Page 1


“ใกลถึงหรือยังวิคเตอร ฟาจะไมไหวแลวนะ” เสียงหวานๆ ถามเขา ตัวเธอเกร็งและเหงื่อออกจนใบหนาหวานชุมน้ํา “ผมถึงหลายครั้งแลวคนสวย คุณอยูทานี้มานานจนผมขึ้น สวรรคชั้นเจ็ดไปหลายสิบครั้ง” เขากระเซาตอบกลับหวังใหเธอคลาย ความหวั่นกลัว “บา ...หื่นไมเลือกที่ คุณคิดเปนแตเรื่องใตสะดือหรือไง หา!” เธอเงยใบหนาจากแผงอกกวางที่ซุกวงหนาแนบอกอุนๆ อยู นับตั้งแต ตัวเครื่องทะยานขึ้นเหนือนานฟา “ผมคิดทุกเรื่องนั่นละยาหยี แตทุกเรื่องที่ผมคิดจะตองมีคุณ เปนสวนรวมอยูดวยเสมอ” “ยี๋! คิดลามกละซิ คนอยางคุณคิดอะไรดีๆ ไมเปนหรอก” เธอ ยอนตอบเสียงสะบัด “อาว! เปนอยางนั้นไป นึกวาจะซึ้งที่ผมคิดแคเรื่องของยาหยี กลับเห็นวาผมเปนคนลามกหื่นหามไปได” “แหวะ...อยามาพู ดอะไรที่ช วนเลี่ยนแบบนี้ เลยคะ ฟาไมหลง คารมคุณใหตัวเองช้ําใจหรอกคะ”

2


เWลิงสวาท เจามาเฟย

เพลิงสวาทเจามาเฟย

โดย วรดร พิมพ์ ครั งที มีนาคม 2558 หมายเลข ISBN 978-616-382-423-3 ราคา 239 บาท สงวนสิทธิตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิพ.ศ. จัดอาร์ ท ตนขาว ปก หลานยายราญ จัดพิมพ์ โดย สํานักพิมพ์ รั ตมาบุ๊คส์ 100/398 ถ. บางกรวย-ไทรนอย ต. บางบัวทอง อ. บางบัวทอง จ.นนทบุรี 11110 โทร. 089-6068529 http://www.rattamabooks.com จัดจําหน่ ายโดย สํานักพิมพ์ อมริ นทร์ บุ๊ค เซนเตอร์ 108 หมูที่ 2 ถ. บางกรวย-จงถนอม ต. มหาสวัสดิ์ อ. บางกรวย จ. นนทบุรี 11130 โทร. 0-2423-9999 โทรสาร 0-2449-9500-6 http://www.naiin.com

วรดร

3


จากใจ... นักเขียน สวัสดีคะกับบานอีกหนึ่งหลัง สํานักพิมพเล็กๆ ที่กําลังจะเติบโตขึ้นใน อนาคต ตองขอบคุณทุกกําลังใจที่สนับสนุนนักเขียน “โนเนม” คนหนึ่ง จน ไดมายืนอยูบนเสนทางตัวอักษรอยางเต็มภาคภูมิ หวังวาคงจะยังไมเบื่อกันไป กอนนะคะ หากไมมีแรงสนับสนุนบวกกับกําลังใจจากทุกคน ออยังไมรูเลยวา ตัวเองจะมีวันนี้หรือเปลาขอฝาก “เพลิงสวาทมาฟย” ไวในอมใจอีกหนึ่งเรื่อง ผลงานครั้งนี้ตองขอบคุณนองขาว แหง “รัตมาบุคส” ที่ใหคําปรึกษาและเปด โอกาสใหกับออเอง จนไดมีโอกาสไดรวมงานดวย ใครๆ ในโลกก็มักจะคิดวา ความรักคือการเสียสละ เพราะอยากให คนที่เรารักมีความสุข แต...วิคเตอร มาริน พระเอกของเรา เขาคิดแตกตางจาก คนอื่น ความรักของเขาคือการพยายามทําใหคนที่ตัวเองรัก รักตอบ แมวิธีการ จะไมถูกตอง เพราะเริ่มตนดวยการ “ฉุด” เมื่อสาวเจากําลังจะเขาประตูวิวาห กับคนอื่น จนเปนฉนวนปญหาทั้งหมด กวาจะคลี่คลายลงได นางเองของเราก็ ตองสะบักสะบอมเพราะรสรักที่วิคเตอรขยันปรนเปรอให ฑิฆัมพรหรือนางฟา เธอเปดประตูพายแพใหตัวเองตั้งแตวินาทีแรกที่เธอสบตากับเขาแลว ในหัวใจ ของเธอวิคเตอรคือ “รักแรก” และยังคงแอบซอนอยูในหัวใจของเธอมาตลอด แมเธอจะแสดงออกใหทุกๆ คนรูวาเกลียดเขาสุดหัวใจก็เถอะ นามปากกา “วรดร” เปนอีกหนึ่งนามปากกาของออ ฝากดวยนะคะ รับรองความแซบไมนอยหนาเรื่องอื่นๆ พระเอกหื่นๆ มันฝงอยูในเสนเลือด พอ จรดปากกาลงมือ มักจะออกมาแบบนี้เสมอ เฮอ!...อยากจะเขียนคิขุโนะเนะ แบบคนอื่ น ๆ เขาบ า ง พอกลั บ มาตรวจทาน หลั ง ลงท า ยด ว ยคํ า ว า “จบ บริบูรณ” มันกลายเปนแบบนี้ทุกที ขอ ขอบคุณทุกกําลังใจ (ออเอง) วรดร นักเขียน http://www.facebook.com/aoajampa 4


เWลิงสวาท เจามาเฟย

วรดร

5


ปฏิบัตกิ ารฉุดสะท้ านเมือง งานฉลองวิวาห์ ยิงใหญ่ อลังการเกิดขึนทีโรงแรมหรู กลางกรุ ง ดานขางตัวอาคารขนาบริมแมน้ําเจาพระยา บรรยากาศดูละมุนละไมงดงาม ไปดวยแสงไฟที่จัดแบบอลังการ ลานจอดรถมีรถยนตนําเขาหรูๆ หลายรอย คัน จอดจนเต็มลานจอดรถ เพราะนั่นคือบรรดาหนึ่งในแขกที่ไดรับเชิญมาเปนสักขีพยานในงาน ฉลองแตงงาน ระหวาง ฑิฆัมพร หทัยวรรณ บุตรสาวคนเล็กของนักการเมือง คนดัง กับหนุมตางชาติดีกรีไมยิ่งหยอนไปกวากันเลย เมื่อ ฮิวล ลีมัส เปนบุตรชายคนกลางเจาของสายการบินชื่อดัง ควบ ตําแหนงผูบริหารระดับสูงของ ลีมัสแอรไลน แสงไฟสวางมะลังมะเลือง ทั่วทุก พื้นที่ถูกประดับประดาไปดวยซุมดอกไมนานาชนิด ลวนแลวแตถูกนําเขามา จากตางประเทศ สรางบรรยากาศออนหวานใหแกงานในค่ําคืนนี้ยิ่งนัก นั กข า วทั่ ว ทุ กสารทิ ศมารวมตั ว กั น หน า ห อ งโถง เพื่ อ รอช ว งเวลา สําคัญคือการที่เจาสาวแสนสวยในค่ําคืนนี้ปรากฏตัวขึ้นมา เหนือบันไดวนสี งาชาง แสงแฟลชสวางวาบๆ ขึ้นทุกเสี้ยววินาที เนื่องจากทุกพื้นที่มีแตคนเดนคนดัง ทีมบอดี้การดตางทําหนาที่ดวย ความแข็งขัน พวกเขาพรอมอํานวยความสะดวกใหแขกผูมีเกียรติทุกผูทุกคน เพราะแขกที่อยูในบริเวณงานลวนแลวแตเปนบุคคลสําคัญและฐานะเปนผูมี อันจะกินและมีหนามีตาทางสังคม 6


เWลิงสวาท เจามาเฟย

ฮิวลช ะเงอ คอมองดา นบนตาเปน ประกาย เมื่อวั นที่เขารอคอยมา เกือบ 3 ปมาถึงในที่สุด ไมอยากจะเชื่อเลยวาฑิฆัมพรจะยอมใจออนในนาที นั้ น เธอตอบตกลงแต ง งานเมื่ อ เขาตั ดสิ น ใจขอเธอในวั น หนึ่ ง ท า มกลาง บรรยากาศเปนใจ เขาดีใจที่สุดในชีวิตรีบเนรมิตงานแตงแบบเอ็กซคลูซีฟทุมเทไมอั้น งบประมาณ เพื่อเนรมิตงานแตงงานขึ้นมาใหไดเร็วที่สุด ทีมงานวิ่งกันขาขวิด เพื่อทําทุกอยางใหไดอยางที่ฮิวลตองการ เมื่อมันทั้งโปรโมทชื่อเสียงบริษัท เว ดดิ้งของตัวเองไปทั่วโลกและไดคาตอบแทนจนเกินคุม ภายในหองเตรียมตัวเจาสาวฑิฆัมพรนั่งกุมมือนิ่งๆ ใบหนาหวานมี รองรอยไมสบายใจเธอยังมีความกังวลใจบางอยางและมันรูสึกหดหูอยา ง บอกไมถูก ทั้งที่วันนี้เปนวันสําคัญของตัวเองแทๆ เธอนา จะปลื้มปติกับอนาคตในภายภาคหนา ของตัว เองแต ...เธอ กลับรูสึกหนักหนวงในอก มันอึดอัดและมืดมน ฮิวลเปนเพื่อนชายคนเดียวที่เธอใหความสนิทสนมมากกวาใครทุก คนที่เขามาในชีวิต จนเธอคิดวาจะสามารถรักเขาไดในอนาคตถา...ถาไมมีเงา ลางๆ ของผูชายคนหนึ่งที่ตามเธอมาตลอด ตามติดเธอเหมือนเงาของตัวเอง ไมวาจะพยายามลบพยายามลืม เทาไร มันก็ไมสามารถทําไดซักครั้ง รูสึกเหมือนกับวามันจะดีดกลับมาและสะทอนกลับไปกลับมามาก ขึ้นนับเทาทวี วิคเตอร มารินชายที่เปนอดีตสําหรับเธอ เขาเปนรอยดางในชีวิต แรกรุน เมื่อเขาคือผูชายคนเดียวที่เธอยกหัวใจใหทั้งดวงแตกลับผลักใสเธอ ออกไปจากชีวิตเขา เพียงเพราะเธอยังเด็ก ไรรูปทรงอะราอรามอยางที่เขาตองการ... อดีตไกลโพนนานมากและเธอไมอยากจะจดจําเอาไวซักนิด หากไม เปนเพราะวาเธอและเขายอนกลับมาเจอกันอีกครั้งโดยบังเอิญ! บนสายการ

วรดร

7


บินของ ลีมัส แอรไลน ที่เธอใชโดยสารกลับบาน ตอนที่เรียนสําเร็จการศึกษา เหตุการณในครั้งนั้นยิ่งทําใหเธอมั่นใจวาในหัวใจของเขาไมเคยมีเงา ของเธอซอนอยูเลย เปนเพราะ...วิคเตอรจําเธอไมได! และเขาทําทาทางพึงพอใจเธอจนแสดงอาการออกมาใหเห็นโจงแจง อาการกะลิ้มกะเหลี่ยยามที่เจอสาวถูกใจ หนุมเสเพลที่เ ธอพยายามจะลื ม นับตั้งแตถูกสลัดทิ้งแบบไรเยื่อใยในสมัยแรกรุนเธอจําไดไมมีทางลืม ฑิฆั มพรเปลี่ ยนตั ว เองหลายอย างหลัง จากนั้ น นั บตั้ ง แต ควบคุ ม อาหาร หมั่นออกกําลังกายเปนประจําใหรูปรางออกมาสมบูรณพรอม จากลูก เปดขี้เหรกลายเปนสาวสะพรั่งเฟอรเฟคไมวาจะมองจากมุมไหน ไมสามารถ หาตําหนิในตัวเธอเจอ เธอจํ า ได ทุ กประโยคที่ วิ คเตอร ถามเธอระหว า งการเดิ น ทางและ ทาทางอยางนั้นยิ่งทําใหเธอถอยหางวิคเตอรมากขึ้น ‘สวัสดีคนสวย เดินทางคนเดียวเหรอครับ?’ เสี ยงเอ ยถามใกล ฑิ ฆั มพรจึ งเงยใบหนา ขึ้ นจากการอา นหนั ง สื อ แมกกาซีนในมือ เหลือบสายตามองอีกฝาย กอนจะตกตะลึงพรึงเพริด เมื่อ ผูชายที่นั่งดานขางคือคนที่เธอจําฝงใจ... ‘คะ...’ เธอกลาวตอบชาๆ หลังปรับความตื่นตะลึงลงจนสําเร็จและเส กมใบหนาหลบตัดความสนใจเขา ทั้งที่ภายในใจเตนโครมคราม วิคเตอรมองทรวดทรงองเอวของสาวสะคราญดานขางตามันวับ ผิว เนื้อเธอเนียนละเอียดสีขาวอมชมพูระเรื่อ พวงแกมอิ่มยอยนาฝงปลายจมูก สูดกลิ่นหอมๆ พวงผมสลวยเงางามนาสัมผัสมันยาวสยายละแผนหลังคลอ เคลียกรอบหนาดูงดงามจับตา สายตาคมดุไลมองโลมไลจากวงหนาหวานฉ่ํา ระเรื่อยลงต่ําถึงทรวง อกอวบอิ่มที่ซอนอยูใตเสื้อคลุมสีขาวสะอาด และเรียวขายาวๆใตกางเกงผา ยืดแนบเนื้อ รวมๆ แลวเธอตองตาและกําลังจะตองใจ “ไปเที่ยวหรือไปทํางานกันครับ” 8


เWลิงสวาท เจามาเฟย

คําถามตอมาแทบทําใหเธอหมดความอดทน เขาจําเธอไมไดแมแค เสี้ยวธุลีจึงไมเคยรูความเปนไปของเธอเลยซักนิด ผิดกับเธอที่รู ทุกอยางใน ชีวิตเขานับตั้งแตอดีตจนถึงปจจุบัน ปากของเธอบอกวาเกลียดเขาสุดหัวใจแตก็ไมวายติดตามขาวสาร การดําเนินชีวิตเขามาตลอด ไมวาวิคเตอรจะขยับตัวทําอะไรเธอยอมรู แต... กับเธอเอง เขาลืมสนิท แค ลื มไม พ อ...สํ า หรั บ เขา ที่ สํ า คั ญเธอหายไปจากการวนเวี ย น รอบตัวเขา เขาก็ยังไมรู วาหลังจากนั้นเธอพยายามตัดใจจากเขาไดสําเร็จ จึง ตัดสินเหินฟาไปเรียนตอตางประเทศเพื่อลืมความหลังเกี่ยวกับเขาใหหมดไป จากใจใหหายสนิท แค คิดทํา ไมไดห รอกนะ แต ขอหนี ไปตั้ งหลั กไกล... เก็บ หั วใจช้ํ า ๆ กลับคืนเมื่อคนที่เธออยากใหเขารูสึกดีดวยไมตอ งการหรือเหลียวแล ‘เรียนคะ’ เธอเอยเสียงเรียบ เสหยิบหนังสือแมกกาซีนตรงชองดานหนาขึ้นมา เปดแบบผานๆ เพื่อแสดงใหเขารูวาเธอตองการอยูในความสงบสวนตัว วิคเตอรงงงันไปเลยกับปฏิกิริยาตอบรับจากฝายตรงขาม เปนไปได หรือ? วายังมีผูหญิงคนไหนบนโลกใบนี้จะไมสนใจเสนหรอนแรงของ วิคเตอร มาริน นับตั้งแตเติบโตเปนหนุมฉกรรจและเริ่มมีความสัมพันธทางกายกับ ผูหญิง ยังไมมีผูหญิงคนไหนทานเสนหของเขาได แต ...ตอนนี้ มัน เกิ ดขึ้ น แล ว กั บ ผู ห ญิ ง คนนี้ เธอไม ส นใจเขา แถม ทําทารําคาญที่เขาพูดคุยกับเขาดวย ซ้ํา เปนไปไดหรือ?... ความสับสนเกาะอยูในหัวใจ จนทําใหเขาอยากเอาชนะเพิ่มขึ้น ให มันรูไปสิวา วิคเตอร มารินจะพายแพใหแกผูหญิงตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว สอง มือใหญยกขึ้นกอดอกพุงสายตาไปที่เธอแบบเจาะจง เขาแสดงออกโจงแจง แบบนี้ดูซิวาเธอจะไมหวั่นไหวบางใหมันรูไป...

วรดร

9


เธอสะดุ ง เฮื อกกลับ มาอยูใ นสถานการณ ป จจุ บัน เมื่ อได ยิน เสี ยง โหวกเหวกโวยวายในสวนนอกหองที่ทีมงานแตงหนาแตงตัวเกาะกลุมคุยกัน อยู เสียงกรีดรองกองและเสียงโตะตัวใหญๆ ลมตึงตัง มือเล็กๆ รีบหอบชายกระโปรงฟูฟองขึ้นไวในออมแขน รีบสาวทาวๆ เร็วๆ ตรงไปยังบริเวณที่เกิดเสียงดังเพื่อดูใหเห็นกับตาตัวเองวามันเกิดอะไร ขึ้นมา “คุณพระ!” เธออุทานออกมาเสียงแผวๆ รีบผงะหลบ เมื่อกลางหองกวางเต็มไป ดวยกลุมชายฉกรรจสวมผาคลุมศีรษะสีดําสนิท นับ10 ชีวิต โดยมีอาวุธครบ มือ แสงสีเงินสะทอนวิบวับเขาตา เมื่อมัจจุราชสีดํามะเมื่อมในมือเขาเหลานั้น ยกขึ้นเตรียมความพรอม หากมีคนใดคนหนึ่งในกลุมกลาขัดขืน “นองฟาหลบไปคะ โจร! โจรปลนคะ” ทีมงานคนหนึ่งในกลุมเหลือบ มองเห็นเธอเขาพอดี ความหวังดีจึงทําใหเธอตัดสินใจตะโกนบอก สายตานับสิบคูหันมาที่เธอเปนตาเดียว และ... “ไปจับเธอมา!” เสียงเขมๆ ของชายคนหนึ่งดานหลังชายฉกรรจนับ สิบรองสั่งเสียงกองกังวาน ฑิฆัมพรตะแคงหูฟงดวยความตั้งใจ เมื่อน้ําเสียงนั้นคุนหูเธอยิ่งนัก จนเมื่อชายผูนั้นเดินฝาออกมาจากกลุมชายฉกรรจเธอจึงยิ่งตกใจมากขึ้น “วิคเตอร!” “ครับ ผมเอง...สบายดีไหมครับนางฟา?” “คุณกําลังทําบาอะไรวิคเตอร! เลนพิเรนๆ แบบนี้ทําไม? คนอื่นเขา เดือดรอนนะคะ ดูซิตกใจหนาซีดกันเกือบหมด ฟาไมมีเวลามาเลนสนุกกับ คุณหรอกนะ ใกลจะถึงเวลาสําคัญแลว คุณคงลืมไปแลววา... วันนี้ฟากําลัง จะแตงงานกับฮิวล” เธอปลอยชายกระโปรงลงจากออมแขน เดินเขาไปเผชิญหนากับเขาอยางองอาจ ริมฝปากเคลือบลิปสติกสี หวานขยับตอวาแบบไมไวหนา “ฮาๆ...” วิคเตอรหัวเราะรา 10


เWลิงสวาท เจามาเฟย

เขาโบกมือไลเหลาชายฉกรรจ และมองดวงหนาหวานที่แตงเติมจน สวยหาที่ติไมได ตาไมกระพริบ ดวงตาคมดุเปล งประกายรอนแรง ก อนจะ แสยะยิ้มเยยหยันฑิฆัมพร “แคจะ...ครั บคนสวย แตยังไมไดแ ตง คุ ณคงหลับยัง ไมตื่น นางฟ า ผมจะชวยคุณเอง งานวั นนี้ไมมีทางเกิดขึ้นหรอกครับ เพราะคุณตองไปกั บ ผม! ปล อยใหไอ ห มอนั่ นมั น หน า แหก อยู กับงานแต งสั่ ว ๆ ที่ มันรี บ รอ นจั ด ขึ้นมาบนความไมพอใจของผมตามสบาย” “ไม! ฟาไมไปกับคุณ คุณจะไปตายที่ไหนก็ไปเลยวิคเตอร เราสองคน อยูบนเสนทางที่ ขนานกัน ไมมีท างมาบรรจบกัน อยูแ ลว อยามาลากคนไม เกี่ยวของเขาไปมีสวนรวมกับคุณดวยเลย มันไมสนุกหรอก” “คุณไมมีสิ ท ธิ์มาไล ผ มนางฟา ! และผมก็ ไมได ให คุณแสดงความ คิ ดเห็ น สิ่ ง ที่ ผ มต อ งการคื อ ...ให คุณปฏิ บั ติตาม ไม เ ช น นั้ น ผมจะถล มคน ขางลางใหยับ คุณก็นาจะรูวาผมทําไดใชไหม?” วิคเตอรเอยยิ้มๆ ดวงตาคมดุโชนแสงและมันเหี้ยมเกรียมจนเธอรูสึก สะท า นในหั ว ใจ มาเฟ ยหนุ มหน า หยกหั ว ใจทระนง เป น สมญานามของ วิคเตอร มาริน “บา! คุณตองบาไปแลวแนๆ คุณคิดจะทําอะไรกันแนคะ” “ผมเคยบอกคุณแลวใชไหม? นางฟาวาคุณหนีผมไมพนหรอกนา ไอ หมอนัน่ มันไมมีปญญาปกปองคุณหรอก มันตองคนอยางผมสิ ถึงจะดูแลคุณ ใหปลอดภัยได ไมใชไอหนาออนฮิวล” “ชิ! ฟาไมตองการ การดูแลจากมาเฟยแบบคุณ...วิคเตอร! ฟาเปน แคคนธรรมดาใชชีวิตแบบคนปรกติ ไมเคยมีใครปองรายฟามากอนในชีวิต เพราะฉะนั้นฟาไมเคยตองการคุณ” เธอกดเสียงต่ํา เอยบอกชายหนุมหนา ดานตรงหนา “คุณรูอ นาคตได ยัง ไงคนสวย ผมนี่ สิถึง จะเหมาะกั บคนอย างคุ ณ ไมใชไอหมอนั่นที่เหยาะแหยะออนปวกเปยก” วิคเตอรก็ยังไมวายแขวะฮิวล อีกจนได

วรดร

11


“เฮอ! มันก็เขารอยเดิมอีกนั่นแหละคะ คุณจะดื้อฝนไปเพื่ออะไรกัน วิคเตอร ฟาบอกคุณกี่ครั้งแลวคะ เราไมมีทางอยูรวมกันได! ฟาไมชอบชีวิตที่ ตองเสี่ยงอันตราย ฟาอยากเปนคนปรกติธรรมดา เขาใจไหมคะ?” “ผมรูแ ละผมกํา ลังพยายามทํา สิ่งนั้น เพื่อ คุณ แตอย ามาถวงเวลา นางฟา ไปกับผมดีๆ อยาตองใหผมใชกําลัง คุณก็นาจะรูวาผมทําได!” เขาเอยเสียงเครง มองเธอแบบรูทันเมื่อฑิฆัมพรไมคอยตอประโยค กับเขามากนัก แตวันนี้เธอกลับชวนเขาพูดวกไปวนมา “ไม!” “ลงมือ!” วิคเตอรไมฟงเสียงใครอีกตอไป เขาสั่ง ลูกนองปฏิบัติตาม แผนเดิม โดยการทําใหงานลมเลิกไปเพราะไรเจาสาวในงานแตงงาน “วาย!...อกอีแปนจะแตก เกิดอะไรขึ้น?” เสียงกระเทยรองวี้ดวาย เมื่อชายฉกรรจนับสิบกันตัวออกหางจาก ฑิฆัมพร พวกเขาเริ่มลงมือตามแผน เขาผลักดันผูเกี่ยวของทุกคนเขาไปใน หองแตงตัวโดยใชอาวุธประจําตัวขมขู จนไรเสียงกรีดรองโวยวาย “หุ บ ปากให ส นิ ท ถ า ไม อ ยากให ร า งกายมี รู เ พิ่ มขึ้ น มาอี กรู สองรู อยาไดสงเสียงออกมาเปนอันขาด ประเดี๋ยวฉันตกใจเผลอเหนี่ยวไก จนปนลัน่ ใสจะตายแบบไมรูตัว” สาวแทสาวเทียมถูกมัดมือมัดปาก ผูกโยงรวมกันในหองกวางและ ปดประตูดานนอกแบบสนิทแนบแนนกอนจะเรนกายหายไปดังกลุมควัน “ไมนะวิคเตอร คุณทําแบบนี้กับฟาไมได!” ฑิฆัมพรรองหามเสียงสั่น เธอเกร็งตัวเตรียมพรอมหากเขาเขามาถึง ตัวก็จะสูสุดตัว ไมยอมใหถูกพาตัวไปงายๆ ยังไงก็ขอสูสุดฤทธิ์ถึงรูอยูแกใจวา ไมมีทางสูเลยก็เถอะ “ผมทํามันลงไปแลวนางฟาและไมมีอะไรในโลกนี้ที่สามารถหามผม ได” เขาแสยะยิ้มยียวน เดินยางสามขุมเขาไปชอนอุมฑิฆัมพรหนาตาขึง เครียด โดยกลุมชายฉกรรจเปนคนคอยดูตนทางเคลียรพื้นที่ใหปลอดโปรง 12


เWลิงสวาท เจามาเฟย

“ปลอย! ปลอยนะ” เธอฝนดิ้นแมจะถูกออมแขนแข็งแรงโอบกอดจน แทบกระดิกตัวไมได “ผมจะปลอยคุณบนเตียงของผมเทานัน้ นางฟา คุณยังไมตองรีบก็ได ครับ ยังไงคุณก็หนีผมไมพน หึๆ..เสร็จผมแนๆ!” วิคเตอรกระซิ บเสียงปรา รางกายตื่นเพริดเมื่อนึกถึง เรือนกายขาว ผองของฑิฆัมพรกลางเตียงใหญ โดยมีรางกายของเขาอยูบนนั้นดวยกัน “บาที่สุด! คุณมันคนบา และไมมีทางที่ฟาจะยอมคุณงายๆ ถาคุณ ทําทุเรศๆ แบบนั้นฟาจะกัดลิ้นตาย คอยดู!” “จะตายแบบทรมานทําไมกันครับ สูขึ้นสวรรคไปพรอมกับผมดีกวา เยอะ สนุกแลวก็สบายดวย ฮาๆ” เสียงหัวเราะกองกังวานเสียดแทงอารมณโกรธของเธอเหลือเกิน จน นึกอยากจะฆาวิคเตอรใหตายคามือ เมื่อมีโอกาสเธอจะไมปลอยใหเขาไดมี ชีวิตอยูใหหนักแผนดิน คนชั่วๆ เอาแตใจตัวเองแบบเขาอยูไปก็รังแตจะสรางความเดือดรอน ใหคนอื่น เขาทําตัวอยูเหนือทุกสิ่ง ไมสนวาใครจะรับผลการกระทําของเขา บาง แคไดในสิ่งที่ตัวเองพอใจแคนั้นพอ!

วรดร

13


รักต้ องอุ้ม “เพียะ!” ทันทีทเธอเป็ ี นอิสระ ฝ่ ามือเล็กๆ ประเคนเข้ าเต็มซีก แกมของวิคเตอร จนใบหนาคมคายสะบัดเพราะแรงตบ เขายกมือใหญๆ ขึ้นจับปลายคาง จับโยกไปโยกมาแกอาการเจ็บชา ที่เกิ ดขึ้ น สายตาคมดุ นิ่งสนิท มองจั บจ องใบหนาบู ดบึ้ งของฑิ ฆัมพรตาไม กระพริบ ไมนาเชื่อวามือเล็กๆ แคนั้นจะหนักหนวงจนหนาเขาชาไปครึ่งหนา รอยยิ้มเหยียดๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปาก ไมวาเธอจะขัดขืนหรือตอสู เขาก็ไมสน! และไมมีทางถอยหลังหรือ ปลอยใหเธอหลุดมือไปเปนอันขาด “เขาไปในรถ นางฟา” วิคเตอรเค นเสี ยงกร าว เขาเอยบอกฑิฆั มพรเมื่อเธอยัง ยืนเฉย ทํ า หนาบึ้งตึงอยูดานขางลีมูซีนคันโต เมื่อกาวออกมาจากโรงแรมหรูจนพนแบบ ไรคนขัดขวาง “ไม! ฟ าไมไปไหนกั บคุณเด็ดขาดวิคเตอร จะตองใหฟาบอกกี่ครั้ ง ฟาไมเคยคิดอะไรเลยกับคุณ ฟากับ ฮิวลจะแตงงานกัน คุณจะทําแบบนี้ไป ทําไม ฟาไมไปกับคุณฟาจะแตงงาน” “ผมไมไดรองขอคุณนะนางฟา คุณตองทํา ตามผม กอนที่ผมจะสั่ง ถลมคนทั้งงานใหราบเปนหนากลอง เขาใจใชไหม?” 14


เWลิงสวาท เจามาเฟย

“คุณมันคนบา ฟาไมนามาเจอกับคนอยางคุณเลยใหตายเถอะ!” เธอกระทืบเทาเราๆ อยากจะเกลียดเขาใหเหมือนไสเดือนกิ้งกือ แต หัวใจเจากรรมมันไมรักดี มันปฏิเสธเสียงรองสั่งจากสมองโดยสิ้นเชิง เพราะ ภายในหัวใจของฑิฆัมพรมันมีเงาลางๆ ของวิคเตอรแอบซอนอยู... “อยาถวงเวลา เขาไปดีๆ ไอหมอนั่นมันไมมีปญญามาตอกรกับคน อยางผมหรอกคนสวย มันกระจอก...” “แต! คนที่คุณวากระจอกนะวิคเตอร คือคนที่ฟารัก ไดยินไหมคะ” เธอตอบเขาเสียงดัง กอ นจะมุดเขาไปนั่ง ในตอนหลังรถยนตแบบ กระแทกกระทั้น วิคเตอร ชะงักไปนิด เขาคอยๆ ข มความโกรธลง กดมันให ลึกๆ เพราะไมวาอยางไรเขาก็ไมมีทางใหฑิฆัมพรแตงงานไปกับผูชายคนไหน ถาหากเขายังยืนอยูบนโลกใบนี้และยังหายใจเอาอากาศเขาปอดอยู เมื่อนั้นฑิฆัมพรจะตองเปนของเขาคนเดียว ไมวาเธอจะเต็มใจหรือไมก็ตาม “คุณจะหลอกตัวเองถึงเมื่อไรกันนางฟา... ยอมรับมาดีๆ วาคุณไมได รักไอหมอนั่น แตคุณแคตองการหนีจากผม คุณคิดวาผมไมรูรึวาคุณคิดยังไง กับคนอยางผมนะคนสวย อยาลืมสิวาผมเปนใคร?” วิคเตอรกาวตามมาติดๆ เขาขยับเบียดชิดเธอและเอยเสียงดังกังวาน มั น ดั ง ก อ งในหั ว ใจฑิ ฆั ม พร จนเธอต อ งเสก ม ใบหน า ลงซ อ นแววตาตื่ น ตระหนกจากแววตาคมเฉียบของเขาใหพน เกรงวาฝายตรงกันขามจะจับพิรุธ ได “คะ ฟารูวา คุณเปนใครวิคเตอร ฟาไมเคยลืม...” เธอเอยตอบเขา เสียงเครง สะบัดใบหนาหนีผนิ มองไปยังดานนอก เมื่อรถยนตคันหรูวิ่งฉิวออก จากตัวอาคารโดยไรซึ่งคนขัดขวางเหมือนเดิม วิคเตอรพาดมือเหนือเบาะนั่ง เขายกขาขึ้นไขวหางและฮัมเพลงใน ลําคอ ไมสนใจทีทาตะบึงตะบอนจากคนดานขางเมื่อไมวาเธอจะพยศแคไหน ในสายตาของเขาก็นาเอ็นดูเสมอ จนเขาแปลกใจตัวเองยิ่งนัก ผ านผูหญิงมามากมายจนนับไมถว น แทบจะไมมีผูหญิงแบบไหนที่เขายังไมเคยลิ้มลอง แตกลับมาสะดุดตาสะดุด

วรดร

15


ใจกับแมสาวแสนงอน ใบหนาออนเยาวคนนี้ เพียงแคสบตากันครั้งแรก มันเหมือนประจุไฟฟาออนๆ วิ่งเขาสูหัวใจ จนเขาชะงักกึก ดวงตากลมโตแฝงความจริงใจและราเริงอยูเสมอเปนนิจ มอง ยังไงก็ไมเคยเบื่อ แมเธอจะมองเขาตาขวางทุกครั้งยามพบเจอกันก็เถอะ “ไปอยู กับ ผมก อ นจนกว า เรื่ อ งนี้ มั น จะซาลง แล ว ผมจะจั ด งาน แตงงานกับคุณใหสมเกียรติ สมฐานะ” “หึ! คุณไมเคยเปลี่ยนวิคเตอร! ไมวาเมื่อไร คุณก็เอาตัวเองเปนใหญ เหนื อ คนทั้ ง โลกตลอดมา ไม เ คยสนว า คนอื่ น เขารู สึ กแบบไหน ต อ งการรึ เปลา!” “หืม! ผมเปนคนแบบนั้นรึนางฟา อยางนี้ถาผมอยากจูบคุณ ผมก็ไม ตองขอคุณสิ ใชไหม? เพราะผมเปนคนเอาแตใจตัวเองนี่” วิคเตอรเอยลอยๆ เสียงเยาะๆ เขาแอบหัวเราะในลําคอเพราะคนขางตัวผวาหลบแบบลุกลน หลังฟงคําพูดเขาจนจบ “อยามาทําบาๆ นะ คุณไมมีสิทธิ”์ “ถาคนอยางผมไมมีสิทธิ์ ผูชายทั้งโลกก็หมดสิทธิ์ที่จะแตะตองคุณ เหมือนกัน!” มือใหญ กระชากรา งโปรง บางเขา มาในออ มแขน เขากระซิบ แนบ เรี ยวปากอิ่ม ก อนจะตะโบมจุ มพิตลงทัณฑ คนใต รา ง จนเธอตั ว อ อนยวบ แนนิ่งไปกระทั่งเขาเองก็ยังตกใจ “นางฟา! นางฟา” เสียงสั่นๆ ตื่นตระหนกเมื่ออยูๆ ฑิฆัมพรก็แนนิ่งเธอหมดสติหลังเขา จูบแบบไมคิดชีวิต มือใหญๆ ที่จับแตปนกับปากกา ตอนนี้กลับกําลังบีบนวด เรียวแขนขาวเนียนและพัดโบกสายลมใสใบหนาหวาน ดวงตาคมดุมีรองรอยความวิตกกังวล เพราะเธอคือหัวใจของเขาไม อยากใหเจ็บตัวหรือทุกขใจแมซักกะผีกเดียว ตัวรถยนตชะลอความเร็วลง สารถีคนขับตีวงออมตัวเครื่องบินเจ็ท และจอดเทียบดานขางแบบนิง่ สนิท กอนจะกระซิบรายงานเจานายเสียงเบาๆ 16


เWลิงสวาท เจามาเฟย

เมื่ อ เขาทั้ ง หมดมองเห็ น ว า เธอหลั บ ไม ได ส ติ อยู ใ นอ อ มแขนแข็ ง แรงของ เจานาย โดยที่เจาตัวโอบประคองแบบไมใหบบุ สลาย “นายครับ” “หืม...” “เครื่องพรอมออกเดินทางในอีก 15 นาทีครับ” “อืม...” เขาพยักใบหนารับ ชอนอุมรางโปรงบางในชุดแตงงานหรูหราเขาสูว ง แขนแกรง กาวเทาออกจากตัวรถยนตลีมูซีนตรงไปยังเครื่องบินเจ็ทสวนตัว เพื่อเหินฟาผานนานน้ําประเทศไทยมุงตรงไปยังมอสโก รังรักในอนาคต ... แก้ วไวน์ ทรงสู งบรรจุนําสีเ หลืองทองอร่ ามค่ อนแก้ ว มั นวาง สงบนิ่ง อยูดา นขางลําตัวของวิคเตอร โดยที่ เจาตั วนั่งนิ่ งๆ ยกสองมื อกุมไว เหนือหัวเขา พุงสายตาคมดุไปยังเตียงนอนกวางเปนจุดเดียว โดยบนเตียงนุมมีฑิฆัมพรนอนหลับสนิทอยูบนนั้น ชายกระโปรงชุด แตงงานสีขาวแผกระจายเต็มเตียงกวาง มันดูออนหวานนาทะนุถนอม แตเมื่อ เธอใสมันเพื่อคนอื่น เขาจึงไมใครจะพอใจและตองการมัน ร า งสู ง ใหญ ผุ ดลุ กจากที่ นั่ ง เหมื อ นใจคิ ด มื อ ใหญ คอ ยๆ ปลดชุ ด แตงงานนําเขาราคาแพงออกจากรางกายของฑิฆัมพรดวยความไมพอใจ จนกระทั่ ง ชุดผ า นุ มๆ หลุ ดออกจากหั ว ไหลกลมกลึ ง จนมองเห็ น ชั้นในสีขาวสะอาดดานใน ลมหายใจเขาสะดุดกึก เริ่มรุมรอนจนอยากจะฝาก รักไวในกายเธอแนนๆ ติดตรงที่วาไมเคยขืนใจคนหมดสติมากอนจึงตลบชายผาหมขึ้นคลุม ภาพประติ มากรรมชั้นเลิศ กอนที่อารมณ หนุมจะปะทุเ ดือดมากกวา ที่เป น กระบวนการลอกคราบนางฟาเปนไปแบบทุลักทุเล และกวาจะเสร็จสิ้นลงไป ใบหนาครามคมก็เต็มไปดวยเม็ดเหงื่อ อากาศรอนระอุแผกระจายรอบๆ ตัวทั้งที่แอรคอนนิชั่นทํางานตาม ปรกติ เครื่องทําอากาศเย็นเฉียบแต วิคเตอรเหมือนนั่งทับเตาไฟรอนๆ มือไม

วรดร

17


เกะกะทําอะไรไมถูก มันคอยแตจะวนเวียนอยูเหนือเนินอกสลาง อยากจะจับตองใหเต็ม มือ แตก็ตองยับยั้งเอาไวกอน แคเปนผูรายฑิฆัมพรยังไมอยากจะพูดจะจา ดวย หากเปนโจรบากามเขาไปอีกตําแหนง เธอคงไมแมแตจะมองหนาเขา เลยดวยซ้ํา “ชิบ!” เขาขว างชุ ดเจ าป ญหาออกไปห างๆ สายตามองกองผ าขยุ กขยุ ย กลางเตี ยงด ว ยอารมณ ที่ ดีขึ้ น กว า เดิ ม เขาหมุ น ตั ว มองหาชุ ดใหม เ พื่ อ มา เปลี่ยนใหเธอ แตก็คงตองพักเอาไวกอน เพราะมันอันตรายเกินกวาจะหักใจ ถายอนกลับไปบนเตียงอีกครั้ง ในเมื่อตอนนี้ใตผาหมผืนโตฑิฆมั พรมีเพียงอันเดอรแวรปกปดความงามพิสทุ ธิ์ แคนั้นเอง “อื้อ...” เปลือกตาขยับขยุกขยิก กอนที่รางอวบอัดจะทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่ ง เธอตะครุบชายผาเอาไวจนแนน เพราะรูสึกเย็นวูบตลอดรางกายหลังจากลุก ขึ้นนั่งตัวตรงๆ “วี้ด! เกิดอะไรขึ้นกับฟาคุณทําบาอะไรวิคเตอร” เสียงหวานๆ กลาวตอวาเขาทันที ที่เธอตั้งสติได โดยมือเล็กๆ กําผา หมในมือแนน ดวงตาตื่นตระหนกหวั่นไหวในเสถียรภาพของตัวเอง “ถาผมทํานะคนสวย คุณไมไดมาแหกปากตอวาผมอยูแบบนี้หรอก นา เราสองคนนาจะสนุกกันแบบสุดเหวี่ยงอยูบนเตียง แทนการที่คุณจะมาดา ผมอยูปาวๆ แบบนี้” วิคเตอรเอื้อมหยิบแกวไวน เขายกชูใหฑิฆัมพรกอนจะจรดริมฝปาก ตัวเองตรงขอบแกว แตไมวายสงสายตาหวานฉ่ํามองหัวไหลกลมกลึงที่โผล พนผืนผาแบบมีความหมาย ฑิฆัมพรมองตามสายตาของฝายตรงขาม เธอรีบตลบชายผาคลุมตัว จนมิด รีบมุดเขาไปแอบซอนอยูใตโปงผา สงเสียงตอวาเขาเสียงขรม 18


เWลิงสวาท เจามาเฟย

“ตาบา! หื่นกาม เอาเสื้อผามาใหฟาใสนะ...วิคเตอร! ไมอยางนั้นฟา จะขอไมมองหนาคุณชั่วชีวิต” “ไอชุดไรรสนิยมนั่นนะ ผมใหคนของผมเอาไปทิ้งแลวละนางฟา คุณ คงตองทนสวมชุดที่ผมเตรียมหาไวให คุณจะยอมไหมละ คนสวย” มือใหญแกวงแกวไวนในมือไปมา เขาเพงสายตามองตามน้ําสีทอง และพยายามไมเหลือบสายตาไปยังเตียงนอนขนาดใหญ เอยถามลอยๆ และ รอคําตอบ เพราะไมวาของกํานัลอะไรก็ตามแตที่เขาสงมอบใหฑิฆัมพร เธอจะ สงคืนมาแทบทุกอยางไมแมจะชายตาแล ไมวาจะเปนชอดอกไมธรรมดาหรือ สรอยเพชรราคาแพง “จะชุดใหมหรือชุดเกาก็รีบเอามาเถอะคะ ฟาไมนิยมเปลือยกายคุย กับคนที่ไมสนิท” เธอกระแทกเสียงฉุนเฉียวตอบกลับไป เมื่อไมชินที่จะอยูในที่ ลับตา คนกับวิคเตอรโดยที่รางกายมีแคอันเดอรแวรปกปดรางกายแคนั้น ผิวกายใต ผาหมเหอรอนขึ้นสีชมพูระเรื่อ เปนเพราะเอียงอายฝายตรงขาม ไมรูวาหมอ นั่นสอดสองสํารวจรางกายเธอไปถึงไหนบาง “คนบา!” เธอหมุบหมิบตอวาเขาใตผา หมหนาๆ ริมฝปากอิ่มเต็มเมม แนน “ปุ!...” วิคเตอรโยนเสื้อเชิ้ตสีเขมของตัวเองไปบนเตียงนอน เพื่อให คนสวยไดสวมใส “คุณอยากสนิทกับผมมากกวาที่เปนอยูไหมละครับ จะสนิทแนบเนื้อ ขนาดไหนผมก็ยินดีบริการ” เขาเอยเสียงกระหึ่ม อารมณหนุมพุงปรูดจนติดฝาเพดาน แคคิดถึง ชวงเวลาแสนหวานระหวางตัวเองกับฑิฆัมพร “บา ! ใครต องการกั น ละ ฟ าไมไดอ ยากสนิ ทสนมกับ คุณหรอกนะ วิคเตอร ฟาไมอยากอยูกลางวงลอมของมาเฟยไปชั่วชีวิต ชีวิตคนปรกติคุณ ไมรูจักหรอกคะวาพวกเขามีความสุขกันขนาดไหน ไมตองอยูแบบเสี่ยงๆ และ

วรดร

19


ตองคอยระวังตัวตลอดเวลา” “ก็มันชวยไมไดนี่นางฟา ผมเกิดมาผมก็เปนแบบนี้แลวนี่ ผมก็ตอง อยูแบบนี้ไปชั่วชีวิตจะใหผมเปลี่ยนแปลงอะไรตอนนี้คงจะไมทันแลว ไอที่ผม เปนมาเฟยผมไมใชคนหรอกหรือยังไงครับ ผมมีอํานาจผมมีเงิน ผมก็สามารถ มีความสุขไดในแบบของผม ซึ่งคุณปฏิเสธความเปนตัวตนของผมไมไดหรอก ครับ เพราะ...คุณจะตองทนและยอมรับกับมัน” “ไม ! ฟ า จะไม ท น และฟ า ไม ตอ งการวิ ถีชี วิ ตที่ เ สี่ ยงกั บ ลู กป น กั บ อันตรายรอบดาน” “มั น ไม ร า ยแรงขนาดนั้ น หรอกนางฟ า ผมเปลี่ ย นมาทํ า ธุ ร กิ จ ถู ก กฎหมาย เพียงแคในอดีตตระกูลผมมีอิทธิพลกับคนทั่วโลกแคนั้น มันเลยฝง อยูในเสนเลือดของมาริน เราไมเคยทํารายใครกอน... ถาเขาหวังดีกับองคกร ของเรา แตถาใครมาราย ผมก็พรอมจะตองตอบโตในแบบฉบับของผม ใน เมื่อมั นหมายถึ งศักยภาพของมาริน ที่ผมต องปกปอ งรักษาเอาไว สื บทอด ใหกับรุนตอๆ ไป ซึ่งอาจจะเปนลูกของเราก็ไดในอนาคต” “เราสองคนไมมีอนาคตรวมกันหรอกคะวิคเตอร มันมีแตอนาคตของ ฟา กับอนาคตของคุณ! ในเมื่อเราอยูบนถนนคนละทาง” เธอเถียงคอเปนเอ็น ไมสนใจใบหนาตึงๆ ของฝายตรงขามและความไมพรอมของตัวเอง “ดูเหมือนคุณจะมั่นใจมากไปหนอยนะนางฟา คุณลืมไปแลวรึ...วา ตอนนี้คุณอยูใตความคุมครองของผม บนนานฟารัสเซีย! แลวอยางนี้คุณจะ หนีรอดอุงมือของผมไปไดยังไง” วิคเตอร รินไวน ลงแกวอี กครั้ง เขายกแกว ไวน ขึ้นดื่ มอยางตอเนื่อ ง เพื่อลดความรอนรุมในรางกาย กอนจะเอยหยันๆ ทั้งตั วเองและฑิฆัมพรถึง เหตุการณปจจุบัน “ฟา...ฟายอมตายหากคุณขมเหงฟา คุ ณจะได แตร างกายที่ไรล ม หายใจ” เธอกัดฟนตอบเสียงเครง เกร็งตัวแนนหากเขาเขามาจูโจม เธอก็จะ 20


เWลิงสวาท เจามาเฟย

ขอสูสุดชีวิตใหเธอตายไปเสียดีกวา จะตองตกเปนรองวิคเตอร มาริน “คุณคงเกลียดผมมากเลยสินะ นางฟา” เสียงออนๆ ของเขาเอยถาม จนเริ่มรูสึกใจเสีย แตหากเธอออนลงเขาจะใชวิธีนี้โนมนาวจนเธออาจจะใจ ออน “ใช! ฟาไมเคยรังเกียจใคร เทาคุณมากอนเลย วิคเตอร! ” ฑิฆัมพร ตัดสินใจเอยตอบเพื่อใหเขารูวาเสนหลนเหลือที่เขามี ใชกับเธอไมไดผล “ฮาๆ... แตไอคนที่คุณเกลียดคนนี้ กําลังจะเปน “ผัว” คุณนางฟา ทีนี้ พอจะเปลี่ยนความรูสึกไดหรือยังคนสวย ตอใหคุณมีปกคุณก็บินหนีผมไปไม พนหรอกครับ” “หลงตั วเอง บ าอํ านาจ ในโลกนี้ คงไม มีใ ครเป นคนบ าเหมื อนคุ ณ สมัยนี้ไมใชสมัยยุคหินนะคะ ที่ถูกใจชอบใจใครก็ทุบหัวลากเขาไปในถ้ํา เรา เปนมนุษยมีอารยธรรมสูงสงกวานั้นเยอะ แตคุณกลับลากทุกสิ่งกลับไปสูท ี่จุด เดิม บาสิ้นดี!” เธอสบถเสียงกราว รีบสวมเสื้อผาบนกายเปลาเปลือยแบบ ทุลักทุเล ใตโปงผาหม “ผมไมไดทุบหัวคุณนี่ นางฟา ผมแคอุมคุณขึ้นเครื่องบิน เหินฟาไป ครองรักกัน ที่รัสเซีย แคนั้น... แคนี้สูง พอไหมทูนหั ว เหนือแผ นดินเปนพัน ๆ ไมล” วิคเตอรยักหัวไหล เขาเปดยิ้มกวางสงใหฑิฆัมพรเมื่อเธอโผลใบหนา ออกมาจากใต ผ า ห มและใบหน า หวานบึ้ ง ตึ ง เธอถลึ ง ตาใส แ ละเคี้ ยวฟ น กรอดๆ มองสบตาเขาแบบไมคิดจะหลบ...

วรดร

21


เจ้ าสาวหาย ฮิวล์ กระวนกระวายผุดลุกผุดนังอยู่ไม่ ติดที เมื อถึงเวลาสําคัญ แตเจาสาวคนสวยยังไมออกมาจากหองแตงตัว เขาตัดสินใจขึ้นไปตาม เมื่อ มาถึงประตูหองปดสนิทจึงไดแตเดินวนไปวนมาหนาหอง กอนจะตัดสินพังประตูหองแตงตัว เมื่อพยายามเคาะเรียกคนขางใน จนเจ็บมือ แตก็ไมมีเสียงตอบรับจากภายในซักที ความเปนหวงเกาะกุมอยูใน หัวใจจนเขาสิ้นความอดทน จึงไมรอเวลาอะไรอีกเมื่อสัญญาณอันตรายกรีด รองดังอยูในหัวสมอง “พังเขาไปเลย” ฮิวลร องงสั่งลู กสมุ น หลายคนพุง ตัวเขาไปกระแทกประตูเสี ยงดั ง สนั่น พวกเขาใชเวลากวา15 นาที กวาที่ประตูหนาๆ จะเปดอาออก “ปง!” บานประตูเปดอา เขารีบถลันเขาไปขางในคนแรกและกวาดสายตา มองหาคนที่ตองการจะเจอสุดหัวใจ ความรูสึกหนวงๆ ในใจพุงเขาสูหวั ใจ เมื่อ หองกวางเงียบฉี่! ไรสัญญาณตอบรับ ทีมชางแตงหนาที่ถูกพันธนาการดีใจสุดชีวิต พวกเขารีบรองขอความ ชวยเหลือ เมื่อทั้งหมดรับรูวามีคนเขามาภายในหองไดสําเร็จ โดยเสียงที่ดัง ผานผามัดปากออกมาเพื่อขอความชวยเหลือ “อูอี้!ๆ...” เสียงดังคลุกคลักในตูใบใหญและภายในหองกวางมีแต 22


เWลิงสวาท เจามาเฟย

อุปกรณแตงตัวแตไมมีผูคน “ฟา! ฟาครับ” ฮิวลปองปากเรียกเสียงกอง “นาย!” “มีอะไรรึ?” ฮิวลหมุนตัวมามองทีมบอดี้การดที่วิ่งเขามาหนาตาตื่น “พวกเราตรวจกลองวงจรป ดทุกตัว แลว ครับ แต! มันเสียจนเกือ บ หมด ผมวานาจะเกิดเหตุการณไมชอบมาพากล ขึ้นแลวละครับคุณฮิวล” “อื ม...หาฟ า ในห อ งนี้ สิ ทุ ก ซอกทุ กมุ ม ! อาจจะเจอเบาะแสบ า ง เพราะมั น น า จะมี อ ะไรบางอย า งที่ เ หลื อ อยู ผมจะลงไปชี้ แ จงผู มีเ กี ย รติ ทั้ ง หลายถึ ง สาเหตุ ว า งานวั น นี้ ตอ งยกเลิ กเพราะอะไร ช ว ยตรวจสอบให ละเอียดดวยละ ไมเวนแมแตตารางนิ้วเดียว” “พลั่ก!” เสียงดังสนั่นเมื่อหนึ่งในนั้นใชเทาถีบประตูตูจนมันเปดผางออก และ ทุกคนก็กลิ้งหลุนๆ ออกมาจากตู หลนกองแองแมงอยูหนาตูใบใหญ “เฮย! ชางแตงหนานี่...เกิดอะไรขึ้นวะ” พวกเขาวิ่ งกรู กัน เข า ไปชว ย ต างรุ มช วยแกะเชื อ กที่ มัดมื อและขา ทั้งหมดออกไป ฮิวลเดินยอนกลับเขามารอดูเหตุการณ เขากําลังจะอาปาก ถามสาวประเพศสอง หนึ่งในทีมงานก็โพลงออกมา เพราะผ าปดปากหลุ ด ออกพอดี “นองฟาโดนฉุดคะ ใคร? ไมรูครา แตหลอคอดๆ...” “ใชคะๆ หนาเขมๆ ใสสูทนําเขา พี่มองรูคะ สูทสั่งตัดอยางดี และดู เหมือนจะวางแผนการมาพรอม ไมปดหนาอําพรางดวยเหมือนไมกลัวอะไร เลย คงไมกลัวที่เราจะจําหนาได” อี กคนละล่ํ า ละลั กเสริ ม จนฮิ ว ล ข มวดคิ้ ว แน น เขาล ว งโทรศั พ ท สวนตัวออกมาจากกระเปาเสื้อสูท กดคนหาภาพวิคเตอรในโลกโซเซียล และ สงใหทุกคนดู ตางชี้มือชี้ไม บอกเปนเสียงเดียวกัน วาบุคคลในภาพคือคนราย ที่บุกเขามาชิงตัวฑิฆัมพรไปแบบอุกอาจ “คนนี้! ใชเลยคะคุณ”

วรดร

23


“ใชๆ คนนี้เลยแต... ตัวจริงหลอกวาในรูปเยอะคะ” “วิคเตอร!” ฮิวลกัดฟนกรอดๆ ศัตรูหัวใจตัว ฉกาจและหมอนั่นเหยี ยบหนาเขา เสียจมดิน โดยการฉุดเจาสาวของเขาไปอยางอุกอาจ ไมเกรงกลัวกฎหมาย หรือบทลงโทษ เขาทําตัวอยูเหนือกฎหมายเพราะมีอํานาจอยูในมือ ทําตัวเปนกลุม อิทธิพลทรงอํานาจ องคกรขนาดใหญที่ใครๆ ก็ไมกลาตอกรดวย เปนมาเฟย ชื่อกองโลกถึงอีกฝายจะวางมือจากธุรกิจผิดกฎหมายนานแลวก็เถอะ แตขั้วอํานาจของมาเฟยผูนี้ก็ไมไดลดหยอนลงเลยซักนิด “นายจะทํายังไงตอละครับ?” “ก็ตองลงไปขอโทษแขกเหรื่อสิวะ แลวก็ไปแจงความ... ผมไมยอมรา มื อ หรอก อยากรู เ หมื อ นกั น ว า หลั กฐานครบขนาดนี้ มี พยานบุ คคลชี้ ตั ว เจาหนาที่บานเมืองจะเกรงอํานาจไอหมอนั่นอีกไหม ถากลัวมากจนไมสนใจ คดีนี้ ฉันจะออกตามลามันเอง!” ฮิวล สบถเสียงเครง เขาเดิ นกระแทกเท าหนา ตึงออกไป ชายหนุ ม กระแทกปลายนิ้วกับแผงควบคุมลิฟตระบายความโกรธที่อดั แนนในอก จนตัว ลิฟตเคลื่อนที่ลงไปจนถึงชั้นลางสุด สีห น าเครียดคิดหาวิ ธี เพื่ อ จะบอกยกเลิ กพิ ธี การและบอกขอโทษ แขกเหรื่ ออยางไรไมใหฑิ ฆัมพรเสี ยชื่อเสี ยง เขาอยากจะประเคนกําปนบน ใบหนาหลอๆ ของวิคเตอร มาริน ยิ่งนัก ที่ชายหนุมคนนั้นกลาหาญขนาดบุก มาชิงตัวฑิฆัมพรไปจากอกเขาไดสําเร็จ “ตุบๆ” ฝามือหนาทุบผนังลิฟตเมื่อความรูสึกภายในพลุงพลาน ความแคน ในครั้ งนี้ เ ขาจะจํ าไวใ นหัว ใจจนวั นตาย และจะหาวิ ธีเ อาคื นวิ คเตอร ให ได ไมใหไอหมอนั่นไดเยาะเยยเขาฝายเดียว งานนี้เขาจะทําทุกๆ ทาง หาทางใหตัวเองไดเอาคืนหมอนั่นเสียบาง เขาขอทําทุกวิถีทางแมจะต่ําชาเขาก็จะทํา 24


เWลิงสวาท เจามาเฟย

“กูจ ะจองเวรมึ ง ไอ วิ คเตอร ซั กวั น มึ ง ต อ งเจอแบบที่ กูเ จอ วั น นั้ น จะตองเปนกูที่หัวเราะทีหลังมึง” เขาหัวเราะกองลิฟตกวาง จดจําความแคนครั้งนี้ไวในอก จะขอตาม จองเวรวิคเตอร ไมสนใจซักนิดวาฝายตรงขามจะเปนมาเฟยตัวราย “ติ้ง!” ฮิวลรีบปนหนาใหนิ่งสนิท หลังลิฟตสงสัญญาณเตือนเมื่อเคลื่อนที่ มาถึงชั้นลาง บริเวณสถานที่จัดงานวิวาห เขาเดินเขาไปหาบิดาและกระซิบ เสียงเครียดบอกทาน ถึงสาเหตุที่จะตองยกเลิกงานแบบปจจุบันทันดวน คุณหญิงสุพิชชา มารดาฑิฆัมพรเปนลมลมพับไปตอหนาตอตา เมื่อไดยินเรื่องราวจากวาที่บุตร เขยบอกกลาว “คุณหญิง!” ทานประพจนรองเรียกภรรยาคูใจเสียงลั่น เมื่อจูๆ คุณหญิงก็ลมลง รางอวบทรุดฮวบลงบนพื้นหลังจากไดยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากวาที่บุตร เขย “ขอยาดมหนอย ชวยขยับออกไปหางๆ ใคร? ก็ไดเขามาอุมคุณหญิง ไปที่โซฟาตรงนั้นหนอยสิ” ทานออกคําสั่งและจัดการใหทีมบอดี้การดกันคนออกไปจากพื้นที่ ฝามือหนาตบลงบนไหลซายของวาที่บุตรเขย เปนการใหกําลังใจอีกฝายและ รูสึกเห็นใจฮิวลเหลือเกิน เมื่อเขาตองตกอยูทามกลางเหตุการณไมคาดฝน “ใคร? ใครกันที่เปนคนกอเรื่อง ไอหมอนั่นเปนใคร” เสียงเครงเครียด ของนักการเมือ งใหญ เ อยถามหลัง จากจั ดการหาคนดู แ ลภรรยาคู ยากจน เรียบรอย รางอวบทวมเดินเขามาหาและเอยปากซักถามโดยเร็ว “วิคเตอร มาริน ไอมาเฟยหมาบาคนนั้นไงครับคุณพอ!” “มากเกิ นไปแล วนะ! ไอห มอนั่น มันยิ่ งใหญมาจากไหนกัน ให ใคร ตาม ผูกํากับฯ มาหาผมหนอยสิ ผมจะเอาเรื่องมันใหถึงที่สุด” “จะดีหรือครับทาน!” คนสนิทของนักการเมืองใหญเอยทวง

วรดร

25


“ทําไม! ไอหานั่นฉุดลูกสาวผมกลางงานแตง จะใหผมยกพานไปขอ ขมามันหรือไงหา” ทานตวาดเสียงกอง “แตฝายตรงขามคือ วิคเตอร มารินนะครับทาน” “วิ คเตอร มาริ น มั น ใหญ คับ ฟ า หรื อ ไงล ะ ผมถึ ง ต อ งกลั ว มั น น ะ ” ประพจนกระแทกเสียงตอบ เขาโกรธจนลืมไปวามารินยิ่งใหญกวาทองฟาที่ เปรียบถึงเสียอีก “แต! ทานครับ” “อะไรอีกละ” “ทานลืมหรือไงครับ วามารินอยูเบื้องหลังและเปนผูสนับสนุนอาวุธ ใหกับมหาอํานาจ อยางประเทศอเมริกา” “คุณพอ ครั บ ใจเย็น ๆ รอใหมันติ ดต อกลั บมาดี กว า ว าไอห มอนั่ น ตองการอะไรกันแน ผมใจรอนไปนิด จนลืมวาถาเราแพรงพรายขาวออกไป คนที่เสียหายก็คือฟา... ผมคิดวาชวยกันปดขาวเอาไวกอนดีกวาไหมครับ ผม จะรับหนาสื่อเอง ผมสัญญาวาจะไมทําใหฟาดางพรอยหรือเสียชื่อเสียงเปน อันขาด” ฮิวลเอยแยงเสียงเย็น เมื่อเขาขมอารมณโกรธในใจลงไดสําเร็จ จึง มองเห็นวาการที่วูวามไปก็จะเขาทางของวิคเตอร เมื่อสิ่งที่หมอนั่นตองการคือ การทําใหฑิฆัมพรเสียชื่อเสียง จนไมสามารถเขาประตูวิวาหกับเขาไดอีกครั้ง “อืม...พ อเห็ นด วย เราจะตามคนหาตัว ยัยฟากั นเงี ยบๆ ไมให ขา ว กระจายออกไปมากกวานี้ เดี๋ยวจะแตกตื่นกันไปใหญ” ทานประพจนถอนลม หายใจเฮือกๆ รูสึกหนักอกเมื่ออีกฝายมีทั้งอํานาจเงินและอิทธิพลในมือ “ผมขอตัวนะครับคุณพอตองไปชี้แจงกับนักขาวกอน เอาเปนวาผม จะบอกวาฟาปวยจนตองแอดมิดนะครับ งานจะถูกเลื่อนออกไปกอนจนกวา จะพรอม คุณพอกับคุณหญิงแมตอบคําถามตามที่ผมบอกนะครับ จะไดไปใน ทิศทางเดียวกัน แลวก็ไมมีใครสงสัย” “อืม...ไดซิฮิวลเดี๋ยวพอบอกคุณหญิงเอง ไปเถอะฮิวล” “คุณ! ยัยฟาละคะ” คุณหญิงสุพิชชารองถามสามี หลังจากถูกปฐม 26


เWลิงสวาท เจามาเฟย

พยาบาลจนฟนคืนสติขึ้นมา เธอเตรียมตัวจะร่ําไหแตถูกสามีเอยเสียงเครงๆ หามไวเสียกอน จึงไดแตสะอื้นไหอยูในอกหวงบุตรสาวสุดชีวิต “หยุดเลยคุณหญิงหามรองไหเด็ดขาด! เราจะใหคนอื่นรูไมไดวายัย ฟาหายตัวไปจากที่นี่ พ อฮิว ลเขาใหบอกคนอื่ นวา ยัยฟา ปวยกะทันหั นตอ ง แอดมิดเขาโรงพยาบาล งานเลยจําเปนตองเลื่อนออกไปกอน” “โธ! ยัยฟา กรรมเวรอะไรกันนะ กําลังพายเรือจะถึงฝงอยูแลว กลับ โดนมือดีถีบหัวเรือเบนออกไปกลางแมน้ําเสียอีก ใครกันคะคุณเปนคนลงมือ อุกอาจครั้งนี้” “จะมีใคร! ไอฝรั่งที่คุณรักนักรักหนานั่นไง เปนตนเหตุและเปนคนลง มือในครั้งนี้” ทานประพจนกระแทกเสียงตอบกลับภรรยาคูยาก “พอวิคเตอรนะเหรอคุณ ไมใชมั้งคะ มีการเขาใจผิดกันหรือเปลา?” “ไมผิดหรอกคุณ! พยานหลักฐานพรอม แตจะเอาผิดไอหมอนั่นยังไง ปานนี้มันมิเผนกลับประเทศมันไปแลวรึ” “เพราะอะไรล ะ ทําไมพอวิคเตอรถึงทําแบบนี้ กอ นหนานี้ ไมเห็น มี อะไรนี่ จูๆ ลุกขึ้นมาฉุดครายัยฟาทําไม!” “จะฉุ ดไปทํ าไมกัน ละ คุณ ก็ยัยฟ าไม รักมัน ไงล ะ เลยตอ งใชวิ ธีป า เถื่อนแบบนี้ เปนถึงมาเฟยตัวเอกลับทําตัวเหมือนโจรอันธพาลชั้นต่ํา นึกชอบ พอใครก็ฉุดคราเขาไปหนาตาเฉย ผูหญิงทั่วโลกมีไมพอหรือยังไง ทําไมถึงมา ยุงเกี่ยวกับยัยฟาลูกของเรา” ทานประพจน บนว าโชคชะตาเมื่อกํ าหนดเส นทางให บุตรสาวเดิ น ทําไมถึงใหโคจรมาเจอกับไอตัวรายแบบ วิคเตอร มาริน กว่ าจะเคลียร์ ทกุ อย่ างลงตัวฮิวล์ ปวดหัวหนั กกว่ าเดิมเมื อเขา กลายเปนเปาสายตาจากคนทีม่ ารวมงาน แตเขาก็ไมหวั่นและไมแสดงพิรุธใด ใดออกมาจนทุ กคนจั บ ได ว า ฑิ ฆั มพรหายออกไปจากสถานที่ จั ดงานจาก สาเหตุอื่น ทุกคนรับรูแควาเธอปวยกะทันหัน จนงานวิวาหในค่ําคืนนีต้ องถูกเลื่อนออกไปกอน เมื่องานลมเลิกตาง

วรดร

27


ฝายก็ตางแยกยายกันกลับ แตมีเพียงกลุมคนบางสวนที่ยังคงสงสัย แตใคร เลาจะกลา เปดปากถาม เมื่อเจ าของงานหุบปากสนิท และมันเปนการเสี ย มารยาทที่ละลาบละลวงเรื่องสวนตัวเกินไป...

28


เWลิงสวาท เจามาเฟย

วรดร

29


บ้ านตุ๊กตาทีฝั นไว้ วิคเตอร์ เหลือบมองสาวน้ อยแสนสวยทีนั งใบหน้ าบึงตึงอยู่ริม หนาตางดวยสายตาเอ็นดู ผิวกายขาวๆ ตัดกับเสื้อเชิ้ตสีน้ําเงินเขมดูขาวผอง มากยิ่งขึ้นและมันทําใหหัวใจเขาเตนตุมๆ ตอมๆ เมื่อสายตาคูคมเลื่อนขึ้นไป ตามเรียวขาจนถึงบริเวณอกอวบอิ่มที่ซอนอยูดานหลังผาสีทึบๆ “คนปาเถื่อน ไรอารยธรรม เอาแตใจตัวเอง” เสียงกนวาแผวๆ จาก ริมฝปากจิ้มลิ้ม “นางฟา ใหผมชวยเอากิ๊บออกไหมละครับ ไมหนักหัวบางรึไง แบก อยูไดเปนกิโลๆ อยูบนนี้ไมตองสวยหรอกครับคนสวย เมื่อมีผมคนเดียวที่ได เห็น...” “อยามายุง กับฟ า คุ ณอยู ตรงนั้นนะ ไมอย างนั้ นฟา จะไปนั่ง ที่หอ ง นักบิน” เธอตวาดกลับเสียงขุน ถลึงตาใสหนุมหลอเจาปญหาแบบไมเกรงกลัว สักนิด “ถาคุณขยับลุกจากที่นั่ง... ผมจะจัดการยายคุณไปนอนบนนั้น คงไม ตองบอกตอ นะ วาจะเกิดอะไรขึ้น หากคุ ณกับผมขึ้น ไปนอนบนเตียงพรอ ม กัน” วิคเตอรชี้ปลายนิ้วไปที่เตียงใหญกลางหอง โดยเขาสําทับมาอีกครั้ง จนเธอไมกลาแมแตจะขยับตัว ไดแตแอบเขนเขี้ยวเคี้ยวฟน บนพึมพําและบีบ ตัวใหชิดกับเกาอี้ที่นั่งอยูมากขึ้น 30


เWลิงสวาท เจามาเฟย

“ขูจริง ขูไดขูไป ฟาไมยอมอยูเฉยๆ หรอก ถามีโอกาสฟาจะหนี” “ตอใหคุณมีปกก็หนีผมไมพนหรอกนางฟา คุณรูไหมครับวาผมกําลัง จะพาคุณไปที่ไหน รับรองไดคุณเดาไมถูกหรอกนา แตรับรองวาเมื่อคุณเห็น จะตองชอบแน” “ไมมีสิ่งไหนที่คุณทําใหฟาแลวฟาจะชอบ วิคเตอร! จําเอาไวใหขึ้นใจ เลยนะคะ ฟาเกลียดคุณ! เกลียดที่สุดในชีวิต” เธอเอยตอบเสียงชิงชังและรีบสะบัดใบหนาใสหนุมรูปงาม ที่ยิ่งนาน วันหัวใจของเธอก็เริ่มหวั่นไหว เพราะทุกอยางที่วิคเตอรทําลงไป เขาย้ําใหเธอ รูวา เพราะ “รัก” คําเดียวเทานั้น “ผมรูนางฟา วาคุณเกลียดผม แตผมรักคุณแลวนี่ครับจะใหทํายังไง นิยามความรักของผมคือ “ความรักของผมคือการไดครอบครอง” ไมใชการ เสียสละใหคนที่เรารักมีความสุข ในเมื่อจะตองทนทุกขทรมานนั้น เราสองคน ก็ตองเสมอภาคกันสิ ตองทุกขดวยกันมันถึงจะเหมาะสม ใครโงปลอยใหคนที่เรารักมีความสุขฝายเดียว แลวมานั่งอมทุกขคน เดียว มองดูเขามีความสุขกันหรือ ...นั่นมันมีแคในละคร สําหรับผม... ผมจะ ทําทุกทางเปลี่ยนความเกลียดในใจคุณ ใหกลายเปนความรักในที่สุด และ ผม คิดวาผมทําได คุณเชื่อผมไหมละนางฟา?” “ชิ! หลงตัวเอง” เธอขยับตอวาเสียงหมุบหมิบ ไมกลาสงเสียงดังๆ เหมือนเคย เพราะ รูอยูแกใจตัวเอง วาเธอกําลังวิ่งหนีเงาของวิคเตอรอยูในความเปนจริง ไมวา จะในปจจุบันหรือในอดีต เขาเปนผูชายคนเดียวที่แอบอยูในซอกหัวใจของเธอ ที่เธอพยายาม กดมันไวใหลึกที่สุด เพราะความนอยใจและแคนเคือง เนื่องจากวิคเตอรเคยสลัดเธอทิ้ง ตอนเยาววัย สาเหตุเพราะเธอเด็กและธรรมดาเกินไปสําหรับหนุมมากเสนห แบบเขา “นายครับเครื่องจะ แลนดิ้ง ในอีก 15 นาทีครับ ” บอดี้การดเขามา

วรดร

31


บอกเจา นายใหญ และรีบ กมใบหน าลงมองพื้นเมื่อวิ คเตอรผู เปน นายถลึ ง ดวงตาใส “อืม...” วิ คเตอรพยักใบหนา รับ รู เขาสะบั ดมื อไล บ อดี้ การดหนุ ม ออกไปใหพนหอง เมื่อฑิฆัมพรแตงกายไมเรียบรอยนัก “นางฟาเครื่องจะแลนดิ้ง คาดเข็มขัดนิรภัยดวยเพื่อความปลอดภัย คนสวย” “คะ... วิคเตอรคุณจะพาฟาไปไหน? กันคะ” “ถึงแลวคุณก็จะรูเอง เปนหนึ่งในความตองการของคุณนะนางฟา ถึงคุณจะไมชอบที่ผมทําใหทุกอยาง แตผมก็ยังอยากทําใหคุณอยูดี...” เสียงเครื่องบิน เจ็ทรอ นลงแตะรันเวยดังกอ ง ฑิฆัมพรรีบชะเงอคอ มองผานชองหนาตาง เธอมองเห็นแตหิมะขาวโพลนกับตนสนตนใหญๆ เรียง รายเต็มสองขางทาง จึงเขมนตามองดวยความสนใจ เมื่อสิ่งที่เขาบอกไวเมื่อ สักครูคือความตองการของเธอ ไม ! ไม น าจะใช หรอก เสี ยงอื้ ออึ งดั ง ขึ้น ในใจ เมื่ อ จิตใต สํ านึ กเธอ ถกเถียงกันเอง เปนไปไมไดหรอกที่วิคเตอรจะรูวาเธออยากมีกระทอมปกไมบนยอด เขา ทามกลางหิมะสีขาวสะอาด กับลูกกระตายตัวนอยขนฟูวิ่งวนไปวนมาอยู รอบตัว และเตาผิงแบบโบราณแบบกระทอมในฝนทามกลางความเงียบสงัด “ไมห รอก... อะไรจะบั งเอิ ญขนาดนั้น เขาจะมารูความฝน ของยั ย กระปุกตั้งฉายในอดีตไดยังไง! ในเมื่อเขาจําเราไมไดซักกะผีกเดียว” ความคิดในหัวสมองเล็กๆ ยังขัดแยงกันอยู โดยที่เธอไมรูวาวิคเตอร แอบอมยิ้มกั บความสับสนบนใบหนา ของเธอ ที่เดี๋ยวคิ้วขมวด เดี๋ยวคลาย ออก ทุกอยางที่เปนเธอเขาชื่นชอบไมเคยเปลี่ยนแปลง “พรอมแลวครับนางฟา เราตองเดินทางไปตออีกสักชั่วโมงก็จะถึงที่ คุณจะชอบและอาจจะเปลี่ยนเปนขอบคุณผมยกใหญ ของรางวัลไมตองมาก หรอกนะครับ ขอจูบแบบเต็มใจนะคนสวย จูบนานๆ ยาวๆ” วิคเตอรปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากชวงเอว เขาหยั ดกายลุ กขึ้นยื น 32


เWลิงสวาท เจามาเฟย

และผายมือใหฑิฆมั พรกาวเดินออกไป โดยเขาเอื้อมมือเปดมุมหนึ่งในหองนั้น งัดชุดคลุมขนมิ้งคตัวใหญสีเทาออนออกมายื่นสงใหฑิฆัมพร เนื่องจากอากาศดานนอกหนาวจนอุณหภูมิติดลบ และบนรางกาย ของเธอมีแคเสื้อเชิ้ตของเขาตัวเดียว มือเล็กๆ รีบควาเสื้อขนมิ้ง คออนนุมนิ่ม มาคลุมตัวไวพรอมทั้งมัดสายรอบเอวใหแนนขึ้น เพิ่มความปลอดภัยใหตัวเองอีกชั้น รองเทาบูทสีดําอีกคูที่วิคเตอรสง ให เธอรับมาและสวมใสแบบกระแทกกระทั้น เมื่อตองรับความชวยเหลือของ เขาเปนครั้งที่สอง ชายหนุมยักหัวไหล เขาควาโคทตัวใหญคลุมบนรางกายตัวเอง ใชอุง มือดันชวงเอวของฑิฆัมพรใหเธอเดินนําหนา โดยเขาตามหลังมาเพื่อปองกัน ความปลอดภัยและปองกันเธอหนี! เมือประตูเครื องเปิ ดออก มวลอากาศเย็นเฉียบกรู เข้ ามาปะทะ ใบหนา จนเธอหนาวสะทานแก มใสชายิบ ลมหายใจรอนๆ กลายเปนกลุ ม ควันเมื่อเธอพนลมหายใจออกมาจากรางกาย “รีบไปเถอะครับ อากาศเย็นจัดเดี๋ยวคุณจะไมสบาย” เสียงหวงๆ ของคนดานหลัง มันทําใหเธอซาบซึ้งอยูภายในใจ แต! ก็ ตองรีบสลัดมันทิ้งไปเมื่อมันอยูบนเจตนาไมบริสุทธิ์ตั้งแตแรก “ฟ า ไม ไ ด อ อ นแอแบบที่ คุ ณ คิ ด หรอกวิ ค เตอร ไม ต อ งคอย ประคับประคองฟาหรอกคะ แคนี้เรื่องเล็ก หนักกวานี้ฟาก็เคยเจอ” “ครับผมพอจะรู” วิคเตอรเอยกลั้วหัวเราะ กับคนอื่นๆ ฑิฆัมพรจะออนหวานนารัก แต กับเขาไมรูวาเปนเพราะอะไร เธอถึงพยายามทําตัวแข็งกระดางและแสรงวา ตัวเองเขมแข็งไมตองการความชวยเหลือจากเขาเลยซักนิด ทามกลางอากาศรอบตัวที่เย็นยะเยือก ฑิฆัมพรกลับรูสึกอบอุนเมื่อ คนข างกายของเธอตอนนี้คือ วิคเตอร ภาพลักษณเข มแข็งและพรอมที่จ ะ ปกปองดูแลมันเกิดอยูในตัวเขาแทบทุกอณูผิวกาย รัศมีในตัวเปลงออกมาจน

วรดร

33


คนรอบกายรูสึกและเปนผูนําองคกรที่เขมแข็ง ไมอยางนั้นมารินในปจจุบันจะสามารถผงาดขึ้นมายืนอยูแถวหนาได อยางไร ทั้งๆ ที่ไมไดทําธุรกิจมืดอีกแลว จากการที่เธอติดตามขาวคราวของ วิคเตอรมาตลอด หลังจากเขาเรียนสําเร็จ เขาเขามาเปนผูบริหารองคกร เขาปรับเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงมาริน เกื อบทั้ง หมด คอ ยๆ ตัดธุร กิจ ผิดกฎหมายทิ้ งที ละนอ ย โดยไม ทํา ให มาริ น เสื่อมถอย ภายใตการนําของวิคเตอร มารินสามารถลางภาพมาเฟยตัวรายที่มี แตธุรกิจเสี่ยงกฎหมายบานเมือง กลับมายืนเชิดหน าไดแบบไมตองรอนตัว และผงาดในโลกไดในฐานะนักธุรกิจดีเดนที่พาตัวเองออกมาจากเงามืดได สําเร็จสวยงาม ฑิฆัมพรผินหนามองออกไปนอกตัวรถยนต เธอเพงมองดูวิวขางทาง ไมอยากสนใจเขามากนัก เมื่อยิ่งอยูใกลชิดกันเธอก็เริ่มรูสึกวากําแพงหัวใจที่ สร า งเอาไว ป อ งกั น ตั ว เองมั น ค อ ยๆ กะเทาะจนผนั ง บางส ว นบางลงกว า เมื่อกอนเยอะแยะ สนตนใหญๆ มีหิมะขาวโพลนเกาะอยูตามกิ่งกาน เปนธรรมชาติที่ สวยงามแตแฝงไปดวยความอางวางและเหน็บหนาว เมื่อไรสีสันอื่นใด มีเพียง ความขาวสะอาดของละอองหิมะเทานั้น สีเขียวๆ ของใบไมก็ไมมีใหเห็น เมื่อ มันถูกทับถมจนตองสลัดใบทิ้งเพื่อถนอมการมีชีวิตไวใหคงอยู เหมือนเชนตัวเองในเวลานี้ ที่ตองเก็บซอนหัวใจตัวเองใหดี ไมเชนนั้น อาจจะเผลอตัวเผลอกาย ยกใหวิคเตอรไปไดงายๆ… ดวงตากลมโตตื่นตกใจหลังรถยนตวิ่งฝาหิมะมาเกือบ 3 ชั่วโมง จาก สนามบินซึ่งเครื่องบินเจ็ทของวิคเตอรลงจอด เธอไมรูวาเวลานี้ตัวเองอยูจุดใด ในรัสเซีย เพราะไมมีปายบอกทางเลยนับตั้ง แตตั้งหนาตั้งตาคนหา รูแตว า รถยนตไตระดับสูงขึ้นๆ นาจะเป นภูเ ขาลูกใดลูกหนึ่ง โซนภาคเหนือของรัสเซียที่ มีหิมะปก คลุมเกือบทั้งป กระทอมเล็กๆ ที่มองเห็นลิบๆ ยิ่งรถยนตวิ่งเขาใกลมากขึ้นทุก 34


เWลิงสวาท เจามาเฟย

ขณะ มันชางเหมือนภาพวาดที่เธอจินตนาการขึ้น เปนภาพเดียวที่เธอวาดขึ้น เองเพราะอยากมีบานหลังเล็กๆ รูปแบบนี้อาศัยอยูกบั ชายคนรัก ก็วิคเตอรนั่น แหละ “วิคเตอร!” เธอเขยาแขนคนขางๆ เมื่อตัวรถยนตเคลื่อนที่เขาไปใกลจนมองเห็น รายละเอียดของตัวบานไดเต็มๆ ตา บานในฝนที่เธออยากไดอยากมี ติดแตวา พอ กับ แม ไม อ นุญาตเพราะเป นห วง เมื่ อบ านในฝ นซึ่ งเธอตอ งการอยูใ นที่ อากาศหนาวเย็น ชายหนุมอมยิ้ม เปนครั้งแรกที่ดูเหมือนวาฑิฆัมพรจะชมชอบสิ่งที่เขา หามาให บานหลังนี้เขาเนรมิตขึ้นมาและอยากมอบเปนของขวัญใหเธอ แต เธอไมเคยสนใจอยากไดของกํานัลจากเขาเลย จึงเก็บเอาไวกอนรอมอบใหใน วันสําคัญ ไอรอนจากกายแกรงแผกระจายออกมาจากตัวของเขา เธอจึงคอยๆ ปลอยมือที่เกาะกุมแขนแกรงออกมา และรีบสํารวมกริยาเมื่อเผลอตัวแสดง ความดีใจจนออกนอกหนา พยายามปรับใบหนาใหสงบนิ่งเหมือนเดิม แต แววตากลับเตนระริก เมื่อรถยนตวิ่งเขาไปใกลบานตุกตาในฝนของเธอ สีขาวของกรอบ หนาตางตัดกับสีน้ําตาลของไมมองดูเดนชัดทามกลางกองหิมะขาวโพลน “บานผมเอง...สรางไวนานละ รอใหคนที่ผมรักมาอยูดวย ในวันหยุด พักผอนระหวางสัปดาห แตดูเหมือนวา....เขาจะไมสนใจ” เสียงทุมๆ เอยขึ้นลอยๆ ไมไดตองการคําตอบแคอยากบอกใหเธอรู ฑิฆัมพรแอบยนปลายจมูกและเบปาก เมื่อความรูสึกหมั่นไสวิ่งเขาเกาะกุม หัวใจ ดูเหมือนวาวิคเตอรจะรูไปหมดวาเธอตองการอะไรแบบไหน ถาไมมีอคติ ทุกสิ่งที่ชายหนุมสรรหามาเปนของกํานัลลวนแลวแตถูก ตาถูกใจเธอแทบทั้งสิ้น “ฟาไมเห็นอยากรู... แบบบานงั้นๆ ดูเรียบไปนิดนะคะ ไมโออาสม ฐานะเศรษฐีใหญอยางวิคเตอร มารินเลยซักนิด”

วรดร

35


เธอแกลงกระทบกระเทียบเมื่อรอบๆ ตัวเขามีแตสิ่งของราคาแพงหูฉี่ ไมวาจะรถยนตเฟอรารี่ นาฬิกายี่หอหรู บานไมหลังเล็กๆ แบบนี้จึงไมนาจะใช รสนิยมของเขาเทาใดนัก ตัวรถยนตจอดสนิทเมื่อมาถึงบานหลังเล็กๆ เธอพยายามเก็บอาการ สุดความสามารถ แตก็ยังแอบซอนจากสายตาคมเฉียบของวิคเตอรไมได เขา แปลกใจอยูเหมือนกันวาเพราะอะไรฑิฆัมพรถึงจงชังเขาเหลือเกิน ไมวาจะมองในแงมุมไหนเขาหาสาเหตุไมเจอซักอยางจึงไดแตตาม คอยดูแลหางๆ หวังวาความพยายามของเขาจะสัมฤทธิ์ผลในวันหนึ่งของอนาคต หากไมเพราะวาเธอตกลงปลงใจแตงงานกับลูกชายเจาของสายการบินสั่วๆ นั่น เขาคงไมลงมือฉุดคราเธอมาแบบนี้ ในเมื่อนิยามความรักแบบฉบับวิคเตอร มารินไมใชการมองเห็นคน รักมีความสุข เขาไมใชนั กบุญที่จะตองมาเสียสละ เขาเปนตัวรายเปนจอม ปวนที่ทั่วโลกยําเกรง เพราะฉะนั้นเขาถึงไมยอมยกฑิฆัมพรใหไอหนุมออนหัด คนนั้นได... “ถึงแลว เปนไงบางถูกใจบางไหมครับ? นางฟา” เขาถามเมื่อรถจอด สนิทเบื้องหนาบานหลังเล็ก “ไม!” เธอตอบเสี ย งสะบั ด เชิ ด ใบหน า ขึ้ น ไม เ หลื อ บแลสายตาไปยั ง กระทอมหลังนอย ทั้งที่ภายในกําลังตื่นเตนและรอเวลาเพื่อจะเขาไปเยี่ยมชม ดานใน เมื่อภายนอกยังเหมือนในจิตนาการของเธอแทบทุกกระเบียดนิ้ว แลว ภายในเลาจะเปนเหมือนที่เธอเคยวาดฝนไวหรือเปลา? “เชิญครับคุณผูหญิง” เขาคอมตัวลง ผายมือเชื้อเชิญใหฑิฆัมพรเขาไปพิสูจนดานใน มัน เปนสิ่งที่เด็กผูหญิงคนหนึ่งเคยวาดทิ้งไวในกระดาษวาดเขียนและแอบซุกไว ขางตูที่เขาบังเอิญคนเจอโดยไมไดตั้งใจ 36


เWลิงสวาท เจามาเฟย

วิคเตอรชอบใจและคิดวาจะสรางกระทอมหลังเล็กนี้เพื่อผูหญิงที่รัก โดยการฉุดตัวผูหญิงเชนนี้ ชายหนุมยังไมเคยคิดทํากับใครมากอนเลย เธอ เปนคนแรกที่ทําใหเขาลงมือทําในสิ่งซึ่งไมคาดคิดมากอน “เชอะ!” เธอกระแทกสนเทาบนพื้นหิมะนิ่มๆ กาวสวบๆ ฝากองหิมะเขาไป จนถึงตัวบานโดยที่วิคเตอรเดินตามมาหางๆ เขาโบกมือไลบอดี้การดคูใจ ให ถอนตัวออกไปจากบริเวณนี้ มีบานหลังเล็กๆ อีกหลังอยูไมไกลนักพวกเขาเหลานี้จะเฝาอารักขา เขาอยูหางๆ แตไมคาดสายตา เมื่อในอดีตมารินมีศัตรูมากมายกายกอง จน นับไมหวาดไมไหว เขาจึงจําตองปองกันตัวเอง แมจะออกจากวงการมืดดํามา ยืนทามกลางแสงสวางแลวก็ตาม “กุญแจ” ชายหนุมยื่นกุ ญแจดอกใหญ ใหฑิฆัมพร เพื่อใหเธอเปดประตูดว ย ตัวเอง เขาไปสูอาณาจักรในหวงฝน มือเล็กๆ สั่นจนเจาตัวรูสึกได เธอตื่นเตนจนเกือบเก็บอาการไมอยู เพราะแคภ ายนอกที่มองเห็นยั งเหมือ นในจิน ตนาการของเธอทุ กอยาง จึ ง ตื่นเตนเมื่อจะไดเยี่ยมชมดานในดวยสายตาตัวเอง “วี้ด!” เสียงกรี๊ดๆ ของสาวนอยดานหนา วิคเตอรเกือบเผลอตัวหัวเราะเสียง ดัง ขนาดโตเปนสาวสะพรั่ง แตนิสัยเด็กๆ ของฑิฆัมพรยังคงอยูเหมือนเดิม อารามดีใจจนเผลอตัวกรีดรองออกมาเสียงดัง “อูย! มีเตาผิงดวย มีพรมขนสัตววางดานหนา อยาบอกนะวิคเตอร วามีเจาขนปุยดวย” เธอคาดการณ โดยไมได คาดหวัง มันคงไมมีอะไรที่จ ะ บังเอิญอยางนั้นหรอก ถาใชก็คงมหัศจรรยไปแลวละ เพียงสิ้นคําฝเทาเล็กๆ วิ่งไปวิ่งมาภายในตัวบาน ของประดับตกแตง เปนเหมือนที่เธออยากได ไมวาจะเตาผิงขนาดเล็ก ขนาบดวยโซฟาเนื้อนุม เหมาะสําหรับนอนฝงตัวบนนั้น เพื่อรับความอบอุนจากเปลวไฟในเตาผิง

วรดร

37


ครั ว เล็ ก ๆ ที่ ทํ า อาหารได จ ริ ง ทุ ก อย า งถู ก วางไว ต รงตํ า แหน ง หองนอนเปนอีกอยางที่เธออยากเห็น แตตองรีบยับยั้งชางใจเอาไวกอน เมื่อ ตัวอันตรายอยูดานขางและเขาคงเฝารอโอกาสนี้อยูเหมือนกัน เธอจึงเสเดินไปทรุดนั่งทีโ่ ซฟาเนื้อนุม ใชทอนเหล็กเขี่ยเปลวไฟในเตา ผิงเลนๆ ทําทีไมสนใจที่จะสํารวจหองตอไป ดวยความอยากรูที่ฝงอยูในนิสัย “อาว! หยุ ดกระโดดไปกระโดดมาเสียแล วหรือ ครั บ ผมกํา ลัง มอง เพลินๆ เลยนะ ไมไปทําความรูจักกับเพื่อนตัวเล็กๆ หนอยหรือ เขากําลังรออยู ในหองดานนูนนะครับ” “ไมละ เหนื่อย” แววตาใสกระจางเตนระริก แตเธอปรับทาทางใหสงบนิ่งลง เพราะ กริ่งสัญญาณอันตรายกรีดรองเตือนอยูในหัวสมอง เมื่อมองเห็นแววตาพราว ระยับของวิคเตอร มาริน “โอ! นาเสียดายนะครับ นางฟา... รูสึกวาผมไดยินเสียงรองเรียกคุณ อยู จะปลอยใหเขารอคอยอยูแบบนั้นหรือครับคนสวย” เธอตะแคงหูฟงตามคําบอกเลาของเขา และไดยินเสียงจี้ดๆ เหมือน เสียงสัตวตัวเล็ก กําลังรองเรียกเธออยูเหมือนอยางที่เขาบอก ความอดทนที่ พยายามกักเก็บไวขาดผึง เธอรีบลุกขึ้นจากโซฟาเนื้อนุมถลาวิ่ง ตรงไปยังตน กําเนิดเสียงรองนั้นทันที “ฮาๆ...” วิคเตอรไมสามารถสํารวมกริยาไวไดอีกแลว เขาปลอยเสียงหัวเราะ ทองคัดทองแข็ง เมื่อคนปากแข็งวิ่งฉิ่วไปตามคําแนะนําของเขาเอง เสียงหัวเราะราของชายหนุมดังเขาหูของฑิฆัมพร แตในเวลานี้ความ อยากรูมีมากกวา เธอจึงรีบปดความอายออกไปจากใจ วิ่งหนาตั้งไปยังต น กําเนิดเสียงเพื่อพิสูจนวาจะใชอยางที่เธอคาดคะเนไวอีกหรือเปลา... ทันทีที่ประตูหองนอนทีเ่ ธอหมายตาไวเปดออก กระตายตัวนอยๆ ขน ฟูสีขาว สีน้ําตาล สีเทา 4 ถึง 5 ตัวก็วิ่งกรูเขาใสเธอ มือเล็กๆ จับหูยาวๆ ของ มันชูขึ้นและอีกหลายๆ ตัวก็วิ่ง เขามาคลอเคลียทําความรูจักกับเจาของคน 38


เWลิงสวาท เจามาเฟย

ใหม “ตัวเล็กๆ นารักจัง อูย! 1 2 3 4 5 โห! 5 ตัวเลย นี่ฟานะจะตัว มีชื่อ กันหรือยังละ ฟาตั้งใหนะ ตัวเล็กนะๆ” เธอคลี่ยิ้มกระจางใสแตมเต็มใบหนา พูดคุยจุกจิกกับฝูงสัตวตัวเล็ก ในออมแขนและทีค่ ลอเคลียอยูรอบตัว วิคเตอรพิงขอบประตูมองฑิฆัมพรดวย สายตาอบอุน เธอไมเหมือนผูหญิงทุกคนที่เขาเคยพบเจอ ในตัวเธอมีแตความรัก ความอบอุน และรอยยิ้มใสบริสุทธิ์ที่ไมแฝงเลหกลอื่นใด

วรดร

39


ลืมตัวหรือหัวใจปรารถนา “รู้สึกว่ านางฟ้าจะชอบไอ้ ตัวเล็กพวกนี มากกว่ ามนุ ษย์ ตัวโตๆ แบบผมนะครับ” “สัตวไมมีเลหกล มีแตความจริงใจและไมเคยทํารายใครหากพวกเขา ไมไดถูกคุกคามกอน” ริมฝปากสีสดขยับบอก มือเล็กๆ ลูบไปตามขนนุมนิ่มและเขี่ยพวก มันไปมาเพราะพวกมันตางเขามารุมเคลาเคลียเธอดวยความจงรัก “อืม...มันก็จริง แตไอตัวเล็กๆ นี่กอดคุณไมได จูบคุณไมไดแบบผม นะครับ” เสียงขี้เลนของวิคเตอรเอยลอยๆ พรอมทั้งยักคิ้วเขมๆ ใสเธอเสียอีก ใบหนาหวานแดงซานขึ้นทันตา เมื่อเธอและวิคเตอรเคยกอดและจูบ กันหลายครั้ง เพราะเขาเปนคนเอาแตใจตัวเอง ฟงคําหามของเธอเสียที่ไหน กันละ ชิ! “เฮอ!” วิคเตอรเดินไปทิ้งตัวนอนแผกลางเตียงโดยสายตาคูคมจับจองมอง ฑิฆัมพรไมวางตา เธอจึงแสรงทําทาทางไมสนใจ ไลตอนกระตายนอยขนฟูไม ใสใจหนุมรูปงามที่นอนออยอยูบนเตียงหนา เพราะหากเผลอสบสายตาดวยเธออาจจะถูกมนตเสนหของวิคเตอร ฉุ ดกระชากตกลงไปในบ ว งเสน ห าเอาก็ ได เมื่ อ ไม ว า จะในอดี ต หรื อ ตอน ปจจุบันเธอก็ยังหลงใหลไดปลื้มเขาอยูดี 40


เWลิงสวาท เจามาเฟย

“ไม เหนื่อ ยบา งหรือ ไงนางฟ า ขึ้น มานอนพักบนเตียงกั บ ผมดีกว า ปลอยไอพวกนั้นเลนซนไปกอนเถอะ เดี๋ยวคอยตื่นมาเลนกับมันก็ได” “ไมมีทางวิคเตอร ฟาไมขึ้นไปนอนบนนั้นกับคุณเด็ดขาด!” “นอนอยางเดียวจริงๆ ผมสัญญา” “คุณไปหลอกเด็กๆ เถอะคะ ฟาไมเชื่อคุณอีกแลว คนกะลอน” “หึๆ ผมกลายเปนคนไมดีในสายตาคุณแลวหรือครับ ” เขาพลิกตัว นอนตะแคง ทาวแขนกับศีรษะจองมองวงหนาของฑิฆัมพรยิ้มๆ “ไมวาตอนไหน คุณเปนคนไมดีในสายตาฟาเสมอคะ” “อาว! ผมพยายามทําตัววานอนสอนงาย อยูใตคําบัญชาของคุณทุก อยางนะนางฟา ผมไมมีสวนดีบางหรือไงครับ” “คําวามาเฟย มันสักอยูกลางหนาผากคุณคะ วิคเตอร! ไมวาคุณจะ สวมใสชุดของบาทหลวงมา ฟาก็ยังมองเห็นวาคุณเจาเลหเปนซาตานชั่วราย เหมือนเดิม” “หึๆ... มาเถอะนา” เขาตบฝา มือลงบนที่น อนดั งปุๆ พยั กใบหน า เรียกฑิฆัมพรใหขึ้นไปนอนทอดกายบนนั้นอีกคน “ฝนไปเถอะว าฟา จะหลงกลคุ ณอีกครั้ง ไม ! และก็ ไม ” เธอค อยๆ กระถดตัวถอยหลังเมื่อสถานการณเริ่มสอแววไมดี “เลิกพลามแลวขึ้นมานอนดีๆ นางฟา ผมอยากพัก” เขาขึ้นเสียงดังๆ จนฑิฆัมพรสะดุงสุดตัว เธอรีบลุกขึ้นยืน แตไมทั น วิคเตอรอยูดี เมื่อเขากระโจนพรวดเดียวถึงตัวเธอ สองมือใหญจับรางโปรง บางโยนขึ้นไปบนเตียงเสียงดังสนั่น “ตุบ!” รางอวบอุนกลิ้งหลุนๆ นอนแผแองแมงบนเตียงหนา เธอจุก เกินกวาจะเอยปากตอวา ไดแตรีบพลิกตัวหนีจนไปสุดที่ขอบเตียง “คุณ!…มารยาททรามมากเลยนะวิคเตอร คุ ณตอ นรับ แขกแบบนี้ หรือคะ นึกอยากจะทําอะไรก็ทําตามใจตัวเอง คุณเคยสนใจความรูสึกของฟา บางไหม?” “ผมเคยสนใจ เคยแครคุณมาตลอดนางฟา แตดูแตละอยางที่คุณทํา

วรดร

41


ตอบแทนผมสิครับ มันนาประพฤติตัวเปนคนดีไหมละ” วิคเตอรทาวสองแขนกับสะเอวหนา เขาเอยตัดพอเธอไปตรงๆ เมื่อ เหตุ การณ ก็ล ว งเลยมาจนไกลขนาดนี้ ที่ สํ า คั ญเขาไมคิดจะปล อ ยเธอให กลับไปแบบที่พรหมจรรยยังเหลืออยูในตัวเธอ เธอจะตองเปนของเขาคนเดียว ไอหนุมหนาไหนก็หมดสิทธิ์ “ปาเถื่อน ไรอารยธรรม” “ใชสิ ผมมันเปน ‘มาเฟย’ ในสายตาคุณมาตลอดนี่ แต…ในวันนี้ ไอ มาเฟยคนนี้จะเปนผัวคุณ ดูซิวายังจะกลาดาผัวปาวๆ อีกหรือเปลา คนสวย” ลมในหูวิคเตอรลั่นวิ้ง ความอดทนขาดผึง เขากระโจนพรวดเดียวก็ สามารถควารางอวบอุนของฑิฆมั พรไวได เธอดิ้นรนสุดแรงที่มี แตเรี่ยวแรงอัน นอยนิดหรือจะสูกําลังของพญาราชสีห “ปลอยนะ ไอผูชายเฮงซวย! ปลอยฟาๆ” “ปลอยใหโงสิ ปลอยคุณไปไอหนาออนนั่นก็งาบคุณสบายใจเฉิบ ฝน ไปเถอะ” เขาตะโบมจุมพิตฝงปลายจมู กตามแองชีพจร กระดกปลายลิ้นไล เลี ยชิมผิ ว กายหอมหวานลออตรงหน า ไมส นใจเสี ยงด า ทอของคนใต ร า ง อยากด าก็ดา ไปเขาจะเดิ นหนา เต็มกํ าลังปราบพยศใหเ ธอรูสึกเสีย บ าง ว า ความอดทนของคนๆ หนึ่งมีขีดจํากัด “ผมจะพาคุณขึ้นสวรรค ตอนที่มีชีวิตอยูนี่ละ ดิ้นไปก็ไมมีประโยชน” วิคเตอร กระซิ บเสี ยงเคร ง มือ ใหญ ดึง ทึ้ง ชุ ดคลุ มขนมิ้ ง ค อ อกจาก รางกายของฑิฆัมพรอยางขมีขมัน เขาสอดมือใหญสอดแทรกเขาไปกอบกุม ความอวบอิ่มโดยที่เจาของไมไดยินยอม และเธอพยายามตอสูดวยเรี่ยวแรงที่ เหลืออยู “ได โปรดวิ คเตอร ฟ า ยัง ไมพร อ ม ขอเวลาให ฟาหน อ ยได ไหมคะ” เสียงวอนขอสั่นเครือ เมื่อเธอใกลจะจนหนทาง “อยาตอรองเลยนางฟา จะชาหรือเร็วคุณก็ตองเปนของผม” เขาพูดจบก็กระชากอันเดอรแวรตัวจิ๋ วจนมันหลุดออกมาจากกาย 42


เWลิงสวาท เจามาเฟย

ละไม เปดเผยทรวงสลางงามตาใหชายหนุมไดชื่นชม ปลายถัน สีระเรื่อสั่ น ระริก เมื่อสายตาคมดุจับจองไมละสายตา ปลายลิ้นไลเลียยังมุมปาก กับความงดงามที่ไมอาจแคจับจองเพียง อยางเดียวได สีระเรื่อ วงหนาหลอขยับลงไปหาอยางใกลชิด พรอมที่จะดื่มลิ้ม ชิมความหอมหวานเบื้องหนา “อย า!” เธอร องห ามเสี ยงตื่น ตระหนก รา งกายไหวยะเยื อก รู สึ ก สะบัดรอนสะบัดหนาว ปลายลิ้น อัน เชี่ ยวชํา นาญการตวั ดโลมเลี ยชิ มความหวานละไมที่ ปลายยอดอกจนฑิฆัมพรทอดถอนลมหายใจดวยกายสะทาน เธอเบี่ยงลําตัว หนี แตไรสิ้นหนทางเมื่อแผนหลังชิดกับเตียงกวาง โดยมีร างใหญ อยู เหนื อกายนุ ม อกอวบอิ่มถูกฟอนเฟ นอย างหนั ก หนวง ฝามือหนายกขึ้นมาเกาะกุม เขาบีบเคลนเพิ่มความกระสันรัญจวนมาก ขึ้นนับเทาทวี เสียงครางละเมอดังลอดออกมาจากริมฝปากจิ้มลิ้ม เพราะเธอสิ้น ความอดทนและมันเกินที่จะฝนความรูสึกซานหวามเอาไวไดอีก “คุณจะไดแคตัวฟา จําไวใหขึ้นใจ วิคเตอร!” เสียงแหบสั่นเอยบอกเมื่อเธอหมดทางตอสู แตก็ยังไมวายฝากความ อัปยศใหกับเขาเปนการตอบแทนที่เธอตกเปนของเขาเพราะอีกฝายใชกําลัง บังคับ หาไดมาจากการยินยอมพรอมใจจากเธอไม... “แคตัวตอนนี้นางฟา... ในอนาคตหัวใจคุณก็ตองตกเปนของผม ผม เอาเกียรติตัวเองเปนประกัน” วิคเตอรกัดฟนกรอด รางกายเกร็งแนน แตสายเลือดนักสูที่ไหลวนอยู ในตัว ทําใหความกราวแกรงมีอยูทุกตารางนิ้ว เขาเอยตอบทันควัน พรอมมอง สบนัยนตาของเธออยางทาทาย “ไม! ไมมีทาง ไม วาจะตอนนี้ หรือตอนไหน หั วใจของฟาไม ใชของ คุณ” “เรามาคอยดูกันคนสวยวาเมื่อถึงเวลานั้น คุณหรือผมจะเปนคนทาย

วรดร

43


ถูก” วิคเตอรเอยเสียงเยาะหยัน ไมรูวาเขาเยยหยันใครกันแน ระหวางตัวเอง กับฑิฆัมพร ชายหนุมเอาคืนที่เธอทําใหเขาเสียกําลังใจ โดยการที่มือใหญคลึง เคล า หน า อกอวบเต็ มแรง มั น ทั้ ง เจ็บ ปวดและซ า นสยิ ว จนฑิ ฆั มพรสะบั ด ใบหนาหนี เธอพยายามฝนรางกายเอาไวไมใหคลอยตามสัมผัสของชายหนุม แตรางกายไมรักดี กลับเริงร า เปรมปรีดกับสั มผัสนั้นเต็ มอารมณ แหงความ ความรูสึก เธอสูดลมหายใจเขาปอดเฮือกใหญๆ พยายามสลัดความซานหวิวออกไปจากใจและพยายามมองหาทาง หนีทั้งที่ใกลจะจนหนทางเต็มที ผิว กายขาวลออขึ้ นสี จัดจากการที่มือใหญ ๆ ขยุ มขยํา อกอวบอิ่ ม สะทอนไหวจนปลายยอดสีระเรื่อสั่นระริก วิคเตอรรูดซิปกางเกงลงตามความ ยาว ปลดปลอยความรุมรอนอยางเตรียมพรอม เพื่อทําใหเธอมีความสุขซานไปพรอมกันกับตนเอง ถึงเธอจะตอสูสุด ฤทธิ์ แตภายในรางกายตอบรับสัมผัสดวยดี มุมปากเขายกยิ้มสมใจ รั้งปลายนิ้วยังขอบแพนตี้ตัวเล็กเพื่อกําจัด ออกไปใหพนๆ ทางดวยความรอนรุมที่กําลังใกลจะแตกปะทุในไมชา “อา!” ปลายนิ้ ว แกร ง ร อนระอุ ปลุกเร ากลางใจเรือ นกายแหง ความเป น อิสตรีของเธอ รางกายของฑิฆัมพรสะอาดบริสุทธิ์เหมือนน้ําคางยามเชาบน ยอดหญา ทีย่ ังไมมีผูใดไดดื่มชิมตรงแองน้ําคาง สัดสวนความเปนหญิงบีบรัดปลายนิ้วแนนจนเขารูสึกสงสารคนใต ราง เมื่ อแก นกายของเขามี ขนาดใหญกว าปลายนิ้วมากมายหลายเทา จึ ง พยายามเตรียมความพรอมใหเธอมากเปนพิเศษ ถึงคนใตรางจะฝนรางกายเอาไวแตน้ํามันกับไฟอยูใกลกันก็ลุกพรึ่บ เหมือนเดิม ฑิฆั มพรจมดิ่งสูหว งภวังคหวามไหว รางกายสะทานเยือก เมื่ อ ปลายนิ้วรอนระอุเริ่มขยับถอดถอนแบบชาๆอยางเปนจังหวะตอเนื่อง 44


เWลิงสวาท เจามาเฟย

ริมฝปากอิ่มเมนแนน กลั้นเสียงครางนาอายที่อาจจะดังรอดออกมา เพราะเธออาจจะเผลอลืมตัว ใบหนาหวานสายสะบัดจนมวยผมเริ่มหลุดลุย ไมเปนรูปทรง เสียงครางอืออาดังออกมาเปนระยะ แมเจาตัวจะกลั้นฝนไวสุด ความสามารถ “โอ! วิคเตอร” ชายหนุ มกระเถิบตัว ลงต่ํา เมื่อเขาดูดดื่มทรวงอกอิ่ มจนเกิ นความ พอใจ เป า หมายใหมห วานหอมยิ่ง กวา นั ก รอเวลาให เ ขาลงไปลิ้มลองช อ กุหลาบงามซึ่งเขากําลังทําตัวเปนดังเจาภมรตัวรายที่จับจองเปนเจาของพื้นที่ อยางหลงใหล เขาจรดปลายลิ้นอันพลิ้วไหวโลมไลกลางใจเกสรอันสลับซับซอนที่ เออรินไปดวยหยาดน้ําหวานนาลิ้มรส จนฑิฆัมพรผวาเยือก หลุดเสียงรองนา อายออกมาทันที “อืม วิคเตอร ฉันจะตายใหได...” โดยทรวงนุมทั้งสองสะทานขึ้นลงอยางเปนจังหวะพรอมกับเสียงลม หายใจหอบแรงคละเคลากับเสียงลมหายใจแหงความปรารถนาของวิคเตอรที่ ประสานคลอเคลากันเปนอยางดี ขณะที่มือเล็กๆ ขยุมกลุมผมสีดําบนศีรษะไดรูปของวิคเตอรไวแนน อยากผลักออกไปใหพนเพราะความอาย เมื่อเขากําลังรุกเรากายนุมที่แสดง ความเปนหญิงซึ่งยังไมเคยมีใครบุกรุกไปถึงซักคนเดียว วิคเตอรเปนคนแรกที่สามารถเขาประชิดและกําลังปรนเปรอเธอดวย ปลายลิ้นรอนของเขา จนเธอเกือบจะขาดใจตายเมื่อความซานหวามพุงเขาจูโจมหัวใจ สิ่ง ที่เธอทําคือ...กดศีรษะไดรูปของวิคเตอรแนบชิดใจกลางเรือนกายของตัวเอง มากขึ้น เอวออนสายไหว ยกรับกับการปลุกเราของเขา พรอมทั้งสงเสียงเรียกเขาอยางไมประติดประตอกันแบบนาอาย ในตอนนี้เธอรูแควาความหฤหรรษกําลังมาเยือนตัวเอง และเธอไม สามารถหลีกหนีไดสําเร็จ เมื่อรางกายสมยอมเดินตามการนําของชายหนุม

วรดร

45


ดวยความเต็มใจหลังตกลงไปในหวงพิศวาสเต็มตัว วิคเตอรขยับตัวขึ้นเสมอดวงหนาหวานฉ่ํา เมื่อแกนกายขยายสัดสวน เต็มที่มันปวดหนึบๆ เตือนใหเขารูวาใกลเวลาที่จะผสานรวมกับคนตัวเล็กใต รางเสียที ริมฝปากหนาหยักบดขยี้กลีบปากหวานฉ่ํา ขณะที่มือใหญจั บขาเพรียวเรี ยวยาวให ตั้งขึ้ น สวนอีกขางยกโอบ สะโพกนวลเตรียมพรอมบุกตะลุยเดินหนาเต็มกําลังฝากฝงความกราวแกรง กับกายนุมตามที่ใจปรารถนา “โอ วิคเตอร!...” เสียงหวีดรองดังผานริมฝปากหนาทีถ่ ูกปดทับ รางกายราวกับถูกฉีก กระชาก เมื่อมีสิ่งแปลกปลอมรุกเรากายนุมเขาไปภายในเรือนรางนวล มือ เล็กๆ ตะกุยแผงอกหนา ทั้งผลักทั้งดันเมื่อเจ็บปวดแทบสิ้นใจ แตชายหนุมหาไดสนใจ เขาแค พักรางกายนิ่งๆ พรอมทั้งกระซิบเสียงออนโยน กระซิบปลุกปลอบกับใบหูเล็ก อยางแผวเบา รับรูไดถึงลมหายใจอุนรอนยังแกมละมุน “ชูว ! อย า ดิ้ นสิ น างฟ า มั น จะยิ่ ง เจ็ บ มากขึ้ น อยู นิ่ ง ๆกอ นเถอะ ได โปรด” “ไม! มัน เจ็บวิคเตอร เอาไอหนอนเนาๆ ของคุณออกไปจากตัวฟ า เดี๋ยวนี้!” เธอกลาวตอบโตเสียงแหบ เมื่อรางกายสะบัดรอนสะบัดหนาว มัน เสียดเสียวปนเจ็บปวดทรมาน “พระเจา! คุณวาไอลูกชายผมเปนหนอนเนา...จะบาตาย นี่สาวๆ ทั่ว โลกยกใหเปนพญามังกรนะคุณ” ชายหนุมกลั้นหัวเราะ เอยตอบเสียงสั่นเครือ เมื่ อมันผสมกับเสียง หัวเราะขําขัน ยามไดยินคนใตรางเปรียบเปรยลูกชายของเขาเสียนาเกลียด “จะหนอนจะมังกรก็เอาเถอะคะ เอามันออกไป... ไดโปรด ฟาเจ็บ!” เธอเถียงหนาดําหนาแดง “ไมนานคนสวย ความเจ็บมันเกิดขึ้นในครั้งแรกของผูหญิง อีกสักพัก คุณจะชินกับมันเอง” 46


เWลิงสวาท เจามาเฟย

วิคเตอรเอยปลอบ เขาเริ่มขยับตั วชาๆ ฝงตัวตนใหลึกกวาเดิม จน ฑิฆัมพรตัวสั่นระริก เมื่อความเจ็บจางหายไปคงเหลือไวแตความซาบซานใน การสัมผัส เธอขยับตอบรับเมื่ออยากไปใหถึงปลายทางเร็วๆ แสงสีรุงสองนําทางมองดูมะลังมะเลือง เธอขยับเขาใกลเสนชัยสีทอง ทุกวินาที รางกายออนบางชุมโชกไปดวยเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาประหนึง่ วา ถูกสายฝนชโลมรางกายจนเปยกปอน วิคเตอรเ กร็งตัวแน นเขาขยักโยกซายปายขวา เรงเคลื่อ นขับเต็มที่ นําพาฑิฆัมพรปนปายบันไดสวรรค “นางฟาจา...ผม ผมไมไหวแลว” เสียงสั่นพรากระซิบแผวๆ รางใหญโตเกร็งตัวแนน เขาขยับตัวพาเธอ ไปพบกับความหฤหรรษเปนครั้งสุดทายและฑิฆัมพรก็กระโจนถึง ขอบบันได สวรรคพอดิบพอดี เธอกรีดรองเสียงพรา เมื่อเขานําพาตัวเธอไปพบกับขอบฟาอันแสน หวานระคนสุขสม พรอมกับที่รางนวลทรุดลงแนบกับที่นอนนุมภายในออม แขนแกรงที่แสนอบอุน หญิง สาวนอนหอบหายใจจนหน าอกสะท อนเป นจั งหวะ วิ คเตอร ถอนลมหายใจแรง ขณะที่มือก็กระชับเอวเล็กอยางแนบชิด ริมฝปากหยักได รูปจุมพิตไปยังหนาผากนวลดวยความพึงพอใจกับความอิ่มเอมที่รางนุมมอบ ใหกับตนเอง วงหนาคมประดับไปดวยรอยยิ้ม นัยนตาเปนประกายวาวหวานเมื่อ ทอดไปยังใบหนาเรียว ซึ่งหลับตาพริ้มหมดเรี่ยวแรงภายหลังจากที่จบเกมสรัก สะทานปาสิ้นสุดลง เธอหลับสนิทอยางเต็มที่ จนวิคเตอรสายใบหนาดวยความเอ็นดู เขา ก า วลงจากเตี ยง ฉวยหยิ บ ผ า เช็ ดตั ว ผื น เล็ กๆ เดิ น เข า ห อ งน้ํ า กว า งโดยที่ รางกายเปลือยเปลา อวดหุ นนายแบบที่ เต็ มไปดว ยมั ดกล า มไม อ ายผู ใ ด เพราะอยู กับ ฑิฆั มพรเพี ยงลํ า พัง แคส องคนในกระทอ มหลั ง นี้ หลัง จากนั้ นวิ คเตอรก็ใ ช

วรดร

47


ผาเช็ดตัวผืนเล็กชุบน้ําอุนกับออเดอรโคโลญจกลิ่นหอม กอนจะเดินกลับไปยั งเตียงนุม ซึ่งหญิง สาวยั งคงหลั บอยา งสบาย อารมณเหมือนเชนเดิม วิคเตอรทรุดกายนั่งลงยังเตียงกวาง โดยบรรจงใหผา เนื้อนุมเช็ดไปตามใบหนาและรางกายชื้นเหงื่อของผูหญิงสุดที่รักอยางแผว เบา รวมทั้งทําความสะอาดความเปนอิสตรีของเธอดวยความออนโยน เขาทําใหดวยใจลวนๆ บรรจงซับแบบเบามือ ซึ่งเขาเปนหวงกลัววา เธอจะเกิดอาการระบมเมื่อฟนขึ้นมาตอนที่รูสึกตัว ขนาดของเขากับของเธอ ตางกัน จนเขาเองก็ เ ห็ นใจ แตเ มื่ อ ได ผสานรวมกั น ธรรมชาติ ก็จะปรั บ ให เหมาะสมพอดีกันเอง “อื้อๆ...” เสียงครางของคนตัวเล็ก เรียกรอยยิ้มเขาไดอีกครั้ง เธอถูกกอกวน จากการนอนหลับ หารูไมวาวิคเตอรตองวนเขาวนออกหองน้ํากวางหลายสิบ รอบ เมื่อเกิดความรุมรอนทุกครั้งที่เธอขยับเบียดตัวเขาไปในออมอก “เฮอ! ทําเปนไกออนไปไดไอวิค แคนางฟาเบียดนิดเบียดหนอยเกิด อารมณอีกแลวนะมึง...” ผิวของวิคเตอรเกือบจะเปอยเพราะเขาแชน้ําเย็นๆ เพื่อขมอารมณ เกือบทั้งคืน กวาจะขมตาใหหลับลงไดเขานับ1 ถึง 1,000,000 ไดมั้ง...ความ ทรมานที่เขายินดีจะแบกรับมันไว เมื่อไดกกกอดฑิฆัมพรแนบอก

48


เWลิงสวาท เจามาเฟย

วรดร

49


ดืมดํานําผึงหวาน ปลายจมู กเล็กขยับฟุดฟิ ดเมื อกลินอาหารโชยเข้ ามาในจมู ก และร า งกายก็ ตื่ น เพริ ด เป น เพราะเสี ย พลั ง งานในตั ว ไปเกื อ บหมดจาก เหตุการณระทึกขวัญเมื่อค่ําคืน “โครก!” เสียงทองรองครางจนกายนุมสะดุง เธอขยับเปดเปลือกตาขึ้นมอง กอนจะรีบมุดกลับเขาไปใตผาหมเหมือนเดิม เพราะนึกขึ้นไดวาเกิดอะไรขึ้น เมือ่ ค่ําคืนที่ผานมา “อูย!” แคขยับตัวเพียงนิดหนอยรางกายก็แสดงอาการเจ็บปวดให รับรู กึ่งกลางรางกายปวดแปล็บไปหมด “เจ็บเหรอครับ?” เสียงหวงใยเอยถาม เขารีบวางถาดใสอาหารลงบน โตะเตี้ยๆ หัวเตียง ขยับขึ้นไปนั่งหมิ่นๆ ปลายเตียงเอยถามเสียงอาทร “ไปให พนนะ! อย ามายุงกับ ฟา ไปไหนก็ไปเลยไปที่ชอบๆ อยามา จองเวรกันเลยคะ” ฑิฆัมพรตวาดไลเสียงสั่นปนเสียงสะอื้น เธอเสียดายตัวเองสุดใจแต เมื่อไมสามารถแกไขอะไรไดอีก เพราะเหตุการณลวงเลยมาไกลจนเกินกวาจะ เปลี่ยนแปลง “โอะโอ! ฟนมาก็ออกปากไลผัวเลยนะทูนหัว ใหไปที่ชอบเสียดวยซิ” “ไปตายซะ! คนบา” 50


เWลิงสวาท เจามาเฟย

“โธๆ ผมเพิง่ จะไดเมียมาหมาดๆ ไลผมใหไปตายเสียแลวคนสวยใจ รายชะมัด ไดเสียกันปุบคิดจะทิ้งขวางกันเสียแลว” “ออกไปนะ! อยา มาใกลฟา มาเฟยบากาม ขมขื นฟาทั้งที่ฟาไมได ยินยอม คุณเอาศักดิ์ศรีของมาเฟยจอมเถื่อนถอยไปทิ้งเสียที่ไหนกัน ถึงไดลด ตัวลงมาทําอะไรเลวทรามไดขนาดนี้” เธอตอวารัวเปนชุดเมื่อเสียใจจนสติ แตกซาน “อุตะ.. ดากระจายเลยวุย หิวไหมครับ! เมื่อคืนเสียเหงื่อไปไมใชนอย นี่นา ฟาดฟนกับผัวจนเตียงแทบจะพัง สงสัยจะโมโหหิวที่ผัวยกอาหารเชาเขา มาใหชาไปหนอย ใชไหมครับที่รกั ” “บาๆ...บา ใครผัวใครเมีย อยามาพูดพลอยๆ แถวนี่นะ เดี๋ยวฟาตบ ปากแตก หยุดเลย หามพูดอีก!” เสียงตวาดจากใตโปงผากับ รางอวบอั ดที่ดิ้น เราๆ เขาทั้งขํา ทั้งฉุ น และปลอยใหฑิฆัมพรไดระบายอาการเสียใจโดยการไดดาวาเขาแกเขินอายที่ เธอเผลอตัวเดินตามเกมสรักของเขาไปอยางงายดาย “ครับๆ ไดครับ ไมพูดก็ไดครับเมียจา มาๆ ลุกขึ้นมาเสริมแรงกอนนา กองทัพตองเดินดวยทอง ถาคุณไมมีแรง จะมาสูกับผมบนเตียงไดยังไง จะ ยอมแพผมงายๆ เหมือนเมื่อคืนหรือไงครับ” “อาย...บอกใหหยุดตาบา วิคเตอร!” เธอดิ้ น พรวดๆ กลางเตี ยงฟาดมือ ฟาดไมจ นลืมความปวดแปล็ บ กลางรางกาย เมื่อเสียงของชายหนุมเงียบหายไปจึงคอยๆ แงมชายผาขึ้นมอง หา และรีบสํารวจทั่วบริเวณ กระชับผาหมคลุมตัวจนแนนดีจึงรีบกระโดดผลุง ลงจากเตียง วิ่งหัวซุนไปล็อกประตูหองนอน “เฮอ!” ทิฆัมพรถอนลมหายใจอยางแรงติดตอกัน พลางมองหาเสื้อผาเพื่อ สวมบนรางกายเปลือยเปลา ตูใบใหญคือเปาหมายเธอรีบรุดเปดออกและ มองหาสิ่งที่ตองการ แต...ไมมีสักชิ้นที่เธอตองการเมื่อภายในตูหลังนี้เต็มไปดวยเสื้อผา

วรดร

51


ผูชายจนเต็ม “ไมยักกะเปนเหมือนพระเอกในนิยายแฮะ ตาบานั่นไมโรแมนติคเลย แทนที่จะฉุดเรามาอยูดวย ไมยักเตรียมเสื้อผาสวยๆ มาประเคนให ตกลงรัก ฟาจริงไหมคะคุณวิคเตอร มาริน” เธอควาเสื้อเชิ้ตตัวใหญยักษออกมาหนึ่งตัว รีบสวมใสบนตัวฉับไว แตปากอิ่มๆ ขยับตอวาชายหนุมไมหยุดหยอน หากทวาไมไดเกลียดชังเหมือน ที่แสดงออกตอหนาเขา อยูเ พียงลํา พังเธอไมตองปดบั งความรูสึกตัว เอง เปดเผยไดเ ต็มที่ เพราะในสี่หองหัวใจ มีชายคนเดียวแอบแฝงอยูในนั้น “ผมเปนผูรายครับ ไมใชพระเอกในนิยายประโลมโลกที่นางฟาชอบ อาน เลยไมรูวาตองเตรียมเสื้อผาไวใหฝายหญิงดวย ในเมื่อผมชอบที่จะให ผูหญิงของผมเปลือยมากกวาสวมเสื้อผา มันเสียเวลาถอด เสียแรงโดยเปลา ประโยชนนะครับ” เสียงทุมๆ กลาวแก ฑิฆัมพรหมุนกายมาเผชิญหนา เธอขมวดคิ้วเปน ปมเพราะประตูหองเธอเปนคนปดล็อกดวยตัวเอง แลวเหตุไฉน วิคเตอรจึงเขา มาดานในได พวงกุญแจพวงใหญในมือของชายหนุมเฉลยสิ่งที่เธอสงสัยจนหมด สิ้น จึงรีบถอนสายตากลับและเสเดินหนี พรอมทั้งเตรียมตัวสูหากเขาเขามา อยางไมประสงคดี “ทานขาวดีกวาครับนางฟา เก็บแรงเอาไวสําหรับตอนกลางคืน หรือ คุณจะชอบตอนแจงๆ แบบนี้ สะกิดผมไดตลอดเวลาเลยนะคนสวย ผมยินดี ใหบริการ” ตุบ! หมอนใบใหญปลิวตามแรงเหวี่ยง เมื่อฑิฆัมพรฟงคําของชายหนุม จบ เธอควาหมอนนุมๆ ปาใสเขาสุดแรง แตวิคเตอรก็กระโดดหลบทัน เขาสง ยิ้มหวานจอยใหเธอ โดยไมรูสึกโกรธเคือง วิคเตอรเดินลอยชายออกไปโดยมีเสียงหัวเราะกองสะทอนไปสะทอน 52


เWลิงสวาท เจามาเฟย

มา เธอกระทื บ เท า ด ว ยความขั ดใจแต ก็เ หมื อ นเดิ มวิ คเตอร ไม ส นใจ เขา ยังคงฮัมเพลงในลําคอและลงมือทําอาหารเชาตอไป เมื่ออารมณดีสุดๆ หลังจากดื่มด่ํากับบทรักรอนๆ รวมกันกับฑิฆัมพร เมื่อค่ําคืน ความรัก เจาขา ขาสงสัยในอุรา วาหนาตาเจาเปนฉันใด คงสวยนาพิสมัย นารัก นาใคร ละเมียดละไมโสภา... ความรัก เจาเอย ใจรายนั้นคงไมเคย เจาคงเคยแตกรุณา ไมทําใหช้ําอุรา เปยมลนเมตตา ล้ําเลิศหนักหนา ใชไหมคนดี ขา... เปนทาสเจาแลว หมอบราบคาบแกวแลวแตจะคิดปรานี อกของขาครานี้เปนตายรายดี แลวแตรักที่เวทนา ความรัก... คนสวย โปรดจงสงสารขาดวย ชวยขาสมดังปรารถนา กราบแลวความรักเจาขา โปรดคิดเมตตาสักคนเถิดหนาขาขอวิงวอน ขาเปนทาสเจาแลว หมอบราบคาบแกว แลวแตจะคิดปรานี อกของขาครานี้เปนตายรายดี แลวแตรักที่เวทนา... ความรักคนสวย โปรดจงสงสารขาดวยชวยขาสมดังปรารถนา กราบแล ว ความรั กเจ า ขา โปรดคิ ดเมตตา สั กคนเถิ ดหนาข า ขอ วิงวอน... เนื้อเพลงติดๆ ขัดๆ ฟงกระทอนกระแทนที่วิคเตอรพรรณนาออกมา ผานเสียงแหบเครือของเขา ฑิฆัมพรอยากจะหัวเราะ พอๆ กับร่ําไห เนื้อเพลง ซึ้งโดนใจและบอกถึงความรูสึกภายในของผูขับกลอมเปนอยางดี เธอยกมื อเล็กๆ ขึ้ นป ดปาก หั น แผ นหลัง พิง ผนั ง หอ งน้ํ าเย็น เฉี ยบ คอยๆ รูดตัวลงไปคูเขาอยูที่พื้นปลอยใหน้ําตารอนๆ ไหลนองใบหนา ซาบซึ้ง กับความออนหวานที่วิคเตอรมอบให เขาคงไมเคยรูวานับตั้งแตแตกเนื้อสาวจนถึงปจจุบัน ผูชายคนเดียว ที่แอบหลบอยูในหัวใจของเธอคือเขาแคนั้น.. “ความรัก” เธอรูจักกับคํานี้ดีและผลของมันก็เคยทําใหเธอซวนเซจนเกือบจะเอา

วรดร

53


ชีวิตไมรอด หลังจากถูกเขาเสือกไสออกไปใหพนจากสายตา เด็กสาวคนหนึ่ง กับหัวใจแหลกยับเยิน เพียงแค วา ความบริ สุท ธิ์ในตัวเธอยังไมได ถูกกระชากออกไปจาก รางกาย ดวยเธอมีหัวใจสีดํามืดเพราะเห็นแกหนาพอและแม จึงหอบสังขาร รวงโรย เหินฟาไปเรียนตอ ตัดเขาออกไปจากการรับรู แอบซุกเงาเขาไวในมุมหนึ่งของหัวใจ เธออยากจะตะโกนบอกใหเขา หยุด พอๆ กับอยากฟงจนจบ เมื่อเนื้อเพลงซาบซึ้งกินใจจนอยากจะบันทึกไว ในหัวใจตราบชั่วชีวิต “คนบา...” เสียงกระซิบเครือสะอื้นของฑิฆัมพรเอยออกมาจากหัวใจ เธอดีใจที่ สามารถทําใหคนที่เคยผลักไสยอนกลับมาหลงรักตัวเองอีกครั้ง แต! ในความ เปนจริงเธอไมสามารถรวมเดินบนเสนทางแสนอันตรายกับเขาได เมื่อเขาเปน ผูมีอํานาจถึงจะวางมือจากธุรกิจมืดแลวก็ตาม แตฐานอํ านาจเดิมๆ ยั งคงอยู มีศัตรู อยูรอบดาน จึ งไมอยากเสี่ยง หากมีเลือดเนื้อเชื้อไข เขาจะตองเติบโตขึ้นมาพบเจอกับอันตรายในรูปแบบ ใดบางกันแน การที่เธอตอบตกลงปลงใจแตง งานกับ ฮิวล ก็ เพื่อ สลัดเงาของวิ ค เตอรออกไปจากใจทั้งหมด ฮิวลอยูกับเธอมานานนับตั้งแตเขาศึกษาตอในประเทศอังกฤษ ฮิวล เปนผูชายคนเดียวที่เธอใหความสนิทสนมดวย แตก็แคในฐานะเพื่อน เกือบ10 ป ที่ฮิวลคอยดูแลเธอจนสําเร็จการศึกษาโดยไมปริปากบน แมเธอจะเย็นชาใส เขาเปนสุภาพบุรุษแทบทุกกระเบียดนิ้ว แถมจัด อยูในกลุมนักธุรกิจไฟแรง พื้นฐานครอบครัวก็ไมไดนอยหนาวิคเตอร แถมมี ภาษีดีกวาชายหนุมกระลอนแบบวิคเตอรดวยซ้ํา เพราะเขาไมเคยแสดงความเจาชูออกมาใหเธอเห็น ปฏิบัติตัวคงเสน คงวา ตั้ ง แต วั น แรกที่ รู จั กกั น จนถึ ง ป จ จุ บั น ฮิ ว ล แ ก กว า เธอ 4 ป เขาจบ การศึกษาในปที่เธอไปเรียนตอ แตเขาก็ปลีกเวลามาคอยแทคแครเธอ ตาม 54


เWลิงสวาท เจามาเฟย

ดูแลจนเธอใจออนยอมรับเขาเปนเพื่อนสนิท “ตาบาวิคเตอร...คนบา คนวางอํานาจ” ทั้งที่วิคเตอรไมมีขอดีเลยซักอยาง ไมวาจะนิสัยหรือความประพฤติ แตเธอก็ยังปกใจรักเขามาตลอด ไมสามารถลบเลือนหรือหาใครมาแทนที่เขา ไดเลยซักนิด วิคเตอรครวญเพลงที่เขาไดยินและเคยฟงในอินเตอรเน็ต เนื้อเพลง ตรงใจเขาในเวลานี้ ที่สุ ด ไม วา จะถ อยคํา ทอ นไหนมัน โดนใจเขาในเวลานี้ ฑิฆัมพรเปนความรักที่เกิดขึ้นแบบแรกพบ แคสบตาเธอเขาก็ตกลงไปในบวงรัก ยากที่จะถอนตัว ไมวาเธอจะ แสดงทาทีรังเกียจหรือพยายามถอยหางมากเพียงไหน เขาก็ไมเคยยอทอ ตอ ใหบุกน้ําลุยไฟเขาก็ไมหวั่น เมื่อ งานที่ทํา ยากยิ่งกวานี้ หลายรอ ยเท าเขายัง สามารถผา นมาได นับประสาอะไรกับแคการพิชิตหัวใจหนึ่งดวงมีหรือวาเขาจะทําไมสําเร็จและ ยิ่งในเวลานี้ฑิฆัมพรตกเปนของเขาแบบเต็มตัว มีหรือที่เขาจะปลอยใหเธอ หลุดมือ ไอหมอนั่นเปนแคคูหมาย แตเขาเปน “สามี” ใหมันรูไปวาฑิฆัมพรจะ เห็นคนอื่นดีกวาคนที่นอนรวมเตียงเดียวกัน “เจานายครับ” บอดี้การดใบหนาเหี้ยมโผลใบหนาผานประตูหนา รองถามเจานาย หนุมและเขาก็ตองตกใจกับสภาพของวิคเตอร เมื่อเจานายกําลังครวญเพลง ทํานองแปลกๆ อยูในหองครัว โดยคาดผากันเปอนสีหวานแหววบนรางกาย กํายําในสภาพที่ไมเคยมีผูใดไดพบเห็นมากอน “มีอะไร!” วิคเตอรตวาดแกเกอ เขาคอยๆปลดผากันเปอนออกจาก ตัว กอนจะโยนมันไวบนหมอใบหนึ่งที่ตั้งอยูบนชั้นวางของ “เปลาครับ พวกผมเห็นเงียบไปเลยเขามาดู กลัวเจานายจะถูกคุณ นางฟาฆาตกรรมเอานะครับ” “เฮ ย ! ไอ บ า นางฟ า ไม ไ ด โหดเหี้ ย มปานนั้ น เขาสิ น า จะโดนฉั น

วรดร

55


ฆาตกรรม แทงยับนอนสลบคาเตียง ปานนี้ยังไมฟนเลย” วิคเตอรคุยโอเสียงฟุงโดยไมรูวาดานหลังของเขา ฑิฆัมพรยืนหนาตึง เธอไดยินคําบอกกลาวของวิคเตอรเขาพอดี ลมในหูลั่นวิ้ง! เลือดลมวิ่งปรูด ปร า ด เธอกํ า มื อ แน น มองหาอะไรก็ ได ที่ มัน สามารถป ดปากเปราะๆ ของ วิคเตอรไดเหมือนปดสวิตซ “โครม!” “เฮย!” วิคเตอรผวาหลบนาฬิกาแขวนผนัง มันเฉียดศีรษะเขาไปแบบเสนยา แดงผาแปดเลยดวยซ้ํา เศษซากของมั นแตกละเอียด ไม เหลือเคาโครงเดิ ม เขาคอยๆ ผินกายมองหาตนเหตุที่ทําใหมันยายสถานที่ จากดานบนผนังมา นอนแองแมงอยูที่พื้น “นางฟา!” เขาสงยิ้มแหย รูสึกวาขนตรงตนคอตั้งชัน เมื่อเห็นสายตาวาววับของ คุณภรรเมียปายแดง เธอยืนปกหลักมั่น ทาวสองแขนกับเอวบาง พรอมที่จะมี เรื่องหากเขาพูดจาไมถูกหู บอกตามตรงเลยในชีวิต วิคเตอรไมเคยกลัวแมแต ความตาย ในเวลานี้วิคเตอรรูสึกวา เขาเกรงใจ จริงๆ นะเกรงใจฑิฆัมพรที่เขา พูดจาหื่นหามจนทําใหเธออาย เขาไมไดกลัวเมียนะ “ยาหยีใจเย็นๆ นะจะ ผมอธิบายได” เสี ยงอ อ ยๆ ของวิ ค เตอร แ ทบทํ า ให เ ธอหลุ ด หั ว เราะออกมา ไม อยากจะเชื่อวาเขาคือคนที่บังคับลากตัวเธอมาจนเกือบสุดขอบโลก มาเฟย หนุมที่มีแตคนเกรงกลัวเกือบทุกมุมโลก ไมมีใครกลาตอกรกับเขา แตในเวลานี้ดูเหมือนวาวิคเตอรเหมือนแมวนอยแสนเชื่อง เมื่อเขาสง สายตาประจบประแจง บอดี้ การ ดคนเดิ มเสก มใบหน า ลง เขาตื่ น ตะลึ ง แปลกใจ สั บ สน เจานายที่แสนองอาจเหี้ยมโหดสุดใจคนนั้น อันตรธานหายวับไปจากสมอง เหลือแคผูชายธรรมดาคนหนึ่งตามสัจธรรมของโลก ที่สัตวเพศผูมักจะเกรง 56


เWลิงสวาท เจามาเฟย

กลัวอิทธิฤทธิ์ของภรรยา ไมเวนแมแตมาเฟยโหดเถื่อน อยางวิคเตอร มาริน เขาคอยๆ ถอย หลังกลับออกไปดานนอก ปลอยใหเจานายรับมือกับสถานการณตึงเครียด โดยลําพัง เพราะหากเจานายไมสามารถผานวิกฤตไปได คงอดไดดื่มด่ํากับรส น้ําผึ้งพระจันทรไปอีกนาน “ใครจะเชื่อกูบางวะนี่ วาเจานายกู กลัวเมีย” บอดี้การดคนเดิมบนลอยๆ เขาเดินละหอยละเหี่ยกลับที่พัก ปลอย ใหเจานายรับมือกั บฑิฆัมพรวาที่มาดามมาริน เพราะความปากพลอยของ ตัวเองแตเพียงผูเดียว “คุ ณ !... วิ ค เตอร อย า ให ฟ า ได ยิ น คุ ณ พู ด ถึ ง ฟ า แบบนี้ อี ก นะคะ รับรองไดคราวหนา ฟาจะไมพลาดแบบครั้งนี้แน ถาไมไดเอาเลือดคุณออกมา เสียบางคุณคงไมรูสึกหรอกใชไหมคะ” เธอเต น เรา ๆ ชี้ห น า เขาแบบเคื องๆ ใบหนา หวานเห อร อ น ป า นนี้ ลูกนองเขาคงรูกันหมดทุกคน วาเธอเสร็จตามาเฟยบาพลังจนไมเหลืออะไร กลับประเทศไทย “ทํ า ไมล ะ เรื่ อ งจริ ง นี่ พอเสร็ จ ...ปุ บ คุ ณ ก็ ห ลั บ ป บ ผมพู ด ผิ ด ตรงไหน?” วิคเตอรแกตัวเสียงออยๆ “อายยยยยย...ยังไมหยุดอีกเรื่องนาอาย ฟาไมชอบ!” “ไมชอบ? ไมชอบหรือขออางกันแนครับ ยอมรับมาตรงๆ ไมเห็นจะ นาอายตรงไหนเลย ผมนะชอบชอบ! ที่ไดอยูกับคุณบนเตียงตลอดทั้งคืน จะ ไมกินขาวกินปลา นอนกกกันทั้งวันก็ยังได” เขาทําเสียงเล็กเสียงนอย สงสายตาหวานฉ่ํ า และคอยๆ ขยับเข า ใกลฑิฆัมพรทีละนอยและเธอก็คอยๆ ถอยหลังหนี เนื่องจากหวั่นกลัวภาวะ คุกคามแบบเรียบเรื่อยของมาเฟยหนุม “หยุดอยูตรงนัน้ ะ ไมอยางนั้นฟาจะ จะ...” เธอคิดหาวิธี ขูเ ขา แตไมว าจะค นหาอย างไรก็ไมเ จอวิธี ที่จ ะทํ าให ผูช ายหน า ทนอย า งวิ คเตอร ช ะงักได เธอจึง ได แ ตถอยหลั ง กรูดๆ หลบเข า

วรดร

57


หองนอนเดิม รีบปดประตูหองมือไมสั่น ถึ ง รู ว า ไม ส ามารถกั้ น กลาง ขั ดขวางเขาได เมื่ อ วิ คเตอร มีกุญแจ สามารถเปดเขามาเมื่อไรก็ไดแตเทาที่ทําไดในเวลานี้ คือการหลบมาทําใจซัก พักแคนั้น “อี กละ! ป ดประตู ใ ส ห น า ผั ว อี ก แล ว นะ ไม มีใ ครสอนคุ ณ หรื อ ไง นางฟา วาสามีคือประทีปนําทาง ตองใสใจและทะนุถนอมเขาบางไมอยางนั้น เขาอาจนอยใจไปมีกิ้กไดนะครับ” ชายหนุมหันแผนหลังพิงบานประตูตอปากตอคํากับคนดานใน ให เวลาเธอปรับความรูสึกและยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น “ก็ลองมีดูสิ ศพไมสวยแนๆ ไอมาเฟยบา!” เธอกัดฟนเอยเสียงหมุบ หมิบในลําคอ ถาหากวิคเตอรทําอยางที่เขาพูดจริงๆ เธอจะฆาเขาใหตายคา มือ แมจะเปนเสียงเบาๆ เมื่อคนขางในเอยปากพูด แตวิคเตอรก็ไดยิน เต็ มสองหู หั ว ใจเขาพองฟู คับ อก เพราะอาการที่ ฑิ ฆั มพรแสดงออก มั น หมายความวาเธอก็เริ่มจะหวงเขา และอาจจะผูกพันกับเขาบาง หลังผานค่ํา คืนแสนหวานรวมกันมาหมาดๆ สองคนพิงบานประตูคนละฝง แตหัวใจผูกพันและวิ่งเขาหากันจน แนน แฟน ยิ่ง เวลาขยับผ านไปทุกวิน าที หัวใจของฑิฆั มพรก็ยิ่งออ นลง จน กําแพงหนาๆ ที่เธอกอสรางไว คอยๆ บางเบาลง ดูเหมือนวามันจะเปนแคผืนผาบางเบาที่ไมสามารถขวางกั้นอะไรๆ ไดอีกเลย

58


เWลิงสวาท เจามาเฟย

วรดร

59


รายชือ นิยาย สํานักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ 1 ออมกอดจอมมาเฟย รัตมา ซีรีย กับดักรักมาเฟย 2 รายรักจอมมาเฟย รัตมา ซีรีย กับดักรักมาเฟย 3 ดวงใจจอมมาเฟย รัตมา ซีรีย กับดักรักมาเฟย 4 บวงรักจอมมาเฟย รัตมา ซีรีย กับดักรักมาเฟย 5 จางรักจอมมาร รัตมา ซีรีย Touch Love 6 ปลนใจจอมมาร รัตมา ซีรีย Touch Love 7 คําสั่งปรารถนา รัตมา 8 มนตอสูรรายรัก กุหลาบสีนลิ 9 บําเรอรักจาวหัวใจทมิฬ แวววิวาห 10 มารปรารถนา รัตมา 11 เพลิงสวาทเจามาเฟย วรดร ซีรีย Impatience of mafia 12 พันธนาการรักเจามาเฟย แวววิวาห ซีรีย Impatience of mafia

ขอบคุณมากคะที่เปนกําลังใจใหกับสนพ. รัตมาบุคสนะคะ

60

315.295.279.295.287.299.280.249.269.365.239.239.-

pengsawatjaomafia  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you