Page 1


“คุณ มันเลวมากเลยคุณ เจเดน ฉันไมคิด เลยวาคุณ จะเปน ผูชายปลิ้นปลอนแบบนี”้ หญิงสาวตอวาเขาอยางรูสึกแยเหลือทน “ใชฉันมันเลวที่หลอกลวงเธอ ก็เธอมันโงเองนี่ มันก็ชว ย ไมได” ไมคิดวาจะไดยินคําพูดเชนนี้จากเขา มือเรียวยกขึ้นตบไปยังวง หนาคมโดยแรง เพียะ! “ฉันผิดหวังในตัวคุณมาก เสียแรงที่ฉันรักคุณ ดีใจที่จะไดมี ลูกกับคุณ รอวันที่จะไดแตงงานสรางครอบครัวที่อบอุนดวยกัน” เจเดนตกตะลึงกับประโยคที่เธอพูดเมื่อครูนี้พลางยอนถาม กลับไปซ้ําอีกคราหนึ่ง “เมื่อกี้เธอวาอะไรนะ เธอกําลังจะมีลูกเหรอเมนี”่ แตหญิงสาวไมตอบ เอาแตรองไหไมหยุดเพียงอยางเดียว “ฉันมองคุณ ผิด ไปจริงๆ คุณ เจเดน ฉันไมนา เชื่อ คํา พู ด หลอกลวงของคุณเลย” “เธอมาก็ดีละฉันจะไดบอกใหรูไปเลยวา ฉันไมไดอยากแตงงาน กับเธอแลว เพราะฉันเพิ่งคิดไดวา ฉันมันโงที่ไปขอผูหญิงอยา งเธอ แตงงาน”

2


มารปรารถนา มารปรารถนา โดย รัตมา พิมพ์ ครั งที มีนาคม 2558 หมายเลข ISBN 978-616-382-385-4 ราคา 365 บาท สงวนสิทธิตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิพ.ศ. จัดอาร์ ท ตนขาว ปก หลานยายราญ จัดพิมพ์ โดย สํานักพิมพ์ รั ตมาบุ๊คส์ 100/398 ถ. บางกรวย-ไทรนอย ต. บางบัวทอง อ. บางบัวทอง จ.นนทบุรี 11110 โทร. 089-6068529 http//:www.rattamabooks.com จัดจําหน่ ายโดย สํานักพิมพ์ อมริ นทร์ บุ๊ค เซนเตอร์ 108 หมูที่ 2 ถ. บางกรวย-จงถนอม ต. มหาสวัสดิ์ อ. บางกรวย จ. นนทบุรี 11130 โทร. 0-2423-9999 โทรสาร 0-2449-9500-6 http://www.naiin.com

รัตมา

3


จากใจ... นักเขียน เรื่องนี้เปนนิยายที่ยาวมากๆ ของขาวเลยคะ เพราะวาเปนนิยายที่ปม เยอะสุดๆ คะ มีหลากหลายอารมณมากคะทั้ง หวาน เศรา และเจ็บปวด เคียด แคน เปนเรื่องราวของ เจเดน วิลคิงสัน ซึ่งเปนเพื่อนกับ ไทเลอร ชินอิจิ ไรอัล ในซีรีย รักรายปรารถนา มี 4 เรื่องคะ กบฏปรารถนา อาญาปรารถนา คําสั่ง ปรารถนา และ มารปรารถนาเป นเล มจบในซีรี ยนี้ คะ เป น ซีรี ยภ าคต อของ เทพบุตรสุดดวงใจคะ ใตเงารักพญามาร หวงรักเทพบุตรมาร คมรักมัจจุราช เจเดนเปนลูกชายที่ถูกพอเกลียดชังอยางมาก เพราะคิดวาแมของเขา เปนคนทําลายความรักของบิดา จนทําใหคนรักบอกเลิกและหนีไปแตงงาน ใหม แตพอของเจเดนก็พยายามตามหาอีกฝายอยางไมเลิกรา ซึ่งเขาไมมีวันที่ จะให ผูเป นพอไดเจอกับคนรักเกาอยางเด็ดขาด แตเขากลั บไปรั กมณี ไพรํ า ผูหญิงที่เกี่ยวของกับคนที่ทําใหแมกับชายหนุมตองเปนทุกข เมื่อรับรูความจริง จากความรักจึงกลายเปนความชิงชัง สรางความ เจ็บปวดใหกับเธอ ความรักของทั้งสองจะกลับมาเขาใจกันไดยังไง ตองติดตาม กันคะ ขอขอบคุณสําหรับกําลังใจจากเพื่อนๆ พี่นองทุกคนนะคะ สัญญาวา จะพยายามสรรคสรางนิยายที่สนุกมาใหอานเรื่อยๆ คะ สุข สนุก กับนิยายกันนะคะ… ขอบคุณจากใจคะ แวะมาทักทายขาวและนักเขียนในสนพ. รวมถึงติดตามขาวคราวสนพ. ไดที่ Facebook สนพ. รัตมาบุคสคะ http://www.facebook.com/rattamabook 4


มารปรารถนา

รัตมา

5


ตอน ภายในเพ้ นท์ เฮาส์ หรู ส่วนตัวซึงอยู่บนตึกสูงชันที โดยเป็ น สถานที่หาความสุขของนักธุรกิจสุดหลอลูกครึง่ ไทยกับออสเตรเลียวัย 32 ป หนึ่ง ในเจ าของบริ ษัท ที เจ อาร ซี คอเปอเรชั่ น เขามี หน าที่ เป นที่ ปรึ กษาใหกับนั ก ลงทุนรวมทั้งเปนคนกลางที่คอยประสานงานเกี่ยวกับการเทคโอเวอรบริษัท และ หาหุนสวนเขาไปรวมลงทุนในธุรกิจของลูกคาที่นาสนใจ ซึ่งส วนใหญ มักจะเชื่ อในสายตาของเขาและเพื่ อนๆ อี กสามคน ที่ รวมกันกอตั้งบริษัทดังกลาวขึ้นมา นั่นก็คือ ไรอัล เรซินอฟ ไทเลอร เรซินอฟ และ ชินอิจิ โนซาวะ หลังจากที่เขาทํางานอยางหนักแลวก็ตองหากิจกรรมผอนคลาย ใหกับตัวเอง โดยสิ่งนั้นก็คือสาวๆ ทีจ่ ะคอยบําเรอความสุขใหกับชายหนุม ยามนี้เตียงนุมมีรางของหญิงสาวที่พรอมจะสรรสรางความสุขใหกับเจ เดน ดวยความเต็มใจ รางแกรงโจนจวงกายนวลเนียนที่อวบอิ่มซึ่งอยูบนเตียง ขณะที่มือเรียวซึ่งเคลือบดวยยาทาเล็บสีเลือดนกเขม กอดรางแกรงที่ชวนมอง และเร าอารมณยิ่งนัก ปลายเล็บพลางกรี ดเราไปยังกายกํายําดวยความซาน หวาม “โอ เจเดนคะ สุดยอดมากเลยคะ” เธอกรีดรองเรียกชื่อเขาดวยความซานหวาม ชายหนุมก็กระหน่ําความ รุมรอนไปยังรางนวลไมหยุดอยางเต็มที่ สะโพกแกรงขยับไปตามจังหวะแบบถี่ กระชั้น และบอกใหเธอไดยินอยางชัดเจน 6


มารปรารถนา “ในเมื่อคุณเรียกรองผมก็จะตอบสนองคุณอยางเต็มทีม่ ีรา” โดยเขาพาเธอทะยานไปสูฝงฝนแหงเกมพิศวาสดวยความเรารอน กาย แกรงเต็มไปดวยเหงื่อซึ่งเปนการออกกําลังกายที่เขาชื่นชอบอยางมาก นางแบบ สาวก็กอดรางกํายําและกรีดเสียงเรียกชื่อเขาไมหยุด “อา เจเดนคะ ฉันมีความสุขที่สุดเลยคะ” เพียงครูทั้งสองก็ไปถึงสวรรคแสนหวานดวยกันกอนที่ชายหนุมจะผละ รางกํายําออกมา เมื่อเชานี้เขากําลังจะไปทํางานแตก็โดนอีกฝายปลุกเราจนทํา ใหชายหนุมปลี่ยนใจกาวขึน้ เตียงและสนองความอิ่มเอมใหเธออีกครั้งหนึ่งตามที่ อีกฝายเรียกรอง ชายหนุมจัดการติดกระดุมดวยปลายนิ้ว พลางบอกเธอดวย คําพูดที่ยั่วเยา “คราวนี้ผมไปทํางานไดแลวใชไหมยาหยี” “คะเจเดน ฉันอิ่มจากที่คุณมอบความสุขแลว” หญิงสาวใบหนาเซ็กซี่ ที่ ยั่วยวนเขามาทั้งคืนลุกขึ้นแตงตัวไมตางกัน ทั้งสองคบหากันมาปกวาแลวแตเจ เดนก็ไมไดวางเธอไวในฐานะผูห ญิงคนพิเศษเลย แตสําหรับมีราเธอหวังทีจ่ ะเปน ผูหญิงของเขา “คุณทําใหฉันมีความสุขมากเลยคะเจเดน” มือเรียวกอดรางแกรงทาง เบื้องหลัง เมื่อเธอแตงตัวเสร็จแลว ชายหนุมก็ตอบกลับไปใหอีกฝายรูสึกดี “คุณก็ทําใหผมมีความสุขเหมือนกันมีรา” ชายหนุมโอบรางนวลลงมายังรถสปอรตคันหรูเพื่อจะไปสงอีกฝายยังที่ ทํางาน เธอเปนนางแบบในนิตยสารชื่อดัง เขาขับรถไปสงเธอยังบริษัทโมเดลลิ่ง “แลวเราไปสนุกดวยกันใหมนะคะเจเดน” เธอเหนี่ยววงหนาคมเขามาใกล ชิดพรอมกับจูบอยางดูดดื่มกับเรียว ปากที่แตงแตมดวยลิปสติกสีมุก โดยเขาก็ตอบรับกลับไปอยางเรารอน เพียงครู ชายหนุมก็ผละออกมากอนจะบอกใหเธอรับรู “ไดเลยยาหยี ผมไปทํางานกอนนะ” เขาสงนัยนตาเปนประกายใหกับ อีกฝาย กอนจะเหยียบคันเรงออกมาจากที่นั่นโดยเร็วพลางผิวปากอยางสบาย

รัตมา

7


ใจ ชีวิตของเขาดูอิสระอยางมาก มีทั้งงานที่ดีและประสบความสําเร็จ รวมถึงมี ผูหญิงผลัดกันมาใหความสุขบนเตียงดวย ซึ่งชายหนุมไมเคยคิดถึงเรื่องแตงงาน เลยเพราะรูสึกวายังไมพรอมที่จะแตง คาสโนวาเชนเขาจะรีบแตงงานเร็วทําไมกันละสูเปนโสดแบบนี้ดีกวา เปลี่ยนรสชาติไปเรื่อยๆ ขณะที่เขากําลังขับรถนั้นก็พลันตองหักรถหลบอยางกะทันหันพรอมกับ เหยียบเบรคจนตัวโกงเมื่อมีรถคันหนึ่งเลี้ยวตัดหนารถเขา โชคดีที่ไมไดแฉลบกับ ขอบถนนดานขางไมอยางนั้นรถสวยๆ ของเขาคงเปนรอยถลอกแน เจเดนเลื่อน กระจกรถลงและยื่นใบหนาออกมายังดานนอกดวยสีหนาโมโหอยางมาก พลาง ดากราดอยางหยาบคายเสียงดัง “จะรีบไปไหนวะ เฮงซวยเอย” เพื่อใหรถที่ขบั ตัดหนาไดยินและรูวาเขา ดามันนะละ หลังจากคลายความโมโหลง ขณะที่กําลังจะเลือ่ นกระจกรถขึ้นนั้น สายตาของเขาก็พลันมองเห็นราง หนึ่งเดินมา เจเดนจองไปยังกระจกดานขาง รูสึกคุนๆ กับใบหนานี้อยางมาก จึง พยายามเพงมองซ้ําอีกคราวหนึ่งและนึก เพียงครูเขาก็คิดออกวาอีกฝายเปนใคร ผูหญิงที่ตนเองไดเจอเมื่อสองอาทิตยกอนนะเอง พลันเหตุการณที่ลืมไปแลวก็ หวนกลับมาใหนึกถึง ระหวางที่เขากําลังจะขับรถกลับบริษัทและกําลังจะเลี้ยวออกมาจาก โรงแรมเพื่อตรงไปยังถนนใหญก็ตองเหยียบเบรคเมื่อเห็นรางหนึ่งเดินตัดหนารถ ของตนเอง เขาเห็นเธอทรุดลงไปนั่งที่พื้น จึงเปดประตูกาวลงไปดูดวยความกังวล วาตนเองชนเธอเป นแน เห็ นอี กฝ ายนอนเอามื อกุ มท องอยูและแสดงสี หน า เจ็บปวดอยางมาก ‘เปนอะไรมากรึเปลาครับ’ เขาตั้งใจวาถาเปนหนั ก เจเดนก็จะพาอีกฝายไปยังโรงพยาบาลเพื่ อ รับผิ ดชอบเกี่ ยวกับเรื่ องนี้ แตผู หญิ งคนนั้ นกั บเพื่อนก็บอกวาไม ตองเดี๋ยวไป โรงพยาบาลเอง ชายหนุมจึงใหเงินไปจํานวนหนึ่งเพื่อใหทั้งสองไปโรงพยาบาล แตในชวงที่เขากําลังจะยูเทิรนรถนั้นก็พลันมองเห็นรางที่ทําเปนเจ็บ 8


มารปรารถนา หนักเมื่อครูนี้ เดินปรอราวกับไมไดเปนอะไร ชายหนุมจึงจอดรถและลงไปถาม คาดเดาวาเจอกับพวกสิบแปดมงกุฏเขาแลวเปนแน เพียงยายนั่นกับเพื่อนเห็น เขาก็รีบวิ่งหนีเลยราวกับรับรูวาตนเองจับไดวาโกหก เขาวิ่งไลทั้งสองเพื่อจะจับ ตัวไปสงตํารวจเพราะไมอยากใหคนอื่นโดนหลอกเชนตนเอง เงินนะเจเดนไมเสียดายหรอกแตเขาเกลียดการเสียรูมากกวา หากมัน นาเจ็บใจที่อีกฝายหนีไปได เพียงรําลึกถึงเหตุการณที่มาหลอกเขาแลว เจเดน ก็ยิ้มยังมุมปากราวกับยินดี “ยายสิบแปดมงกุฎ สุดทายก็เจอกันจนได” โดยหญิงสาวชาวไทยซึ่งมีวงหนาเรียว กับนัยนตากลมโต กําลังเตรียม ที่จะไปศูนยวัฒนธรรมนั่นก็คือที่ทํางานของมารดานะเอง หลังจากที่ไปทําธุระ ใหกับนายจางแลวเมื่ออีกฝายลืมกุญแจไวในรถ จึงใหเธอนั่งรถแวะไปเอากุญแจ สํารองที่บานใหดวย ซึ่งมณีไพรําก็เต็มใจอยางดี มณี ไพรํ า วงค นั นทา คื อชื่ อของเธอ หญิ งสาวเรี ยนจบปริ ญญาตรี ทางดานบริหาร โดยยามนี้กําลังหางานทําอยูเพื่อรอวาที่ไหนจะเรียกตนเองไป สัมภาษณ ระหวางที่ยังสมัครงานไมไดนั้น มณีไพรํามักจะมาชวยนาปนปทมกับ มารดาสอนเด็กๆ ที่ศูนยวัฒนธรรม นาปนปทมสอนเกี่ยวกับดนตรีไทย ที่ศูนยวัฒนธรรมนิวยอรคมักเปนที่รวมกลุมของคนไทยซึ่งไปทํางานที่ นั่น จะมารวมตัวกันในวันอาทิตย เพื่อนําลูกหลานมาเรียนภาษาไทยในโรงเรียน ที่ทางศูนยจัดสอน ใหเด็กไทยที่เกิดในนิวยอรคไดมีโอกาสเรียนภาษาไทยของ บุพการีดวย ศูนยแหงนี้นอกจากจะสอนภาษาไทย รําไทย เลนดนตรีไทยแลวก็ยัง สอนเลนโขนกับเลนละครดวย ที่นี่ทําใหมณีไพรําดูไมแตกตางจากคนอื่นมาก เพราะมีคนไทยมาที่นี่อยูเปนประจํา หญิงสาวไมรูเลยวาจะเจอชายหนุมที่ตัวเอง ไมใครอยากพบนั่นเพราะวายังไมมีเงินไปใชหนี้อีกฝายนะเอง ถามีละก็เธอยินดี ที่จะคืนเงินใหกับเขาเลย จะไดไมตองหวาดหวั่นเชนนี… ้ เทาเรียวซึ่งอยูในรองเทาผาใบก็เดินไปตามทาง หลังจากที่ไดกุญแจ ของพี่จรรยาเปนทีเ่ รียบรอยแลว กายระหงกําลังจะเดินไปขึน้ รถโดยสารเพื่อไปหา

รัตมา

9


มารดา “เจอกันอีกแลวนะยายสิบแปดมงกุฏ” เสียงหนึ่งพลันดังขึน้ ทางเบื้องหลังซึ่งมันดังอยูใกลกับใบหูเล็กรับรูไดถงึ ความรอนยังบริเวณแกมนวล ก็ทําใหมณีไพรําเกิดอาการสะดุงขึ้นมาเมื่อไดยิน ประโยคดังกลาวและสัมผัสไดถึงไอรอนผาว เธอรีบหันหนาไปยังทิศทางที่มาของ ประโยคดังกลาว ก็พบกับรางสูงที่อยูในชุดสูทสีดํา ซึ่งมันทําใหเธอตกใจมากจนถึงกลับถอนหายใจหอบอยางแรงราวกับ โดนผีหลอกกลางวันแสกๆ มันเกิดอาการหวาดหวั่นไปทั่วรางจนไปถึงแผนทอง เบื้องลางและสะโพกเต็มตึงที่อยูภายในกางเกงยีนขายาวที่พอดีกับบั้นทายไดรูป และขาเพรี ยวเรียวยาว ไม คาดคิดวาเธอจะได พบกั บใบหนาของบุคคลที่ เธอ อธิษฐานกอนนอนอยูทกุ คืนวาขออยาไดเจอกับอีกฝายเลย ถาจะเจอก็ขอเปนชวงที่เธอมีเงินแลวเถอะ แตดูเหมือนวาคําอธิษฐาน ของเธอจะไม ได ผลเอาเสี ยเลย มณี ไพรํ าพู ดออกมาอย างลื มตั วเมื่ อต อ ง เผชิญหนากับโจทกเกา “คุณ บาเอย! นี่วันซวยอะไรเนี่ย” เทาเรียวกาวถอยหลังดวยความหวาดวิตกกลัววาเขาจะจับตนเองสง ตํารวจดวยขอหาปนเรื่องเพื่อหาเงินอยางไมสุจริต เจเดนเห็นเธอเตรียมหนีเขาก็ กาวเขาไปหาอยางคุกคามดวยใบหนาที่แสดงความมุงมาดอยางรายกาจ โดย ถามดวยน้ําเสียงกราว นัยนตาไมละไปจากรางของเธอเลย “จะไปไหนแมตัวดี” มณีไพรําเตรียมที่จะหมุนรางเพื่อวิ่งหนี แต เจ เดนไวกวากระโจนควาแขนของเธอไวไดและบีบดวยความรุนแรง โดยสอบถาม ดวยน้ําเสียงหยอกยั่ว “คิดวาจะหนีไปไดอีกรึไงกัน ไปหาตํารวจกับฉันเดี๋ยวนี้” พรอมกับเตรียมทําตามที่บอกเธอ แตเรื่องอะไรมณีไพรําจะยอมไปกับอีกฝายละ เธอรีบละล่ําละลักบอกเขาโดยเร็ว “ฉะ ฉันมีเหตุผลที่ตองทําแบบนี้คะ คุณเชื่อฉันนะคะวาฉันไมไดตั้งใจ ทํา ถาฉันมีเงินฉันจะรีบเอามาใชคุณทันที” หญิงสาวพยายามบอกใหเขาเชื่อ ตนเอง แตแววตาของอีกฝายก็มองเธออยางดูถูกไมเปลี่ยนดังเดิม 10


มารปรารถนา “เชื่อพวกปนน้ําเปนตัวอยางเธอฉันก็โงไปแลวละ ถาบริสุทธิ์ใจจริงก็ไป สถานี ตํารวจกั บฉันสิไปยื นยันตอหนาตํ ารวจเลยวาเธอไมไดตั้งใจหลอกลวง ฉันนะ” ขณะเอยก็กุมมือเรียวไวไมปลอยและบีบแรงไมเปลี่ยนดังเดิม นัยนตา ของมณีไพรํานึกอยางหวาดระแวงวาถาเธอไปกับเขาจะไมจับตนเองเขาคุกจริง เหรอ “คุณแนใจนะว าถ าฉั นไปยืนยั นกั บตํ ารวจ แลวคุ ณจะไมจั บฉันเข า คุกนะ” มณีไพรําย้ําถามซ้ําอีกคราหนึ่ง “แนใจสิ” เธอลอบมองวงหนาคมก็เห็นรอยยิ้มอยูยังมุมปากของอีกฝาย นั่นจึงทําใหเธอตัดสินใจไดในทันทีดวยการตอบรับคําพูดของเขาหลังจากนั้น “ตกลงคะฉันจะไปสถานีตํารวจกับคุณ” เพียงไดยินมือที่จับไวอยาง รุนแรงเมื่อครูนี้ก็คลายลงไมจับแนนดังเดิม “อยางนั้นก็ไปที่รถของฉัน เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปที่สถานีตํารวจเอง” เจเดนลากเธอไปยังรถของตนเอง มณีไพรํ าเห็นสบโอกาสที่ อีกฝาย เผลอ ก็ใชปลายเทาซึ่งอยูในรองเทาผาใบกระแทกไปยังหลังรองเทาหนังของอีก ฝายอยางแรง เจเดนเจ็บจึงเผลอปลอยมือเรียวพลางรองออกมา “โอย” นางรําสาวจึงรีบวิ่งหนีไปโดยเร็ว คลายรับรูวาไมมีทางที่เขาจะ ทําอยางที่พูดหรอก “นี่เธอโกหกฉันเหรอยายตัวแสบ” เขาเอยอยางเขนเขี้ยว ตอนนี้เจเดนรับรูแลววาอีกฝายแกลงทําเปนเออ ออไปกับตนเองเพื่อหาโอกาสหนีนะเอง เจเดนวิ่งตามไปโดยเร็ว ซึ่งมณีไพรําก็วิ่ง ไปตามทางพรอมกับนึกไปดวย “แยจริงๆ เลย ทําไมนะทางตั้งเยอะตั้งแยะไมขับผาน มาขับผานตรง ทางที่เราเดินทําไมกัน” ขณะวิ่งนัยนตาของเธอก็มองไปทางเบื้องหลังตลอด พบวาอีกฝายวิ่งไล ตามมาไมหยุด “โอยจะตามมาทําไมกันเนี่ย” กายเล็กเห็นคนกําลังจะขามถนน เปนกลุมจึงปะปนไปดวยเพื่อจะหนีผุชายที่ไลตามตนเอง ชายหนุมเห็นเธอวิ่ง ขามถนนไปก็วิ่งไลตามอยางไมยั้ง พลางบอกดวยสีหนาที่มุงมั่น

รัตมา

11


“ฉันจะตองเอาเธอเขาคุกใหไดยายตัวแสบ” นั ยน ตามองไปยั งร างนวลที่ วั นนี้ สวมเสื้ อคลุ มแบบฮู ดสี เหลื องสด ทีเดียว ซึ่งหญิงสาวไมรูเลยวาการแตงกายของตนเองในวันนี้จะเปนที่สะดุดตา อยางมาก แมวิ่งไปไกลอีกฝายก็ยังมองเห็นอยู มณีไพรํามองหาวาจะหนีไปหลบ ตรงไหนดีก็พบกับตลาดกลางแจงซึ่งอยูไมไกล เธอหันไปมองเบือ้ งหลังซ้ําอีกครา หนึ่งคาดการณวาอีกฝายคงไมตามมาหรอกนะ เธอจะไดไมตองหนีอีก แตทวาเมื่อมองเห็นรางแกรงกับวงหนาคมก็ทําใหเธอนัยนตาเบิกกวาง และกรีดรองอยางหงุดหงิด “อี๋ จะตามมาทําไมกันนะเงินก็ไมไดเยอะเลย แบงกันใชหนอยไมไดรึไง กัน” มณีไพรํามองหาวาจะหนีไปหลบตรงไหนดีก็มองเห็นตลาดกลางแจงซึ่ง อยูไมไกล เธอตัดสินใจวิ่งเขาไปในตลาด คนตัวสูงวิ่งตามหลังมาทั้งที่กายอยูใน ชุดสูทตัวเท ที่พอดีกับเรื อนรางแกร ง รองเทาหนังเงาวับอยางดี ชางไมเขากั บ สถานที่ในยามนี้เอาเสียเลย เจเดนไมเคยมาเดินตลาดอยางนี้ แตในเวลานี้เจเดน ไมสนใจอะไรใดๆ ทั้งสิ้น ขอเพียงจับตัวยายสิบแปดมงกุฎไดเปนพอ เขาไมชอบกลายเปนคนโง ดวยการหาผลประโยชนจากตนเองดวยวิธีที่ ไมสุจริต ก็ไมรูวาทําไมเขาถึงไดอาฆาตผูหญิงคนนี้เหลือเกิน ทั้งที่จะวาไปเงินที่ โดนหลอกก็เปนเพียงจํานวนเงินที่ไมไดมากมายเลย ขนหนาแขงเขายังไมทันรวง ดวยซ้ํา “อยาหนีนะแมตัวดี” พลางยกนิ้วขึ้นมาชี้ไปยังรางนวลดวย เธอก็ตอบ กลับไปอยางไมตองคิดเลย “ใครเชื่อก็บาแลวละ” มณีไพรําตั้งหนาตั้งตาวิ่งหนีอีกฝายเพียงทาเดียว โดยเธอก็เริ่มเหนื่อย เหมือนกัน วิ่งไปก็ถอนหายใจหอบแรงติดตอกัน ถาขืนมัววิ่งหนีแบบนี้ละก็ได หมดแรงแนๆ เลย เพราะดูอีกฝายจะไมเลิกราที่จะจับตนเองเขาคุกใหได นัยนตา มองไปยังแมคาที่กําลังยืนขายของอยูยังตลาดกลางแจง แล ว พลั น ก็ คิ ด ถึ ง แผนการออกว า จะทํ า ยั ง ไงให ห นี พ น ไปจาก 12


มารปรารถนา สถานการณนี้ได ปากเรียวสีระเรื่อตะโกนเสียงดังบอกใหคนในตลาดไดยิน “ชวยดวยคะผูชายคนนั้นจะปล้ําฉันคะ” พรอมกับใชมือชี้ไปยังรางใน ชุดสูทที่วิ่งตามตนเองมา โดยเธอวิ่งไปหลบยังหลังแมคาคนหนึ่งพรอมกับแสดงสี หนาหวาดกลัวใหทุกคนไดเห็นดวย “ไหนๆ ใครจะปล้ํ าคุ ณกั น” แมคาที่ ได ยินต างพากันถามดวยความ อยากรู เปนชวงเดียวกับที่เจเดนวิ่งตามมายังที่หญิงสาวยืนอยู พรอมกับยกมือชี้ ไปยังรางนวลอยางเขนเขี้ยว “นึกวาหนีมานี่แลวฉันจะจะจับไมไดอยางนั้นเหรอ คิดผิดไปแลวละ” “คนนี้ละคะที่จะปล้ําฉัน” มณีไพรําชี้ไปยังชายหนุมวงหนาหลอคม อีก ฝายทํานัยนตาเบิกกวางยอนถามกลับมาดวยความงุนงงกับประโยคที่ไดยิน “เธอพูดบาอะไรนะ ใครจะปล้ําเธอกัน” “ชวยฉั นดวยนะคะ เขาตามฉันมาตั้งแตเมื่อกี้แลวค ะ ขนาดฉั นขาม ถนนหนีมาแลวก็ยังตามมาอีกคะ” นางรําสาวใสไฟใหมากขึน้ กวาเดิม ครั้นไดยินแมคากับพอคาที่ยืนอยู ตางมองมาที่เขาเปนทางเดียวกันหมด เจเดนรูสึกถึงพลังออราแหงความนากลัว อยางชัดเจน “หนาตาก็ดีนะไมนาเชื่อวาจะเปนไอบากามไปได” แมคาวัยกลางคน กลาวหาเขาดวยสีหนาแสดงความรังเกียจอยางมาก ไมเคยมีใครดาตนเองแบบ นี้มากอนเลย เขายกมือขึ้นมาชี้ไปยังหนาอกแกรงดวยความงุนงง “ผมเนี่ยเหรอครับไอบากาม” พลางย้ําถามซ้ําราวกับไมเชื่อหู บาที่สุด เขาทั้งหลอและเท มองยังไงกันวาเปนไอบากาม “ก็ใช นะสิ ไอบ ากาม แกคิ ดจะปล้ํ าฉั น ถาไม เรี ยกไอ บ ากามแล วจะ เรียกวาอะไรละ” มณีไพรําพูดเสียงดังอีกคราวหนึ่งเพื่อเปนการยืนยันใหทุกคน รับรู “ผมไมไดเปนไอบากามนะครับ” เขาพยายามปฏิเสธขอกลาวหาที่วา แตหญิงสาวก็ยังยืนกรานไมเปลี่ยน “เห็นหนาตาดีๆ อยางนี้เชื่อไมไดหรอกนะคะ” เจเดนมองอยางเขมนใส

รัตมา

13


ผูหญิงเบื้องหนาและสบถออกมา “ยายตัวแสบ เธอนะสิที่เชื่อไมได” “ชวยฉันดวยนะคะคุณป า คุณลุง ถาเกิดวาทุ กคนไมชวย ฉันคงโดน ขมขืนแลวก็โดนฆาหมกขางทางเพราะผูช ายคนนี้แนเลยคะ” เธอเดินไปกอดแขน ของคุณลุงชาวอเมริกันที่ทาทางตัวใหญ “เธอนี่มันจอมโกหก ปลิ้นปลอนจริงๆ” พรอมกับเตรียมเดินเขามาหา ดวย แตถูกคุณปาแมคาหยิบไมที่อยูไมไกลขึ้นมาถือไวและบอกอยางปกปอง มณีไพรํา เพราะเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “อยาเขามานะถาไมอยากหัวแบะละก็” พรอมกับใชไมชี้ไปยังใบหนา ของเจเดนดวย ทําใหเขาจําตองกาวถอยหลังเพราะไมอยากถูกไมตีหัวแตก “ผูหญิงคนนี้เปนพวกสิบแปดมงกุฎนะครับทุกคน ผมกําลังจะจับไปตัว สงตํารวจครับ” ชายหนุมบอกความจริงใหทุ กคนรับรู แต ละคนก็ หั นไปยั งมณี ไพรํ า หลังจากนั้น นัยนตาของหญิงสาวรูสึกหวาดกลัว ตายแลวถาเกิดวาทุกคนเชื่อ เขาเธอคงไมแคลวโดนจับแนเลย “ไมจริงคะ ผู ชายคนนี้โกหกคะเพื่อจะใหทุกคนหลงเชื่อแลวจะไดไม ชวยฉัน จะไดลากฉันไปปล้ําไดงายๆ คะ” พลางโกหกตอเพื่อใหทุกคนเลิกคิด ตามที่อีกฝายบอก “อยางเธอนะฉันไมปล้ําใหเสียมือหรอก” เจเดนพูดและมองหญิงสาว อยางดูถูก “ไมจริงเมื่อกี้คุณยังดึงฉันเขาไปจูบเลย อยาไปเชื่อผูชายคนนี้นะคะเห็น แตงตัวดีอยางนี้ความจริงเปนพวกมาเฟยคะ อาจจะเอาฉันไปขายที่ซองก็ไดคะ หลังจากขมขืนแลว” ใสความใหญโตมากขึ้นกวาเดิม ทุกคนก็หันมามองยังเจ เดนอีกคราวหนึ่ง “ผมไมใชมาเฟยนะครับ” ชายหนุมเถียงกลับโดยเร็ว “อยาใหเขาเอาตัวฉันไปนะคะ ชวยฉันดวยนะคะ ผูชายคนนีอ้ าจจะฆา ฉันไดคะ” เอยดวยคําพูดรําพันอยางนาสงสารยิ่งนัก เพียงเธอพูดจบก็เดินไปยัง 14


มารปรารถนา ตลาดอีกฟากหนึ่ง เจเดนจะกาวตามไปก็เจอกับไมหนาสามและมีดในมือของ คุณลุงผูขายเนื้อสด “อยาตามไปนะ” คุ ณลุ งออกปากห ามเสียงดั ง ชายหนุมเกิ ดอาการ สะดุงโหยงทันที “ไมตามก็ไดครับ” ตอบเสียงเบาดวยสีหนาหวาดหวั่น มันคงไมดีถาไม จะมาโดนหัวแลวมีดจะมาฟนตัว “ถาตามไปละก็จะตีใหหัวแตกเชียว อะไรกันหนาตาก็ดีดันเปนพวกบา กามได” ปาวัยกลางคนเชื่อตามที่หญิงสาวบอก เจเดนเอยอยางอาฆาต “อยาใหเจอตัวอีกรอบนะแมตัวแสบ เธอโดนหนักแน” เขาพูดทิ้งทาย แบบนากลัว เมื่อเห็นวาอีกฝายไมไดตามมามณีไพรําก็รีบวิ่งไปตามซอยที่ซับซอน เธอเคยมาเดินแถวนี้บอยจึงจําไดวามีทางลัดตรงไหนบาง ซึ่งเมื่อเธอมองไปยัง เสื้อคลุมที่สวมอยูก็ทําสีหนาไมสูดี “หือ สีแสบตาเปนที่สุด มินาผูชายคนนั้นถึงตามเราเจอขนาดวาหนีเขา มาในตลาดแลว ก็สีมันแสบสันตขนาดนี้ ไมเจอตัวก็บื้อแลว” พรอมกับเธอรีบ ถอดเสื้อมามวนเปนกอนแลวเอามากอดไวดานหนา คอยมองไปทางเบื้องหลัง เมื่อเห็นวาไมมีรางของอีกฝายเธอก็รูสึกสบายใจ พรอมกับกลาวอธิษฐานดวย การยกมือขึ้นมาพนมยังอกดวยอีกครา “โอมเพี้ยง ขออยาใหเธอไดเจอผูชายคนนั้นอีกเลย ผูชายอะไรหนาตา หลอก็จริง แตตาดุยังกับเสือนะ ถาเมื่อครูเธอโดนจับไดหลังจากที่วิ่งหนีแลว คง เละเปนโจกแนเลย แทบไมอยากจะนึกสภาพของตัวเองอาจจะโดนฉีกเนื้อกิน แนนอน เธอนึกจินตนาการราวกับวาอีกฝายเปนเสือรายกาจที่นากลัวยิ่งนัก ครั นไปถึงศูนย์ วัฒนธรรมไทยของนิวยอร์ คแล้ วเธอก็รีบก้ าวเขา ไปยังดานใน โดยในระหวางนั้นหญิงสาวผมสั้นประมาณบา เรือนรางเล็ก สู ง ประมาณ 160 เซนติเมตร ผิวเปนสีน้ําผึ้งนวลเนียน อายุ 22 ป อยูในชุดเสื้อยืดสี ขาวลายการตูนกับกางเกงยีนแบบขาสามสวนสีเขมพอดีตัวกับรองเทาผาใบ ก็

รัตมา

15


เดินมาหาเมื่อเห็นเธอและเรียกชื่ออยางคุนเคย “มาแลวเหรอมณี” เธอเกิดอาการสะดุงขึ้นมาในพลัน “อุย” อีกฝายทําสีหนางงงันกับทาทีดังกลาวจึงถามดวยความสงสัย “ขวัญออนจริง” มณีไพรําจึงเลาถึงเหตุการณเมื่อครูนี้ใหเพื่อนสาวได ฟง “รูไหมเข็ม เมื่อกี้นี้ฉันเจอใครมา”น้ําเสียงของเธอแสดงความตื่นเต น อยางมาก “เจอใครเหรอ จัสติน บีเบอรขวัญใจของฉันรึไงกัน” ถามดวยความคาด เดา “ใชที่ไหนละฉันเจออีตาผูชายที่วิ่งไลเราสองคนไงละ รูไหมวาฉันน ะ เกือบโดนจับเขาคุกแลว” เพื่อนสาวแสดงความตกใจเมื่อไดยินเชนนั้น “หา อะไรจะซวยอยางนี้กันนี่ตานั่นยังไมเลิกอาฆาตพวกเราอีกเหรอ” “ยังหรอก ดู ท าจะหัวเสี ยมากเลย ก็ ตานั่ นบอกพวกพ อคาแม คาใน ตลาดวาฉันเปนพวกสิบแปดมงกุฎ แถมทุกคนก็พลอยจะเชื่อเขาดวยวาพูดจริง” เธอเลาใหเพื่อนฟงตามลําดับ “แลวทํายังไงนะมณี พวกนั้นถึงเชื่อเธอแทน” “ฉันก็บอกวาผูชายคนนั้นจะปล้าํ ฉันนะสิ แลวก็บอกวาเขาดึงฉันเขาไป จูบดวย” ดวงตาของเข็มปณตเบิกกวาง เพราะไมคิดวาเพื่อนจะพูดเชนนี้ “ทุกคนก็เลยเชื่อเธอสินะ” “ใช ฉั นก็เลยหนีมาไดโดยให ทุกคนกันผูชายคนนี้ ไวไมให ตามฉันไป ไมอยางนั้นมีหวังฉันคงตายหยังเขียดแนๆ” พลางทําอาการขนลุกดวยสีหนา หวาดหวั่น “วันนั้นเราไมนาไปหลอกผูชายคนนั้นเลยนะ” พูดพรอมกับทําอาการ ถอนหายใจอยางแรงดวยความรูสึกแย “ถาไมหลอกวาโดนรถชนแลวเธอจะมีเงินไปจายคาเชาบานรึไงกัน” อีก ฝายยอนถามกลับมา มณีไพรําสายหนาติดกันและตอบ “ไมมีหรอก” “ก็นั่นไงโกหกแคนี้ไมเปนไรหรอก อยาคิดมากสิคนอื่นทําเลวกวานี้เขา 16


มารปรารถนา ยังไมรูสึกอะไรเลย อีกอยางหนึ่งผูชายหนาหลอคนนั้นนะถึงไมจายใหเราก็ตอง ไปจายเงินใหสาวๆ บางทีมากกวานี้อีกดวยซ้ําไป นี่ถายายของเธอไมปวยจนเธอ กับแมตองไปยืมเงินเบิร กลี่มาจายคารักษาตั วที่โรงพยาบาล แล วเธอไม โดน ขโมยกระเปาเงิน ฉันก็คงไมตองโกหกผูชายคนนั้นหรอกรูๆ อยูวาตานี่นะเขี้ยวจะ ตายชัก สวนยายเจนนาเจาของบานเชาก็เขี้ยวพอกัน” ซึ่งนาปนปทมกับเข็มปณตก็เอาเงินเก็บมาชวยดวยโดยไมไดรีบทวงไว มีคอยคืนเพราะรูดีวายังไงตอนนี้ครอบครัวของมณีไพรําก็คงยังไมมีคืนแนนอน แตก็ยังไมพอคาใชจายของผูเปนยายที่ตองรักษานานหลายเดือนซึ่งทําใหเงิน ของมณีไพรํากับมารดาแทบไมพอใช “ถ าฉันไมใชวิธีนี้ เธอไดจายคาเชาอาน แนๆ เพราะคิดเงิ นเพิ่มอีกเปนรายวัน” เข็มปณตปลอบโยนเพื่อนสนิทซึ่งเป น นางรํา “ฉันจะพยายามไมคิดมากก็แลวกันนะเข็ม” มณีไพรําตอบกลับไปเบาๆ “ดีแลว” เพื่อนสาวยิ้มอยางเห็นดวย มารดาของมณีไพรําไดมาทํางานที่นี่เพราะนาปนชวนมาทําดวยกั น โดยป นปทมเพื่ อนของมารดาเปนแมของเข็มป ณต มณีไพรําจึ งได มาอยูและ เรียนตอที่นี่ ซึ่งครอบครัวของแมก็เลิกรากันตั้งแตอีกฝายยังเด็ก แมจึงตองไปอยู กับพอกอนจะแตงงานและมีเธอ พอของมณีไพรําเสียชีวิตเพราะหัวใจวาย สวน นารุจิราซึ่งเปนพี่สาวฝาแฝดคนนองก็ไปอยูกับแม ตอนนี้ก็ไดแตงงานแลวเชนกัน “มณี เข็ม อาทิตยนี้วางรึเปลา” รติวรรณมารดาของมณีไพรําถามหญิง สาวทั้งสอง “วางจะ มีอะไรเหรอจะแม” ผูเปนลูกสาวถามกลับ “พอดีวาวันอาทิ ตยนี้จะมีการเลี้ยงสงทานกงสุลใหญ นะ เราตองพา พวกเด็กๆ ไปรําโชวดวยก็เลยอยากจะใหมณีกับเข็มชวยดูแลนองๆ หนอยนะ เพราะวันนั้นคงยุงมากเลยทีเดียว” มารดาของปนปทมบอกใหทราบ ครั้นไดรับรู ทั้งสองก็ยิ้มดวยสีหนายินดี “ไมมีปญหาจะแม นาปน เดี๋ยวเราสองคนจะชวยดูแลนองๆ ใหเองจะ” “ขอบใจนะลูก” รติวรรณจับไปยังบาเล็กดวยรอยยิ้ม

รัตมา

17


“นี่เด็กๆ ก็กําลังซอมรําคางคาวกินกลวยอยู เพื่อใชในการแสดงที่จะ มาถึง” โดยทั้งสองก็ไดไปดูนองๆ ซอมรําซึ่งตรงไหนที่ยังรําไมดี มณีไพรําก็จะ ชวยบอกใหรูดวย “ตองยกมือขึ้นมาสูงกวานี้นะคนสวย” “คะพี่มณี” ที่นี่เธอกับเข็มปณตจะอยูในฐานะของพี่สาวนองๆ ทําให เธอมีนองสาวหลายคนทีเดียว ในชวงที่เธอทั้งสองไมไดมีธุระหรืองานอะไรก็มักจะเปนคนพาเด็กๆ ไป แสดงโชวตามงานตางๆ ที่ไดรับการติดตอมา หญิงสาวมีหนาที่คอยดูแลความ เรียบรอยใหกับนองๆ ในวันแสดงกอนที่จะไปขึ้นโชว สวนเข็มปณตก็ทําหนาที่ ถายรูปและเก็บภาพแบบวีดีโอ

18


มารปรารถนา

ตอน หลังจากช่ วยสอนน้ องๆ แล้ วเธอก็มองไปยังนาฬิกาบนข้ อมื อที่ สวมอยู รับรูว าไดเวลาที่ จะตองไปทํ างานที่ร านอาหารแลวโดยในวั นนี้ เธอมี หนาที่รําโชวบนเวทีดวย “เข็มไดเวลาทํางานแลวละ” พลางหันไปบอกกับเพื่อนสนิทของตนเอง ซึ่งอีกฝายทํางานขายชุดชั้นในอยูที่หางสรรพสินคาแหงหนึ่ง อีกฝายพยักหนา อยางเห็นดวย “อย างนั้ นก็ ไปกั นเลย แม จะ มณี ไปทํ างานกอนนะจ ะ” เธอเอยกั บ มารดา หลังจากนั้นทั้งคูก็เดินออกมาจากศูนยวัฒนธรรมไทยของนิวยอรค ทั้งสองนัง่ รถประจําทางมายังรานอาหารไทยซึ่งอยูที่ถนน 25 เมนสตรีท คิงสพารค ที่รานอาหารนั้นมณีไพรําเริ่มจากการทํางานเปนคนลางจาน กอนจะ มาเปนผูชวยกุกดวยการหาเงินแบบพารทไทมในระหวางที่เรียนตอไปดวย แลวก็ ขยับมาเปนเด็กเสิรฟเพื่อหาเงินมาเปนคาเทอมและคาใชจายในบาน แบงเบา ภาระใหกับมารดา เธอตองชวยเหลือและรับผิดชอบตัวเองตั้งแตมาอยูที่นี่ ซึ่งทํางานเพียง อาทิตยละสี่วัน วันหนึ่งเจาของรานก็ตองการใหมีการแสดงรําไทยในรานอาหาร ดวย มณีไพรําก็บอกวาเธอรําได จึงไดเปนนางรําที่รานอาหารแหงนี้ทุกวันพุธ เธอชื่นชอบการรําและการเลนเครื่องดนตรีไทย โดยเฉพาะซออูและจระเขจะถนัด

รัตมา

19


มากเปนพิเศษ เมื่ อไปถึ งร านอาหารมณี ไพรํ าก็ จัดการเปลี่ ยนเป นชุ ดไทยเรื อนต น ลักษณะชุดคนละทอน แขนสามสวน ผาอก กระดุมหาเม็ด ดวยเสื้อแขนยาวสีฟา ออนกับสไบสีน้ําตาลออนเหลือบทองพาดกับบาเล็กและผาซิ่นที่ตัดเปนแบบ กระโปรงสีฟา เพื่อสะดวกในการกาวเดินและเขากับรานอาหารไทย สวนเสนผมก็ ถูกเกลาขึ้นไปยังดานบนอยางเรียบรอย เปนชุดฟอรมของรานอาหารที่ตนเอง ทํางานอยู ที่นี่จะมีนักเรียนไทยมาทํางานอยูหลายคน เธอชวยพนักงานคนอื่นจัด โตะเพื่อเตรียมตัวเปดราน ซึ่งที่รานอาหารจะมีอาหารใหพนักงานไดกินกอนเริ่ม ทํางาน ระหวางนั้นดารารัตนหรือแตงกวานักเรียนไทยที่มาทํางานในรานอาหาร เดียวกัน รูวาหญิงสาวเรียนจบแลวก็ถามดวยความอยากรู “ถาพี่มณีไดงานทําแลวก็คงจะไมมาทํางานที่นี่แลวสินะคะ แตงกวาคง คิดถึงพี่มณีแยเลยคะ” “พีก่ ็คงแวะมาหาบางนะ ไมไดหายไปเลยสักหนอย ยังไงที่นี่ก็เหมือน ครอบครัวของพี่เหมือนกัน” เธอบอกขณะที่ตักซุปอุนๆ ใสในถวย “แตถายังหา งานทําไมได พี่ก็คงทําที่นี่ไปกอนนะ” หญิงสาวเอยใหอกี ฝายทราบโดยมือเรียวก็ ตักน้ําซุปขึ้นมากินอยางเอร็ดอรอย ครั้นไดเวลาเริ่มงานทุกคนก็แยกยายกันไปทําหนาที่ของตนเอง เมื่อมณี ไพรํามองเห็นลูกคาเขามาในรานเธอก็รีบเดินไปตอนรับอยางไมรอชาพรอมกับ เอยดวยเสียงและรอยยิ้มที่ออนหวาน เพื่อสรางความประทับใจใหกับลูกคาที่มา ทานอาหารแหงนี้ “รานอาหารไทย คูซีน ยินดีตอนรับคะ” พรอมกับที่เธอเดินนําลูกคาไปยังโตะที่วางและหยิบเมนูอาหารใหอีก ฝาย กอนจะเตรียมทําการจดเมนูอาหารอยางไมรอชาตามหนาที่เหมือนเชนทุก วัน “ขอเปนตมยํากุงมะนาวไขหวาน ปลาทรายทอดขมิ้น แลวก็กระดูกหมู อบทรงเครื่อง เครื่องดื่มขอเปนน้ําสมนะคะ” ลูกคาชาวไทยสั่งอาหารที่อยากทาน 20


มารปรารถนา ตามลําดับ หญิงสาวพยักหนาตอบรับ “ไดคะ เดี๋ยวขอทวนรายการอาหารอีกรอบนะคะ” มณีไพรําอานรายการซ้ํ าอีกคราวหนึ่งเพื่อใหแนใจวาตนเองไมไดจด รายการผิด ครั้นเรียบรอยแลวเธอก็บอกกับอีกฝายดวยคําพูดสุภาพ “รอสักครู นะคะ” แลวกายระหงก็นําใบออเดอรอาหารไปใหกับพอครัวหลังจากนั้น กอนจะ ไปรับออเดอรของลูกคาโตะอื่นดวยทาทีคลองแคลวและวงหนาผองใส เมื่อใกลเวลาหนึ่ งทุ มไดเวลาที่เธอจะตองโชวรํ าไทย จรรยาเจาของ รานอาหารไทยที่เห็นเธอยังวุนวายกับการรับออเดอรลูกคาก็เอยกําชับใหไดรับรู “มณีเดี๋ยวไปเตรียมตัวไดแลวนะใกลเวลาตองรําโชวแลวละ” “คะ พี่จันทร” เธอตอบรับอยางรูหนาที่ หลังจากสงออเดอรใหในครัวเปนที่เรียบรอยแลว มณีไพรําก็ไปเปลี่ยน เสื้อผาโดยเร็ว คืนนี้เธอจะโชวการรําฉุยฉายเบญกายแปลง เปนการรายรําของ นางเบญกาย บุตรี ของพิ เภกพญายักษ ซึ่งเปนนองของทศกัณฑ ครั้งหนึ่งทศ กัณฑวางอุบายที่จะลอลวงพระรามวานางสีดาตายเสียแลว จึงใชใหเบญกาย แปลงเปนสีดา ดวยเหตุนี้จึงใหกําเนิดนาฏศิลปที่งดงาม คือ ฉุยฉายเบญจกาย แปลง มณี ไพรํ าสวมชุ ดไทยและมงกุ ฎอยางงดงาม พาดสไบสีทองไปทาง เบื้องหลัง วงหนานวลไดรับการแตงแตมดวยความสวยงามอยางนามอง มือเรียว รายรําแบบออนชอยไปตามเนื้อเพลงที่เอื้อนเอยอยางไพเราะเพราะพริ้ง พรอม กับปลายเทาที่ย่ําไปบนพื้นเวทีมองดูสวยงามออนชอยยิ่งนัก ฉุยฉายเอย จะเขาไปเฝาเจาก็กรีดกราย เยื้องยางเจาชางแปลงกาย ใหละเมียดละมายสีดานงลักษณ ถึงพระรามเห็นทรามวัย จะฉงนพระทัยใหอะเหลื่ออะหลัก …. ชาวตางชาติที่เขามากินอาหารก็นั่งชมการรายรําทีน่ าดูดวยความสนใจ บางคนก็ยกกลองขึ้นมาถายใบหนาหวานซึ้งของนางรําบนเวทีกับรอยยิ้มที่นา ประทับใจ ยามที่กายเล็กเยื้องยางไปมาบนเวทีดวยความจับใจ หลังจากยี่สิบ

รัตมา

21


นาทีผานไปการรายรําฉุยฉายเบญจกายก็จบลง มณีไพรํายกมือขึ้นมาไหว อยางออนหวาน ลูกคาที่ มากินอาหารตาง ปรบมือใหอยางพรอมกัน โดยลูกคาชาวตางชาติที่ชื่นชอบการแสดงรําไทยก็เดิน มาทิปเงินใหกับเธอ “คุณสวยมากเลย” พลางเอยชื่นชมเปนภาษาอังกฤษ “ขอบคุณมากคะ” มือเรียวรับเงินของอีกฝายมาดวยวงหนาที่เกลื่อนไป ดวยรอยยิ้ม กอนจะกาวลงมาจากเวทีเพื่อเตรียมเปลี่ยนชุดกลับมาเปนเด็กเสิรฟ ดังเดิม “ตอนเปนเด็กเสิรฟกับเปนนางรําตางกันเลยนะครับพี่มณี” ปองชาญซึง่ เปนพนักงานเสิรฟหนุมแสดงความคิดเห็นออกมา “นั่นสิคะเวลาเปนนางรําดูสวยมากเลยคะอยางกับคนละคนกันนะ ” แตงกวาเอ ยชมเชยไม ตางกัน มณี ไพรํารู สึกดี ใจที่มีคนชื่ นชอบการแสดงของ ตนเองมาก ไดยินที่นองๆ ในรานอาหารบอกเธอจึงเอยใหรับรู “พี่ไมชอบแตงหนานี่ ถาเปนการแสดงก็พอได” แมวาการแตงหนาจะ ทํ าให ตนเองสวยขึ้ นก็ ตามแต เ ธอก็ ไม ชอบแต งหน าจั ดมาก นั่ นจึ งทํ าให ว ง หนานวลดูเหมือนเด็กวัยรุน มากกวาหญิงสาววัย 22 ป เสียอีก สี่ทุมไดเวลาใกลปดรานพนักงานตางชวยกันเก็บกวาดและทําความ สะอาดโตะอาหารทั้งหมด กอนจะเปลี่ยนชุดกลับมาเปนแบบไปรเวทดังเดิม มณี ไพรํากับพนักงานรวมรานก็เตรียมตัวที่จะกลับบาน มือเรียวสะพายกระเปาเปไว ยังบาเล็กกอนจะเอยลากับพวกเพื่อนๆ ที่ทํางานดวยกัน “กลับกอนนะทุกคน” เธอยกมือบายบายใหกับทุกคน ครั้นกลับมาถึงบานมณีไพรําก็หยิบกุญแจขึ้นมาไขประตูบาน เมื่อกาว เขามายังดานในก็มองเห็นมารดานั่งอยูที่โซฟาตัวเล็กอีกฝายไมยอมนอนถาหา กวาหญิงสาวยังกลับไมถึงบาน “กลับมาแลวคะแม” มือเรียวจัดการปดและล็อกบานหลังจากนั้น “วันนี้ทํางานเปนไงเหนื่อยมากไหมมณี” “ก็เหมือนปกติคะแม มณีจะรีบหาเงินใชทุกคนใหหมดเร็วๆ คะ เพราะ 22


มารปรารถนา มณีไมชอบเปนหนี้ใครนานคะ” เธอบอกถึงสิ่งที่ตนเองตั้งใจไวใหมารดารับรู “ทนอีกหนอยนะลูกเดี๋ยวพอใชหนี้หมด พวกเราก็ไมตองเหนื่อยอยางนี้ แลวละ” มารดาโอบไปยังบาเล็กดวยความรูส ึกทีส่ งสารลูก ทั้งสองเปนหนี้เพราะ ตองกูเงินเพื่อไปจายคารักษาตัวของมารดาที่อยูในอาการนาเปนหวงยิ่งนัก แต ตอนนี้มารดาของเธอจากไปอยางสงบแลว คิดวาถาใชหนี้หมดคอยพาลูกสาว กลับไปกราบอีกฝายที่เมืองไทย “หิวรึเปลา ถาหิวเดี๋ยวแมจะทําอะไรใหกิน” รติวรรณบอกดวยความ หวงใยในตัวของลูกสาวเพียงคนเดียว “มณีไมหิวหรอกคะแม ตอนขากลับกินแฮมเบเกอรมาแลวคะ” หญิงสาวจัดการอาบน้ําเปลีย่ นเสือ้ ผากอนจะกาวเขาไปยังหองนอน ทิ้ง กายลงไปยั งเตี ยงนุมโดยมื อเรี ยวดึ งผาห มขึ้ นมาคลุมยั งรางของตนเองและ หลับตาลงดวยความเหนื่อยลา ช่ วงสายทีบ้ านหลังใหญ่ ซึงอยู่ในนิ วยอร์ คเช่ นกัน ชายหนุ่ มคน หนึ่งลักษณะสําอางและดูดีก็ไดขับรถมาที่บานของผูเปนพี่สาวในชวงวันเสารซึ่ง เปนวันหยุดของเขา ธาวิต เรืองอมรการ นักธุรกิจหนุมคนไทยวัย 30 ป วงหนา หล อคมคล ายกั บชาวตางชาติ นั่ นเพราะเขาได เชื้อฝรั่ งมาจากมารดาซึ่งเป น ลูกครึ่งอเมริกันนะเอง ชายหนุ มเปดบริ ษั ทหุ นกั บมาคอสเพื่ อนชาวต างชาติ บริ หารบริ ษั ท จําหนายและสงออกเครื่องจักรหลายชนิด เพลยบอยหนุมที่ยังไมคิดจริงจังกับ สาวคนไหน หวังฟนสาวไปเรื่อยๆ วันนี้เขาเพิ่งกลับมาจากบานของคูควง โดยอีก ฝายเปนแอรโฮสเตสตองมีบินแตเชา ชายหนุมจึงตองขับรถไปสง ระหว างที่ ธ าวิ ตกํ าลั ง นั่ งรอให บ านประตู เบื้ องหน าเป ดนั้ น ก็ พลั น มองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งอยูในชุดลูกไมเรียบรอยเดินมายังบานของพี่สาว ตนเองเชนกัน ธาวิตมองไปยังวงหนานวลที่ดูออนหวานกับเรือนรางเบื้องหนา กอนจะเอยอยางวิจารณออกมา

รัตมา

23


“ผูหญิงคนนี้เปนใครกัน นารักใชหยอก” ดวงตาคูคมของเขามองเธอ ดวยความสนใจ มือปรับกระจกรถลงกอนจะถามออกไปดวยความอยากรู “มาหาใครเหรอครับ” “ฉันมาทํางานคะ” มณีไพรําบอกใหอีกฝายไดทราบพรอมกับรอยยิ้มนา มอง “ทํางานอะไรเหรอครับ” ธาวิตพลางซักไซตอไมเลิกดวยความสนใจ “ฉันมาสอนนองดาดารําไทยคะ” โดยในชวงนั้นบานประตูรวั้ อัลลอยดก็ เปดออก เขาจึงรีบแนะนําตนเองใหอีกฝายไดรูจักทันทีและเริ่มตนที่จะทําความ สนิทสนมกับเธอดวย “ผมชื่อธาวิตครับเปนนาของดาดา ยินดีที่ไดรูจักครับคุณครูคนสวย” เขาเวนประโยคสุดทายไวในใจ มณีไพรํายิ้มตอบรับกลับไป “ยินดีที่ไดรูจักเชนกันคะ” “ขึ้นมาบนรถดวยกันสิครั บ ถ าเดิ นไปคงไกล” ชายหนุมขั นรับอาสา อยางมีน้ําใจ “ไมเปนไรคะฉันชอบเดินมากกวา ฉันชอบเดินชมสวนดอกไมที่นี่คะ” หญิงสาวไมยินยอมรับความหวังดีของอีกฝาย พรอมกับที่รางเล็กก็เดิน เขาไปยังดานในทั นที ธาวิตก็ ขับรถตามเธอไปอยางช าๆ ดู เหมือนวาเขาจะมี เหยื่อที่ถูกตาตนเองเสียแลว มณีไพรําเกิดอาการสงสัยทําไมอีกฝายไมขับเขาไปกอนเลย จะมาขับ รถตามตนเองทําไมกัน แตเธอก็ไมไดใสใจอะไรนัก กระทั่งเดินเขาไปยังตึกหลัง ใหญ เธอก็เห็นลูกศิษยของตนเองนั่งอยูสามคน เพียงเด็กหญิงดาดาหรือดุจดา ริน ลูกสาวของธารินทรวัยหาขวบเห็นเธอก็เอยดวยน้ําเสียงยินดี “คุณครูมณีมาแลว” “สวัสดีคะเด็กๆ” มณีไพรําเอยทักทายลูกศิษยตัวนอย โดยเริ่มทําการสอนบทเรียนรํ า ไทยใหกับเด็กๆ หลังจากนั้น ณ หองนั่งเลนซึ่งเปนสถานที่ฝกสอนประจํา เธอ จัดการหยิบหนังสือออกมาจากกระเปาเปวางลงบนโตะไมตัวเล็กและเปดไปยัง 24


มารปรารถนา หนาบทเรียนที่ไดสอนคางไวเมื่อวานนี้ โดยบอกใหเด็กๆ ที่นั่งอยูไดทราบ “เดี๋ยววันนี้เรามาทบทวนบทเรียนที่คุณครูสอนไปหนอยนะคะ ไหนลอง จีบคว่ําใหดูหนอยสิคะแลวพูดไปดวยนะคะ” เด็กๆ ก็ทําตามที่เธอพูด ดวยการ หักขอมือลงและใชปลายนิ้วชี้จรดกับปลายนิ้วหัวแมมือ “จีบคว่ําคะ” เด็กหญิงทั้งสามทําตามอยางนารัก “ตอไปจีบหงายคะ” ทุกคนก็พลิกแขนขึ้นและเอยชื่อทาออกมา “จีบหงายคะ” “ตอไปตั้งวงคะ” เด็กๆ ก็ยกมือซายขึ้นมาเสมอคิ้ว สวนอีกมือหนึ่งก็จีบ หงายยังบริเวณเอวเล็ก “ตั้งวงคะ” มณีไพรําก็ปรบมือชมเชยลูกศิษยตัวนอยของตนเอง “เกงมากคะเด็กๆ คราวนี้เรามาเริ่มเรียนรําใหเขากับจังหวะเสียงเพลง กันนะคะ ดวยทาสอดสรอยมาลาคะ เมื่อกี้เราตั้งวงดานขวาอยูใชไหมคะเด็กๆ แตวาตอนนี้เราจะเปลี่ยนใหไปอยูในทาตั้งวงดานซายแทนคะ ทําตามที่คุณครู มณีบอกนะคะ มือขวาจีบคว่ํา มือซายกรีดออกคะ แลวก็ยกมือซายขึ้นไปเหนือ คิ้ว สวนมือขวาก็เปลี่ยนเปนจีบหงายไปวางไวที่เอวนะคะ” โดยเด็กๆ ก็ทําตาม อยางวางายและจดจําไปดวย ธาวิตแอบมองเด็กๆ และคุณครูหนาใสที่กําลังสอนรําไทยทางดานนอก ดวยความชื่นชอบ วงหนาคมมีรอยยิ้มประดับอยูที่มุมปาก ปลายนิ้วยกขึ้นแตะ ไปยังคางคมสันของตนเองราวกับใชความคิด “เปลี่ยนมาหลอกฟนคุณครูสาวคนนี้ดีกวา” นั่นเพราะวายามนี้ธาวิต เริ่มเบื่อคูควงที่ตนเองคั่วอยู บังเอิญกับที่ไดมาเจอกับเหยื่อชิ้นใหมที่นาลิ้มลอง ยิ่งนัก “อาววิตมาตั้ งแต เมื่อไรน ะ” ธาริ นทร กาวลงมาจากชั้ นบนมองเห็ น นองชายยืนทําทากอดอกยังดานนอกของหองนั่งเลน “เพิ่งมาเมื่อกี้เองครับพี่ริน นึกยังไงใหดาดาเรียนรําไทยกันครับพี่ริน” “ก็พี่อยากให ดาดาไดรู จักวัฒนธรรมของไทยบาง พี่ก็เลยติดต อทาง ศูนยวัฒนธรรมไทยฯ วาตองการใหคุณครูมาสอนรําไทยที่บานใหดาดานะ แลว

รัตมา

25


พวกเพื่อนๆ ดาดาก็สนใจเหมือนกัน ทําใหดาดามีเพื่อน” “ดีครับ แลวคุณครูคนนี้มาสอนนานหรือยังครับ” พลางสอบถามดวย ความอยากรู “เพิ่งมาสอนไดหนึ่งเดือนแลวละ” ธารินทรตอบนองชาย “ทําไมผมไมเคยเห็นเลยละครับทั้งที่ผมก็มาที่บานของพี่รินตั้งหลาย ครั้ง” ผูเปนพี่สาวจึงยิ้มและบอกใหรู “วิตจะเจอไดยังไงละจะ ในเมื่อคุณครูมณีมาสอนแคตอนเชาสิบโมงถึง เที่ยง อีกอยางหนึ่งวันธรรมดาวิตก็ไปทํางานดวย แลววิตก็มาหาพี่หลังเที่ยงเปน ประจําเลย” “ตอไปผมจะมาหาพี่รินตอนเชาครับ” บอกดวยสายตาที่แสดงความ มุงมั่น “อยาบอกนะวากําลั งสนใจคุ ณครู มณีน ะ” พี่ สาวเอยอยางรูเทาทั น นองชายจอมเจาชู “ชื่อมณีชื่อเชยจังเลยนะครับ” ธาวิตเอยอยางวิพากยวิจารณเมื่อรับรูวา เธอชื่ออะไร “มณีนะเปนชื่อเลนจะ ชื่อเต็มๆ คือมณีไพรํา” ผูเปนพี่สาวอธิบาย ครั้น ไดฟงชื่อเต็มๆ ของเธอคําพูดที่วาก็เปลี่ยนไปเปนชื่นชมทันที “เปนชื่อที่เพราะมากเลยครับ” ธาวิตมองไปยังรางนวลที่ยืนสอนการ รายรํา อยากใหมารําใหเขาดูในหองนอนยิ่งถาเปนบนเตียงละก็ยิ่งดีใหญ เขา อยากไดยินเสียงหวานๆ ของเธอกรีดรองเรียกชื่อตนเองเหลือเกิน มันคงนาฟง มากทีเดียว เขาเชื่อวาตองเปนอยางนั้นแนนอน โดยนัยนตาก็มองไปยังรางนวลที่ เคลื่อนไหวชวนมอง ระหว า งนั้ นแม บ านชาวต างชาติ ของธาริ น ทร ก็เ ดิ นเข ามาเรี ยนให เจานายไดทราบซึ่งอีกฝายกําลังนั่งอานนิตยสารอยู “จัดอาหารเที่ยงเรียบรอยแลวคะคุณรินทร” ยามที่มณีไพรํามาสอนลูก สาวที่บานธารินทรก็จะใหเตรียมอาหารเผื่อคุณครูสาวดวย “เดี๋ยวพี่ไปบอกทุกคนใหมากินขาวเที่ยงกอนนะ” แตยังไมทันที่พี่สาว 26


มารปรารถนา จะขยับตัวลุกขึ้น ธาวิตก็เอยขึ้นมาหลังจากนั้น “ผมไปบอกใหเองครับพี่ริ น” แลวรางแกรงในชุดลํ าลองก็เดิ นไปยั ง หองนั่งเลนพลางเปดประตูเขาไปบอกใหทุกคนรับรู “กินขาวกลางวันกันเด็กๆ คุณครูมณีดวยนะครับ” “อุย เที่ยงแลวเหรอคะ” เธอไมรูวาผานไปสามชั่วโมงแลว “สอนเพลินเลยใชไหมครับ” เขาชอบยามที่อีกฝายยิ้มเสียจริง มณีไพรํา พยักหนาตอบรับ “ใชคะ เด็กๆ อยาลืมกลับไปหัดรําทาสอดสรอยมาลาใหคลองนะคะ” โดยเธอก็จัดการเก็บหนังสือใสในกระเปาของตนเอง กอนที่จะออกมากินอาหาร กลางวันรวมกับลูกศิษยตัวนอย ครั นกินอาหารอิมแล้ วมณีไพรําก็เตรี ยมตัวทีจะนั งรถไปยังศูนย์ วัฒนธรรมไทยเหมือนทุกครั้ง นั่นเพราะวากวาเธอจะไปทํางานก็สโี่ มงนั่นละ จึงมี เวลาวางหลายชั่วโมง แตในขณะที่หญิงสาวกําลังเดินไปยังประตูดานหนานั้น เสียงแตรก็ดังขึ้นทางดานหลัง ปน... หญิงสาวเงยหนามองก็พบกับชายหนุมผู เปนนาชายของลูกศิษยนะเอง “จะกลับบานรึเปลาครับคุณครูมณี” “เปลาคะฉันตองไปหาแมที่ศูนยวัฒนธรรมคะ” เธอบอกใหอีกฝายได ทราบถึงเปาหมายของตนเอง “บังเอิญจังเลยครับผมจะไปทางนั้นพอดี ผมแวะไปสงคุณครูไดครับ” ความจริงไมไดผานหรอก “ไมเปนไรหรอกคะฉันไปเองก็ไดคะ” “คุณครู มณี รั งเกี ยจผมเหรอครั บ” ธาวิ ตถามกลั บไปซึ่ งเขารั บรู ว า ประโยคนี้ทําใหผหู ญิงไมกลาที่จะปฏิเสธตนเองอยางแนนอน เพราะใชมาหลาย รายแลวมักจะไดผลทุกครา “เออ ฉันไมไดรังเกียจคุณธาวิตคะ” มณีไพรําจะรังเกียจเขาไดยังไงกัน ทั้งหลอแลวก็ดูดีมากถึงเพียงนี้ ถาใครรังเกียจก็คงตองไปเช็คสมองแลวละ

รัตมา

27


“อยางนั้นคุณครูมณีก็นั่งรถไปกับผมสิครับ ถาคุณครูมณีไมไดรังเกียจ ผม” นี่ก็เปนคําพูดที่เอามาทําใหสาวใจออนเชนกัน “คือฉันรูสึกเกรงใจคุณธาวิตนะคะ” “ไมตองเกรงใจหรอกครับผมเต็มใจไปสงคุ ณครู มณีครับ” ขณะเอ ย นัยนตาของเขาก็มองไปยังวงหนานวลอยางไมละไปทางใดดวย เธอไมอยากหัก หนาอีกฝายเพราะมันคงไมดีเมื่อเขามีน้ําใจกับตนเอง “ก็ไดคะ ฉันจะยอมใหคุณธาวิตไปสงฉัน” “ขอบคุณมากครับคุณครูมณี” เมื่อเธอไมกลาปฏิเสธตนเองทําใหชาย หนุมรูสึกพอใจมาก เขาเปดประตูใหเธอกาวขึ้นมานั่งบนรถ กอนที่รถคันหรูจะ แลนออกไปจากบานหลังใหญ โดยเพียงไมนานรถคันหรูก็ขับไปจอดยังหนาศูนยวัฒนธรรม มณีไพรํา ก็หันไปบอกเขากอนที่จะกาวลงมา “ขอบคุณคุณวิตมากเลยนะคะที่ขับรถมาสงฉัน” หญิงสาวเรียกชาย หนุมตามลูกศิษยตัวนอย “ไมเปนไรครับ เรื่องเล็กนอย” ชายหนุมตอบกลับไปดวยน้ําเสียงยินดี หญิงสาวยกมือขึ้นมาโบกใหอีกฝายกอนจะกาวเขาไปยังดานใน ธาวิตมองตาม รางนวลและรําพึงออกมาอยางคาดการณ “เริ่มสนิทมากขึ้นอยางนี้ ตอไปก็คงจะไมใชเรื่องยาก” ที่จะใหเธอมา ทอดรางอยูบนเตียงของตนเอง ซึ่งสวนใหญผูหญิงที่เขาคบหาก็จะเปนเชนนั้น ชายหนุมนึกอยางมั่นใจ วันอาทิตยมณีไพรํากับเข็มปณตก็ไดพานองๆ ที่อยูศูนยวัฒนธรรมไทย ฯ ไปยังโรงแรมซึ่งไดมีการจัดงานเลี้ยงสงทานกงสุลใหญ โดยทานจะไปประจํา ยังประเทศอื่น บรรดาสมาคมตางๆ ในนิวยอรคก็รวมใจกันจัดงานเลี้ยงสงใหกับ ทาน ยามนี้มณีไพรําก็ชวยนองๆ เตรียมตัวโดยคอยดูชุดเสื้อผาใหกับทุกคนและ คอยแตงหนาใหดวย หลังจากดูทุกอยางเรียบรอยแลวเธอจึงบอกกับนองๆ เมื่อใกลเวลาที่จะ ขึ้นไปแสดงโชวทางดานนอก 28


มารปรารถนา “ทุกคนเตรียมพรอมนะ” “ทําใหเต็มที่เลยนะนองๆ” มณีไพรํากับเข็มปณตใหกําลังใจเด็กๆ “คะพี่มณี พี่เข็ม” “ตอไปจะเปนการแสดงโชวนาฏกรรมลีลา เพลงคางคาวกินกลวย จาก ศูนยวัฒนธรรมไทยนิวยอรคคะ” โฆษกกลาวประกาศใหทุกคนไดยิน เพียงสิ้นคําประกาศเด็กๆ ก็พากันกาวขึ้นไปยังเวทีดานหนา ดวยชุด แสดงที่สวยงามนั่นก็คือชุดเสื้อเกาะอกสีดํากับกระโปรงแบบผาซิ่นสีน้ําตาลแดง โดยมีชายผาสีเหลืองทองยังผาซิ่นเพื่อใชในการรายรํา คลายกับคางคาวกําลัง กางปก ทุกคนรําอยางพรอมเพรียงกัน กอนหนานี้เธอเองก็เคยไปแสดงโชวตามที่ ตางๆ เชนกันในชวงที่ยายมาอยูที่นี่ใหมๆ เหมือนนึกไปถึงเมื่อหลายปกอนของ ตนเอง ทางดานของเข็มปณตก็ทําหนาที่เก็บภาพของนองๆ ที่อยูบนเวทีดวย กลองถายภาพดิจิตอล ซึ่งเพียงครูการแสดงทั้งหมดก็จบลงอยางสวยงาม ตาง ไดรับการปรบมือชื่นชมอยางมากมาย หญิงสาวทั้งสองคอยดูแลความเรียบรอย ใหกับนองๆ หลังจากที่รําเสร็จแลวดวยการพับเสื้อผาและเก็บของประดับอยาง เรียบรอย บางคนก็มผี ูปกครองมารับกลับบานไป จึงทําใหเธอไมตองยุงยากใน การเก็บชุดมาก เมื่อจัดการทุกอยางเปนที่เรียบรอยแลว มณีไพรํากับเข็มปณตก็เตรียม ที่จะกลับบาน ทั้งคูเดินออกมายังดานนอกของโรงแรมซึ่งเปนเวลาบายโมง วันนี้ ทั้งสองไมไดไปทํางาน กายเล็กเดินผานหนาชายหนุมที่กําลังจะกาวไปยังลิฟท เพื่อขึ้นไปยังลานจอดรถของตนเองที่จอดไว หลังจากที่เขามาคุยงานกับลูกคาที่ หองอาหารชั้นลางเสร็จแลวก็เตรียมตัวที่จะกลับบาน วั นนี้ ความจริ งเจเดนไม ได ทํ า งานแต เพราะว า ลู กค า จะต อ งบิ นไป ตางประเทศพรุงนี้ ซึ่งกวาจะกลับก็เปนอาทิตยทเี ดียว อาจจะทําใหการตกลงเซน สัญญาเป นหุ นส วนกั บค ายหนั งยื ดเวลาออกไป ดั งนั้ นเขาจึ งต องสละเวลา พักผอนมาทําสัญญาใหกับลูกคาในชวงสาย สายตารูสึกเหมือนคุนๆ กับผูหญิงสองคนเมื่อครูนี้ จึงหันกลับไปมอง

รัตมา

29


ดวยความสนใจ และก็พบวาคือหญิงสาวที่ทําใหเขาตองถูกกลาวหาวาเปนไอบา กาม ไลปล้ําผูหญิง “นั่นมันยายสิบแปดมงกุฏกับเพื่อนนี่นา” เจเดนเปลี่ยนใจโดยเร็วพรอมกับรีบกาวตามอีกฝายไปใหทัน กอนจะ กระชากมือเรียวของหนึ่งในนั้น ไมตองคาดเดาเลยวาคนที่จับนั้นก็คือยายตั ว แสบที่ทําใหเขาถูกกลาวหาวาเปนไอบากามไลปล้ําผูหญิง “ฉันจับเธอไดแลว” มณีไพรําแสดงความตกใจเมื่อไดยินเชนนั้นดวยการหันกลับไปมอง แลวก็พบวา เปนคนที่ตนเองอยากหนีออกไปใหหางมากที่สุด “ปลอยฉันนะ” หญิงสาวพยายามดิ้นรนใหพนการจับกุม เข็มปณตไดยินเสียงเพื่อนจึง ทําทาตกใจไมคิดวาจะเจอกับผูช ายคนนี้อีก จึงชวยเหลือเพื่อนดวยการใชมือทุบ ไปยังรางของเจเดนไมหยุด ซึ่งมณีไพรําก็ชวยเพื่อนทํารายเขาเชนกันจนนักธุรกิจ หนุมตองยกมือขึ้นมาปองกันตัวเอง แตอีกมือหนึ่งก็ยังไมยอมปลอยมือของยาย ตัวแสบ เข็มปณตจึงตองใชไมตายสุดทายดวยการกําหมัดและตอยไปยังทองเขา อยางไมแรงเทาใดนัก หากทวาก็ทําใหเจเดนจุกไดเหมือนกัน มือใหญคลายออก มณีไพรํ า เห็นเขากําลังเจ็บอยูจึงมองหาอยางอื่นที่จะทําใหอีกฝายตามตนเองกับเพื่อน ไมได เธอมองเห็นกระปองใสขยะของพอคาขายไสกรอก มือเรียวหิ้วขึ้นมาทันที โดยบอกกับพอคาที่ยืนอยูไมไกล “ขอยืมกอนนะคะ” เมื่อพูดจบประโยคที่วาก็จัดการคว่ํามันลงไปยังศีรษะของผูชายเบื้อง หนาทันที โครม! ก อนจะฉุ ดมื อของเข็มปณตใหวิ่ งหนี ออกไปจากที่ นี่โดยเร็ ว เจเดนยกกระปองขยะออกจากรางและเหวี่ยงทิ้งอยางไมใยดี ก็พบวารางเปยก และมีเศษเนื้อบางสวนบนศีรษะและตัวเขา สภาพดูไมจืดเอาเสียเลย ชุดสูทที่ดูเทกลับกลายเปนเละเทะไมมีดี นัยนตาของเจเดนเต็มไปดวย ความโกรธ บอกดวยน้ําเสียงแคนใจ ไดแตมองตามแผนหลังเล็กที่วิ่งหนีไปไกล “ยายตัวแสบฉันจะตองจับเธอกับเพื่อนเขาคุกใหได” 30


มารปรารถนา ทุกคนตางมองมายังชายหนุมใบหนาหลอซึ่งเคยมีแตคนอยากเขาใกล แตตอนนี้เห็นทีคงมีแตคนอยากออกหางเพราะตัวเหม็นไปหมด พลางใชมือปด เศษเนื้อไสกรอกที่อยูบนกายออกไปดวยสีหนาที่รูสึกแยอยางมาก ทางดานของมณีไพรํากับเข็มปณตก็ถอนหายใจออกมาอยางเหนื่อย หอบหลังจากที่วิ่งหนีไปไดไกลพอควร มือเรียวจับไปยังเขาของตนเองและคอม ตัวต่ําลงมา ไมเคยรูสึกเหนื่อยมากเทากับการวิ่งหนีผูชายคนนี้เลย “เกือบไป... แลวไหมละ มณี” เข็มปณตพูดอยางไมตอเนื่องพรอมกับ หายใจอกสะทอนขึ้นลงดวย “ใชนะสิเข็ม ถาเธอไมอยูนะสงสัยฉันคงโดนตานั่นจับตัวไปสงตํารวจ แนเลย” วงหนานวลและแผนหลังชืน้ ไปดวยเหงื่อ พลางใชมือปดเสนผมที่ตกปรก ลงมายังดานหนาดวย “เงินแคไมเทาไรจะเสียดายอะไรนักนะ ทํายังกับวาตัวเองไมเคยจายให ผูหญิงฟรีๆ อย างนั้นละใหทายเลยนะคงมีแตผูหญิ งมาหลอกกินตานั่นเยอะ แนๆ” “ฉันก็ว าอย างนั้น แต ทําไมตองซวยมาเจอกั บตานี่ถึงสองครั้งก็ไม รู นิวยอรคก็อยางกวางดันวนมาเจอกันได” กายระหงเดินไปทรุดยังมานั่งที่อยูขาง ทางดวยความเหนื่อย “ใครเขาอยากจะหลอกกันละถาไมจําเปนจริงๆ ก็ไมอยากทําหรอก งก จริงๆ เงินแคนี้ถึงขนาดจะจับสงตํารวจ” เข็มปณตตอวาชายหนุมรูปหลอ “นั่นสิหวังวาจะไมตองเจออีกนะ ครั้งกอนฉันก็วิ่งหนีแบบนี้ละเกือบถูก จับไดเหมือนกัน หวังวาคงจะไมมีรอบสามอีกนะ ถาเจออีกละก็แปลวาฉันนี่ซวย สุดๆ เลย ถาฉันเก็บเงินไดละก็จะรีบเอาเงินไปคืนใหหมดเลยจะไดไมตองมาคอย ตามวิ่งไลอีก เข็ดแลวฉันจะไมยอมหลอกลวงคนอื่นเพื่อเงินอีกแลวครั้งเดียวพอ” ศีรษะที่ปกคลุมดวยเส นผมนุมสลวยเอนพิงกั บพนักเกาอี้ทางเบื้องหลังอยาง หมดเรี่ยวแรง

รัตมา

31


ตอน ส่ วนบุคคลทีสาวๆ เอ่ ยถึงนั นได้ แต่ มองสภาพของตัวเองอย่ าง รูสึกแยยิ่งนัก กายแกรงกาวไปนั่งในรถทั้งที่ตัวเหม็นๆ กลาวอยางอาฆาต “อยาใหฉันเจอตัวอีกนะจะเอาใหหนักเชียว ฮึ่ย เหม็นชะมัดเลย” ไมเคย อายอะไรเทานี้ โดยเฉพาะยามที่เขากาวขึ้นไปขับรถเกงสปอรตสุดเท แตสภาพ คนขับชางนาอเนจอนาถเหลือเกิน ครั้นรถจอดยังหนาบานของตนเองซึ่งชายหนุมพักอยูกับมารดาแตเวลา เครียดก็มักจะไปหาความสุขกับผูหญิงที่เพนทเฮาสสวนตัว กายสูงกาวลงมา จากรถสุดเทดวยสีหนามุยพลางออกคําสั่งกับโทนี่คนขับรถสวนตัวของมารดาซึ่ง เปนชาวตางชาติและพักอยูที่บานของเขา “โทนี่เอารถไปลางดวย” อีกฝายเห็นสภาพของเจานายหนุมที่เต็มไป ดวยกลิ่นเหม็น จึงยกมือขึ้นมาปดจมูกของตนเองไวและถามดวยความสงสัย “คุณเจเดนไปทําอะไรมาครับเนี่ยทําไมถึงเปนอยางนี”้ “ฉันไลจับพวกสิบแปดมงกุฏนะสิ ก็เลยโดนเอาถังขยะมาคว่ําใสหัว” เพียงไดยินอีกฝายก็อดที่จะขําขันไมได นัยน ตาของเขามองอยางดุกราวและ บอกดวยเสียงปรามใส “หามขํา ถาแกไมอยากตกงานละก็” โทนี่หยุดขําโดยเร็ว เพราะไมอยากที่จะเสี่ยงหางานใหม “ผมจะรีบจัดการทันทีเลยครับ” ชายหนุมโยนกุญแจรถให อีกฝายก็รับ ไวอยางแมนยํา ชายหนุม จึงกาวขึ้นไปยังบานหลังใหญ ซึ่งวิภาวีมารดาของเขาก็ 32


มารปรารถนา พลันไดกลิ่นบางอยางโชยมาจึงหันไปถามคนที่ดูแลตนเอง “ดวงใจเหม็นกลิ่นอะไรนะ” “เหมือนกลิ่นขยะเลยนะคะคุณผูหญิง” อีกฝายเอยอยางคาดการณ “กลิ่นขยะทําไมมาอยูในบานของเราละ” “กลิ่นขยะมาจากตัวผมเองครับคุณแม” เจเดนบอกใหมารดาไดทราบ เมื่อมองเห็นสภาพของลูกชายเพียงคนเดียวนัยนตาของวิภาวีก็เบิกกวางและ ถามดวยความสงสัย “เจเดน นี่ลูกไปทําอะไรมากัน ทําไมมันถึงไดเลอะเทอะอยางนี้ละ” ทั้ง ศีรษะและตัวดูไมไดเอาเสียเลย “เดี๋ยวผมจะลงมาเลาใหคุณแมฟงก็แลวกันครับตอนนีข้ อตัวไปอาบน้ํา กอน ทนเหม็นไมไหวแลวครับ” พลางทําทาขยะแขยงตัวเองอยางมาก “ไปเถอะลูก” วิภาวีเห็นดวยกับลูกชายขืนอยูนานมีหวังเธอจะพลอย อาเจียนไปดวย เจเดนมีแมอยูเพียงคนเดียวที่รักเขามากที่สดุ แตแมของเขาก็ไมเหมือน ปกติเทาใด เวลาดี ๆ ก็เหมือนนางฟาที่แสนนารัก แต เวลาอาละวาดขึ้ นมาก็ กลายเปนแมมดใจราย เปนผูหญิงเจาอารมณอยางมาก พลางขวางปาขาวของ ไปทั่ว ซึ่งเขาเองก็เคยไดรับผลจากการกระทํานี้เมื่อผูเปนแมปาของมาโดนศีรษะ ของตนเองจนเปนแผลเลือดไหล ถาเปนแมคนอื่นคงจะรีบมาปลอบขวัญและ บอกวาไมไดตั้งใจ แตในยามนั้นมารดาของเขากลับไมไดสนใจเลย ชายหนุมเติบโตขึ้นมา พรอมกับความแตกราวของสถาบันครอบครัว เมื่อบิดากับมารดาจําตองแตงงาน กันเพราะเมาแลวไดเสียกันจนทําใหมีเขาขึ้นมา ซึ่งแดดของเขาที่เปนชายหนุม ออสเตรเลี ยจํ าตองแตงงานเพื่ อรับผิดชอบอย างหลีกเลี่ ยงไมได และพอรับรู ความจริงวามารดารูสึกเกลียดผูหญิงอีกคนอยางมากดวย จึงคาดเดาวาเรื่องราวที่เกิดขึน้ ไมใชเพราะตนเองเมาแบบไมรูตัวแตเปน เพราะผูหญิงแพศยาที่ตองการทําลายความรักของเขากับผูหญิงที่รัก จึงคิดที่จะ กลับไปตามหาคนรักเกาเพื่อบอกใหรูความจริงนี้ มารดาของเขาหามปรามไมให

รัตมา

33


บิดาไป พยายามยื้อผูเปนพอไวจนตัวเองตกบันไดลงมา ซึ่งบิดาก็ไมไดสงสาร หรือใยดีเลย มันจึงทําใหแมของเขากลายเปนคนโมโหราย เคียดแคนเรื่องของสามีที่จะทิ้งตนเองกับลูกเพื่อกลับไปหาผูหญิงซึ่ง เปนคนรักเกา นี่คือเหตุการณที่ชายหนุมรับรูค วามจริงทั้งหมดเมื่อเขาอายุเพียง 12 ป อาการของมารดากําเริบเพราะบิดาที่พูดจาทํารายจิตใจใหตองเจ็บปวด ที่ หายอาละวาดไดก็เปนเพราะฤทธิย์ าที่หมอใหกินและฉีดดวยถาหากวาอาละวาด รุนแรง เพื่อใหมารดาหลับจะไดลืมเรื่องราวเกี่ยวกับผูชายคนนั้นไป เจเดนถอด เสื้อผาทีอ่ ยูบนเรือนกายปาทิ้งดวยความรังเกียจ จากเสื้อผาแบรนดเนมราคาแพงบัดนี้เหมือนขยะเนาไมมีผิด พลางใช มือเปดน้ํ าฝกบัวและกายแกรงก็กาวเขาไปอยู ใตสายน้ําปลอยใหน้ํารินรดลง มายังศีรษะและรางกํายําที่เต็มไปดวยรอยสัก พลางใชมือถูอยางตอเนื่องเพื่อ ชําระกลิ่นที่เหม็นเนาออกไปใหหมด เพียงครูเขาก็กาวออกมาดวยชุดเสื้อคลุมสีขาวผูกเชือกไมแนน กอนที่ เขาจะปลดมันออกเพื่อเปลี่ยนเสื้อผา เผยใหเห็นเรือนกายกํายําและรอยสักเต็ม แขน ชายหนุมเคยเกือบจะเสียคนแลวเพราะคบเพื่อนในวัยมัธยมตน เลนยาและ สักเต็มราง เมื่อตอนวัยรุนที่กําลังอยูในชวงคะนอง เพราะที่บานไมมีความสุขจึง ตองหาความสุขนอกบานแทน กระทั่งไดมาเจอกับไรอัลที่ดึงใหเขาออกมาหาง จากเรื่องพวกนี้ หากรอยสักที่อยูบนตัวของเจเดนบริเวณแผนอกกวางและแขนทั้งสอง ขาง กลับทําใหเขาดูเราใจและมีเสนหอยางมากสําหรับสาวๆ วงหนาคมสลัดเสน ผมที่เปยกชื้นไปมาตองจัดการสระผมหลายรอบ รวมทั้งใชครีมอาบน้ําฟอกตัว อีกหลายคราเชนกันเพื่อทําใหตัวหายเหม็น มือหยิบเสื้อโปโลตัวใหมสวมไปยังรางกํายําเปนชิ้นสุดทาย ก็พลันได ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา กรี๊ด... “คุณแม” เขารีบกาวออกมาจากหองโดยเร็วเมื่อไดยินเสียงของอีกฝาย วิ่งลงไปยังชั้นลางก็เห็นนาดวงใจจับตัวของผูเปนมารดาไว 34


มารปรารถนา “คุณแมอาละวาดอีกแลวเหรอครับนาดวงใจ” “ใช คะคุ ณเจเดน คุ ณผู หญิงคิ ดถึ งคุ ณผู ชายเมื่ อกี้ คะ พอดี ว ามั นมี โฆษณาบาน พอแมลูกอยูดวยกันคะ คุณผูหญิงก็เลยเกิดอาการคลั่งคะ” นี่ก็ เปนสิ่งที่เขาหามปรามไมได “ฉันไมใหคุณไปหาผูหญิงคนนั้นนะ ไมใหไป” เจเดนหันไปมองอีกฝาย โดยเร็วและบอกดวยน้ําเสียงที่แสดงความโกรธอยางมากพลางกัดฟนกรอดๆ และสบถออกมา “บาที่สุดเลย” เขาเขาไปกอดผูเปนแมเพื่อปลอบโยน “คุณแมครับมัน เปนแคโฆษณานะครับไมมีอะไรหรอกครับ” “เจเดนหามแดดสิอยาใหไปหาผูหญิงคนนั้น แมเกลียดผูหญิงคนนั้น เกลียด!” พรอมกับที่มือปาขาวของไมหยุด เพียงครูก็ทรุดลงไปในออมแขนของ เขาโชคดีที่ครั้งนี้มารดาไมไดเปนอะไรมาก ครั้งกอนเขาโรงพยาบาลไปเพราะผู เปนแมเกิดอาการช็อก ชายหนุมตองเห็นสภาพของมารดาเปนอยางนี้มาโดย ตลอด ดวยความรูสึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก “เมื่อไรคุณแมถึงจะเลิกคิดถึงผูชายคนนี้กัน ผูชายที่ไมเคยรักคุณแม เลย” เจเดนไมเคยเรียกอี กฝ ายว าแดด เพราะผู ชายคนนี้ ไมเคยทําหน าที่ ดังกลาวกับตนเอง มีแตความชิงชังใหกับชายหนุมเทานั้น ซึ่งเขาก็พลอยเคียด แคนแทนมารดาไปถึงผูหญิงอีกคนดวย แมตัวไมอยูแตก็ทําใหครอบครัวของเขา ไรความสุข ชายหนุ่มมาทํางานด้ วยสีหน้ าทีไม่ ค่อยสู้ดีนัก เพลย์ บอยหนุ่ มที วงหนาคมเกลื่อนไปดวยรอยยิ้ม กับคารมหวานหูที่ทําใหสาวๆ ติดตองในเสนห ของตนเอง แต ความจริ ง มั น คื อ หน า กากที่ เ ขาสวมไว เ พื่ อ ป อ งกั น หั ว ใจที่ เปราะบางเกี่ยวกับเรื่องของมารดา ไรอัลเห็นอีกฝายมีอาการแบบนี้ก็คาดเดาได ออกเลยวาเปนเพราะอะไร

รัตมา

35


“แมของนายอาการกําเริบอีกแลวเหรอเจเดน” เขาทําทาถอนหายใจออกมาโดยแรง เหตุการณพวกนี้ก็เกิดขึ้นมานาน หลายปแลว แตใหตายมันไมไดทําใหชายหนุมรูสึกชาชินสักที ไหนใครเคยบอก วาถาอยากหายจากอาการเจ็บก็ตองใหมันโดนซ้ําๆ หลายครั้ง แตมันกลับฝ ง ความชิงชังในตัวของคนรักเกาบิดามากขึ้นไมหยุด “เหมือนเดิมนะละ ฉันปองกันอาการกําเริบของคุณแมไมได เมื่อวานนี้ ในโทรทัศนมีภาพของพอแมลูก ก็ทําใหคุณแมของฉันคิดถึงผูชายคนนั้นอีก” “เพราะวาแมของนายรักผูชายคนนั้นมากนะสิ” “เมื่ อไรคุ ณแม ฉั นจะหายซะทีนะ ถ าคุณแม ฉั นหายป วยนะฉั นคงมี ความสุขมากเลยละ จนบางทีฉนั เคยคิดวาถาผูช ายคนนีต้ ายไปคุณแมของฉันจะ หายปวยไหม เพราะจะไดไมตองคิดถึงผูชายคนนี้อีก ไมตองกลัววาอีกฝายจะ เจอกับคนรักเกา เพราะมันเปนสิ่งที่คุณแมของฉันหวาดกลัวมาก” โดยชวงนั้นไท เลอรซึ่งมาถึงบริษัทไดยินในสิ่งที่อีกฝายเอยจึงเตือนดวยความหวังดี “นายคงไมคิดทําอยางที่ พูดหรอกนะเจเดน เพราะถานายทําแมนาย จะตองเสียใจมากเลยละ” “ฉันก็พูดไปอยางนั้นละแตฉันไมกลาทําหรอก เพราะถาไมมีฉันแลว ใครจะคอยดูแลคุณแมฉันกันละ” ตอนนี้มีเขาเพียงคนเดียวที่คอยดูแลมารดา ทุกอยางตองใชเงินทั้งนั้น ชีวิตของเขามอบใหกับผูเปนแมเพียงคนเดียวเทานั้น “ดีแลวละที่นายไมคิดทําอยางนั้น ฉันเชื่อวาสักวันแมนายจะตัองหาย ปวยแน” ไรอัลจับไปยังบาของเพื่อนสนิทอยางใหกําลังใจ “ถาวันนั้นมาถึงฉันจะดีใจที่สุดเลย” “ฉันวาชวงนี้นายพักผอนเถอะ เดี๋ยวเรื่องงานฉันจะเปนคนจัดการเอง” เพื่อนทั้งสองบอกดวยความหวงใย “ไม เป นไรถ าฉั นไมทํ างาน ไมหาความสุขเรื่ องผูหญิง ฉั นคงเปนบ า แนๆ” ชายหนุมไมยอมรับความหวังดีจากทั้งคู โดยผูหญิงที่ทําใหเจเดนเคียดแคนยามนี้ก็อยูที่ประเทศไทย ทํางานเปน พนักงานบัญชีตามที่ตนเองร่ําเรียนมา และไดยายไปอยูที่ใตกับคนรัก หลังจากที่ 36


มารปรารถนา เลิกรากับแอรอนซึ่งเปนคนรักเกาไป “คิดอะไรอยูเหรอจี ผมเรียกคุณตั้งหลายรอบแลวนะ” จักรกฤษซึ่งเปน คนรักของเธอเห็นภรรยานั่งเหมอลอยจึงแสดงสีหนาสงสัย “เปลาหรอกคะฉันคิดถึงเรื่องเกาๆ นะคะ” พลันนึกถึงชวงที่เปดประตูหองเพื่อนเขาไปก็พบวาคนรักกับเพื่อนสนิท ของตนนอนอยูบนเตียงเดียวกันในสภาพที่หมิ่นเหมอยางมาก เพียงแคนี้เธอก็ รับรูแลววาเกิดอะไรขึ้น ‘กรี๊ ด แอรอน วิ ภาวี นี่ มันอะไรกั นเนี่ ย ’ ทั้ งสองตื่ นขึ้ นมาพร อมกั น เนื่องจากเสียงกรี๊ดของเธอและพอเห็นใบหนาของหญิงผูเปนคนรักกับเพื่อนสนิท ก็เกิดความตกใจอยางมาก ‘รุจิรา’ ทั้งคูเรียกชื่อเธอออกมาพรอมกัน หญิงสาวเดินเขาไปตบหนา ของทั้งสองคน เพียะ!... ‘ฉันไมคิดเลยวาทั้งสองคนจะทรยศฉันแบบนี้ ฮือ..’ แลวเธอก็วิ่งออกมาจากที่นั่นโดยเร็ว ไมวาอีกฝายจะขอโทษเชนไร เธอ ก็ไมยอมใหอภัยและคืนดี กอนจะตัดสินใจแตงงานกับผูชายคนใหมหลังจากนั้น หนึ่งป ผูเปนสามีไดยินเธอพูดเชนนั้นก็บอกอยางปลอบใจ “เรื่องเกาๆ อยาไปนึกถึงเลยนะ นึกถึงปจจุบันดีกวา” “คะ ฉันจะไมนึกถึงอีก” แมจะบอกเชนนั้นแตก็รูดีวามันเปนสิ่งที่ตนเอง ทําไดยากเย็นนัก ณ ห้ างสรรพสินค้ าแห่ งหนึ งของนิ วยอร์ คทีแผนกชุดชันในสตรี ขณะที่เข็มปณตกําลังยืนทํางานนั้นก็พลันมองเห็นชายหนุมคนหนึ่งซึ่งอยูในชุด สูทตัวเทหสีเทา เดินควงแขนเขามาพรอมกับหญิงสาวที่แตงตัวเปรี้ยวและเซ็กซี่ แตความรูสึกของเธอไมไดชื่นชมเลย นั่นเพราะวาเธอมีปมเกี่ ยวกับครอบครั ว เรื่องความเจาชู ซึ่งมารดาของเธอและตัวเองไดพบอยางชัดเจน นั่นก็คือบิดาของเธอมีเมียนอยแลวมาบังคับใหแมของเธอยอมรับวา ตนเองมีเมียอีกคนหนึ่ง แมของเธอไมยอมรับและตัดสินใจที่จะขอหยา แตผูเปน

รัตมา

37


พอก็ไมยอมหยาให ดังนั้นมารดาจึงใหเลือกระหวางตนเองกับเมียนอย พอของ หญิงสาวก็บอกวาเลือกไมไดเพราะรักทั้งคู ดังนั้นมารดาจึงตัดสินใจไปสมัคร ทํางานที่ศูนยวัฒนธรรมไทยในนิวยอรค เพื่อไมอยากรับรูเรื่องบาๆ ของผูเปนพอ อีกตอไป และเมื่อคนรักของนารติวรรณเสียก็เลยชวนเพื่อนสนิทใหมาทํางานที่นี่ ดวยกัน เธอมองอยางใบหนาเบใส “เกลียดจริงๆ พวกเจาชู นาสงสารคนรักที่มีแฟนนอกใจไมหยุด ถามีลูก ก็คงนาสงสารเหมือนฉัน” ไมเพี ยงพูดเทานั้ นแต ยังมองอีกฝ ายดวยนัยนตาที่ แสดงความชิงชั ง อยางมาก เธอรับรู จากเพื่อนพนักงานดวยกันวาอีกฝายเปนเพื่อนกั บเจาของ หางสรรพสินคา ถึงไดพาสาวๆ มาใชบริการที่นี่อยูบอยๆ อยางไมซ้ําหนา “พวก ผูหญิงก็ใจงาย พอผูชายยอมจายคาของให พาไปเลี้ยงขาว ก็รีบกระโดดเกาะ โดยไมสนใจวาพอใคร สามีใคร ขอเพียงแคตัวเองมีคนเลี้ยงก็พอ” วันนี้ธาวิตพาหญิงสาวอีกคนมาเดินเลนที่หางสรรพสินคาซึ่งเปนของ เพื่อนสนิทตนเอง ผูหญิงที่ควงมาดวยก็ชี้มายังแผนกชุดชั้นในสตรีพลางบอก อยางออดออน “ชวยแอนนาเลือกชุดชั้นในหนอยสิคะ คุณอยากใหแอนนาใสชุดชั้นใน แบบไหนคะ” โดยมือเรียวลูบไลไปยังวงหนาคม พลันทําใหเข็มปณตนึกไปถึงชวงที่ อยูเมืองไทยแลวเธอก็เจอวาบิดาอยูกับเมียนอยกําลังออดออนใสกันอยางไม รูจักอายเลย “สําหรับผมคุณใสแบบไหนก็สวยทั้งนั้นละ” อีกฝายยิ้มดวยความเขิน อายและยื่นใบหนาไปจุมพิตที่แกมของธาวิต เข็มปณตก็ทําหนาเบะใสเมื่อชาย หนุมพูดประโยคดังกลาวจบ “คุณเนี่ยปากหวานจังเลยคะ คุณวาแบบนี้สวยไหมคะ” หญิงสาวเดิน ไปหยิบชุดชั้นในแบบเซ็กซี่ที่แขวนอยูมาสงใหเขาไดดูพลางถามความเห็นนัก ธุรกิจหนุม เขาก็บอกใหเธอไดรับรู 38


มารปรารถนา “เซ็กซี่มากเลยยาหยี” เข็มปณตก็ทําทาดังเกาไมเปลี่ยน “แลวสีดํานี่เซ็กซี่เหมาะกับแอนนาไหมคะ” คูควงของเขาถามกลับมา ตอ “สุดๆ เลยละดารลงิ้ ” ชายหนุมบอกใหเธอไดทราบหลังจากนั้น ซึ่งหญิง สาวอีกคนก็ทําราวกับขนลุกและหันหนาไปทางอืน่ พรอมกับแลบลิน้ ใสดวยพลาง เอยอยางลอเลียนเขา “แหวะ” เข็มปณตไมรูวาธาวิตสังเกตเห็นทาทางของเธอตั้งแตครั้งแรกแลว พอ ครั้งที่สองกับสามจึงแกลงตอบกลับไปโดยที่นัยนตาก็มองไปยังพนักงานของหาง ตลอดเวลา ดวยความสงสัยวาอีกฝายมีปญหาอะไรกับคําพูดของเขารึไงกันถึง ทําทาแบบนั้นใสทกุ ครั้ง “แอนนาไปลองใหคุณดูนะคะ เขาไปลองชุดกับแอนนาหนอยสิคะ” “แอนนาเขาไปลองชุดกอนนะพอดีผมขอโทรศัพทหาลูกคาแปบนึง ” ชายหนุมโกหกคูควงของตนเอง “ก็ไดคะแลวอยาลืมเขาไปดูแอนนาลองชุดนะคะ” หญิงสาวกาวเขาไป ในหองลองตามลําพัง ธาวิตจึงเดินไปหาอีกฝายพลางสอบถามดวยความสงสัย “คุณมีปญหาอะไรกับผมอยางนั้นเหรอ” เขาถามเปนภาษาอังกฤษโดย ที่นัยนตาคูคมมองไปยังวงหนานวลอยางไมละไปทางใด “ฉันไมมีปญหาอะไรกับคุณนี่คะ” แตดูเหมือนวาธาวิตจะไมเชื่อในสิ่งที่ เธอเอยสักนิด “ผมสั งเกตตั้ งแตเมื่ อกี้ แลวว าพอผมพู ดอะไร คุ ณจะทํ าทาปากเบะ ตลอด พอครั้งสุดทายยังเอยลอเลียนผมอีกนะ” เขารีบถามกลับอยางกระจาง แบบไมยอมใหเสียเวลาเลย เข็มปณตก็ทําหนาเหมือนไมรูเรื่อง “ฉันจะลอเลียนคุณเรื่องอะไรเหรอคะ” “อยามาเลนลิ้นกับผมตอบมาวาทําทานั้นทําไมกัน” มือใหญจับไปยัง ตนแขนนวลอยางแรงดวย พรอมกับใบหนาที่แสดงความโมโห นัยนตาของเขา มองไปยังใบหนานวลที่ดูราวกับเด็กวัยรุน พลางเรียกพนักงานสาวในใจ “ยาย

รัตมา

39


เด็กเมื่อวานซืน กลาดียังไงมาลอเลียนเขากัน” “ชวงนี้ฉันไมคอยสบายนะคะ ก็เลยรูสึกผะอืดผะอม เลี่ยนๆ นะคะ ขอ โทษดวยนะคะที่ทําใหคุณลูกคาเขาใจผิดไป” แมปากจะเอยเชนนั้นแตลูกกะตา แพรวพราวของอีกฝายมันไมไดทําใหธาวิตเชื่อเลย “ครั้งนี้ผมจะไมเอาเรื่องคุณแตถามีครั้งหนาละก็ คุณเจอดีแน” ชาย หนุมเอยอยางทิ้งทายกอนจะปลอยรางบางราวไมพอใจ แลวเดินเขาไปยังหอง ลองเสื้อเพื่อดูคูควงของตนเอง” เข็มปณตก็เอยตามยอนหลังอยางปากไว “เจอดี อะไรเหรอ” ถาเธอไดรูวาเจอดีอะไรคิดวาคงไมกลาที่จะไปลองของกับเขาเปนแน โดยเมื่อเขาไปสนุกกั บแอนนาจนฉ่ําปอดแล วชายหนุมก็ ขับรถไปหา พี่สาวหลังจากนั้น เมื่อดาดาเห็นผูเปนนาชายก็รีบวิ่งเขามาหาพลางกอดคออีก ฝายอยางนารัก “นาวิ ตจะไปกินขาวกับดาด าไหมคะ ดาดาจะไปดูคุณครูมณี รําคะ ” เพียงไดยินถึงชื่อของหญิงสาวที่ตนเองกําลังใหความสนใจอยูนั้น วงหนาคมก็ เปลี่ยนเปนยินดีอยางมาก จึงรีบตอบรับกลับไปโดยเร็ว “ไปสินาวิตก็อยากไปดูคุณครูมณีรําเหมือนกัน” “อยางนั้นไปกันเลยคะนาวิต” ชายหนุมจึงอุมรางของหลานสาวขึ้นมา ยังวงแขนแกรง โดยตรงไปยังรถของตนเองกอนจะขับรถตามผูเปนพี่สาวไปยัง รานอาหารไทย คูซีน เพียงหญิงสาวเห็นครอบครัวของนายจางก็เดินออกมาตอนรับดวยวง หนานวลที่เกลื่อนไปดวยรอยยิ้มอยางออนหวาน นัยนตาเปนประกายสดใส “สวัสดีคะพี่รินทร ดีใจจังเลยคะที่วันนี้มากินอาหารที่น”ี่ “ผมก็มาดวยนะครับคุณครูมณี” ธาวิตบอกใหเธอไดรับรูเชนกัน “คุณแมบอกวาจะพานองดาดามาดูคุณครูมณีรําคะ” เด็กหญิงตัวนอย บอกอยางเสียงดังฟงชัด “แลวนี่มณีรําไปหรือยังพี่เองก็จําไมได มณีบอกพี่วารําโชวตอนหนึ่งทุม หรือวาสองทุ มก็ ไม รู เลยพามาก อนหนึ่ งทุ มดี กว าเผื่อเวลาไว ” นายจ างสาว อธิบายใหเธอไดฟง 40


มารปรารถนา “มณีรําชวงหนึ่งทุมคะพี่รินทร เดี๋ยวมณีก็ตองไปเปลี่ยนเสื้อผาแลวคะ เพื่อเตรียมตัวรําโชว” “ผมจะคอยดูนะครับคุณครูมณี” ธาวิตใหกําลังใจอีกฝาย หญิงสาวจึง ยิ้มตอบรับกลับไป “ขอบคุณคะคุณวิต” หลังจากนั้นเธอก็เขาไปเปลี่ยนเสื้อผาเพื่อเตรียม ทําหนาที่ของตนเอง เมื่อมณีไพรําแตงหนากับเปลี่ยนชุดเปนที่เรียบรอยก็เตรียมที่จะขึ้นไป รําโชวยังเบื้องหนา ค่ําคืนนีม้ ณีไพรําคิดวาจะรําเพลง อวยพรออนหวาน ใหนอง ดาดาดู เพราะวาตอนนี้เธอกําลังสอนเด็กๆ รําเพลงนี้อยู จะไดดูเปนตัวอยางไว โชคดีที่หญิงสาวยืมชุดมาจากศูนยวัฒนธรรมไทยได ทําใหเธอประหยัดคาชุดรํา ไทยไปบางสวน มณี ไพรํ า ก า วขึ้ น ไปแสดงบนเวที ด ว ยชุ ด สี ครี มกั บ สไบสี ท อง วง หนานวลสรางความประทับใจใหกับลูกคาชาวตางชาติ รวมไปถึงมือเรียวดังลํา เที ยนก็ ร ายรํ าอย างอ อนช อยตามท วงทํ านองดนตรี ป พาทย และเนื้ อเพลงที่ ไพเราะ ขออวยพรออนหวานประสานศัพท รองรับบรรเลงเพลงประสม ทั้งรายรํางามตานาชม สุขสมอารมณรื่นชื่นฤดี ทุกขโศกโรคภัยไมบีทา … ธาวิตปรบมือใหกอนเปนคนแรก นองดาดาก็ปรบมือตามผูเปนนาชาย กอนจะตามมาดวยลูกคาในราน “คุณครูมณีสวยจังคะนาวิต” “ใช คุณครูมณีสวยมากเลย” เหมือนเขาตกอยูในหวงความฝนเมื่อเอย ชื่นชมเธอ นัยนตาของธาวิตแทบไมสนใจผูหญิงคนไหนอีกเลย นอกจากนางรํา สาวแสนสวยเพียงคนเดียวเทานั้น แลวพลันเขาก็คิดอะไรบางอยางขึ้นมาได “ยัง

รัตมา

41


ไมไดถายรูปคุณครูมณีเลย” เขารีบหยิบโทรศัพทมือถือขึ้นมาบันทึกภาพของ หญิ งสาวที่ ตนเองหมายตาจะสานความสั มพั นธ ให สนิ ทชิ ดเชื้ อกั น มากขึ้ น กวาเดิม โดยเพียงไมนานการแสดงรําอวยพรออนหวานก็จบลงอยางสวยงาม ธาวิตปรบมือใหกับเธอดังเดิม ซึ่งเสียงปรบมือก็ดังตามมาอยางมากมาย “ขอบคุณมากคะ รูสึกดีใจที่ทุกคนชื่นชอบการแสดงนี้คะ” กายระหงใน ชุดนางรําที่งดงามก็กาวลงมาจากเวที ธาวิตเอยอยางขันอาสาเมื่อใกลเวลาปดรานแลว เขาอยากที่จะทําให เธอประทับใจมากยิ่งขึน้ และตองการเวลาสวนตัวเพื่อจะสนิทสนมกับเธอเพิ่มขึ้น ดวย “เดี๋ยวผมขับรถไปสงคุณครูมณีที่บานนะครับ” “ฉันเกรงใจคุณวิตนะคะ เดี๋ยวฉันกลับเองก็ไดคะ” “ถาเกรงใจก็ตองใหผมไปสงสิ ดาดาอยากไปสงคุณครูมณีกลับบานรึ เปลา” ชายหนุมใชหลานสาวเปนตัวเชื่อมความสัมพันธของตนเองกับอีกฝาย “อยากคะนาวิต” เด็กหญิงพยักหนาตอบรับโดยเร็ว “เห็ นไหมดาด าก็ อยากไปส งคุ ณครู มณี เหมื อนกั น ” หญิ งสาวรู สึ ก ประทับใจในตัวของเขาอยางมาก “ขอบคุณนะคะคุณวิต ดาดาดวยจะ” วงหนานวลเกลื่อนไปดวยรอยยิ้ม โดยยินยอมใหเขาขับรถมาสงตนเอง ซึ่งชวงที่ขับรถมานั้นเขาก็เอยกับหญิงสาวถึงความตองการของตนเอง อยากใหเธอเรียกเขาแบบสนิทสนมกวาเดิม “คุณครูมณีเรียกผมแบบพี่รินทรไดไหมครับ” มณีไพรําทํานัยนตางุนงง เมื่อไดยินเขาพูดเชนนั้น “เรียกคุณวิตแบบพี่รินเหรอคะ” “ใชครับ เรียกผมวาพี่วิต ผมวาเรียกคุณวิตมันดูไมคอยกันเองนะครับ” เขาอธิบายใหเธอฟงอยางกระจาง “จะดีเหรอคะคุณวิต” มณีไพรําพลางถามซ้ําอยางไมมั่นใจ ชายหนุมจึง 42


มารปรารถนา ยืนยันกลับมาซ้ําดวยการพยักหนา “ดีสิครับ” หญิงสาวก็ยอมทําตามที่เขาบอกดวยดี “ตกลงคะฉันจะเรียกคุณวิตวาพี่วิตคะ” “ขอบคุณครับมณี พี่ขอเรียกแบบนี้ละกันนะ คือพี่ไมอยากเปนลูกศิษย ของมณีนะ” “ไดคะ” เธออนุญาตอยางเต็มใจเชนกัน กระทั่งธาวิตขับรถมาสงเธอที่บานเปนที่เรียบรอยแลว มณีไพรําก็เอย กับอีกฝายกอนที่จะกาวลงมาจากรถคันสวย “ขอบคุณนะคะพี่วิตที่อตุ สาหขับรถมาสงมณีถึงบานคะ ขับรถกลับดีๆ นะคะ ฝนดีนะดาดา” พรอมกับกมลงหอมแกมนวลดวย ธาวิตเห็นเชนนั้นแลวก็ อยากใหอีกฝายหอมแกมตนเองเหมือนหลานสาวบางจัง “แลวไมอวยพรใหพี่บางเหรอมณี” “ขอใหพี่วิตฝนดีเหมือนกันคะ” หญิงสาวรีบเอยตามที่เขารองขอ “พีก่ ็ขอใหมณีฝนดีนะ” ชายหนุมอวยพรกลับมาโดยวงหนาคมประดับ ไปดวยรอยยิ้มนามอง หลังจากนั้นสองนาหลานก็พากันขับรถกลับบาน มณีไพรํายืนมองรถ คันใหญที่แลนออกไป ดวงหนานวลยิ้มอยางไมหุบ เข็มปณตซึ่งเห็นเพื่อนมีรถ คันใหญขับมาสงจึงถามดวยความสงสัย “ใครขับรถมาสงเหรอมณี” “นองชายของพี่รินนะ” มณีไพรําบอกใหรับรู ครั้นไดยินเพื่อนสนิทก็เอย อยางคาดเดา “พี่รินที่มณีไปสอนลูกสาวรําไทยนะเหรอ” หญิงสาวพยักหนาตอบรับ “ใชแลวละ” “แลวทําไมเขาถึงขับรถมาสงมณีละ แถมนี่ไมใชเวลาสอนดวยนะชัก แปลกๆ นะ” พลางซักไซไมหยุดอยางอยากรูดวยน้ําเสียงสัพยอก “อาจจะเปนทางผานก็ไดมั้ง” “หรื อ ว าน อ งชายพี่ ริ น จะชอบเธอกั นมณี ฉั นว า ต อ งใช แ น ๆ เลย”

รัตมา

43


เข็มปณตเอยอยางคาดเดาดวยความเชื่อมั่นกับความคิดของตนเอง “เหลวไหลนะเข็ม ฉันกับเขานะตางกันมากเลยนะ เขารวยมากสวนฉัน ก็แคครูสอนรําไทยธรรมดา” “ไมหรอกถาคนเรารักกันฐานะไมเกี่ยวนี”่ เข็มปณตแสดงความคิดเห็น “ไมเอาละเขาบานดีกวา ไมอยากคิดในเรื่องที่เปนไปไมไดนะ ไปนอน กอนนะเข็ม” หลังจากนั้นมณีไพรําก็เตรียมกาวเขาไปในบาน เข็มปณตจึงบอก อยางอวยพร “ฝนดีนะมณี” “จะ ฝนดีเหมือนกันนะเข็ม” แลวทั้งสองสาวก็พากันแยกยายเขาบานไป โดยเข็มปณตนึกไปดวยถา เพื่อนสนิทไดเจอผูชายดีๆ เธอจะยินดีกับเพื่อนดวย แตอยาเจอพวกพอปลาไหล เจาชูยักษละกัน อยางผูชายที่เธอไดเจอในวันนี้เปลี่ยนผูหญิงอยางกับเปลี่ยนถุง เทานะ เดือนหนึ่งควงผูหญิงไมต่ํากวาสามคน พลางทําหนาหมิ่นๆ ใสเมื่อนึกถึง ใบหนาคมที่เดินมาถามตนเองและตั้งฉายาใหกับเขาดวยความเขนเขี้ยว “ผูชาย หูดํา” หลังจากทีธาวิตขับรถออกมาจากบ้ านคุณครู สาวแล้ วเขาก็อดยิม อยางยินดี ไมได ตอนนี้ เขาเริ่มที่จะสนิทสนมกับเธอมากขึ้ นแล ว พลันวงหน า ออนหวานก็เปลี่ยนเปนพนักงานสาวที่อยูแผนกชุดชั้นใน กับภาพที่อีกฝายทํา ปากเบะใสเขาถึงสามคราว แถมครั้งสุดทายยังพูดวาแหวะอีก “ยายเด็ กเมื่ อวานซื น ฉันไม มีทางเชื่ อเด็ ดขาดว าที่ พูดจะเปนความ จริงนะ” “นาวิตพูดอะไรเหรอคะ” ดาดาที่นั่งอยูทางดานหนาไดยินผูเปนนาชาย บนงึมงําจึงถามดวยความสงสัย “ไมมีอะไรหรอกดาดา นาวิตคิดถึงผูหญิงคนหนึ่งนะ อยูๆ ก็มาทําหนา เบะใสนาวิต” เขาเลาใหหลานสาวไดรับรูเกี่ยวกับเหตุการณในวันนี้ หลานสาวก็ ทําทาคิ้วขมวดเขามาชนกัน 44


มารปรารถนา “ทําไมผูหญิงคนนั้นมาทําหนาเบะใสนาวิตละคะ” “นาวิตก็ไมรูเหมือนกัน เอาไวนาวิตจะพาดาดาไปเจอนะแลวถามใหนา วิตทีวาเขามาทําหนาเบะใสนาวิตทําไม” ธาวิตคุยกับหลานสาวในขณะที่ขับรถ ไปดวยอยางอารมณดี “ไดคะนาวิต” หลานสาวตัวนอยพยักหนาตอบรับ ทางดานของมณีไพรําก็จัดการอาบน้ําเตรียมตัวเขานอน ซึ่งหญิงสาวก็ นึกถึงชายหนุมคนเมื่อครูที่มาสงตนเองเกิดความสงสัยไมตางจากเพื่อนเลย เขา คิดอะไรกับตนเองรึเปลาถึงไดอาสามาสงที่บานอยางนี้ วงหนานวลคิดไปถึงธาวิ ตซึ่งอีกฝายก็ดูสุภาพและไมไดทําอะไรที่ดูไมดีกับตนเองเลย ที่สําคัญเปนน า ชายที่นารักตอหลานสาวอยางมาก พลันภาพของผูชายอีกคนก็ผุดขึ้นมาใหเธอ นึกถึงดวย... แมวาอีกฝายจะดูดีกวานาชายของลูกศิษยสาวมากก็ตาม เธอนึกถึง เหตุการณที่ไดพบกับผูชายคนนั้นในชวงที่กําลังจะเดินขามถนนก็พอดีกับที่มีรถ คันหนึ่งแลนออกมา ซึ่งพอเห็นเธอก็เกิดอาการตกใจคิดวารถชนตนเองเปนแน จึงกาวถอยหลังแตเจากรรมกลับสะดุดหกลมลงไปนั่งที่พื้น เข็มปณตจึงโกหกวา โดนรถชนเพราะอี กฝายเบรกไมทัน ซึ่งเพื่อนสนิทก็แอบสงสัญญาณผานทาง สายตา ทําใหเธอตองเลนเนียนไปตามน้ํา ตองแสดงทาทางเจ็บใหเหมือนจริง แสรงทําเปนเอามือกุมทองไวดวย ราวกั บวาโดนชนจริงๆ ชายหนุมผูเป นคนขั บก็กาวลงมาจากรถและถามดวย ความหวงใย “เปนยังไงบางครับ” ครั้ น รั บ รู จ ากเพื่ อ นว า เจ็ บ หนั ก และเธอก็ เ ล น ละครเจ็ บ ได อ ย า ง แนบเนียน อีกฝายก็เลยยื่นเงินใหและตั้งใจจะพาเธอไปโรงพยาบาลดวย แตทั้ง สองบอกไมเปนไรเดี๋ยวไปเอง แตกลับไมไดไปซ้ํายังเดินไดปรอราวกับวาไมได เปนอะไรสักนิดเดียว มีเพียงบาดแผลถลอกยังหัวเขานิดหนอยเทานั้น และนั่นจึง ทําใหเขารับรูวาโดนหลอก แลวภาพที่ออนโยนก็เปลี่ยนเปนใจรายเมื่อเขาเห็น เธอเดินมายังบริเวณนั้นจึงรีบวิ่งไลหญิงสาวอยางไมรูจักเหน็ดเหนื่อยเลย

รัตมา

45


เพื่อจะจับตนเองไปหาตํารวจ แมวาอีกฝายจะหลอมากก็เถอะแตแบบ นี้ไมไหว ชิ! แลวเธอก็ตอวาตนเองหลังจากนั้น “ไปนึกถึงคนใจรายอยางนั้นทําไมกัน บาแลว” พลางสลัดภาพวงหนา คมออกไปโดยเร็วกอนจะเตรียมตัวหลับเพื่อทํางานหาเงินในวันพรุงนี้

46


มารปรารถนา

ตอน ในยามสายของวันอาทิตย์ ขณะทีเธอกําลังนังซ่ อมชุดนางรําอยู่ที บาน มารดาที่ไมไดไปทํางานก็เอยถึงธุระสําคัญขึ้นมาใหลูกสาวไดรับรู “มณีวันพุธหนาแมไมอยูนะ พอดีวาลูกสาวของหัวหนางานแมแตงงาน นะก็เลยตองไปงานนี้ดวย เช ารถไปดวยกันหลายคนถาไม ไปคงดูไมดีแนเลย หัวหนาอุตสาหตั้งใจชวน” “แลวนาปนไปดวยรึเปลาจะแม” หญิงสาวถามกลับดวยความสงสัย โดยมือก็เย็บสไบอยางคลองแคลว “ไปจะ มณีไปนอนกับเข็มละกันนะวันนั้นนะ” รติวรรณบอกดวยความ เปนหวงในตัวลูกสาว “จะแม” มณีไพรํารับปากเปนอยางดี “เดี๋ยวมณีเอาเงินไปใหคุณเบิรกลี่กอนนะจะ” นั่นเพราะวาเมื่อวานนี้ เงินเดือนของเธอเพิ่งออก หญิงสาวจะตองโดนหักจากทางรานอาหารดวย เพื่อไปใชหนี้ที่ตนเอง ได ยืมพี่ จรรยามาเนื่องจากวาตอนแรกที่ ไปยื มเงิ นเบิ ร กลี่มามันก็ ยังไมเพี ยง พอที่จะสงไปเปนคารักษาของยายตนเอง จึงตองไปกูเพิ่มจากพี่จรรยา ซึ่งอีกฝาย ก็ใจดีไมไดคิดดอกเบี้ยแตหักจากเงินเดือนของมณีไพรําบางสวนทุกเดือนเทานั้น ดังนั้นถาไมจําเปนมณีไพรําจะไมขาดงานอยางเด็ดขาด เพราะถาหยุดๆ หายๆ ครั้งตอไปถาเดือดรอนอีกพี่จันทรอาจจะไมใหยืมอีกก็ได

รัตมา

47


เธอจึงไปทํางานอยางขยันขันแข็ง มือเรียวกดกริ่งยังบานของเจาพอ เงินกูนอกระบบ เพียงครูลูกนองของอีกฝายก็เปดประตูออกมาและเดินนําเขาไป ยังดานใน เมื่อเห็นใบหนานวลก็ยิ้มดวยความยินดี “วาไงมณี” เรียกชื่อเธอเสียงออนเสียงหวานทีเดียว “ฉันเอาเงินมาจายหนี้ใหคุณเบิรกลี่คะ” มือเรียวเปดกระเปาสะพาย และหยิบเงินที่ไดเตรียมไวสงใหกับอีกฝาย “มาตรงตามนัดดีทีเดียว” พลางเอยชมเชยหญิงสาว “ฉันรับปากใครแลวก็ไมอยากผิดคําพูดคุณเบิรกลี่คะ” อีกฝายรับเงิน ไปจากเธอโดยลอบกุมมือนุมของเธอไวดวยอยางแนบแนนคลายจงใจ มณีไพรํา รีบดึงมือออกมาเหมือนรูสึกไมชื่นชอบ “อย างนั้นฉั นกลับก อนนะคะแลวฉั นจะเอาเงินงวดตอไปมาจ ายให เดือนหนาอีกคะ” เมื่อเอาเงินมาใหตามหนาที่แลวก็เตรียมหมุนกายกลับ แตอีก ฝายกลับรั้งเธอไวกอน “เดี๋ยวสิมณี” พรอมกับจับไปยังบานวลดวย “มีอะไรเหรอคะคุณเบิรกลี”่ “วางอยูกินขาวดวยกันสักมื้อไหม” เจาพอเงินกูเอยชวนเธอ หญิงสาว สายหนาตอบกลับไปโดยเร็วถาไมจําเปนเธอไมอยากที่จะใกลชิดอีกฝายมาก เทาใดนัก “วันนี้ฉันไมวางคะเพราะวาเดี๋ยวตองไปทํางานแลวคะ” พลางเอยถึง ขออางขึ้นมา “นาเสียดายจังไมเปนไรเอาไวฉันไปกินที่รานอาหารที่มณีทํางานก็แลว กันนะ” เอยอยางไมตอแยอีก “คะคุณเบิรกลี่ฉันขอตัวกอนนะคะ หลังจากนั้นก็รีบเดินเลี่ยงไปทันที” อีกฝายก็เดินมาดักหนาไวและบอกเหมือนทวงบุญคุณ “ฉันยังมีเรื่องที่จะคุยกับเธออีกเรื่องหนึ่งดวย” “คุณเบิรกลี่มีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ” หญิงสาวแสดงความสงสัย หลังจากนั้น อีกฝายจึงบอกใหเธอไดทราบถึงความตองการของตนเองโดยเร็ว 48


มารปรารถนา “ความจริงที่ฉันใหมณีกับแมกูเงินนะเปนเพราะวาฉันรูสึกพอใจในตัว มณีมาก แตวาฉันก็มีขอเสนอใหมณีนะ” “ขอเสนออะไรเหรอคะ” มณีไพรํายังคงทําสีหนามึนงงไมเปลี่ยนดังเดิม “ฉั น ชอบมณี ถ า มณี ยอมมาเป น ผู หญิ ง ของฉั น ล ะ ก็ ฉั นจะยกหนี้ ทั้งหมดใหเลย ไมตองหาเงินมาใชหนี้แลว” บอกพรอมกับมองไปยังรางนวลอยาง ไมวางตา เมื่อรับรูอยางชัดเจนวาอีกฝายหมายถึงอะไรจึงตอวาเขาอยางไมชอบ ใจ “ฉันไมเคยคิดที่จะขายตัวใชหนี้คะคุณเบิรกลี”่ “แลวมณีจะหาเงินมาจากไหนกันในเมื่อเงินที่ยืมไปนะไมใชเงินจํานวน นอยๆ เลยนะ ภายในเวลาหกเดือนจะหาเงินมาใชคืนไดหมดเหรอ” มณีไพรํา ตกใจอีกคราหนึ่งเมื่อไดฟงที่เขาเอย “ไหนคุณเบิรกลี่บอกวาจะใหฉันหาเงินมาผอนเรื่อยๆ ทุกเดือนไงคะ” “ก็ฉันคิดวามณีอาจจะสนใจขอเสนอนี้นะสิ แตมณีก็ไมสนใจ อยางนั้น ฉันก็คงตองใหระยะเวลาเทาปกติคนอื่นทั่วไป ภายใน 6 เดือนถามณีหาเงินมา ใชหนี้ไมไดฉั นจะใชอยางอื่นมาเปลี่ยนเปนเงินแทน ตอนนี้เหลือเวลาแคสาม เดือนเทานั้น” โดยสายตาของอีกฝายก็ มองไปยังกายระหงของมณีไพรํา เธอ เขาใจเลยวาอีกฝายคงจะใหตนเองเอาตัวใชหนี้แทนเปนแน “ฉันจะตองหาเงินมาใชคุณใหไดคะคุณเบิรกลี่” เธอไมมีวันยอมนอน กับอีกฝายอยางแนนอน “แลวฉันจะคอยดูละกัน แตถาอยากจะปลดหนี้เร็วๆ ละก็มาหาฉันได เสมอนะ” หญิงสาวกาวออกมาจากบานของอีกฝาย เธออดรูสึกแยไมได เมื่อ ตนเองตองหาเงินมาใชหนี้อีกฝายใหหมดภายในสามเดือน ไมอยางนั้นคงแยแน ทีเดียว พอกลับมาที่บานก็เห็นเข็มปณตนั่งอยูทางดานนอก มณีไพรําจึงบอก ใหเพื่อนสนิทไดทราบดวยสีหนาที่แสดงความวิตกกังวลอยางมาก “เข็มเมื่อกี้คุณเบิรกลี่จับมือฉัน แลวก็ชวนฉันกินขาวดวยละ” เพียงได ยินเพื่อนสาวก็เอยอยางเขนเขี้ยว

รัตมา

49


“ฉันกะแลวเชียววาอีตานี่ตองคิดไมซื่อกับเธอนะ แลวเธอวายังไงจะไป กินขาวกับตานั่นเหรอ” อีกฝายเอยอยางเปนหวง หญิงสาวสายศีรษะไปมา “เปลาฉันไมไดไปหรอก” “ดีแลว เพราะตาเบิรกลี่นี่ดูไมนาไวใจ” หนาตาของอีกฝายเหมือนเฒา เจาเลหไมมีผิด “แตวาเขาเสนอวิธี ปลดหนี้เร็ วๆ ใหฉั นดวยนะเข็ม” อีกฝ ายทํ าหน า ประหลาดใจ “วิธีปลดหนี้เร็วๆ นี่อยาบอกนะวาจะใหเธอขึ้นเตียงดวยนะ แกแลวไม รูจักเจียมเลย” พลางเอยอยางคาดการณออกมาแบบเดาไดไมยากระคนกั บ เหน็บแนมไปดวย “ใช เขาบอกวาถาฉันยอมเปนผูหญิงของเขา จะยอมยกหนี้ใหทั้งหมด” “บาที่สุด!ไอเฒาตัณหากลับนี่ ทําเปนใจดีที่แทเปนพวกหนาเนื้อใจเสือ ชัดๆ แลวเธอตอบวาไงละ” เข็มปณตดาอีกฝายดวยความรุนแรง “เธอคิดวาฉันจะยอมทําอะไรที่ไรศักดิ์ศรีอยางนั้นเหรอเข็ม” “ฉันก็รูอยูแลวละวาเธอไมมีทางทําอยางแนอน ถึงถาเธอคิดทํานะฉันก็ ไมยอมหรอก” เธอจะหามปรามเพื่อนสาวสุดฤทธิ์ทีเดียวตอใหตองทะเลาะตบตี กันก็เถอะ “ก็เพราะว าฉันไมยอมนี่ ละมั นถึ งมีป ญหาตามมาไง ตาเฒาเบิร กลี่ บังคับใหฉันหาเงินมาใชคืนภายในหกเดือน ตอนนี้เหลือเวลาอีกแคสามเดือนเทา นั้นเอง” พอฟงคําของเพื่อนแลวใบหนาของเข็มปณตก็เปลี่ยนเปนขุนเคืองอยาง มากพลางดาอีกฝายออกมาดวยความเหลืออด “สับปลับจริงๆ” “ฉันคงตองหางานทํามากขึ้นกวาเดิมนะเข็ม ไมอยางนั้นฉันคงหาเงิน มาคืนตานี่ไมไดแน แลวถาฉันหามาคืนไมไดเห็นบอกวาจะเอาอยางอื่นมาตีเปน เงินแทน ฉันรูเลยวาตานี่จะตองเอาฉันไปเปนคาใชหนี้แน” “เลวสุดๆ ไมตองกลัวนะมณีฉันจะชวยเธอหาเงินดวย ฉันไมยอมใหเธอ ตกเปนเหยื่อของตาเฒาหื่นจิตนั่นหรอก” มณีไพรํารูสึกซาบซึ้งกับคําบอกของ 50


มารปรารถนา เพื่อนสนิทยิ่งนัก “ขอบใจนะเข็มที่เธอไมทิ้งฉัน แคที่เธอกับแมใหฉันยืมเงินฉันก็รูสึกวา ทําใหครอบครัวเธอเดือดรอนมากพอแลว” มือเรียวจับไปยังมือของเพื่อนสาว อีก ฝายไมเคยทิ้งเธอเลย “จะบาเหรอมณีฉนั จะทิ้งเธอไดยังไงกัน จะใหฉันอยูสบายแลวเห็นเธอ ตกที่นั่งลําบากตองไปเปนผูหญิงของตาเฒาลามกนั่นฉันก็บาแลวละ” เธอไมใช คนที่ใจรายไดขนาดนั้นที่ทนเห็นเพื่อนที่รักมากอยูในสภาพแยๆ ไดหรอก “เธอเปนเพื่อนที่นารักมากเลยเข็มฉันดีใจที่ไดคบหากับเธอ ฉันรักเธอ จัง” มณีไพรํายิ้มและกอดรางของเข็มปณตอยางแนบแนนดวยความรักอยาง มากมาย วันนีในช่ วงบ่ ายธาวิตก็ได้ ทาํ ตามทีพูดไว้ กับหลานสาวด้ วยการ พาอีกฝายมาเดินเทีย่ วที่หางสรรพสินคาพรอมกับพี่สาวที่จะมาช็อปปงดวย เพื่อ สังเกตถึงทาทีของพนักงานขายแผนกชุดชัน้ ในสตรี โดยธารินก็อยากจะมาพิสจู น คําพูดของนองชายวาเปนอยางที่บอกรึเปลา ซึ่งในเวลานั้นเข็มปณตที่มองเห็น อีกฝายเดินเขามาพรอมกับผูหญิงและเด็กหญิงนารักจึงนึกอยางคาดเดาทันที “นี่ตองเปนเมียกับลูกแนๆ เลย นารังเกียจที่สุดเลย พากิ๊กทั้งหลายมา ซื้อของก็มาที่หางนี้ พาเมียกับลูกมาซื้อของก็มาที่หางนี้เหมือนกัน ถาเกิดวากิ๊ก ทั้งหมดมาเจอเมียกับลูกจะเปนยังไงนะ สงสารผูหญิงคนนี้ชะมัดยากเลย จะรู ไหมนะวาสามีตัวเองนะไมไดซื่อสัตยเลย เธอควรจะบอกใหรูดีไหมวาผูชายที่ทํา เปนรักครอบครัวนะความจริงแลวตอแหลตัวพอทีเดียว แอบไปสรางครอบครัว กับผูหญิงคนอื่นอีกรึเปลากัน จะไดตาสวางรูความจริงแลวก็จะไดเลิกกับสามี หวยๆ ซะ” ฟ งได จากคํ าพู ดที่ อี กฝ า ยเอ ยกั บผู หญิ งซึ่ งพามาด วยหลายคนทั้ ง ยาหยี มายดารลิ้ง มายฮันนี่ อี๋ เข็มปณตมองไปยังรางของเด็กหญิงตัวนอยก็นึก อยางเวทนามาก “นาสงสารลูกที่มีพอพฤติกรรมแยๆ อยางนี”้ ธาวิตเดินมาพรอมกับพี่สาวและดาดา โดยที่เขาเองก็คอยสังเกตทาที

รัตมา

51


ของแมพนักงานสาวแผนกชุดชั้นในดวย ดวงตาของแมพนักงานสาวก็มองตาม รางแกรงในชุดสูทราวกับวาสนใจตัวของเขาอยางมาก ไมวาชายหนุมจะเดินไป ทางไหนก็มักจะมีสายตาของอีกฝายมองตามอยางตอเนื่อง “พี่รินดูสิครับยายพนักงานขายชุดชั้นในมองผมตาเขม็งเลย” ธาวิตพูด กับพี่สาวเบาๆ ธารินก็มองตามและพยักหนาอยางเห็นดวย “นั่นสิ หรือวาพนักงานคนนี้แอบชอบวิตกัน” “โอย ผมไมเอาหรอกครับยายเด็กเมื่อวานซืน กวนประสาทก็เทานั้น” เขารีบแยงกลับไปโดยเร็ว พลางนึกอยางไมชอบใจในตัวอีกฝายกับการ อางเหตุผลกับเขาที่ทําทาประหลาดๆ นั่น บอกมาไดวา ไมสบายเกิดอาการผะอืด ผะอม รูสึกเลี่ยนๆ ดันเกิดอาการนี้ทุกครั้งที่เขาพูด มันไมแปลวาผะอืดผะอมกับ คําพูดเลี่ยนๆ ของเขาแลวจะใหแปลวาอะไรกัน “อยางนั้นเดี๋ยวพี่เขาไปดูของกอนนะ” “ตามสบายเลยครับ” ชายหนุมยืนรออยูทางดานนอกขางๆ ดาดา พอ เห็นผูหญิงเขาไปเลือกชุดชั้นในตามลําพัง เข็มปณตก็คิดอยางประหลาดใจแบบ เหน็บแนมพรอมกับทําทาจมูกยน “ทีเวลาพากิ๊กมาเห็นเขาไปชวยเลือกใหญ แต พอพาเมียมาดันยืนรออยูขางนอก อยางวามีเมียแกกวานี่นาก็คงทนไมไหวเลย ตองไปหาผูหญิงเอาะๆ มาควง ผูชายสองหนาจริงๆ” เข็มปณตวาเหน็บเปนภาษาไทยเพราะคิดวาอีกฝายคงฟงไมรูเรื่องเปน แน นั่นเพราะวาธารินเองก็มีลักษณะเหมือนชาวตางชาติเชนกัน เธอเห็นภรรยา ยืนเลือกของเพียงคนเดียวก็อดเขนแคนแทนไมได ฉันจะไมยอมปลอยใหผูหญิง คนนี้โดนถั่วติดตาอีกแลวละ ผูหญิงคนนี้จะตองรูความจริงทัง้ หมด” “พนักงานคนนี้ มองนาวิตตลอดเลยคะ แล วก็ทํ าจมูกย นใส ดวยคะ ” หลานสาวกระซิ บ ข างใบหู ของชายหนุ ม เมื่ อ ครู เ ขาก็ ได ยิน ที่ เธอบ น งึ มงํ า เหมือนกัน “ยายพนักงานชุดชั้นในวาเขารึเปลากัน ทีเวลามากับกิ๊กเห็นเขาไปชวย เลือกใหญ แตพอมากับเมียดันยืนรออยูขางนอกผูช ายสองหนาจริงๆ มากับเมีย ที่ไหนกันวะมากับพี่สาวตางหาก ยายพนักงานบานี่เขาใจผิดคิดวาเขากับพี่ริน 52


มารปรารถนา เปนผัวเมียกันอยางนั้นเหรอ” พลางถามตัวเองอยางประหลาดใจ เข็มปณตตัดสินใจไดดังนั้นกายระหงในชุดพนักงานหางสรรพสินคาก็ กาวฉับๆ ตรงไปหาธารินอยางไมรอชา ในขณะทีอ่ ีกฝายกําลังเลือกแบบชุดชั้นใน ดวยความสนใจ “คุณคะฉันมีเรื่องจะบอกคุณคะ” ธารินทรหันไปถามดวยความสงสัย “มีเรื่องอะไรจะบอกฉันเหรอคะ” “คุณรูไหมคะวาสามีของคุณนะนอกใจคุณคะ” เมื่อรับรูนัยนตาของ ผูหญิงอีกคนก็เบิกกวางพลางคิดอยางตกใจ “คุณรูจักสามีของฉันดวยเหรอคะ” เข็มปณตพยักหนาตอบรับอยาง ยืนยัน “รูจักสิคะเปนผูชายที่นิสัยแยมากเลยคะ เขาไมไดซื่อสัตยกับคุณเลย นะคะตอนที่ฉันเห็นเขาเดินกับผูหญิงคนอื่น ฉันยังนึกเลยนะคะวาสงสารลูกเมีย ของเขามาก จะรูไหมวาสามีนะซุกกิ๊กไวเยอะเลย” ไดยินคําวาซุกกิ๊กไวเยอะธาริน ก็ถึงกลับอึ้งไปกอนจะรําพึงออกมาเบาๆ “นี่โรเบิรตนอกใจฉันเหรอเนี่ย” “ใชคะ เขาพาผูหญิงมาเดินเลนที่หางอยูบอยๆ เลยคะเดือนหนึ่งรูสึกวา จะไมเคยซ้ําหนาเลยคะ ที่ฉันบอกให คุณรูนะเพราะวาฉั นสงสารคุณนะคะไม อยากใหถูกสามีแยๆ หลอกคะ สงสารลูกดวยคะถารูวาพอควงผูห ญิงอื่นแทนแม ตัวเองคงจะตองเสียใจมากเลยคะ” ธารินไดยินดังนั้นก็รูสึกแยเหลือเกินจึงเดิน กลับไปหานองชายและบอกใหรูโดยน้ําตานองใบหนา ซึ่งดาดายังไมทันเขาไป ถามพนักงานสาววาทําจมูกยนใสนาของตนทําไมกัน “วิตพี่อยากกลับบานนะ” น้ําเสียงของพี่สาวดูไมดีอยางมาก นองชาย ทําสีหนางุนงง “อะไรกันครับพี่รินไหนเมื่อกี้บอกจะซื้อของไงครับ” “พี่ไมอยากซื้อแลวละ” ธารินหมดอารมณเมื่อไดรูวาสามีพาผูหญิงมา เดินที่นี่อยูบอยๆ เข็มปณตไดเห็นทาทางราวกับทั้งสองทะเลาะกันก็ยิ้มดวยสี หนายินดี คงจะรูความจริงแลวก็เลยรับไมไดสินะ

รัตมา

53


“แตวาเจ็บตอนนี้ดีกวาตองถูกหลอกไปเรื่อยๆ นะคะ” เธอคิดอยางหวัง ดีตออีกฝาย “เกิดอะไรขึ้นครับพี่ริน แลวพี่รินรองไหทําไมกันครับ” ธาวิตสงสัยกับ ทาทีที่เปลี่ยนไปของพี่สาว “โรเบิรตนอกใจพี่นะวิตทําไมเขาทําอยางนี้กับพีก่ ัน พี่จะตองกลับไปคุย กับเขาใหรูเรื่อง ถาเขาทําจริงละก็พี่จะขอเลิกกับเขา พี่ยอมไมไดหรอกถาเขาจะ มีผูหญิงคนอื่นระหวางที่แตงงานกับพี่ดวยนะ” ธารินระบายความเสียใจออกมา อยางมากมาย “พีโ่ รเบิรตนอกใจพี่รินอยางนั้นเหรอครับ เปนไปไดยังไงกันครับ แลว ใครบอกพี่รินครับวาพี่โรเบิรตนอกใจ” พี่สาวจึงเอยใหนองชายไดทราบ “ก็พนักงานที่ขายชุดชั้นในนะสิบอกวาเห็นโรเบิรตควงผูหญิงมาหางไม ซ้ําหนานะ แถมซุกกิ๊กไวเยอะเลย” “ยายนั่นรูจักกับพี่โรเบิรตดวยเหรอครับ” ธาวิตอดประหลาดใจไมไดที่ แมนี่รูจักกับพี่เขยของตนเอง “ใช บอกวาโรเบิรตนะควงหญิงมาทีน่ ี่เดือนนี้ก็สามคนเขาไปแลว พี่เจ็บ มากเลยทั้งที่พี่ดีกับเขาทุกอยางแตเขากลับทําอยางนี้กับพี่กับลูกไดยังไงนะ ” น้ําตาไหลออกมาไมหยุดดวยเชนกัน “เดี๋ยวพี่รินยืนอยูตรงนี้กอนนะครับผมขอไปถามพนักงานคนนั้นกอน ดาดาอยูกับคุณแมนะเดี๋ยวนาวิตมา” รางแกรงกาวเขาไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู ดานในกอนจะถามดวยความสงสัย “เรื่องที่คุณพูดนะมันจริงเหรอ” “เรื่องอะไรเหรอคะ” เข็มปณตยอนถามกลับมาดวยสีหนานิ่งๆ มันชาง เปนภาพที่ทําใหเขารูสึกเขนเขี้ยวอยางมาก ครั้งกอนอีกฝายก็ตอบคําถามดวย ใบหนาอินโนเซนสแบบนี้เลย “ก็ที่บอกวาเห็นสามีของพี่สาวผมพาผูหญิงมาเดินควงไมซ้ําหนานะ” เข็มปณตมองอีกฝายอยางหมิ่นๆ ในใจ กินอยูกับปากอยากอยูกับทอง ยังจะถามอีกทําไมกัน หนอยทําเปนมาถามวาเห็นสามีของพี่สาวทั้งที่ตัวเองเปน 54


มารปรารถนา สามีของผูหญิงคนนี้แทๆ กลัวคนรูรึไงกันวามีเมียแกกวานะเลยทําเปนเลนบทพี่ นองแตความจริงพี่นองทองติดกันสินะ ไมอยางนั้นจะมีเด็กผูหญิงนั่นออกมาได ยังไงกัน เปนมุกพวกดาราชอบใชกันเหลือเกิน ไมมีอะไรคะเปนแคพี่นองคะ แต ความจริงเปนยิ่งกวาพี่นองเสียอีก เมื่อไดยินที่เขาถามเธอจึงบอกใหไดทราบ “ฉันวาคําตอบนี้คุณนาจะตอบภรรยาของคุณไดชัดกวาฉันนะคะ ถึงจะ บอกคนอื่นวาเปนแคพี่นองแตความจริงเปนสามีภรรยากันตางหาก” ธาวิตทํา หนางุนงงกับคําพูดของอีกฝาย “เธอพูดบ าอะไรเนี่ย ถึงจะบอกคนอื่นวาเปนพี่นองแตความจริงเป น สามีภรรยากัน” “หรือคุณจะเถียงฉันละคะวาคุณไมใชสามีของผูหญิงคนนั้น” ยายบานี่ คิดอยางนั้นจริงๆ ดวยวาเขาเปนสามีของพี่ริน “ไม ใช ! ผมเปนนองชายของพี่ริ น สวนสามีพี่รินนะเปนผูชายอีกคน ตางหากละ” เขาตะโกนใหอีกฝายไดทราบอยางชัดเจน ครั้นรับรูนัยนตาของเธอ ก็เบิกกวางที่ตนเองเดาผิดไป “อยางนั้นฉั นก็ตองขอโทษดวยนะคะที่เขาใจคุณผิดไป แตคุณเองก็ เหมือนกันระวังนะคะวาครอบครัวของคุณจะมีปญหาในอนาคต ถึงตอนนี้ภรรยา กับลูกของคุณจะไมรูแตวาถาวันหนึง่ เขารูขึ้นมาเขาจะเสียใจมากเลยคะ อยาทํา อยางนี้อีกเลยนะคะฉันขอรอง” คิ้วเขมของธาวิตงุนงงมากขึ้น ครอบครัวจะมี ปญหาในอนาคต ครอบครัวอะไรวะ! แลวภรรยากับลูกอีกไปมีตอนไหนละเนี่ย “เธอบ ารึ เปล ากั น นี่ ห า งนี้ เ ขาจ า งคนบ ามาขายของเหรอ” ธาวิ ต กลาวหาอีกฝายแทน พอดีกับที่หญิงสาวคนหนึ่งเดินเขามา เธอเปนหัวหนางาน ของเข็มปณตนะเองและรูจักกับธาวิตอยางดี “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะคุณธาวิต” “ก็พนักงานของคุณนะสิหาวาพี่เขยของผมนอกใจพี่สาวของผม แลวยัง บอกวาซุกกิ๊กไวเยอะจนพี่สาวของผมเสียใจมากจะกลับไปบอกเลิกกับพี่เขยเนีย่ ” เพียงไดยินผูหญิงอีกคนก็ทําหนาตาตกใจ “ตายแล ว เข็ มป ณต ทํ าไมเธอพู ดอย า งนั้ น กั น รี บขอโทษคุ ณธาวิ ต

รัตมา

55


เดี๋ยวนี้เลยนะ” “ฉันขอโทษคุณดวยนะคะที่เขาใจคุณผิดไปวาคุณเปนสามีกับพอของ เด็กผูห ญิงคนนั้น แตที่ฉันพูดเรื่องที่คุณควงผูหญิงไมซ้ําหนานะฉันพูดเรื่องจริง นะคะ อยาทําใหภรรยากับลูกของคุณตองเสียใจอีกเลยคะ ฉันไมอยากใหเขาทั้ง สองคนเปนเหมือนฉันกับแม ถาคุณรักครอบครัวของคุณจริงเลิกเจาชูเถอะนะ คะ” ธาวิตอยูในอาการหนาเหวอกวาเดิม กอนจะตอบใหเธอไดทราบชัดๆ อีก คราวหนึ่ง “ฉันจะบอกอะไรใหเธอฟงนะ ฉันยังไมไดแตงงานแลวก็ยังไมเคยมีเมีย มีลูกดวย แลวจะทําใหใครเสียใจกันละ” เพลง! เสียงเหมือนมีอะไรบางอยางแตก นั่นก็คือหนาของเข็มปณตนะเอง แตกอยางไมรับเย็บทีเดียว “คุณยังไมไดแตงงานหรอกเหรอคะ” “ก็ใชนะสิ ฉันยั งโสดทั้ งแทง” แตไมซิงเทานั้นละ เพราะโดนสาวฟ น ตั้งแตชวงวัยรุนแลว “อยางนั้นถาคุณคิดจะแตงงานละก็ ฉันขอใหคุณเลิกเจาชูเถอะนะคะ อยาสรางปญหาใหกับสังคมอีกเลย เพราะเด็กที่เห็นพอกับแมทะเลาะกันมันทํา ใหเด็กรูสึกแยมากเลยคะ แลวก็จะกลายเปนเด็กมีปญหา ขาดความอบอุน จน ไปคบเพื่อนไมดี ติดยา กลายเปนปญหาของสังคม ในเมื่อคุณตัดสินใจแตงงาน กับภรรยาของคุณแลวก็ชวยรักและซื่อสัตยกับเธอดวยนะคะ ใหนึกถึงตอนที่คุณ กับเธอรักกันมากๆ ไวนะคะ” เธอสอนเขาดวยความหวังดี เพิ่งสลดไปนิดเดียวก็ ทําเรื่องตอ “ผมปวดหัวมากเลยตอนนี้พี่รินครับเรากลับกันเถอะครับ ถาผมอยูตอ ผมคงเปนบาแน ๆ” ปกติธาวิ ตจะเปนคนที่เถียงดวยเหตุ ผลแต เถี ยงกับคนมี เหตุผลแตเขาไมเขาใจมันทําใหเง็งยิ่งกวาเดิม “พี่ก็วาอยางนั้นละ” ตอนนี้ธารินรูแลววาพนักงานสาวคนนั้นคิดวานองชายของเธอเปนสามี ของตนเอง ก็เลยคิดวาธาวิตนอกใจและซุกกิ๊กเยอะ จากตอนแรกที่รองไหจะเปน จะตายพอไดรูถึงเหตุผลของเธอก็เบาใจลง แตธาวิตนี่รูสึกโมโหกับยายจอมมโน 56


มารปรารถนา มากๆ ในระหวางขับรถพาพี่สาวกลับบาน “ยายบาเอย! ดันหาวาเราซุกกิ๊กเยอะ วามีเมียแกแลวก็วา ดาดาเปนลูก เรา เลยตองหาเอาะๆ มาควง เปนผูชายสองหนา เทศนยังกับวาเปนนักสังคม สงเคราะหแหงชาติ เหมือนเขานี่ทําเลวมากอยางนั้น บอกวาอยาสรางปญญาให สังคมอีกเลยคิดไดยังไงวะเนี่ย หึ หึ” วงหนาคมเกลื่อนไปดวยรอยยิ้มแหงความ ขําขันอยางอดใจไวไมอยู พีส่ าวที่นั่งรถอยูเห็นนองชายนั่งหัวเราะก็พูดขึ้นมา “ยังจะมาขําอีกเหรอ เพราะเรานะละเปนตัวตนเหตุทําใหพนักงานคน นั้นเขาใจผิดคิดวาสามีนอกใจพี่ นี่ถาไปเจอพี่เดินกับเราที่อื่น แลววันนี้พี่มาเดิน ซื้อของกับดาดา คงไดกลับไปวีนโรเบิรตบานแตกแนเลย” “นั่นสิครับบาที่สุดเลย หวังดีไมไดดูตามาตาเรือเลย” ชายหนุมพยั ก หนาอยางเห็นดวยกับพี่สาว เช้ าวั นรุ่ งขึ นเมื อมารดาไปกั บรถของศู นย์ วั ฒนธรรมฯ แล้ ว มณีไพรําก็จัดการกับเสื้อผาและทํางานบาน จนเสร็จเรียบรอยเธอก็อาบน้ําเพื่อ เตรียมตัวไปสอนรํานองดาดาตอ ชวงที่มณีไพรํายังไมมีหนี้เธอก็ไปทํางานแค เพียงสี่วันเทานั้น แตวาตอนนี้ตองเพิ่มเปนหกวัน หยุดเฉพาะวันอาทิตยเทานั้น พอสอนนองดาดาเสร็จเธอก็ไปสอนเด็กอีกคนซึ่งเรียนเกี่ยวกับการใชซออู แทบ จะไมมีเวลาไปเที่ยวไหนเลย เมื่อกอนมีเวลาไปดูหนัง ซื้อของที่ตัวเองชอบ แตทวาตอนนี้อะไรที่ไม จําเปนก็จะไมซื้อและไมทํา มือเรียวหยิบซออูขึ้นมายังตักขณะทีน่ ั่งลงกับพื้นพรม ซึ่งมารดาของลูกศิษยสาวเปนชาวต างชาติ มีสามี เปนคนไทย พอไดไปดู การ แสดงดนตรีไทยจึงเกิดความประทับใจและชื่นชอบ จนอยากที่จะใหลูกสาวได เรียน ซึ่งพอรับรูว าที่ศูนยวัฒนธรรมมีการสอนตามบานจึงติดตอไป ปนปทมรูวา มณีไพรํากําลังหางานพิเศษเพิ่มจึงไดใหหลานสาวมาสอน “วันนี้คุณครูมณีจะสอนเลนเพลง ลาวดวงเดือนนะคะ” “คะคุณครูมณี” เด็กหญิงตัวนอยก็ตอบรับดวยความเขาใจ มือเรียว หยิบซออูมาสีตามจังหวะ พรอมกับรองเพลงตามเนื้อรองอยางหวานหูยิ่งนัก

รัตมา

57


โอละหนอดวงเดือนเอย พี่มาเวารักเจาสาวคําดวง โอวาดึกแลวหนอ พี่ขอลาลวง อกพี่เปนหวงรักเจาดวงเดือนเอย เธอรูสึกดีใจที่ตนเองมีความสามารถทางดานนี้ทั้งการรายรําและการ เล นดนตรี ไทย ทํ าให เธอหารายได พิเศษมาใช หนี้ได บ างบางส วน ลํ าพั งแค เงินเดือนเด็กเสิรฟคงไมพออยางแนนอน แลวยิ่งตอนนี้ยังสมัครงานไมไดดวย ดังนั้นงานอะไรที่ทําใหไดเงินมาชวยใชหนี้มณีไพรํายินดีที่จะทําแตเธอกลับไม เลือกวิธีทางลัดที่เบิรกลี่เสนอให เพราะเธอยังไมไดสิ้นหนทางมากถึงขนาดตอง ทําเชนนั้น มณีไพรําสอนลูกศิษยเรียนซออูเปนเวลาสองชั่วโมงโดยคิดคาแรงตาม ชั่วโมง แต สํ าหรับดาด าและพวกเด็ กๆ เธอจะไดรั บเงินเปนรายเดื อน เพราะ เนื่องจากมีลูกศิษยมาเรียนกับเธอสามคนทําใหหญิงสาวไดรับเงินกอนใหญ ซึ่ง หลั ง จากสอนลู กศิ ษ ย สี ซออู แล วเธอก็ เตรี ยมตั ว ไปทํ างานที่ ร า นอาหารต อ ตามลําดั บเป นอย างนี้ อยู ทุ กวั น ทํ างานหาเงินจนหั วเป นเกลี ยวตั วเป นน็ อต ทีเดียว แต ก็ยังดี กว าไม มีงานให ทํ าแม ว าจะเป น เงิ นที่ เ ก็ บเล็ กผสมน อยก็ ตามแตก็ทําใหเธอไดมีเงินใชหนี้ของเบิรกลี่เมื่อรวมกับของเข็มปณตผูเปนเพื่อน ดวย ลําพังแคเงินของมารดากับตนเองคงไมพอเปนแน เข็มเปนเพื่อนที่เธอรัก มากยิ่งนัก มีเพื่อนที่จริงใจเพียงคนเดียวดีวาคบเพื่อนเปนสิบแตหาความจริงใจ ไมเจอ ระหว างที่ เธอกาวเขามายังหองน้ําเพื่ อจะลางมือนั้น นัยนตาก็พลั น มองเห็นผาพันคอสีดําลายดอกกุหลาบแดงวางอยูยังหนาอางลางมือ หญิงสาว จําไดวาเจาของเปนใคร นั่นเพราะเปนโตะของลูกคาตนเองซึ่งเธอไดเขาไปจดออ เดอรรายการอาหาร เปนของผูหญิ งสวยๆ ซึ่งแตงชุดแซกสีแดงอยางทันสมั ย สงสัยวาอีกฝายอาจจะเปนนางแบบเพราะหุนและการแตงกายดูดีอยางมาก หลังจากลางมือเสร็จเธอก็กาวออกมายังหนารานพลางกวาดตามองหา 58


มารปรารถนา หญิงสาวคนเมื่อครูนี้ พบวาโตะเหลือเพียงความวางเปลาจึงถามเพื่อนพนักงาน เสิรฟดวยกัน “ผูหญิงสวยๆ สองคนที่นั่งโตะนี้ออกไปนานรึยังแตงกวา พอดีเขาลืม ผาพันคอไวในหองน้ํานะ” เธอชูผาในมือใหอีกฝายเห็นดวย “ออกไปเมื่อกี้นี้เองพี่มณี ลองวิ่งตามไปสิคะเผือ่ วาจะทัน” แตงกวาบอก ใหเธอไดทราบ เพียงเทานั้นมณีไพรําก็รีบเปดประตูรา นอาหารออกไปโดยเร็วเผื่อ วาจะทันอีกฝาย เธอมองเห็นทั้งสองขับรถออกไปจากหนาราน หญิงสาวตะโกน เรียกและโบกผาใหเห็นดวย “คุณคะ คุณลืมผาพันคอคะ คุณคะ ผาพันคอคะ” แตดูเหมือนวาอีก ฝายจะไมเห็นเธอ ยังคงขับรถออกไป หญิงสาวจึงเดินกลับเขาไปในราน ปอง ชาญถามอยางคาดเดา “ทันไหมครับพี่มณี” เธอสายหนาไปมา “ไมทัน พี่ตะโกนแลวก็โบกผาพันคอไปดวยแตเขาก็ไมเห็น ชางเถอะ เดี๋ยวพอนึกไดก็คงจะขับรถมาเอาเองละ ฝากไวที่พี่จันทรก็แลวกันคะ” เธอวาง ผาพันคอไวยังเบื้องหนาผูเปนเจาของราน และดูเหมือนวาอีกฝายจะหนาตาไม คอยดีนักจึงถามอยางเปนหวง “พี่จันทรไมสบายรึเปลาคะ หนาตาดูซีดเชียว” “ไม รู สิ วั นนี้อาเจี ยนทั้ งวั นเลย สงสั ยจะทํ างานหนั กมากไม คอยได พักนะ” “หรือวาจะมีนองครับพี่จันทร” ปองชาญพูดอยางสัพยอกเจาของราน “นั่นสิคะสงสัยจะมีนองแนๆ เลยคะ วันนี้เห็นพี่จันทรอาเจียนไมหยุด เลย แถมยังบอกวาเหม็นนั่นเหม็นนี่ดวย ลองไปหาหมอดูสิคะพี่จันทร ไมแนนะ คะน องเคยอาจจะมี นองสาวก็ ได” ทุกคนตางคาดเดาว าจะมี เจาตัวนอยกั น ทั้งนั้น “เดี๋ยวพี่จะลองไปตรวจดูขอบใจทุกคนมากนะที่เปนหวงพี่นะ” “ไมหวงไดยังไงกันคะเดี๋ยวไมมีคนจายเงินเดือนใหเราคะ” แตงกวาบอก ใหทราบอยางอารมณดี จรรยามองหนาของทุกคน “ทุกคนคิดอยางที่แตงกวาบอกรึเปลากัน”

รัตมา

59


“แตงกวาล อเล นคะพี่ จันทร” รานอาหารแหงนี้ ทําใหมณี ไพรํ ารู สึ ก เหมือนไดทํางานกับพี่นอง นั่นเพราะเปนคนไทยที่ตองมาอยูตางแดนเหมือนกัน จึงเขาใจความรูสึกของคนที่หางไกลบานเปนอยางดี โดยหญิงสาวที่ลืมผาพันคอไวที่รานอาหารไทย คูซีน ก็บอกถึงความ ตองการของตนเองใหเพื่อนสาวซึ่งเปนคนขับรถและเปนชางแตงหนาประจําตัว ไดรับรู “เดี๋ยวแวะสงฉันที่บริษัทของคุณเจเดนดวยนะเบนนี”่ “ตกลงเธอจะคบกับคุณเจเดนแนนอนแลวเหรอมีรา” เพื่อนสาวถาม อยางสงสัยนั่นเพราะไมเห็นเพื่อนสนิทคบหากับผูชายคนอื่นอีกตั้งแตมาสนิท สนมกับนักธุรกิจหนุม อีกฝายก็พยักหนาตอบรับอยางมั่นใจ “ก็ใชนะสิ ฉันจะตองทําใหเขาแตงงานกับฉันใหได” เธอตอบดวยสีหนา มุงมุน เพียงพูดเสร็จก็หยิบโทรศัพทมือถือขึ้นมาเพื่อกดโทรหาชายหนุมที่ตนเอง หมายตาไว

60


มารปรารถนา

ตอน ยามนี เจเดนกํ า ลั ง จะเดิ น ออกไปจากบริ ษั ท ที เ จ อาร์ ซี คอเปอเรชั่น เพื่อจะไปสนุกกับสาวๆ เปนงานอดิเรกยามวางของชายหนุมทั้งสาม คน แตในยามนี้ดูเหมือนวาเพื่อนๆ ของเขาจะพากันไปปฏิบัติภารกิจสําคัญกัน หมด ไทเลอร เรซิ นอฟ ก็ วางแผนที่ จะแยงคุ ณหมอมุ กชยาคู หมั้ นของไมเคิ ล พี่ชายคนโตซึ่งเปนลูกชายของภรรยาคนแรกมาเปนผูหญิงของตนเอง เพือ่ ทําให ทั้งคูเจ็ บใจเมื่ อคุณหมอคนสวยที่หวั งไววาจะไดเปนลูกสะใภตองชวดไปเป น ผูหญิงของไทเลอร สวนชินอิจิ โนซาวะ ก็ไปแกแคนกองภพฆาตกรที่ฆาพอกับขมขืนอา สาวของตนเองจนต องกลายเป นบ า ด วยการทํ า ให เพชรไพลิ นลู กสาวของ ฆาตรกรกลายเปนนางบําเรอของชินอิจิ ที่เพื่อนของชายหนุมไมคิดจริงจังดวยแค หวังฟนแลวก็ทิ้ง ทําใหทองไมมีพอ สวนไรอัลตอนนี้เลนบทเปนคุณพอกํามะลอ เปนสามีของพลอยธาราแมนักรองและมีลูกสาวหนึ่งคน ยามนี้ก็เหลือเขาเพียงคนเดียวที่ไมไดตัวติดกับผูหญิงคนไหน จะสนุก อะไรถาไดขึ้นเตียงกับผูหญิงเพียงคนเดียว คงไรรสชาติสิ้นดี เสียงโทรศัพทของ เขาพลันดังขึ้นมาในระหวางที่กําลั งจะก าวเข าไปในลิฟท แกวชายหนุ มจึงกด โทรศัพท รับสายเมื่ อเห็ นวาเปนนางแบบสาวที่ตนเองกํ าลั งคั่วอยู พลางเอ ย ทักทายดวยน้ําเสียงออนหวาน เปนเสนหที่ทําใหสาวๆ ติดใจอยางมาก “วาไงเหรอมีรา”

รัตมา

61


“คืนนี้มีราวางนะคะ มีราอยากจะสนุกกับคุณบนเตียงนะคะ” ไมปดบัง ความตองการของตนเองเลย เจเดนก็รีบตอบรับกลับไปโดยเร็ว “ไดสิคืนนี้ผมก็อยากไปสนุกกับคุณเหมือนกัน” “ตอนนี้มีราอยูหนาบริษัทคุณแลวคะเจเดน” หญิงสาวบอกใหเขาได ทราบหลังจากนั้น “อยางนั้นเดี๋ยวผมลงไปหาคุณเลยละกัน” “มีราจะรอคุณนะคะ จุบ” เธอสงจูบผานไปในสายดวย โดยนัยนตาของ นางแบบสาวเปนประกายแหงความยินดีมากมาย ครั้นวางสายเปนทีเ่ รียบรอยจึง หันไปยังเพื่อนสาวที่ขับรถมาสงตนเอง “เดี๋ยวฉันจะไปกับคุณเจเดน เธอกลับไปไดเลยนะ” “พอผูชายมาเธอก็ไลเพื่อนเลยนะ” อีกฝายพูดอยางประชดประชันใส แตไมไดจริงจังมาก “แหงละตอนนี้ผูชายสําคัญกวาเพื่อนยะ โดยเฉพาะที่รวยและก็ทําให ฉันมีความสุขเรื่องบนเตียงมาก” มีราชื่นชอบบทรักอันเรารอนที่อกี ฝายปรนเปรอ ใหกับตนเองยิ่งนัก หลังจากเอยจบเธอก็กาวลงมาจากรถของเพื่อนสาวทันที เมื่ อมองเห็ นรถของชายหนุ มสุ ดหล อที่ ตนเองจะไปสนุ กกั บเขาขั บ ออกมาจากลานจอดรถดานใน กายระหงในรองเทาสนสูงก็รีบเดินไปยังรถของ อีกฝายอยางไมรอชา มือเรียวเปดประตูและกาวขึ้นไปนั่งบนรถคันหรูและแสดง ความรูสึกใหเขาไดรับรู “คิดถึงคุณที่สุดเลยคะเจเดน” มือเรียวประคองไปยังวงหนาคมสันแลวจุมพิตไปที่แกมของเขาดังฟอด ใหญ กอนจะจู บที่ ปากเขาอย างเร าร อนซึ่ งชายหนุ มก็ ตอบสนองกลั บมาใน ลักษณะเดียวกันมือใหญกอดรางนวลอยางแนบชิด เพียงครูก็ผละวงหนานวล ออกมาเอนกายพิงกับรางแกรง โดยมือเรียวก็ลูบไลไปยังแผนอกกวางและเตรียม จะลากลงไปยังเบื้องลางเจเดนทําเสียงฮึ่มฮั่มใส “ผมกําลังขับรถอยูนะยาหยี” “ก็ขับไปสิคะ” พลางบอกอยางยั่วเยา ราวกับวาอีกฝายเปนพระอิฐพระ 62


มารปรารถนา ปูนที่ไมรูสึกอะไรงายดายนัก “มีราผมไมชอบแบบนี้นะ ถาบนเตียงละก็ไมเกี่ยงอยูแลว” นั่นจึงทําให เธอยกมือออกและบอกอยางหยอกยั่ว “มีร าไมแกล งแล วก็ได คะ”โดยในช วงจั งหวะนั้ นเธอก็ พลั นนึ กได ว า ตนเองลืมสิ่งใดไว ดวงตาที่เขียนอายไลนเนอรอยางดีพลันเบิกกวางขึ้นดวย “อุย เจเดนคะ เดี๋ยวคุณแวะรานอาหารไทย คูซีน ใหมีราหนอยไดไหม คะ” นั่นเพราะวาเปนทางผานที่จะไปยังเพนทเฮาสสวนตัวของเขาพอดี “คุณจะไปกินอาหารเหรอก็ดีเหมือนกันผมเองก็รูสึกหิวนิดๆ” นั่นเพราะวันนี้ออกไปติดตอลูกคาทั้งวันเลย และเขาก็ยังไมไดกินอะไร ตั้งใจวาจะไปสนุกกับสาวๆ แลวก็จะไดหาอะไรกินไปดวย แตบังเอิญวามีราโทร มาอยางตรงจังหวะ ครั้นไดยินที่เขาถามเธอก็ตอบรับอยางเห็นดวย “กินกอนก็ดีคะคุณจะไดมีแรงสนุกกับฉันมากๆ” พรอมกับที่มือเรียว ลูบไลไปยังริมฝปากของเขาอยางยั่วยวน นัยนตาเปนประกายแพรวพราว ซึ่งเจเดนก็ไดขับรถสปอรตสีดําคันใหญมาจอดยังรานอาหารไทย คูซีน เพื่อเขาไปกินอาหารกับนางแบบสาว โดยเธอก็ควงเขาเขาไปยังรานอาหารอยาง ประกาศใหทุกคนไดรับรูถึงความสนิทสนมที่ตนเองมีใหกับเจเดน แตงกวาเห็น ลูกคาเดินเขามาก็รีบออกไปตอนรับอยางไมรอชา “รานอาหาร ไทย คูซีน ยินดีตอนรับคะ” พรอมกับเดินนําทั้งสองไปยัง โตะที่วาง เจเดนทรุดกายนั่งลงยังเกาอี้ สวนนางแบบสาวก็นั่งฝงเดียวกับชาย หนุม กอนจะทําการสั่งอาหารมากินตามลําดับ ครั้นสั่งอาหารเสร็จแลวก็ไดเอยถึงเรื่องของตนเองขึ้นมาหลังจากนั้นกับ พนักงานเสิรฟ “ขอโทษนะคะคือพอดีวาวันนี้ ฉันลืมผาพั นคอไวใ นหองน้ํานะคะ ไม ทราบวาทางรานอาหารเจอรึเปลาคะ” เมื่อไดยินแตงกวาก็รีบบอกใหอีกฝายได ทราบ “เจอคะตอนนี้เจาของรานเก็บไวคะ เดี๋ยวจะไปหยิบผาพันคอมาใหคุณ นะคะ” หลังจากนั้นแตงกวาก็นาํ ใบออเดอรไปใหกบั พอครัว กอนจะเดินตรงไปยัง

รัตมา

63


เคานเตอรตัวยาวซึ่งเจาของรานนั่งอยู “พี่จันทรคะลูกคามาขอรับผาพันคอคืนคะ “นี่จะ” จรรยาหยิบถุงใสผาพันคอมายื่นใหกับลูกนอง แตงกวาจึงนําไป คืนใหกับเจาของที่โตะ “นี่คะผาพันคอของคุณ ทางเราเก็บไวใหเปนอยางดีเลยคะ” “ดีนะที่ทางรานเก็บไดไมอยางนั้นฉันคงเสียดายแยเลย แลวใครเปนคน เก็บไดคะฉันอยากจะใหรางวัลสักหนอยคะ” มีราตองการเจอพนักงานที่ซื่อสัตย “ตอนนี้พนักงานคนนั้นไมวางคะ” แตงกวาตอบกลับไปอยางกระจาง “อยางนั้นไวรอใหวางกอนก็ไดคะ” นางแบบสาวไมไดเรงรอนอะไร ยามนี้ พ นั ก งานเสิ ร ฟ ที่ เ ก็ บ ผ า พั น คอได กํ า ลั ง จะขึ้ น ไปไปรํ า โชว มณีไพรํากาวขึ้นไปบนเวทีพรอมกับชายหนุมอีกคนดวย ซึ่งเขาเองก็มาเรียนตอ ที่นี่เชนกัน และมีความชื่นชอบกับนาฏศิลปไทย ที่นี่นอกจากจะมีการรําเดี่ยว แลว ก็ยังมีการรําคูดวย โดยวันนี้การแสดงที่จะโชวใหลูกคาดูก็คือ รําเมขลาอสูร มีตํานานที่เลามาอยางยาวนาน ซึ่งพูดเปนภาษาไทยและภาษาอังกฤษเพื่อบอก กลาวใหลูกคาไดรับรู นางเมขลาธิดาเจามหาสมุทรมีแกวมณีประจํากาย เมื่อถึงวสันตฤดูก็ ไดออกมาจากทิพยวิมาน ไปรวมรองรําอยางสําราญ เมื่อรามสูรซึ่งเปนอสูรเทพ เหาะผานมาเห็นนางเมขลาโยนแกวมีแสงสวยงามก็อยากไดดวงแกวนั้น จึงขอ ดวงแกวแตนางเมขลาไมใหและโยนดวงแกวลออยูไปมา รามสูรจึงขวางขวาน เพชรไปยังเมขลาทําใหเกิดเสียงกัมปนาทหวั่นไหว จึงเกิดเปนตํานานฟาแลบฟา รองขึ้น มณีไพรําเคลื่อนไหวกายระหงที่งามจับตาไปตามเสียงเพลงพรอมกับ ตัวพระโดยไมรูเลยวายามนี้เจเดนมองมายังเธออยางใหความสนใจดวย ไมอาจ ที่จะละสายตาไปจากหญิงสาวไดงายนักพลางเอยอยางชื่นชมในใจ ‘สวย ไมยักรูว าที่นี่มีนางรําสวยมากขนาดนี้ สงสัยตองมาเปนลูกค า ประจําที่รานอาหารนี้บางแลว เปลี่ยนจากฟาดนางแบบมาลองฟาดนางรําบาง ดีกวา อยากรูจริงวาภายใตชุดนางรําจะสวยงามนาฟดขนาดไหนกัน’ 64


มารปรารถนา ในภวังค ของเจเดนเปนภาพที่ ตนเองดึงผ าสไบออกมาจากกายนวล เนียน และเผยใหเห็นผิวผองพรรณที่นาสัมผัสอยางมาก ไมรูวาในจินตนาการกับ เรื่องจริงจะเหมือนกั นรึเปลา ‘อยากใหมาลอแกวในหองนอนของเขาเสี ยจริ ง รับรองวาอสูรเทพอยางเขาจะไมเอาแคแกวอยางเดียวหรอก เขาจะเอาตัวแม นางรําคนสวยดวย” นัยนตาคูคมจับจองไปยังวงหนานวลและเรือนกายผุดผาดดวยความ ปรารถนา โดยที่เธอไมรูเลยวาตอนนี้เสือรายคิดจะมาลาหญิงสาวไปฟดเลนบน เตียง เขาจําไมไดวาเธอเปนคนเดียวกับยายสิบแปดมงกุฎที่ตนเองอาฆาตอยาง มาก วาถาพบตัวได เจอดีเป นแน นอกจากเจเดนจะใหความสนใจแลวก็ ยังมี ผูชายชาวตางชาติสองคนที่ใหความสนใจเธอในลักษณะเดียวกัน ทั้งสองมากิน อาหารที่นี่หลายครั้งและรับรูวามณีไพรําคือนางรําสาวที่ตนเองหมายตาไว “คืนนี้ฉันอยากจะไดนางรําคนนีไ้ ปสนุกดวยวะ” “ก็เอาสิ ฉันเองก็กําลังคิดแบบนั้นเหมือนกัน” “งั้นเราจัดการตอนกลับบานละกัน” พรอมกับยกแกวเหลาขึ้นมาดื่ม โดยนัยนตานึกอยางคาดหวังวาจะไดนางรําสาวมานอนกอดในออมแขน แตงกวาเดินเขาไปหามณีไพรําและบอกถึงธุระบางอยางใหเธอรับรูเมื่อ รําเสร็จแลวและกลับมาแตงกายเปนเด็กเสิรฟตามเดิมรวมทั้งลบเครื่องสําอางที่ แตงหนาจัดเมื่อครูออกไปดวย “พี่มณีคะ ลูกคามารับผาพันคอคืนไปแลวนะคะ” “อาวเหรอดีจัง” หญิงสาวยิ้มดวยความยินดี “ลูกคาบอกวาจะใหรางวัลพี่มณีดวยนะคะ ที่เจอผาพันคอแลวเก็บไว ใหนะคะ” หญิงสาวก็รีบพูดถึงสิ่งที่ตนเองทําออกมาทันที “พี่ไมไดทําเพราะอยากไดรางวัลสักหนอย” “พี่มณีไปบอกลูกคาเถอะคะ นั่งรออยูที่โตะนะคะ” มณีไพรําจึงเดินไปที่ โตะของนางแบบสาวเจาของผาพันคอลายสวยหลังจากนั้น “ฉันดีใจนะคะที่คุณรับผาพันคอคืนกลับไปแลว แตวาฉันไมไดตองการ รางวัลอะไรจากคุณหรอกนะคะ”

รัตมา

65


เจเดนเงยหนาขึ้นมาจากจานอาหารที่อิ่มแลวมองไปยังหญิงสาวในชุด พนักงานเสิรฟเขากําลังจะบอกพนักงานใหเตรียมเช็คบิล แตพอเห็นใบหนานวล ที่ยืนอยูไมไกลก็พลันนึกอยางยินดีอยางมาก จะไมเปนเชนนั้นไดยังไงกันในเมื่อ เขายังเจ็บใจไมหายที่อีกฝายทําใหเขาตองอับอายและถูกกลาวหาวาเปนพวกบา กามดวย ไมพอยังบอกวาเขาเปนมาเฟยอีกตางหาก ถาเขาเปนมาเฟยจริงละก็ อีกฝายคงไมไดมายืนอยูตรงนี้หรอกคงสั่งลูกนองใหจัดการไปแลวละ “ยายตัวแสบที่แทเธอทํางานอยูที่นี่เองเหรอ” พลางนึกอยางมุง มั่นวาคืนนี้เขาจะจัดการยายตัวดีใหได แลววันหลัง คอยมาจัดการกับนางรําที่ตนเองหมายตาไว ชายหนุมทําเปนหันมองไปทางอื่น เหมือนไมใสใจ เพราะไมอยากใหอีกฝายรับรูวาเขาอยูในรานอาหารแหงนี้ “ผาพันคอผืนนี้เปนผืนที่ฉันรักมากคะถาหายไปฉันคงเสียดายมาก รับ ไปเถอะนะคะถือวาเปนน้ําใจเล็กๆ นอยๆ จากฉัน” มีรายื่นเงินใหกับหญิงสาว จํานวนหนึ่ง “ก็ไดคะฉันจะถือวาเปนคาทิปของคุณนะคะ” เธอรับมันมาจากอีกฝาย กอนจะเดินกลับไปทําหนาที่ของตนเองตอ พลางเตรียมใสมันลงไปในกระปุกทิป ของพนักงาน จรรยาที่เห็นเชนนั้นก็ถามดวยความประหลาดใจ “จะทําอะไรนะมณี” “ก็เงินคาทิปจากลูกคาไงคะพี่จันทร” เธอบอกใหไดทราบอยางชัดเจน “ไมตองหรอกนี่เปนเงินที่ลกู คาใหเพราะมณีเก็บผาพันคอได ไมตองเอา มาใสในนี้หรอกเก็บไวเถอะ” ปองชาญที่ผานเขามาไดยินอยางพอดีก็บอกอยาง เห็นดวยกับเจาของราน “จริงดวยครับพี่มณี นี่เปนเงินของพี่ไมเกี่ยวกับทิปเลย” “เก็บไปเถอะจะไดเอาไปใชหนี้ตาเบิรกลี”่ จรรยารับรูวามณีไพรํามีปญหาเรื่องการเงินที่บานเมื่อผูเปนยายซึ่งอยู ที่เมืองไทยปวยหนักตองเขาโรงพยาบาลเธอกับแมจึงสงเงินไปชวยรุจิราซึ่งเปน น าสาว โดยการยื มเงิ นจรรยาและเงิ นนอกระบบด วยเพื่ อเป นค ารั กษายาย กระทั่งผูเปนยายจากไปอยางสงบเมื่อหลายเดือนกอน 66


มารปรารถนา ระหวางที่รอเช็คบิลนัน้ นางแบบสาวก็ลุกขึ้นโดยสะพายกระเปาแบรนด หรูยังบาเล็กของตนเอง พลางหันไปบอกใหเขารับรู “เดี๋ยวมีราไปแตงหนากอนนะคะ” “ครับ” ชายหนุมผงกศีรษะรับปาก แตวาตอนนี้ความสนใจไมไดอยูที่ นางแบบสาวแลวแต กลายเป นผูหญิงอีกคนแทน ชายหนุมหยิบเงินสงใหกับ พนักงานเสิรฟสาวและบอกโดยเร็ว “นี่คาอาหารมื้อนี้นะครับไมตองทอน แลวชวยบอกคุณผูหญิงที่มากับ ผมดวยวาผมมีธุระดวนตองกลับกอน” หลังจากนัน้ กายแกรงก็กาวออกมาจากรานอยางไมสนใจใยดีหญิงสาว ที่ตนเองควงมาดวยเลย ทั้งที่เมื่อครูยังเตรียมจะไปสนุกดวยกันบนเตียงแทๆ “คืนนี้ฉันจะตองจัดการกับเธอใหไดยายตัวแสบ” นัยนตาของเขามอง ไปยังรางนวลซึ่งกําลังทําหนาที่ใหบริการกับลูกคาเปนอยางดี เมื่อมีราออกมาจากหองน้ําดวยใบหนาที่ประดับไปดวยเครื่องสําอาง ตอใหยังไงเธอก็ตองสวยไวกอนโดยเฉพาะกับผูชายที่ตนเองชื่นชอบจะใชเสนห มัดใจอีกฝายใหได แตพอเห็นโตะเมื่อครูวางเปลาก็ทําสีหนาและนัยนตางงงัน “เจเดนไปไหนละ หรือวาไปรอที่รถแลว” พลางคิดอยางสงสัยพรอมกับ ทําอาการคิ้วขมวดเขามาชนกัน แตในระหวางนั้นแตงกวาก็เดินเขามาบอกใหเธอ ไดทราบ “แฟนของคุณบอกวาพอดีมีธรุ ะดวนคะใหคุณนั่งรถแท็กซี่กลับบานเอง นะคะ นี่เปนเงินคารถคะสวนคาอาหารแฟนของคุณจัดการใหเรียบรอยแลวคะ” ไดยินดังนั้นวงหนาสวยก็เต็มไปดวยความหงุดหงิดใจ พลางบนงึมงําเมื่อสิ่งที่คิด ไวไมเปนอยางหวัง “บาที่สุดเลย! ทําไมจะตองมีธุระดวนตอนนี้ดวยกัน” กายนุมสะบัดเดิน ออกไปจากรานโดยรองเทาสนสูงลงพื้นดวยน้ําหนักแรง บงบอกใหรับรูวาอีกฝาย ไมพอใจมากเพียงใด ครั นได้ เวลาเลิกงานมณีไพรําก็ก้าวออกมาจากร้ านอาหารพร้ อม

รัตมา

67


กับเพื่อนรวมงานทุกคน เพื่อเตรียมที่จะกลับบานหลังจากเอยลา “กลับกอนนะทุกคน” เจเดนตั้งใจวาคืนนี้เขาจะไมปลอยอีกฝายหลุดมือไปไดอยางแนนอน ชายหนุมขับรถตามเธอไปอยางชาๆ เพื่อรอโอกาสที่จะลงไปจับตัวอีกฝาย นั่น เพราะวาหญิงสาวเดินมากับเพื่อนพนักงานในรานอาหารดวยกัน เจเดนมองเห็น เธอขึ้นรถโดยสารก็ขับตามไปเรื่อยๆ ระหวางนั้นก็มีรถคันหนึ่งขับมาปาดหนา แบบกระชั้นชิด ชายหนุมก็เหยียบเบรกกะทันหันพลางสบถออกมาอยางหยาบ คาย “จะรีบไปตายรึไงกันวะ!” แลวพลันเขาก็เห็นผูชายคนหนึ่งกาวลงมาจากรถโดยตรงไปยังแมตัวดี ซึ่งกําลังเดินอยางไมสนใจอะไร นั่ นเพราะไมคิดวาจะเกิดเรื่องรายกับตนเอง ผูชายคนดังกลาวเดินเขาไปทางเบื้องหลังของเธอและใชผาปดปากนุม มณีไพรํา รับรูวาเกิดเรื่องไมดีกับตนเองแลว นัยนตาเบิกกวางดวยความหวาดกลัว สัมผัส ไดถึงกลิ่นฉุนยังจมูกที่มันทําใหเธอรูสึกมึนงง แลวเพียงไมนานกายระหงก็เปน ลมไปในออมแขน “เรียบรอยแลว” อีกฝายพลางหันไปยังเพื่อนของตนเองซึ่งทําหนาที่ขับรถและเตรียมจะ อุมรางนวลไปใสในรถ เจเดนที่เห็นเหตุการณรายเกิดขึ้นกับยายตัวดี จึงรีบเปด ลิ้นชักหยิบปนที่อยูยังลิ้นชักทางหนารถออกมากอนจะกาวลงมาจากรถโดยตรง ไปหาอีกฝาย พลางนึกอยางไมพอใจไปดวย “ฉันเทานั้นที่เปนคนจัดการยัยตัวแสบไดพวกแกไมมีสิทธิ์ ยายนี่เปน คนที่ฉันตองจัดการเองไมตองหวังดีมาจัดการใหเลย” เจเดนเหนี่ยวไกปนและ ยกขึ้นชี้ไปยังศีรษะของอีกฝายพลางบอกดวยน้ําเสียงกราว “วางผูหญิงที่แกอุมอยูเดี๋ยวนี้” อีกฝายไดยินคําสั่งของเขาก็มีอาการ ตกใจเมื่อเห็นปนมาจี้ยังหัวของตนเอง “เฮ พรรคพวก ถาอยากไดผูหญิงละก็เราแบงกันไดนะ” “แตฉั นไมแบงให พวกแกมีอะไรไหม คนอยางฉันไม จําเป นต องแบ ง 68


มารปรารถนา ผูหญิงกับใคร โดยเฉพาะพวกกระหลั่วๆ แบบพวกแกดวยแลวยิ่งไมอยากแบง ฉันบอกใหแกวางผูหญิงลงไงละ!” พลางเอยซ้ําดวยประกายตานากลัวมากขึ้น “เราคุยกันดีๆ ก็ไดนะพรรคพวก เอาอยางนี้ฉันใหแกเอาไปฟดกอนแลว แกคอยใหพวกเราก็ได” เพราะไมกลาที่จะเสี่ยงกับลูกปนจึงเจรจากับชายหนุม เบื้องหนาอยางใจเย็น จะใหปลอยเหยื่อที่นากินไปงายๆ ก็เกิดความเสียดาย เจ เดนจึงยิงปนออกไป ปง... ซึ่งเฉียดกับใบหูของอีกฝายกอนที่ลูกกระสุนจะตรงไป ยังกระจกรถดานขางแลวชิง่ ไปถูกกระจกหนารถแผนใหญดวยทําใหเกิดเปนรอย ราว คนขับที่อยูขางในก็เกิดอาการสะดุงพลางหันไปบอกเพื่อน “เฮย วางผูหญิงลงเหอะ” อีกฝายก็ยืนทําทาลังเลเมื่อเหยื่อชิ้นหวาน กําลังจะหลุดออกจากปากไป “จะใหฉันยิงนัดทีส่ องไหมแตนัดนี้จะยิงเจาะกระโหลกแกตรงๆ เลยละ” เขาขยับปากกระบอกปนไปยังขมับพรอมกับเหนี่ยวไกใหมันไดยินดวย “วางก็ได” เมื่อครูรับรูไดถึงความรอนที่ใบหู จึงทราบวาอีกฝายพูดแลว ทําจริงอยางแนนอน รีบวางรางเล็กที่อุมไวลงกับพื้นโดยเร็ว เจเดนก็ไลตอ “วางแลวก็รีบไสหัวไปสิ จะมายืนทําซากอะไร” อีกฝายรีบกาวขึ้นไปบนรถอยางไมรอช ากอนที่ เพื่อนผูเปนคนขับจะ สตารทเครื่องยนตและขับรถออกไปเพราะกลัวลูกกระสุนจะวิ่งตามไป แคเมื่อครู ก็อกสั่นขวัญแขวนแลว เจเดนมองไปยังรางนวลที่นอนอยูบนพื้นกอนจะบอกราว กับประกาศสิทธิ์ในตัวเธอ “ฉันมี เรื่องตองสะสางกับเธอเพราะฉะนั้ นไอหน าไหนที่ มีเรื่ องอยาก สะสางกับเธอก็รอไปกอนละกัน” ชายหนุมมองไปยังวงหนานวลที่หลับตาพริ้มอยางไมรูสติ โดยกระโปรง ที่สวมอยูก็เลิกขึ้นมายังตนขานวลทําใหเขามองเห็นขาเพรียวเรียวยาวอยางนา มอง นอกจากนั้นยังกวาดไปตามแกมละมุนซึ่งเปนสีระเรื่อเรียบเนียนนาสัมผัส เขาพูดอยางชมเชย “ผิวดีเหมือนกันนะยายตัวแสบ” จนอดนึกวาขางในจะนาลูบไลแบบภายนอกรึเปลากัน เจเดนชอนกาย

รัตมา

69


เล็กขึ้นมายังวงแขนแกรงกอนจะอุมเธอขึ้นมาจากพื้น “ทําไมฉันจะตองชวยเธอ ดวยกัน ทั้งที่เธอเองมันแสหาเรื่องแทๆ” พลางเอยอยางเขนเขี้ยว แตก็จําตองอุม อีกฝายไปยังรถคันหรูของตนเอง มือใหญเปดประตูรถอยากจะโยนรางในวงแขนลงไปอยางแรงนักดวย ความเจ็บใจ แตเขาก็ไมทํา ไดแตวางรางเล็กอยางนุม นวลแทน โดยมือก็จับไปยัง ตนขาทางดานหลังรับรูไดถึงความนุมละมุนที่นวลเนียน เกิดความรุมรอนขึ้นมา ยังกายเบื้ องล างของเจเดนขึ้ นมาในพลั น เขาสบถออกมาราวกั บเกิ ดความ ประหลาดใจเกี่ยวกับความรูสึกของตนเองที่มันเปลี่ยนไปอยางกระทันหัน “ใหตายยายตัวแสบทําใหเขาเกิดความตองการได เปนไปไดยังไงกัน” หลังจากนั้นมือใหญก็หยิบเปของเธอโยนเขาไปในรถอยางไมสนใจวา มันจะตกลงตรงไหน ชายหนุมจัดการปดประตูรถของตนเองเสียงดัง ปง! กอนจะ ขึ้นไปประจําที่นั่งคนขับ โดยมองไปยังใบหนาที่หลับพริ้มและคิด “นี่ฉันตองพา เธอไปที่เพนทเฮาสของฉันสินะ” ตกลงวาชายหนุมหาเรื่องรึเปลากัน ถาเกิดวาเขาเลิกยุงเกี่ยวกับยาย สิบแปดมงกุฏก็คงไมตองมาชวยเหลืออีกฝายอยางนี้หรอก แตยายนั่นคงเละเปน โจ กได ผั ว ที เ ดี ยวสองคน มั น ก็ น า สมน้ํ า หน า เธอนะริ อ า นเป น พวกต มตุ น หลอกลวง เจอแบบนี้มันก็สาสมแลวละ” พลางคิดอยางแสดงคําพูดสะใจ แมจะนึกเชนนัน้ แตชายหนุมก็อุมรางนุม ขึ้นมาบนเพนทเฮาสที่ซึ่งเอาไว ตอนรับสาวๆ ระดับสวย เปรี้ยว เฉี่ยว เซ็กซี่ เพิ่งเปนครั้งแรกที่เขาพาผูหญิงไร รสนิยมมาที่นี่ โดยเทียบอะไรกับผูหญิงที่ตนเองเคยขึ้นเตียงไมไดเลยสักนิด จน อดคิดไมไดถาเกิดวาเปนผูหญิงคนอื่นที่ไมใชยายสิบแปดมงกุฏ เจเดนจะเขาไป ยุงหรือไมกัน “ก็คงเข าไปยุ งแต คงไม พามาที่ นี่ใหเสียเตียงหรอก” แตเขากลั บพา ผูหญิงที่นาดูถูก ยายสิบแปดมงกุฏมาที่หองสวนตัวอันหรูหราของตนเองชางไม เขากับสภาพของอีกฝายเลยแมแตนอย เจเดนจัดการถอดเสื้อเชิ้ตบนกายออกไปกอนจะปามันลงไปยังตระกรา ผ า ซึ่ ง จะมี แม บ านมาเก็ บ ไปซั กทุ กวั น และตามมาด วยกางเกงแสล็ คและ 70


มารปรารถนา ปราการบ็อกเซอรสีขาว ก็ลงตะกราอย างแมนยําเชนกัน เผยใหเห็นเรือนกาย เปลาเปลือยที่แสดงถึงความเปนบุรุษอันเรารอน มือใหญหยิบผาขนหนูมาพัน สะโพกแกรงกอนจะเดินมายังเตียงกวางของตนเองและมองไปยังกายละมุนที่ ทอดรางอยูบนเตียงกับเสนผมที่แผกําจายยังหมอนใบใหญ โดยทรวงอกนุมก็สะทานขึ้นลงอยางเปนจังหวะสม่ําเสมอ ภายนอกเสื้อ กล ามตัวเล็ กที่เผยให เห็นเนิ นอกอย างชัดเจนตา ทํ าให เขามองเห็นบางสิ่ งที่ นาสนใจบนกายเล็ก “อึ๋มใชยอยเหมือนกันนะยายตัวดี ฉันจะรอเธอตื่นขึ้นมาเพื่อสะสางหนี้ แคนกัน” แลวเจเดนก็กาวเขาไปยังหองน้ําเพื่อจัดการอาบน้ํา ผานไปครู หนึ่ งเขาก็เดิ นมายั งเตียงนอนมองเห็ นอี กฝายยั งคงหลั บ ดังเดิม ยามนี้เจเดนไมไดรูสึกงวงเลยสักนิด ใจเย็นที่จะนั่งรอใหยายตัวยุงตื่ น ขึ้นมา เจเดนอยูในชุดเสื้อคลุมตัวยาวที่มัดปมอยางหลวมๆ เผยใหเห็นแผนอก แกรงซึ่งมีไรขนเบาบางกับรอยสักเปนรูปกราฟฟกอันมีเสนหแหงบุรุษเพศ พลาง เดินไปยังบารเหลาและจัดการเทเครื่องดื่มลงไปในแกวทรงสวย โดยนั่งจิบแอลกอฮอลอยางสบายอารมณยิ่งนั กบนโซฟาตัวใหญซึ่ ง ประดับอยูในหองเพนทเฮาสสดุ หรูราคาแพง เขานึกถึงภาพของแมนางรําคนสวย ที่แสดงโชวอยูบนเวทีและสงรอยยิ้มมาใหกับแขกในรานดวย เปนรอยยิ้มที่หวาน จับใจจนอยากใหอกี ฝายมายิ้มใหกับตนเองที่หองนี้บาง ชายหนุมจิบเหลาเขาไป พรอมกั บริมฝปากแตมไปดวยรอยยิ้มแห งความพึงพอใจ ปลายนิ้ วเคาะแก ว อยางเปนจังหวะเมื่อวางมันลงกับโตะในครูตอมา “จะตองไดแมนางรํานั่นมาอยูบนเตียงตัวเองใหได” แตกอนจะไดแม นางรําคนสวยหยาดฟานั่นตองจัดการกับยายตัวแสบที่สรางความนาอับอาย ใหกับเขาเสียกอน “รอไปกอนนะแมนางรําแลวจะรับมาลอแกวในหองนอนฉัน รับรองฉันจะทําใหเมขลาอยางเธอลืมผูชายคนอื่นที่เคยผานมาเลยละ” นัยนตา ของเขาเปนประกายแหงความรายกาจระคนเรารอน

รัตมา

71


ตอน ผ่ านไปไม่ นานกายนุ่มทีนอนนิงเมือครู่บนเตียงก็เริ มขยับตัว โดย ดวงตาที่ประดับดวยแพขนตางอนงามก็พลันลืมตาตื่นขึ้นมา พรอมกับกวาดตาม องไปทั่วบริเวณชางไมคุนเคยเอาเสียเลย กอนจะทําคิ้วขมวดเขามาชนกันนึก อยางสงสัยยิ่งนัก “นี่ เธออยู ที่ ไหนกั น” กายนุ มลุ กขึ้ นมานั่ งด วยสี หน าที่ แ สดงความ หวาดหวั่น “ตื่นแล วเหรอแมตัวดี ” น้ํ าเสียงคุนหูเธออยางมาก วงหนานวลหั น กลับไปยังทิศทางที่มาของมันโดยเร็วกอนจะเบิกนัยนตากวางราวไขหาน “คุณ นี่คุณจับตัวฉันมาอยางนั้นเหรอ” พลันนึกถึงเหตุการณกอนหนา นี้ขณะที่หญิงสาวกําลังเดินไปตามทางเพื่อที่จะกลับบานของตนเอง แตจูๆ ก็มี ใครบางคนเอาผามาปดปากตนเอง “คุณมันเลวจริงๆ เลย” เธอดากราดดวย ความโมโหและชิงชัง “ตื่นมาก็ปากดีเลยเหรอ” เจเดนละมือออกจากแกวเหลาทรงสวยเบื้อง หนาแลวลุกมาหาเธอซึ่งนั่งอยูบนเตียงกวาง “ไอชั่ วแกจับฉั นมาทําไมกัน” เปนผู หญิงคนแรกที่ ดาเขาด วยคํ าพู ด หยาบคาย ปกติมีแตผูหญิงพูดหวานเอาใจทั้งนั้น ชายหนุมยื่นมือไปยังคางเรียว และบีบดวยความรุนแรงพรอมกับนัยนตามองไปยังใบหนานวลแบบนากลัวดวย “ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้นะยายสิบแปดมงกุฏ” มณีไพรําสายหนาไปมา ให 72


มารปรารถนา ขอโทษคนเลวอยางเขาเหรอฝนไปเถอะ “ฉันไมขอโทษ คอยดูนะถาฉันหลุดออกไปไดละก็ฉันจะแจงความจับ แก ไอเลว” ดาแบบไมออมคําสักนิด “จะแจงความขอหาไหนละข อหาโดนฟนแลวทิ้งรึเปลา” ครั้นไดยิน ประโยคที่วามณีไพรําก็อยูในอาการตกใจกอนจะนึกไดวาสถานการณแบบนี้เธอ ไมควรที่จะอวดเกงกับอีกฝาย “คุณคงไมคิดทําอยางที่พูดหรอกนะ อยาทําอะไรฉันเลยนะคะวันนั้นที่ ฉันหลอกคุณก็เปนเพราะวาฉันมีเหตุผลคะ ความจริงแลวฉันไปกูเงินมาจายคา รักษายายคะ แลววันนั้นกระเปาตังคฉันหายเพราะโดนคนลวงไป ฉันกลัววาจะ ไม มีเงิ นไปใช หนี้ กับจ ายค าเช าบ าน ก็ เลยต องโกหกคุ ณว าเจ็ บหนั กต องไป โรงพยาบาล” “นึกวาฉันจะเชื่อสตอรี่กากๆ ของเธออยางนั้นเหรอ” เจเดนตอบและ มองดวยสีหนาที่หมิ่นแคลน “เชื่อฉันเถอะนะคะฉันไมไดตั้งใจที่จะหลอกคุณจริงๆ คะ” “ฉันเชื่อไมลงหรอกเพราะฉันเชื่อตากับความคิดของตัวเองมากกวา เธอ คงเที่ยวไปหลอกเอาเงินคนอื่นมาเยอะเลยละสิ ไมอยางนั้นไอฝรั่งสองคนนั่นมัน คงไม โปะยาสลบเพื่อจะเอาเธอไปแก แคนเหมือนฉันหรอก” ยังคงเชื่อมั่นกั บ ความคิดของตนเองดังเดิม “ฉั นไม เคยไปหลอกเอาเงิ นใครนะคะ เพิ่ ง ทํ ากั บคุ ณก็ แค คนเดี ยว เทานั้น” มณีไพรํายืนกรานความบริสุทธของตนเองอยางชัดเจน “เธอจะไปหลอกใครมาสักกี่คนก็ไมเกี่ยวกับฉัน เพราะสิ่งที่ฉันจะทํามี แคเพียงอยางเดียวเทานั้นคือสะสางหนี้แคนที่เธอทําใหฉันตองอับอาย หาวาฉัน เปนไอบากามแลวเพื่อนเธอก็มาตอยทองฉัน แถมเธอยังเอาถังขยะเหม็นๆ มา ครอบหัวฉันอีก เธอตองชดใชกับเรื่องนี”้ อะไรกันทําสองคนแตจะใหเธอชดใชคนเดียวมันยุติธรรมเหรอ แตพอ คิดวาถาตานี่ไปทํารายเข็มดวยไมแยเหรอนั่น ไมมีทางเธอไมมีวันยอมใหเข็ม ตองเดือดรอนเรื่องนี้ไปดวยหรอก มณีไพรํานิ่งไปครูหนึ่งกอนจะยอมรับกับขอ

รัตมา

73


กลาวหาทั้งหมดของเขาโดยดี “ก็ไดคะ ฉันจะชดใชความผิดของคุณทั้งหมดดวยการหาเงินมาคืนคุณ แลวฉันก็จะกราบขอโทษคุณดวย” มือเรียวยกขึ้นพนมยังอกและกราบลงไปที่เตียงนุมซึ่งตนเองนั่งอยูบน นั้น แตดูเหมือนวาเจเดนจะไมรูสึกซาบซึ้งกับขอเสนอของเธอเลย ชายหนุมเปน นักธุรกิจลงทุนอะไรไปมันตองไดคาตอบแทนอยางคุมคา เขาเอยอยางปรามาส ใส “ถาฉันจับเธอไมไดเธอคงไมคิดที่จะใชหนี้ฉันสินะยายตัวแสบ แคใช เงินแลวกมลงกราบมันนอยไปรึเปลาแมตัวดี” “แลวคุณตองการอะไรละคะ” มณีไพรํายอนถามกลับไปพรอมมองไปยังวงหนาคมดวย โลมไลไปยัง ทรวงอกอิ่มที่ขยับอยางเหนื่อยหอบกอนจะไลลงไปยังเอวเล็กคอดกิ่ว สะโพกเต็ม ตึง และเรียวขาคูงามที่เขายอมรับวามันนามองจริง โดยเฉพาะผิวละมุนที่เขาได มองเห็นอยางใกลๆ ในชวงที่อุมอีกฝายขึน้ มายังวงแขน เห็นเขาไมพูดออกมาเสีย ทีจึงยอนถามกลับไปดวยความอยากรูดวยน้ําเสียงเรงรอน “วายังไงละคะคุณอยากใหฉันทําอะไรเพื่อเปนการชดใช” “ตัวเธอไงละ” เจเดนตอบกลับไปดวยประโยคสั้นๆ แตไดใจความ เพียง ไดยินดวงตาของมณีไพรําก็แสดงความตกใจอยางมากพลางเอยทวนออกมาซ้ํา ราวกับไดยินไมถนัด “อะไรนะคะ” “ฉันพูดออกจะชัดเจน วาฉันตองการตัวเธอ” บาที่สุด อยูๆ จะใหเธอไป นอนกับผูชายที่ไมรูจักแลวก็ไมรักเนี่ยนะหญิงสาวทําไมไดหรอก เธอตอรองเขา กลับไปทันที “คุณใหฉันทําอยางอื่นแทนไดไหมคะ” “ไมได ฉันอยากใหเธอบําเรอความสุขใหฉันเพียงอยางเดียวเทานั้น” ปากนุ มเมมเขาหากันเกิดอาการสั่ นสะท านกับขอเสนอของอีกฝ ายซึ่งเธอทํ า ไมไดอยางแนนอน แลวพลันมณีไพรําก็คิดหาหนทางได 74


มารปรารถนา “ผูชายอยางคุณจะหาผูห ญิงนอนดวย ที่ดีกวาฉันไดอีกเยอะเลยนะคะ” “เธอจะบอกวาเปนผูหญิงไมดีอยางนั้นเหรอ” เจเดนเอยอยางคาดการณออกไป ปกติเธอเคยเปนผูหญิงที่ภาคภูมิใจ ในความเปนกุลสตรี แตในยามนี้ชักไมอยากภูมิใจละถาบอกไปวาเปนผูหญิงที่ดี อาจจะเปนอันตรายสําหรับตนเองก็เปนได เสียงดังขึ้นมาอยางโตแยง ไมแนนะ ถาเขารูวาเธอยังบริสุทธิ์อยูอาจจะเห็นใจและสงสารก็ได มณีไพรํานิ่งงันไปเมื่อ คิดถึงคําพูดที่แยงเมื่อครูนี้กอนจะนึกถึงเรื่องราวที่ผา นมาซึ่งเธอไดเจออีกฝายถึง สามคราว โดยรวมครั้งนี้ดวย ไมวาเธอจะพูดอะไรอีกฝายก็ไมเชื่อคิดแตวาเธอหลอกลวง แลวถาพูด ความจริงออกไปเขาก็คงไมเชื่ออีกอยูดี แถมพอรูวาบริสุทธิ์อาจจะอยากเป น ผูชายคนแรกของเธอดวยไมเอาหรอก สวนใหญ ผูชายมักชอบผูหญิงบริสุทธิ์ ดังนั้นหญิงสาวจึงโกหกออกไป “ฉันเปนผูหญิงที่มั่วผูชายมากคะ แลวตอนนี้ฉันก็ปวยอยูดวยคะ” “มั่วผูชายมากอยางนั้นเหรอ” เจเดนไดยินก็ถามซ้ําราวกับรูสึกตกใจ มณีไพรํายืนกรานกลับไปใหหนักแนนกวาเดิม “ใชคะ ถาคุณไมอยากติดโรคจากฉัน คุณอยาเสี่ยงดีกวานะคะ” เธออธิษฐานในใจขอใหเขาเชื่อตนเองดวยเถอะ โอมเพี้ยง เจเดนมองไป ยังวงหนานวลอยางจับจอง นักลงทุนเชนเขาที่เจอคนมาเยอะยอมมองคนออกวา ใครโกหกหรือวาพูดจริง ชายหนุมสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝาย ก็พบวาเธอเอาแต กมหนากมตา คิ้วก็ ขมวดเขามาเหมือนมีเรื่องกั งวลใจพรอมกับที่ปากนุมเม ม แนน มือกําหมัดทั้งสองดาน ถอนหายใจแรงๆ ติดตอกัน เปนทาทางของคนที่ โกหกและอยากที่จะใหเขาเชื่ อในคําพูดเพื่อที่ จะไดหานักลงทุนมารวมหุนกั บ ธุรกิจ แตเขาก็ไมหลงกลงายๆ และจับไดวาอีกฝายแตงบัญชีเพื่อทําใหเขาใจวา มีกําไรมาก โดยเจเดนก็ไดหาขอมูลมาบางเกี่ยวกับเรื่องกําไรในธุรกิจของอีกฝาย คิดวาจะหลอกคนอยางเขาไดงายๆ รึไงกัน “เธอไมไดพูดเพราะไมอยากนอนกับฉันใชไหม” พลางทิ้งทุนระเบิดลง

รัตมา

75


ไปนั่นจึงทําใหหญิงสาวตอบกลับมาโดยเร็ว “ฉันพูดเรื่องจริงคะ ฉันไมใชผูหญิงที่ดี สวนเรื่องเงินคุณฉันจะพยายาม หาเงินมาใชใหคุณทั้งตนทั้งดอกเลยคะ คุณคิดดอกเบี้ยมาไดเลย” แนะนําอยาง หวังดียิ่งนัก โดยยื่นขอเสนอของตนเองออกไปดวย แตดูเหมือนวาเจเดนจะไม หลงกลของเธออยางงายดายเหมือนกับที่ไมเชื่อนักลงทุนเชนกันและยังจับความ จริงไดอีกดวย “ความจริงผูหญิงที่มีประสบการณเรื่องผูช ายมากๆ ฉันก็ชอบนะไมตอง สอน รูงานดีดวย” อี๋ พูดขนาดนี้วาปวยอยูก็ยังไมกลัวอีกเหรอ อะไรจะหื่นขนาด นี้กัน “ฉันเตือนคุณดวยความหวังดีแลวนะ คุณอยาเสี่ยงดีกวาถาไมอยาก เปนแบบฉัน” พรอมกับคิดดังเดิมขอใหเขาเชื่อตนเองดวยเถอะ เจเดนขําขันใน คําพูดของอีกฝายตั้งแตที่อางวาปวยแลว พลางบอกใหเธอรับรูอยางชัดเจน “แลวถาฉันบอกวาฉันไมเชื่อละ” มณีไพรําตะโกนออกมาอยางโมโห “ฉันบอกขนาดนี้คุณยังไมเชื่ออีกเหรอ คุณอยากยุงกับผูหญิงสกปรก อยางฉันรึไงกัน” มณีไพรําชางไมรูเลยวาอีกฝายนะจับโกหกไดตั้งแตที่เธอทําทา เครียดโกหกในครั้งแรกแลวละ ถาคนไมโกหกก็จะกลามองหนาของคูสนทนา ดวยความมั่นใจ แตนี่เลนกมหนาหลบตาทาเดียว “จะบอกอะไรให นะวาฉันน ะจั บโกหกเธอได ตั้งแตแรกแล ว คนที่พูด จริงนะไมนั่งหนาเครียดทําตัวสั่นแบบเธอหรอก” มาทําเปนรูดีนักนะ หญิงสาว แอบเหน็บประชดในใจ “ก็ฉันไมอยากใหใครมาปวยเปนโรคนารังเกียจแบบฉันนี่นาแลวที่ฉัน หลอกเอาเงินคุณก็เพราะวาฉันจะเอาไปรักษาตัวดวยไงละ” ยังคงปนน้ําเปนตัว ตอไปเรื่อยๆ ไมหยุด “ฉันมีวิธีพิสูจนวาเธอปวยจริงรึเปลา” พลางบอกใหเธอรูสึกหวั่นหวาด เลน “คุณจะพิสูจนยังไงเหรอคะ” ทําสีหนาแสดงความสงสัยอยางมาก “ฉันจะตรวจรางกายเธอเอง เพราะฉันก็เปนหมอเหมือนกัน” ไดยินที่เขา 76


มารปรารถนา บอกมณีไพรําราวกับมีอะไรบางอยางมาตันอยูยังลําคอ แทบจะพูดอะไรไมถูก เลยทีเดียว “คะ คุณเปนหมออยางนั้นเหรอคะ” ใหตายเถอะนอกจากหนีอีกฝายไม พนเธอยังโกหกเขาไมไดอีกดวย เจเดนพยักหนาตอบรับกลับอีกคราหนึ่ง “ใช ฉั นเป นหมอมีหนาที่ ตรวจรางกายคนไข ถาเธอบอกว าปวยเป น อยางที่บอกจริงละก็ตองใหฉนั ตรวจรางกายจนถึงตรวจภายในดวย จะไดรูกันไป เลยวาเธอปวยจริงหรือวาไมจริง” เจเดนเปนแคหมอฟน ฟนผูหญิงไปทั่วสวนที่บอกวาตรวจรางกายสาวๆ ก็คือใชมือกับปากตรวจทุกสวนบนกายนุม เพื่อปลุกเราสาวๆใหเรารอนนะเอง บา จริงอีตาหื่นนี่ดันเปนหมอซะนั่น แลวเธอจะโกหกไปยังไงตอละ “คุณหมอเอาเครื่องมือตรวจคนไขมาดวยเหรอคะ” “ฉันนะเปนหมอระดับปรมาจารยนะไมตองใชเครื่องมือก็ตรวจโรคได ถาเธอมั่นใจวาปวยจริงละก็ตองกลาใหฉันตรวจสิ” ชางมั่วนิ่มไดดีเสียจริงเจเดนถาใหตรวจก็รูนะสิวาไมไดเปน ใครจะกลา ใหตรวจละ... มณีไพรํามองไปทั่วหองสุดหรูของเขาเพื่อหาที่ทุนแรง แลวพลันเธอ ก็เจออุปกรณที่คิดวาจะเอามาเปนอาวุธได กายระหงคอยๆ ถอยไปยังบริเวณ ที่วาทันที กระทั่งไปยืนยังเบื้องหนาของอาวุธที่ตนเองหมายตาไวในครูตอมา มือ เรียวกําดามของมันอยางมัน่ ใจ คิดวาถาเธอจะหนีออกไปจากที่นี่ไดละก็จะตอง จัดการกับเจาของหองกอน เจเดนเดินเขาไปหาอีกฝายเพื่อจะกระทําการตรวจรางกายหญิงสาว มือใหญเตรียมเอื้อมไปยังบานวลเนียนของหญิงสาวที่ยืนหลบอยูยังมุมหอง ซึ่ง เปนชวงเดียวกับที่มณีไพรําควาไมตีกอลฟขึ้นมาทันทีและตั้งใจวาจะฟาดไปยัง รางของเขา ถาอีกฝายลมหรือวาสลบเธอก็จะไดหนีออกไปจากที่นี่ได แตแทนที่ ไมกอลฟจะฟาดไปยังรางแกรงกลับถูกมือใหญควาไวได พลางมองไปยังรางนวล ดวยความนากลัว เล น เอามณี ไ พรํ า รู สึ ก หวาดหวั่ น ยิ่ ง นั ก นั ย น ตาของทั้ ง สองสบ ประสานกันพรอมกับที่มณีไพรําถอนหายใจอยางหอบเหนื่อยและพยายามที่จะ

รัตมา

77


ดึงมันออกมาจากมือแกรงใหได ซึ่งมันไมมีทางที่จะสมหวังอยางแนนอนเพราะ เขาจับมันไวแนนราวกับคีมเหล็กทีเดียว ขืนเขาปลอยอีกฝายก็เอามาฟาดราง ตนเองไดสิ “เธอนี่มันชอบยั่วโมโหฉันจริงๆ นะแมตัวดี” ขณะเอยมือใหญก็กําไมตี กอลฟแนน “ฉันไมยอมใหคุณมาย่ํายีฉันงายๆ หรอก” “กลัวอะไรละ ลองมั่วจนเปนโรคไดก็คงจะพรุนจนไมมีดีแลวละ” ถา เปนในยามปกติมีคนมาพูดกับเธอแบบนี้ละก็ มณีไพรําคงหาอะไรฟาดปากไป แลวและก็คงจะดาเช็ดไมเลี้ยง “ถึงฉันจะมั่วมันก็ไมเกี่ยวกับคุณ” “ในเมื่อมั่วกับคนอื่นไดมาตั้ งเยอะก็ลองมั่วกับฉันอีกสั กคนสิ ไมแน อาจจะทําใหเธอลืมผูชายคนอื่นไปเลยก็ได แลวออนวอนแตฉันคนเดียว” เจเดน เอยอยางทาทายดวยสายตาที่แสดงความเชื่อมั่นในตัวเองอยางมาก “ฝนไปเถอะวาฉั นจะออนวอนคุณนะ ถึงฉั นจะมั่วแตฉันก็เลือก คุ ณ ไมใชเสปคฉัน” โอ ผูหญิงที่สวยระดับนางแบบ ดาราบอกแตวาเขาเปนสเปคของ เธอทั้งนั้น แตยายสิบแปดมงกุฎกลับบอกวาไมใชเสปค “ฉันไมสนหรอกวาฉันจะเปนสเปคเธอรึเปลา สิ่งที่ฉันตองการคือแก แคนที่เธอทําใหฉันอับอายดวยการกลาวหาวาฉันเปนไอบากามไลปล้ําเธอ แลว ยังเอาถังขยะเหม็นๆ มาคว่ําใสหัวฉันอีก” “คุณมีความสุขรึไงกันที่ไดขมขืนผูหญิงที่ไมยินยอมนะ” มณีไพรําถาม กลับไปอยางชิงชังในตัวของอีกฝายอยางมาก “ใช โดยเฉพาะถาเปนผูหญิงอยางเธอดวยแลว ฉันจะมีความสุขมาก เลยละ” เขาเอยดวยน้ําเสียงแหบพรา โดยวงหนาคมประดับไปดวยรอยยิ้มเมื่อ พูดประโยคดังกลาวจบ “อี๋ ไอโรคจิต ไอซาดิสต ไอเลว” หญิงสาวดาออกมาเปนภาษาไทยดวย ความโมโหเพราะคิดวาอีกฝายจะฟงไมรูเรื่อง ซึ่งเมื่อเธอกลาวประโยคที่วาจบเจ เดนก็ยอนกลับมาอยางแสบสันตเชนกัน 78


มารปรารถนา “เดี๋ยวฉันจะจัดใหเธอทุกอยางตามที่ขอ ทั้งซาดิสต ทั้งโรคจิตเลยละแม ตัวดี จะไดรูไววาอยาริอานมาลองดีกับคนอยางฉัน จะแถมโซแส กุญแจมือให ดวย” ตกลงวาตานี่เปนหมอหรือวาไอหื่นจิตกัน แลวเมื่อกี้นี้เธอไดยินเขาพูดเปน ภาษาไทย มณีไพรําเกิดความงุนงงอยางมากพลางยอนถามเขากลับไปเหมือน ตองการรับรูวาเมื่อครูเธอไมไดหูฝาด “คะ คุณฟงภาษาไทยออกดวยเหรอ” “ทําไม ตกใจรึไงกัน ที่ฉันฟงและพูดภาษาไทยไดนะ” จะมีอะไรที่ซวยไป กวานี้ไหม หนีไมพน อีกฝายเปนหมอ ซ้ํายังฟงกับพูดภาษาไทยไดอีกดวย ซึ่งเมื่อเขาเอยเสร็จมือใหญก็กระชากไมกอลฟที่เธอกําไวไมปลอยดวย การออกแรงดึงมันอยางแรง ขณะที่มณีไพรํายังยืนอึ้งตะลึงกับสิ่งที่ไดฟงอยาง ชัดเจนจากปากของอีกฝาย ทําใหรางนวลเซถลาไปยังพื้นโดยที่มณีไพรําไมทัน ตั้งตัว มือที่กําดามไมกอลฟเมื่อครูนี้ก็หลุดออกและยายไปอยูในมือของเขาแทน เจเดนเหวี่ยงไมกอลฟออกไปไกลๆ กอนจะกาวสามขุมเขาไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู ยังพื้น มื อใหญ กระชากร า งนวลขึ้ น มายั งแขนทั้ ง สองข างพลางบอกด ว ย น้ําเสียงเขนเขี้ยว “รูไหมวาไมมีใครที่กลาทํารายฉันมากอนเลย แลวฉันก็เปนพวกถาโดน ทําหนึ่งจะตอบแทนกลับใหเปนสิบ ตอนแรกฉันก็วาจะออนโยนกับเธอแตคน อยางเธอมันคงไมเหมาะกับคํานี้หรอกมั้ง ในเมื่อชอบความรุนแรงนักฉันก็จะ สนองให” ชายหนุมแบกรางนวลพาดกับบาของตนเองกอนจะโยนกายเล็กไปยัง เตียงกวางอยางไมใยดี เลนเอามณีไพรํารูสึกจุกไปหมดแตเธอก็พยายามที่จะลุก ขึ้นมานั่งและขยับหนีไปทั่วเตียงดวยความหวาดกลัว พรอมกับยกมือขึ้นมากํา หมัดแนนทําทาตั้งการด “ถาแกทําอะไรฉันละก็ ฉันสูตายจริงๆ ดวย” เจเดนเห็นทาทีเบื้องหนาก็อดที่จะขําขันไมได พลางบอกดวยน้ําเสียง หยอกยั่วโดยสายตากวาดมองไปตามรางนวลจากใบหนาเนียนไปยังหนาอกอิ่ม

รัตมา

79


และเอวระหงจนไปถึงใจกลางเรือนกายของสะโพกเต็มตึง ที่ในยามนี้เขาอยากจะ กระชากเสื้อผาบนตัวของอีกฝายออกไปดวยความรําคาญตา “เก็ บ แรงไว มีความสุ ข กั บ ฉั น ดี กว า น า อย า เหนื่ อ ยแรงแบบเปล า ประโยชนเลย” เพียงพูดจบเขาก็ทิ้งกายลงมายังเตียงกวางและจัดการควาขอเทาเล็ก ของเธอไวกอนจะดึงเขามาหาตนเองอยางแรง ทําใหรางนวลไถลลงมานอนอยูใต รางของชายหนุม มณีไพรํายกมือทุบไปยังกํายํากํายําอยางไมยอมแพ ชายหนุม จึงรวบขอมือเรียวไวดวยมือเดียว พรอมกับนัยนตาของเขาเต็มไปดวยความโมโห มากขึ้น “ฉันเตือนเธอแล วนะแม ตัวดีวาอย ายั่วโมโหฉั นนะ เธอจะยิ่ งเจ็ บตั ว มากกวานี”้ “ฉันจะเกลียดแกไปตลอดชีวิต ไอเลว” มณีไพรําตะโกนออกมาใหเขาได ยินอยางชัดเจน เจเดนบอกอยางไมยี่หระกับคําพูดของเธอแมสักนิด “แลวฉันจะคอยดูวาเธอจะทําไดอยางที่ปากพูดรึเปลา หรือวาจะรอง ครางเรียกหาฉันกันแน” เอ ยอยางสบประมาท โดยวงหน าคมซุ กซบลงไปยั งร างนวลบริเวณ ลําคอระหงทั้งสองดาน ซบไซอยางไมหยุด เขารับรูไดถึงกลิ่นละมุนที่กรุนออกมา จากเรือนกายสาว ชางเปนกลิ่นที่หอมและหวานอยางมากทีเดียว ปากรอนขบ เมมไปยังผิวนุมที่ละไมมือยิ่งนัก ประทับตราความเปนเจาของประกาศสิทธิ์ของ ตนเองอยางถืออํานาจ มณีไพรําเกร็งรางตอตานพรอมกับหยาดน้ําตารินไหล ออกมาเปนทาง เมื่อรับรูวาตนเองตองเจอกับอะไรแตดูเหมือนวามันจะไมทําใหอีกฝาย ใจออนใหเธอเลยสักนิด “น้ําตานะมันไมไดทําใหฉันใจออนกับเธอหรอกนะแมตัวดี” เจเดนรับรู ถึงหยาดน้ําที่ไหลลงมายังลําคอเล็ก “แกมันเปนผูชายที่นารังเกียจที่สดุ ฉันไมเคยเกลียดใครเทาแกมากอน” “ฉันเห็นผูหญิงก็พูดแบบนี้ทั้งนั้น แตอีกแปบเดียวก็เรียกหาแลวก็กอด 80


มารปรารถนา รางผูชายแนนทุกคน ยิ่งโดยเฉพาะเวลาที่ทําใหไปถึงสวรรคดวยแลวละก็เรียกชือ่ ไมหยุดเลยละ” บอกดวยความมั่นใจกับความคิดของตนเอง “ไมมีวันที่ฉันจะทําแบบนั้นหรอก” เธอตอบดวยน้ําเสียงมั่นใจยิ่งนัก ระคนกับแววตาที่เกลียดอีกฝายมาก “มาลองดูกันไหมละวาฉันจะทําใหเธอตองการฉันไดไหม” ชายหนุมกดกายนุมลงกับเตียงโดยมือก็บีบขอมือเล็กทั้งสองใหแนบที่ นอน ขณะที่มณีไพรําก็ดิ้นรนไมหยุดไมยอมใหเขาทําอะไรตนเองได “ไอบา ปลอยฉันนะ” เธอกรีดรองดาขาเสียงดังแตตอนนี้ชายหนุมไมรับรูตอสิ่งใด สิ่งที่เขา ตองการทําก็คือแกแคนยายตัวแสบที่ทําในสิ่งซึ่งไมเคยมีใครทําเชนนี้มากอน ชายหนุมกระตุกเนคไทที่เสื้อเชิ้ตของตนเองออกมาหลังจากนั้นและจัดการมัดไป ยังขอมือเล็กของเธอ โดยมณีไพรําก็ดิ้นอยางไมยอมและรองดาเขาไปดวย “ปลอยฉันนะ ไอชั่ว” ซึ่งเขาไมไดสนใจกลับพูดตอกย้ําใหไดยินอยาง ชัดเจน “อีกเดี๋ยวไอชั่วคนนี้จะทําใหเธอมีความสุขมากๆ” เพียงบอกเสร็จเขาก็ ปลอยมือเรียวที่มัดเธอไดสําเร็จ “ฮึ่ย ไอบานี”่ หญิงสาวพยายามดิ้นใหหลุดจากเนคไทที่มัดไว ซึ่งเปนภาพที่ทําใหเขา ชื่นชอบอยางมาก บทมัดแลวปล้ําแบบนี้เขาชอบนํามาใชกับสาวๆ เพื่อทําใหอีก ฝายเรียกรองตนเองมากๆ แตสวนใหญทุกคนจะยินดียอมใหมัด เพิ่งมียายตัวดีที่ เปนคนแรกไมยอมใหเขามัดดวยดีเหมือนคนอื่น “อยูแ บบนี้ไปกอนละกันนะยาหยี” “ไอเลว จิตใจชั่ว” เมื่อรับรูวาอีกฝายฟงภาษาไทยออก หญิงสาวก็ดาเขาดวยคําพูดหยาบ คาย ซึ่งไมเคยที่จะใชดาใครแตอกี ฝายเปนคนแรกที่ไดรับเกียรตินี้ ปากรอนซบไซ กับกายนุมที่กรุนหอมดวยกลิ่นเนื้อสาว มณีไพรําเกร็งรางไวเพื่อจะดิ้นใหหลุด พนพันธนาการดังกลาว แตมันมัดแนนจนเกินกําลังเธอไมใชยอดหญิงเจาพลังที่

รัตมา

81


จะแกะไดอยางงายๆ นอกจากมือจะดิ้นแลวกายนุมก็ยังบิดไปมาดวยเชนกัน โดยไมรูเลยวาทาทางที่วานั้นมันปลุกเราความรุมรอนของเจเดนใหผุด พลุงขึ้นมาอยางมาก เพราะมันดูเราใจอยางนาประหลาด ยามที่อีกฝายอยูเฉยๆ มันไมมีแรงดึงดูดเลย แตในยามนี้เหมือนเรียกรองเขาอยูตลอดเวลาใหเปนจับ ของจับจองกายนุมโดยเร็ว เมื่อมือไมสามารถทําอะไรไดเธอจึงยกขาเพื่อจะถีบ อี กฝ า ยให อ อกไป โดยลื มไปว า ตนเองสวมกระโปรงอยู และมั น ก็ ทํ า ให ชายกระโปรงถลกขึ้นมายังสะโพกเต็มตึง เผยให เห็ นกลางใจเรื อนกายที่ ปกป ดด วยแพนตี้ สี หวานไม ตางกั น นัยนตาของเจเดนเปนประกายแหงความพึงพอใจโดยเขาก็ไมเลี่ยงหลบซ้ํายังกด ขาเรียวใหแนบไปกับเตียงนุมดวยฝามือทั้งสอง แมวามณีไพรําจะดิ้นเพียงใดก็ ไมหลุดออกจากปราการที่แข็งกราวนั้น ซ้ํายังเจ็บขอมืออีกดวยเมื่อเขาบีบดวย น้ําหนักที่มากกวาปกติ เธอดาอีกฝายนั่นเพราะไมอาจที่จะทําอะไรไดนอกจาก ดาดวยคําพูดหยาบคาย “ไอบา เกงจริงก็ปลอยฉันสิ” ทาทายทั้งที่รูวาตอใหเขาปลอยเธอก็คงจะ ไมมีทางทําอะไรเขาไดเชนกัน “ฉันปลอยแนไมตองกลัว แตตอนนีม้ ัดไวกอนละกัน เพราะเดี๋ยวเธอจะ ทํารายฉันอีก” ดูเขาจะสนุกกับการแกลงยายตัวแสบอยางมากนั่นเพราะวานัยนตา ของเธอแสดงความหวาดกลัวตนเอง ซึ่งสวนใหญผูหญิงที่ยอมเลนเกมกับเขา มักจะไมมีแววตาหวาดหวั่นมีแตแสดงความเรารอนอยากใหเขามอบความสุขให ทั้งนั้น พรอมกับสอดแทรกรางแกรงระหวางขาเพรียว เจเดนสอดแทรกรางกํายํา ระหวางเรียวขายาวซึ่งเขาอยากเห็นยามที่มันเกี่ยวรัดกับสะโพกแกรงและพาด กับบากวางทั้งสองของตนเองอยางมาก โดยเขาทิ้งน้ําหนักลงไปยังรางนุมกักเธอไวในวงแขนของตนเอง โดยที่ มณีไพรําไมอาจที่จะชวยเหลือตนเองได เพราะมือถูกมัดแลวขาก็ถูกกดทับดวย รางแกรง ซึ่งทรวงนุมก็บดเบียดกับแผนอกกวางของเขาที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัว ใหญ รวมไปถึงหนาทองแบนราบที่แนบสนิทกับแผนทองกํายําเชนกัน และไล 82


มารปรารถนา เรื่ อ ยไปถึ ง กลางใจเรื อ นกายที่ ถู กกดทั บ ด ว ยความรุ มร อ นภายใต กางเกง สแล็คเนื้อดีที่มันรุกเกากับกายนุมไมหยุด ทําใหเธอรับรูวาอีกฝายมีอารมณตองการมากเพียงใด วงหนาคมขยับ ลงไปชิดใกลผิวผองพรรณกับลาดลําคอระหงทั้งสองขาง ผิวละไมเปนรอยแดง จากรอยเคราของเขาที่เพิ่งขึน้ มาอยางเบาบางของเขาซึ่งเธอก็ไดแตกรีดรองเพียง อยางเดียว “อื้อ อยานะ” ปากหามปรามเขาพรอมกับวงหนานวลสายสะบัดไปมากับหมอนใบ ใหญ เสนผมนุมดูยุงเหยิงอยางไมเปนทรงแตภาพดังกลาวกลับกระตุนเราใหเขา เกิดความตองการในตัวของเธอมากขึ้นเพราะมันดูเซ็กซี่ รัญจวนใจในสายตาของ เขาเสียจริ ง เจเดนดู จะสนุกกั บการเย าแหย อี กฝ ายอยางมาก พลางโต ตอบ กลับไปดวยความหมายคนละอยางกับที่เธอเอย “อย าช ารึ ไงกั นทู นหั ว ไม ตองกลั วน าฉั นไม ทํ าให เธอผิ ดหวั งหรอก ผูหญิงสวนใหญบอกเปนเสียงเดียวกันหมดวาฉันเปนผูชายสุดยอดในเรื่องบน เตี ยง ไม อ ย างนั้ น คงไม ร องครางทั้ งคื นหรอก แล ว เธอก็ คงจะเป นแบบนั้ น เหมือนกันไมเชื่อคอยดู” เจเดนเอยดวยความมั่นใจหญิงสาวไดยินดังนั้นก็รูสึก ขยะแขยงความคิดเขามากขึน้ กวาเดิม ไมเคยรูสึกรังเกียจใครมากเทาผูชายเบื้อง หนาเลย “แก ไอเลว! ถาฉันหลุดไปไดฉันจะฆาแก” พลางเนนประโยคสุดทายให อี กฝ ายได ยินชั ดเจน แต ดูเหมื อนว าเจเดนจะไม ใส ใจเลย ดู จะสนุ กกั บการ โตคารมกับอีกฝายเหลือเกินพลางเอยอยางหยอกลอเธอแบบอารมณดี “ฉันยอมใหเธอฆาอยูแลว แตตองฆาดวยบทพิศวาสบนเตียงนะ ถาใช อยางอื่นฆาคงทําอะไรฉันไมไดหรอก ถาอยากฆาฉันละก็ไมยากเลย ปล้ําฉันให หมดแรงคาอกเธอเร็วๆ ละกัน ” ชางเปนคําพูดที่เธอรูสึกวาเปนความคิดสกปรก สิ้นดี และคิดวาเปนเรื่องยากที่เธอจะทําเชนนั้น ใหเขาหมดแรงดวยการใหเธอ ปล้ําเขาเนี่ยนะ บาไปแลวเธอไมมีวันทําอยางที่เขาพูดเด็ดขาด มณีไพรําดาอีก ฝายอยางเกรี้ยวกราดพรอมกับบิดกายเราไมยอมใหเขาลวนลามรางของตนเอง

รัตมา

83


ได “ไอชั่ว” เธอนึกวาดาเขาเสียงดังดวยความโกรธ แตเปลาเลยเสียงที่เจเดนไดยิน มันกลับเปนน้ําเสียงนุมชวนเคลิ้มมากกวา เขาผละวงหนาคมขึ้นมาจากลําคอ ระหงที่เปนรอยแดงเมื่อถูกปากร อนประทับตราลงไปยังผิวนุ มทําสัญลั กษณ คิสมารคอยางชัดเจน “รูไหมวาเธอเปนผูห ญิงที่เวลาดาฉันตอนที่ฉันกําลังจะมีเซ็กสไดนาฟง มาก มันยิ่งทําใหฉันอยากเอ็กซกับเธอเร็วๆ แตวาฉันก็ไมไดโรคจิตที่จะปลอยให เธอดาฉันไปดวยขณะที่เมคเลิฟกับเธอไปดวยหรอกนะยาหยี แตฉันจะเปลี่ยนคํา ดาของเธอเปนออนวอนฉันแทน” ความคิดของอีกฝายมันชางนาทุเรศจริงๆ เพราะมัวแตฟงเขาพูดเพลินจึงทําใหเธอไมทันที่จะหลบริมฝปากรอน ซึ่งประกบลงมายังเรียวปากนุมเพื่อปดคําพูดหยาบคายของเธอไวหลังจากนั้น พอรับรูวาถูกเขาจูบ หญิงสาวก็พยายามเบี่ยงวงหนาหลบไมยอมใหเขาจูบได ซ้ํา ยังเมมเรียวปากแนนดวยเปนสิ่งที่เจเดนไมเคยเจอการตอตานแบบนี้มากอนเลย นั่ น เพราะส ว นใหญ ผู ห ญิ ง ที่ เ ข า มาเกี่ ยวพั น เขาต า งอยากที่ จ ะมี ประสบการณเมคเลิฟแบบเรารอนกับชายหนุมทั้งนั้น บางทีเขาไมจูบก็เปนฝาย จูบแทนเสียดวยซ้ําเห็นเธอเมมปากเจเดนก็ไมไดใสใจนั่นเพราะวามีอยางอื่นที่ นาใส ใจมากยิ่งกวา นั่นก็คือทรวงอกนุมที่สะทานขึ้นลงตามแรงทอดถอนลม หายใจอยางเปนจังหวะ ฝามือใหญฟอนเฟนไปยังทรวงอกสลางซึ่งอยูภายนอก เสื้อกลามตัวเล็กสีขาว มณีไพรําบิดกายเราไปมาบนเตียงนุม รางกายซึ่งไมเคยใหใครไดแตะ ตองแตกลับตองถูกผูชายแปลกหนาย่ํายี แมรองไหยังไงอีกฝายก็ไมมีคําวาเห็น ใจมอบใหกับตนเองเลย ชางเปนผูชายที่เลือดเย็นอยางมาก ปลายนิ้วของเจเดน คลึงเคลากับยอดอกที่แมวามีเสื้อผากีดกั้นขวางไวแตมันราวกับไมมีสิ่งใดกั้น ขวางเลย เธอรูสึกหวิวหวามไปทั่วรางเมื่อเขากดปลายนิ้วลงมายังยอดอกที่เธอ รับรูวาเชิดชันดันปราการดานบนขึ้นเมื่อถูกเขาแตะตอง ทรวงนุมหอบสะทานรูสึกหวิวไหวไปทั่วแผนทองเหมือนมีผีเสื้อหลาย 84


มารปรารถนา รอยตัวที่บินวนอยูภายในนัน้ เธอรูสึกปวดราวไปทั่วอกนุม เมื่อเขาฟอนเฟนทรวง อกสลางภายนอกดวยความรุนแรงอยางเขนเขี้ยว มณีไพรําพยายามที่จะดิ้นหลบ ไมยอมใหเขาแตะตองอกสลาง เธออยากจะพลิกกายไปยังดานขางแตก็จนใจ เมื่อไมอาจที่จะทําได เนื่องจากรางแกรงอยูเหนือรางและทิ้งน้ําหนักลงมายังกาย นุม จนเธอไมอาจที่จะดิ้นหนีหรือหลบเลี่ยงได นอกจากหายตัวไดเทานั้นมณีไพรําถึงจะรอดพนจากสถานการณนา หวาดหวั่นนี้ แตมันก็เปนไปไมไดอีกเธอไมมีเวทมนตจะทําเชนที่วาไดเลย เธอ พยายามดิ้ น รนต อ ต า นจนผ าคลุ มเตี ยงยั บย น แต ดูเ หมื อ นว า มั นจะเปล า ประโยชนสิ้นดีซ้ํายังปลุกเราเขาดวยกายนุมที่เสียดสีรางแกรงของเจเดนจนเกิด ความตองการในตัวเธอไมหยุด จนเจาลูกชายของเขาเหยียดขยาย เจเดนเห็ นเธอดิ้นไมหยุดก็บอกดวยการกระซิบกับใบหู ของเธอดวย น้ําเสียงหอบกระเสาในลักษณะปวนอารมณยายตัวแสบเลน “ไมตองกลัววาจะไมไดออกแรงหรอกยาหยี เธอจะไดดิ้นจนเหงือ่ ตกเลย ละ หยุดดิ้นเถอะนาเดี๋ยวจะหาวาไมเตือนนะ ดิ้นไปก็เหนื่อยฟรี” แตดูเหมือนวามันจะใชประโยชนกบั มณีไพรําไมไดเลย จะใหเธอนอน เฉยๆ แลวใหเขาฉวยโอกาสกับตนเองนะเหรอ บานะนั่นคือสิง่ สุดทายที่เธอจะทํา เมื่อเขาสัมผัสไปทั่วรางของเธอ มณีไพรําก็ยังคงดิ้นอยางไมเลิกราดังเดิม “ตามใจละกันอยากดิ้นก็ดิ้นไป ยังไงฉันก็ไมหยุดมีเซ็กสกับเธอหรอก” เปนคําพูดที่พน ออกมาไมตางกับขยะที่เนาเหม็นเลย โดยฝามือใหญ ของเจเดนก็ดึงชายเสื้อที่อยูในกระโปรงของเธอขึ้นมาจากขอบกระโปรงตัวยาว ประมาณเขา มณีไพรําไมชอบใสกระโปรงสั้นมากเธอมักจะสวมกระโปรงความ ยาวเหนื อเข าอยู เ สมอ เจเดนลากไล ฝ า มื อไปยั งหน าท องที่ เ รี ยบเนี ยนอั น ปราศจากไขมันพรอมกั บที่ปากร อนก็พร างพรมไปยั งผิ วนุมบนหนาทองนวล เนียนดวย บางคราก็ใชลิ้นรอนโลมไลไปทั่วราวกับเธอเปนดังขนมหวานอันถูกปาก ยามที่มือของเขาแตะตองรางนวลราวกับเธอถูกกระแสไฟหลายพันโวลตช็อตไป ทั่วรางเลนเอากายนุมรอนผาวไปหมด ราวกับถูกไฟเผาไหมไปทั้งตัว แตเขาไมได

รัตมา

85


ใชไฟเผาเลยสักนิด แคเพียงฝามือโลมไลไปทั่วกายละมุนเทานั้นเอง ซึ่งปลายนิ้ว ของเจเดนก็เลิกชายเสื้อสูงขึ้นไปตามลําดับกระทั่งถึงทรวงอกอิ่ม และทําใหเขาไดเห็นเนินอกผุดผาดที่ยั่วยวนตาของเขาเหลือเกิน หญิง สาวพยายามดิ้นรนไมยอมใหเขาเลิกชายเสื้อขึน้ มา แตใหตายเถอะแมวาเธอจะ ดิ้นหลบเลี่ยงไมใหเขาแตะตองมากเพียงใดมันกลับทําใหเธอซานหวิวมากขึ้นไม หยุด เมื่อกายนุมเสียดสีกับรางกํายําอยางแนบชิดดวยเชนกัน ผานไปเพียงครู เธอก็รูสึกวาเรี่ยวแรงหมดลงนั่นเพราะตั้งแตที่เธอตื่นขึ้นมาเจอเขาก็ดิ้นไมหยุด เลย เจเดนเห็นเธอนอนหอบเหนื่อยก็เอยอยางหวังดี “ฉันเตือนเธอแลวไงแมตัวดี แตเธอก็ไมเชื่อฉันเอง” ขณะที่ปากรอนก็ จูบพรมไปยั งเนินอกอิ่ มและโลมไลยังขอบลูกไม สี ชมพูหวาน เผยใหเห็นความเนียนละไม ผุดผอง ปากหยักไดรูปพลางขบเมมกับ ผิวนุมดวยความหนักหนวงประทับตราความเปนเจาของรางนวลซึ่งอยูในออม แขนของตนเอง โดยฝามือใหญก็คลึงเคลาไปทั่วรางกลมกลึงที่แมภายนอกจะ มองดูวาเปนผูหญิงตัวเล็ก หากทวาเมื่อไดสัมผัสก็รับรูวาชางอวบอิ่มไปทั่วราง ผิวก็เรียบเนียนราวผาแพรเนื้อนุมดวย

86


มารปรารถนา

รัตมา

87


รายชือ นิยาย สํานักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ 1 ออมกอดจอมมาเฟย 2 รายรักจอมมาเฟย 3 ดวงใจจอมมาเฟย 4 บวงรักจอมมาเฟย 5 จางรักจอมมาร 6 ปลนใจจอมมาร 7 คําสั่งปรารถนา 8 มนตอสูรรายรัก 9 บําเรอรักจาวหัวใจทมิฬ 10 มารปรารถนา

รัตมา รัตมา รัตมา รัตมา รัตมา รัตมา

ซีรีย กับดักรักมาเฟย ซีรีย กับดักรักมาเฟย ซีรีย กับดักรักมาเฟย ซีรีย กับดักรักมาเฟย ซีรีย Touch Love ซีรีย Touch Love รัตมา กุหลาบสีนิล แวววิวาห รัตมา

ขอบคุณมากคะที่เปนกําลังใจใหกับสนพ. รัตมาบุคสนะคะ

88

315.295.279.295.287.299.280.249.269.359.-

มารปรารถนา ตัวอย่าง  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you