว้ เป็ นอย่างดีขมวดเข้ ามาชนกันมุ่นอย่างไม่ ชอบใจพลางถาม “คุณหัวเราะอะไรไม่ทราบ” เขาบอกให้ เธอได้ ทราบอย่างดูถกู 20


“ก็หวั เราะทีเธอบอกว่าจะชดใช้ คา่ เสียหายให้ ไงล่ะ ถ้ าไม่มีปัญญาก็ ไม่ต้องมาทําเป็ นอวดเก่งหรอก” “ฉันไม่ได้ อวดเก่งนีนามบัตรฉัน ค่าซ่อมรถคุณเท่าไรไปเบิกได้ เลย เพราะฉันมีปัญญาจ่าย ฉันลูกสาวเจ้ าของห้ างเดลม่ายังไงก็มีปัญญาจ่ายอยู่ แล้ ว ถ้ าคุณไม่เชื อก็ ส่ ง บิล ไปที ห้ า งสรรพสิ น ค้ า ก็แ ล้ ว กัน จะได้ ร้ ู ว่า ฉัน จะมี ปั ญญาจ่ายค่าซ่อมรถของคุณรึเปล่า” หลังจากทําในสิงทีตังใจแล้ วคีตยาก็ร่อนนามบัตรในมือของตนเอง เข้ าไปในรถของอีกฝ่ ายก่อนจะเดินกลับไปยังรถของตนเอง มิรินทีเห็นเพือน สาวหายไปนานจึงเตรี ยมเปิ ดประตูก้าวตามไป แต่พบว่าเพือนสาวเดินกลับ มาแล้ ว “เขาไม่ยอมให้ จา่ ยค่าเสียหายก็ดีแล้ วนีแครอล” “ไม่ได้ ฉนั มีปัญญาจ่ายไม่ได้ จนอย่างทีเขาเข้ าใจ” เธอบอกให้ เพือน รับรู้ กอ่ นจะขับรถออกไปในทันที ทางด้ านวาเลนติโน่หยิบนามบัตรทีอีกฝ่ ายโยนเข้ ามาในรถขึนมาดู และไล่อา่ นรายละเอียดบนนันก่อนจะบอกให้ เพือนได้ ทราบ “ขับรถเก่าอย่างนีเนียนะจะมาชดใช้ คา่ เสียหายให้ เอาอะไรคิดกัน” “แต่ในนามบัตรนีเขี ยนว่าเป็ นผู้บ ริ หารของห้ างสรรพสิ นค้ าเดลม่า นะ” “ผู้บริ หารของห้ างสรรพสินค้ าเดลม่าแต่ขบั รถเก่าอย่างนีน่ะเหรอ” “บางที เขาอาจจะไม่อ ยากขับ รถราคาแพงก็ ได้ ดูอ ย่า งฉันสิ ยัง ขับ รถจิปธรรมดาเลยเวลาทีไม่ได้ ออกไปพบลูกค้ านายไม่เห็นรึ ไงกัน แล้ วผู้หญิ ง คนนันก็แต่งตัวใส่เสือผ้ าแบรนด์เนมด้ วย แค่เห็นชุดทีใส่ก็ร้ ู แล้ วว่าคงต้ องแพง อย่างแน่นอน” ดอนหนุม่ คนทีสามแสดงความคิดเห็นออกมา “ฉันว่าทีในนามบัตรเขียนว่าผู้บริ หารน่ะ ความจริ งอาจจะไม่ได้ เป็ น หรอก พวกคุณหนูเหยียบขี ไก่ไม่ฝ่อน่ะก็ชอบแจกนามบัตรคุยโอ้ อวดแบบนี เหมือ นกัน น่าจะเป็ นลู กสาวเจ้ า ของห้ า งสรรรพสิ น ค้ า เดลม่า มากกว่า น่า สงสารคนเป็ นพ่อเป็ นแม่ไม่ร้ ู วา่ ต้ องชดใช้ คา่ เสียหายให้ บอ่ ยแค่ไหน เอะอะก็

รัตมา

21


ชอบอวดรวย เอาเงินพ่อแม่มาผลาญน่ะสิไม่วา่ ” คาลอสตําหนิอีกฝ่ ายด้ วยสี หน้ าทีไม่ค่อยสบอารมณ์ เท่าใดนัก นัน เพราะได้ เจออยู่บ่อยครังโดยเฉพาะพวกคุณหนูทีคิดทําอะไรแบบมีสาระไม่ เป็ นนอกจากอวดรวยไปวันๆ หลังจากทีขับรถออกมาแล้ วแครอลก็ยิมอย่ างชอบใจทีได้ ตอก หน้ าของอีกฝ่ าย แต่เพียงครู่เธอก็หวนกลับมาพูดเรื องของเพือนสาวต่อพลาง เลิกใส่ใจกับเรื องเมือครู่นีไป “นีมิริน มันเสี ยงมากเลยรู้ ไหมทีเธอทํา แบบนีน่ะ ทํา ไมไม่หาวิธีอื น กัน” คุณหนูไฮโซแห่งปราโตไม่เห็นด้ วยกับสิงทีอีกฝ่ ายทํา “แล้ ว เธอคิ ดว่า มี วิ ธี ไหนอี กล่ ะ แครอล” มิ ริ น ย้ อ นถามเพื อนสาว กลับไป “ก็วิ ธี.... อืม ยังคิ ดไม่ออกน่ะ ” อี กฝ่ ายทํา ท่านึกอยู่ครู่ ห นึงก็ตอบ ออกมาอย่างจนปั ญญา “เห็นไหมเธอเองก็คิดวิธีอืนไม่ออกเหมือนกัน วิธีนีนีล่ะดีทีสุดละ” “นีแปลว่าเธอต้ องไปอยูท่ ีไร่ ดิ มาโกร์ อย่างนันเหรอ” คีตยาไม่อยาก ให้ เพือนไปเสียงอันตรายเลย มิรินพยักหน้ าตอบรับกลับไป “ก็ใช่นะ่ สิ ในเมือมันไม่มีทางอืนแล้ ว” “นีเธอจะทิงฉันไปเหรอ ไม่คิดถึงฉันเลยรึไงกัน” เพือนสาวทํานําเสียง ออดอ้ อนเกลียกล่อมให้ อีกฝ่ ายเปลียนใจ “ทําไมฉันจะไม่คิดถึงเธอกันล่ะ แต่ฉันต้ องไปนีไม่อย่างนันจะไปสื บ หาหลักฐานได้ ยงั ไง” “แล้ ว จะไปอยู่กี วัน กัน ” นํ าเสี ย งของคี ตยาดู ไม่ดี เ ท่ า ใดเลยนัน เพราะว่าเคยไปไหนด้ วยกันมาตลอด มิรินจึงบอกให้ เพือนได้ รับรู้ “ก็จนกว่าจะสืบหาความจริ งได้ นะ่ ” “แล้ วจะถึงปี ไหมน่ะ” พลางถามอย่างคาดเดาด้ วยนําเสี ยงเบา นัน เพราะไม่อยากให้ เพือนไปอยูท่ ีอืนเลย 22


“ก็ยงั ไม่ร้ ู เลย” “ไม่ไปไม่ได้ เหรอมิริน ถือว่าฉัน ขอร้ องนะ” คุณหนูไฮโซตัวแสบแต่ สําหรับเพือนสนิทกับมิรินแล้ วอีกฝ่ ายกลับเป็ นเพือนทีน่ารักอย่างมากทีเดียว พร้ อมกับยกมือกอดร่างของเพือนไม่ปล่อยด้ วย มิรินก็ร้องออกมาอีก “แครอลนีเธอขับรถอยูน่ ะ เดียวก็ได้ ชนคนอืนเข้ าอีกหรอก” “ก็ฉนั ไม่อยากให้ เธอไปนี” หญิงสาวปล่อยมือจากร่ างของเพือนเพือ บังคับพวงมาลัยเบืองหน้ าต่อ อีกฝ่ ายทําท่าส่ายหน้ าไปมา “ไม่ได้ หรอกแครอล” “ฮื อ อะไรเนี ย ทํ า ไมนะแม่บุญธรรมของเธอจะต้ อ งให้ เ ธอไปหา หลักฐานว่าคนรักเก่าไม่ได้ ขโมยไวน์กนั ในเมืออีกฝ่ ายก็ตายไปแล้ ว” หญิงสาวเริ มไม่ชอบใจแม่บญ ุ ธรรมคนไทยของเพือน ซึงแครอลเองก็ มีเชือไทยด้ วยเช่นกันนันเพราะว่ามารดาของเธอก็เป็ นคนไทย และเธอเองก็มี ชือไทยว่าคีตยา “ถ้ า เธอเป็ นฉัน ก็ คงทํ า แบบนี เหมื อ นกัน ต้ อ งเห็ น แม่ พิมพ์ ร้ องไห้ เพราะรู้ วา่ คนรักไม่ได้ เป็ นคนเลวร้ ายอย่างทีทุกคนคิด เป็ นใครจะดีใจล่ะเมือ คนรักทีตัวเองรู้ จกั ดีโดนใส่ร้ายอย่างนัน ก็ต้องอยากให้ ทุกคนรับรู้ ความจริ ง ” ครันได้ ฟังเหตุผลของอีกฝ่ ายแครอลก็พยักหน้ าด้ วยความเข้ าใจ “อย่างนันฉันก็ขออวยพรให้ เธอสื บหาหลัก ฐานได้ เ ร็ วๆ ฉันจะเป็ น กําลังใจให้ นะมิริน” คีตยากุมมือเรี ยวของเพือนอย่างแนบแน่น “ขอบใจมากเลยเพือนรักทีเป็ นกําลังใจกับให้ ฉนั น่ะ” “จะไปซือเสือผ้ าใช่ไหมเดียวฉันขับรถไปส่ง” คีตยาขัน รั บอาสาเป็ นอย่างดี ปกติ ห ญิ ง สาวไม่เคยทีจะต้ องดูแ ล ปรนนิบตั ิใครแต่กบั พิมพ์พรรณและมิรินคุณหนูไฮโซกลับไม่ถือตัวแม้ สักนิด เดียว มิรินเสนอความคิดเห็นขึนมา “ไปทีตลาดในปราโตนะ” “อ้ าวไม่ไปทีห้ างฯ ของฉันเหรอ” อีกฝ่ ายย้ อนถามกลับมาเพียงได้ ยิน ดังนัน

รัตมา

23


“ทีห้ างของเธอน่ะมีแต่เสือผ้ าแพงๆ ทังนันเลย ฉันจะเอาไปใส่ทํางาน ในไร่ ดิ มาโกร์ ได้ ยงั ไงกันล่ะ” ครันฟั งเสร็ จหญิงสาวก็ทําท่าเหมือนเพิงนึกออก ขึนมาได้ “จริ งด้ วยสิ ” โดยคีตยาก็ห ักพวงมาลัยขับรถไปยังสถานทีเพือนได้ บอกไว้ เพี ยงไม่น านทังสองก็ ไปถึง ตลาดกลางแจ้ ง ทีซึงมักจะมี เสื อผ้ า ใน ราคาถูกมาขาย บรรดาแม่ค้าต่างให้ ความสนใจกับผู้หญิงสองคนทีแต่งตัวดูดี แต่กลับมาเลือกซือเสือผ้ าราคาถูกใส่ ดูช่างไม่เข้ ากันเลยโดยเฉพาะชุดทีอยู่ บนตัวของแครอล ซึงบ่งบอกให้ ร้ ู วา่ เป็ นแบรนด์ชือดัง มิรินหยิบชุดทีดูธรรมดา มากที สุด นันเพราะว่า เป็ นคนงานในไร่ องุ่ นคงไม่มีใครที จะแต่งตัวสวยไป ทํางานอย่างแน่นอน ครันแครอลเห็นเพือนหยิบแต่ละชุดก็เปรยออกมาให้ ได้ ยินด้ วยกันสองคน “นีเธอหยิบชุดได้ แย่กว่าคนใช้ ทีบ้ านฉันอีกนะฉันว่าแม่โซเฟี ยเลื อก ชุดได้ ไร้ รสนิยมแล้ ว เธอเป็ นยิงกว่าซะอีก” “ก็จะได้ เหมาะกับการทีฉันเป็ นคนงานไงล่ะ” มิรินกลับไม่สนใจเลย แม้ สกั นิด “แต่มนั ต้ องดูเชยดูธรรมดามากเกินไปขนาดนีเลยเหรอ” พลางใช้ นิว หยิบขึนมาอย่างไม่คอ่ ยไยดีเท่าใดนัก “ใช่ ดูเชย ดูธรรมดาอย่างนีล่ะจะได้ ไม่เป็ นจุดเด่น คนจะได้ ไม่สนใจ” เธอบอกถึงเหตุผลทีคิดไว้ ออกมา โดยหลังจากทีซือเสือผ้ าและของใช้ ทุกอย่างจนครบแล้ วคีตยาก็ขับ รถไปส่งเพือนสาวของตนเองทีบ้ านก่อนจะบอกให้ อีกฝ่ ายรับรู้ “วัน นีฉัน จะนอนที นีกับ เธอด้ ว ยเพราะอีกนานฉันถึง จะได้ เ จอเธอ อีกน่ะ” “ก็ดีเหมือนกันแครอล ฉันคงคิดถึงเธอแย่เลยถ้ าไม่ได้ อยู่กบั เธอน่ะ เพือนรัก” ทังสองคนกอดกันอย่างแนบแน่น มิตรภาพเป็ นอะไรทีงดงามเสมอ

24


จวบกระทังถึงวันทีมิรินจะต้ องไปทํางานทีไร่ ดิ มาโกร์ คีตยาก็ แสดงสีหน้ าเศร้ าสร้ อยอย่างมากนันเพราะว่าทังสองยังไม่เคยทีจะห่างกันแบบ นีมาก่อนเลย พลางกอดคอของเพือนไว้ อย่างไม่ปล่อย “ฮือ ฉันไม่อยากให้ เธอไปเลยน่ะมิริน” “ฉันไปไม่นานหรอกแครอล เธออย่าร้ องไห้ สิ เดียวฉันจะร้ องตาม” ครันเห็น เพือนร้ อ งไห้ ทีต้ อ งห่า งกัน ก็ทํา ให้ มิรินนํ าตาซึมไหลออกมาเช่นกัน เพราะไม่คิดว่าจะต้ องห่างกันเช่นนี “ถ้ า หนูไม่ไปก็ ได้ น ะมิ ริ น เพราะแม่ก็ไม่อ ยากให้ ห นูไปเหมื อ นกัน ” พิมพ์พรรณเห็นหญิงสาวสองคนกอดกันก็อดรู้ สึกสงสารไม่ได้ หากทว่ามิรินก็ ยังยืนยันความตังใจเดิมไม่เปลียน “ไม่คะ่ หนูจะไปทํางานทีไร่ ดิ มาโกร์ เพือสื บหาหลักฐานว่าคุณโคซิ โม่ไม่ได้ เป็ นคนร้ ายอย่างทีถูกกล่าวหาค่ะ” “แต่วา่ ...” แม่บญ ุ ธรรมพยายามจะห้ ามปรามหากหญิ งสาวก็ดึงดัน ไม่เปลียน “แม่พิมพ์คะ หนูหาทางเข้ าไปในไร่ ดิ มาโกร์ ได้ แล้ ว มันเป็ นโอกาสที เราจะทําให้ ทกุ คนรู้ ความจริ งนะคะ” หญิ งสาวจับมือของมารดาอย่างปลอบ ขวัญ “แต่ถ้าหนูไม่อยากอยูห่ รื อว่างานมันหนักมากทําไม่ไหว หนูก็กลับมา เลยนะมิริน แม่ไม่อยากให้ หนูเป็ นอันตรายไปน่ะ แม่เสี ยโคซิโม่ไปแล้ วแม่ไม่ อยากเสียหนูไปอีกคนหนึง” พิมพ์พรรณกุมมือลูกสาวอย่างแนบแน่น “ค่ะแม่พิมพ์ ถ้ าหนูอยูไ่ ม่ได้ หนูจะกลับค่ะ” “อย่างนันก็รีบไปกันเถอะค่ะ เพราะพรุ่งนีหนูต้องไปทํางานวันแรกไม่ อยากเสียโอกาสค่ะ” เธอบอกอย่างเร่งร้ อน วินดีทําหน้ าทีขับรถดังเดิมโดยมีพิมพ์พรรณกับมิรินและคีตยาทีขอ นังรถไปส่งเพือนด้ วย เพราะอยากรู้ วา่ เพือนของตนอยูท่ ีไหน “ถ้ าฉันว่างฉันจะขับรถมาหาเธอฉันไม่ยอมห่างเธอเป็ นเดือนๆ หรอก มิริน”

รัตมา

25


“ขอบใจนะแครอลเธอเป็ นเพือนทีน่ารักมากทีสุดเลยล่ะ ” มิรินกอด อีกฝ่ ายอย่างแนบแน่นด้ วยความรัก ระหว่างนันเสียงโทรศัพท์ส่วนตัวก็พลันดังขึนมาแต่ดูเหมือนเจ้ าของ จะไม่ใส่ใจเหมือนเดิมจนมิรินต้ องบอกให้ เพือนสาวได้ รับรู้ “แครอลโทรศัพท์ของเธอดังน่ะ” “ช่างประไร” ยังคงเอนซบเพือนต่อดังเดิม มิรินทําสีหน้ าไม่ชอบใจ “แต่ฉนั รํ าคาญเสียงมันน่ะถ้ าเธอไม่รับเดียวฉันจะเป็ นคนรับเอง” นัน จึงทําให้ ไฮโซสาวจําต้ องเปิ ดกระเป๋ าเพือกดรับ ก่อนทีนัยน์ตากลมโตจะเห็นว่า เป็ นใครทีโทรเข้ ามา “คุณแม่โทรมาทําไมกัน” “ก็รับสิ ถ้ าไม่รับจะรู้ เหรอ” มิรินดุเพือนสาว คีตยาจึงจําต้ องรับสาย อย่างหลีกเลียงไม่ได้ พร้ อมกับเอ่ยทักทายเข้ าไปในสาย “สวัสดีคะ่ คุณแม่ มีอะไรถึงโทรหาหนูคะ” “นีกลับ มาจากบ้ า นของหนูมิริ นรึ ยัง ” มารดาของคีตยาย้ อ นถาม กลับมา “ยังเลยค่ะตอนนีหนูกํา ลังจะไปส่ งมิรินทีมอนเทลชิโน่ค่ะ คุณแม่มี อะไรกับหนูเดียวกลับไปคุยกันทีบ้ า นนะคะ” เธอตอบกลับไปด้ วยนําเสี ยง แกนๆ แบบไม่มีอารมณ์ ทีจะคุยนักก็เพือนทีแสนสนิทจะไปอยู่ทีไร่ ดิ มาโกร์ ใครจะดีใจกันล่ะ “ตอนนีแม่กบั คุณพ่ออยูท่ ีห้ างเดลม่าในมอนเทลชิโน่เหมือนกัน” “เหรอคะ หา! คุณพ่อกับคุณแม่อยูท่ ีมอนเทลชิโน่เหมือนกันเหรอคะ” ครันได้ ยินว่าทังสองอยูท่ ีใดนําเสียงของคีตยาก็เปลียนไปในทันที “ก็ใช่นะ่ สิ แล้ วจะตะโกนทําไมเสียงดังกันน่ะแม่ตกใจหมดเลย” วงหน้ านวลเกลือนไปด้ วยรอยยิมอันแสนน่ายินดี “นีห้ า งของเราไปเปิ ดทีมอนเทลชิ โน่ด้ว ยเหรอคะ” หญิ งสาวถาม กลับไปด้ วยนําเสียงมึนงงกับสิงทีได้ รับรู้ “ใช่จ้ะ ห้ างของเราน่ะเปิ ดตังหลายสาขา” 26


เมือมารดาบอกเสร็ จคีตยาก็กรี ดร้ องออกมาด้ วยนําเสียงดีใจ “โอ้ ว้ าวสุดยอดเลยค่ะคุณแม่ ขอบคุณนะคะทีโทรมาหาหนู เดียวหนู จะรี บไปหาคุณพ่อคุณแม่ทห้ี างของเราเลยค่ะ” พลางทําท่ากระดีกระด๊ าเป็ น การใหญ่ อีกฝ่ ายก็ตอบรับกลับมา “ได้ แม่กบั พ่อจะรอเราละกัน” หลังจากนันคีตยาก็กดวางสายก่อนจะ หันมาทางมิรินและบอกด้ วยนําเสียงตืนเต้ นยิงนักพร้ อมกับเรี ยกและเขย่าตัว เพือนไม่หยุด “มิริน ฉันจะไปอยูท่ ีมอนเทลชิโน่กบั เธอด้ วยฉันจะไปดูแลห้ างทีสาขา มอนเทลชิโน่จะได้ อยู่ใกล้ ๆ เธอ” เพียงได้ ยินหญิ งสาวอีกคนก็ยิมด้ วยความ ยินดีพลางถามซําเพือให้ แน่ใจอีกคราวหนึง “เธอพูดจริ งเหรอแครอล” อีกฝ่ ายก็ พยักหน้ า ตอบรั บเพื อเป็ นการ ยืนยัน “จริ งสิ ฉันจะไปอยูท่ ีนันด้ วย เธอจะได้ ไม่ต้องไปอยูท่ นัี นคนเดียว” “ขอบใจหนูแครอลมากเลยนะทีจะไปอยู่ทีนันกับมิรินด้ วยน่ะ” พิมพ์ พรรณมองไปยังเพือนของลูกสาวบุญธรรมด้ วยความรู้ สึกประทับใจ “ไม่เป็ นไรค่ะน้ าพิมพ์ หนูดีใจจังเลยค่ะทีจะไม่ต้องห่างจากมิรินแล้ ว” เพียงกล่าวจบทังสองก็กอดกันอย่างแนบแน่น คีตยาให้ วินดีขับรถไปส่งยังห้ างสรรพสินค้ าของตนเองซึงมีสาขาอยูท่ ี มอนเทลชิโน่ก่อนจะเดินตรงเข้ าไปยัง ด้ านในเพือบอกให้ บุพการี ทงสองได้ ั ทราบเมือไปถึงในช่วงเย็น “คุณพ่อคุณแม่คะ หนูขอมาดูแลห้ างฯ ทีนีนะคะ” เธอแจ้ งเจตน์จํานง ของตนเองออกไปในทันทีหลังจากทีทรุ ดกายยังโซฟาในห้ องทํางาน “เอาสิ แล้ วนึกยังไงถึงจะมาดูแลห้ างทีนีน่ะ” ผู้เป็ นพ่อก็ไม่ขดั ข้ องกับความต้ องการของบุตรสาวคนเล็กทีเพิงเรี ยน จบมาหากทว่า ยัง ไม่ได้ เ ริ มงานที ไหน ซึงถึง เธอไม่ทํ า งานก็ มีเ งิ น ใช้ อ ย่า ง เหลือเฟื อเพราะพีชายคนโตทําหน้ าทีบริ หารงานแทนอยูแ่ ล้ ว หญิงสาวจึงบอก ให้ ทงคู ั ไ่ ด้ รับทราบ

รัตมา

27


“ก็พอดีวา่ มิรินมาทํางานทีนีน่ะค่ะหนูก็เลยอยากย้ ายมาทํางานทีนี ด้ ว ย” คี ตยาไม่ได้ บ อกให้ ครอบครั ว ได้ ร้ ู ถึง เหตุผ ลที แท้ จริ ง ว่ามัน มี อะไรที มากกว่านี “ก็ดีนะจะได้ เริ มเรี ยนรู้ งานไปด้ วย” บิดาสนับสนุนลูกสาวเต็มที “อย่างนันคุณแม่ชว่ ยให้ เลขาหาทีพักให้ หนูหน่อยสิคะหนูจะได้ อยูก่ บั มิรินทีนีค่ะ” เธอบอกถึงสิงทีตนเองต้ องการต่อไป “จะหาทําไมกันเราก็ไปพักกับเจคอปสิ” นัยน์ตาของคีตยาเบิกกว้ าง ขึนมาทันทีเมือได้ ยินประโยคทีว่า “นีพีเจคอปมาดูงานทีนีด้ วยเหรอคะคุณแม่” “เพิงมาได้ อาทิตย์กว่าแล้ วล่ะพอดีวา่ ผู้จดั การสาขาทีนีลาออกไปน่ะ คุณพ่อก็เลยให้ พีเรามาดูแลแทนไปก่อนระหว่างทียังหาคนใหม่มาแทนไม่ได้ ” “ดีเลยค่ะทีพีเจคอปมาอยูท่ ีนีด้ วย น้ าพิมพ์จะอยูท่ ีนีกับหนูแล้ วก็มิริน ไหมคะ” ไฮโซสาวหันไปถามแม่บญ ุ ธรรมของเพือนซึงอีกฝ่ ายก็พยักหน้ าตอบ กลับไปอย่างไม่ต้องคิดนานเลย “อยูจ่ ้ ะน้ าจะอยูท่ ีนีกับมิรินแล้ วก็หนูแครอล” “ดีเลยนะทีครอบครัวหนูแครอลมีห้างอยูท่ ีนี” วินดีคลายความกังวล เรื องของลูกบุญธรรมเพือนทีตนเองก็รักเหมือนหลานสาวคนหนึงเช่นกัน “ขอบใจนะแครอลทีเธอจะมาอยู่ทีนีกับฉันด้ วยน่ะ” ได้ เห็นถึงความ ห่วงใยทีเพือนมีให้ ตนเองก็ทําให้ มิรินรู้ สึกซาบซึงกับความมีนําใจของอีกฝ่ าย อย่างมากทีเดียว “ก็ ฉั น เป็ นโรคเฟรนด์ ซิ ก ส์ นี จ๊ ะ ขาดเพื อนแล้ วเหมื อ นจะขาดใจ” ขณะทีทังสามกําลังยืนอยู่นนชายหนุ ั ่มคนหนึงซึงมีใบหน้ าหล่อ นัยน์ตาคม แต่งตัวดี สวมสูทสีเข้ มสุดเท่ เดินเข้ ามายังห้ องทํางานดังกล่าว “คุณพ่ อ คุ ณแม่ มาถึง นานรึ ยัง ครั บ อ้ า วแครอลนี เราก็ ม ากับ คุ ณ พ่อคุณแม่ด้วยเหรอ” “เปล่าค่ะ แครอลมากับมิริน น้ าพิมพ์พรรณ แล้ วก็น้าวินดีค่ะ กําลัง คิดว่าจะมาทํางานทีนีกับพีเจคอปน่ะค่ะ” เธอเงยหน้ าตอบพีชายกลับไป 28


“ดีเลยอย่างนันก็มาดูแลทีห้ างนีแทนพีเลยรอจนกว่าจะได้ ผ้ ูจดั การ คนใหม่มาดูแลสาขานี” “ได้ เลยค่ะพีเจคอป” เธอตอบรับกลับไปโดยคิดว่าจะบอกเหตุผลที แท้ จริ ง ว่าตนเองมาทําอะไรทีนีให้ อีกฝ่ ายได้ รับรู้ เจคอปพาน้ องสาวกับเพือนและบุพการี มาทีบ้ านพักซึงตนเองได้ เช่า ไว้ เป็ นบ้ านหลังใหญ่มีสระว่ายนําด้ วย เพียงคีตยาเห็นบรรยากาศรอบด้ านก็ ยิมอย่างชอบใจยิงนัก “บ้ านน่าอยูม่ ากเลยค่ะพีเจคอป” “ก็เช่าไว้ เผื อคุณพ่อคุณแม่แล้ วก็เราจะได้ มาพักทีนีได้ ไงล่ะ แล้ วว่า แต่มิรินมาทํางานอะไรทีเมืองนีน่ะ” ชายหนุ่มหันไปถามเพือนของน้ องสาวที ตนเองก็รักอีกฝ่ ายไม่ตา่ งจากน้ องสาวเช่นเดียวกัน “จุ๊ จุ๊ จุ๊ รู้ แล้ วเหยียบไว้ นะคะพีเจคอป” คีตยายกนิวชีขึนมาทีปากของ ตนเองพร้ อมพูดกับอีกฝ่ ายเบาๆ เจคอปเห็นท่าทีของน้ องสาวแล้ วก็ก็ทําท่าหรี ตาใส่แบบคาดเดา “ท่าทางมีลบั ลมคมในนะเราน่ะ” หญิงสาวลากพีชายออกไปยังด้ าน นอกซึงเป็ นบริ เวณสระว่ายนํากว้ างก่อนทีน้ องสาวจะเป็ นผู้เล่าเรื องทุกอย่าง ให้ อีกฝ่ ายฟั ง “ก็พอดีว่า มิริ นน่ะ ค่ะ จะไปเป็ นสปายให้ กบั น้ าพิ มพ์ค่ะ ” พีชายทํ า หน้ าตาอยากรู้ อย่างมาก “เป็ นสปายอะไรเหรอ” คิวเข้ มขมวดเข้ ามาชนกันมุน่ ด้ วยความสงสัย “คืออย่างนีค่ะคนรักเก่าของน้ าพิมพ์โดนใส่ร้ายว่าเป็ นคนขโมยไวน์ แล้ วก็โดนยิงตายด้ วย ทีนีน้ าพิมพ์ไม่เชือว่าคนรักเก่าจะเป็ นคนร้ าย มิรินเห็น น้ าพิมพ์เสียใจตลอดก็เลยจะเข้ าไปสืบเรื องนีให้ คะ่ ” เพียงได้ ยินเจคอปก็ทาํ ท่า สนใจระคนห่วงใยด้ วย “มิรินจะเข้ าไปสืบอย่างนันเหรอ แครอลมันเสียงเกินไปรึเปล่า” “ถึงจะเสียงแต่มิรินก็ยอมค่ะเพือให้ น้าพิมพ์สบายใจ” น้ องสาวบอก ให้ ร้ ู วา่ เพือนไม่มีวนั เปลียนใจอย่างแน่นอน

รัตมา

29


“แล้ วจะเข้ าไปสืบทีไหนล่ะ” เจคอปซักไซ้ น้องสาวทังสาวไม่หยุด “ไร่ ดิ มาโกร์ ค่ะพีเจคอป” เพียงได้ ยินทีน้ องสาวบอก นัยน์ตาของ ชายหนุม่ ก็อยูใ่ นอาการเบิกกว้ างอย่างตกใจพร้ อมกับย้ อนถามกลับมาเพือให้ แน่ใจอีกคราวหนึงมากขึน “จะไปสืบทีไร่ ดิ มาโกร์ อย่างนันเหรอ” คีตยาเห็นท่าทีของพีชายจึง ซักถามอย่างคาดเดา “ทําไมเหรอคะพีเจคอปรู้ จกั ไร่ ดิ มาโกร์ เหรอคะ” เขาทําอาการทอด ถอนลมหายใจโดยแรงคิดว่า ควรจะบอกให้ ทงอี ั กฝ่ ายรั บรู้ ว่าสิ งที คิดไว้ มัน ไม่ใช่เรื องทีง่ายดายเลย ครันเห็นพีชายไม่ตอบคีตยาก็คาดคันต่อ “ว่ายังไงล่ะ คะพีเจคอป มีอะไรอย่างนันเหรอคะ” “มีมากเลยล่ะ รู้ ไหมว่าเจ้ าของไร่ ดิ มาโกร์ น่ะไม่ใช่คนธรรมดาเลย นะ” น้ องสาวแท้ ๆ ยิมอย่างสัพยอกพีชายแบบอารมณ์ดี “ไม่ใช่คนธรรมดาก็ต้องเป็ นคนพิเศษมากใช่ไหมคะ หรื อว่าเจ้ าของไร่ ดิ มาโกร์ เป็ นอดีตเจ้ าชายตกบัลลังก์รึไงกันคะ พีเจคอปถึงบอกว่าไม่ใช่คน ธรรมดา” “ทีพีบอกว่าไม่ใ ช่คนธรรมดาน่ะก็คือ เจ้ า ของไร่ ดิ มาโกร์ เ ป็ นอดี ต ตระกูลมาเฟี ยเก่าเลยนะ” เพียงได้ ยินคีตยาก็ตะโกนออกมาเสี ยงดังอย่างลื ม ตัวด้ วยความตกใจเมือฟั งจบ “อะไรนะคะเป็ นอดีตตระกูลมาเฟี ยเก่าอย่างนันเหรอคะพีเจคอป” “ใช่ ตระกูล ดิ มาโกร์ เป็ นมาเฟี ยทีโหดร้ ายมากเลยล่ะแล้ วมิรินจะ เข้ าไปสื บที นันเหรอพี ว่าอย่าดีกว่านะ มัน ไม่ค้ ุมกับชี วิตเลยน่ะ ” เจคอปไม่ อยากให้ น้ อ งสาวนอกไส้ ไป เมื อคี ตยาได้ ท ราบก็ร้ ู สึ กวิ ตกกังวลแทนเพื อน เช่นกัน “เดี ยวแครอลจะไปบอกให้ มิริ น กับ น้ า พิ มพ์ ร้ ู ค่ ะ เผื อว่า มิ ริ น จะได้ เปลียนใจ” “ดีแล้ วล่ะ” เจคอปจับไปยังบ่าเล็กของอีกฝ่ ายอย่างเห็นด้ วย ซึงคีตยาก็ได้ บอกให้ เพือนรับรู้ ในระหว่างทีอีกฝ่ ายอาบนําเสร็ จแล้ ว 30


และกําลังเตรี ยมทีจะเข้ านอน เพราะว่าพรุ่งนีจะต้ องไปยังไร่ ดิ มาโกร์ เธอเดินเข้ ามาทรุ ดกายนังลงบนเตียงเคียงข้ างเพือนสาว โชคดีทีน้ า พิมพ์พรรณพักอีกห้ องหนึงเธอจึงสะดวกทีจะพูดเรื องนีขึนมา พลางบอกด้ วย สีหน้ าทีค่อยสู้ดีเท่าใดนัก “มิรินฉันมีเรื องสํ าคัญทีจะบอกเธอ” มิรินเห็นหน้ าตาของอีกฝ่ ายก็ ถามด้ วยความสงสัย “มีเรื องอะไรเหรอแครอลแล้ วทําไมหน้ าตาดูไม่ดีเลยล่ะ” “ฉันบอกเรื องทีเธอจะเข้ าไปเป็ นสปายทีไร่ ดิ มาโกร์ ให้ พีเจคอปฟั ง แล้ วรู้ ไหมพีเจคอปบอกว่าอะไร พีเจคอปบอกว่าเจ้ าของไร่นะ่ เป็ นอดีตตระกูล มาเฟี ยเก่าทีโหดร้ ายมาก ฉันว่าเธออย่าเข้ าไปทํางานทีนันเลยนะมิริน ฉันห่วง เธอนะฉันไม่อยากให้ เธอเป็ นอันตรายน่ะ” คีตยาคิดว่าถ้ าเพือนสาวได้ ร้ ู เช่นนีก็คงจะเลิ กคิดทีจะเข้ าไปสื บ มิริน นิงไปกับสิงทีได้ ยินแต่ก็ยงั ยืนกรานทีจะทําดังเดิม “ถ้ าฉันไม่เข้ าไปสืบแล้ วเธอจะปล่อยให้ ฉนั ทนเห็นแม่พิมพ์นงเสี ั ยใจ อย่างนันเหรอฉันทําไม่ได้ หรอกนะ ต่อให้ ทีนันอันตรายแค่ไหนฉันก็จะไป” ครันเห็นว่าเพือนยังรันทีจะเข้ าไปให้ ได้ คีตยาจึงทําท่าถอนใจออกมา อย่างไม่ชืนชอบพลางต่อว่าอีกฝ่ ายด้ วยความเหลืออด “แล้ วมันคุ้มกันเหรอกับการทีเธอเอาชีวิตเข้ าไปเสี ยงน่ะ นีถ้ าฉันรู้ ว่า เธอจะไปสมัครงานเป็ นคนงานล่ะก็ฉนั คงไปกับเธอด้ วยแล้ วตอนแรกน่ะ” อด หงุดหงิดไม่ได้ ทีตนเองรู้ ช้าเกินไปหน่อย “เธออย่าเอาชีวิตไปเสียงกับฉันเลยแครอล” “แล้ วจะให้ ฉนั ปล่อยเธอไปเสียงคนเดียวได้ ยงั ไงกันล่ะฉันมีเธอเป็ น เพือนรักคนเดียวนะมิริน” มือเรี ยวโอบบ่าของอีกฝ่ ายเข้ ามาอย่างใกล้ ชิด มิริน รับรู้ วา่ เพือนเป็ นห่วงตนเองมากเพียงใด “ฉันเข้ าใจแต่ยงั ไงฉันก็ต้องเข้ าไปหาหลักฐานให้ ได้ ” “อย่างนันฉันจะไปบอกให้ น้าพิมพ์ได้ ร้ ู วา่ การทีเธอเข้ าไปในไร่ นนมั ั น

รัตมา

31


เสียงอันตรายมากขนาดไหน” เพียงบอกเสร็ จก็เตรี ยมทีจะลุกออกไปจากเตียง หากทว่ามิรินคว้ ามือของเพือนไว้ กอ่ นบอกด้ วยแววตาทีห้ ามปราม “อย่าบอกแม่พิมพ์นะแครอล ฉันขอร้ องล่ะ” “ถ้ าแม่พิมพ์ของเธอรู้ วา่ สถานทีเธอจะเข้ าไปมันอันตรายมากจะได้ ไม่ ยอมให้ เธอไปไงล่ะ” คีตยาไม่อยากให้ เพือนไป “ถึงแม่พิมพ์ไม่ให้ ไปยังไงฉันก็ต้องไปอยู่ดีเหมือนเดิม” จะว่าเธอดือ ด้ านก็ยินยอมล่ะเพราะมิรินเชือว่าแม่บญ ุ ธรรมคงไม่มีความสุขอย่างแน่นอน หากว่าคนรักโดนตราหน้ าว่าเป็ นโจรทังทีไม่ได้ ทํา “มิรินทําไมเธอถึงได้ ดืออย่างนี” เพือนสาวต่อว่าอย่างไม่ชอบใจ ทํา นําเสียงแหมือนคุณครู ทีกําราบเด็กหญิงเอาแต่ใจอย่างมาก “ฉันรู้ วา่ เธอเป็ นห่วงฉันเอาเป็ นว่าฉันจะระวังตัวเองอย่างดีละกันแค รอล” มิรินกุมมือของเพือนไว้ อย่างแนบแน่นคีตยาบอกอย่างกําชับกําชา “สัญญานะถ้ ามีอะไรเธอต้ องรี บโทรหาฉันเลยนะรู้ ไหมมิริน” “จ้ ะ ฉันสัญญา” หญิงสาวพยักหน้ าตอบรับด้ วยรอยยิม “คอยดูนะฉันจะต้ องหาทางเข้ าไปในไร่ ดิ มาโกร์ ให้ ได้ ” คีตยาตอบ ด้ วยสีหน้ าทีมุง่ มัน ช่ วงเช้ าเธอก็เตรี ยมไปส่ งเพือนสาวทีไร่ ดิ มาโกร์ พร้ อมกั บ แม่บญ ุ ธรรมทังทีไม่ได้ อยากจะทําเลยแม้ สักนิด เพียงเจคอปเห็นอีกฝ่ ายหิว กระเป๋ าออกมาก็เดินไปถามน้ องสาวอย่างไม่รอช้ า “ไม่ได้ บอกมิรินเหรอแครอลเรื องเจ้ าของไร่ ดิ มาโกร์ นะ่ ” “บอกจนปากจะฉีกถึงหูแล้ วพีเจคอปแต่มิรินก็ยงั ยืนยันทีจะไปแล้ ว จะให้ แครอลทํายังไงล่ะคะ” ชายหนุม่ จึงเดินเข้ าไปหาน้ องสาวอีกคนหนึงแทน ซึงกําลังก้ าวมายังรถพอดี “มิรินพีว่าเราอย่าดือดีกว่านะมันไม่ค้ มุ ทีจะเสี ยงเลย” ทําหน้ าทีเป็ น พีชายทีแสนดีได้ อย่างน่ารักยิงนักแต่น้องสาวคนทีสองจอมดือด้ านก็ยงั ยืนยัน ไม่เปลียนแปลง 32


“มิรินต้ องไปค่ะพีเจคอป” “เห็นไหมคะพีเจคอปว่าน้ องสาวอีกคนของพีคนนีดือมากขนาดไหน” น้ องสาวคนแรกหันไปมองหน้ าของพีชายให้ ชว่ ยกล่อมอีกคนหนึง มิ ริ นรับรู้ ถงึ ความห่วงใยของพีชายและเพือนสาวว่าหวังดีกบั ตนเองมากเพียงใด “ขอบคุณนะคะพี เจคอปทีเป็ นห่วงมิ รินแต่มิรินสัญญานะคะว่าจะ ดูแลตัว เองให้ ดีทีสุ ดค่ะ ” เมือรู้ ว่า ไม่อาจห้ า มปรามน้ องสาวได้ จึง ได้ แ ต่ทํ า อาการทอดถอนหายใจอย่างเป็ นห่วงแทน “ห้ ามให้ โทรศัพท์ห่างตัวเองเด็ ดขาดนะมิริน ” เจคอปบอกถึง สิ งที สําคัญออกมา “ค่ะ มิรินก็ตงใจว่ ั าจะเอาโทรศัพท์ไปด้ วยอยูแ่ ล้ ว” “แครอลจะพยายามหาทางเข้ าไปในไร่ ดิ มาโกร์ ใ ห้ ได้ เ ลยค่ะ พีเจ คอป” เธอบอกให้ พีชายได้ รับรู้ ถงึ ความคิดของตนเองอย่างมุง่ มันไม่ตา่ งกัน “แล้ วเราจะเข้ าไปในไร่นนยั ั งไงกันแครอล” พีชายทําหน้ าตาสงสัยกับ ความตังใจของน้ องสาวอีกฝ่ ายก็นิงไปครู่ หนึงก่อนจะยิมออกมาเหมือนคิด ออก “ก็จีบเจ้ าของไร่ ดิ มาโกร์ ไงคะ” “หาเรื องนันน่ะมาเฟี ยเลยนะหาเรื องตายไม่ร้ ู ตวั ” พีชายดุน้องสาวอีก ฝ่ ายก็บอกเหมือนจนปั ญญา “ก็ มัน มี วิ ธี นี ทางเดี ยวนี คะที จะทํ า ให้ แ ครอลเข้ า ไปในไร่ ได้ ไม่จี บ เจ้ าของไร่จะเข้ าไปได้ ยงั ไงกัน ไม่ร้ ู ล่ะค่ะจะใช้ วิธีนีล่ะแล้ วพอมิรินหาหลักฐาน ได้ ก็คอ่ ยชิงออกมา” คีตยาพลางวางแผนอย่างเป็ นขันเป็ นตอน “ตามใจมีอะไรเกิดขึนพีไม่ชว่ ยด้ วยหรอก” พีชายบอกน้ องสาวอย่าง เข่นเขียวกับความคิดเซียวๆ ของอีกฝ่ าย “ก็แครอลเป็ นห่ว งมิ รินนี คะไม่อยากให้ ไปอยู่ที นันคนเดี ยวน่ะ พีเจ คอป” “จะไปไร่ ดิ มาโกร์ ใช่ไหม เดียวพีขับรถไปส่งให้ เอง” เขาขันรับอาสา ด้ วยความเต็มใจ ทังสองสาวจึงขนกระเป๋ าไปใส่รถ ก่อนจะก้ าวขึนไปนัง

รัตมา

33


ตอน 3

ดันเต้ อา โคเรนี กลับมายังบริ ษัทไวน์ ดันเต้ เบอร์ ก บริ ษัทที ผลิตไวน์ชนนํ ั า เขาเดินตรงเข้ าไปยังห้ องปรุ งไวน์และถามด้ วยนําเสี ยงอยากรู้ อย่างมากเกียวกับสิงทีตนเองให้ อีกฝ่ ายได้ ทํา “ไวน์ ดิ มาโกร์ ทีฉันให้ เลียนแบบไปถึงไหนละ” “หมักเสร็ จแล้ วครับ” ไวน์เมคเกอร์ หนุม่ บอกออกมา “ดีมาก ฉันจะได้ นําส่งออกไปต่างประเทศ” เขามองไปยังถังไม้ โอ้ ค หลายใบทีอยูภ่ ายในนัน ด้ วยนัยน์ตาทีจับจ้ องอย่างมีเป้าหมาย เขาไม่สนใจว่าสิงทีตนเองทําจะเรี ยกว่าทุจริ ต ถ้ ามันจะทําให้ ได้ เงิ น มากกว่าเดิม อีกอย่างไวน์ของเขาส่งไปขายทีประเทศอืนต่างหากล่ะ เมือก่อน เขาก็คิดไวน์รสชาติแบบตนเองแต่มนั ได้ เงินน้ อยกว่ามากเพราะไวน์ของเขาไม่ เป็ นทีนิยม ดังนันจึงคิดแผนการใหม่ด้วยการก็อปปี สูตรไวน์ ในเมือเสือผ้ า กระเป๋ า รองเท้ า ยังมีลอกเลี ยนแบบได้ แล้ วทําไมเขา จะลอกเลียนแบบไวน์ไม่ได้ กนั แถมพอเขามาทําเช่นนีธุ รกิจก็ได้ เงิ นมากกว่า เมื อก่อ น ใครจะไปรู้ อัน ไหนไวน์ จ ริ ง ไวน์ ป ลอม พลางยิ มด้ ว ยสี ห น้ า ยิ น ดี ถ้ าหากว่าไวน์รสใหม่ของตนเองปรุ งเสร็ จ “คุณดันเต้ ครับการลอกเลียนแบบไวน์ ดิ มาโกร์ มันเสียงนะครับ” อีก ฝ่ ายย้ อนถามกลับมาซํา “เสียงยังไงกัน” “ก็ดอนวาเลนติโน่อาจจะไม่ยอมน่ะสิครับ” 34


“คิดว่าดอนวาเลนติโน่มีอํานาจคนเดียวรึไงกัน ฉันเองก็มี อย่าลื มสิ ว่าเพือนฉันเองก็มีลูกน้ อง อิทธิ พลก็มากไม่ต่างกับพวกมาเฟี ยทัสคานีหรอก ซําตํารวจก็ทําอะไรไม่ได้ ” เขาทําท่ายักไหล่ไม่สนใจ บอกอย่างนําเสียงอวดตัว อีกฝ่ ายทีได้ ฟังก็ยิมด้ วยสีหน้ ายินดีเช่นกัน “นันสิครับเราเองก็มีแบล็คใหญ่หนุนหลังเหมือนกัน” เมือก่อ นดันเต้ ไม่ใ ช่ค นใจกล้ า ท้ าทายอํา นาจมากเพี ยงนีแต่เ มือมี พวกตํารวจให้ ท้ายทําให้ เขาไม่กลัวทีจะถูกจับเรื องเลียนแบบสินค้ า พอโดนจับ ก็ถูกปล่ อยออกมาหลัง จากนันไม่กีชัวโมง เพราะมี อํา นาจของเงิ นที ให้ กับ ตํารวจน่ะเอง พอโดนจับไปก็ออกมาทําเหมือนเช่นเดิม แต่คราวนีท้ าทายด้ วย การก็อปปี ไวน์ของ ดิ มาโกร์ ไวน์ของมาเฟี ยตระกูลเก่าแห่งทัสคานี ด้ วยความ ฮึกเหิมอยากลองท้ าทายอํานาจของมาเฟี ยเก่าน่ะเอง ครั นไปถึ ง ไร่ ดิ มาโกร์ เจคอปก็ จอดเลยจากบริ เ วณหน้ า ทางเข้ าไร่องุ่นมาประมาณหนึงเพือไม่ให้ คนอืนเห็นว่ามิรินก้ าวลงมาจากรถ คันใหญ่ น่ะ เอง เมือครู่ เ ธอมองเห็ นพวกคนงานเตรี ยมมาลงชือเพือทีจะไป ทํางานจึงหันไปรํ าลากับเพือนและพีชายด้ วยรอยยิม “มิรินไปก่อนนะคะ” “ระวังตัวด้ วยนะมิริน” เจคอปเตือนหญิงสาวด้ วยความห่วงใยอย่าง ไม่เลิกราเธอก็พยักหน้ าตอบรับด้ วยรอยยิมบอกให้ เขาคลายกังวล “ค่ะพีเจคอป” พิมพ์พรรณดึงลูกสาวบุญธรรมเข้ าไปกอด “ระวังตัวให้ มากๆ นะมิริน” “ค่ะแม่พิมพ์” “ยังไงฉันก็จะหาทางจีบเจ้ าของไร่ให้ ได้ เขาชืออะไรนะคะพีเจคอป” “วาเลนติโน่ ดิ มาโกร์” อีกฝ่ ายบอกให้ ได้ ทราบ “ว้ าวชือเท่ห์จงั ขอให้ หน้ าตาเท่เหมือนชือด้ วยเถอะ ถ้ าหน้ าเหมือน ปลาจวดคงทําใจลํ าบากที จะแกล้ ง จีบแล้ วฉันจะโทรหานะมิริ น” คีตยาดึง เพือนเข้ ามากอดอย่างแนบแน่นด้ วยความรัก

รัตมา

35


“ให้ ฉนั เป็ นคนโทรหาเธอเองดีกว่านะแครอลเพราะฉันโกหกว่าบ้ าน ฉัน จนมาก มีพ่อที ป่ วยต้ องคอยซือยารั กษา ขื น มีโทรศัพท์ มือถื อคนอืนจะ สงสัยเอาน่ะ” เธอชีแจงถึงเหตุผลให้ อีกฝ่ ายได้ รับรู้ ซึงคีตยาก็เข้ าใจกับสิ งที เพือนเอ่ย “ได้ แต่เธอต้ องโทรจริ งๆ นะ อย่าหายเงียบไปล่ะ ถ้ าเธอหายเงี ยบไป ฉันจะเอาตํารวจมาบุกไร่จริ งๆ ด้ วย” เพือนสาวบอกอย่างข่มขู่ก่อนทีอีกฝ่ าย จะก้ าวลงไป “โทรสิ ฉันไปล่ะนะ” หลังจากนันมิรินก็ก้าวลงไปจากรถพร้ อมกับยก มือโบกให้ กบั ทังหมด หญิ ง สาวเตรี ยมเดินเข้ าไปลงชือเพือบอกให้ หวั หน้ า งานได้ รั บรู้ ว่า ตนเองมาแล้ ว ฟิ โอเร่เห็นเธอก็เดินเข้ ามาหาพลางถามด้ วยนําเสียงดีใจ “มาแล้ วเหรอมิริน” “จ้ ะ ฟิ โอเร่” เธอยิมตอบรับกลับไปอีกฝ่ ายก็ถามถึงเรื องเมืออาทิตย์ ก่อน “แล้ ว เอาบัตรประจําตัวมารึ เ ปล่า ” เอ่ยด้ วยความห่ว งใยเกียวกับ ปั ญหาทีเธอได้ บอกไว้ ในวันแรกซึงได้ พบกัน “เอามาสิ นีไง” มิรินหยิบสิ งทีเอ่ยถึงออกมาเธอจัดการปลอมแปลง มัน ขึนมาซึงดูเหมื อนจริ ง อย่างมากก่อ นจะรี บ ยืนให้ อี กฝ่ ายดู ครั นหัวหน้ า กาสโตเน่ดเู สร็ จก็ส่งคืนกลับมา หญิงสาวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมือผ่านไป ได้ อีกด่านแล้ วนันเพราะด่านแรกคือการสมัครงานน่ะเอง หลังจากทีคนงานในฟาร์ มต่างลงชือกันหมดเป็ นทีเรี ยบร้ อยหัวหน้ า กาสโตเน่ก็สงการกั ั บทุกคนให้ ได้ ยินด้ วยการตะโกนเสียงดัง “เตรี ยมขึนรถได้ แล้ ว จะได้ ขบั เข้ าไปในไร่ ” ซึงเป็ นรถบรรทุกคันใหญ่ ทุกคนต่างพากันสะพายกระเป๋ าเดินไปขึนรถตามคําสัง “ไปขึนรถกันเถอะมิริน” เพือนคนใหม่เรี ยกเธอ “จ้ ะฟิ โอเร่” เธอก้ าวตามอีกฝ่ ายไปยืนบนรถคันใหญ่หลังจากนัน ครันคนงานขึนไปหมดแล้ วรถคันใหญ่ก็ขบั เข้ าไปยังภายในไร่ ทีว่าซึง 36


กว้ างใหญ่ มิรินกวาดตามองวิวทิวทัศน์รอบด้ านทีเต็มไปด้ วยต้ นองุ่นและต้ น มะกอกกับดอกทานตะวันสีเหลืองและสีขาว นัยน์ตาของเธอมองด้ วยความชืนชมอย่างมากมายโดยวงหน้ านวล รับกับลมเย็นๆ ทีพัดมาต้ องกายด้ วยความสดชืน พลางนึกในแง่ดีถือว่าได้ มา เปลียนบรรยากาศทีสดชืน อยูก่ บั ธรรมชาติละกัน คีตยาทีมองเห็นเพือนขึนไป ยืนอยูบ่ นรถกระทังรถแล่นออกไป ก็ได้ แต่มองตามด้ วยความห่วงใย “ไม่ร้ ู วา่ มิรินจะอยูไ่ ด้ รึเปล่านะคะพีเจคอป” “ถ้ า อยู่ไม่ได้ มิริน ก็ คงกลับ มาเองน่ะ ล่ะ เรากลับกัน เถอะถ้ ามี อะไร เดียวมิรินก็คงโทรมาบอก” หากนัยน์ตาของคีตยามองไปยัง ไร่ ดิ มาโกร์ อย่าง ไม่วางตา เธอจะต้ องหาโอกาสเข้ าไปทีนีให้ ได้ ยังไม่เลิ กล้ มความตังใจของ ตนเองอย่างแน่นอน “เป็ นเพราะน้ าทีเดียวมิรินถึงต้ องลําบากอย่างนี” อยากจะตอบว่าใช่ ค่ะแต่เธอก็ไม่กล้ าจึงทําได้ แค่ปลอบหญิงสูงวัยเพียงอย่างเดียว “ไม่ใ ช่ห รอกค่ะ หนูคิดว่า มิ ริ น คงอยากจะทํ า ให้ ค นอื นรู้ ความจริ ง ด้ วยน่ะค่ะว่าคุณโคซิโม่ไม่ได้ เป็ นคนผิด น้ าพิมพ์อย่าคิดมากนะคะ” “แต่น้าเป็ นห่วงมิรินมาก” “หนูเชือค่ะว่ามิรินเอาตัวรอดได้ ” เพือนของตนเองเป็ นคนเก่งเธอเชือ เช่นนัน “ใช่ครับมิรินเอาตัวรอดได้ อยูแ่ ล้ ว น้ าพิมพ์ไม่ต้องห่วงหรอกครับ” “ถ้ ามิรินอยูไ่ ม่ได้ ก็คงจะกลับมาเอง” “ใช่คะ่ ” คีตยาปลุกปลอบอีกฝ่ ายให้ คลายความเศร้ าหมองลง หัวหน้ ากาสโตเน่ พาคนงานในไร่ องุ่นไปดูทีเรื อนพักคนงานซึง แบ่งเป็ นห้ องพืนทีไม่กว้ างและก็ไม่แคบจนเกินไปนัก โดยนอนได้ ห้องละสอง คนเท่านัน ฟิ โอเร่ก็เดินมาจับมือของมิรินไว้ ในทันทีพลางบอกให้ ได้ รับรู้ “มิรินเดียวเราพักด้ วยกันนะ” “ได้ สิฟิโอเร่”

รัตมา

37


หญิงสาวพยักหน้ าตอบรับในทันที นันเพราะตนเองก็ร้ ู จกั อีกฝ่ ายแค่ เพียงคนเดียวเท่านันในยามนี ทีพักของคนงานในไร่ ดิ มาโกร์ สร้ างจากหินทรายทังหลัง ภายในมี เตียงเดียวขนาด 3 ฟุตอยูช่ ิดริ มผนังทังสองด้ านพร้ อมกับตู้เสื อผ้ าไม้ ขนาดไม่ ใหญ่สองตู้ มิรินกวาดตามองไปตามห้ องทีอยู่เบืองหน้ าก่อนจะแสดงความ คิดเห็นออกมา “ก็ดไู ม่แย่เท่าไร” “นันสิดีมากเลยล่ะ” ฟิ โอเร่ พยักหน้ าอย่างเห็นด้ วยกับเธอ มิรินวาง กระเป๋ ากับเตียงนอนพลางทิงกายลงไปนังยังเตียงฟากขวามือโดยหันไปบอก ให้ อีกฝ่ ายได้ รับรู้ “ฉันนอนเตียงนีละกันนะฟิ โอเร่” “อย่างนันฉันนอนเตียงนี” อีกฝ่ ายทรุ ดกายนังลงยังเตียงทีว่าง หลังจากจัดการกับของเสร็ จเรี ยบร้ อยทังสองก็เดินออกมาจากเรื อน พัก เพือไปรอรับฟั งว่าตนเองมีหน้ าทีจะต้ องทําอะไรบ้ างเมืออยูท่ ีไร่ดิ มาโกร์ จวบกระทังรับรู้ ถงึ กฎระเบียบต่างๆ ทีต้ องปฏิบตั ิตามเมือทํางานอยูท่ ี ไร่ องุ่นนี ช่วงทีเดินไปยังไร่ องุ่นมิ รินก็รับรู้ ว่าถูกกระแทกร่ างจนตัว เซไป เธอ อุทานออกมาเบาๆ “อุ๊ย” แต่แทนทีคนชนจะพูดขออภัยที มากระแทกคนอื น กลับ ทํ า หน้ าตาไม่ชืนชอบใส่พร้ อมกับถามอย่างหาเรื องด้ วย “นีเธอไม่เห็ นคนรึ ไงกัน ” หญิ งสาวซึงมีเส้ นผมสี บรอนซ์ทองไว้ ผ ม บ๊ อบประมาณบ่าหันมาถามมิรินพร้ อมกับจับจ้ องหน้ าอย่างไม่ชอบใจ “เธอต่างหากล่ะทีเดินมาชนฉัน” มิรินเถียงอย่างไม่ยอมเช่นกัน “เธอมาชนฉันต่างหาก ชนแล้ วยังไม่ขอโทษอีก” ผู้หญิ งเบืองหน้ าใช้ มือผลักร่างของเธอโดยแรง จนเกือบหงายหลังโชคดีทีฟิ โอเร่ชว่ ยจับไว้ คนงาน หญิงอีกสองคนทียืนอยูใ่ นกลุ่มก็พยักหน้ าอย่างเห็นด้ วยกับหญิงสาวทีหาเรือง มิรินคล้ ายว่าอีกฝ่ ายเป็ นผู้นําในกลุ่ม “ใช่ ฉันเห็นเธอชนเชร่า” 38


“พวกเธอต่างหากล่ะ ทีมาชนมิริ นฉันเห็น ” ฟิ โอเร่ เถียงกลับไปเมื อ เพือนร่วมห้ องโดนรังแก “เธออยากมีปัญหากับพวกเรารึ ไงกัน” เชร่ าผลักอกของฟิ โอเร่ กลับ อีกฝ่ ายก็ไม่ยอมใช้ มือผลักกลับบ้ าง “ก็เ ธอเป็ นคนชนคนอื นก่อ น จะให้ ข อโทษได้ ยัง ไงกัน ” มิ ริ น อ้ า ง เหตุผลขึนมา “พวกฉันอยูม่ าก่อนนะ” “อยูม่ าก่อนแล้ วยังไง เทียวหาเรื องคนอืนไปทัวอย่างนีน่ะเหรอ” มิริน ถามอย่างไม่ยอมแพ้ เธอเป็ นคนทีไม่ยอมงอมืองอเท้ าให้ ใครมารังแกได้ “นันทําไมยังไม่ไปทีไร่องุ่นกันล่ะหกโมงกว่าแล้ วนะ” หญิงสูงวัยทีเห็น กลุ่มคนงานยังยืนอยูต่ รงนีก็บอกให้ ได้ รับรู้ เชร่ ายกมือขึนมาชีไปยังมิรินกับฟิ โอเร่ “มีเรื องกับพวกเราน่ะไม่ได้ อยูส่ งบหรอก” “ใช่เลย” อีกสองคนเป็ นลู กคู่ตอบรับ ก่อนจะพากันเดินไป มิรินทํ า อาการทอดถอนลมหายใจ นีเธอจะอยู่ทีนีและสื บเรื องได้ อย่างทีต้ องการได้ หรื อไม่กนั นะ ดูทา่ มีอปุ สรรคให้ ต้องเจอละ “นิสยั แย่มากเลยพวกนี” ดวงตาของฟิ โอเร่ มองตามอีกฝ่ ายไปอย่าง ไม่ชืนชอบ ทังสองเดิน ไปยัง ไร่ อ งุ่น โดยเบื องหน้ านันเธอก็มองเห็ นชายหนุ่ม ร่างสูงอยูใ่ นชุดยีนแขนยาวสวมทับเสือยืดสีขาวกับกางเกงยีนกลางเก่ากลาง ใหม่ วงหน้ าของเขาดูสะดุดตา คมสันเป็ นอย่างมาก ผมสันประมาณท้ ายทอย ขณะทีนัยน์ตากวาดมองไปยังกลุ่มของคนงานในไร่ มิรินอดทีจะชืนชมอีกฝ่ าย ไม่ได้ เหมือนมีแรงดึงดูด ทําให้ ดวงตาของทุกคนแทบไม่อยากจะละสายตาไป มองทีอืนได้ เลยคล้ ายเขาเป็ นจุดศูนย์รวมของทังหมด “หล่อจัง ” ทังมิริ นกับฟิ โอเร่ อุทานออกมาพร้ อมกันเมือได้ เ ห็นชาย หนุม่ เบืองหน้ า “นีคือ ดอนวาเลนติโน่ ดิ มาโกร์ เจ้ าของไร่องุ่น ดิ มาโกร์”

รัตมา

39


หัวหน้ ากาสโตเน่เป็ นผู้แนะนําให้ คนงานใหม่ได้ ร้ ู จกั ผู้ซงเป็ ึ นเจ้ านาย ใหญ่ของทีนีก็มอบรอยยิมทีน่ามองและมีเสน่ห์ให้ กบั ทุกคน “ไร่องุ่น ดิ มาโกร์ ยินดีต้อนรับคนงานใหม่ทกุ คน อยูท่ ีนีฉันชอบคนที ซือสัตย์ ไม่ชอบคนลักขโมยและถ้ าฉันจับได้ ล่ะก็ว่าใครไม่ซือสัตย์กบั ฉัน ฉัน จะจัดการด้ วยวิธีขนเด็ ั ดขาด ครังก่อนต้ องขอบคุณหัวหน้ ากาสโตเน่ ทีช่วยจับ คนขโมยไวน์อ งุ่น ได้ นนก็ ั คือ โคซิโม่ คนงานทีฉันไว้ ใจมากแต่กลับทํ าให้ ฉัน ผิดหวังมากหวังว่าคงจะไม่มีเหตุการณ์อย่างนีเกิดขึนอีก” มิรินได้ ยินชือโคซิโม่กร็ ้ ู สึกไม่ชอบหน้ าอีกฝ่ าย มันใจเหลื อเกินว่าคน รักเก่าของแม่พิมพ์ เป็ นขโมย ถ้ า ฉัน หาความจริ ง มายืน ยันได้ ว่าคุณโคซิ โม่ ไม่ได้ เป็ นขโมยแต่ถกู ใส่ร้าย อยากรู้ นกั ว่านายมาเฟี ยนีจะทําหน้ ายังไงขณะนึก นัยน์ตาของมิรินก็มองไปยังร่างสูงอย่างหมันไส้ หลังจากทีเมือครู่นยัี งมองด้ วย สายตาชืนชมอยู่เลย หัว หน้ า กาสโตเน่ก็เอ่ยขึ นมาเกี ยวกับ ระเบี ยบในการ ทํางานทีไร่แห่งนี “ทุกคนต้ องมาทํ างานในช่วงตี สี นันเพราะว่าพระอาทิตย์ยังไม่ขึ น เป็ นเวลาทีเก็บผลองุ่นทีดีมากทีสุดและช่วงหกโมงเย็นถึงสี ทุ่มเป็ นช่วงทีจะ เก็บองุ่นเป็ นรอบสุดท้ ายของวัน ใครทีกลัวตืนเช้ าไม่ทนั ก็ควรมีนาฬิ กาปลุกไว้ ด้ วยเพือทีว่าจะได้ ตืนขึนมาเตรี ยมตัวไปทํางานได้ ตรงตามเวลา เมือเก็บเสร็ จ แล้ วก็เอาองุ่นทีเก็บได้ ไปโรงบ่มไวน์ ในช่วงนอกเวลางานใครอยากจะไปไหน ทําอะไรก็ตามสบาย แต่ต้องมาทํางานให้ ทนั เข้ าใจไหม” คนงานในไร่ ต่างพา กันตอบรับอย่างพร้ อมเพรี ยงกันรวมถึงมิรินด้ วย “เข้ าใจครับ/เข้ าใจค่ะ” “ถ้ าใครต้ องการทีจะเข้ าไปซือของทีตลาดในหมู่บ้าน ทีไร่ ดิ มาโกร์ จะมีรถจักรยานให้ ขีออกมาอยากจะกลับเมือไรก็ตามสบาย” หญิงสาวได้ ยินก็ นึกด้ วยสีหน้ ายินดีอย่างน้ อยก็มีจกั รยานให้ ขีออกมาเทียวได้ “ต่อไปให้ ทกุ คนมารับหมวกไปด้ วยเพือจะได้ เอาไว้ กนั แดดในช่วงเช้ า วันนีให้ พกั ก่อนแล้ วพรุ่งนีค่อยเริ มงาน” มิรินกับฟิ โอเร่ เดินเข้ าไปเพื อจะรั บ หมวกแต่กลับต้ องหกล้ มเมือขา 40


ของเธอสะดุดกับอะไรบางอย่างจนร่างคะมําไปข้ างหน้ า “ว้ าย” หญิงสาวร้ องออกมาเสียงดังก่อนจะล้ มลงไปนังจุมปุ๊ กทีพืน มือเรี ยว ท้ าวไปกับพืนดินทังสอง พอเงยหน้ าขึนมาก็เห็นคนงานกลุ่มเดิมทีเดินมาชน ตนเองพลางยิมเยาะและทําแววตาเย้ ยหยันใส่ มิรินทีเห็นเช่นนันก็ลุกขึนแล้ ว ตรงเข้ าไปหาทังสามคนพลางผลักอย่างไม่ยอมแพ้ เช่นกันจนทังหมดล้ มลงไป นังทีพืน “เธอกล้ าผลักฉันเหรอ” เชร่าตะโกนออกมาด้ วยความโกรธ “ทีเธอยังขัดขาพวกฉันเลยแล้ วทําไมฉันจะผลักพวกเธอบ้ างไม่ได้ ละ่ ” นัยน์ตามองอีกฝ่ ายด้ วยความโมโหพลางทําอาการถอนหายใจโดย แรง วาเลนติโน่ทีได้ เห็นภาพหญิงสาวอีกคนผลักเพือนร่วมงานลงไปนังทีพืนก็ เดินเข้ ามาเพือสอบถาม “ทําอะไรกันน่ะ” “พวกเราไม่ได้ ทําอะไรเลยนะคะอยู่ๆ คนงานใหม่ก็เข้ ามาผลักพวก เราล้ มค่ะ แค่พวกเราเผลอไปเหยียบเท้ าเท่านัน” อีกฝ่ ายปั นเรื องขึนมาพร้ อม กับทําเป็ นใช้ มือปั ดดินทีอยูบ่ นมือออกไปและทําเสียงโอดโอยอีกด้ วย “เจ็บจัง เลย เธอบอกฉันดีๆ ก็ได้ นี ไม่เห็นต้ องรุ นแรงเลย” “โกหก พวกเธอมาขัดขาฉันกับเพือนยังมีหน้ ามาโทษคนอืนอีกเหรอ” “มีใครเห็นพวกฉันขัดขาเธอล่ะอย่ามาใส่ความนะ” เชร่ าหันไปยัง คนงานที ยืน อยู่ใ นไร่ พร้ อมกับใช้ สายตามองหน้ าแต่ละคนในลักษณะข่มขู่ คนงานคนอืนก็ตอบกลับมาพร้ อมกัน “ไม่เห็นเลย” “เห็นไหมทุกคนไม่เห็นว่าฉันแกล้ งเธอ เพราะฉะนันก็แปลว่าเธอใส่ ความฉัน ไล่ออกไปเลยค่ะ ยังไม่ทนั เข้ ามาทํางานก็มีปัญหาซะแล้ ว” “ฉันไม่ได้ มีปัญหานะ ก็เธอน่ะเป็ นคนผลักฉัน” มิรินจะก้ าวเข้ าไปหา อีกฝ่ าย เชร่าก็บอกกับเจ้ านายใหญ่ประจําไร่ “ดูสิคะดอนวาเลนติโน่ทําผิดแล้ วก็ยงั ไม่ยอมรับผิด”

รัตมา

41


“ฉันไม่ผิดสักหน่อย พวกเธอมันสร้ างเรื อง” หญิ งสาวปฎิ เสธเสี ยง ขรมเมือโดนกล่าวหาในสิงทีไม่ได้ ทํา “พวกเราไม่ได้ สร้ างเรื องนะ” ลูกสมุนของเชร่าช่วยลูกพีของตนเอง “ทําไมจะไม่ได้ สร้ างเรื องล่ะ” มิรินจะเดินเข้ าไปหาอีกฝ่ ายให้ ได้ แต่ กลับโดนชายหนุม่ เบืองหน้ าจับมือไว้ และตะโกนสังออกมาเสียงดัง “พอได้ แ ล้ ว นี มัน ไร่ อ งุ่ น นะ ไม่ใ ช่ตลาดที จะมาตี กัน แบบไม่ส นใจ อะไรน่ะ” “ฉันไม่ได้ ทํานะคะดอนวาเลนติโน่” มิรินพยายามแก้ ตวั ให้ กบั ตนเอง เพือทําให้ เขาเชือ “แต่เมือกีฉันเห็นเธอผลักคนอืนจนล้ มลงไปนังทีพืน” ชายหนุ่มบอก ถึงสิงทีตนเองได้ รับรู้ ออกมา “ฉัน ก็ ล้ มเหมื อ นกัน ที ฉัน โดนขัดขาน่ะ ค่ะ ” มิ ริ น อ้ า งออกมาบ้ า ง เช่นเดียวกัน “ไม่จริ งนะคะพวกเราไม่ได้ ทําอะไรทังนัน” “ทําไมจะไม่ทํา เก่งจริ งก็ยอมรับออกมาสิ ” มิรินคาดคันพร้ อมกับยก มือทีว่างชีหน้ าของอีกฝ่ ายซึงมือก็ชีหน้ าของดอนคนทีสามแห่งตระกูล ดิ มา โกร์ แทน “ถ้ าไม่เลิกหาเรื องคนอืนล่ะก็ฉนั จะไล่เธอออก” ครันได้ ยินทีเขาบอกมิรินก็หยุดชะงักไปก่อนจะนึกได้ วา่ ถ้ าตนเองโดน ไล่ออกก็คงจะไม่มีโอกาสทีจะสืบหลักฐานเรื องการเสียชีวิตของคุณโคซิโม่คน รักเก่าของแม่พิมพ์ได้ ฟิ โอเร่เดินเข้ ามาฉุดแขนของเพือนร่วมห้ องไว้ “พอเถอะมิรินมันไม่ค้ มุ กันหรอกถ้ าเรายังต้ องการจะทํางานทีนีต่อ” หญิงสาวเงียบไปครู่หนึงก่อนจะบอกอย่างจํายอมทังทีตนเองไม่ได้ อยากทํา ด้ วยซําไป “ก็ได้ คะ่ ฉันจะไม่มีเรื องอีก” มิรินบอกอย่างตัดบทเพราะไม่ต้องการ ให้ เรื องราวมันแย่มากขึน “แต่พวกเราไม่ยอมนะคะดอนวาเลนติโน่ต้องให้ ขอโทษพวกเราด้ วย 42


เพราะพวกเราไม่ได้ ทํ าอะไรผิ ดค่ะ” อีกฝ่ ายเอ่ยอย่า งเรี ยกร้ องมิรินได้ ยิน ก็ โวยวายใส่อย่างไม่ยอมรับ “ทําไมฉันต้ องขอโทษด้ วยในเมือฉันไม่ได้ ทําผิดน่ะ “แต่เธอต้ องขอโทษทีเธอไปผลักทังสามคน” นัยน์ตาทีล้ อมกรอบด้ วยแพขนตามองไปยังวงหน้ าคมอย่างไม่ชอบ ใจ มือเรี ยวกําแน่นระงับอารมณ์โกรธจนปลายเล็บจิกเข้ าไปยังใจกลางฝ่ ามือ พร้ อ มกับ ทีเรี ยวปากนุ่มเม้ มเข้ า หากันแน่น เชร่ าที เห็น เจ้ า นายถือ หางก็ยิม อย่างชอบใจ “ดอนวาเลนติโน่บอกให้ ขอโทษพวกเราน่ะ ทําตามทีบอกสิ” เขาเห็น มิรินไม่ยอมทําตามทีบอกจึงออกคําสังซํา “ไม่ได้ ยินเหรอฉันบอกให้ ขอโทษทังสามคนน่ะถ้ าเธอยังอยากทํางาน ทีนี” เพราะนิ สัยแบบนี สิ น ะเชื อในสิ งที เห็ น ก็ เ ลยเชื อเหลื อ เกิ น ว่า คุณ โคซิโม่เป็ นคนขโมยไวน์นะ่ อดรู้ สึกขุ่นเคืองอีกฝ่ ายไม่ได้ ความจริ งเธอไม่ได้ ทํา ผิดสักหน่อยแต่ถ้าไม่ยอมขอโทษทังสามคนก็คงจะไม่ได้ ทํางานทีนี ดังนันจึง จําต้ องทําตามทีอีกฝ่ ายบอก “ฉันขอโทษทังสามคนด้ วย” “ต่อไปอย่าให้ ฉนั เห็นอีกว่าทะเลาะเบาะแว้ งกัน เพราะว่าฉันไม่ชอบ ให้ คนงานมีเรื องกันในไร่” มิรินเถียงในใจอย่างขุ่นเคือง ‘แล้ วนึกว่าฉันชอบรึ ไงกันล่ะนายมาเฟี ยไม่ยุติธรรม’ ริ มฝี ปากนุ่ม เม้ มเข้ าหากันแน่น วาเลนติโน่จงึ เดินกลับไปยืนยังด้ านหน้ าทีเดิม “ในเมือทุกคนรั บรู้ ถึงเวลาในการทํา งานและกฎเกณฑ์ การทํางาน ของทีนีแล้ ว อย่างนันก็แยกย้ ายกันไปพักได้ แล้ วพรุ่ งนีค่อยเริ มต้ นทํางานกัน เข้ าใจไหม” “เข้ าใจค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างประชดประชัน หลังจากนันทุกคนก็แยกย้ ายกันเดินออกไป พวกของเชร่าเดินเข้ ามา หามิรินกับฟิ โอเร่และพูดในลักษณะทีอวดคุยอย่างข่มขู่

รัตมา

43


“ฉันบอกแล้ วว่าถ้ ามีเรื องกับฉันพวกเธอไม่มีทางสงบสุขแน่” ‘ถ้ าไม่ติดว่าฉันต้ องมาสืบเรื องของคุณโคซิโม่ล่ะก็ แม่จะจิกหัวตบให้ ปากแตกทังสามคนเชียว’ นึกด้ วยนําเสี ยงเข่ นเขี ยว โดยนัยน์ตาก็มองตาม แผ่นหลังกว้ างอย่างไม่ชืนชอบ “ฮึ ถึงหน้ าจะหล่อแต่นิสยั ไม่ได้ เรื องเลย” “ฉันว่าพวกนันต้ องไม่หยุดหาเรื องเราแน่เลยมิริน” “ฉันก็วา่ อย่างนันล่ะ” เธอเองก็นกึ เช่นเดียวกับเพือนใหม่เช่นกัน “ฉันว่าเราออกไปข้ างนอกกันดีไหม” ฟิ โอเร่ นําเสนอความคิดเห็ น ออกมา มิรินก็พยักหน้ าตอบรับอย่างเห็นด้ วย “ก็ดีเหมือนกันนะจะได้ ไปหาอะไรกิน แล้ วอาจจะไปซือของใช้ สว่ นตัว ด้ วย” “อย่างนันเราไปเอาจักรยานมาขีกันเถอะ” ทังสองเดินไปจูงจักรยานทีจอดไว้ อยู่อย่างมากมาย ก่อนจะพากัน เตรี ยมขีไปยังตลาดในมอนเทลชิโน่ ซึงระหว่างทีขี รถไปนันก็พลันเห็นทังสาม คนเดินมายังบริ เวณทีจอดจักรยานเช่นกัน มิรินทีเห็นดังนันก็ยิมอย่างร้ ายกาจ พลางหันไปถามเพือนร่วมห้ อง “ฟิ โอเร่อยากเอาคืนพวกนันไหมล่ะ” “ทํายังไงเหรอมิริน” “ก็ขีจักรยานชนไงล่ะ” เธอบอกถึงแผนร้ ายออกมาอีกฝ่ ายทํานัยน์ตา โตพร้ อมกับเลิกคิวขึนสูง “เฮ้ เอาอย่างนันเลยเหรอมิริน” “ใช่” “แล้ วถ้ าพวกนันโดนรถจักรยานชนจะไม่ไปฟ้องดอนวาเลนติโน่รึไง” ฟิ โอเร่ทํานําเสียงหวาดหวันเพราะไม่อยากมีเรื องเนืองจากว่าตนเอง ยังอยากทํางานทีนี “โง่ให้ รถจักรยานชนเองก็ชว่ ยไม่ได้ ถ้ าเธอไม่อยากเอาคืนก็ไม่เป็ นไร เดียวฉันจัดการเอง” เพียงบอกเสร็ จขาเพรี ยวทังสองก็ปันจักรยานตรงไปยัง บริ เวณทีทังสามเดินมา โซยามองเห็นก็รีบบอกให้ ลูกพีได้ ยิน 44


“เชร่าระวังแม่นนขี ั จักรยานชน” ทังหมดต่างแตกกลุ่มออกไป ฟิ โอเร่ที เห็นเพือนปั นจักรยานเข้ าไปหาพวกนันก็ขีจักรยานของตนเองเข้ าไปเช่นกัน เพือช่วยอีกฝ่ าย เชร่าวิงหนีไปอีกทางหนึงมิรินก็ปันตามไม่หยุด “นีเธอจะบ้ ารึไงกัน” อีกฝ่ ายตะโกนมาเสียงดัง “ใช่ ฉันบ้ า” มิรินตอบอย่างยอมรับเธอไม่ยอมให้ ใครมาทําตนเองฝ่ ายเดียวหรอก ไม่เพียงพูดยังคงปั นจักรยานเข้ าไปหาบังคับแฮนด์ทงสองด้ ั านให้ ขีตามร่ าง ของอีกฝ่ ายด้ วยความหมันไส้ ร ะคนเข่ น เขี ยว เชร่ า ก็วิ งหนี แ ต่เ จ้ ากรรมดัน สะดุดล้ มจนหน้ าคะมํา “ว้ าย” ร่ างอวบอิมหน้ าคะมําไปยังพืนดินจนเสื อผ้ าเปรอะเปื อนไป หมด นันจึงทําให้ มิรินเบรกรถจักรยานและยืนหัวเราะอย่างชอบใจ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า นันนึกยังไงน่ะถึงลงไปนอนอยูท่ ีพืนกัน” “ฉันไม่จบแค่นีแน่” เชร่ากํามือทุบไปทีพืนมิรินก็บอกอย่างท้ าทาย “ก็เอาสิในเมือไม่จบฉันก็ไม่จบเหมือนกัน” มิรินบอกเสร็ จก็ปันเข้ าไปหาอีกฝ่ ายไม่เลิก ต่างพากันวิงหนีอย่างอุต ลุตก่อนจะพากันลงไปหน้ าคะมําไม่ต่างกับลูกพีสาว ทังมิรินกับฟิ โอเร่ ก็ยิม อย่างชอบใจ “นีไม่มีแรงขนาดนันเลยเหรอ ถึงได้ ล้มลงไปนอนทีพืนกันหมดน่ะ ” พลางเอ่ยอย่างเยาะเย้ ยใส่ พร้ อมกับหันไปแตะมือของเพือนร่วมห้ อง “เป็ นยังไงเห็นแผนของฉันรึยงั ฟิ โอเร่” พลางทําท่ายักคิวด้ วย “เยียมเลยล่ะ” ตอนแรกหญิ งสาวคิดว่าไม่อยากมีเรื องแต่ดูท่าสาม คนนีจะไม่เลิกรา แล้ วเรื องอะไรจะปล่อยให้ มาทําร้ ายเพียงฝ่ ายเดียวกันล่ะ “เราไปกันเถอะฟิ โอเร่” หลังจากนันทังสองคนก็ขีรถจักรยานออกไป จากไร่ ดิ มาโกร์ ด้ วยวงหน้ าทีแช่มชืนเมือได้ เอาคืนคูอ่ ริ ของตนเองแล้ ว

รัตมา

45


ตอน 4

ตลาดในมอนเทลชิ โน่ เป็ นตลาดกลางแจ้ งทีผู้คนต่ างนําของ มาขายไม่ว่าจะเป็ นผลไม้ ของสด จํา พวกเนื อสัตว์ น อกจากนันก็ มีเ สื อผ้ า เครื องประดับ ต่างหู สร้ อยคอและกิฟช็อปน่ารักๆ ระหว่างทีเพือนใหม่กําลัง เลือกซือของอยูน่ นั มิรินก็ได้ แยกตัวออกมาทางด้ านนอกและแอบไปยืนหลบ มุมอยูใ่ นบริ เวณไม่ไกลกันนัก โดยหยิบมือถือของตนเองขึนมาเพือกดโทรหา คีตยาผู้เป็ นเพือนสนิทของตนเอง ทีป่ านนีกําลังนังรอโทรศัพท์ของตนเองอยู่ เมือคีตยาซึงนังอยู่ในห้ องรับ แขกได้ ยินเสี ยงโทรศัพท์ดัง ก็รีบ คว้ า โทรศัพท์ขึนมาในทันทีพลางคาดเดาว่าต้ องเป็ นของมิรินอย่างแน่นอนและก็ใช่ จริ งๆ ด้ วยเมือเห็นเบอร์ ทีคุ้นตาโชว์อยูบ่ นหน้ าจอ “เป็ นยังไงบ้ างมิ ริ น” พิ มพ์ พรรณที นังอยู่ด้ว ยก็ แ สดงความสนใจ เช่นเดียวกัน “ตอนนีฉันออกมาทีตลาดน่ะ ก็เลยกดโทรศัพท์มาหาเธอได้ ” มิริ น บอกให้ อีกฝ่ ายรับรู้ วา่ ตนเองอยูท่ ีใด “แล้ วคิดว่าจะอยูท่ ีนันได้ ไหม” “ถ้ า ลํ า บากก็ กลับ มานะมิ ริน ” แม่บุญธรรมบอกลู กสาวทีรั กและ ห่วงใยมาก ให้ คําพูดทีเอ่ยดังเข้ าไปในสายเพือให้ อีกฝ่ ายได้ ยิน “คิดว่าน่าจะอยูไ่ ด้ นะงานก็ไม่มีอะไรมากแค่เก็บองุ่นในไร่ เท่านัน แต่ ว่าฉันเจออุปสรรคนิดหน่อย” เพียงได้ ยินคีตยาก็รีบซักไซ้ กลับมาทันที “อุปสรรคอะไรเหรอ” 46


“ก็พวกคนงานทีอยูม่ านานไงล่ะชอบกร่างใส่แล้ วก็หาเรื องฉัน” มิริน เล่าให้ เพือนสาวได้ ฟังอีกฝ่ ายก็รีบถามอย่างอยากรู้ “มีทกุ ทีเลยนะพวกทีอยูม่ านานแล้ วทําเป็ นเก๋าน่ะ แล้ วนีเธอทํายังไง ล่ะมิรินจะเป็ นอุปสรรคทําให้ เธอสืบเรื องคุณโคซิโม่ได้ รึเปล่ากัน” “คนอย่างฉันเธอก็ร้ ู วา่ คงไม่ยอมให้ ใครมาทําฝ่ ายเดียวหรอกฉันก็เอา คืนด้ วยการขีจักรยานไล่ชนซะเลย” ได้ ยินถึงแผนแก้ เผ็ดของเพือนแล้ วคีตยาก็ หัวเราะอย่างชอบใจ “ฮ่า ฮ่า สุดยอดเลยมิรินนีถ้ าฉันเข้ าไปอยู่ในไร่ นนได้ ั นะคงสนุกน่าดู เลยล่ะ” หญิงสาวตอบอย่างเห็นด้ วยถ้ าเพือนสาวของตนอยู่ทีนีคงได้ สนุกกัน อย่างแน่นอน “ฉันก็วา่ อย่างนันล่ะ” เพราะเธอกับเพือนน่ะเป็ นพวกชอบเอาคืนอยู่ แล้ วใครทํามาก็ตอบแทนคืนกลับไปเช่นเดียวกัน “แล้ วได้ เจอเจ้ าของไร่รึเปล่า ดอนวาเลนติโน่น่ะอย่าเข้ าไปใกล้ เชียว นะพีเจคอปบอกว่าเป็ นพวกทีโหดเหียมมาก ฆ่าคนได้ อย่างเลือดเย็นทีเดียว ก็ ทีเป็ นข่าวว่ามีคนโดนฆ่าทีซาดิเนียร์ น่ะพีเจคอปบอกว่าเป็ นฝี มือของตระกูล ดิ มาโกร์” คีตยาบอกให้ เพือนได้ ทราบอย่างเป็ นห่วงและหวังดี “ถึงเธอไม่บอกฉันก็ทําแบบนันอยู่แล้ วล่ะก็อีตามาเฟี ยนีล่ะทีทําให้ ฉันหงุดหงิด รู้ ไหมว่าฉันนะโดนคนงานผลักแท้ ๆ กลับไม่เชือแต่ดนั เชือทีเห็น ฉัน ผลักพวกนันคืน ก็ เ ลยให้ ฉันขอโทษพวกนันทังที ฉันไม่ได้ เป็ นคนผิ ดสัก หน่อย” นําเสียงแสดงอาการหมันไส้ อย่างเต็มประดา “แล้ วเธอยอมขอโทษรึเปล่ามิริน” เพือนสาวซักอย่างไม่เลิกรา “ก็ต้องยอมสิ ถ้า ไม่ยอมก็ ไม่ได้ ทํา งานทีนันเป็ นเจ้ า นายทีห่ว ยแตก มากทีสุดเลยล่ะ แถมยังเชือว่าคุณโคซิโม่เป็ นโจรขโมยไวน์อย่างเต็มทีด้ วย” ซึงขณะทีกําลังคุยกับเพือนนันเธอก็มองเห็นว่าฟิ โอเร่ กําลังเดินหาตนเองอยู่ จึงได้ บอกตัดบทกับเพือนสาว “แครอลแค่นีก่อนนะพอดีวา่ ฉันต้ องวางแล้ วล่ะแล้ วจะโทรไปหาใหม่ นะ” มิ ริ น จัดการกดวางสายในทันที ก่อ นจะหยิ บ โทรศัพท์ เ ก็ บ ในกระเป๋ า

รัตมา

47


สะพายแบบผ้ าของตนเองดังเดิม ฟิ โอเร่มองเห็นเธอยืนอยูอ่ ีกด้ านหนึงจึงเดิน เข้ ามาหา “มาอยูต่ รงนีน่ะเอง” มิรินแสร้ งถามเป็ นเรื องอืนไป “ซือของเสร็ จแล้ วเหรอฟิ โอเร่” “ใช่เสร็ จแล้ วล่ะ แล้ วเธอล่ะซืออะไรบ้ าง” “ยางรัดผมน่ะนีไง” หญิงสาวแบมือของตนเองให้ อีกฝ่ ายเห็น “เดียวเราแวะหาอะไรกินกันก่อ นนะมิ รินตังแต่บ่ายฉันยังไม่ได้ กิน อะไรเลย” “เอาสิ” หญิงสาวพยักหน้ าอย่างเห็นด้ วย จากนันทังคูก่ ็พากันขี รถไป ยังร้ านอาหารเล็กๆ ทีอยูใ่ นตลาด ช่ วงดึกขณะทีวาเลนติโน่ กําลังนั งอยู่ในห้ องทํางานนั นก็พลั น ได้ ยินเสียงหนึงดังขึนมาซึงเรี ยกชือของตนเองทางด้ านนอก “ดอนวาเลนติโน่ครับแย่แล้ วครับ” ชายหนุ่มได้ ยินเช่นนันจึงลุกขึน ออกไปถามในทันที “มีอะไรอย่างนันเหรอกาสโตเน่” “มีคนงานบอกว่าเห็นหมาป่ าสองตัวเข้ ามาในไร่ องุ่นของเราครับคิด ว่า น่า จะไปที คอกม้ า ” ครั นได้ ยิน วาเลนติ โน่ก็ทํ า นัยน์ ตาตกใจก่อนจะสัง ออกมาทันที “บอกคนงานให้ ตามหาหมาป่ าให้ เ จอไม่ อ ย่า งนันอาจจะไปทํ า อันตรายคนงานทีจะไปเก็บองุ่นในวันพรุ่งนีได้ ” อีกฝ่ ายก็รีบรับคําเป็ นอย่างดี “ครับดอนวาเลนติโน่” โดยนายใหญ่แห่งไร่ ดิ มาโกร์ เดินไปหยิบปื น ยาวซีแซด 452 ขนาด .22 LR ซึงเป็ นปื นคูใ่ จของตนเองมาถือไว้ เช่นเดียวกัน เพือจะออกไปตามล่ายิงหมาป่ าทีหลุดเข้ ามายังไร่องุ่นของตนเอง คนงานชายต่างถูกปลุกให้ ชว่ ยกันระดมกําลังตามหาหมาป่ าสองตัว โดยทังหมดถือคบเพลิงเพือนําทางด้ วยจะได้ มองเห็นหมาป่ าอย่างชัดเจน

48


ในยามนั นทีเรื อนพักคนงานหญิงมิ รินได้ แต่ นอนพลิกกายไป มาไม่หยุด นัยน์ตากลมลืมตาอยูต่ ลอดทังคืน ด้ วยความทีตนเองเป็ นคนนอน ดึกอยูเ่ ป็ นประจํา เมือต้ องมานอนหัวคําจึงทําให้ มิรินนอนไม่หลับและสุดท้ าย เธอก็ลุกขึนมา ครันมองไปยังเตียงของฟิ โอเร่ ก็พบว่าอีกฝ่ ายหลับไปแล้ ว นัน เพราะคนอืนคงชินกับการนอนเร็ ว ภายในห้ องอากาศอบอ้ าวมากมิรินจึงเปิ ดประตูออกมายังด้ านนอก พบว่ามีแต่ความเงียบสงัด แต่ระหว่างนันพลันมองเห็นกลุ่มผู้ชายเดินถือคบ เพลิงไปยังไร่องุ่น โดยอยู่ไมไกลจากทีพักซึงเธอยืนอยู่ คิวเรี ยวทังสองขมวด เข้ ามาชนกันมุน่ ด้ วยความสงสัย “เกิดอะไรขึนน่ะ” ด้ วยความอยากรู้ มิรินจึงก้ าวตามกลุ่มคนทีว่าไป ห่างๆ “จะไปไหนกันน่ะหรื อว่าพวกนีเป็ นพวกทีขโมยไวน์กนั นะ แย่จงั ไม่ได้ เอา โทรศัพท์มือถือมาด้ วยไม่อย่างนันจะได้ ถ่ายรู ปเอาไว้ ยืนยัน ได้ ว่าพวกขโมย ไวน์ยงั อยูใ่ นไร่องุ่น ถ้ าวิงเข้ าไปเอาโทรศัพท์ก็คงไม่ทนั พวกนันเป็ นแน่” พลางนึกถึงสิงทีตนเองอาจจะพลาดไปถ้ าทําตามทีคิดเมือครู่ นี มิริน ยิมด้ วยสีหน้ ายินดีทีตนเองอาจจะไม่ต้องอยูท่ ีไร่นีนานแล้ ว ไม่ได้ เอาโทรศัพท์ มาถ่ายรู ปก็ชา่ งเถอะไว้ วนั อืนก็ได้ เชือว่าพวกนีจะต้ องมาขโมยไวน์อีกเป็ นแน่ ขาเพรี ยวในชุดเสือกล้ ามกับกางเกงผ้ าแบบขาสันพอดีตวั ซึงเป็ นชุดนอนทีเธอ สวมใส่เมือจําต้ องมาทํางานอยูท่ ีไร่นี ปกติมกั จะสวมชุดนอนลายลูกไม้ หวานๆ แต่ขืนใส่นอนทีนีคงดูพิลึก อย่างมากเป็ นแน่ทีเดียว รี บสวมรองเท้ าผ้ าใบก่อนทีเท้ าทังสองจะก้ าวตาม กลุ่มคนเบืองหน้ าไปอย่างห่างๆ เพือไม่ให้ ทงหมดรู ั ้ สึกผิดสังเกตแต่ยิงเดินก็ยิง ลึกเข้ าไปด้ านในมากขึน ซึงในขณะทีเธอกําลังหลบอยู่ยงั ต้ นองุ่นนัน สายตาของมิรินก็พลัน มองเห็น อะไรบางอย่างเบืองหน้ า เป็ นสัตว์ ตวั ใหญ่มีขนสี นําตาลเธออุทาน ออกมาด้ วยความตกใจ “หมาป่ านี ” โดยเจ้ า หมาป่ าทีว่า ก็มองจ้ อ งมายัง เธออย่า งน่า กลัว หญิงสาวก้ าวถอยหลังด้ วยสีหน้ าหวาดหวันก่อนจะหมุนกายเพือวิงหนีโดยเร็ว

รัตมา

49


ด้ วยอาการตืนตระหนก หมาป่ าตัวใหญ่ก็รีบวิงตามไปอย่างรวดเร็ วเมือเห็น ร่างระหงเป็ นเหยือเนือหวานมิรินจึงส่งเสียงกรี ดร้ องด้ วยความหวาดกลัว “กรี ด! ช่วยด้ วยค่ะ” ยามนันวาเลนติโน่ได้ ถือปื นเข้ าไปในไร่ องุ่น ดิ มาโกร์ เพือออกตาม ล่าหมาป่ าพร้ อมกับลูกน้ อง นันก็คือหัวหน้ ากาสโตเน่กบั คนงาน ชายหนุ่มได้ ยินเสียงกรี ดร้ องจึงรี บบอกคนของตนทียืนอยูด่ ้ วยกัน “เสียงผู้หญิ งดังมาจากทางนันรี บไปเร็ ว” วาเลนติโน่ถือปื นวิงไปยัง ทิศทางทีมาของเสียงดังกล่าวอย่างเร็ วรี มิรินวิงหนีอย่างไม่ลดละด้ วยใบหน้ าทีซีดเผือด เธอน่าจะเชือแครอล ว่าอย่ามาสืบเรื องนี ดูสิไม่ได้ โดนมาเฟี ยฆ่าแต่กลับจะโดนหมาป่ าฆ่าแทนเสี ย นัน หญิงสาววิงอย่างไม่รับรู้ ถึงทิศทางใดๆ ทังสิ นตอนนีจิตใจของเธอเตลิ ด เปิ ดเปิ งไปหมด ซึงในขณะทีกําลังวิงนันเธอก็พลันสะดุดกับก้ อนหินทีอยู่บน พืนทําให้ ร่างระหงล้ มลงไปนังทีพืน เป็ นจังหวะเดียวกับทีเจ้ าหมาป่ าตัวใหญ่ก็กระโจนเข้ าใส่ร่างของเธอ พร้ อมกับกางกรงเล็บเพือจะขยําตัวเธอตามทีมุง่ มัน หญิงสาวกรี ดร้ องออกมา เมือเห็นว่าตนเองคงไม่แคล้ วเป็ นอาหารของหมาป่ าตัวโตเป็ นแน่ กรี ด! พลัน เสียงปื นก็ดงั ขึนมาสองนัด ปั ง ... ด้ ว ยฝี มือ ของมาเฟี ยหนุ่มทีวิ งเข้ า มาและเห็น ว่า เจ้ าหมาป่ า กํา ลัง กระโจนเข้ า หาร่ า งที นังอยู่ยงั พื นเขาจึง หยิ บ ปื นยิ งออกไปทัน ที แม่น เหมือนจับวางเมือลูกกระสุนพุง่ เข้ าใส่หวั ของเจ้ าหมาป่ าสองนัดติดกัน นันจึง ทําให้ ร่างของมันทีกระโดดลอยอยูก่ ลางอากาศตกลงทีพืนพร้ อมกับเลือดไหล นัยน์ตาเบิ กค้ า งอย่า งน่า กลัว มิ ริ นที เห็น ภาพดังกล่ าวเกิดอาการตะลึ ง งัน ดวงตาเบิกกว้ างพร้ อมกับริ มฝี ปากอ้ าค้ างกับภาพสยดสยองเบืองหน้ า เมือวาเลนติโน่จดั การฆ่าหมาป่ าได้ แล้ วเขาจึงเดินเข้ าไปหาหญิงสาว ในทันทีพร้ อมกับทรุ ดกายนังลงไม่ไกล พลางถามด้ วยความห่วงใยในตัวของ อีกฝ่ าย “เป็ นอะไรมากรึเปล่า” 50


เป็ นช่วงเดียวกับทีมิรินหมดสติในทันทีหลังจากทีเผชิญกับเหตุการณ์ ทีเกือบถึงชีวิต โดยชายหนุม่ ก็รับร่างนวลไว้ ได้ ทนั โดยอยู่ในอ้ อมแขนของเขา อย่ า งพอดี เพี ยงเห็ น ใบหน้ า นวลจากแสงคบเพลิ ง ที คนงานในไร่ ถื อ มา ชายหนุม่ ก็จําได้ วา่ อีกฝ่ ายเป็ นใคร “นีมันคนงานผู้หญิงทีมีเรื องกันวันนีนี” เกิดความรู้ สึกประหลาดใจว่า อีกฝ่ ายมาอยูท่ ีนีได้ ยงั ไงกัน วาเลนติโน่ส่งปื นให้ กบั หัวหน้ าคนงานหลังจากนัน อย่างตัดสินใจว่าคิดทีจะทําเช่นไรต่อไป “ฝากถือปื นหน่อยฉันจะอุ้มผู้หญิงคนนีกลับไป” อีกฝ่ ายก็รับคําอย่าง ดีเหมือนทุกครัง “ครับดอนวาเลนติโน่” โดยกลุ่มคนงานก็พากันเดินกลับมายังบริ เวณ ทีได้ ยินเสียงปื นสองนัด มาเฟี ยหนุม่ จึงถามด้ วยความอยากรู้ “เจอหมาป่ าอีกตัวรึยงั ” “เจอแล้ วครับพวกเราจัดการยิงไปแล้ วครับ” อีกฝ่ ายตอบให้ ได้ ทราบ อย่างชัดเจน “อย่างนันก็จดั การเรื องซากของหมาป่ าทังหมดด้ วยล่ะ” ชายหนุม่ สังเสร็ จก็ช้อนกายละมุนขึนมาไว้ ในวงแขนกํายํา ก่อนจะ ก้ าวกลับไปยังทีพักและวางเธอลงบนโซฟาตัวยาวภายในห้ องรับแขก คิวเข้ ม ของวาเลนติโน่ขมวดเข้ ามาชนกัน อดทีจะสงสัยอย่างอยากรู้ ไม่เลิกว่าอีกฝ่ าย ไปทําอะไรในไร่องุ่นกัน จนเกือบจะโดนหมาป่ าฟั ดเข้ าให้ เสียแล้ ว มาเฟี ยหนุม่ ทรุ ดกายนังลงยังโซฟาตัวยาวไม่ไกลจากร่ างทีนอนหมด สติ อ ยู่ สายตาของเขาพิ นิ จ พิจ ารณาไปตามวงหน้ านวลที ดูเ รี ยบเนี ยนน่า สัมผัสยิงนัก โดยเฉพาะยามทีอีกฝ่ ายกําลังหลับอยู่เป็ นอะไรทีน่ามองอย่าง มาก เขาใช้ สายตากวาดมองไปยังนัยน์ตาทีประดับด้ วยแพขนตางอนงามซึง อยูใ่ นลักษณะหลับพริ ม ก่อนจะไล่เรื อยไปตามจมูกเล็กทีเชิดขึนเล็กน้ อย หลังจากนันก็เป็ นเรี ยวปากนุม่ สีชมพูระเรื อเขาเผลอใช้ หลังมือไล้ ไป ยังแก้ มนวลเนียน ก็พบว่ามันนุ่มอย่างเหลื อเกินปลายนิวของเขาเผลอแตะ ต้ องกับปากเล็กเบืองหน้ าอย่างอดใจไว้ ไม่อยู่ ทังยังคิดถ้ าได้ จบู มันจะให้ ความ

รัตมา

51


หวานเพียงไหนกันนะ วาเลนติโน่นกึ ด้ วยความปรารถนา พร้ อมกับทีวงหน้ าคมขยับลงไปใกล้ ใบหน้ านวลของคนทีกําลังหลับ อย่างสบายอารมณ์เสียจริ ง โดยชายหนุม่ ก็ใช้ ดวงตาจับจ้ องไปยังร่ างเนียนก็ พบว่าอีกฝ่ ายสวมเพียงแค่เสื อกล้ ามกับกางเกงขาสันทีแนบกับเรื อนกายไป ตลอดทังหมด สัมผัสได้ ถึงความนวลเนียนและความอวบอิมได้ เป็ นอย่างดี แบบชัดเจนตา โดยทรวงสล้ างภายใต้ เสือกล้ ามตัวเล็กก็ขยับขึนลงอย่างเป็ นจังหวะ ตามแรงลมหายใจทีทอดถอนเข้ าออกแบบเชืองช้ า เล่นเอาชายหนุ่มแทบจะ ควบคุมตัวเองไว้ ไม่อยู่ บ้ าจริ ง ทําไมความรู้ สึกมันถึงไวกับคนงานหญิงผู้นีเสีย จริ งเกิดความรู้ สึกต้ องการครองครองร่างนวลเบืองหน้ าอย่างมาก ซึงขณะทีวาเลนติโน่นกึ สงสัยตัวเองอยูน่ นดวงตาที ั หลับอยูเ่ มือครู่นก็ี ค่อยๆ ลืมขึนมา และพอเห็นว่ามีใครอยู่ใกล้ ตนเองมือเรี ยวก็ผลักเขาออกไป โดยแรงด้ วยความตกใจ มิรินถามออกไปด้ วยความสงสัยระคนอยากรู้ “จะทําอะไรน่ะ นีคิดจะข่มขืนฉันเหรอ” วาเลนติโน่ทีโดนผลักถึงกลับ ตัวเซไปเลย ก่อนจะหันกลับมาด้ วยใบหน้ าทีขุ่นเคืองอย่างโมโห “เธอทําบ้ าอะไรเนียมาผลักฉันทําไมกัน” “ก็คณ ุ คิดมิดีมิร้ายกับฉันน่ะ” มิ ริ น กล่ า วหาเขาออกไปในทัน ที ครั นได้ ยิน ชายหนุ่มก็ ทํ า สี ห น้ า เหมือ นได้ ฟัง เรื องประหลาดอย่า ง เขาเนี ยนะต้ อ งลงทุน ข่มขื น ผู้ หญิ งมี แ ต่ ผู้หญิงจะข่มขืนเขาน่ะสิไม่วา่ เมือเจอกล่าวหาเช่นนีทําให้ ชายหนุ่มรู้ สึกอดที จะฉุนขึนมาไม่ได้ “นีเธอเข้ าใจผิดอะไรรึเปล่าอย่างฉันเนียนะจะคิดมิดีมิร้ายกับเธอบ้ า ไปแล้ ว” เขาปฏิเสธอย่างไม่ยอมรับทังทีตนเองก็คิดน่ะล่ะ แต่กฎทีตังไว้ มนั คํา คออยูว่ า่ จะไม่ยงุ่ กับคนงานในไร่ ดิ มาโกร์ แต่ปกติคนงานทีเจอมาก็ไม่น่าฟั ด เท่าคนงานเบืองหน้ านีนา เขาก็เลยไม่ลําบากใจอะไร หากทว่าผู้หญิ งเบือง หน้ ามันทําตามกฎได้ ลําบากเสียจริ ง ครันได้ ยินทีเขาบอกเธอก็เม้ มปากเข้ าหา 52


กันก่อนจะบอกให้ ได้ รับรู้ ซึงท่าเม้ มปากของเธอมันทําให้ วาเลนติโน่อยากให้ มาขบทีปากของตนเองเสียจริ ง “ถ้ า คุณไม่คิดทํ า อะไรฉัน แล้ ว คุณมาใกล้ ฉัน ทํา ไมกัน ” มิ ริ น ถาม กลับไปด้ วยความอยากรู้ “ก็... ฉันเห็นเธอสลบอยู่น่ะก็นึกว่าเป็ นอะไรมาก” พลางบอกด้ ว ย นําเสียงทีไม่ประติดประต่อกันนักนันเพราะตนเองไม่ได้ คิดอย่างทีพูดมิรินมอง ไปทัวห้ องก่อนจะย้ อนถามอีกฝ่ ายกลับไป “แล้ วทําไมฉันถึงมาอยู่ทีนีได้ กนั ล่ะ” วาเลนติโน่จึงตอบให้ ได้ ทราบ หลังจากนัน “ก็ฉันอุ้มเธอมาน่ะสิ ” เพียงได้ ยิน หญิ งสาวก็มองหน้ าเขาอย่างไม่ ไว้ วางใจพร้ อมกับยกนิวขึนมาชีหน้ าด้ วย “เห็นไหมคุณคิดไม่ดีกบั ฉันน่ะ” มิ ริ นลื ม ตั ว ไปเลยว่ า บุ ค คลเบื องหน้ าคื อ มาเฟี ยที โหดเหี ยม และเป็ นเจ้ าของไร่ ดิ มาโกร์ ทีเธอต้ องทํางานด้ วย คําก็วา่ คิดข่มขืน อีกคําว่าก็ ว่าคิดไม่ดี มันทําให้ คนทีไม่เคยโดนใครชีหน้ าเช่นนีอดรนทนไม่ไหวเกิดความ เคืองขุ่นขึนมาอย่างติดหมัด “นีฉันช่วยเธอนะยังจะมามองว่าฉันคิดไม่ดีกบั เธออีกเหรอ” เมือมิริน ได้ ฟังประโยคทีเขาเอ่ยก็ย้อนถามกลับมาอย่างไม่เข้ าใจ “คุณช่วยฉันไว้ อย่างนันเหรอ” “นีเธอจําเหตุการณ์อะไรไม่ได้ เลยรึไงกัน” วาเลนติโน่ไม่ตอบคําถามแต่ถามกลับมาแทน หญิ งสาวจึงเงี ยบงัน ไป โดยนึกถึงเหตุการณ์ ก่อนหน้ านี จํ าได้ ว่าตนเองนอนไม่หลับก็ เลยลุกขึ น ออกมายังด้ านนอก เห็นกลุ่มคนงานในไร่ องุ่นถือคบเพลิ งเหมือนจะไปทีไหน สักแห่ง เลยคิ ดว่าต้ องเป็ นพวกขโมยไวน์จึงตามไปดูห ากทว่าสิ งทีพบไม่ใ ช่ ขโมยแต่เป็ น “ฉันเจอหมาป่ าแล้ วมันก็จะกัดฉัน” “ก็นนไงล่ ั ะถ้ าฉันตามไปช่วยไม่ทนั ป่ านนีเธอได้ กลายเป็ นศพไปแล้ ว

รัตมา

53


คงไม่ได้ มายืนชีหน้ ากล่าวหาฉันอย่างนีหรอก” แม้ ว่าจะเป็ นความจริ งเกินห้ า สิบประเซนก็เถอะแต่ก็ไม่มีสิทธิ ทีจะมากล่าวหาเขาช่างเอาแต่ใจเสียจริ ง ภาพหมาป่ าทีเต็มไปด้ วยเลือดปรากฏให้ เธอได้ นกึ ถึง ทําให้ หญิงสาว เกิดอาการหวาดกลัวอย่างมาก พร้ อมกับคิดว่าถ้ าเขาไปช่วยไว้ ไม่ทนั ป่ านนี เธอคงเหลือแต่วิญญาณแล้ วก็คงไม่เหลือซากอะไรเป็ นแน่เลยทีเดียว จึงหันไป บอกเขาด้ วยนําเสียงเบา “ฉันขอบคุณนะคะทีคุณช่วยชีวิตฉันไว้ แล้ วก็ต้องขอโทษด้ วยทีฉัน เข้ าใจคุณผิดไป” วาเลนติโน่ยกมือขึนมาทําท่ากอดอกพร้ อมกับจ้ องไปยังวงหน้ านวล นัน เพราะว่าถ้ าตํากว่านีเขาคงเสียคนเป็ นแน่เนืองจากเมือครู่เพิงบอกอีกฝ่ าย ไปว่าไม่ได้ คิดทีจะทําอะไร แต่ถ้าก้ มลงมองไปยังเสื อกล้ ามตัวเล็ กทีคนงาน สาวเบืองหน้ าสวมใส่ มีหวังเขาอาจจะระงับใจไว้ ไม่อยูก่ ็ได้ พลางถามถึงสิ งที ตนเองสงสัยออกมากับอีกฝ่ าย “บอกฉันมาสิวา่ เธอไปทําอะไรทีไร่องุ่นกัน” “คือ... ฉันหลงทางน่ะค่ะ” มิรินเกือบหลุดปากบอกความจริ งไปแล้ วว่าจะตามไปดูคนขโมยไวน์ แต่พอดีนกึ ได้ กอ่ น ก็เลยกลืนคําพูดทีคิดไว้ ลงไปในคอทันทีแต่ดูเหมือนว่าอีก ฝ่ ายจะไม่เชื อในคํ าพูดของเธอเลย พลางมองหน้ า หญิ งสาวเหมือ นจับผิ ด พร้ อมกับย้ อนถามประโยคเมือครู่ทีเธอเอ่ยออกมาซําอีกคราวหนึง “เธอหลงทางอย่างนันเหรอ” มิรินพยักหน้ าตอบรับกลับไปเพือยืนยัน ให้ เขาเชือ “ใช่คะ่ ฉันหลงทาง” แต่แววตาสีมรกตก็ยงั ไม่หายคลางแคลงใจ “ดึกแล้ วเธอออกมาทําอะไรกัน” “ฉันนอนไม่หลับน่ะค่ะ” เธอบอกให้ เขาได้ รับรู้ ซํา “นอนไม่ห ลับ ได้ ยัง ไงปกติคนงานในไร่ ฉัน ส่ ว นใหญ่ก็ห ลับ เร็ ว กัน ทังนันถ้ าไม่นอนเร็ วแล้ วจะตืนไปทํางานตีสีทันได้ ยงั ไงกัน เธอบอกฉันมาดีกว่า ว่าเธอตืนขึนมาทําอะไรกันแน่” เขาจับไปยังแขนเล็กและบีบโดยแรง 54


วาเลนติโน่ไม่เชือในคําพูดของอีกฝ่ ายแม้ สักนิดมิรินจําต้ องปั นเรื อง โกหกขึนมาอีก “เอ่อ คือพอดีฉนั ปวดท้ องน่ะค่ะสงสัยเมือคืนคงจะกินอะไรทีตลาด ทีนีพอเข้ าห้ องนําทังคืนมันก็เลยนอนไม่หลับ เลยออกมาข้ างนอกแล้ วก็เห็น คนถือคบเพลิงเดินกันวุน่ วาย ฉันก็เลยอยากรู้ นะ่ ค่ะว่าเกิดเรื องอะไรขึน” เล่า มาถึงตรงนีมาเฟี ยหนุม่ จึงถามอย่างคาดเดาออกมา “เพราะอยากรู้ มากก็ เ ลยตามไปสิ น ะ” มิ ริ น รี บ พยักหน้ า ตอบรั บ โดยเร็ ว “ใช่คะ่ ” แต่กลับเจอแววตาทีจับจ้ องมองอย่างน่ากลัว “แล้ วเป็ นยังไงล่ะเพราะความอยากรู้ อยากเห็นของเธอเกือบจะทําให้ ตัวเองได้ เป็ นผีเฝ้าไร่องุ่นแล้ ว ถ้ าฉันไปช่วยไว้ ไม่ทนั ” วาเลนติโน่ทําเสี ยงดุใส่ อีกฝ่ ายด้ วยความโมโหอย่างมาก “ฉัน ไม่ตังใจจริ งๆ ค่ะ ถ้ าฉัน รู้ ว่า จะไปเจอหมาป่ าฉัน คงไม่ตามไป หรอกค่ะ” หลังจากทีหญิงสาวบอกขอโทษขอโพยซํา วาเลนติโน่ก็ยงั มองหน้ า ของเธออย่างไม่ละไปทางใดเหมือนเดิม โดยมือยังไม่ได้ ปล่อยจากแขนเล็กนัน “ถ้ าฉันรู้ วา่ เธอมีเหตุผลอืนทีไม่ใช่ปวดท้ องแล้ วก็อยากรู้ อยากเห็นล่ะ ก็ฉนั เอาเรื องเธอแน่” มาเฟี ยหนุม่ บอกอย่างข่มขู่พร้ อมกับบีบแขนนวลให้ แรง มากขึนกว่าเดิมจนหญิงสาวร้ องโอดครวญออกมา “โอ๊ ยฉันเจ็บนะคะ” นันล่ะเขาจึงปล่ อยแขนเล็ กนันในทันทีทงที ั ความจริ งไม่อยากทีจะ ปล่อยเลยเพราะมันนุม่ ละมุนมือไปหมด ผิวคนงานเก็บองุ่นไม่นา่ จะนุม่ แบบนี เลย วาเลนติโน่เกิดความสงสัยในตัวของหญิงสาวเบืองหน้ าจากการทีตนเอง ผ่า นการมองคนมานานตังแต่ที เป็ นมาเฟี ย ก็ เ ฝ้าจับตามองผู้ คนมาหลาย ประเภทว่าคนไหนมาร้ ายและคนไหนมาดี ให้ ยงั ไงเขาก็ร้ ู สึกว่าคนงานหญิงผู้นีไม่เหมือนคนงานผู้หญิ งอืนในไร่ ของตนเองทีเคยเจอเลย ทังลักษณะใบหน้ า ท่าทาง การแต่งกายไม่เหมือน พวกคนทีใช้ แรงงานด้ วยซํา ผิวก็เหมือนคนทีไม่เคยโดนแดดมากกว่า มิรินเห็น

รัตมา

55


เขามอง สํารวจตนเองก็ให้ เกิดความวิตกหรื อว่าเขาจะไม่เชือตนเองกันจึงถาม อีกฝ่ ายด้ วยความอยากรู้ แบบไม่คอ่ ยพอใจเท่าใดนัก “คุณมองอะไรฉัน นีคุณคิดลามกกับฉันรึไงกันคะดอนวาเลนติโน่” มือเรี ยวถูกยกขึนบดบังเรื อนกายระหงในทันที นีก็อี กเช่นกันทีเขา สังเกตได้ คําพูดคําจาของอีกฝ่ ายก็ดไู ม่เหมือนคนงานทัวไป วาจาฉะฉานแล้ ว ก็การตอบอย่างมันใจมาก ถ้ าเป็ นคนอืนทีเห็นเขาล่ะก็คงจะไม่กล้ าต่อล้ อต่อ เถียงด้ วยเป็ นแน่ชายหนุม่ จึงบอกให้ ทราบถึงความคิดของตนเองออกมาโดย ปลายนิวโป้งแตะกับริ มฝี ปากของตนเองด้ วย “ฉันพูดตรงๆ นะ เธอไม่เหมือนคนงานปกติทวไปน่ ั ะ” เมือได้ ยินทีเขา บอกมิรินก็แสดงความตกใจก่อนจะย้ อนถามด้ วยความอยากรู้ “ฉันไม่เหมือนคนงานปกติทวไปยั ั งไงเหรอคะ” พร้ อมกับคิดในใจว่า ตนเองไปทําอะไรให้ เขาสงสัยได้ รึเปล่ากันวาเลนติโน่กวาดมองไปทัวร่ างนวล และบอกให้ เธอรับทราบทีละข้ อเหมือนคนทีช่างสังเกตสังกาอย่างมาก “ผิวของเธอไม่เหมือนคนเคยออกแดดแล้ วลักษณะอย่างเธอก็ดูไม่ เหมือนพวกใช้ แรงงานด้ วย” มิรินยืนนึกหาเหตุผลทีจะชีแจงให้ เขาทราบอยูค่ รู่ หนึงแล้ วเธอก็คิดออก “ก็งานเก่า ของฉันไม่ได้ ออกแดดนีคะ” วาเลนติโน่ทิงกายลงไปยัง โซฟาภายในห้ อ งรั บแขกของตนเองอย่า งสบายอารมณ์ แขนพาดกับ พนัก โซฟาและเริ มต้ นตังคําถามกับเธอ “ไหนลองบอกให้ ฉนั ฟั งหน่อยสิวา่ ก่อนหน้ านีเธอทํางานอะไร” หญิงสาวทําท่าคิดเหมือนเช่นเดิมจะบอกเขาว่าเคยทําอะไรมาก่อน นะ แล้ วเธอก็มองไปยังทางด้ านหลังของวิลล่าหลังใหญ่พบว่ามีห้องครัวอยูจ่ งึ ยิมพร้ อมกับบอกให้ เขาได้ รับรู้ “ฉันเคยเป็ นคนใช้ มาก่อนค่ะ” เพียงได้ ยินเขาก็รีบซักไซ้ ตอ่ ในทันที “แล้ วลาออกทําไมกันทํางานเป็ นคนใช้ สบายกว่าเก็บองุ่นอีกนะ” เขา แสดงความคิดเห็นออกมา มิรินก็ทําท่าครุ่นคิดเหมือนเช่นเดิมเมือโดนคาดคัน ไม่หยุด 56


“ก็... ฉันโดนปลําน่ะค่ะ” เพียงได้ ยินดวงตาของวาเลนติโน่เบิกกว้ าง ขึน พลางย้ อนถามกลับซําคล้ ายไม่เชือหูในสิงทีได้ ยิน “อะไรนะเธอโดนนายจ้ างปลํ าอย่างนันเหรอ” หญิ งสาวพยักหน้ า ตอบรับ “ใช่คะ่ ฉันโดนนายจ้ างเข้ าหาดีนะทีฉันหนีออกมาได้ น่ะค่ะแล้ วฉันก็ มาสมัครเป็ นคนงานในไร่ ข องคุณไงล่ ะ คะเชื อฉั น เถอะนะคะฉัน ตังใจมา ทํางานกับคุณจริ งๆ ถ้ าฉันไม่ได้ งานทีนีฉันก็ไม่ร้ ู จะไปหางานทําทีไหนแล้ วล่ะ ค่ะ” มิริ น แสร้ งทํา เป็ นบี บ นําตาเพื อให้ ดูน่า สงสารเขาจะได้ ไม่ต้อ งมา ซักถามอะไรตนเองอี ก เห็ น นํ าตาหยาดริ น ของอี กฝ่ ายก็ ทํ า ให้ ว าเลนติ โน่ ใจอ่อนยวบทันที ทังทีปกติเขาไม่ได้ เป็ นคนใจอ่อนเช่นนีเลยนันเพราะเคยฆ่า คนมานับไม่ถ้วน ไม่วา่ อีกฝ่ ายจะอ้ อนวอนขอชีวิตเพียงใดวาเลนติโน่ก็ไม่เคยมี ความปราณีมอบให้ กบั ศัตรู เลยแม้ สกั นิด “ฉันเชือเธอก็ได้ ” หญิ งสาวยิมด้ วยสี หน้ ายินดีก่อนจะบอกเขาเพือ เป็ นการเอ่ยลา “อย่างนันฉันไปนอนก่อนนะคะเดี ยวพรุ่ งนีฉันตืนไปเก็บองุ่นไม่ท ัน ค่ะ” เธอรี บขอตัวเลี ยงออกมาทันทีเมือมีโอกาส ขื นอยู่นานเดียวจะซักไซ้ ไม่ เลิกราแล้ วเธอจะพานหลุดความจริ งออกมาซะเปล่าๆ “ไปสิ เธอชืออะไรน่ะ” ปกติชายหนุ่มไม่เคยคิดทีจะสนใจอยากรู้ ชือของคนงานทีเก็บองุ่ น ในไร่เลย เพราะไม่ใช่เรื องจําเป็ นสําหรับตนเอง ถ้ าจะรู้ จกั ส่วนใหญ่มกั จะมีแต่ หัวหน้ าคนงานทีมีหน้ าทีตําแหน่งสํ าคัญ มากกว่าจะเป็ นเพี ยงคนงานในไร่ เท่านัน เธอจึงบอกให้ เขาได้ รับรู้ อย่างชัดเจน “ฉันชือมิรินค่ะ” “ไปนอนเถอะมิริน” ครันทราบว่าเธอชืออะไรชายหนุม่ ก็เรี ยกชือหญิ ง สาวออกมาพร้ อมกับรอยยิม เป็ นภาพทีทําให้ มิรินเหมือนโดนมนต์สะกดเข้ า ให้ เสียจริ ง จนไม่อยากทีจะละสายตามาจากวงหน้ าคมได้ เลย

รัตมา

57


“ขอบคุณค่ะดอนวาเลนติโน่” มิรินยิมให้ กบั เขาอย่างอ่อนหวานเป็ นรอยยิมทีสวยทีเดียวเขาไม่เคย หลงใหลไปกับ รอยยิ มของผู้ ห ญิ ง โดยเฉพาะเมื ออี ก ฝ่ ายยิ มนัยน์ ตาเป็ น ประกายน่ามองทีเดียว พอเธอจะเดินออกไปเขาก็เรี ยกเธอไว้ ก็ไม่ร้ ู จะเรี ยกไว้ ทําไมกัน “เดียวมิริน” “มีอะไรเหรอคะดอนวาเลนติโน่” เธอหยุดเดินและย้ อนถามกลับมา ด้ วยความสงสัย ชายหนุม่ จึงคิดอะไรบางอย่างขึนมาได้ “แล้ วเธอจะกลับยังไง” มิรินจึงยกมือขึนมาพลางชีไปทางด้ านหลัง “ก็เดินกลับไปสิคะ” นัยน์ตาของเขาเป็ นประกายเจ้ าเล่ห์ทีเดียว “เธอรู้ ไหมว่าบ้ านของฉันกับไร่ องุ่นมันไกลกันน่ะ ” ได้ ยินทีเขาบอก หญิงสาวก็ทําแววตาประหลาดใจ “อ้ าวไม่ได้ อยูใ่ กล้ กนั เหรอคะ” วาเลนติโน่ส่ายหน้ าไปมาพร้ อมกับรอยยิมอย่างขําขัน หญิงสาวก็ยืน มองวงหน้ าคมอย่างไม่วางตาให้ ตายเถอะช่างเป็ นผู้ชายทีมีเสน่ห์อย่างมาก เสียจริ ง โดยเฉพาะเวลาทีเขายิมจนทําให้ เธอมองอย่างไม่กระพริ บและเมือไล่ มองไปตามบ่าแข็งแกร่งกับแผ่นอกกว้ าง เห็นแล้ วเธอก็คิดในใจอย่างคาดเดา แบบซุกซนถ้ าได้ อยูใ่ นอ้ อมกอดนีจะเป็ นยังไงนะ นัยน์ตาของเธอราวกับกําลังเห็นขนมทีน่าทานอย่างมาก คนอืนจะ คิดเหมือนตนเองรึเปล่านะ ว่าผู้ชายเบืองหน้ าน่ากินชะมัดยากเลย หญิ งสาว รู้ สึกเหมือนริ มฝี ปากแห้ งผากทีเดียวเมือเห็นเขาจับจ้ องมองมายังตนเอง เผลอ ใช้ ลินเล็กโลมไล้ กบั เรี ยวปากนุม่ มัน เป็ นภาพทีวาเลนติ โน่คิดว่า อีกฝ่ ายกํ าลังยัวเขาอย่า งแน่น อน อยากให้ ลินเล็กมาแตะไล้ กบั ริ มฝี ปากของตนเองอย่างยิง ครันได้ ยินทีเธอถาม เขาก็บอกให้ หญิงสาวได้ รับรู้ “ไม่ใกล้ กนั หรอกเพราะตอนทีฉันอุ้มเธอมาทีนีน่ะฉันขับรถมาจากไร่ องุ่น” นัยน์ตาของมิรินเบิกกว้ างอย่างตืนตะลึงเมือได้ ยินเช่นนัน 58


“แล้ วฉันจะกลับยังไงล่ะคะ” “ฉันก็ต้องกลับไปส่งเธอน่ะสิ ” เขาบอกเหมือนเป็ นเรื องง่ายดายแต่ กลับยังไม่อยากทําในเวลานี “อย่างนันคุณช่วยกลับไปส่งฉันหน่อ ยนะคะดอนวาเลนติโน่” เธอ บอกเขาอย่างขอร้ องด้ วยดวงตาทีจับจ้ องไปยังวงหน้ าคม แต่อีกฝ่ ายกลับทิง กายลงไปยังโซฟาทําเหมือนไม่รับรู้ ถงึ สิงทีหญิงสาวเอ่ย “ฉันเหนือยแล้ ววิงตามหมาป่ ามาหลายชัวโมงคงไม่มีแรงขับรถแล้ ว ล่ะ” พลางยกมือขึนมาก่ายหน้ าผากให้ เธอเห็นอีกด้ วยมิรินก็เดินกลับมาหา เขาและบอกถึงปั ญหาของตนเองออกมา “อย่างนีแล้ วฉันจะกลับไปนอนได้ ยงั ไงกันล่ะคะ” บ้ าจริ งเชียวทําไม เป็ นแบบนีกัน “เธอก็นอนทีนีละกัน” เขาบอกอย่างเสนอแนะ หญิงสาวรี บส่ายหน้ า ปฏิเสธในทันที “ไม่ได้ หรอกค่ะ” เห็นอีกฝ่ ายทําหน้ าตาตืนวาเลนติโน่ก็อดทีจะขํ าไม่ได้ เมือได้ แกล้ ง หญิงสาวเบืองหน้ าเป็ นคนแรกทีเขายอมให้ คนงานเข้ ามาในบ้ านของตนเอง เช่นนี ทังทีความจริ งเขาจะบอกความจริ งให้ อีกฝ่ ายรู้ ก็ได้ แต่กลับไม่ยอมบอก ก็ไม่เข้ าใจเหมือนกันทําไมถึงทําเช่นนี “ไม่ได้ ก็ชว่ ยไม่ได้ เพราะฉันเหนือย” มิรินอ้ าปากค้ างกับคําทีได้ ยิน “แล้ วฉันจะนอนทีไหนละค่ะถ้ าฉันไม่กลับไปทีเรื อนพักของคนงาน” ชายหนุ่มก็มองหน้ าของเธอเหมือนว่าสิ งทีหญิ งสาววิตกไม่ได้ เป็ น ปั ญหาใหญ่อะไรเลยสักนิด เขาเสนอแนะทางออกให้ เป็ นอย่างดี “ก็นอนทีนีไงล่ะ” ขณะทีมิรินทําคิวขมวดเข้ ามาชนกันแทน “พูดเป็ นเล่นไปค่ะจะให้ ฉนั นอนทีนีน่ะเหรอคะ” เธอทําแววตาเหมือน ได้ ยินเรื องประหลาดใจ วาเลนติโน่พยักหน้ าตอบรับกลับไป “ไม่ได้ พูดเล่ น แต่คืน นีเธอต้ อ งนอนทีนี เพราะฉัน คงไปส่ง เธอกลับ ไม่ได้ หรอก”

รัตมา

59


“ดอนวาเลนติโน่คะได้ โปรดเถอะค่ะกรุ ณาขับรถไปส่งฉันด้ วยนะคะ” หญิ ง สาวอ้ อนวอนเขาซํ าอี ก คราให้ เห็ น ใจแต่ คํ า ตอบก็ ยั ง คง เหมือนเดิมเช่นเดิมไม่เปลียนแปล “ฉันเหนือยถ้ าเธออยากให้ ฉนั ไปส่งเธอก็มานวดให้ ฉนั สิ” มิรินได้ ยนิ ที เขาบอกจึงพูดอย่างต่อรองต่ออีกฝ่ าย “ถ้ าฉันนวดให้ คุณ คุณจะไปส่งฉันใช่ไหมคะดอนวาเลนติโน่” เธอ ถามเพือความแน่ใจอีกคราวหนึง “ถ้ าฉันหายเมือยฉันจะไปส่งเธอ” เพียงเขาบอกเสร็ จก็ ทิงกายลงไปยังโซฟาตัว ยาวพลางเหยียดร่ า ง ด้ วยท่วงท่าทีสบายอารมณ์ อย่างเหลื อเกิน มิรินทีเห็นเขานอนก็รีบลุกขึนมา ทันทีพร้ อมกับทําอาการถอนหายใจ ยิงเธอถอนหายใจแรงๆ ยิงทําให้ มาเฟี ย หนุม่ หายใจไม่สะดวกเลย แม่คณ ุ จะรู้ ไหมนะว่าเวลาหายใจน่ะมันทําให้ เขาอึดอัดแทนแค่ไหนมิ ริ นได้ แต่ยืนคิดสับสนว่าจะทําเช่นไรต่อไปดีถ้าจะเดินกลับเองเธอก็ไม่มนใจว่ ั า จะเจอกับเจ้ าหมาป่ าอีกรึเปล่าไม่เอาหรอกเธอไม่อยากเอาชีวิตไปเสียงโดยไม่ จําเป็ น ถ้ าเธอเป็ นอะไรไปแล้ วจะสืบหาหลักฐานของคุณโคซิโม่ได้ ยงั ไงกันล่ะ ครันวาเลนติโน่เห็นเธอยืนเฉยเขาก็แกล้ งยําต่อ “ตกลงไม่อยากกลับเรื อนพักคนงานแล้ วใช่ไหม” บ้ าทีสุดเลยอุตส่าห์ ตังใจว่าจะไม่เกียวข้ องกับเขาแล้ วนะ แต่ดสู ิตอนนีกลับต้ องมาอยูใ่ นบ้ านของ เขาแทนซะนัน “คุณต้ องสัญญากับฉันก่อนค่ะ ว่าถ้ าฉันนวดคุณแล้ วคุณจะไปส่งฉัน ทีเรื อนพักคนงาน” “สัญญา” รับปากไปอย่างนันล่ะจะทําไม่ทําก็อี กเรื องหนึง เมือได้ รับคําสัญญาหญิงสาวจึงยอมทําตามทีอีกฝ่ ายบอก “ก็ได้ ค่ะ ดอนวาเลนติโน่ ฉันจะยอมนวดให้ คุณ” โดยทีเธอไม่ร้ ู ว่า คําพูดของอีกฝ่ ายนันเชือไม่ได้ เลย วาเลนติโน่ยกขาขึนพร้ อมกับสังการออกมา “มานังตรงนีสิ” 60


“ไม่เป็ นไรค่ะฉันนังกับพืนก็ได้ ” มิรินปฏิเสธไม่ยอมทําตามทีเขาบอก “บอกให้ น ังตรงนีก็ นงสิ ั มิริน ” วาเลนติโน่ทํา เสี ยงดุใ ส่เธออย่างไม่ พอใจทีอีกฝ่ ายขัดคําสังตนเองนันจึงทําให้ มิรินจําต้ องทําตาม “ค่ะ” ร่างระหงนังลงไปยังปลายโซฟาพลางคิดในใจอย่างเข่นเขี ยว ทําไมต้ องทําเสียงดุใส่ด้วยกัน เมือเห็นเธอนังแล้ วชายหนุ่มก็ยกขาแข็ งแรงที อยูภ่ ายใต้ กางเกงยีนวางลงบนตักนุม่ ก่อนก่อนจะสังออกมาต่อ “นวดสิฉนั เมือยมากเลย” มิรินใช้ มือนวดไปยังขาทังสองของอีกฝ่ าย วาเลนติโน่ทําท่าถอนหายใจออกมา “เฮ้ อ สบายจริ ง” มือเรี ยวขยับไปตามขาเพรี ยวเรื อยๆ อย่างเชืองช้ า “นวดขึนมาข้ า งบนอี กสิ ” หญิ งสาวทําตามทีเขาบอกอย่างว่าง่า ย เห็น เธอนวดให้ ตนเองวาเลนติโน่ก็ยิมอย่างชืนชอบพร้ อ มกับ สังออกมาอี ก “นวดขึนมาอีกหน่อยสิ” “ฉันว่าแค่นีก็พอนะคะ” เธอแย้ งขึนมาหลังจากนัน “ฉัน บอกให้ นวดขึนมาอี กก็ ทํา ตามสิ ” เมือเห็น อีกฝ่ ายไม่ยอมทํ า ตามทีตนเองบอก วาเลนติโน่ก็ทํานําเสียงไม่พอใจ “ค่ะ” สังจริ งนะ มิรินบ่นงึมงํ าในใจขณะทีดวงตาของเธอมองไปยัง กางเกงยีนสีเข้ มตัวใหญ่ แต่สายตาเจ้ ากรรมก็ดนั มองไปยังบริ เวณอืนด้ วยเห็น เธอทําหน้ าบึงใส่ก็ทําเสียงตําหนิ

รัตมา

61

Duangjaijommafia s  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you